Dag lieve
mensen.
Ik ga slapen.
Mijn twee hondjes dicht bij me.
Mijn lieverdjes.
Ik zie jullie graag Cecieleke en Celientje.
Kleine hartediefjes, deugnietjes, rakkertjes.
Gelukkig dat jullie mij nog afleiden met jullie dolle fratsen.
Op deze trieste dag.
Slaapwel allemaal, lief likje van deze kleine deugnietjes.
Dit schreef ik
tien jaar geleden op mijn Facebook pagina vlak voor ik ging slapen.
Uren daarvoor was het nog een ochtend als alle andere. Mensen gingen naar het
werk, kinderen gingen naar school en op de luchthaven stonden rijen passagiers
klaar om in te checken voor hun vakantie of zakenreis.
Pendelaars stapten in de metro en zochten zich een plaatsje om dan naar hun
telefoon te grijpen en te doen wat almaar meer mensen doen op een dood moment
waarop ze niets om handen hebben. Eindeloos scrollen op sociale media dat toen
ook al deel uitmaakte van ons leven.
EN TOEN
GEBEURDE HET!
Harde knallen
weerklonken gevolgd door paniekerig geroep en getier. Levens eindigden brutaal
en gezinnen werden voorgoed uit elkaar gerukt. De gruwel die we de jaren
voordien zagen gebeuren in Frankrijk, Engeland, Spanje en de VS gebeurde nu in
ons eigen land.
Radicale moslimterroristen vol haat naar al wie niet volgens hun enge narratief
leeft sloegen genadeloos toe met veel bruut geweld en zaaiden dood en verderf.
Het land werd in
zijn hart geraakt en vol verbijstering vernamen we het gruwelijke nieuws via allerlei
mediakanalen. En ofschoon er voor werd gewaarschuwd en het dreigingsniveau al
heel hoog was met de gekende maatregelen zoals militairen op straat en
verscherpt toezicht. Slaagden salah abdeslam en zijn kornuiten er toch
in om hun smerige plannen uit te voeren.
Is het u opgevallen dat ik zijn naam niet in hoofdletters schreef.
Nee, dat doe ik niet want dat is die smerige rat niet waard. Voor mij is dat
geen mens, en marc dutroux evenmin. Het zijn smerige monsters die veel
te veel mensen veel te veel verdriet hebben aangedaan en het ergste is dat ze
op geen enkel moment ook maar één greintje spijt hebben betuigd of ook maar
enige vorm van schuldinzicht hebben getoond.
En ik ga nu even heel bruut zeggen wat ik over zo’n monsters denk.
Die verdienen geen proces, die verdienen geen normale rechtsgang. Eigenlijk
zou je gewoon EEN KOGEL DOOR HUN SMERIGE KOP MOETEN SCHIETEN!
En gedaan!
En voor de rest
ga ik geen woorden vuilmaken aan dat tuig en al wie daarmee sympathiseert. Dit is
mijn energie niet waard en energie is kostbaar en daar moet je zuinig mee
omspringen. Daar ga ik het ook nog wel eens over hebben, maar dit is voor een
andere keer.
Toen ik dat ene
stukje schreef op Facebook hing de verontwaardiging over wat er die dag gebeurd
was nog altijd in de lucht. Mensen waren onthutst, mensen waren van slag en het
idee dat we aangevallen worden om wie we zijn en hoe we zijn sloeg ons allemaal
uit ons lood. Ons land had een vijand en die bevond zich gewoon in ons midden.
Hij verbergt zich in onze steden en vanuit zijn schuilplaats wacht hij op het
juiste moment om brutaal toe te slaan. Molenbeek stond zelfs in de USA
gekend als ‘The Capitol Of Terrorism’. Wat moest een mens
daarvan gaan denken?
Iedereen had er een mening over, en er waren er die riepen ‘hier hebben wij
dus jaren geleden al voor gewaarschuwd. Maar jullie wilden niet luisteren!’.
Naarmate de dag vorderde laaide de verontwaardiging op sociale media alsmaar
hoger op. Woorden van haat en woede vlogen over het scherm en mensen pookten elkaar
op.
Ik besefte samen met enige andere gelijkgestemden dat het niet gezond was om je
geest te voeden met al dat negatieve. Dus zette ik op tijd mijn TV uit en schakelde ik de computer uit en ging ik
met mijn hondjes wandelen. Mijn toen nog veel jongere en superspeelse keeshondjes.
Het was lente, de vogels zongen hun lied en we zagen andere hondjes in het
park. Hier in Nieuwpoort was het gewoon een dag als alle andere terwijl in
Brussel de hel was losgebroken en de media minuut na minuut verslag uitbracht
over de gebeurtenissen aldaar.
 |
| Deze cartoon verscheen nog de dag zelf op sociale media. |
Afstand nemen.
Als ik op deze dag terugkijk en vooral op dat ene berichtje dat ik die avond
postte dan merk ik vooral het verschil tussen de chaos in de wereld (die dag in
ons kleine landje) en de rust en geborgenheid hier thuis. De hondjes die gewoon
hun eigenzinnige zelf waren en mij – zoals ik het beschreef – wisten af te
leiden met hun dolle fratsen. Het gevoel van dankbaarheid dat al die gruwel mij
en diegenen waarvan ik hou gespaard was gebleven. En later het besef dat de
hele dag blootgesteld worden aan de gruwel en ellende die elke dag opnieuw in
de wereld gebeurt behoorlijk nefast is voor je welbevinden.
Vandaag de dag
staan we elke dag bloot aan bakken informatie die onophoudelijk op ons afkomen.
En iedereen heeft wel wat te vertellen. Iedereen heeft een mening over alles.
Of die mening nu wel of niet onderbouwd is door enige kennis van zaken
dat speelt zelfs geen enkele rol meer. “Dit is hoe ik het voel dus het moet
wel juist zijn,” dat is wat alsmaar meer mensen lijken te denken. En
sommigen schrikken er niet voor terug om feiten te verdraaien of zelfs helemaal
te ontkennen om hun dubieuze ‘waarheden’ alsnog verkocht te krijgen. En het
ergste is dat ze er nog in slagen ook.
We horen alsmaar
meer dat mensen te kampen hebben met mentale problemen. Mensen voelen zich
minderwaardig of onbegrepen want hun leven beantwoord niet aan het blitse
ideaal dat op sociale media wordt voorgeschoteld. En we weten niet meer wie of
wat we wel of niet kunnen vertrouwen want fake-new en nep AI video’s zijn aan
de orde van de dag. Om van phishing en andere online smeerlapperij nog maar te
zwijgen.
Dat is de reden waarom ik de laatste weken alsmaar meer afstand neem van het ‘sociale
mediagebeuren’. Ik probeer Facebook zoveel mogelijk links te laten liggen, ook
al betrap ik mezelf er soms nog op dat ik weer veel te lang zit te scrollen.
Maar dan hou ik mezelf voor: “Miguel, daar ga je echt niks van leren hoor. Van die
duizend en één meningen en ‘meninkjes’.”
Dat zet ik even de PC af, luister ik naar muziek of probeer ik een podcast op
te zoeken die op zijn minst een beetje leerzaam of motiverend is.
Of ik ga gewoon
wandelen met mijn twee keesjes.
De lente nodigt uit om buiten te zijn. Alsmaar meer bomen staan in bloei of
beginnen te botten. De narcissen laten overal hun gele kopje zien en overal
hoor je het gefluit van de vogeltjes. En het licht van de zon geeft mij gezonde
energie. Ik stel hoop in het leven en richt mij op het positieve, het leerzame,
het motiverende.
En ik probeer mij aan mijn voornemen te houden om nog regelmatiger een nieuw
artikel op mijn blog te plaatsen.
Tien jaar later.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten