Het gebeurt telkens opnieuw.

 

Het gebeurt telkens opnieuw.

Augustus 1995.
Twee meisjes keren terug van een avondje uit. Ze namen de tram, maar die reedt niet tot aan hun bestemming, dus besloten ze het laatste eind te voet te gaan. Het was donker, het was laat in de nacht en ze waren alleen. Er waren nog geen smartphones en nog geen wifi Als je iemand wilde bellen moest je op zoek gaan naar een telefoonhokje en moest je zien dat je kleingeld bij je had of een telecard.
Twee meisjes in de fleur van hun leven. Genietend van een welverdiende vakantie met vrienden.
Ze kwamen nooit aan. Elk spoor ontbrak.
Er werd meteen een zoekactie op touw gezet en de politie kwam – weliswaar veel te traag – in actie. Er werd gezocht met man en macht. Honden en zelfs een helikopter met infraroodcamera werden ingezet, maar elk spoor ontbrak.
Het gebeurde hier niet ver vandaan aan de Belgische kust. En de namen van de twee meisjes worden nog altijd in één adem genoemd.
An en Eefje.

Augustus 2025.
Een meisje fietst naar huis. Het is laat in de nacht en ze komt terug van een avondje uit met vrienden in de grote stad. Haar vrienden boden nog aan om met de taxi mee te rijden, maar ze wilde haar dure fiets niet laten staan in een stad waar men niet terugdeinst voor een fietsdiefstal meer of minder.
Ze wordt gevolgd, en ze weet het. Een man zit achter haar, heeft het op haar gemunt.
In paniek belt ze het alarmnummer en gelukkig neemt men haar hulpkreet meteen ernstig. Ze vertelt waar ze is, wat ze ziet en wat er op dat moment gebeurt. De dader slaat toe, ongenadig.
Een meisje slaakt haar laatste kreet in de donkere nacht. Daarna wordt het stil.
Toegesnelde agenten komen op de plaats van het gebeuren, maar het is te laat. Ze vinden alleen nog haar levenloze lichaam in het gras.
Ze heette Lisa en ze was amper zeventien jaar.

Het is helaas van alle tijden. Maar toch lijkt er iets te veranderen.
Ik weet nog dat toen de Zaak Dutroux losbarstte ouders hun kinderen niet meer buiten lieten spelen en hen op het hart drukten ‘om niet met vreemden mee te gaan’. Mensen werden beschermend naar hun kinderen toe en het was ineens niet meer zo vanzelfsprekend dat kinderen zonder toezicht buiten vertoefden. Men besefte dat de buitenwereld gevaarlijk was en men ging ernaar leven. Niet veel later deed de gsm zijn intrede en ouders verlangen dat hun kinderen laten weten waar ze gaan, waar ze staan en met wie ze optrekken. En ze raken in paniek wanneer hun kind niet op tijd belt of een berichtje stuurt. We zijn vergeten dat er een tijd was dat kinderen de hele dag buiten speelde zonder dat de ouders wisten waar ze waren en wat ze allemaal uitstaken. En dat is niet eens zo lang geleden. IK heb die tijd nog meegemaakt. En ik ben nog maar 51 jaar.

Er lijkt iets te veranderen en wie de afgelopen dagen op sociale media rond snuisterde weet wat het is.
Jonge vrouwen ‘eisen de nacht op’. Ze pikken het niet meer dat zij in angst moeten leven, dat zij hun leven en hun handelen moeten aanpassen terwijl de daders hun gang kunnen blijven gaan.
Ze pikken het niet meer dat zij zich moeten verantwoorden? Dat men aan hen vraagt waarom ze op dat late uur nog op straat waren? Waarom ze alleen naar huis fietsten of wandelden? Of dat ze vragen welke kleren ze op dat moment droegen.
En weet je wat?

ZE HEBBEN GELIJK!

Want we hebben het veel te lang ‘normaal’ gevonden dat vrouwen altijd over hun schouders moeten kijken, op hun hoede moeten zijn, dat ze hun drankje niet onbeheerd mogen achterlaten. We hebben het veel te lang gepikt dat ruimte waarin kinderen zich zonder begeleiding buitenshuis begeven alsmaar kleiner wordt en dat ouders zich elk moment moeten afvragen of ze wel veilig zijn. En we hebben het veel te lang normaal gevonden dat oudere mensen, ’s avonds niet meer buiten durven komen.
Criminelen en ander tuig voelen zich oppermachtig en denken dat ze de baas zijn op en over de straat. Drugs wordt openlijk gedeald, in Brussel wordt er bijna elke nacht geschoten en in Antwerpen ontploffen met regelmaat van de klok bommen en granaten.

Jonge vrouwen eisen de nacht op klinkt het op sociale media. Beter zou zijn BURGERS EISEN DE STRAAT OP!
De straat hoort niet toe aan criminelen. De straat hoort niet toe aan drugdealers, zakkenrollers, vandalen, inbrekers, verkrachters, pedofielen en ander tuig van de richel. De straat is geen plek om doelloos rond te hangen, pleinen zijn geen plek om te dealen en parken zijn geen verzamelplekken voor vieze mannetjes met rare fantasieën.
NEE GODVERDOMME!!!!
De straat hoort toe aan de burgers. Pleinen horen plaatsen te zijn waar mensen elkaar ontmoeten en parken plekken waar kinderen kunnen spelen en ravotten zonder te moeten vrezen voor hun leven. En de nacht hoort toe aan jonge mensen die hun eerste stappen zetten in het uitgaansleven en die alleen, met vrienden of met lief of kersverse verovering naar huis toe gaan.

Misschien frons je bij het lezen van dit stuk de wenkbrauwen. Misschien vindt je bovenstaande maar een platte populistische bedoening en misschien vindt je dat ik rechtse prietpraat uitsla? Misschien denk je: “Miguel, dat soort praat verwacht ik van Filip Dewinter, Tom Van Grieken of zelfs Donald Trump. Maar niet van u.”
Oh ja?
Echt?
Is dat zo?
Dat is spijtig, en wel hierom!

DAT IS NU NET DE OORZAAK VAN ALLE MISERIE!
Men heeft de bezorgdheden van de burger omtrent zaken als criminaliteit, onveiligheid en onleefbaarheid veel te lang genegeerd en dat discours helemaal in handen gegeven van bovengenoemde populisten.
Men heeft veel te lang weggekeken terwijl onze straten alsmaar onveiliger werden, criminelen steeds driester toesloegen en de verloedering alsmaar harder om zich heen sloeg.
In 1995 waren er An en Eefje, Julie en Melissa en nog veel andere kinderen die ontvoerd werden, vermoord werden of spoorloos verdwenen. En de verontwaardiging en volkswoede was groot toen bleek dat politie en gerecht daar op een zeer lakse manier mee omgingen en de politici intussen gewoon verder sliepen. En die woede was terecht.
Er kwam een Witte Mars waarin meer dan driehonderdduizend mensen in mee stapten. En pas na die Witte Mars begon de politiek eindelijk met actie te ondernemen. De politiediensten werden hervormd en eengemaakt. Er werd een orgaan opgericht dat in actie kwam wanneer er de verdwijning van een kind gemeld werd, dat orgaan kreeg de naam Child Focus. Vermissingen en misdrijven tegen kinderen en minderjarigen werden ernstig genomen en kregen de prioriteit die ze verdienden en slachtoffers en hun familie werden sindsdien veel beter opgevangen. En dat is goed, en als het goed is dan mag het ook gezegd worden.

De Witte Mars 1996

Maar er is helaas nog heel veel werk aan de winkel en nog altijd wordt de impact van criminaliteit op het leven van een mens nog veel te weinig onderschat en nog altijd is er een zekere vorm van straffeloosheid. Nog altijd komen zware misdadigers weg met hetgeen ze deden waarna ze nog ergere misdaden begaan. Nog altijd krijgen we te maken tragische feiten zoals bijvoorbeeld de moord op Julie Van Espen, gepleegd door een sujet dat al eerder zware misdaden had begaan maar gewoon vrij rondliep.  
En nog altijd wordt het probleem van onveiligheid veel te veel geridiculiseerd en weigert men het echte probleem te noemen.
Bepaalde elementen orakelen dat ‘mannen’ het probleem zijn. Mannen worden heel veralgemenend weggezet als de reden waarom vrouwen zich ’s nachts niet veilig op straat kunnen begeven. Mannen zorgen ervoor dat vrouwen altijd en overal op hun hoede moeten zijn.
En het gevolg van dit discours is dat de mensen weer eens tegen elkaar worden opgezet. Nog maar eens.
Wie een beetje ogen in zijn hoofd heeft weet wat het echte probleem is en die weet welke ‘mannen’ ervoor zorgen dat vrouwen zich onveilig voelen op straat.
Maar media en politiek weigeren steevast om dat probleem bij naam te benoemen en er een standpunt over in te nemen. De lippen blijven stijf op elkaar en allerlei drogredenen worden uit de kast gehaald om de mensen af te leiden van wat zowel zij als wij heel goed weten wat het probleem is.

EN DAT MAAKT DE MENSEN KWAAD!

Het is deze laffe houding waar populisten en demagogen garen uit spinnen. Het is deze struisvogelmentaliteit die ervoor zorgt dat steeds meer mensen op extreem rechtse partijen gaan stemmen. Het is dat wegkijken dat ervoor zorgt dat het discours van de publieke opinie steeds harder wordt.
Mensen zijn het beu om telkens weer te moeten lezen of horen dat de daders ‘jongeren’ waren. Of dat de boosdoener in kwestie ‘verward’ was. Mensen zijn het beu dat dergelijke figuren er steeds weer met belachelijke fopstrafjes vanaf komen. Denk aan die gasten die beschuldigd waren van een groepsverkrachting en die van de rechter een opstelletje moesten schrijven.
Geen zinnig mens neemt dat soort straffen serieus. Wat de verzachtende omstandigheden ook mogen zijn. Verkrachting is een ernstig misdrijf en wie dit niet begrijpt of meent hier licht over te moeten gaan die moet zich echt eens gaan afvragen of hij nog wel in de spiegel kan kijken.

Park: Plek om te spelen voor kinderen (en hondjes).
NIET voor vieze mannetjes, junks en dealers. 

Mensen verdienen beter dan te moeten leven met angst voor de veiligheid van hun kinderen. En kinderen en jongeren verdienen beter dan het risico te lopen dat ze in elkaar geslagen worden door één of andere bende of met een mes gestoken te worden door één of andere mafklapper. Meisjes verdienen beter dan geïntimideerd te worden door fluitende en sissende macho’tjes of ongewenst benaderd te worden door allerhande viespeuken en freaks. Jonge vrouwen verdienen beter dan constant achterom te moeten kijken als ze ’s avonds en zelfs overdag de straat op gaan, de bus nemen of ergens iets gaan drinken.
De kwaliteit van je leven hangt af van enkele zeer essentiële dingen zoals een dak boven  je hoofd, eten op je bord, verzorgd worden als je ziek bent, een inkomen, een job, een goed sociaal netwerk.
Maar daar hoort ook bij JE VEILIG KUNNEN VOELEN!
En het is daarom dat ik hierboven schreef dat de straat niet toehoort aan criminelen maar aan burgers, pleinen aan mensen die elkaar ontmoeten en dat parken plaatsen horen zijn waar kinderen kunnen spelen en ravotten. Het is daarom dat ik schreef dat de nacht toehoort aan jonge mensen die hun eerste stappen in het uitgaansleven zetten.
Want dat zijn zaken die even essentieel zijn voor onze levenskwaliteit als gezondheid, een waardig inkomen of gelijke rechten.

Terwijl ik dit schrijf heb ik Lisa in gedachte. En An en Eefje, Julie Van Espen, Joe Van Holsbeeck, Annick Van Uytsel en al die andere veel te jonge slachtoffers van brutale criminaliteit vaak gepleegd door gasten die al veel langer van de straat moesten worden gehaald.
Ik schrijf dit met mededogen, en uit respect voor hen wikte ik mijn woorden toen ik zei dat mensen wel weten wat het echte probleem is en wie er de oorzaak van is.
Ik wikte mijn woorden omdat ik met dit artikel geenszins de bedoeling heb om mensen te gaan stigmatiseren of om te gaan veralgemenen. Het enige wat ik echt vraag is dat men de bezorgdheden van de mensen omtrent onveiligheid en criminaliteit eens ernstig gaat nemen en men aan criminelen eens de boodschap gaat geven NU GING JE TE VER!

Leren van het leven.

 

Dag lieve mensen.
Ik maak mezelf meer en meer bedenkingen over het leven die vroeger toch iets anders waren. Vooral dan over de kwaliteit van het leven.
Ik wil geen honderd jaar worden, ik wil geen hoge leeftijd bereiken en tegelijk de laatste jaren van mijn leven wegkwijnen in een rusthuis. Ik wil geen oude dag die gepaard gaat met pijn, sukkelen, aftakeling en isolatie. Ik werd geboren zonder dat iemand mij vroeg of ik dat een goed idee vond en ook als ik doodga gaat niemand mij komen vragen of dat voor mij Ok is? En dat geldt voor iedereen. Laat ons er dan ook naar streven om die korte tijd daartussen zo kwalitatief mogelijk te laten verlopen. En dat zowel op vlak van gezondheid, maar ook wat uitdagingen betreft.
Het leven is pas echt boeiend als je regelmatig eens wat uitgedaagd wordt, of als je af en toe eens jezelf uitdaagt.
Leer nieuwe dingen, leer bij, lees boeken, kijk naar films, luister naar muziek. Doe indrukken op, trek de natuur in, vier de liefde, vrij met je zoetje. Doe die dingen. Doe de dingen waar je van geniet, en leer weer intens en met heel je hart en ziel te genieten. Maak je niet zo druk om kleine ergernissen, roddel niet en sluit je oren voor de roddels die over u vertelt worden. Mijdt ruzie en tweedracht, maar laat ook niet over je lopen. Kies zorgvuldig de mensen met wie je omgaat en laat valse, gemene, achterbakse en gevoelloze mensen links liggen. Je bent geen therapeut, je bent geen mensenfluisteraar. Richt je op het positieve, op dingen die een meerwaarde bieden aan je leven.

Zoals gezegd: Niemand heeft je iets gevraagd voor je geboren werd. Daar was het eerste waar ik moest aan denken na het lezen van alweer een artikel over een volslagen marginaal en normloos koppel dat hun door mishandeling gestorven kindje lustig meenam toen ze gingen winkelen en godbetert op café gingen (ze hadden hun alcoholroes nodig). Toen ik las wat de oorzaak is van de veel te vroege dood van dat ongelukkige kleine meisje kreeg ik het moeilijk. Toen die nieuwe vriend van haar moeder erbij kwam veranderde het leven van het kleine wichtje in een ware hel. Bij de lijkschouwing bleek dat haar beide armpjes en beentjes gebroken waren en haar bekken verbrijzeld.
**SLIK**

Speel maar fijn in de hemel kleine Isabella.

Lieve kleine Isabella.
Met je guitige blauwe oogjes en die lieve glimlach op je snoetje.
Wat een gruwel heb jij moeten doorstaan klein meisje.
Welke helse pijnen moet je niet hebben gehad in je veel te korte leven.
Ik kan hier met mijn klein verstand niet bij dat omwille van de doorgeschoten waanzin van een zogezegd ’’’volwassene’’’’ je tijdens je veel te korte leven door een hel moet gaan en dingen moest meemaken die zelfs de sterkste mens zouden doen breken.
En helaas, er zijn nog vele kindjes zoals jij die dag in dag uit de vreselijkste gruwel moeten ondergaan. Speurders die de vele video’s met kinderporno onderzochten die werden gevonden op de computer van Sven Pichal omschreven wat ze zagen als ‘kinderen van nul tot zestien jaar die huilden, tierden, schreeuwden en riepen om hun moeder’. In Palestina worden jonge kinderen kapot gebombardeerd en zelfs kinderen werden afgevoerd naar de martelkamers en ‘menselijke slachthuizen’ van de crapuleuze ex-dictator Assad.
Geen enkele van die kinderen heeft erom gevraagd om in een hel op Aarde geboren te worden. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om tijdens hun veel te korte leven niets anders te kennen dan pijn, ellende en pure horror.

De achturige werkdag.
Verhoogde de levenskwaliteit van velen.

Net zoals geen enkel mensen erom gevraagd heeft om te leven in armoede. Om ziekte, pijn of honger te hebben.
Geen enkel gewetensvol ouderpaar heeft erom gevraagd om hun kind, hun eigen vlees en bloed te zien sterven aan één of andere vreselijke ziekte, of na een ongeval, al dan niet veroorzaakt door een onverantwoordelijke of straalbezopen bestuurder.
Daarom, laten we er elk op onze eigen manier, en volgens onze eigen draagkracht en vermogen er mee voor zorgen dat het leven voor elke mens, voor elk kind en bij uitbreiding voor elk dier, wat draaglijker wordt.
Laten we eens wat vaker stilstaan bij de impact die onze beslissingen en onze daden hebben op onze medemens, de dieren en onze planeet. Een impact die vaak groter is dan wij zelf denken. En waar wij veel te weinig bij stilstaan.
En ik weet, ik klink nu gelijk één of andere groene pastoor. Maar ergens hebben deze mensen toch gelijk vind ik. Want hoe je het ook draait of keert, wat opbrengt voor de ene is miserie voor een ander. De één zijn dood is de ander zijn brood. Dat is helaas de harde realiteit. Voor ons vers kopje koffie, onze chocoladereep, onze bananen, onze TV, onze Smartphone, onze auto, onze etc. Moeten mensen ver van hier werken in erbarmelijke omstandigheden. Op plantages en velden, in fabrieken zonder de meest elementaire arbeidsrechten, op containerschepen en zelfs de vrachtwagenchauffeurs op onze wegen zijn gewoon slaven. Slaven van de weg.
Denk daar eens aan als je gaat shoppen of gezellig online zit te winkelen met je laptop, tablet of smartphone op je schoot of in de hand, voor de warme stoof met een kopje koffie of thee binnen handbereik. Denk aan die pakjeskoeriers die onder tijdsdruk alles geleverd MOETEN krijgen en die vaak met dagcontracten werken waar je gewoon niets mee opbouwt van sociale rechten. Vraag jezelf af of je zelf in zo’n situatie wil zitten? Of als je het leuk zou vinden als je eigen zoon of dochter zo moest door het leven gaan. Elke ouder wil het beste voor zijn kinderen, toch?

De gedachte dat levenskwaliteit niet voor eenieder is weggelegd. De gedachte dat veel mensen een miserabel leven leiden vol pijn, verdriet en uitzichtloos. Maar ook de gedachte dat veel mensen hun leven letterlijk vergooien aan alcohol, drugs, gokken of gewoon slechte voeding of te weinig beweging. Het bezorgd mij een ongemakkelijk gevoel.
Zelf prijs ik mij gelukkig vanwege het feit dat mijn levenskwaliteit veel en veel beter is dan tot voor mijn operatie in maart van dit jaar. Ik heb geen pijn of aanslepende vermoeidheid meer, ik voel mij vitaal en gezond. En ja dat heeft invloed op mijn humeur en mijn welbehagen.
En ik wenste dat meer mensen dat gevoel zouden hebben. Dat meer mensen de hoop zouden krijgen dat het beter wordt, dat er een uitweg is. Elke mens verdient een kwaliteitsvol en zinvol leven.
Want laat je niets wijsmaken. Je hebt maar één leven!
En nee je leeft niet ‘maar één keer’. Je gaat maar een keer dood! Je leeft daarentegen elke dag!
Maak dan ook van elke dag het beste. Geef je,‘smiet joen’ zouden ze in West-Vlaanderen zeggen.
En probeer om een goede indruk te maken op de mensen om je heen. Zorg ervoor dat wanneer je er niet meer bent, de mensen met een glimlach op hun lippen aan u terugdenken.
Want dan leef je nog verder na je dood…

Denk ik.

Wat mij vandaag raakte: In Doomkerke

 

Dag lieve mensen.
Vandaag gingen we nog eens wandelen.
Zoetje had een wandelroute gevonden in Ruiselede. Startpunt was het dorpje Doomkerke dat deel uitmaakt van deze gemeente.
Doomkerke een klein dorpje tussen de velden en de bossen die deel uitmaken van het Bulskampveld. Een straat met lintbebouwing, een kerk, aan de overkant van de kerk een café dat dienst doet als clublokaal van de plaatselijke voetbalploeg en wat verderop een kleine parking waar ik mijn autootje kwijt kon.
Voor de veiligheid trok ik mijn rubberen laarzen aan want de bospaden kunnen nog behoorlijk slijkerig zijn. Ik gespte de rugzak vol met lekkers en drinken voor ons als voor de hondjes op mijn rug en klikte die kleine lieverds hun leiband aan en daar gingen we op zoek naar het startpunt van de wandeling bij de kerk. Die leidde ons een stukje langs de hoofdweg en dan moesten we door een soort doorgang en dan kwamen we achter de kerk met daarrond het kerkhof uit. Een kerk met kerkhof met een muur errond. Ik vraag me al mijmerend af hoeveel koppeltjes elkaar bij de invallende duisternis voor het eerst gekust hebben daar bij die muur achter het kerkhof.
Over de muur zie ik de graven, vaak familiegraven met sterfdata die terug gaan tot de jaren vijftig en zelfs eerder. Ik ontwaar typisch West-Vlaamse familienamen zoals Tack, Vanwalleghem, Vyncke. Zwart-wit foto’s van de overledenen en ik bedenk me dat deze mensen hier in de schaduw van de kerktoren hun leven hebben geleefd. Als landbouwer, als ambachtsman, als winkelier of cafébaas. Misschien wel actief in het verenigingsleven. De kaartersclub, de schuttersclub, de voetbal.

Dan valt mijn oog op één specifiek graf. Ik zie een foto van een jong iemand, een meisje.
Ik zie haar geboorte en sterfjaar.
Het meisje dat er haar laatste rustplaats vond… WAS AMPER DERTIEN JAAR!
Ze heette Sarah.
En op de foto droeg ze een wit kleed, waarschijnlijk het kleed dat ze droeg op haar plechtige communie.
Ze keek naar de fotograaf, vol verwachting naar deze voor haar bijzondere dag.
Wie kon toen vermoeden dat deze foto amper een jaar later haar laatste rustplaats zou sieren.
Ik krijg een brok in de keel wanneer ik me omdraai en vaststel dat mijn lieve schat en onze twee Keesjes hun weg verder zetten.
Het is stil en achter de kerk zie je alleen de velden en de bossen waar we nog zouden doorwandelen.
Ik hoor de vogels hun vroege lentelied zingen en voel de zon op mijn gelaat.
Ik werp nog een blik naar de graven achter de muur.
Naar het graf van Sarah.
Een meisje van amper dertien dat haar rustplaats vond op deze vredige plek.

We wandelen verder, ik neem foto’ van de bossen, de natuur de omgeving.
Op het einde van de wandeling ontwaar ik terug de kerk en denk ik terug aan Sarah.
Ik zie het dorpje waar ze opgroeide. Naast de kerk ligt het dorpsschooltje. Waar ze als klein meisje met haar boekentas in de hand naar binnenliep.
Ach lieve mensen. Dertien jaar.
Dat is toch echt geen leeftijd om te gaan.
Een meisje van dertien zou gewoon naar het secundair moeten gaan, nieuwe vriendschappen sluiten, gezellig roddelen met haar klasgenootjes en commentaar hebben op de jongens van  haar klas of school.
Kortom gewoon opgroeien en ontluiken zoals een mooie bloem dat doet.
Openbloeien en haar omgeving verblijden met haar schoonheid, vriendelijkheid en opgewektheid.
Maar helaas. Het werd haar niet gegund.

Dat zijn dingen die me raken lieve mensen.
Ik heb geen foto genomen van haar graf, dat lijkt me zo ongepast. Maar het beeld staat wel op mijn netvlies gebrand. De jaren tussen haar geboorte en haar dood die zo pijnlijk dicht bij elkaar liggen.
De laatste rustplaats van een meisje, door velen graag gezien die de strijd moest leveren tegen een vreselijke ziekte.
Thuisgekomen typte ik haar naam en familienaam in op Google en ik combineerde dat met de naam van het dorp waar ze opgroeide en ik kwam op een pagina van Het Laatste Nieuws.
Daar leerde ik wat er gebeurde met Sarah.
Ze stierf aan leukemie.
Kanker.
NOG MAAR EENS DIE SMERIGE ZIEKTE!

Sarah!
Ik weet niet wie je was. Maar ik weet zeker dat veel mensen je heel graag zagen.
Ik zag je foto en ik zag een jong meisje dat vol goesting naar de wereld keek.
Goesting om TE LEVEN!
Zoals elke jonge mens goesting heeft om te leven.
Helaas beslist het noodlot daar vaak heel anders over.
En een mooie jonge bloem wordt dan brutaal in de knop gebroken.
Ziekte, verkeersongevallen, maar ook criminele feiten gepleegd door zieke geesten.
En helaas ook door oorlogen, zoals ook nu weer in Oekraïne.
Ook oorlogen worden in gang gezet door zieke geesten.
Je bent een zieke geest als je je troepen beveelt om woonwijken, appartementsblokken, scholen en andere plekken waar mensen wonen en leven kapot te schieten.
Het is ook iets dat me niet los laat. Het feit dat terwijl ik daar ergens in een rustig stukje bos aan het wandelen ben, men 2000 kilometer verderop oorlog voert en onschuldige mensen het leven verliezen.

Het leven is zo broos zo kwetsbaar.
Er is niet veel nodig om iemands leven compleet overhoop te halen.
Er is niet veel nodig om een streep te trekken onder iemands toekomstplannen.
Ik heb dat vaak genoeg omschreven in mijn verhalen.
Maar de realiteit is vaak veel harder, zoveel rauwer.
En daarom grijpt het mij dan ook zo aan.
Een graf tussen al die anderen, een stille getuige van een intriest drama.
Een veel te vroeg afscheid.
Een ziel die rust vond op deze stille plek ergens in een klein West-Vlaams dorpje waar – dat weet ik zeker – haar naam nog vaak wordt uitgesproken en waar men warme herinneringen aan haar ophaalt.
Warme herinneringen… AAN SARAH!