Een gesprek over het leven.

 

Vrijdagnamiddag.

De werkweek zat erop, enkele mensen verlieten blijgezind het kantoor en liepen door de stad.
"'t Is goed weer," zei één van hen. "Laten we hier op dit terras ene drinken."
"Goed idee," zei een andere. "Kwestie van de werkweek in stijl af te sluiten."
Ze gingen aan tafel zitten en meteen kwam een jonge dienster langs om een bestelling op te nemen. "Wat drinken de heren?" vroeg ze.
"Voor mij een goeie pint," zei de jongeman die het iniatief nam.  "Weet ge wat? Maak er maar van den eerste keer een halve liter van, ik werk er hard genoeg voor."
"Ewel ja, dat zou mij ook smaken, zo'n volwassen pint bier, doe mij ook maar een halve liter."
"Ik ga voor een Brugse Zot," zei de derde. De twee dames in het gezelschap gingen voor een witte wijn.
"Voor mij een Icetea," zei de jongeman die laatst aan de beurt was.
Iedereen keek hem aan.
"Ge zijt toch niet ziek?" vroeg Tom, de jongeman die het terras voorstelde.
"Moet je daarvoor ziek zijn, om geen alcohol te drinken?" Antwoordde Geert rustig ofschoon deze reactie hem ergerde.
"Ik drink nooit alcohol," vervolgde hij.
"Hoe, gij drinkt nooit alcohol?" vroeg Gilles de jongste uit het gezelschap.
Geert knikte van nee.
"Dat is toch saai, waarom ben je dan meegegaan met ons als ge toch niets drinkt?"
"Om gezellig wat bij te babbelen, waarom anders.
Kan toch ook zonder alcohol, of niet soms?"
Geert keek de anderen strak aan.
Hij zag hun blikken, hun verwondering.
Zijn collega's keken hem aan alsof hij van een andere planeet kwam.
Ze kenden Geert als een vrolijke gast die graag grappen maakte en af en toe zijn collega's beet nam. Nog maar drie maand in dienst maar hij lag meteen goed in de groep.
De anderen waren dan ook niet verbaasd dat hij hen zou vervoegen op dit terras op deze eerste echt zonnige dag van het jaar.
Maar nu keken ze toch wel vreemd op.
"Dat had ik toch nooit in u gezien ze," zei Inge, de jongste van de twee vrouwen.
"Ge zijt toch geen moslim of zo?" reageerde Tom. "Allahu akbar, Allahu akbar!"
"Gasten, serieus. Wat is nu jullie probleem?
Dat ik geen alcohol drink?
Moet ik me toch niet voor verantwoorden zeker?
Ik drink geen alcohol en ik eet geen vlees noch zuivelproducten of andere zaken die van dieren komen." zei Geert terwijl hij zijn collega's nog indringender aankeek.

Die keken hem nu nog vreemder aan.
"Dat is toch... Saai!" riep Inge uit.
"Oh ja?
Dus je kan alleen lol hebben als je jezelf hebt volgegoten met alcohol? Nou hoe ben ik op het werk? Ben ik saai? Nee toch."
"Nee, ge zijt een grapjas en een plaaggeest, juist daarom dat ik zo verbaasd ben," zei Tom. "Allez ja."
"Welnu, antwoord op mijn vraag. Ben ik saai, ja of nee?"
"Nee," zei Tom.
"Maar waarom drink je geen alcohol?" vroeg Nancy de tweede vrouw in het gezelschap. "Moet ge misschien medicijnen nemen."
Geert knikte van nee.
"Hoor jullie nu eens bezig. Ik drink geen alcohol en ik ben echt niet van plan om me daarvoor te verantwoorden hoor.
Laat me het eens anders vragen. Waarom drinken jullie alcohol?
Wat vinden jullie daar zo lekker aan?
Het smaakt raar, ge wordt er wazig van in uw hoofd, ge verliest alle controle.
En sommigen van jullie moeten nog met de auto naar huis. En ik weet al wat ge gaat zeggen. "Jamaar, eentje kan toch geen kwaad!"
Ge weet heel goed dat er na 'ééntje' 'nog ééntje' gaat komen.
En dan gaat ge met een licht schuldgevoel achter het stuur van uw auto kruipen en hoopt ge dat ge geen alcoholcontrole gaat tegenkomen, want ge weet dat ge er gloeiend bij gaat zijn als ge gaat moeten blazen.
En jullie denken dan alleen aan dat 'blazen' hé. Niet aan 'the worst case scenario'. Een verkeersongeval, met lichamelijke letsels. Leg het dan eens uit, aan de slachtoffers, aan de rechter. Wat ga je dan zeggen? Ja sorry het was plezant, ik dacht even niet aan de gevolgen van rijden onder invloed."
"Ge gaat hier den boel toch niet verpesten met uw gepreek zeker?" reageerde Tom geprikkeld.
Geert bleef kalm en was amper onder de indruk van de uitval van Tom.
"Is dat je beste argument Tom? Nee toch hoop ik."
"Kunnen we het alstublieft gezellig houden?" vroeg Nancy. "Het is vrijdagmiddag, het was een drukke werkweek en ik heb geen zin in een oeverloze discussie, klaar?"
"Ik ook niet, ik had zin in een gezellige after work babbel op een zonnig terrasje. Maar in plaats daarvan moet ik me hier verantwoorden omdat ik geen alcohol drink. Dus heb ik maar even de bal teruggekaatst.
Maar misschien dat ik inderdaad maar beter opstap. Ik dacht dat jullie 'open minded' waren, niet dus. Jammer maar helaas."

"Ey kom, dat was zo niet bedoeld," zei Inge.
"Tuurlijk niet," reageerde Geert. "Jullie hebben het niet zo bedoeld. Maar intussen heb ik het toch maar weer op mijn bord gekregen hé. Voor de zoveelste keer.
Heb ik voor de zoveelste keer nog eens diezelfde fucking clichés moeten aanhoren.
Ge zijt saai. Zijt ge ziek? Moet ge medicamenten nemen? Waarom zijt ge dan met ons meegekomen? Wat doet ge hier dan eigenlijk? Ge zijt toch een moslim? Wanneer gaat ge intreden in 't klooster? Ligde gij onder de sloef van uw vrouw?
Telkens weer opnieuw.
Geloof me! Ge gaat daar op den duur van braken. Echt keihard van braken!"
Weer keek hij zijn collega's met een striemende blik aan. "Ik ga jullie eens iets zeggen.
Alcohol is het meest gepushte en opgedrongen consumptiemiddel dat er bestaat.
Tot zo'n 25 geleden waren dat sigaretten. Mijn vader die rookte toen ik kind was zo'n 2 pakken per dag. In de auto, thuis voor de TV, op familiefeestjes, of gewoon wandelend over straat. Altijd zag je hem met een sigaret. Hij stopte met roken zo'n vijfentwintig jaar geleden, ik was toen twaalf. Wij moedigden hem daarin aan, ons ma het meest van al want ze was het wassen van zijn stinkende kleren kotsbeu en ja ze maakte zich zorgen om zijn gezondheid.
Maar zijn collega's op het werk, zijn vrienden bij de voetbalploeg waar hij bij speelde. Altijd weer opnieuw. "Echt geen sigaretje Walter?" Ze hielden die stinkstokken voor zijn neus. Begonnen een sigaret op te steken toen hij binnenkwam.
Dat heeft iets in mij wakker gemaakt.
Maar de echte wake-up call kwam zeven jaar later.
Ik studeerde, zat op kot.
Studentenleven, ge kent het wel.
De cantussen, de kotfuiven, de donderdagavonden in de studentencafé's.
Het bier vloeide rijkelijk.
En vaak werd er afgesloten bij een maat op kot met een fles sterke drank.
Er was een kotgenote, ze heette Lisa.
Lisa dronk geen alcohol, omdat ze teveel gezien had in haar jeugd.
Maar dacht je dat de andere kotgenoten dat respecteerden?
Vergeet het maar.
Lisa was een seut, Lisa was saai, Lisa hoorde er niet bij.
Lieten ze haar elke dag merken.
Ze deden drank in haar glas en smeerden haar bed vol met  pis, kak en andere smeerlapperij. Ze plaagden en sarden haar op alle mogelijke manieren. Ik vond het walgelijk, ik schaamde me voor het gedrag van mijn 'vrienden'.
Op een avond hield ik het niet langer uit.
Ik had genoeg van het wangedrag van mijn kotgenoten en ik heb in een vlaag van woede alle drank weggegoten. Al het bier, de whisky, de vodka, de gin, alles.
En ik heb hen gezegd dat ik dat ging blijven doen tot ze ermee ophielden en hun excuses aanboden. En op die dag heb ik gezworen om nooit nog een druppel alcohol aan mijn lippen te zetten.
Ik kreeg het hele studentenkot tegen mij en alle gasten van de studentenclub waar we lid van waren. Heb die dag meteen mijn lidmaatschap opgezegd.
Ik verloor al mijn vrienden.
Maar ik won het respect van Lisa."

Met een vastberaden blik keek Geert zijn collega's aan.
Die dag is er iets gegroeid tussen Lisa en mij.
We waren de paria's van het kot en van onze faculteit.
Overal waar we kwamen werden we scheef bekeken. "Kijk, het seutenkoppelke is daar!"
Ze gooiden bier naar ons, en lege drankflessen.
Maar als ik dan in haar ogen keek, dan zag ik die blik.
Ik was de enige die haar keuze begreep en er respect voor had.
De enige die voor haar en voor haar keuze opkwam.
Als we elkaar aankeken dan wisten we: samen kunnen we de wereld aan.
En samen hebben we een ander kot gezocht, de kosten gedeeld en algauw ook het bed.
En dat doen we nu 13 jaar later nog altijd.
Lisa en ik, wij leven nu al 13 jaar alcoholvrij en dat bevalt ons prima, dank je.
We weten waarom we het doen, en Lisa meer dan ik. Maar ik ken haar verhaal. Een verhaal van alcoholisme, familiaal geweld, harde woorden en diepe vernederingen. Een verhaal van bittere armoede, van scheef aangekeken te worden als dochter van een lafaard die te laf was om verantwoordelijkheid op te nemen nadat hij een jonge moeder en haar dochtertje van het zebrapad maaide met meer dan drie promille alcohol in zijn lijf.
Hij verhing zich liever in zijn cel en moeder mocht opdraaien voor de kosten.
Alles aangeslagen, op straat belandt en met hard werken en zich veel ontzeggen er bovenop geraakt. Mijn vrienden gingen pintelieren en leefden alsof de morgen niet bestond. Lisa ging elk weekend werken en 's avonds studeerde ze als een bezetene omdat ze hogerop wilde geraken, weg uit de armoede.
En net zij kreeg die bagger over zich heen, van gasten die niet beseften dat ze gehersenspoeld zijn door de reclame en die stomme groepsdruk. Ik zag dat patroon als kind bij de vrienden van mijn vader. Nu zag ik dat in veelvoud.
Ik vertelde dat thuis en pa herkende het direct. Groepsdruk.
"Gij doet daar toch niet aan mee?" vroeg hij streng.
"Het herinnerde hem aan toen hij stopte met roken en zei dat dat enkel en alleen lukte omdat wij - zijn gezin dus - achter hem stonden en hem steunden, daar waar anderen hem sigaretten opdrongen en hem probeerden te overhalen om toch een sigaret op te steken. Vaak deden ze dat onbewust door hem een sigaret aan te reiken als ze er zelf één opstaken.
Ik wist na dat gesprek wat mij te doen stond. Ik wist dat als ik het niet opneem voor Lisa.
Dan doet niemand het!
Ik betaalde een hoge prijs, zeker voor de jonge gast die ik toen was.
Want uw vrienden verliezen, dat is niet plezant.
Maar ik wist waarom ik het deed.
Ik was als tiener een rebel en een schenenschopper.
Ik had lak aan de school en aan regels.
Als anderen wit zeiden dan zei ik zwart.
Ik spijbelde, zette de klas op stelten en mijn leraren voor schut en mijn klasgenoten vonden dat tof. Ze vonden mij cool.
Ze vonden mijn grote bek en astrante taalgebruik cool.
Ik vond mezelf ook cool.
Ik vond mezelf heel wat, ik dacht dat ik het was.
Maar toen ik het opnam voor Lisa had ik voor het eerst echt het gevoel dat ik iets rebels deed.
Ik ging tegen de stroom in. En ik kwam op voor iemand die door anderen aan de kant werd geschoven. En dat voelde zo goed aan, echt waar.
Het heeft mij gesterkt in het leven en ik won het respect van de persoon die mij tot vandaag het meest dierbaar is. Mijn allerliefste Lisa!
Winston Churchill zei ooit: "You have enemies? Good, it means that you stand up for someone or something once in your life!"

Tom, Bart, Inge en de anderen luisterden met open mond.
Tom stond recht en legde zijn hand op Geert zijn schouder.
"Respect maat," zei hij. "Nee echt, ik meen het.
Zoals gij zouden er meer moeten zijn.
Ik ben vader, mijn zoon is nu 11. Volgend jaar gaat hij naar het secundair.
En ik ben bang dat hij gaat zwichten voor de groepsdruk. Dat hij gaat roken, drinken of drugs gebruiken. Of zich met gevaarlijke dingen gaat inlaten.
Ik praat er met hem over, maar ik heb soms zo hard het gevoel dat het niet tot hem doordringt.
Ik denk dat ik weet waarom.
Dat ik zo hard weet waarom!"
Geert keek Tom aan.
"Tom," zei Geert.
"Als er één iets is wat het leven mij geleerd heeft, dan is het dit.
Wees de verandering die je wilt zien in de wereld.
Toen Lisa en ik trouwden hebben we duidelijk gemaakt dat er op ons huwelijk geen alcohol zou worden geschonken. Dat werd op heel wat gemor onthaald. Maar mijn ouders en oudere broer begrepen het. En ook mijn grootvader die alle dagen zijn jeneverke dronk  begreep mij.
Het werd een gezellig feest. Er werd gedanst, gezongen, spelletjes gespeeld en plezier gemaakt.
Dat heeft velen de ogen geopend. Mijn broer is niet lang daarna ook gestopt met drinken en ook mijn ouders raken al tien jaar geen druppel meer aan. Pa zegt dat hij zich nu veel gezonder voelt dan tien jaar geleden. Hij raakte zelfs zijn buikske kwijt. 
En dat geeft mij een goed gevoel ja. Het gevoel van iets in gang te hebben gezet.
Oh, dat van dat 'geen vlees of zuivelproducten'. Dat is geen waar hoor.
Al proberen Lisa en ik om minstens twee keer per week vegetarisch of veganistisch te koken.
Omdat dat gezonder is en beter voor het milieu.
"Bon, wat drinken jullie? Ik betaal, drinkt maar wat ge wilt ze."
Iedereen van het gezelschap bestelde een niet alcoholisch drankje.

Lieve mensen.
Dit verhaal is fictie.
En toch weer niet.
Waarom is het zo dat als je geen alcohol drinkt of geen vlees eet, je door de goegemeente raar wordt bekeken?
Je krijgt meteen van die vragen. "Voel je je wel goed?" "Ge zijt toch niet ziek?" "Ge gaat toch niet saai doen? De sfeer bederven?"
"Ge zijt vegetariër? Eet je dan vis?" "Hoe kom je dan aan je proteïnen?" "Wat eet je dan zoal? Blaadjes sla en wortelen?"
Dit verhaal pende ik vorig jaar neer, het kwam zomaar uit het iets. Het is nu Tournee Minerale en dit leek me dus een goede gelegenheid om het op mijn blog te posten.

Ik hoop dat jullie er iets aan hebben.
Liefs. Miguel.

De vuurproef 4

Sheila moest mee naar het politiekantoor.

Om een verklaring af te leggen.

Tuurlijk legde ze de bewijzen die ze verzamelde op tafel.

Bewijzen die tegen Dylan Tempels zouden worden gebruikt.

"Dien meug nog vele joaren in 't prisong deurebriengn," dacht ze bij zichzelf.

Maar dan dacht ze aan Kirsten.

Waar is dat meisje eigenlijk mee bezig?

En vooral... Waarom?

Een jongvolwassen vrouw, studente criminologie.

Uit een welgesteld gezin.

Waarom hield ze een criminele marginaal ontsnappen uit de gevangenis.

Hoe kende ze hem?

Ze kon zich niet voorstellen hoe een meisje uit een welgesteld en burgerlijk milieu zich inliet met een losgeslagen crimineeltje uit een gezin van uitkeringstrekkers - zeg maar uitkeringsfraudeurs - die aan de rand van de samenleving leefden.

"Hopelijk doe ze eur eigen nietend an," dacht ze bij zichzelf.

Die gedachte begon alsmaar feller te knagen bij Sheila toen ze ze om twintig na vier in haar pick-up stapte om niet veel later de snelweg op te rijden terwijl AC/DC keihard door de speakers knalde.

Even dacht ze eraan om terug te gaan naar dat bos, naar dat veldweggetje.

Maar ze wist dat Kirsten daar al lang niet meer zou zijn.

Sheila verliet de Brusselse ring en voegde in om af te slaan naar de E40 richting Oostende.

Ze keek op het klokje op het dashboard.

"'t Es vuuve, 't wegrestaurant in Groot Bijgaarden ghoa verzekers wel ol open zien.

E ghoe tasje kaffie, dat zoe me nu wel smaken."

Dan ineens zette ze de radio uit.

"Wat was dadde?

't Was lik e 'boenk',"

Met een nijdige ruk aan het stuur reed Sheila van de invoegstrook naar de rechter rijstrook.

Nu hoorde ze het heel goed.

Een luide bonk die van de laadruimte van haar pick-up leek te komen.

"Wacht ekeje e betje.

'k Peinzen da 'k ol weten wat dat dat es."

Sheila reed de snelwegparking van Groot-Bijgaarden op en stopte vlak bij het restaurant voorbij het pompstation.

Ze stapte uit en opende de laadklep achteraan haar pick-up truck.

Daarin zat Kirsten Rottiers.

Helemaal achter in de laadruimte, opgerold in een bolletje.

Ze hief haar hoofd op en keek Sheila met angstige ogen aan.

"Niet boos zijn," zei Kirsten met een klein angstig stemmetje.

Ze opende het deksel dat de laadruimte bedekte en reikte haar hand naar Kirsten.

"Ghow, komt eruut meid," zei Sheila.

Van zodra Kirsten terug vaste grond onder haar voeten had trok Sheila haar dichter en keek het bange meisje recht in de ogen.

"Ghoat het mokke," zei ze.

"Ca va," zei Kirsten.

"Ik moet wel naar de WC, kan dat?"

"Tuurlijk, ik ga een tasje koffie gaan halen, moet je er ook eentje hebben?"

Kirsten knikte van ja.

Even later stonden Sheila en Kirsten weer buiten, Sheila reikte Kirsten een dampende kop koffie aan.

Kirsten dronk er met kleine slokjes van.

"Bedankt dat je mijn leven hebt gered," zei Kirsten.

"Ik dacht echt... dat."

Kirsten begon te huilen.

"Hoe kon ik zo stom zijn!" snikte ze.

"Om te denken dat die gast echt iets voor me voelde.

En het ergste is..

Ik liet me door hem neuken.

IK LIET GODVERDOMME TOE DAT DIE SMEERLAP ME NEUKTE!"

Kirsten staarde vertwijfeld voor zich uit terwijl ze haar halflege kop koffie vasthield.

"Ik ga je één raad geven Kirsten.

Geef jezelf aan.

Toon dat je spijt hebt."

"Ik heb vooral spijt omdat ik... Mijn ouders heb voorgelogen."

"Kirsten, ik ben detective," zei Sheila.

"Je ouders hebben mij ingehuurd.

Omdat ze zich zorgen maken."

"Kan het me zo inbeelden," zei Kirsten.

"De kledij die ik droeg en zo, is het dat?"

"Kom lot uus vertrekken," zei Sheila.

"Want 't es nog verre."

Terwijl ze verder reden begon Kirsten te vertellen.

"Ik hield al een poosje contact met Dylan.

Eigenlijk vooral in het kader van mijn proefschrift over jeugddelinquentie dat ik vorig academiejaar maakte.

Ik schreef jongens en meisjes aan die ofwel in een gesloten instelling als in een gevangenis zaten. Ik correspondeerde met hen per brief, maar ook telefonisch.

En zocht hen op."

Kirsten zweeg en staarde naar de grond.

"Om één of andere reden klikte het tussen mij en Dylan.

Ik weet niet waarom maar... Er was iets.

Dieje Dylan die kon goed babbelen."

"Ja, doar kun'k mien ol etwat bie voorsteln," mompelde Sheila.

"Weet je, ik had het op dat moment ook moeilijk," zei Kirsten.

"Het was uit met mijn lief en... 

Dylan die troostte me en sprak me moed in.

En ja...

Ik werd verliefd

Ik schreef brieven naar hem en die beantwoordde hij dan.

Zulke schone woorden.

Die jongen heeft best wel een goed taalgevoel.

OK, de DT en syntaxfouten moest ik er wel bijnemen.

Maar het gevoel... Dat zat zo goed.

Zo goed dat ik... Ongestoord bezoek aanvroeg.

Om bij hem te zijn.

Bij het eerste ongestoord bezoek had ik al seks met hem.

En ik schaamde er mij niet eens voor.

ik schaamde er mij gewoon niet voor om mijn lichaam aan hem te schenken.

God, ik dacht echt dat hij van me hield.

Tot die laatste kus, vlak voor hij dat pistool op mijn slaap drukte.

Dacht ik echt dat hij van mij hield...

Fuck!

Waarom?"

Sheila legde haar hand op Kirstens been.

"Meisje toch," zei ze.

"Zo rap zwichten voor een paar mooie woordjes."

"Ik weet het," zei Kirsten terneergeslagen.

"Ik weet het.

Het was gewoon sterker dan mezelf.

Ik voelde me zo hard tot hem aangetrokken.

Mijn medestudenten en kotgenoten hebben me nog gewaarschuwd.

Laat je niet in met die kerel, dat is een veroordeelde verkrachter en geweldpleger.

Maar ja, koppig hé.

Dat ben ik.

Koppig, eigenwijs en doof voor de goede raad van anderen."

"Ik zal je ouders alvast op de hoogte brengen dat je op weg bent naar huis," zei Sheila.

"Ze maken zich heel erg ongerust nu, echt wel Kirsten."

Na een uurtje rijden sloeg Sheila de straat in waar het ouderlijk huis van Kirsten Rottiers stond.

Een fraaie villawijk met brede lanen omzoomd met prachtige bomen waarvan de bladeren roodbruin begonnen te kleuren.

Dan ineens stond er een politiecontrole, vlak bij het ouderlijke huis van Kirsten.

"Verdomme," zij Sheila. "Ik had er nog zo op gedrukt om de politie nog niet op de hoogte te brengen,"

Een agent liep de straat op en deed teken om te stoppen.

Sheila draaide haar raam open en voelde de regendruppels op haar gezicht.

"Goeiedag, mag ik uw identiteitskaart, rijbewijs en papieren van de auto alstublieft. En ook de identiteitskaart van uw passagiers."

Sheila stapte uit.

"Dit was de afspraak niet," zei ze

"Ik had de ouders van Kirsten er zo hard op gedrukt om de politie niet te verwittigen.

Ja ik vond haar achterin mijn pick-up," voegde ze eraan toe.

"Dus... Kirsten is terecht, dat is goed nieuws en wat ons betreft kan ze gerust naar haar ouders toe.

Maar wat u daarnet vermeldde is niet de reden waarom wij hier zijn mevrouw Verdoolaeghe."

"Wat is de reden dan wel?" vroeg Sheila.

"Politiebescherming.

Dylan Tempels is vannacht ontsnapt uit zijn politiecel in Leuven."

"Wablieft?" zei Sheila verwonderd.

"Ja," zei de agent.

"We kregen de opdracht om meteen hierheen te komen, want we gingen ervan uit dat hij op één of andere manier contact zou opzoeken met haar ouders, al dan niet in het gezelschap van Kirsten.

Want Erwin Rottiers is een goed boerende ondernemer en liefhebber van dure sportwagens en laat dat laatste nu net heel aanlokkelijk zijn voor een voortvluchtige delinquent. Op de vlucht in een dure sportwagen met de dochter van een rijke ondernemer als gijzelaar."

"Mag ik even mee met Kirsten naar binnen?" vroeg Sheila.

"Tuurlijk," zei de agent.

Binnen verliep de hereniging van Kirsten met haar ouders heel emotioneel.

Maar ook met de nodige vragen en boosheid.

"Waarom deed je dat toch?

Omgaan met zo'n nozem. Waar zat je met je gedachten?" vroeg haar moeder Marie-Christine Bonheure.

Kirsten betuigde haar diepe spijt en vroeg haar ouders om vergiffenis.

Het spijt me dat ik jullie zo diep heb teleurgesteld en jullie vertrouwen zo hard heb beschaamd," zei Kirsten met gebogen hoofd en stokkende stem.

Marie Christine stond recht en drukte haar dochter tegen de borst.

"Weet dat we ondanks wat er gebeurd is, wij altijd  achter u staan Kirsten," zei ze op zalvende toon.

"Maar we willen dat JIJ je gaat aangeven.

En dat je volledig meewerkt met het onderzoek en alle details vertelt van de ontsnapping."

"Tuurlijk mama... Tuurlijk," zei Kirsten.

"Maar slaap misschien eerst een paar uurtjes.

Na de middag zullen we naar de politie gaan, samen met Meester Haemerlincx onze raadsman."

Dan keerde Marie Christine zich naar Sheila.

"Hoe kunnen wij u ooit bedanken," zei ze.

"Ge hebt niet alleen klaarheid gebracht en onze zorgen, twijfels en vragen weggenomen.

Maar ge hebt onze dochter het leven gered.

Ik mag er niet aan denken dat je net op dat moment niet in de buurt was.

Ik zou dit nooit... Overleeft hebben.

Echt niet Sheila."

Sheila gaf Kirsten en haar ouders een ferme pakkerd en na de belofte om zo snel mogelijk een eindverslag op te sturen nam ze afscheid en reed ze naar huis.

Terzelfdertijd liep Kirsten naar boven, naar haar kamer.

Doodop was ze.

Van de lange uren achterin de laadbak van de pick-up van Sheila, angstig en rillend van de kou.

Maar vooral onder de indruk van dat ene bange moment toen Dylan Tempels een pistool tegen haar slaap hield, klaar om de trekker over te halen.

Kirsten zag de film van haar leven zich voor haar ogen afspelen en bereidde zich voor op het nakende einde.

Dan kwam daar ineens die blonde vrouw uit de struiken die Dylan van haar wegtrok en in bedwang hield.

Waar moest Kirsten heen.

Ze hoorde de politiehelikopter boven haar en zag de auto met daarin Dylans handlangers.

Ze zag maar één uitweg.

kijken of de laadklep van die pick-up die wat verder stond open was.

En zich daarin verbergen.

Opgerold in een bolletje hield ze zich zo stil mogelijk.

Wist niet meer hoe het verder moest.

Tot de laadklep ineens openging.

En ze haar verhaal kon doen.

Kirsten opende de deur van de slaapkamer en knipte het licht aan.

Ineens werd ze vastgegrepen, ze wilde gillen.

Maar diegene die haar vastgreep legde zijn hand op haar mond.

"Ssssjt... Klepke dicht schat." hoorde ze hem zeggen. "Of ik knal je kop eraf.

Maar dan voor echt deze keer."

Ze herkende zijn stem, tot haar grote schrik.

Het was... Dylan Tempels.

De vuurproef 2

Sheila werd wakker en keek Lou aan.

Hij lag op zijn rug en staarde naar het plafond, een traan liep over zijn wangen.

Hij nam Sheila's hand vast en keek haar aan.

"Ghoat het moatje?" vroeg ze.

Hij glimlachte.

"Beter dan ooit liefje," zei hij.

"Dit voelt zo hard als thuiskomen," voegde hij eraan toe.

Hij keek rond.

Over het bed had Sheila een muggengaas gespannen, het had iets weg van een hemelbed.

"Grace'ke had dat ook gedaan met het bed van heur 'marraine' zaliger," zei Lou.

"Die had er echt het handje van weg om van om een op het eerste gezicht banale ruimte iets heel moois en sfeervol te maken.

Maar gij ook zulle.

Ge hebt er echt uw hart en ziel ingestoken meisje."

"Met joen hulpe hé schietje.

Anders was dat nooit gelukt wi."

Lou zweeg terwijl hij haar aankeek.

"Niets zou gelukt zijn zonder uw ambitie.

Zonder uw lef.

Ge moest eens weten hoe hard ik uw lef bewonder Sheila."

Lou zweeg.

Keek weer in het rond.

"Hier in deze kamer hebben 'Grace' en ik zoveel mooie uren doorgebracht.

Samen plannen gemaakt.

Gedroomd en nagedacht over onze toekomst.

Hier hebben we op die vreselijke dag voor het laatst samen... "

Lou's adem stokte.

Sheila legde haar hoofd op zijn borst en wreef zacht over zijn buik.

"Schone momenten beleefd," vulde Sheila aan.

Lou slikte.

"Dat hebde gij heel goe gezegd meiske," zei hij met een brok in de keel.

"'k Kan 't me zo voorstellen," zei Sheila.

"Hoe gelukkig daje hier was."

"Hier in dit huis Sheila.

Vond ik wat er thuis niet was.

Geborgenheid.

Nestwarmte.

Daarom dat dit huis zoveel voor mij betekent Sheila."

Sheila vleide zich tegen Lou aan en streelde zijn lichaam.

"Komt hier weun'n," zei ze ineens.

Lou proestte het uit van het lachen.

"Zotteke," zei hij hoofdschuddend.

"'t Zal lang duren.

De hele dag op elkaars lip zitten.

Ge weet hoe ik daar over denk Sheila.

Ik ben te hard gehecht aan mijn vrijheid. dat weet ge."

"De 'torenkamer' es nog vrie. En de ruimte erboven ook.

Woar dat julder in den tied repeteerden."

"Omdat het geluidsdicht was gemaakt," ging Lou verder.

"Door Rene Maes, de echtgenoot van 'Marraine'.

Om dienst te doen als schuiloord voor verzetslui die door de geheime gang ongemerkt het huis binnenkwamen."

"Ewel.

Plekke genoeg, toch."

Lou dacht na.

Daar had 'Grace' haar eigen kamer toen Marraine nog leefde," zei hij mijmerend.

Later deed het dienst als logeerkamer.

De gasten bleven hier slapen na het repeteren.

Nu ja, we deden ook andere dingen hoor.

Toen we er de uren stripten rook ik opnieuw de wietdampen. Moet niet vragen hoe diep dat overal binnendringt.

Sex, drugs and rock&roll.

Ja dat was het echt.

Voor dat eerste zorgde ons Grace'ke.

Onverzadigbaar als ze was.

Weet ge, de mensen noemden haar 'een hoer' en 'een matras'.

Maar...

Ze deed dat niet alleen uit goesting.

Maar ook omdat ze gewoon in alles zo gul was.

Ze genoot van seks, maar wist dat wij dat ook deden.

En deelde dat genot met ons."

Dan rechtte Lou zich.

"Ik doe het!" zei hij.

"Meen je dadde?" vroeg Sheila.

"Heel zeker.

Ik zet mijn appartement te huur, dat geld is dan mooi meegenomen.

En trek hier in."

Lou keek Sheila aan met een glimlach op zijn lippen en een vastberaden blik.

"Thuiskomen," zei hij.

"Het schoonste gevoel dat er bestaat!"

Diezelfde dag.

Sheila zat aan een tafeltje voor een koffiestandje in een druk station en observeerde de niet aflatende mensenzee.

Met haar scherpe blik hield ze de mensen die af en aan liepen in het oog.

Bekeek op haar smartphone de foto van haar 'target'.

Kirsten Rottiers, 22 jaar.

studeert criminologie aan de universiteit van Leuven.

Maar haar ouders vermoeden dat ze zich met andere dingen inlaat.

Om dat hard te maken schakelden ze de hulp in van SV-Intelligent-Investigations.

Terwijl ze nipte van haar dampende mok espresso en de warme koffie door haar keelgat liet glijden zag ze hoe meerdere mannen ineens hun hoofd draaiden.

Een jonge vrouw liep door de stationshal.

Lang blond krullend haar, levendige blauwe ogen, oneindig lange benen, behoorlijk grote boezem.

Kuiltjes in haar wangen.

Ze droeg een bloesje waarvan ze de twee bovenste knopjes expres liet openstaan en strakke blue jeans waarvan de pijpen waren afgeknipt halverwege haar dijen.

Zichtbaar genietend van de aandacht die ze kreeg van de mannen keek ze een jonge man uitdagend aan terwijl ze haar lichaam naar zijn richting draaide.

Borsten nog meer vooruit steken, haar bovenlip bevochtigen.

"Moet dat ekeje bekiekn," mompelde Sheila hoofdschuddend.

"Ksien schone en 'k wetent van mezelven."

Sheila dronk haar espresso op en stond recht nadat ze gepast geld op de tafel legde en even naar een jonge dienster knikte.

Dan ging ze achter Kirsten aan.

Hoofd rechtop, even haar lange blonde haren in de plooi schudden.

Ook Sheila kreeg op dat moment heel wat aandacht van mannelijke voorbijgangers.

Ach, mag toch wel zeker? Want Sheila is ook wel een mooie brok natuur hoor.

Met vastberaden stap volgde ze Kirsten wiens kontje heen en weer ging op het ritme van elke stap.

Ze zag hoe ze naar de roltrap ging van spoor 5, 'Luik Guillemins' stond er op het bord boven het spoornummer.

Op dat moment liep aan de andere kant een lange magere man haastig de roltrap naar beneden.

Duwde mensen weg en liep schichtig van de ene kant van de roltrap naar de andere, terwijl hij af en toe angstig omkeek.

Dan liep hij op Sheila af en klampte haar aan. Een angstige blik stond in zijn ogen.

"Madame sil vous plait, prendez ça avec," zei hij in gebroken Frans terwijl hij haar hand vastgreep en er iets in duwde.

"C'est quoi monsieur?" vroeg ze.

"Prendez ça avec madame, jij bijhouden.

Mag niet in verkeerde handen vallen madame,"

Weer keek hij naar boven om dan ineens als een haas er vandoor te gaan.

Dan zag ze twee mannen in zwarte maatpakken en met zwarte zonnebrillen op hun neus de roltrap afdalen.

Sheila nam de roltrap naar boven en liep het perron op.

Net voor de conducteur het fluitsignaal gaf zat ze op de trein.

Ze liep door de wagons terwijl de trein zich in beweging zette en zag Kirsten zitten op een bank bij het raam.

Ze had alleen aandacht voor haar smartphone.

Schudde even haar blonde krullen terug op haar plaats.

De trein ging alsmaar sneller, bomen en huizen flitsten voorbij.

Achter Sheila was een man aan het bellen. Hij sprak op een luide toon en tot haar grote ergernis met een heel irritante stem.

Dan merkte Sheila dat ze nog steeds dat 'ding' vast had dat die vreemde kerel haar in haar handen duwde.

Ze opende haar handen en zag een ketting met een soort medaillon.

In dat medaillon waarin vreemde inscripties zaten was een zwarte steen verwerkt

Het leek wel een diamant, maar dan zwart.

Diepzwart.

Met een blauw-groenige schijn in.

"Wat es da voor iets?" vroeg Sheila zich af.

Die inscripties leken wel met een ander soort erts erin verwerkt.

"Woar komt dat uut?" mompelde Sheila terwijl ze geïntrigeerd naar het medaillon keek.

"Mo wacht ekeje.

Dat moeten 'k ekeje tooghen an Professor Fonck.

Ie ghoa wel weten van woar dat komt!"

De trein reed verder.

Sheila keek uit het raam en vergaapte zich aan de mooie landschappen.

Het was zo'n prachtige gouden herfstdag.

De irritante beller was eindelijk gestopt met zijn gesprek.

Nu zette Kirsten haar gsm tegen het oor en begon een telefoongesprek.

"Hey Dylan, ik ben het. Kirsten...

Ghoe schatje, en met u?

Is het niet te hard daar.

Jaaa maar ik mis u ook ze.

Zeg, ik ga zo de huurauto ophalen hé ventje.

Voor de rest alles OK... ?

Ah da's goed.

Ey tot dan hé, love you muah!"

Sheila ging discreet wat dichter bij het gangpad zitten.

"Wat moet e studente criminologie met een huurwagen?" vroeg ze zich af.

Wanneer de trein stopte in het station van Leuven stapte Sheila af en volgde ze Kirsten die een taxi nam die meteen wegscheurde.

Sheila stapte in een andere taxi en duwde de bestuurder een paar bankbiljetten in de hand.

"Ik wil weten waar die taxi die daar rijdt heengaat," zei ze.

De chauffeur, een zwaarlijvige Pakistaan keek haar wantrouwig aan met zijn bloeddoorlopen ogen.

"Die chauffeur, azo e roaren," dacht Sheila bij zichzelf.

Maar de man deed meteen wat Sheila hem opdroeg en reed discreet achter de andere taxi aan die Kirsten naar een autoverhuurbedrijf even voorbij Leuven bracht.

De taxi stopte en Kirsten liep meteen het kantoor binnen.

"Lot je meter mo lope wi," zei Sheila terwijl ze wegdook en snel foto's nam van Kirsten die het kantoorgebouw van het autoverhuurbedrijf binnenstapte.

"Are you detective?" vroeg de man in slecht Engels.

"Wat een opmerkingsgave," dacht Sheila bij zichzelf.

"Yes and i'm trying to do my job, so shut the hell up please," beet ze hem toe terwijl ze hem nog twee briefjes van tien euro toestopte.

Even later reed Kirsten het bedrijf uit met een BMW X5. Weer nam Sheila foto's.

"Wat ghoje ghie doarmee doen meid?" vroeg Sheila zich af.

Dan ging ze rechtzitten: "Follow! Follow!" riep ze.

Ze zag dat de man snel zijn broek dichtritste voor hij gas gaf en achter de BMW aan reed.

"Ah ghie kieszak," dacht ze bij zichzelf.

Kirsten reed naar het centrum van Leuven en parkeerde de auto in een smalle straat met huizen die blijkbaar waren ingericht om er studentenkoten te verhuren.

Kirsten stapte uit en liep de straat een eindje door waar ze haar sleutel in de deur van een woning stak.

Hier had ze vast haar kot.

Sheila betaalde het verschuldigde bedrag en stapte uit.

"Merci," zei ze.

"Oh nog iets. Openbare zedenschennis staat in het strafwetboek.

Nog een prettige dag verder."

De vuurproef.

Het was midden in de nacht.

Alles was donker.

Alles wat stil.

Behalve in één van de kamers van het prachtige oude herenhuis in de Baljuwstraat dat sinds kort de naar Villa Gracienne draagt.

In de kamer laaide de passie hoog op.

Twee mensen vervlochten tot één geheel.

Hun lichamen en harten werden één.

Sheila is weer verenigd met Lou.

Haar soulmate.

Haar grote liefde.

Ze liet hem toe in de intiemste deel van haar lichaam.

Nog maar eens.

Ze kon er maar niet genoeg van krijgen.

Ze kon er gewoon niet genoeg van krijgen om met hem te vrijen.

Om hem diep in haar te voelen.

Ze sloot haar ogen en voelde hoe hij haar ritmisch penetreerde.

"Ooooh schietje," kreunde ze zacht.

"Ghef het an mien schietje

Ol je passie.

Ol je ghoeste.

Ghef het an mien schatje!"

Lou stootte alsmaar harder en harder.

"Zalige vrouw," fluisterde hij in haar oor.

"Gij zijt zo'n zalige vrouw Sheila.

Da 'k u godverdomme nooit los laat meiske!" zei hij terwijl hij haar stevig beetpakte en recht in de ogen keek.

Sheila's handen gleden over zijn kaalgeschoren hoofd terwijl hij haar aankeek.

"Es 't woar moatje?" vroeg ze met een snik in haar stem.

"Wil je me noois mé kwiet?"

"Nee meiske.

Ik laat u nooit, nooit, nooit meer los.

Van mijn leven niet!

Ik was moe Sheila.

Moe van de reis.

Moe van die sleur.

Al die optredens, al dat reizen van hot naar her.

Ik was moe meiske, echt waar.

Wat ik het liefst wilde was slapen.

Uren en als het even kon, dagen aan een stuk.

Maar ik ben nog altijd klaarwakker.

En ik geniet met volle teugen.

Van u meiske...

VAN U GODVERDOMME!!"

Sheila kuste Lou terwijl de tranen van pure ontroering over haar wangen liepen.

Ze kuste hem met gesloten ogen en voelde haar hart opvlammen als ze zijn strelende handen over haar lichaam voelde.

Zijn handen die haar borsten en buik streelden terwijl hij opnieuw begon te penetreren.

"Jaaaaaah, oooh jaaaah," kreunde Sheila terwijl ze haar hoofd achterover sloeg, met volle teugen genietend van dit heerlijke moment.

Van deze heerlijke nacht.

Ze trok haar benen op zodat ze hem nog beter voelde diep in haar lichaam.

Dit was zo immens, zo onwezenlijk en zo onaards.

Lou.

Haar soulmate.

Met wie ze zo vaak lange en diepe gesprekken voerde aan de toog of aan een tafeltje in de Dinky Toys.

Met wie ze een passie deelde voor ruige harde rockmuziek, cultfilms en boeken.

Wiens humor ze zo hard kon smaken en wiens ergernissen ze deelde.

Zij bood hem een troostende schouder in moeilijke momenten. Vooral wanneer die diepe pijn in zijn hart hem weer parten speelde. 

Die diepe rauwe pijn die hij voelde sinds zijn zielsmaatje en zijn grote liefde Gracienne Dewilde op een mooie zomerdag uit haar grote vriendenkring werd weggerukt.

Sheila troostte hem, sprak hem moed in.

Maar vooral... Ze luisterde.

Hij... deed haar hart zo heftig opvlammen.

Vooral tijdens het verbouwen van het huis waar ze samen hun schouders hebben onder gezet groeiden Sheila en Lou dichter en dichter naar elkaar toe.

Haar hart schreeuwde om liefde.

Zijn liefde.

Maar omdat hij de dood van Gracienne geen plaats kon geven lukte het hem niet om zijn hart aan een andere vrouw te schenken. En dat maakte dat hij de boot afhield.

Maar Sheila gaf zich niet gewonnen.

Ze zou koste wat het kost zijn hart winnen en hem zo ver krijgen dat hij toch overstag zou gaan en de liefde een kans zou geven.

In Spanje brak het ijs en steeg Sheila nog meer in zijn achting toen hij Manuel en zijn geliefde Jessica terug samenbracht.

Sheila en Lou vonden elkaar op een zwoele Spaanse nacht en met veel goesting schonk ze hem haar lichaam, haar liefde en haar passie.

Maar de plicht riep en Lou trok verder op tournee. Maar het strakke schema begon hem parten te spelen.

En hij verlangde naar zijn leventje thuis.

En naar Sheila.

Die hem een warm onthaal bezorgde.

Alleen had hij het bordje aan de voorkant van het prachtige huis waar zijn geliefde Gracienne samen met haar 'marraine' woonde en dat naar hen beide was genoemd...

Nog niet gezien!

's Anderendaags.

Enkele gevangenen stonden elk op een loopband in de fitnesszaal.

Twee van hen waren oude bekenden.

De ene is Olivier Beauregard die we nog kennen uit 'Verbouwen in vertrouwen'.

De man die aan het hoofd stond van een bende die bouwdiefstallen pleegde en die samen met Dylan Tempels het neefje van Francis Pelckmans een plan aan het uitbroeden was om Francis Pelckmans te helpen ontsnappen.

De andere man... Was Francis Pelckmans zelf.

Die in de gevangenis wachtte op zijn proces.

Waar hij zich samen met zijn trawanten alsnog zou moeten verantwoorden voor wat zij de jonge Sandra Musschaert hebben aangedaan.

Dat proces zou binnen enkele weken plaatsvinden.

En was al een poosje een dankbaar onderwerp voor de media.

"Er komt helemaal geen proces," zei Francis terwijl hij zijn loopband versnelde.

"Als alles volgens plan verloopt tenminste.

Dat gesprek met die 'advocaat' gisteren was zeer vruchtbaar.

En ik zie die deal helemaal zitten.

Ik kijk er echt naar uit om weer in de jungle te zijn.

Om weer de wapens op te nemen."

"Je ziet het zitten," zei Olivier.

"Dat zal nog niet zijn.

Van waar ken je die kerel eigenlijk?"

"Van toen ik nog voor de 'Valckeneers' werkte.

Hij was daar een grote klant.

En de baas van dat bureau waar hij voor werkt nog veel meer.

Die gast is 'ne speciale' Francis. Dat kan ik u wel zeggen.

Cette un mec avec connections.

Grand connections.

Het feit dat ze u erbij willen Francis. Wil zeggen dat uw kwaliteiten als militair en als huurling door hen zeer hoog worden ingeschat.

Echt wel copain.

Gij, Malcolm McCallister, Dieudonné M'kassa en zijn broer Anatole.

Wat dat die gasten van plan zijn dat weet ik niet."

"Ik ook niet.

Maar alles is beter dan hier vast te zitten."

Nadat de sessie op de loopband was afgelopen zetten beide mannen zich neer op een 'Zweedse bank'.

"Waarom laat ge Dylan niet mee doen?" vroeg Olivier ineens.

"Dit is werk voor echte venten Ollie, niet voor snotneuzen," zei Francis kortaf.

"Komaan Francis," zei Olivier.

"Het was wel hij die mij opzocht met het plan om u uit die instelling te helpen ontsnappen hé."

"Omdat ik hem hiertoe opdroeg ja," zei Francis.

"Komaan ziet dat ventje nu eens bezig.

Denkt dat hij nen echte vent is omdat hij met gewichtjes sleurt en omdat hem zijn lijf volgeklad heeft met tatoeages. De lummel!

Als hem en zijn maatjes bezig zie dan weet ik dat het afschaffen van de legerdienst geen fout of dramatische beslissing was.

Maar een smerig complot.

Om ons volk te 'ontmannen'.

Zie hem doen.

Zie hem denken dat hij stoer is.

Laat hem eens op een koude winternacht postvatten in een gracht met zijn benen in het onderkoelde water en het ventje roept om zijn moeder.

Nee Ollie, die snotaap doet NIET MEE!"

"Francis, je bent onredelijk.

Hij had er alles voor over om u te helpen ontsnappen.

Had de leiding over een bende jongens die bouwmaterialen ontvreemden en kregen zo geld bij elkaar voor de nodige wapens en voor een vluchtauto.

Het plan heeft hij mee bedacht.

Het plan om u te helpen ontsnappen."

"En is het gelukt?" vroeg Francis.

"Nee hé.

Ik zit verdomme in een echte gevangenis nu.

In het leven telt er maar één ding Ollie.

Het resultaat!

Mietje Dylan slaagde er niet in om mij te ontsnappen uit een psychiatrische instelling waar de bewaking vooral intern is in tegenstelling tot een echte gevangenis.

En gij wilt dat erbij.

Ge vangt man, echt."

De enige reden waarom dat plan mislukt is, is omdat dat manwijf roet in de eten kwam gooien.

Dat manwijf dat de oorzaak was van mijn ontslag bij de para's.

Die uw zus de dood injoeg en er tot twee keer toe voor zorgde dat Dylan werd gearresteerd.

God weet dat hij dat wijf met plezier een kogel door de kop wil jagen."

Francis keek Olivier met een ijzige blik aan.

"Ollie man, gij brengt mij op een idee weet ge dat.

Een pracht van een idee zelfs.

Maar dan moet ons plan wel behoorlijk wijzigen."

"Hoe dan?" vroeg Olivier.

"Dylan moet hier buiten geraken.

Hij mag twee handlangers kiezen.

Ik zorg met plezier voor de nodige wapens, vluchtauto, alles.

Als hij erin slaagt...

Om die Sheila Verdoolaeghe van kant te maken.

Mag hij meedoen.

Dit wordt zijn... VUURPROEF!"