Berouw na de zonde (slot).

Zes maanden later.

Er klonk klokkengelui en Tamara en Dieter liepen arm in arm naar het altaar.
Om er hun huwelijksbelofte te vernieuwen.
Tamara droeg een wit kleed. Geen trouwkleed, maar wel een mooi en elegant wit kleed.
En Dieter droeg een blauw maatpak. Zijn haren gekamd en zeker tien kilo lichter. Hij liep kaarsrecht, borst vooruit, schouders achteruit en zijn buik ingetrokken. En hij keek zelfverzekerd voor zich uit terwijl hij met elegante en zelfverzekerd naar het altaar stapte met Tamara aan zijn arm.
Dan gingen ze knielen voor het altaar en begon de korte en ingetogen kerkdienst waar Tamara en Dieter hun beloften vernieuwden.
“Zult gij Tamara eren, beschermen en trouw blijven tot de dood?” vroeg de priester.
“JA! DAT ZAL IK!” zei Dieter met luide en zelfverzekerde stem. Terwijl pakte hij haar hand vast.
“Dan verklaar ik jullie opnieuw man en vrouw. En u mag de bruid kussen,” prak de priester.
Dieter drukte zijn lippen op die van Tamara. Er volgde een lange tedere kus. Onder luid applaus.
Na die kus keek Dieter Tamara in de ogen. Zijn hart bonsde en zijn handen trilden wanneer hij zacht over haar rug wreef.
Hij was er nog lang niet. Het vertrouwen dat Tamara in hem had is nog altijd niet terug en Dieter wist dat het waarschijnlijk nooit meer terug zou komen. Maar ze gaf hem een nieuwe kans. Omdat ze van hem hield. en omdat ze niet wilde dat hun kinderen in een gebroken gezin zouden opgroeien. Maar dat geschonden vertrouwen dat zat diep. Heel diep.
En Dieter besefte dat.
Hij besefte dat hij een zeer zware fout heeft gemaakt.
Die gonorroe was gelukkig snel genezen en de complicaties bleven uit. Maar het idee dat ze ziek werd enkel en alleen omdat haar man besmet werd na seks met een wildvreemde vrouw. Dat hakte er enorm diep bij haar in.

Toen Dieter die ochtend na de gebeurtenissen in het atelier van zijn broer thuiskwam en Tamara op zijn blote knieën om vergiffenis smeekte. Wist hij dat dat niet genoeg was.
Hij voelde meteen aan haar reactie hoezeer hij het vertrouwen die Tamara in hem had heeft geschaad. En dat ze niet alleen door dat overspel uit elkaar waren gegroeid. Maar dat er veel meer aan de hand was.
Ja Dieter leefde alleen voor zichzelf en voor zijn pleziertjes. Hij zag het leven veel te veel langs de jolige kant en liet de dagelijkse beslommeringen veel te veel aan Tamara over. En als ze iets vroeg was het altijd van ‘ik zal het morgen wel doen zoetje’. Maar morgen… KOMT NOOIT!
Elke dag opnieuw moest Tamara zijn rotzooi opruimen en draaide ze alleen op voor het huishouden
Eigenlijk was Tamara gewoon getrouwd met een groot kind!
Toen dat tot Dieter doordrong nam hij een besluit. Hij ging op retraite in een abdij en hij had een lang gesprek met één van de monniken. Hij vertelde openhartig over wat er die dag op het strand gebeurde en over de nasleep ervan en over hoe hij is gaan beseffen hoe hij alleen maar leefde voor zichzelf. Geen doel, geen principes, geen ambitie. Niks. Alleen leven van de ene dag op de anderen, jagend naar plezier en genot.
“Mijn zoon,” zei de oudere monnik met grijzende slapen en bril met fijne montuur.
“Ooit was ik net zoals jij.
Ik had een mooie positie als hoofd boekhouding bij de FOD-Economie. Ik verdiende goed plus de nodige extra’s die bij de job hoorden. Ik kwam niks tekort en met een royaal inkomen als het mijne kon ik mijn gezin ruimschoots onderhouden en nog wat aan de kant zetten.
Maar dat deed ik niet.
Want ik kon de sleur van het saaie gezinsleven niet aan en ik hoorde liever niet het geweeklaag van mijn toenmalig echtgenote aan. Daarom zocht ik na de werkuren vertier in de stad. Ik versleet vele uren in kroegen, goktenten en bordelen. Ik dronk whisky puur zonder ijs, cognac, wodka en rum en ik dronk het in sloten. Ik was de gulle spendeerder en ik trok daarmee jonge begeerlijke vrouwen aan. En God weet dat ik met die vrouwen zeer zondige dingen gedaan heb.
Ik zoop, gokte en bedacht die vrouwen met dure cadeaus. Ik zocht vertier in bordelen en andere oorden van verderf en ik spendeerde vele honderdduizenden franken aan het hoge spel en de lage vrouwen.
Tot de dag kwam dat ik thuis kwam en alle meubelen waren weg. De TV, het keukenmateriaal, het speelgoed en het studiemateriaal van onze kinderen. Het was allemaal weg.
Aangeslagen door de deurwaarder.
De reden, de vele schulden die ik had gemaakt en het verzaken van het betalen van de rekeningen.
Mijn echtgenote zette mij op straat.
Mijn familie liet mij vallen en mijn vrienden wilden niets meer met mij te maken hebben.
En in de lage liederlijke milieus waar ik mij ophield was ik ook niet meer welkom, want ik was en armoezaaier.
Ik was dakloos, thuisloos. Ik zwierf door de stad en verzeilde in de marginaliteit. Ik bedelde ven sjacherde om te overleven, maar wat ik verdiende gaf ik uit aan drank. Het vele zuipen had mij afhankelijk gemaakt van de alcohol, ik was een alcoholist. Een drankverslaafde.”

De oude monnik nam zijn bril af en legde deze op tafel.
“Op een dag klopte ik aan bij een christelijke liefdadigheidsorganisatie. Berooid, hongerig en op zoek naar een warme schuilplaats. Ik werd opgevangen door een vrijwilliger, een oudere man. Die ontfermde zich over mij. Hij hield me gezelschap terwijl ik een bord soep had en ik deed hem mijn verhaal.
Ik voelde dat hij luisterde zonder te oordelen en dat moedigde aan om mijn verhaal te vertellen. Ik vertelde in alle eerlijkheid over mijn schuldgevoelens. Over hoe het aan mij vrat dat door mijn egoïsme en mijn drang naar zonde en lust mijn beide zoons zonder schoolgerief zaten en ze hun geliefkoosde muziek en films kwijt waren, alsook het speelgoed waarmee zij in hun kinderjaren speelden.
Ik noemde mezelf een mislukkeling en ik huilde omdat ik verteerd was door schuldgevoelens.
De vrijwilliger sprak. “Je kan het verleden niet meer ongedaan maken jongen. Maar je kan wel je leven omgooien. Dan zal je misschien genade vinden bij de here Jezus.
Maar dan moet je wel verzaken aan je zonden en vooral aan je verslavingen. En je zal moeten bereid zijn om een leven van soberheid en nederigheid te leiden.
Ik ging akkoord.
Hij regelde dat ik op retraite kon gaan in deze abdij. Hier vond ik rust en kon ik verzaken aan alles wat mij afleidde van mijn plichten als vader en als mens.
En dan vroeg Vader Abt of ik niet wilde intreden, want ze konden in de abdij wel wat vers bloed gebruiken. Ik zei ja. Ik legde de gelofte van gehoorzaamheid en armoede af en sindsdien sta ik in voor het onthaal van de gasten en leid ik de retraite in goede banen. Een werk waar ik heel veel voldoening uithaal. Net zoals ik veel voldoening haal uit het gebed en de dagelijkse eucharistie.
Ik weet dat ik geen vergeving zal krijgen van mijn toenmalige echtgenote, noch van mijn beide zoons. Maar ik leef nu in vrede want ik heb vergiffenis gevraagd aan Jezus, die ik eeuwige trouw en gehoorzaamheid aan zijn wetten heb beloofd.
Ik weet niet of je gelovig bent jongen. Maar verzaak aan wat je verslaafd en afhankelijk maakte. Kies voor een leven van soberheid en onthouding. En probeer connectie te maken met het woord van God. Bid tot de here Jezus en de maagd Maria. Zij zullen je troost schenken en kracht geven.
En wees dankbaar dat je echtgenote en je kinderen je nog niet lieten vallen mijn zoon.”

Dieter aanhoorde het verhaal.
Een verhaal dat hem zo bekend voorkwam.
Dat verhaal bracht hem terug naar die ene dag. Die ene dag in de kerstvakantie.
Toen er een deurwaarder aanbelde en hij een bevelschrift onder moeders neus duwde. Een bevelschrift tot hete leeghalen en openbaar verkopen van de volledige inboedel.
Machteloos keken we toe hoe ons huis werd leeggehaald terwijl moeder voor mijn ogen flauwviel.
Vader was er niet.
Vader was gaan werken.
Vader zou vast heel laat thuiskomen zoals altijd.
Maar voor moeder was de maat vol.
Hij moest niet meer thuiskomen.
Ik legde mijn hand op de magere hand van de monnik en keek hem aan.
“Vader,” zei ik.
“Ik vergeef je.
En als ik aan Peter je verhaal vertel en hem zeg dat je hier in dit klooster bent ingetreden.
Ik weet zeker vader… DAT HIJ JE OOK ZAL VERGEVEN!”
De monnik verbleekte en keek Dieter recht in de ogen.
Hij legde zijn magere hand op mijn gezicht en stamelde… “Die ter.”
“Ja vader, ik ben het.
Ik ben hier om in het reine te komen met mezelf.
Want ik maakte dezelfde fouten als jij.
Maar Tamara – mijn echtgenote – heeft mij vergeven.
En ik kan dus ook niets anders dan jou vergeven vader.”
De oude monnik begon te schreien.
Dieter ving hem op en wiegde hem zacht in de armen.
“Vader,” zei hij.
“Zoon,” zei de oude monnik.

Berouw na de zonde.

Peter Aspeslagh reed terug naar zijn hoeve nadat hij een lang maar vruchtbaar gesprek had met Tamara, de echtgenote van zijn broer Dieter.Het eerste kwartier was Tamara absoluut niet voor rede vatbaar en wilde ze Peter zelfs niet binnenlaten. “Als ge komt om de kastanjes uit het vuur te halen voor uw overspelig broerke dan zijt ge aan het verkeerde adres! BUITEN!” klonk het eerst nog vol venijn.
Maar Peter is er de man niet naar om zich zomaar gewonnen te geven. Hij bleef koppig in de voortuin staan en haalde al zijn overredingskracht boven, eerst om binnen te raken en dan om Tamara ervan te overtuigen om de echtscheidingsprocedure op te starten. Als argument gebruikte hij de kinderen. Want Peter had de echtscheiding van zijn eigen ouders nooit echt kunnen verwerken. En ja, de oorzaak daarvan was het overspel, de gokverslaving en het overmatige drankgebruik van zijn vader die vaker zat dan nuchter thuiskwam nadat hij zogezegd moest ‘overwerken’. In werkelijkheid zat hij in kroegen, bars, goktenten en bordelen waar hij de helft van zijn salaris letterlijk verbraste. Nadat hun moeder dit alles zwijgend onderging en het wangedrag van haar man met de mantel der liefde bedekte, kreeg ze er uiteindelijk genoeg van en zette ze haar overspelige en overmatig drinkende echtgenoot aan de deur.
Omdat de schulden die hun vader zodanig hoog opliepen en ook de echtscheidingsprocedure zoveel geld kostte besloot Peter om te kappen met de school en te gaan werken. Eerst als beenhouwersgast, daarna als leerling in de smidse van Gustaaf Fleerackers. Daar leerde hij de stiel van het ijzersmeden en ook van het maken van zadels, stijgbeugels en andere benodigdheden voor paard en ruiter. Alsook de liefde voor het paard en alles wat erbij kwam kijken.
Eigenlijk wilde Peter iets doen in de ICT sector. Hij was goed in wiskunde en had een eigen computer die hij met zijn spaarcenten had gekocht. Hij kon programmeren en computers en het opkomende internet hadden voor hem geen geheimen. Dat hij door de thuissituatie een streep moest zetten onder zijn ambities speet hem enorm en het deed hem nadenken over het leven. Hij zwoer dat hij niet in dezelfde val zou trappen en dat hij het anders zou doen dan zijn vader. Hij verzaakte aan alcohol, sigaretten en andere ‘plezante’ zaken en koos bewust voor een sober leven. Hij oefende op een bepaald moment twee jobs uit. In de slagerij en in de smidse waar hij na zijn uren hielp om de smederij, het magazijn en de stallen proper te maken.
Gustaaf was in de wolken met de harde werker die Peter was en vroeg of hij geen zin had om het vak van smid te leren. Peter zij ja en heeft tot de dag van vandaag geen enkele spijt van die keuze.

Het harde werk en het leren van een ambacht gaven een doel in het leven van Peter. Hij leerde snel bij en zijn droom was om een eigen smederij te beginnen. Het liefst in een kleine hoeve omringt met veel dieren. Want al van kindsbeen af was Peter gek op dieren.
Peter was eigenlijk op zowat elk vlak de tegenpool van zijn jongere broer die het drama dat door zijn vader werd veroorzaakt nooit echt bewust meemaakte. Eigenlijk lijkt Dieter meer op zijn vader dan Peter die eerder het karakter van zijn moeder heeft. Dieter was een sociale jongen die van het leven genoot en zich vooral de aandacht van meisjes en vrouwen liet welgevallen. Hij ging graag uit, dronk graag en veel pintjes en liep er eigenlijk de kantjes van af in het leven. Op school presteerde hij ondermaats en werken was niet echt aan hem besteed. Dieter was zo’n jongen die eigenlijk niet goed wist wat hij met zijn leven zou aanvangen. Uiteindelijk ging hij studeren. Hij koos voor rechten met een specialisatie in ‘fiscaal recht’. Hij voldeed zijn studies met glans en kon dankzij de connecties van de vader van Gunther zijn kotgenoot meteen beginnen bij de FOD-Financiën. Dit tot grote ergernis van Peter die intussen zijn eerste stappen had gezet als zelfstandig ondernemer – hij had de smederij van Gustaaf overgenomen – en dat maakte dat hij het niet zo begrepen had op een bemoeizuchtige overheid die dwingend zijn deel opeiste van het inkomen dat Peter met veel moeite vergaarde.
Intussen leerde Dieter Tamara kennen toen hij op een chatbox op zoek was naar meiden zin hadden in een erotisch chatgesprek en wie weet een lekker pikante foto opstuurden of zich wilden tonen voor de webcam. Tamara was zo’n meid die op haar kamertje chatboxen afspeurde omdat ze het eens wilde doen met een kerel die ‘lekker groot geschapen’ was. En laat het nu zo zijn dat Dieter meer dan gemiddeld geschapen was en niet beschroomd was om dat uit te spelen. Er volgde al snel een ontmoeting waarop een hitsige vrijpartij volgde. En dan nog één, en nog één. Het klikte tussen Dieter en Tamara die naar de normaalschool ging en graag kleuterjuf wilde worden. Maar uiteindelijk zou ze les geven aan de kindjes van het eerste leerjaar, en job die ze heel graag doet en waar ze veel voldoening uithaalde.

“Tamara, ik wil dat je in de eerste plaatst denkt aan de kinderen,” zei Peter streng. En ja, dat had Dieter ook moeten doen. Dat moet hij trouwens nog altijd doen. Dieter en ik hebben geleden onder het egoïstische gedrag van mijn vader. En ja, hij is dezelfde fouten aan het maken.
Daarom ben ik hier Tamara! Omdat het tijd is OM IN TE GRIJPEN!
Sarah is mijn petekind, maar ook Mats en Lander liggen mij veel te nauw aan het hart om toe te kijken terwijl hun veilige haven onder hun voeten wegzakt. Verstaat ge dat Tamara!
Hey! Ik praat tegen u hé! VERSTAAT GE DAT TAMARA!”
Tamara boog vertwijfeld het hoofd terwijl de tranen over haar wangen rolden. “Ja, ik versta het,” zei ze. “Maar mijn hart is gebroken Peter. En mijn vertrouwen in Dieter ligt aan diggelen.”
Peter sloeg zijn arm rond Tamara haar schouders. “Dat versta ik meiske. En daar moogt ge hem gerust aan herinneren de rest van zijn leven. Laat hem maar de gevolgen van zijn daad ondervinden. Want ik ben ook kwaad op hem. Moogt ge gerust weten. Maar ook op mezelf ben ik kwaad. Want ik heb veel te lang verzaakt om hem eraan te herinneren dat hij verkeerd bezig is.
Ik heb veel te lang gewacht om te zeggen dat het hoog tijd wordt OM VOLWASSEN TE WORDEN!”
Peter wreef zacht over Tamara’s rug en keek haar met een vaderlijke blik aan
“Volwassen worden is beseffen dat het leven geen groot feest is. Dat is beseffen dat soberheid en inspanning de dingen zijn waaruit uw leven moet bestaan. Volwassen worden is beseffen dat ge als volwassen vent en als zeker als vader niet de hele tijd moet zitten gamen, en al helemaal niet naar porno zitten kijken! Volwassen zijn dat is met de kippen op stok gaan en voor zeven uur uit bed zijn, ook in het weekend. Dat is op uw centen letten en maken dat ge op het eind van de maand geld aan de kant zet. Ook al moet ge daarvoor het eten uit uw mond sparen.”
Dan haalde Peter diep adem, want hij wist dat hij weer op dreef was. Zoals hij altijd deed als het over zijn stokpaardjes ging.
“Kijk,” zei hij. “Ik wil dat Dieter voortaan elk weekend een handje komt helpen in de smidse. Hij moet een beetje minder de leuke kant van het leven opzoeken en wat meer plichtsbesef toestaan in zijn leven. En gij moet daaraan meewerken. Ik heb mijn vader niet kunnen tegenhouden toen hij de charlatan uithing en moeder met al het huishoudelijke werk en de zorg voor de kinderen opzadelde terwijl hij zijn riante ambtenarenloon verbraste. Maar onzen Dieter…
DIE GA IK WEL TEGENHOUDEN!”

Peter reed het erf op, de kiezelsteentjes knarsten onder de banden. Hij legde de motor stil en opende het portier. Dan hield hij de adem in, zijn ene been stond op de grond het andere nog in zijn Land Rover. Wat hoorde hij nu toch?
Dan stapte hij helemaal uit, sloeg het portier dicht en liep hij naar zijn atelier. “Godverdomme!” riep hij uit. Wat is er hier gebeurd.
In het atelier trof hij Charlene aan. Haar hemd aan flarden, haar borsten ontbloot en haar BH die slap naar beneden hing. “Charlene! Wat is er gebeurd? Waar is Dieter?”
“Dieter wil… wilde mij… verkrachten,” zei Charlene met horten en stoten.
“Wat? Onzen Dieter, dat kan niet!”
“Jawel!” riep Charlene vertwijfeld. “Toen je wegging vroeg ik of hij niets nodig had, koffie of zo. Dan ineens sloot hij de deur en begon hij zijn broeksriem los te maken. “Als ik dan toch ga scheiden kan ik evengoed van het moment profiteren,” zei hij. Dan zei hij dat hij altijd al een ferme crush op mij had. “De chick van mijn broerke binnendoen, dat wilde ik allang’, zij hij.”
Dan greep hij mij vast en wilde hij mijn hemd losknopen. Ik begon me te verzetten en dan scheurde hij mijn hemd ineens aan flarden. Waarna hij… Mijn borsten begon te betasten.”
Peter ademde steeds sneller en oppervlakkiger. “Godverdomme!” siste hij.
“Dieter, dat is ne gestoorde zak!” siste Charlene. “Die kan niet op een normale manier met vrouwen omgaan. Die ziet vrouwen als een lustobject! Elke vrouw die voor hem of naast hem zit kleed hij uit met zijn ogen! Het kwijl kwam uit zijn bakkes terwijl hij met zijn pik over mijn kruis schurkte! DE SMEERLAP!” riep Charlene vol bitterheid.
Woede stond in de ogen van Peter te lezen. Zijn hoofd kleurde rood en hij stond letterlijk te briezen uit zijn neusgaten. “Godverdomme!” vloekte hij. Het kwam traag en vol bitter venijn uit zijn mond. 
“Peter alstublieft, doe geen domme dingen. Laat ons gewoon naar de politie gaan en klacht… “
Dan haalde Peter uit en sloeg Charlene keihard in haar gezicht met het platte van zijn hand. “GODVERDOMME!!!” brulde hij terwijl Charlene  tussen het materiaal belandde dat met veel gekletter op de grond viel. Dan trok hij Charlene bij haar haren en keek hij haar recht in de ogen. Withete woede stond op zijn gezicht te lezen.
“Dit is echt wel het allerlaagste!” zei hij. “Dat ik godverdomme met dat soort smeerlapperij moet geconfronteerd worden! GODVERDOMME!” Hij draaide Charlene en duwde haar van zich af waarna ze op de grond viel. Daarna gaf hij haar een geduchte schop in haar ribben. Dan opende hij de deur. “Kom strontwijf! BUITEN!” riep hij.
“Wat is ’t sukkel?” riep Charlene. “Kan je de waarheid niet aan? Ga je mij de schuld geven? Wat ga je zeggen? Dat ik het heb uitgelokt? Hé!!! HE!!!” riep Charlene terwijl ze recht krabbelde.
“Uwe broer is ne seksmaniak voor wie vrouwen slechts lichamen zijn om op te kruipen. Hij bedriegt alles en iedereen en hij kan zijn poten niet thuishouden! En gij verdedigt dat!
Goed! Dan gaat gij mee het verderf in! Ik maak u kapot! Ik pluk u kaal! KLOOTZAK!”  
“Doe wat ge niet laten kunt! Maar gij zijt voortaan een vreemde voor mij,” zei Peter. “Ge hebt exact tien minuten de tijd om het hoogstnodige te pakken en te maken dat ge hier weg zijt.
Gij gaat mijn broer zijn leven niet kapot maken met smerige leugens,” zei Peter.
“Dieter heeft zijn gebreken ja. En hij moet dringend iets doen aan zijn gebrekkige vermogen om een stabiele monogame relatie aan te gaan en te behouden. Maar mijn broer is geen verkrachter!
Hij heeft een ongezond lust naar seks en genot en in het algemeen naar het oppervlakkige en het wereldse. Maar hij is geen verkrachter!
Gij wilt hem gewoon pakken omdat hij zo stom was om die zus van u te dumpen. Ja Sharon ging door een hel en haar vertrouwen in mannen kreeg een deuk. Maar intussen is ze gelukkig getrouwd met Erwin en een fiere mama van haar tweeling Arne en Jason. Die is daar niet meer mee bezig ze. Maar gij wel. Gij kunt het gewoon niet verkroppen dat ge uw zus niet kon overtuigen om Dieter links te laten liggen. Gij werd telkens geconfronteerd met Dieter en met het feit dat hij al die jaren alsnog gelukkig getrouwd was met Tamara. En al die tijd hebt gij zitten wachten tot hij een misstap beging. OM DAN UW GRAM TE HALEN!
Maar niet met mij Charlene d’Hondt!
Ik had het moeilijk met de onvolwassen kijk op het leven die Dieter erop nahoudt. Op hoe hij het leven vooral van de plezante kant ziet. Maar hij is en blijft mijn broer. En ik ga mijn broer niet verloochenen. En dan nog op zo’n verrekt laffe manier! Hem onterecht beschuldigen van verkrachting… GODVERDOMME!!!!! HOE KOMT GE ER TOCH MAAR BIJ??”
Dan duwde hij Charlene het atelier uit. “Allez kom pakt uw spullen! Uw tijd loopt hé!
Oh en ge kunt maar bidden dat Dieter zichzelf door uw toedoen niets heeft aangedaan hé! WANT DAN LAAT IK GEEN SPAANDER VAN JE HEEL!”

Nadat Charlene haar koffers in haar auto laadde en wegreed stapte ook Peter in zijn Land Rover en ging hij op zoek naar zijn broer. Waar kon die toch zitten? Hij had al een idee, al hoopte hij dat hij stilletjes dat hij daar Dieters auto niet zou zien staan. Maar dat was wel. Het koud zweet brak Peter uit. Hij parkeerde zijn auto naast die van Dieter en stapte uit. “Hopelijk ben ik nog niet te laat,” zei hij tegen zichzelf.
Peter liep langs de vaart waar op een zonnige dag als deze heel wat vissers aan de kant zaten. “Hebt u deze man gezien?” vroeg hij aan één van hen nadat hij een foto toonde. “Ja,” zei hi. “Hij liep hier daarnet voorbij in die richting. Hij zag er maar triestig uit en hij had een fles drank bij zich.” Een ander vulde aan: “Ja, ik heb die mens ook gezien. En eerlijk ‘gezei’ ben ik er niet gerust in. Dieje gaat zijn eigen iets aandoen.”
“Godverdomme,” riep Peter waarna hij begon te lopen. Dan wat verderop tussen het riet op een aanlegsteiger die amper nog gebruikt wordt en eigenlijk gewoon vermolmd is. Daar zag hij Dieter. Peter kende deze plek en hij wist dat hij een flink stuk moest omlopen omdat het kanaal hier breder is met vooral oevers met veel rietpartijen. Dan kwam hij bij de steiger en zag hij Dieter zitten. Hij had een fles rum in zijn handen en dronk er met regelmaat een paar stevige slokken van.
“Ge hebt het verkloot vent,” zei Dieter tegen zichzelf. “Met al uw dwaze toeren. Uw huwelijk naar de kloten en niemand die u nog serieus gaat nemen. Dieter met de losse pollekes, dat is uw naam en die hebde gij aan uzelf te danken.” Bij die woorden diende Dieter zichzelf een paar flinke meppen toe. “Gij hebt heel uw leven alleen maar aan uw eigen en aan uw eigen plezierkes gedacht! KLOOTZAK!” zei Dieter kwaad tegen zichzelf. “Het leven moest vooral plezant zijn hé! Een keer op dat stom wijf kruipen, dat gaat toch niet uitkomen! HE!!! KLOOTZAK DA GE ZIJT!” hoorde Peter zijn broer lallen.
Dan dronk Dieter het laatste restje rum uit en gooide de fles in het kanaal. Dan keek hij voor zich uit terwijl hij oppervlakkig ademde.
Dan kwam Peter dichterbij en greep hij zijn broer vast. “Niet doen Dieter!” zei hij.
“Laat me los!!” riep Dieter terwijl hij zich probeerde los te trekken wat Peter natuurlijk niet liet gebeuren. “Laat me los dat ik een einde aan mijn miserabel leven kan maken! Ik ben toch een verkrachter in uw ogen!” zei Dieter.
Peter draaide de tegenstribbelende Dieter om, keek hem in de ogen en gaf hem geduchte klap in het gezicht. “En nu is ’t gedaan met die zever hé!” zei hij luid.

Dieter brak. Hij zakte ineen en barstte in diepe snikken uit.
“Ik heb mijn leven verkloot!” zei hij. “Ik heb er een zootje van gemaakt.”
Peter ging op zijn hurken zitten en sloeg zijn arm over Dieter zijn schouder. “Ik ben blij dat ge het beseft,” zei hij. “Maar zelfmoord is echt geen oplossing ze. Integendeel.
Dat is weglopen van uw problemen.
Wilt gij zo herinnert worden? Wilt ge dat uw kinderen u zo herinneren? Als iemand die wegliep van zijn problemen.
Hey! Het is al erg genoeg dat mensen onze pa als zo iemand herinneren.”
“Peter. Ik heb Charlene niet willen aanranden. Echt niet!” zei Dieter.
“Dat weet ik broerke,” zei Peter. “Dat weet ik.
Gij zijt gene verkrachter. Want daar zijde gij ne veel te grote lafbek voor.
Gij moet het veel te veel hebben van gladde praatjes en mooie beloftes. Gij deed het nog het liefst via de chatbox. En met uwe flieter voor de webcam. Het was toch zo hé, dat ge Tamara leerde kennen.
Maar iemand dwingen, dat kunde gij niet. Daarvoor zijde gij veel te veel een pantoffelheld. Waar of niet?”
Dieter keer zijn broer aan alsof hij net een pak slaag had gekregen.
“Zijt eerlijk met uzelf Dieter,” zei Peter. “Waar of niet?”
“Waar,” zei Dieter.
“Dieter. Ik heb Charlene buitengesmeten,” zei Peter. “Ik wist dat haar rancune over u diep zat. Dat ze het u nooit vergeven heeft wat dat gij destijds met haar zus hebt gedaan. En eigenlijk, ik was daar ook kwaad over. Zo gaat ge niet om met een meisje.
Maar toen ik haar daar zag liggen in het atelier. Haar hemd gescheurd en haar BH die daar hing te hangen. Dan was voor mij de maat vol. Tot hier en niet verder!”
“Gij geloofde haar niet,” zei Dieter.
“Nee little brother. Ik geloofde haar niet.
Ik wist direct dat er stront aan de knikker was. Ik wist dat haar haat tegenover u diep zat. Maar zo diep dat ze u zou betichten van aanranding. Van verkrachting.
Nee, dat had ik nooit gedacht.
En geen haar op mijn hoofd dat er ook maar aan denkt dat ik hierin meega. Hey! Als ge tegen één Aspeslaghs zijn kar rijdt, dan rijdt ge tegen alle Aspeslaghs’ hun kar hé zeg.”

Beide broers zaten op de aanlegsteiger. In stilte.
Alleen het klotsen van het water en het gekwaak van de eendjes was te horen. De zon scheen op hun hoofden en de lucht was hemels blauw.
“Ik heb met Tamara gesproken,” zei Peter. “Het heeft me heel veel moeite gekost. Ze was kwaad, en daar heb ik echt wel alle begrip voor. Ik wil dat ge beseft dat wat ge gedaan hebt echt schandalig was. Dat het eigenlijk gewoon verwerpelijk was!
Ik wil dat ge beseft dat ge Tamara haar hart gebroken hebt. Dat ge haar vertrouwen aan diggelen hebt geslagen. En dat ge dat nooit meer helemaal kunt lijmen. Verstaat ge dat Dieter?”
Peter keek zijn broer strak in de ogen. “Hey!! Hallo!!! Ik praat tegen u!!
VERSTAAT GE DAT!!!”
Dieter hief zijn hoofd op en keek zijn broer aan. “Ja, ik versta dat,” zei hij. “Ik begrijp niet waarom ik zo stom kon zijn. Waarom ik mij zo liet leiden door uw driften.”
“Nee hé, gij begrijpt dat niet hé!
Ik wel.
Weet ge wat uw probleem is Dieter. En gij zijt de enige niet. Gij zijt de enige niet met dat probleem. Geloof me. Maar weet ge wat uw probleem is? Wat uw probleem echt is?
GIJ HEBT GEEN PRINCIPES!
Dat is uw probleem.
Gij zijt een ongeleid projectiel dat leeft van pleziertje naar pleziertje. Gij komt thuis en het eerste wat ge doet is uzelf een pint of een aperitief inschenken. Want ge verdient het hé. Want ge hebt toch zoooo hard gewerkt? En wat hebde gij dan allemaal gedaan SUPERMAN? Hé! Wat doede gij zoal op een werkdag dat ge denkt dat dat zooo spectaculair is dat ge denkt het recht te hebben om in uwe zetel te ploffen en de rest van den avond niks meer te doen? Hebt gij dat uw eigen al nekeer afgevraagd? Hebt gij u a nekeer afgevraagd of dat ge dat zou kunnen? Leven zonder alcohol. Of eens een dag in de week geen vlees eten? Nee hé. Dat het niet altijd plezant moet zijn in het leven. Dat ge nekeer in plaats van in uw zetel te zitten eens kunt meehelpen en Tamara haar leven als huismoeder wat draaglijker te maken. Daar hebde gij nooit nekeer aan gedacht.”
“Maar die heeft mij dat ook nooit gevraagd.” Zei Dieter.
“Voila  daar hebt ge het. Dus gij doet alleen maar iets als het u gevraagd wordt. Eens zelf wat initiatief nemen, dat is teveel gevraagd! Hoe oud zijtgij Tien?
Ge zijt een man Dieter, dat zijn de dingen die ge moet zien, dat ge moet kunnen aflezen van  iemand zijn gezicht. Als iemand moe is hé, dan ziet ge dat aan zijn of haar gezicht. Leer dat!
En dan die dag op het strand? Gij zag aal die lekkere lijven en ge gaf uw ogen maar de kost. En uw fantasie nog veel meer. Gij hebt toen dat ge daar liep geen enkele keer gedacht aan het feit dat ge een gezin hebt. Dat ge een vader zijt, MET EEN VOORBEELDFUNCTIE!
Waar of niet?
Gij hebt op geen enkel moment gezegd ‘wendt uw ogen af, ge zijt een gehuwde man met PLICHTEN! Nee, gij bleef maar uw oogskes de kost geven en de lustgevoelens maar woekeren in uw kop en in uw lijf. En weet ge wat er dan gebeurde Dieter?
Je antwoord niet, maar je weet het maar al te goed. Ik zal het zeggen uw plaats.
DIE LUSTGEVOELENS MAAKTEN ZICH MEESTER OVER U! En gij! Gij werd de slaaf van uw lusten. Gij zijt een slaaf van uw lust en van uw plezier. Een saaie dag zonder muziek of ander lawaai, zonder computer, zonder uw gsm, zonder TV. DAT KUNT GIJ NIET AAN!
Een hele dag alleen maar werken. En dan bedoel ik echt een hele dag zware inspanningen verrichten. Van ’s morgens vroeg tot ’ s avonds laat. Niks anders dan werken en daar zelfs uw maaltijd voor laten staan.
DAT KUNT GIJ NIET AAN!
Want gij hebt GEEN PRINCIPES!
Waar of niet?”

Dieter hoorde het aan, maar zweeg.
“Da’s hard hé, wat ik nu zeg.
Weet ge wat echt hard is Dieter?
Dat dat eerst allemaal moest gebeuren voor ik het kon zeggen.
Dat dat eerst allemaal moest gebeuren voor ik het u kon zeggen zonder dat een gesprek als dit op een ruzie uitdraaide. Zonder dat gij de drogredenen en verwijten naar mijne kop zou smijten.
Dat is hard.
Dat mensen eerst met hun kop tegen de muur moeten lopen eer ze tegen diegene die hen hiervoor waarschuwden moeten zeggen… SORRY, GE HAD GELIJK!
Dat is hard Dieter.”
Dieter keek zijn broer aan. Zijn handen trilden en zijn lip beefde. Dan slikte Dieter. En nog eens.
“Wat moet ik nu doen?” zei Dieter.
Peter ademde een paar keer diep in een uit. “Wat heb ik nu allemaal gezegd?” vroeg hij.
“Ziet ge daar niks in? Een rode draad? Kweenie?”
“Ja,” zei Dieter.
“Dat ik verkeerd leef? Maar wat moet ik dan wel doen?”
“Simpel.
Gewoon eens wat principes toelaten in uw leven.
Stoppen met heelder dagen te gamen, of aan uw computer te zitten! Uit principe.
Stoppen met naar porno te kijken en heelder dagen met seks in uw kop zitten! Uit principe.
Helpen in het huishouden, zonder te vragen. Gewoon doen. Die dweil en trekker pakken en kuisen. En proper als ’t efkes kan. En doorwerken, niet de kantjes ervan aflopen maar een beetje harder werken als ge begint te zweten! Uit principe.
Om tien uur in uw nest en voor zeven uur eruit! Uit principe.
Geen aperitiefkes meer, geen pintjes meer! Stoppen met alcohol drinken en uw kinderen tonen dat ge geen alcohol nodig hebt om een fijne tijd te hebben! Een voorbeeld zijn voor uw kinderen! Uit principe.”
Peter legt zijn hand op Dieters buik. “Iets doen aan die pens van u, op dieet gaan, afvallen! Een afspraak maken met uw huisdokter en met een diëtiste.
Sporten, trainen! Maken dat die buik weg is, een echte vent HEEFT GEEN BUIK! Uit principe.
Dat moet ge doen.
En ge begint morgen.
Gij gaat nu mee naar huis. Ge gaat uw roes uitslapen en morgen om zeven uur gaat ge naar huis. En dan gaat ge OP UW BLOTE KNIEEN Tamara smeken om vergiffenis. En ge zegt er uitdrukkelijk bij dat ge zwaar in de fout zijt gegaan. En ook DAT HET NOOIT MEER ZAL GEBEUREN!
Dat laatste zegt ge twee keer! Zodat ze u op uw woord kan pakken.
Ben ik duidelijk genoeg little brother?”

Berouw na de zonde 3

 

De hel brak los in de woning van het gezin Aspeslagh.
Nadat Dieter met veel horten en stoten bekende wat hij had gedaan en dat hij daarbij een geslachtsziekte had opgelopen ontstak Tamara in een onbeheersbare woede aanval.
Ze gooide het nachtlampje naar zijn hoofd, en ook het boek dat ze voor het slapengaan nog las en haar pantoffels. Daarna vloog ze hem aan en gaf hem een paar geduchte kletsen rond zijn oren.
“Klootzak! Smeerlap! Seksmaniak!” schreeuwde ze.
“Godverdomme! Hoe kon je nu zoiets doen?
En dan godverdomme nog liegen tegen mij! Een telefoontje van een collega, wat een mop?
Was ’t daarom dat je zo poeslief was. Dat je mij meteen begon te masseren? Was het daarom dat je begon te slijmen? Hé godverdomse FUCKING SLIJMBAL!!! Ik wist dat er iets niet klopte! IK WIST HET GEWOON!!
Ik maak u kapot Dieter Aspeslagh. Ik maak u godverdomme kapot!
VUILE OVERSPELIGAARD!!!”
Ze gaf hem een duw en begon als een razende furie te schoppen.
Dan nam ze een koffer en gooide die naar zijn hoofd, gevolgd door zijn kleren.
“Kom doe uw kleren maar in de koffer en maakt dat ge hier buiten zijt. IK WIL U NOOIT OFTE NOOIT MEER ZIEN!”
En nog nekeer… IK MAAK U KAPOT!
Ik maak van uw leven een hel, moogt ge gerust weten.
Ik ga u pluimen, zwartmaken en ik ga u TOT ZELFMOORD DRIJVEN!
Gij zijt gewoon niet waard dat gij leeft godverdomse scheefpoeper! SEKSMANIAK!”
Zelfs toen hij zijn koffer in de laadruimte van zijn auto zwierde en instapte bleef Tamara roepen tieren en schelden. Mensen kwamen naar buiten om te zien wat er aan de hand was, wat voor haar een reden was om nog harder te roepen.
“VAARWEL EN TOT NOOIT MEER SMERIGE SCHEEFPOEPER!” riep ze terwijl ze tegen de zijkant van Dieters auto schopte.

Urenlang reed Dieter doelloos rond door de stad en omgeving.
Hij wist met zichzelf geen raad, waar moest hij nu naartoe.
Hij besefte dat hij dit allemaal aan zichzelf te danken had. Dat hij dit allemaal over zichzelf had uitgeroepen.
Uiteindelijk reed hij naar Peter zijn broer die in een naburig dorpje woonde en daar een heuse smidse was begonnen. Zijn klanten waren de vele mensen die één of meerdere paarden bezaten voor de ruitersport of gewoon als hobby en die beesten zo goed mogelijk wilden verzorgen en van stevige hoefijzers wilden voorzien. Ook voor alle ander smeedwerk kon je bij hem terecht, de zaak van Peter draaide goed en hij kon van thuis uit werken.
Dieter draaide de oprit op en legde de motor stil. Hij zag hoe zijn broer in de smidse bezig was. Hij ging als een bezetene tekeer op zijn aambeeld zonder omkijken. Dieter zuchtte diep, hoe zou Peter reageren.
Dan stapte hij uit, net op dat moment hield Willem op met slaan en keek hij op.
“Ewel ‘little brother’, wat komde gij hier doen?”
“Peter, zijt alstublieft niet kwaad op mij,” zei Dieter.
“Waarom zou ik kwaad zijn op u ‘little brother’? vroeg Willem.
Dieter ademde een paar keer in en uit en zuchtte diep.
“Mijn huwelijk is naar de kloten broer,” zei hij.
“Ik heb Tamara vorige week bedrogen, en daarbij heb ik een geslachtsziekte op gelopen. En nadien heb ik ook met haar geslachtsgemeenschap gehad.
Niet meer of ze reageerde furieus.
En nu lig ik met mijn kloten buiten.”
Peter zuchtte diep en legde zijn hand op de schouder van zijn jongere broer.
“Dat is niet slim hé wat ge nu gedaan hebt.
Met wie heb je haar bedrogen en wanneer?”
“Vorige week, toen we aan zee waren. Met een Hollandse.
Ik liep al de hele dag kweenie hoe heet en ben nadat ik voor Tamara zonnecrème was gaan halen langs de duinen door een bosje gegaan en ben daar efkes blijven kijken naar een koppel dat aan het neuken was. Ik werd er geil van en….  Stond mezelf af te rukken.”
“En die Hollandse had dat gezien en vond dat blijkbaar geil, zo’n onbekende die in een bosje stond te rukken.”
“Zoiets ja,” zei Dieter.
“En dan riep ze mij en begon van alles met mij te doen, eerst pijpen en dan mocht ik op haar kruipen. En daarbij heb dan gonorroe opgelopen. En Tamara heeft het ook dus ik kon niets anders dan alles bekennen.”
“Met andere woorden, ge hebt uw huwelijk op het spel gezet door op de eerste de beste SLET te kruipen,” zei Peter. “Ge gaat me toch niet vertellen dat ge zelfs haar naam niet weet hé!” zei Peter vol opborrelende verontwaardiging.
“Allez ja, komaan, waar is uw zelfrespect?”
Hij keek zijn broer strak in de ogen.
“Waar is uw godverdomse ZELFRESPECT?
Meegaan met de eerste de beste hoer en erop kruipen zonder enige bescherming.
Gelijk een hitsige tiener staan rukken in een bosje terwijl ge mensen begluurt die openbare zedenschennis plegen.
Allez ja, waarom doet ge dat?
Zijde gij zo wanhopig? Zo geobsedeerd? Jesus!”
“Ik had gewoon megaveel goesting,” zei Dieter.
“So fucking what? Dat heb ik soms ook. Maar ik blijf echt veel liever op mijn honger zitten dan dat ik mij tot zoiets zou verlagen.
En kom niet af met ‘ons Tamara heeft niet altijd goesting’. Want als dat uw excuus is dan snapt ge nog minder van vrouwen dan ik al dacht,” reageerde Willem.
“Oh ja? Waarom?” vroeg Dieter. “Ge kunt zo een heel jaar lang op uw honger blijven zitten.”

“So fucking what?” herhaalde Peter. “Ge kunt toch wel een beetje doorbijten in het leven zeker. Er zijn andere zaken in het leven dan alleen maar seks hoor.
Denkt ge dat Charlene altijd goesting heeft? Nee verdomme, die heeft een heel drukke job en is steenmoe als ze thuiskomt. En als een vrouw geen goesting heeft dan hebt ge dat als man te respecteren. Nog nekeer, er zijn andere dingen in het leven dan alleen maar seks.”
“En wat zijn die andere dingen dan?” reageerde Dieter. “Leven als ne pater en braafkes wachten tot ze wel goesting heeft… Nu ja, had.”
“Maar jongen toch, denkt gij echt zo?
‘Leven als ne pater’, komaan gast. Komaan!
Wat gij noemt ‘leven als ne pater’ dat heet bij mij gewoon SOBERHEID! En dat is nu net het probleem van veel mensen. Dat is nu de reden waarom veel huwelijken kapot gaan, waarom zoveel mensen zo nodig moeten vreemd gaan of zich met andere perverse zaken gaan bezighouden. Omdat jullie een leven van eenvoud en soberheid gewoon NIET MEER AANKUNNEN! Alles moet plezant zijn, alles moet opwindend zijn. Stel u voor een leven dat alleen maar bestaat uit routine en waar je je beperkt tot alleen het hoogstnodige. Da’s toch moeilijk hé.
Hé!
Dat is toch verdomme zo moeilijk hé!
Kijk eens rond u Dieter. Mijn hoeve, mijn smidse, mijn ‘lochting’, mijn dieren.
Al die dingen zijn mijn trots. Ik voel een zekere vorm van fierheid als ik daarnaar kijk.
Weet ge waarom?
Omdat ik daarvoor heel veel heb opgeofferd.
Omdat ik daarvoor heel veel gelaten heb.
Ik had kunnen doen gelijk gij, een jobke bij de overheid of gewoon voor nen baas gaan werken. Elk weekend thuis, op café of restaurant gaan, daguitstapkes naar zee, op vakantie in een ‘gite’ in Zuid Frankrijk.
Maar weet ge?
Ik had al snel door dat dit mij niet ging bevredigen. En weet ge wat ik gedaan heb?
Ik koos voor DE MOEILIJKE WEG!
Ik koos voor de onzekerheid van het starten van een eigen zaak, en dan nog wel in een niche sector als de artisanale smederij. Ik heb dag en nacht gewerkt, mijn slaap gelaten en zelfs mijn hobby’s laten schieten. Om dat ik mijn geld nodig had voor iets veel groters.
Ik heb nachtenlang gepiekerd en me zelfs in slaap gehuild omdat ik vreesde voor het voortbestaan van mijn smidse, het zonder inkomsten zitten of een bezoekje van de deurwaarder.”

Peter keek zijn jongere broer indringend aan.
“Verstaat ge wat ik wil zeggen Dieter?” vroeg hij.
“Het leven is gene kermis Dieter.
Er is meer in het leven dan alleen maar genieten.
Er is meer in het leven dan oppervlakkig genot. Uw oppervlakkig genot.
Waarvan ge altijd meer wilt, en nog meer. En dat maakt dat ge niet meer van de gewone dingen kunt genieten. Dat ge niets meer kunt laten, dat ge met niks nog content zijt.
Wat hebt gij om fier op te zijn Dieter? Zal ik het u eens zeggen Dieter?
Niks! Nothing! Niemandal! RIEN DE KNOTS!
Gij hebt niks om fier op te zijn. Integendeel zelfs. Uw huwelijk is naar de kloten en uw kinderen gaan verder opgroeien in een GEBROKEN GEZIN!
Omdat ge u de opoffering van uzelf te BEHEERSEN niet kon opbrengen.
En omdat ik weet wat dat is om op te groeien in een gebroken gezin ga ik ingrijpen. Niet voor u, MAAR VOOR UW KINDEREN! 
Ik ga nu Tamara opzoeken en eens heel ernstig met haar praten.
Ik wil dat ze eens goed nadenkt over wat ze nu gaat doen.
Voor uw kinderen Dieter, niet voor u!
Want daarvoor ben ik veel te veel teleurgesteld in u.
Ik doe het voor uw kinderen. Voor Mats, Lander en Sarah.
En gij blijft hier. En ge ruimt hier den boel eens op. Vloer keren, materiaal op zijn plaats leggen – er staat overal geschreven waar alles ligt – en een beetje proper als het efkes kan.
En ge denkt nekeer goed na over wat ge gedaan hebt. Sta eens wat SCHULDINZICHT toe in uw leven!”
Daarna stapte Peter in zijn oude Range Rover en reed weg, een spoor van blauwe rook achterlatend.

Dan ineens stond Charlene in de poort van de smidse. Groot, blond krullend haar, stevige blos op haar wangen. Ze droeg gummilaarzen, een oude jeansbroek en een ruitjeshemd waarvan ze de twee bovenste knopjes had open laten staan.
Ze grijnsde en stapte traag op Dieter af, tuurlijk had ze het gesprek dat hij had met Willem gehoord;
“Wel, wel, wel. Eens ne loser altijd ne loser hé.
He ‘Dietertje-losertje’.”
De oplettende lezer weet dat Charlene de zus was van Sharon, het meisje dat Dieter dumpte nadat ze erop uit kwam dat hij haar bedroog.
Charlene ging voor Dieter staan en spuwde hem vol minachting in zijn gezicht. “Loser!” herhaalde ze nogmaals. “Weet ge wat dat gij zijt? Een vat vol zaad dat op springen staat! DAT ZIJDE GIJ!
Hoeveel vrouwen hun hart gade gij nog breken? Hé! Dietertje losertje?” siste Charlene vol venijn.
Eerst mijn zusje en dan Tamara!”
“Is ’t omdat ge daar nog altijd kwaad over zijt dat ge zo reageert! Dat is verdomme twintig jaar geleden ja!”
Charlene kookte van woede en ze moest zich inhouden om Dieter geen lap tegen zijn oren geven. “Gijse rotzak,” siste ze vol bittere withete woede. “Gij beseft echt niet wat dat gij op uw geweten hebt hé!” Ze pakte een hamer en gooide dat naar Dieter zijn hoofd, hij kon nog net wegduiken! “HE!!!”
“Of nee, het doet u gewoon niks! Want Sharon was toch maar een schoon lijfke om eens op te kruipen hé! Om er dan over te stoefen bij die waardeloze vriendjes van u! FUCKING KLOOTZAK!
Weet ge dat Sharon nog dezelfde avond haar polsen heeft overgesneden? Dat ze er mentaal onderdoor ging en een heel jaar lang therapie volgde bij een psycholoog? Nee hé, dat weet ge niet! Want ge hebt nooit nog naar haar omgekeken, ge wandelde gewoon de schoolpoort uit met die slet aan uw hand waarmee ge haar bedroog. En die ge nadien liet zitten VOOR WEER EEN ANDERE SLET!! Godverdomse lul! Of denkt ge dat ik dat niet weet misschien?
Gij hebt Sharon haar kop zot gemaakt met uw valse woorden en uw geslijm. En dat met maar één bedoeling. Om haar in bed te krijgen. Sharon die was in al haar naïviteit smoorverliefd op u. En gij hebt daar misbruik van gemaakt. Het was de eerste keer dat ze liefde voelde voor een jongen en in al haar naïviteit dacht ze dat haar liefde wederzijds was, dat gij het met haar meende.
Maar dat was niet! Gij hebt haar hart gebroken. Sharon is één van de meest gevoelige en liefdevolle zielen die ik ken! En net daarom koesterde ik haar zo diep in mijn hart. En dan kwaamt gij. En ge brak haar gevoelige hart in duizend stukken. Jij zag haar fijngevoeligheid niet, haar creatieve ziel, haar zachte karakter. Jij zag al die dingen niet! Het enige waar jij naar keek waren haar borsten en haar billen. Het enige wat jij zag was haar lichaam, haar vlees! Want dat is het enige wat bij uw spreekt! UW LAGE LIEDERLIJKE LUSTEN!”
Sharon zag dat niet! Maar ik wel.
Ik zag ne gast die veel te hard zijn best deed om bij dat troepke macho’s te horen die zich altijd moesten laten gelden op de speelplaats. Ik zag ne gast die veel te hard zijn best deed om indruk te maken bij de meisjes. En altijd met veel geslijm en veel te schone woorden waarvan er geen enkele gemeend was.
En net die gast moest bij mijn zusje, bij ons Sharon gaan lopen slijmen met maar één bedoeling.
HAAR IN ZIJN BED KRIJGEN!
En het ergste is, dat het nog gelukt is ook. Hoe hard ik haar ook waarschuwde, ze liep met open ogen in de val. Met alle gevolgen van dien.”

Charlene ging nu voor Dieter staan, haar ogen schoten vuur terwijl ze nijdig op haar lip beet.
“Ziet dat naar nekeer staan! Godverdomse grote sukkel dat ge zijt! Precies ne zak patatten! Geen karakter, geen fierheid. Want ja, wat hebde gij eigenlijk om fier op te zijn? Niks hé!
Ge werkt voor de staat, als ambtenaartje. Of beter gezegd ‘ambetantenaartje’! Beetje de mensen kloten die niet in orde zijn met jullie stomme regeltjes en de hardwerkende mensen die al langs alle kanten belast worden nog meer centen uit hun zakken te kloppen. Kunt gij eigenlijk wel slapen ’s nachts. Uw broer is er niet fier op hoor, om te zeggen dag hij een broer heeft die voor de overheid werkt. Weet ge hoeveel ambtenaren er in onze vriendenkring zijn? Geen enkel! En ge moet er in onze vriendenkring ook niet over beginnen, want we spuwen dat volk gewoon uit. En denk maar niet dat als gij op een dag uw job zou verliezen, dat ge ooit bij een kleine zelfstandige kunt beginnen. Want wij willen mensen voor wie een dag langer duurt dan acht uur en een week langer dan vijf dagen!
En daar hoort gij dus niet bij, hé gemakzuchtig ventje! Loserke!”
Bij die woorden spuwde Charlene Dieter in het gezicht.
“Mens doe nekeer normaal!” riep Dieter terwijl hij zijn gezicht afveegde. “Als het zo zit dan ben ik hier weg ze.”
“Oh ja dat moet ge doen. Dan weet Peter direct wat voor ne verrekte loser dat ge zijt. Dan gaat hij pas echt beseffen dat hij een broer heeft waarop hij niet kan rekenen. Hij vroeg u om het atelier proper te maken en ge hebt hier nog niks aangeraakt.”
“Omdat ik de kans niet krijg als gij hier de hele tijd voor mijn voeten loopt!” riep Dieter.
“En zo kennen we ‘Dietertje-losertje’ weer. Uitvluchten. Ge moet gij naar mij niet zien ze. Gewoon doorwerken. Kunt ge dat, doorwerken? Ook als er iemand op uw handen zit te kijken. Gewoon doorwerken en niet omzien. Ach juist ja, dat leren ze niet hé in de FOD Financiën."
“Charlene, voor de laatste keer! Hou op met uw kinderachtig gedoe en laat mij doorwerken.”
“Hoor hem,” zei Charlene. “Hoor hem nekeer bezig. Kinderachtig gedoe zegt hem. Weet ge wat kinderachtig gedoe is? Ne volwassen vent die computerspellekes speelt. Dat is kinderachtig.
Ne getrouwde vent die porno kijk! Dat is kinderachtig. Wilde hij het hoederecht over uw kinderen? Of dat ze elk weekend bij u zijn? ’t Gaat proper zijn. ‘Steek maar een diepvriesmaaltijdje in de microgolf Landerke, want papa is aan het gamen. Maak uw huiswerk maar zelf Sarahtje, want papa is naar porno aan het kijken.
By the way, hoe oud is Sarah, bijna tien hé. Binnenkort krijgt ze borstjes en haar op haar pruimpje.  Gade gij met uw smerige poten van haar kunnen blijven ‘Dietertje-losertje’? vroeg Charlene met een gemene ondertoon in haar stem. “Gade gij dat kunnen laten om haar te begluren als ze onder de douche staat!”
“Godverdomme!!!! Dat hoef ik van u niet te pikken hé zeg!” riep Dieter uit. “Sarah is mijn dochter, en er is geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om ook maar één vinger naar haar uit te steken!”
Charlene begon te lachen. “Maar oprecht dat gij klinkt Dietertje… NOT!” zei ze spottend.

Dan begon ze ineens aan haar hemd te trekken. De knopen vlogen in het rond en daarna begon ze haar hemd zelfs te scheuren. “Ey! Wat zijde gij van plan? ZOTTIN!” riep Dieter.
Dan vloog Charlene op Dieter af, hij stond met zijn rug tegen een werkbalk. Ze begon zijn broek los te knopen en haalde hem eruit. “Waar is uw zaad!” siste ze vol venijn. “Hoe meer zaad er aan mijn broek hangt hoe moeilijker voor u om er u uit te lullen!” Dan trok ze haar BH kapot en nam ze Dieters handen. “Kijk Dieter! Lekkere tetten, speelt er maar eens mee. Geil maar lekker op mijn tetten, dat doet ge toch zo graag hé ‘Dietertje-losertje’!”
Dan gaf Dieter Charlene een flinke duw. Ze viel op de grond en begon luidkeels te jammeren. Terwijl hij zijn broek dichtknoopte liep hij naar zijn auto om dan met gierende banden weg te rijden.
Er ging van alles door hem heen nu. Paniek! Paniek die overging in moedeloosheid! Radeloosheid!
Want Dieter besefte dat hij NU ECHT HEEL DIEP IN DE SHIT ZAT!

Berouw na de zonde 2

 

“Waar zat je de hele tijd? Je bent bijna een uur weggebleven?” vroeg Tamara terwijl ze de tube zonnecrème uit zijn hand rukte. Dieter hapte naar adem, het angstzweet brak hem uit.
“Ik kreeg een telefoon van het werk?” zei Dieter.
“En dat moest je zo nodig gaan beantwoorden hé!. Ja knikkertje!” zei ze giftig.
“Het was Bert,” zei Dieter haastig. “Hij had een probleem met zijn computer en hij vroeg mij om raad. Ik heb hem even wegwijs geholpen, ik zat al die tijd bij de auto en daarna ben ik terug gewandeld.”
“Het is ook altijd hetzelfde met u hé!” zuchtte Tamara terwijl ze neer ging liggen en hem de tube terug in zijn hand duwde. Dan rolde ze haar badpak wat naar omlaag. “Kom, smeer mijn rug maar in en daarna de kinderen als ze terugkomen,” zei ze.
Dieter knielde en ging schrijlings over Tamara zitten. Hij begon haar rug in te wrijven en zijn handen gleden traag over haar rug. Hij begon haar te masseren.
“Mag je wel eens meer doen,” zei Tamara terwijl ze omkeek. “Ik was haast vergeten dat je zulke gouden handjes hebt.” Dieter boog zich en fluisterde in zijn oor. “Vanavond,” zei hij terwijl hij met zijn duimen haar hals masseerde. “Smeer eerst de kinderen in voor ze verbranden,” zei Tamara.
Dieter deed wat ze vroeg, maar hij was niet van plan om dit te laten schieten. De spanning tussen de lakens was tegenwoordig ver te zoeken in het huwelijk van Dieter en Tamara. En het stak hem dik tegen om telkens weer met een zucht afgewimpeld te worden.
Toen hij klaar was met de kinderen zette hij zich weer schrijlings over Tamara. Weer masseerde hij haar rug. Ze kirde van gelukzaligheid en ook Dieter begon weer wat te voelen in zijn short.
“Het is alweer een poosje geleden dat we nog eens… “ suggereerde Dieter voorzichtig.
Tamara zuchtte. “Luister eens hier Dieter,” zei ze terwijl ze haar hoofd draaide. Dan moet je eens gaan begrijpen dat ge niet alles kunt hebben hé. Dat ik en in mijn eentje opdraai voor het huishouden. En dan nog eens energie heb om je in bed op je wenken te bedienen.
Het is kiezen of delen. Als je wat meer actie wil tussen de lakens wil, dan wil ik wat meer hulp in het huishouden. En dan heb ik het over wel wat meer dan stofzuigen of helpen afdrogen.”
Dieter slaakte een diepe zucht. “Ik had het kunnen denken,” dacht hij bij zichzelf.
Maar dan concentreerde hij zich weer op Tamara. Zijn kruis rustte op haar kont en hij kreeg weer een erectie.  Tamara voelde het en draaide ze zich om. “Zeg Dieter hou eens op! De mensen kijken,” hoorde hij haar zeggen. Terwijl duwde Tamara Dieter van zich af en trok ze haar badpak terug omhoog. Dieter ging terug op zijn strandlaken zitten en nam zijn krant. Dan dacht hij aan het hitsige moment dat hij daarnet in de duinen beleefde. “Dit mag nooit ofte nooit uitkomen,” dacht hij bij zichzelf.

Die avond reden ze naar huis. De kinderen sliepen na een dag stoeien en ravotten. Dieter stuurde met zachte hand en wierp intussen een blik op Tamara die nu een short en een T-shirt over haar badpak had aan gedaan. De radio speelde maar er werd geen woord gezegd.
Ook dit was iets wat meer en meer voorkwam ten huize Aspeslaghs-Vervenne. De stiltes die alsmaar vaker vielen en alsmaar langer werden. Meer en meer leek het erop dat ze elkaar niets meer te vertellen hadden. Dieter had er zich al bij neergelegd en concentreerde zich op het drukke verkeer naar het binnenland. De drukte werd minder en Dieter duwde het gaspedaal wat dieper in, er vanuit gaande dat Tamara sliep. “Rij niet zo hard!” hoorde hij haar zeggen. “Straks heb je weer een boete. Kunnen we echt wel missen hoor met het dure nieuwe schooljaar in het vooruitzicht.”
Niet veel later parkeerde Dieter zijn wagen op de oprit van hun woning en maakte Tamara de slapende kinderen wakker.
Dieter haalde de frigobox, het speelgoed en de strandzetels uit de auto en borg deze  laatste op in het tuinhuis. Dan plaatste hij de restjes van de frigobox in de frigo waarna hij nog een fris pintje uithaalde en in een paar klokken leegdronk. Daarna nam hij een tweede en installeerde hij zich in zijn relaxzetel terwijl Tamara de TV aanzette en begon te zappen. Niet veel later stond Tamara op om te gaan slapen. Dieter volgde want hij voelde zich ook best moe. “Best wel vermoeiend zo’n dagje zee,” wilde hij zeggen,” maar Dieter hield wijselijk zijn mond omwille van het idee dat dergelijke uitspraak tegen hem zou kunnen gebruikt worden. “Stel je voor dat ze iets zou vermoeden,” dacht hij bij zichzelf.
Dieter kroop naast Tamara. “Slaapwel,” zei ze kortaf waarna ze het licht uitdeed. Dieter wist dat hij niet moest proberen om op seks aan te dringen. Hij draaide zich om en sloot zijn ogen.
Maar een uur later was hij nog altijd wakker en zijn gedachten begonnen af te dwalen.
Dat avontuurtje in de duinen herinnerde Dieter zo hard aan de tijd toen hij Tamara leerde kennen. Eerst met ettelijke pikante privé gesprekken op die ene chatbox waarop hij contact maakte met haar. Dan via wat toen nog MSN heette, en daar hoorde hij voor het eerst haar stem in een webcamgesprek. Ze kleedde zich uit en speelde met zichzelf terwijl Dieter zijn gerief in vol ornaat toonde. “Ik wil die voelen!” hoorde hij haar kreunend zeggen. Niet veel later spraken ze af. Dieter woonde nog thuis  en zat in het laatste jaar middelbaar, thuis met haar afspreken kon hij al vergeten. Dus nam hij haar mee naar zee waar hij een plekje in de duinen vond waar hij met Tamara zijn zin kon doen. Een ranke meid met donkere haren, flink voorzien en een enorme goesting naar een flinke pik tussen haar benen. “Dit is just for fun,” hield ze hem voor. “Haal je niets in je hoofd want ik ben single en dat wil ik zo houden.”
Het draaide echter anders uit. Ze bleef hem maar berichtjes sturen met ‘ik heb zo van je genoten lekkere hengst. Mijn lijf smeekt om meer’. Maar hoe zou hij dit verkocht krijgen aan zijn vrienden. Allez ja, een lief zoeken via het internet. Dat is toch voor losers, toch?

De volgende dag was het weer gewoon werkdag voor Dieter. Maar niet voor Tamara die als lerares het voorrecht heeft om te kunnen genieten van een lange vakantie. Echter geen twee maanden zoals de meeste mensen. Want vanaf half augustus beginnen de voorbereidingen voor het komende schooljaar.
Maar daar hoefde ze nog lang niet aan te denken. Ze had afgesproken met haar vriendinnen Inge en Katja om gezellig een dagje te gaan shoppen in Antwerpen met de trein. Tussen het shoppen door nestelden ze zich op een terrasje om te genieten van een lekker kopje koffie. Maar Katja bestelde prompt een glas witte wijn. “Of nee,” zei Tamara, doe voor mij ook maar een glaasje witte wijn. Voor een keer dat ik eens een dagje voor mezelf heb ga ik er van genieten ook.
Onder het genot van een glas wijn onder de warme zomerzon kwam het gesprek op gang. Een gesprek waar Tamara gebruik van maakte om haar hart te luchten over Dieter.
Ja, Tamara wist waar ze aan begon toen ze Dieter leerde kennen. Hij heeft een groot libido en hij laat zich de aandacht van knappe vrouwen graag welgevallen.
Maar er zijn meer dingen waar Tamara zich aan ergerde zoals onder andere zijn overmatige alcoholgebruik. Het optrekken met zijn oude schoolmakker Hans Corneels wat meestal uitdraait op kroegentochten tot vroeg in de ochtend. Maar ook…
 Dieter is een fervente gamer die vaak uren of zelfs een hele nacht achter zijn computer zit. En op een onbewaakt moment gebeurt het dat hij wel eens naar pornosites surft. Tamara betrapte hem daar meermaals op en dit tot haar grote ergernis en frustratie.
“Zeg Tamara,” zei Katja. “Het is ‘maar’ porno hé! Wat is daar nu mis mee? Tom doet dat ook ze. En ik versta echt niet waarom mensen daar zo’n drama van maken. Al dat geweld op TV, dikwijls op uren dat er nog kinderen kijken. Die beelden van oorlog in het nieuws. Daar heb ik het veel moeilijker mee dan een filmpke waarop twee of meerdere mensen allerlei handelingen doen,” zei Katja terwijl ze een flinke slok wijn nam.
“Trouwens? Waar zaagde gij eigenlijk over. Ik ken veel vrouwen die maar al te graag met u willen ruilen ze.”
“Waarom?” vroeg Tamara.
“Is toch duidelijk,” viel Inge in. “Gij hebt zo ne brave vent. Het enige wat ie doet is spelen op zijn computer, af en toe op de lappen gaan en van tijd tot tijd naar een vuil filmpke kijken. Er zijn mannen die erger dingen doen ze. De ex van mijn zus bijvoorbeeld. Ben ik blij dat die echtscheidingsprocedure rond is en dat ze eindelijk verlost is van die smerige narcistische bazenmaker. Die gast heeft heel hun huwelijk niets anders gedaan dan ons Tania kleineren, voor schut zetten en manipuleren. Die ging er bijna aan onderdoor, echt ze,” zei Inge terwijl ze Tamara strak aankeek.
 “Hey Tamara luister hier!” zei Katja “Zolang hij bij u blijft en geen andere dingen doet zoals agressief gaan doen of zich elke avond lam zuipen. Of erger nog, gaan gokken en zo heel zijn loon erdoor jagen zoals onze vroegere gebuur, hebt ge eigenlijk gewoon niet te klagen.
Een goeie raad Tamara. Leer nekeer om dingen door de vingers te zien. Zeg nekeer iets vaker dat ge fier op hem zijt en vooral... verwen hem eens wat vaker tussen de lakens, ook al hebt ge soms wat minder goesting. Ne man dat blijft ne man. En een man die heeft dat af en toe eens nodig, dat dat vanonder eens leeg is.”
“Hierin moet ik Katja gelijk geven,” zei Inge. “Mag ik u eens een tip geven.
“Verwen hem eens op een heel onverwacht moment. Koopt een sexy lingeriesetje of gaat eens een weekendje op hotel zonder kinderen.”
“Of pakt hem eens mee naar de plaats waar jullie voor het eerst afspraken. Dat was in de bossen efkes buiten de stad hé,” viel Katja in.
“Verdomme, ge zegt daar zoal iets,” zei Tamara.

Twee dagen later was Dieter jarig.
En de kinderen zijn het huis uit. Ze zijn een hele week lang bij hun grootouders in hun stacaravan aan de Semois.
Tamara had een plan.
Eerst zette ze Dieter aan het werk, want Tamara wilde van deze kinderloze week gebruik maken om eens de grote schoonmaak te doen.
Maar terwijl Dieter de dampkap aan het schoonmaken was belde Tamara naar die ene pizzeria in de stad waar ze zulke fantastisch lekkere pizza’s en pastagerechten hebben.
Daar genoten Tamara en Dieter van een romantisch dinertje en de wijn die bij de pizza geserveerd werd was zo lekker dat Tamara spontaan een tweede fles bestelde.
Na een heerlijke maaltijd wandelden Tamara en Dieter door de straten. Tamara giechelde en op de hoek van een straat vloog ze Dieter om de hals en kuste ze hem vol op de mond. “Ik zien u zo geiren schatteke,” zei ze met een zacht kirretje in haar stem. Door de wijn werd het licht in haar hoofd en dat maakte dat ze het een klein beetje nat voelde worden in haar broekje. Tamara wist donders goed dat alcohol haar botergeil maakte. Ofschoon ze tegenwoordig amper nog dronk omdat ze vond dat ze als moeder en als lerares een voorbeeldfunctie had en omdat ze bezorgd was om haar gezondheid. En omdat ze iets aan haar gewicht wilde doen.
 Dan nam Tamara Dieters hand vast en zo liepen ze naar de bossen aan de rand van hun woonwijk. Dan midden in het bos bleef Tamara staan.
“Weet ge nog? Onze eerste afspraakjes. Eerst aan zee dan hier.” Ze keek Dieter recht in de ogen toen ze haar armen rond zijn hals sloeg. “Die heerlijke zomeravonden die we daar beleefden, met alleen het gezang van de vogels en het tsjirpen van de krekels op de achtergrond.
Weet je nog Dieter-lekker-diertje?”
Dieter wist niet wat hem overkwam. Hoe lang was het niet geleden dat hij haar die woordjes nog hoorde zeggen? Hij voelde zijn hart bonzen en gaf Tamara een lange tedere kus. Ze stonden iets verder van het paadje af en ondanks het feit dat er af en toe een koel windje blies was het warm. Zeg maar zwoel. Dan nam ze weer zijn handen en trok hem zo verder het bos in. Daar duwde ze Dieter tegen een boom en ging ze door haar knieën. Ze knoopte zijn broek los en liet die zakken, net zoals toen ze elkaar pas kenden. Ze stopte zijn harde knots diep in haar mond en gaf hem een heerlijk oraal verwenmoment, net zoals toen ze elkaar pas kenden. Dieter trok intussen zijn T-shirt uit en voelde de harde boomschors schuren over zijn rug, net zoals toen ze elkaar pas kenden.
Dan trok Tamara haar T-shirt uit, waaronder ze geen BH droeg, net zoals toen ze elkaar pas kenden. Dan masseerde ze zijn penis tussen haar borsten terwijl ze schalks naar hem glimlachte…
Net zoals toe ze elkaar pas kenden.
Dan liet ze ook haar rok zakken en boog ze voorover terwijl ze zich vasthield aan een gebogen tak voor haar. Zoals we elkaar pas kenden Dieter, weet je nog? Je was er altijd zo hard aan toe hé. Dat was wat je toen zei hij nadat we elkaar een week lang niet zagen.” Toen ze dat zei ging ze heen en weer met die lekkere kont van haar. Dat Tamara’s kont na al die jaren serieus in volume was toegenomen dat deerde Dieter nu eens echt niet. Hij ging achter haar staan en duwde zijn stijve knoert in haar liefdesgrotje. Terwijl legde hij zijn handen op haar weelderige borsten terwijl hij krachtig begon te stoten. “Oooh je heerlijke forse paal,” kreunde Tamara opgewonden terwijl Dieter met zij buik tegen haar kont petste. De herinneringen aan toen ze elkaar leerden kennen en Tamara de trein nam om Dieter op te zoeken, waarna ze meteen naar de bosjes gingen om daar dan een stevig potje te neuken kwamen weer boven. Hij voelde zich weer helemaal de jonge knaap die voor één keertje niet achter zijn computer zat te wachten tot ‘Tammygirl’ online kwam. Maar hij deed wat hij het liefste deed en waar hij al die tijd elke nacht lang op zoek naar was.
Een stevige pot ongeremde seks met een gewillige jonge meid.
Die jonge meid werd zijn liefje met wie hij graag pronkte. Hij was stapelgek van haar en dat liet hij dan ook zien. Ja, Dieter en Tamara waren zo’n koppeltje dat op de meest ongepaste momenten elkaar begon te muilen, ken je dat?, Tamara had dan ook geen enkele géne om met haar affectie te tonen hoe smoorverliefd ze was op die jonge en vooral groot geschapen seksgod waar ze maar geen genoeg van kon krijgen.
Dieter kwam klaar en haalde hem eruit. Zijn zaad droop langs haar benen. Tamara draaide zich om en stond naakt voor hem. Met haar ‘bandjes’, haar borsten die wat doorhingen en haar lichaam dat bezweet was van de inspanning. Ze glimlachte en haar ogen schitterden en twinkelden. Ze omhelsde Dieter en kuste hem. Terwijl ze hem kuste spreidde ze haar benen, ze wilde zijn penis voelen, dat hij al slap was geworden deerde hem niet. Dieter laafde zich aan haar kussen en haar strelende handen. Dit had hij zo hard gemist, die zee van affectie die hij ervaarde de eerste jaren dat ze samen waren. Die kussen, die strelende handen, haar heupen die sensueel heen en weer gingen, haar nagels die ze speels in zijn kont plantte.
Tamara sloeg haar hoofd achterover terwijl Dieter haar in haar hals kuste. “Dieter-lekker-diertje,” kreunde ze zacht terwijl ze zijn penis vastnam en stimuleerde. Om hem dan diep in haar druipnatte liefdesgrotje te duwen. Intussen viel de duisternis in maar Tamara en Dieter waren nog lang niet van plan om naar huis te gaan.

De dag erna bleven Dieter en Tamara de hele dag gezellig in bed, ondanks het feit dat het een mooie zomerdag was. Dieter bracht ontbijt op bed en de fles bubbels die al een poosje onderin het vriesvak zat en die nog over was van de voorbije feestdagen werd opengemaakt.
“Op onze liefde,” zei Tamara terwijl ze haar liefste glimlach schonk. Er werd geproost, Dieter nam een flinke hap uit zijn pistolet met verse americain, maar dan ging het dienblad aan de kant en ging Dieter bovenop Tamara liggen om dan meteen haar benen uit elkaar te trekken en diep in haar binnen te dringen. Hij voelde zich waarlijk tien jaar jonger en hij slaagde erin om het klaarkomen minstens vijf minuten uit te stellen. Het werden zelfs zes en ja hoor, zever minuten. Hij spande zich in en het kon hem niet schelen hoeveel moeite het hem koste. “Oooooh Dietertje-lekker-diertje,” kreunde Tamara terwijl ze haar hoofd gelukzalig in het hoofdkussen liet wegzakken.
Even was de sleur helemaal weg. Tamara was kleuterjuf en had twee maanden verlof en Dieter die als ambtenaar werkte besloot om een paar snipperdagen te nemen. Even wat tijd voor henzelf. Deze avond was er die barbecue bij de buren waar ze beloofd hadden om aanwezig te zijn. Maar morgen hadden ze niets om handen, waarom zouden ze niet eens in de auto springen en er eens tussenuit knijpen?
Doch het zou heel anders uitdraaien.

Berouw na de zonde.

Het was ochtend.
Slaapdronken gleed Dieter Aspeslagh het bed uit. Aan de andere kant lag zijn echtgenote Tamara nog te snurken. Hij liep rond het bed en bekeek haar. Ze lag op haar rug en haar linkerarm onder het hoofdkussen. Het lintje van haar slaapkleed hing los over haar bovenarm en haar linkerbeen kwam van onder het laken uit. Hij hoorde Tamara zachtjes ronken en hij liet zijn hand over zijn boxershort glijden. Dan liep hij de badkamer in ging voor de WC staan. Hij liet zijn boxershort zakken en mikte in de pot. Zijn blaas was goed gevuld en hij wist dat hij waarschijnlijk meer dan een volle minuut lang zou staan pissen. Maar ja, hij had gisterenavond op de barbecue van de buren dan ook een serieus aantal pinten achterover geslagen. Buurman Ronny is altijd gul met pintjes als hij een barbecue geeft en dat liet Dieter zich dan ook geen twee keer zeggen.
Maar het zijn niet alleen de vele pintjes die Dieter elke zomer opnieuw twee keer naar de tuin van zijn buurman lokken. Er is ook Sandra, de bevallige echtgenote van Ronny. Lang ravenzwart haar, slank lichaam, best wel grote borsten en heerlijk lange benen. Gisteravond droeg ze zo’n lekker sexy topje met panterprint. En dan dat korte zwarte rokje en die zwarte nylons die haar prachtige benen zo heerlijk accentueerden. “Nog een pintje Dieter,” hoorde hij haar vragen met die heerlijk sensuele stem van haar. Ja, toen Sandra voorover boog om zijn pintje in te schenken en ze hem een meer dan ruime inkijk gaf in haar decolleté gaf Dieter zijn ogen de kost. Iets te veel naar Tamara haar goesting, wat de aanleiding was voor een pittige woordenwisseling toen ze langs het achterpoortje hun eigen tuin binnenliepen. Het beeld van die heerlijk pittige Sandra stond op zijn netvlies gebrand en dat maakte dat Dieter een lichte erectie kreeg. “In de pot mikken Dieter,” vermande hij zichzelf. “Of ge gaat het weer mogen horen van madame.”
Dan werd Dieter iets gewaar. Een brandend gevoel. Hij keek naar beneden en zag dat zijn eikel abnormaal dik was en bijna paars kleurde. En in plaats van urine kwam er stinkend etterend vocht uit, gevolgd door een scherpe pijn!
“God allemachtig!” riep Dieter uit.
“Zeg dat het niet waar is! ZEG DAT HET GODVERDOMME NIET WAAR IS!”

Dieter voelde de grond achter zich wegzakken. Zijn hart begon sneller te kloppen en hij begon overmatig te zweten. Hij wist dat dit echt niet goed was. Meer nog. Dit betekende gewoon het einde van zijn huwelijk, zijn gezinsleven en eigenlijk alles wat hij had opgebouwd.
Want Dieter kende de symptomen maar al te goed. Hij kende ze van de lessen seksuele opvoeding op school en van de koude rillingen die hij voelde toen de meester de symptomen van Gonorroe – in de volksmond ook ‘een druiper’ genoemd – uitlegde.
Het feit dat hij een geslachtsziekte had opgelopen en hij daarmee ook zijn echtgenote had besmet, dat kreeg hij gewoon niet uitgelegd. Niet aan Tamara, maar ook niet aan alle andere mensen rond hem heen. Zijn ouders, zijn broer Peter en vooral zijn schoonzus Charlene met wie het dus echt niet boterde. En ja dat had te maken met dat ene iets dat zich voordeed toen hij nog in het middelbaar zat. Hij had een relatie met Sharon, de jongere zus van Charlene. Maar die relatie sprong af toen ze er achter kwam dat Dieter er naast Sharon nog een ander liefje op nahield. Sharon maakte het uit en bleef achter met een gebroken hart. En nog dezelfde dag stond ineens Charlene voor hem. “Als ik er de kans toe krijg, dan maak ik kapot. Hebt ge dat gehoord SMEERLAP?
IK MAAK U KAPOT!”
En dan een jaar of twee later kwam Peter thuis met een meisje dat hij leerde kennen toen hij een vakantiejob deed. Dat meisje was dus Charlene. En bij elk bezoek en elk familiefeest zag hij die nijdige blik in haar ogen. “Als die dat hoort dan gaat ze dat tegen mij gebruiken,” zo wist hij.
Intussen trotseerde Dieter die scherpe en snerpende pijn, met in zijn achterhoofd het onzalige idee… DAT DAT HET MINSTE VAN ZIJN ZORGEN ZAL ZIJN!

Een week eerder.
Dieter parkeerde zijn Citroën C3 Aircross in een kleine zijstraat van de Koninklijke Baan. Van hieruit was het toch zeker een twintig minuten lopen tot aan het strand. Maar ja het was nu éénmaal niet anders. Want het was behoorlijk druk op deze warme zomerdag. De file op de E40 was al langer dan normaal en ook op de invalsweg naar het strand was het lang aanschuiven. “Dat beloofd,” dacht Dieter bij zichzelf terwijl Tamara haar stem verhief om de kinderen tot kalmte aan te manen.
Maar gelukkig kende Dieter hier zijn weg. Vroeger ging hij met zijn ouders altijd naar zee en vader zette zijn auto ook altijd in één van die kleine zijstraatjes. En toen hij als jonge knaap pas zijn rijbewijs had deed hij hetzelfde als hij met zijn maten naar zee trok om van het strand te genieten en vooral om meisjes te versieren.
Dieter legde de motor stil en de koelbox, luchtmatrassen en ander strandgerief werd in de bolderkar geplaatst die vanachter in de koffer zat. Twintig minuten later installeerden ze zich op het strand. Meteen ging Sarah met haar broertjes Mats en Lander naar het water. “Voorzichtig hé! En niet te diep gaan!” riep Tamara nog.
“En maak dat we jullie kunnen zien!” voegde Dieter eraan toe.
Dieter legde zich op de strandmat en plooide zijn krant open, terwijl Tamara haar beauty case overhoop haalde. “Verdomme, ik heb mijn zonnecrème niet bij, die ligt nog in het handschoenkastje. Wilde gij er niet een keer om gaan Dieter?” vroeg Tamara.
“Allez, het wil weer eens lukken,” foeterde Dieter. “Een mens ligt nekeer op zijn gemak.”
“Dieter, wil je dat de kinderen verbranden?” vroeg Tamara kregelig. “Ga achter die zonnecrème en stel je niet zo aan. De gezondheid van onze kinderen gaat boven alles!” vermaande Tamara hem.
Dieter hees zich recht, hij bekeek Tamara die haar donkerblauwe badpak aan had en stelde vast dat ze nog maar weinig had van de knappe seksbom die ze was toen hij haar leerde kennen. Ze woog zeker 10 kilo te zwaar, haar borsten begonnen te hangen en de tijd dat ze zich in sexy en weinig verhullende bikini’s op het strand vertoonde was ook al lang voorbij. Dieter schudde het hoofd en schoof zijn flipflops weer aan zijn voeten.

Dieter liep over het strand.
36 jaar, groot, kort blond haar, grijsblauwe ogen, beginnend buikje, afhangende schouders en hij liep met slepende tred. Hij moest eigenlijk niets zeggen over Tamara, want ook in Dieters geval schiet er maar weinig over van de sportieve knaap die hij ooit was. Van zijn twaalfde tot zijn vijftiende deed hij aan atletiek en later begon hij met bodybuilding en krachttraining, maar dat was vooral omdat hij daarmee indruk wilde maken op de meisjes. En dat lukte hem nog ook.
Maar dan kwam de studententijd, de cantussen en andere activiteiten met veel te veel bier gevolg door een groot pak frieten met een stuk vettig vlees. En de kotfeestjes met sloten drank en gewillige studentinnen die maar al te graag hun charmes en hun lichaam in de strijd gooiden voor een stevige shot alcohol.
Later ging hij werken. Een kantoorbaantje bij de overheid. Elke dag pendelen, dan de hele dag zitten en ’s avonds na het avondeten met een pint bier voor de TV. De kilo’s kwamen erbij en de zin in seks werd minder, en dan vooral bij Tamara die na de dagtaak ook nog het huishouden en de zorg voor de kinderen op zich moest nemen.
Maar Dieter voelde zich helemaal niet gehinderd door deze beginnende aftakeling van zijn lichaam waarvan de oorzaak te vinden was bij zijn ongezonde levensstijl en zijn dieet van veel te veel rood en bewerkt vlees, teveel frieten, pasta en andere koolhydraten, te weinig groenten, fruit en vezels en vooral VEEL TE VEEL ALCOHOL! Dieter vindt altijd wel een reden om een pint of iets sterkers achterover te slaan. En het feit dat hij moet rijden hindert hem daarbij helemaal niet.

Dieter keek opzij. Daar zaten enkele jonge meisjes. Hij schatte hen tussen de achttien en de tweeëntwintig. Jonge slanke meisjes in sexy bikini’s. Twee van hen hadden hun bovenstukje al uitgedaan maar ze lagen op hun buik op hun rieten strandmatten, wat Dieter best wel jammer vond. Twee andere meisjes gooiden een bal naar elkaar. De bal rolde naar Dieter toe, hij hield hem tegen en raapte hem op. Een razend knappe schoonheid met blonde krullende haren liep naar Dieter toe, hij reikte haar de bal aan. “Merci,” zei ze terwijl ze haar parelwitte tanden bloot lachte. Hij bekeek haar van top tot teen en vooral die strakke blokjes op haar buik vielen hem op, alsook de contouren van haar schede onder haar zwarte bikinilipje. “Gadver wat zou ik die meid keihard palen moest ik er de gelegenheid toe hebben,” dacht Dieter bij zichzelf. Hij probeerde zich voor te stellen hoe ze er naakt uit zou zien. Hoe ze haar armen rond zijn hals zou slaan en haar lippen tegen de zijne zou drukken. Spreid je benen schat,” zei hij net niet luidop terwijl hij zijn lichamen voelde zwellen.
Dieter liep verder, de duinen in.
Hij wist dat hier wel eens dingen gebeuren die eigenlijk niet mogen. Die zelfs strafbaar zijn. Openbare zedenschennis, weet je wel?
Weer passeerden er twee dames, deze waren van zijn leeftijd. De ene een donkerharige droeg een rood badpak met witte streep en daaronder een best wel knap lichaam. De andere droeg een bikini maar niet zo sexy als van die meiden van daarnet. Maar ook haar lichaam mocht gezien worden. De dame met bikini keek naar hem, Dieter keek naar haar en zag dat ze bleef kijken. “Ik zou nog kans maken,” dacht hij bij zichzelf. Een gedachte die hem nog meer zin deed krijgen. Maar tegelijk voelde hij ook de zon branden. Hij liep nu over de weg die naar de Koninklijke Baan leidde. Hij hoorde de claxon van de kusttram in de verte en het geluid van de ijsjeskar die hier altijd stopte. Het achterportier van een minibus ging open en een jonge vrouw stond voorovergebogen te rommelen in een sporttas, ze haalde er iets uit. Een wit T-shirt. Ze was groot en blond: “Een Hollandse,” dacht Dieter. “Dat kan haast niet anders.” Hij liep verder en net als hij langs haar passeerde ritste ze haar surfpak open. Daaronder droeg ze niks. Hij zag haar borsten, groot, brede tepelraden. “Godverdomme,” dacht hij terwijl hij zichzelf dwong om voor zich te kijken. Toen hij nog eens keek had ze haar witte T-shirt al aan. Maar haar borsten stonden op zijn netvlies gebrand en in gedachte legde hij er zijn handen op terwijl hij in haar prachtige blauwe kijkers keek. “God, ik heb zin in een stevige beurt,” dacht Dieter bij zichzelf. “Heb ik al een hele tijd.

Dan kwam hij bij zijn auto, hij haalde er de tube zonnecrème uit en liep weer terug. Hij besloot om door de duinen te gaan. “Wie weet zie ik daar iets voor mijn geld,” zei hij tegen zichzelf. Hij stak de Koninklijke Baan over en liep dan over een stijl zandpaadje de duin op. Het kostte hem veel moeite, veel meer dan toen hij jong was en hij die steile duintoppen gewoon opliep. Om ter eerst met zijn vrienden. Eens boven ging hij naar beneden. Daar zag hij in de struiken iets bewegen en hoorde hij zacht gekreun. Een jong koppeltje was er bezig de liefde te bedrijven. Dieter sloeg ze van tussen de duindoorns gade. “Heerlijk toch,” zei hij. “Zie ze eens genieten, zie ze eens genieten.” De jongen rechtte zich, trok de benen van het donkerharige meisje met licht getaande huid wat meer open en ging nu lekker hard te keer. “Ooooh! Oooh! Oooh oui!” kreunde ze. De blonde jongen wiens rug al wat verbrand was ging tekeer als een hitsige stier. Dieter knoopte zijn short los en liet deze vallen waarna hij met zichzelf begon te spelen. Hij beeldde zich in dat hij die jongen was die daar heftig tekeer ging op dat frêle lichaam terwijl hij haar weelderige borsten masseerde en zacht met zijn duimen over haar tepels wreef. Dieter voelde dat het niet lang meer zou duren eer hij zou klaarkomen. Hij voelde hoe een fris windje zijn warme huid streelde. “Djiezes, was ik maar in die gast zijn plaats,” dacht hij bij zichzelf.
Dan draaide het meisje haar hoofd, en duwde ze op de jongen zijn borstkas. Hij hield op. Het teken voor Dieter om er van onder te muizen. Hij raapte zijn broek op en liep als een haas langs het smalle zandpaadje tussen de doornen en distels. Hij bukte zich en behoedde zich ervoor om niet op een tak te trappen, want dan zouden ze hem wel eens kunnen horen. Hij kwam uit de struiken, voor hem bevond zich een duinpan die alles wat er in die struiken gebeurde aan het zicht onttrok. Dat was dan ook de reden waarom hitsige koppeltjes zich hier terugtrokken. Wat Dieter zelf ook deed toen hij aan zee verbleef met zijn vrienden of toen hij er werkte als jobstudent en hij tussen de drukke diensten door flirtte met Elien, die blonde meid uit Ieper die zich altijd in het plat West-Vlaams uitdrukte.
Dan keek hij voor zich en daar zag hij die blonde Hollandse van daarnet. Ze lag in het midden van de duinpan, languit op een roze handdoek en ze was helemaal naakt.
Dieter wilde zijn short terug aantrekken. “Wat ga je doen?” vroeg ze terwijl ze naar Dieter wenkte. Terwijl spreidde ze haar benen en wreef ze suggestief met haar vinger over haar spleetje. “Ik zie ook wel eens graag wat hoor, Kom er effe bij,” zei ze uitnodigend.
Dieter keek met open mond terwijl de jongedame zich wat rechtte sensueel op haar onderlip beet. “Die kans krijg ik maar één keer,” dacht hij bij zichzelf. Hij liep naar haar toe en toen ze bij hem stond ging ze rechtzitten en pakte ze zijn penis vast.
“Wat een kanjer,” zei terwijl Dieter door zijn benen zakte. Ze begon Dieter meteen te pijpen.
Met volle overtuiging stopte ze Dieters penis diep in haar mond terwijl ze haar handen rond zijn achterste klemde en meteen haar nagels in zijn billen zette. Dieter streelde haar rug die wat bezweet was en woelde met zijn andere hand door haar lange blonde haren. In minder dan een minuut kwam Dieter klaar in haar mond, daar slaakte hij een ruwe kreet bij. Zonder géne slikte ze zijn sperma door, waarna ze zich terug languit op de handdoek legde. “Kom op me liggen,” nodigde ze uit.

Dieter deed wat ze hem vroeg en keek daarbij in haar fonkelende helblauwe ogen.
“Ik heet Claudia,” zei ze. “En hoe heet jij?”
“Dieter, en jij bent een verdomd knappe vrouw.”
Claudia wreef door Dieter zijn haren en duwde zo zijn hoofd wat dichter, dan drukte ze haar lippen op de zijne. Voor Dieter het wist was hij Claudia aan het tongzoenen. Tegelijk voelde hij haar schaamhaar prikken over zijn eikel. Weer legde ze haar beide handen op zijn kont en begon ze sensueel met haar bekken te wiegen. Hij voelde hoe zijn eikel over haar schaamlippen gleed. In geen tijd kreeg hij opnieuw een erectie en voor hij er erg in had was hij al diep in Claudia’s liefdesgrotje binnengedrongen.
“Neuk me,” kreunde Claudia. “Ik wil die pik diep in mijn schede. Oooh lekkere vent!”
Ineens besefte Dieter welke geluksvogel hij was. Hij rechtte zich en begon nu stevig te stoten. Hij gaf Claudia een flinke beurt, zeker vijf minuten lang zou hij op haar en in haar tekeer gaan.
“Aaaaaaaw!!! Aaaaaaw!!! Ga door Dieter! Dauw die pik in mijn kut! Aaaaaaawawaaaw!”
Dan kwam hij klaar. Stootte nog twee keer en haalde hem er dan uit.
Claudia gaf hem een tongzoen. “Dit had ik effe nodig joh. Dank je.”
Dan trok Dieter zijn broek op. “Ik moet gaan Claudia, mijn vrouw wacht op me.”
“Dacht ik wel, doooeei!” zei ze terwijl ze naar hem zwaaide.

Eendracht maakt macht!

Dag lieve mensen.
Mensenlief wat was dat allemaal?
En dan zeggen ze ‘voetbal, da’s maar een spelletje’. Maar dan maakt Donald Trump van dat spelletje ineens een zaak van staatsbelang.
Nu ja, dat deed hij niet omdat hij zo’n groot voetballiefhebber is, of dat hij zo inzit met zijn nationale ploeg en hun prestaties. Nee lieve mensen, die narcistische brulboei deed het natuurlijk om zijn persoontje en zijn opgeblazen ego in de kijker te zetten. We weten allemaal dat die arrogante driftkikker alles doet voor zijn ego en om zichzelf op een voetstuk te zetten. Alles en iedereen moet hem bejubelen en bedanken. Iedereen met wie hij in contact komt moet hem bewieroken en op zijn knieën vallen uit dankbaarheid. Zo niet dan wordt je door hem en zijn gatlikkers vernederd en te kakken gezet. Volodymyr Zelensky heeft dat vorig jaar mogen ondervinden en we hebben die scéne allemaal gezien in het journaal.

Gisteren maakte de FIFA de schorsing ongedaan van de Amerikaanse speler Folarin Balogun die werd uitgesloten omdat hij tijdens de match tegen Bosnië-Herzegovina een rode kaart kreeg.
Ineens meldde de FIFA doodleuk dat die schorsing werd ingetrokken. Maar al snel werd duidelijk dat president Donald J Trump himself een paar telefoontjes pleegde en daarbij wat druk op de ketel zette. Druk waarvoor de voorzitter Gianni Infantino meteen zwichtte. Een man van wie we weten dat hij niet zuiver op de graat is en nogal snel zwicht voor eer en centen.
Schorsing ongedaan gemaakt en dat voor de match van de Belgen tegen de USA. Een match die al op voorhand gefikst werd door de bemoeienissen van een staatshoofd die zich bezighoudt met zaken waarmee een staatshoofd zich niet hoort bezig te houden. Een zet die zwaar in het nadeel was voor onze nationale ploeg. Een zet die gedaan werd op de boel in het voordeel van de Amerikanen te beslechten.
Tuurlijk was onze voetbalbond daar niet over te spreken en natuurlijk waren de commentaren wereldwijd uiterst kritische negatief. Want dit werd nog nooit vertoont in de hele geschiedenis van het WK-voetbal.
Onze Rode Duivels hadden een statement kunnen maken door te weigeren om aan de match te beginnen.
Maar dat deden ze niet!

De leuze van wijlen Raymond Goethals.
Ze hebben goed geluisterd.

Wat deden ze dan wel?
Gewoon het veld op gaan met opgeheven hoofd en rechte rug. Ze betraden het veld en ze deden wat voetballers horen te doen. Spelen!
Vechten voor elke bal en voor elk doelpunt. Ze lieten zich niet intimideren door deze onverwachte zet van buitenaf en speelden gewoon de match zoals een voetbalmatch hoort gespeeld te worden. En vooral… ZE WONNEN!
Eendrachtig stonden ze op het veld en keken ze hun tegenstanders recht in de ogen. Geen haat, geen nijd, geen gramschap. Gewoon die match spelen en vooral fair-play hoog in het vaandel houden.
Afgelopen nacht zagen we een team dat zich niet liet intimideren en als één man op het veld stond. Ze speelden terwijl de hele wereld meekeek, want elkeen die met voetbal bezig is wilde weten waar dit zou op uitdraaien. Zou de scheids de match in het nadeel van de Belgen fluiten? Zouden de Amerikaanse spelers vuil spelen en onze Duivels uitdagen? En vooral, zouden onze jongens het hoofd koel houden bij al die intimidatie die men kon verwachten.
Maar er was geen intimidatie, geen vuil spel en geen dubieuze beslissingen van de scheidsrechters. Wat er wel was?
Een wedstrijd om met duimen en vingers af te likken.

Twijfels en kritiek.
Onze nationale ploeg krijgt vaak harde kritiek te verduren. Dat ze te snel opgeven, dat ze niet genoeg ‘grinta’ hebben en dat ze alleen maar geïnteresseerd zijn in geld en dan vooral in de riante bedragen die ze van hun respectievelijke clubs krijgen.
En nee, niet alle matchen van onze duivels waren om aan te zien. Bij momenten verzucht zelfs een neutrale voetbalkijker als ik dat ze ‘er weer eens met hun klak naar gooien’. En in de voorrondes zag het er even naar uit dat ze de tweede ronde niet zouden halen.
En dan was er die match tegen Senegal. Toen dacht half België, ‘ja ’t is gedaan. Ze mogen naar huis’.
En dan volgden er twee goals en een penalty in de toegevoegde tijd. Het gevolg van het Senegalese ‘drama queengedrag’. We gingen gewoon verder naar de volgende ronde. Volgende match, USA! Eén van de gastlanden en op dat moment het enige gastland dat nog niet uitgeschakeld was.
En dan zagen we voor de tweede maal wat elke rechtgeaarde Belgische voetballiefhebber wilde zien. Een ploeg met ballen aan het lijf. Een ploeg die als één man op  het veld stond en deed wat ze moesten doen. Ervoor gaan en geen cadeaus uitgeven.

Een beeld zegt vaak meer dan duizend woorden. 
Ook al is het AI gegenereerd.

Juicht Belgen Juicht!
Ondanks het vroege uur waren veel supporters paraat om de match bij te wonen bij één of ander groot scherm of in een café of andere plek waar ze samen konden komen. Of ze gingen in pyama voor hun eigen TV zitten hopend op een klinkende overwinning.
Jong en oud, arbeider en bediende, Vlaming en Waal, Belg en allochtoon. Iedereen moedigde onze mannen aan. En ja ook ik ben blij met het verloop van dit toernooi en hoe het in ons voordeel wordt beslecht.
Mensen zeggen wel een ‘ja maar voetbal dat is brood en spelen. Ze leiden de mensen af van de echte problemen in dit land en eigenlijk is dat allemaal dikke commerce. Om de poen is het te doen’.
En ja, ergens klopt het ook wel. Maar als zoveel mensen samenkomen om een match bij te wonen en dan elkaar in de armen vliegen wanneer er een doelpunt valt. Als mensen bij een stevige pot voetbal even hun zorgen en problemen vergeten en als we maar voor heel even het gevoel hebben dat we een verenigd volk zijn. Dat er geen Vlamingen, Walen, Duitstaligen, Brusselaars en allochtonen zijn. Maar alleen BELGEN!

Als de cafés vollopen en er in het land een soort kermissfeer hangt. En we terug even dat gevoel hebben dat er was toen de Belgen vierde werden op het wereldkampioenschap in Mexico in het jaar 1986. Als ik als 52 jarige weer heel even dat gevoel van euforie mag voelen dat ik voelde als twaalfjarige. Ewel, dan ben ik daar gewoon heel blij om.
We hebben dat goed gedaan en we zijn weer heel even Belg.
We zijn vannacht even dichter bij elkaar gekomen en dat terwijl de wereld toekeek.
Onze Duivels waren als David tegen Goliath. We hebben onze schouders gerecht en onze borst vooruit gestoken en die megalomane brulboei daar in Washington getoond dat wij ons niet laten intimideren.
Wij Belgen waren afgelopen nacht weer heel even… DE DAPPERSTEN ONDER DE GALLIERS!

De volgende match begint iets vroeger. 
De keesjes zullen paraat staan, net als in 2016.