De natuur in beeld: De Semois op haar mooist (slot)

Dag 3: Zondagmiddag in Bouillon.

Dag lieve mensen.
Zondagmorgen. De mist is minder fel als gisteren. Het is wel grijs en het wolkendek laag.
Het is zondagmorgen, we liggen nog alle vier lui te soezen. De hondjes laten we even op bed. De lakens en het dekbed die erop liggen zijn van ons dus van haar op het bed is weinig of geen sprake. Het is gezellig, ik streel de hondjes en knuffel mijn allerliefste. Ik voel de warmte van haar lichaam.
Haar heerlijke lichaam.
En ik kus haar vol liefde.
We vergeten de wereld om ons heen en maken tijd voor ELKAAR!
We verdelen het bed eerlijk in twee. De ene helft is voor de hondjes die zich koesteren aan de warmte van mijn lichaam dat ervoor nog op die plek lag. De andere helft is  voor mijn lieve Christiane en mijzelf. Dit is zo'n moment waarop de rest van de wereld heel even van geen tel is. Als ge verstaat wat ik hiermee wil zeggen?
Daarna is het weer tijd voor koffie en voor croissants. Want het is tenslotte zondag.
Met dat heerlijke gevoel van warme liefde in het hart begeef ik me naar het dorp en zoek ik een bakker op die nog croissants in huis heeft. Want ons heerlijk liefdesmomentje duurde toch langer dan we dachten.
Maar ik zocht en vond en nam de tijd om nog even van dit charmante dorpje te genieten.

Maar het is zondag, wat gaan we doen? Wandelen?
Hmmm die wandeltocht van gisteren zit nog in onze benen. Maar we willen wel buiten zijn natuurlijk.
Ha, maar waarom gaan we eens niet een keer gezellig naar Bouillon?
Zo gezegd, zo gedaan, Onze hondjes van achter in de auto, GPS ingesteld en even later slingerden we weer langs de bochtige wegen van de Ardennen. Hé, we reden zelfs een stukje Frankrijk. Maar het enige wat we zagen van La Douce France waren dichte bossen en veel groen. Er was geen mens te bespeuren en op het vroege middaguur waren er amper auto's op de weg. We zaten echt in the middle of nowhere. 
Maar voor we het wisten zagen we de borden met Belgique en My God, de wegen zijn hier echt wel slecht.

Maar goed Bouillon.
Stad van Godfried van Bouillon en zijn machtige burcht.
prachtig gelegen aan de oevers van de Semois en zowat de enige plaats van belang waar deze rivier door stroomt. De Semois slingert zich door weinig bevolkt gebied, in een streek die vroeger als 'afgelegen' kon worden beschouwd. Maar door het toerisme is daar weinig van te merken, behalve in de wintermaanden misschien. Maar het is er toch wennen aan de afstanden en mijn lieve vriendin vroeg zich af waar de mensen daar eigenlijk kleren en zo gingen kopen. Want boetiekjes en zo vindt je niet in Bouillon. Hotels en restaurants van frituur of kebab tot poepsjiek in het Hotel Panorama dat hoog op een heuveltop is gelegen, met zicht op de burcht van onze goede vriend Godfried wiens leven en werk als een rode draad door de stad loopt.
We zitten hier niet ver van Frankrijk en dat is te merken aan de vele auto's met Franse nummerplaten. Iets zegt me dat onze zuiderburen massaal hierheen komen omdat ze hier geen vaccinatiebewijs moeten voorleggen wat in hun land al sinds augustus verplicht is. Dik tegen die jongens hun goesting natuurlijk. Fransen en overheidsmaatregelen, het is nooit een goed huwelijk geweest.
Ach, wij Belgen moeten niet veel zeggen, wij zijn zelf geen haar beter. Maar dit geheel terzijde.

Bouillon is een stadje op mensenmaat. Geliefd bij toeristen die een bezoekje aan de stad toevoegen aan hun activiteiten tijdens hun verblijf. Er zijn gezellige terrasjes, vooral dan aan de oevers van de Semois en er is natuurlijk de burcht die ik zo'n tien jaar geleden als eens bezocht. Je kan er helaas niet in met hondjes erbij dus lieten we hem links liggen.
Tip: als je de burcht bezoekt, probeer dan zeker de roofvogeldemonstratie mee te pikken.
Ook een goede manier om de stad te verkennen is het toeristische treintje dat om het uur vertrekt vanuit verschillende locaties. Wij stapten op bij de Pont De Liege.

Aan de oevers van de Semois kan je heerlijk verpozen en konden we de leiband van onze hondjes even laten vieren, wat die twee rakkertjes zeker konden appreciëren. Er zijn bankjes en wat is er heerlijker om een heerlijke Ardeense worst of een broodje met Ardeense ham te eten aan de oever onder het gesnater van eendjes die hopen dat er een kruimeltje van de kar valt. Maar brood is niet goed voor eenden en andere vogels. En achtergelaten brood trekt ratten en ander ongedierte aan. Toch maar niet doen dus.

Beeld van de heilige Arnoldus.
Maar de beeldhouwer had Godfried van Bouillon in gedachten.

Maar het was helaas de laatste dag en avond. Reden temeer om van de laatste maaltijd iets lekkers te maken. Forel met amandelen zoals ze dat in de Ardennen zo lekker kunnen klaarmaken en in ons verblijf nog een heerlijk lokaal biertje.'
's Anderendaags was het tijd om terug naar huis te keren.
Maar met een voldaan gevoel in ons hart en heel veel mooie herinneringen.
En ook onze lieve keesjes genoten met volle teugen.

Die lieverdjes.

De natuur in beeld: de Semois op zijn mooist 2

 

Dag 2: Een heerlijk lange wandeling.

Dag lieve mensen.
Zaterdagmorgen. Een dichte mist hangt over de vallei van de Semois. Ik ontwaak en hijs mezelf uit bed waarna ik het gordijn opentrek. Ik kijk door het raam en zie dat er een dichte mist hangt die de hoogste toppen in nevelen verhult.
Spontaan denk ik aan die conversatie die ik vaak zie op Njam-TV - waar mijn zoetje graag naar kijkt en ik stiekem ook. Want vanwege mijn opleiding en mijn werk als keukenhulp vind ik het kijken naar hoe topchefs te werk gaan wel interessant - tussen de Brugse chocolatier Dominique Persoone en de Belgisch-Italiaanse chef Peppe Giacomazza waar al wandelend in de omgeving van hun chalet waar ze hun programma maakten rond samen koken met plaatselijke producten de eerste het volgende zei.
Persoone: "Stel je ki voorn zeg, iedere dag mist.
Hé, Iedere dag mist.
'Ek peinzen daje hier e wienkeltje mé mistlampen eit daje hier ghoe zakens doet."
Maar dat is zo hé.
Vanaf de herfst invalt krijg je op je Ardense hoogten te maken met hardnekkige mist. En in de winter vriest die ook nog eens aan.
Maar mist is vaak de voorbode van mooi weer. Dus ik bewaarde mijn optimisme tijdens het dagelijkse toiletritueel terwijl de geur van verse koffie in ons vakantieverblijf domineerde.
Even naar de bakker is toch iets heel anders als je met vakantie bent nietwaar. Het is voor mij de uitgelezen kans om de omgeving echt in je op te nemen. Ook al was ik met de wagen wegens nog andere dingen nodig dan brood. En ik laat mijn hondjes niet graag buiten voor de winkeldeur achter. Ik mag er niet aan denken dat ze door één of ander individu met kwade bedoeling worden meegenomen.
Dan maar de auto geparkeerd en na het winkelen een kleine wandeling in en rond het dorp gemaakt.
Terug in ons verblijf genoten we van een stevig ontbijt. Dat was wel nodig want er stond een lange wandeling op het programma.

Tussen het stapeltje brochures over de streek en wat je er kan doen vonden we een folder met wandelzoektochten en ik dacht, laten we er eens eentje doen. Ik koos voor een wandelzoektocht die startte in het dorpje Naifraiture. Op zo'n tien kilometer rijden van Bohan. 
De basis van onze wandeling waren de instructies die we moesten volgen om de antwoorden te vinden op de vragen verderop in de folder. Die instructies leiden ons weg van het dorpje, door de velden en weiden en tenslotte... Het bos in.

De wandeling bracht ons diep de bossen in, weg van alle drukte, stress en overmatige lawaai.
Meer nog.
Wat was het hier toch zalig stil.
Ik hoorde alleen het ruisen van de zachte wind door de bomen. Het vallen van de bladeren en hier en daar de verre kreet van een vogel.
De hondjes mochten gerust los, ofschoon dat eigenlijk niet hoort, zelfs als er geen expliciet verbod is, omdat loslopende honden storend kunnen zijn voor dieren en voor andere wandelaars. Maar onze keesjes lopen in het begin wat dartel rond, snuffelen wat om dan snel achter ons aan te lopen. Maar voor de rest van de wandeling blijven ze altijd dicht bij ons. Die kleine lieverdjes.

De wandeling was behoorlijk pittig en ik moest goed letten op de details onderweg om toch maar geen aanwijzing over te slaan. Van de vragen heb ik amper iets gevonden en op den duur konden ze me niks meer schelen. Ik was waar ik hoe langer hoe meer het liefste ben. Midden in de natuur. En dat waar de natuur nog echt natuur is. Waar van 'beschaving', menselijke aanwezigheid en bebouwing amper iets te merken is en er zo goed als geen auditieve vervuiling is. Geen geruis van auto's zelfs niet in de verste verte. Je hoort er het klateren van een beekje beneden je. En hoe dieper je afdaalt hoe luider het klinkt. Wat een heerlijk rustgevend geluid is dat toch.

 

De stress, drukte en dagelijkse sleur zijn hier ver weg. Ik pak in een onbewuste reflex toch even mijn smartphone en open Facebook, wat me  net lukt met de povere verbinding en vraag me ineens af waarom ik dat toch steeds weer doe? De wereld draait door en de dagelijkse mallemolen van de waan van de dag met de bijhorende stroom van meningen en meninkjes gaat gewoon verder. Maar nu... Zonder mij.
Smartphone terug weg en fototoestel in de aanslag. Want ik wil al dat moois toch echt wel delen met wie mij lief is en wie deze blog leest.

De wandeling liep van Naifraiture naar het naburige dorpje Houdremont en dan weer terug. We liepen een stuk op een pad waarlangs ooit de stoomtram reed naar Vresse Sur Semois. Maar het gesis en gefluit van de stoomtram is voorgoed verstomd en maakt plaats voor de zalige stilte die je alleen diep in de natuur vinden kan. Als die stilte tenminste niet wordt onderbroken door luid taterende mountainbikers. Voordeel, je hoort ze van ver aankomen dan, want meestal merk je pas als ze er zijn als ze rakelings langs je scheren. Op een gegeven moment merk ik dat ons Cecieleke achtergebleven is. Ik kijk om en zie dat mevrouwtje in het gras licht te rollebollen. Ik roep haar en bekijk haar goed.
Maar Cecieleke, hoe zie jij eruit meisje?

Haar kopje, rug en pootjes zaten helemaal onder het vuil en de vettige smurrie.

Hondjes.
Wat zijn ze toch lief hé.

Ja dat wordt een badje met stevig schrobwerk straks. Maar dat zijn zorgen voor later. Eerst even verder genieten van al het moois rondom ons.

Herfsttijd = paddenstoelentijd.

De foto bovenaan werd genomen op de linkerkant van het pad waarop we liepen.
Rechts nam ik de foto onderaan. Merk het verschil van bodembegroeiing. 

Eens we het bruggetje op de foto hierboven over waren wachtte er ons nog een steile klim, waarna we terug aan de rand van het bos kwamen; Terug in Bohan genoten we van een lekker aperitiefje en een lekkere maar iets te sobere maaltijd. Dat kwam omdat alle restaurants vol zaten en je er niet inkwam als je niet gereserveerd had.
En wat doe je dan als echte Belg?
Dan ga je een frietje steken natuurlijk.

En het waren verdorie lekkere frietjes.
Morgen het laatste deel: Zondag in Bouillon.