Pagina's

vrijdag 27 november 2020

Dag van het kopen!

 


Dag lieve mensen.
Gisteren vierden ze in de USA Thanksgiving.
Welks eigenlijk hetzelfde is als Kerstavond bij ons.
Familie komt bij elkaar, er wordt kalkoen klaargemaakt en iedereen zit gezellig aan tafel.
En 'Uncle Joe' tapt de ene mop na de andere, en hoe meer drank hij op heeft hoe schuiner zijn moppen worden.
Ja, sommige dingen zijn universeel;
Thanksgiving is eigenlijk het feest van de dankbaarheid.
Men was dankbaar voor de goede oogst en dan kwam men samen om dat te vieren na de nodige prayers natuurlijk. En de gedachte is dat iedereen wel iets heeft om dankbaar voor te zijn.
Zo zijn de kalkoenen in Amerika dankbaar voor... VegetariĆ«rs tsjeins! šŸ˜†

Omdat Thanksgiving op een donderdag valt krijgen de Amerikanen er een extra vrije dag bij, een lang weekend dus.
En op die dag beginnen de kerstkoopjes, en die dag kreeg de naam Black-Friday!
Tot over een jaar of tien had geen hond buiten Amerika van dat fenomeen gehoord.
Tot sociale media ineens overspoeld werden met beelden van supermarkten en shopping-malls vol vechtende mensen.
Mensen die elkaar tot bloedens toe te lijf gingen voor een flatscreen-TV, een microgolfoven, een smartphone of godbetert een broodrooster waar kortingen tot -70% op staan.
Typ voor' de lol eens Black-Friday in op de zoekfunctie van Youtube en kijk met open mond naar de waanzin van de homo-consumentus. 
En ja, wat moest gebeuren dat gebeurde.
Ook hier is dat Black-Friday gedoe net als Halloween al goed ingeburgerd.
En vanaf half november worden we al doodgegooid met publiciteit voor Black-Friday afkomstig van elke denkbare grote winkelketen of online koopplatform.

Welnu: Het kan mij allemaal gestolen worden.
Ik ben geenzins van plan om morgen ook maar iets te kopen dat ik niet nodig heb en al zeker niet bij de grote internetgiganten zoals Bol.com, Amazon of AliExpress.
Dit hoogfeest van het consumentisme kan mij echt waar.
Echt waar...
GESTOLEN WORDEN!

Naast het feit dat Black-Friday de zoveelste Amerikaanse zopscheet is die ons door gladde marketingjongens door de strot wordt geramd, net als Halloween en de Kerstman. Is het eigenlijk ook maar de zoveelste hoogmis van platte commercie en overconsumptie.
Van Nieuwjaarsmorgen tot Oudejaarsavond worden we doodgegooid met allerlei redenen om naar de winkel te hollen en van alles te kopen dat we eigenlijk helemaal niet nodig hebben.
De kerstboom is nog niet afgetuigd of de winkel wordt al versierd met hartjes en andere tierelantijntjes voor Sint-Valentijn. En meteen daarna liggen de paaseieren al klaar.
Daarna is er Moeder en Vaderdag en in de zomer moeten we dan weer barbecueƫn en dan kan je de mensen die je uitnodigt natuurlijk niet laten neerzitten in die oude plastieken tuinstoeltjes van twintig jaar oud nietwaar. Nenee, koop maar gauw die dure tuinmeubelen en die teakhouten tafel.
Terwijl het buiten nog aan het nazomeren is men al bezig om de kerstversiering uit te stallen.
En tussendoor is er nog het nieuwe schooljaar en dan mag je zoon of dochter niet uit de toon vallen met schoolgerief en kleren die niet trendy zijn natuurlijk. Want wie de mode niet volgt die hoort er niet bij en geen enkel kind wordt graag uitgesloten.
Kortom, consumeren zullen we.
Of we die dingen die we kopen nu nodig hebben of niet.
Desnoods creƫer je maar kunstmatige behoeftes, dat is immers het idee achter wat ooit 'public relations' heette, maar nu gewoon marketing wordt genoemd.

De economie moet draaien!
Is het veel gehoorde argument waarmee men ons op hol geslagen consumptiepatroon wil verdedigen.
Als het goed gaat met 'de commerce' dan wordt er winst gemaakt en komen er banen bij en kunnen mensen zich in hun levensonderhoud voorzien.
Onze welvaart kan pas gegarandeerd worden als bedrijven een goede omzet hebben en als ze winst maken. Dat is wat elke leraar economie u zal vertellen.
En nee, daar valt geen speld tussen te krijgen.
Maar de realiteit leert ons ons dat het in de praktijk helemaal niet zo rooskleurig is als ons wordt wijsgemaakt.
Van de winst die bedrijven maken vloeit er alsmaar minder naar het loonzakje van diegenen die dat bedrijf echt in handen houden, namelijk de mensen op de werkvloer.
Meer nog. Om nog meer winst te maken doen bedrijven er alles aan om de kosten zo laag mogelijk te houden. En ja, ook de kosten die ze maken het uitbetalen en het voorzien van veilige en gezonde werkomstandigheden voor hun personeel.
Almaar hogere werkdruk, alsmaar meer moeten doen met minder mensen.
Almaar meer bedrijven die beroep doen op mensen uit Oost-Europa die werken aan de sociale voorwaarden van het thuisland en die zo de lonen drukken.
Almaar meer bedrijven die produceren vanuit landen waar arbeiders nauwelijks rechten hebben en waar men zelfs kinderen inzet in het productieproces.
We kopen alsmaar meer dingen bij bedrijven die flinke winsten maken met ons koopgedrag, maar die hier geen enkele cent belasting betalen.
De cartoon in de inleiding, die zegt het toch allemaal.
Hoe meer we kopen bij bedrijven als Amazon, Bol punt com en andere giganten. Hoe meer geld er wegvloeit.
Geld dat we nooit meer terugzien.
Geld dat verdwijnt in de zakken van lui die mensen te werk stellen aan voorwaarden die voor hen en alleen voor hen voordelig zijn.
Maar voor de werkende mensen wereldwijd zijn ze zeer nadelig.
U die dit leest.
U bent waarschijnlijk ook slechts loontrekkende.
Of zelfstandige.
Of ambtenaar, gepensioneerde, invalide of in ziekteverlof.
U betaalt belastingen.
Jeff Besos, die betaalt hier geen cent belastingen.
Die doet er alles aan om zo weinig mogelijk belastingen te betalen.
Zijn geld zit in zogenaamde belastingparadijzen.
Maar hij heeft er wel tonnen geld voor over om u te overhalen om uw spullen in zijn webwinkel te kopen.
Facebook, waar ik straks links ga posten naar deze pagina zodat zoveel mogelijk mensen dit artikel lezen. Dat genereert heel wat inkomsten uit reclame. Omdat bedrijven er veel geld voor over hebben zodat u hun al dan niet verdoken reclame onder ogen zou krijgen.
Omdat u telkens weer hun boodschappen te zien krijgt tussen de berichten van uw vrienden door. En het liefst boodschappen op uw maat en zo persoonlijk mogelijk aan u gericht.
Gebaseerd op uw interesses en dit op basis van de links waar gij op klikt en de boodschappen die u achterlaat. De foto's die u post en de commentaren die u achterlaat op de profielen van uw vrienden en de pagina's en groepen die u het vaakst bezoekt. Want voor het verkrijgen van die gegevens.
Uw persoonlijke gegevens! 
Hebben ze ook veel geld over.
Zo kunnen ze er nog meer voor zorgen dat u getriggerd bent en blijft om te blijven terugkomen en zo ontvankelijk blijft voor hun boodschappen telkens weer opnieuw.
Daar hebben ze enorm veel geld over.

Influencers maken filmpjes en zwieren die op sociale media en hebben massa's volgers.
Die verdienen daar miljoenen mee.
Zelfs ik zou als ik de nodige stappen zet en regelmatiger iets zou schrijven, een mooi zakcentje kunnen verdienen.
Voetballers en andere sportlui verzilveren miljoenencontracten en zijn op hun dertigste al binnen. Want grote bedrijven gooien er graag heel veel geld tegenaan want ze weten dat die wedstrijden door zeer veel mensen bekeken en bijgewoond worden. Mensen die zich graag vereenzelvigen met deze vedetten en hun merchandising - die je in vele vormen terugvindt - kopen.
Een schoonmaker werkt veel uren en verricht fysiek zware arbeid. Mensen in de zorg werken zich uit de naad om te zorgen voor ouderen, zieken, gehandicapten of andere zorgbehoevende. Tot hun rug kapot is, hun knieƫn het begeven of ze een burn-out nabij zijn. Onderwijzers steken heel veel tijd om onze kinderen voor te bereiden op het latere leven en op de arbeidsmarkt.
Wat krijgen zij?
Peanuts! Habbekratsen!
De restjes!
En zelfs daarop wordt er bezuinigt.
En ook de overheid wordt zwaar onder druk gezet om te bezuinigen op sociale zekerheid, op zorg, op onderwijs, op welzijn en ook nog eens extra onder druk gezet om minder belastingen te heffen en om bedrijven minder te beknotten met allerlei regels.
En wie wordt daar weer de dupe van?
Wij?
En dan vooral de zwakkeren onder ons.
We hebben het afgelopen jaar heel goed kunnen zien tot wat bezuinigen in de zorg kan leiden.

En wie betaalt er hier het meeste belastingen?
Onze eigen bedrijven.
En dan nog het meest de kleine ondernemers.
De bakker, de beenhouwer, de groenteman, de boer, de tuinder, de cafƩbaas, de restauranthouder, de kapper, de schoonheidsspecialiste, de hondentrimster.
En zij zijn ook diegene die het meest te lijden hebben onder de regelzucht van de overheid en die bij een conflict met de overheid of met een concurrent zwaar in de beugel moeten schieten om advocaten en gerechtskosten te moeten betalen. Want ze beschikken niet over een leger juridische adviseurs met veel gladde praatjes die het even voor hen regelen. 
Wel voor die mensen zeg ik...

WEG MET BLACK FRIDAY!

Rot op met jullie verheerlijking van blind consumentisme en debiele oppervlakkigheid.
Meer dan ooit heb ik nu eens echt geen boodschap hieraan.
Deze morgen ging ik naar de markt, groenten en fruit kopen bij mijn favoriete fruitkraam en vis gaan kopen bij een viswinkel waar bijna alle vis van de eigen boot komt.
En daar blijft het dan ook echt bij.
Ik koop lokaal en bewust en draag zorg voor mijn spullen.
Vroeger gingen dingen heel lang mee, soms zelfs een leven lang. Meubelen kocht je als je trouwde en die waren voor het leven, en gingen zelfs over van generatie op generatie.
En dat ging ook!
Waarom nu niet meer?
Waarom is een smartphone na een jaar al verouderd?
Waarom gaat een wasmachine of microgolfoven stuk vlak na de garantie is verlopen?
Waarom worden de meesten consumptiegoederen gemaakt in een ultra autoritair land waar mensen onder zware omstandigheden moeten werken aan veel te lage lonen. Zonder rechten, zonder inspraak en behandeld worden als een nummer? Of ze werken er als dwangarbeider in gevangeniskampen terwijl een sadistische bewaker de loop van een geweer op hen richt!
Om dan naar hier verscheept te worden met zwaar vervuilende containerschepen en dan nog eens over de weg vervoert worden in vrachtwagens of bestelbusjes die de files nog meer doen aanzwellen, de files die ons na een lange zware werkdag nog eens extra tot wanhoop drijven. Om dan nadat ze dienst hebben gedaan naar Afrika verscheept te worden waar ze door kinderen worden uit elkaar gehaald met alle risico's van dien voor mens en milieu wanneer de chemische rotzooi die erin zit vrij komen bij het uit elkaar halen.
Net zoals de ertsen en mineralen voor de aanmaak ervan in datzelfde Afrika door kindslaven worden uitgegraven, met gevaar voor eigen leven en nogmaals in ellendige omstandigheden.
En terwijl wordt de draagkracht van onze planeet op de proef gesteld, en is het nog maar de vraag hoe leefbaar onze planeet zal zijn voor onze kinderen en kleinkinderen?
Maar ja.
De economie moet draaien.
Wel...

Hierzie!



donderdag 19 november 2020

Bloggen in tijden van corona deel 37: Een lichtje voor Alysson.



Dag lieve mensen.
Jullie hebben het vast ook gehoord of gelezen.
Wat er met Alysson, de jonge kapster uit Luik is gebeurd.
Ja, het is een verhaal dat me aangrijpt.
Een jonge vrouw, in de fleur van haar leven.
Die geen enkele uitweg meer zag dan uit het leven te stappen.
Haar droom, haar mooie droom van een eigen kapsalon.
Werd een nachtmerrie.
De tweede lockdown deed haar zaak de das om.
De niet aflatende stroom van facturen en aanmaningen, het ineens zonder inkomsten zitten. 
Ineens geen enkele uitweg meer zien.

Dit verhaal beroert me stilletjes tot tranen.
Waarom?
Omdat empathie mijn tweede natuur is.
Omdat ik mijn hart voel uiteenscheuren als ik die foto in de krant zie van een jonge vrouw, een ontluikende bloem. Die ineens in de knop is gebroken.
Gebroken van binnenuit.
Hoe wreed is het niet om gewoon geen enkele uitweg te zien.
Om geen enkele keuze meer te zien dan jezelf het leven te ontnemen.
Weet je.
Sommige mensen zeggen: "Zelfmoord plegen is een daad van egoĆÆsme."
En ik kan goed begrijpen dat dit zo overkomt bij de directe naasten van iemand die zichzelf het leven ontneemt.
Vooral als die persoon kinderen had.
Dan is de vraag "hoe moet het nu verder met de kinderen" meer dan terecht.
Maar ik denk dat als je in je hoofd die klik maakt van "ik zie geen andere uitweg meer, ik maak er een einde aan". Dan moet er in dat hoofd toch echt wel iets geknakt zijn.
Dan kan het niet anders dan dat je zowel mentaal als fysiek door een hel gaat.

Als zo'n jong iemand als Alysson besluit om uit het leven te stappen.
Dan is dit een teken aan de wand.
In dit geval gaat het over niets meer of minder dan gewoon geen enkele uitweg meer zien.
Gewoon klem zitten.
Als een kat in het nauw.
Er werd al eerder gezegd dat deze lockdown, deze ellendig lang aanhoudende toestand met verstrengde en dan weer versoepelde maatregelen voor drama's gaat zorgen.
En dit.. IS ER ZO EEN!

Ik lees op sociale media nu al dingen als "zie je wel, die smeerlappen van de regering en die arrogante virologen hebben bloed aan hun handen"'.
Maar weet je.
Dat soort trieste zaken had je ook voor de uitbraak van 'corona' en de daarop volgende maatregelen.
We staan al vele jaren aan de top wat betreft het aantal zelfmoorden en zelfmoordpogingen.
Het aantal depressies en burn-outs swingt de pan uit en de wachtzalen van psychiaters en psychologen worden alsmaar voller.
Als je dat voordien al wist, dan weet je dat met een uitzonderlijke en nooit eerder geziene toestand als wat we nu meemaken, dat dat alles nog gaat verdubbelen.
Voor kwetsbare mensen die voordien al weinig stabiel in het leven stonden moet wat we nu beleven echt wel een hel zijn.
En ook voor jongeren die klaar staan om zich in het leven te smijten is dit een zeer vreemde tijd.
En dan begrijp ik best dat veel jongeren het moeilijk hebben.
En kom alstublieft niet af met dooddoeners als: "Ge moet ze nog meer pamperen,"
Want het is gewoon bullshit.
Denk gewoon aan de tijd toen je zelf achttien of twintig was.
Van school af, werk zoeken, je eerste echte stappen op de arbeidsmarkt.
Je voelde: nu wordt er van mij verwacht dat ik mij volwassen ga gedragen.
Maar wat is dat?
'Je volwassen gedragen'?
Dan is het goed dat je vrienden om je heen hebt die net ietsje steviger in hun schoenen staan of lui die iets ouder zijn en die je tips geven.
En dan is het goed dat je die band met je vrienden kan behouden.
Op hen kan terugvallen.
Liefst in een echt gesprek onder vier ogen.
Al dan niet aan de toog van een gezellig bruin cafƩ.
Met een schuimende pint voor je neus.
Maar dat kan nu niet.
'Omwille van de corona'.
Hoe vaak horen we dat niet?

Nu meer dan ooit moeten we er zijn voor elkaar.
Niet om te oordelen.
Maar om te luisteren.
Om een klankbord te zijn.
Ook al moet dat via Skype.
Nu meer dan ooit moeten we onze oordelen aan de kant zetten en luisteren naar wat de ander echt zegt.
In plaats van te luisteren naar wat wij willen horen.
En nee, dat is niet gemakkelijk.
Ik ben daar zelf ook slecht in.
Om een luisterend oor te zijn.
En dan vooral omdat ik  niet goed weet wat te zeggen of wat te doen in zo'n geval.
En dan gaat het over mensen uit mijn omgeving die over hun kleine zorgen en besognes praten.
God, ik heb daar schrik voor.
Om geconfronteerd te worden met iemand die me zegt: "Ik zie het niet meer zitten, het leven heeft geen enkele zin meer"
Ja, dat is echt mijn grootste vrees.
En eigenlijk is het ook een hard feit dat er in onze maatschappij nog altijd een soort van taboe rust op 'hulp vragen'.
Zeker als het over psychologische problemen gaat.
We associƫren psychologie nog altijd met 'zotten'.
Als iemand beroep doet op een psycholoog of psychiater dan wil dat zeggen dat die persoon 'iets mankeert in zijn bovenkamer'.
Maar wat is 'zot'?
En vooral... 
'Wat is normaal'?
En wie bepaald dat?

Net zoals je lichamelijke klachten en beperkingen hebt, kan je ook geestelijk iets mankeren.
Als je lichamelijke pijnen of ongemakken hebt, dan zoek je hulp.
Het zou toch gewoon evident zijn dat je dat ook doet als je je psychisch niet lekker in je vel voelt.
Vind ik.
Het zou toch gewoon evident moeten zijn dat je ook bij psychische problemen het even rustiger aan kan doen.
Maar dat is niet.
Want we leven in een maatschappij waarin alles en iedereen moet werken, produceren en vooral... Opbrengen.
Als je een gebroken been hebt, dan kan je niet werken.
Als je een depressie hebt of er om eender welke andere redenen mentaal compleet onderdoor zit...
Ook niet.
Maar dat zie je niet.
En wie er niet ziek uit ziet en toch niet mee kan in deze rat-race.
Wordt bestempelt als een 'plantrekker' of 'aansteller'.
Die krijgt te horen, kop omhoog, verman je.
Stel je niet aan.
Of van die goed bedoelde raadgevingen als 'maak eens een goeie wandeling in het bos'.
Maar daarmee verhelp je geen zware mentale problemen.
Echt niet.
En nee, ik heb nog geen zware mentale problemen doorgemaakt.
Moet dat?
Moet dat om te weten dat die dingen geen lachertje zijn?
Nee toch?
Je kan jezelf toch ook eens informeren eer je over zo'n dingen een mening gaat vormen.
Ja toch.

Maar goed.
De aanleiding van dit blogartikel was de tragische dood van een jonge vrouw.
23 jaar.
Haar vrienden en familie blijven in tranen achter.
Met heel veel vragen.
Net als vele anderen die rouwen om een vriend of familielid.
Wiens uitzichtloze levenseinde niet in de krant kwam.
Maar daarom niet minder triest is.
En ook niet minder triest dan de rouw om iemand die aan Covid-19 stierf.
Eenzaam in een kille kamer op de dienst intensieve zorgen.
Of in een woonzorg centrum.
Ik buig deemoedig mijn hoofd voor deze mensen.
Ze verdienen een lichtje.
Net als Alysson.





zondag 8 november 2020

De natuur in beeld: Sint-Sixtusbossen.



Dag lieve mensen.
Vandaag hebben we op deze mooie en toch wel zeer zachte herfstdag nog eens een wandeling gemaakt.
Het doel van onze zondagse excursie.
Het dorp met misschien wel de bekendste abdij van ons land en deze van ver daarbuiten.
Westvleteren!
Niet alleen hebben ze daar de wereldberoemde abdij waar de brave paterkes dat heerlijke bier brouwen dat liefhebbers van het edel gerstenat van heinde en verre naar onze provincie lokt om al dat lekkers te proeven in het alom gekende cafe In De Vrede.
Of om hun kofferbak vol te laden om vrienden, familie en vooral zichzelf te trakteren op die super zalige biertjes van de hardwerkende paters Trappisten.
Maar helaas, biertjes proeven zat er vandaag niet in. Dat mag niet van de mensen van de veiligheidsraad.
'Omwille van de corona'.

Maar weet je lieve mensen.
Ook al verkies je om liever geen alcoholische dranken te nuttigen, omdat dat slecht is voor de gezondheid. Dan nog is een omweg naar de abdij echt wel de moeite waard.
Ben je met de auto, dan raak je deze vast en zeker wel kwijt. Zeker nu het cafƩ gesloten is voor publiek en je er dus niet terecht kunt voor het degusteren van de alom gekende abdijbieren. is er plaats zat voor die de stadsdrukte even wil ontvluchten en zijn longen wil volpompen met heerlijk zuivere lucht.
Het Sint-Sixtus wandelpad is zeker de moeite waard om eens te doen op een rustige zondagnamiddag.
Het is ongeveer 7 kilometer lang, maar voor mijn lieve schat was dat nu even teveel omwille van haar rug. Dus hebben we deze afgebroken toen we ongeveer halverwege Ć©Ć©n van de vele wegwijzers naar de abdij zagen.
Maar zelfs datgene wat we gewandeld hebben was zeker de moeite waard en uiteraard heb ik het Ć©Ć©n en ander op de gevoelige plaat vastgelegd.




Het begin van de wandelroute. Het pad naar de 'Lourdesgrot'.


De 'Lourdesgrot': Het is het domein van een adbij hĆ©. 
Een beetje godsvrucht en devotie mag je hier verwachten.



Beetje mislukt, sorry.
'Ons lief vrouwke' kreeg een plaats boven de grot die gemaakt werd van rotsstenen afkomstig van Rochefort waar er ook een abdij staat waar ze lekker bier brouwen.
Een stukje Ardennen in de Westhoek dus.


Volksdevotie.


Onze lieve vrouw van Lourdes.



Afgeschermd stuk bos.
Waarom zijn deze ook altijd de mooiste?


Uiteraard keken we uit naar paddenstoelen.



Boomgaard met late appelen en wilde bloemen. Mooi stukje gecultiveerde grond waar de natuur toch zijn gang kan gaan.


Hier zie je de appelen hangen.



Zoals Urbanus destijds zei...
't Zijn spruitjes!


Een veld vol spruitjes.
Recht van bij de boer, lekker en gezond.


Vergezicht.


Prachtige bossen.









Prachtig toch.
Die ongerepte bossen.


Zoveel om te snuffelen en te ontdekken.
Ook voor hondjes is het hier heel erg leuk.




Even rusten.
Schootje zitten vrouwke, alstublieft.
Mijn pootjes zijn heus niet vuil hoor, echt niet...
šŸ˜€
(Cecieleke)







In de Westhoek kan je niet om 'De Groote Oorlog' heen.
Zelfs in de schaduw van een abdij was de oorlogsgruwel nooit ver weg.
(Dozinghem Military Cemetery)







Paddenstoelen.




Leuk voor de kinderen.
Deze uitingen van creativiteit waar allerlei doe opdrachten aan verbonden zijn.
Moet je wel zelf ontdekken, is op een zijpad.
Maar af en toe kruiste dat leuks ook ons wandelpad.



Het was een meer dan heerlijke dag.
En ik kom hier zeker terug.
Als CafƩ In De Vrede terug open is bijvoorbeeld.
Aaah jaaah!!!!

Liefs.
Miguel.



zaterdag 31 oktober 2020

Bloggen in tijden van corona deel 36: Licht in donkere dagen.




Dag lieve mensen.
De donkerste en somberste dagen van het jaar breken weer aan.
En helaas zullen ze dit jaar nog donkerder en nog somberder zijn dan anders.
Ik hoef u vast niet te vertellen waarom.
Grauwe sombere dagen, lange donkere nachten.
Regen, gemiezer, wind en almaar koudere dagen.
Net nu worden we weer veroordeeld tot het eenzaam thuis zitten.
Zonder bezoek te kunnen ontvangen.
Zonder de mogelijkheid om vrienden uit te nodigen.
En zoals het er nu naar uit ziet zullen we zo het jaar eindigen.
Heb je een partner of een gezin.
Mensen.
Prijs je gelukkig.
Heb je dan zoals ik het geluk om te kunnen genieten van trippelende hondenpootjes.
Of komt er een lieve poes af en toe kopjes geven. Is er een kooitje met daarin een kanarie die gezellig zit te fluiten. Of zit er een dwergkonijn gezellig te knagen in zijn hokje.
Dan ben je toch echt wel de koning te rijk.
Net zoals ik me de koning te rijk voel met het gezelschap van mijn lieve keeshondjes die af en toe om een knuffel komen schooien of die met het balletje willen spelen terwijl ik hier met de laptop op schoot zit te schrijven.
Ja, dan wil ik haar van me afduwen en zeggen 'Cecieleke, nu niet! Baasje is bezig!'
Maar dan denk ik... Miguel, doe dat niet.
Prijs je gelukkig dat die kleine lieverd je aandacht WIL schenken.
Weet je?
Soms is 'je gelukkig prijzen'. Of gewoon tevreden zijn gewoon het beste tegengif voor al dat drammerige en opjagende gedoe elke dag opnieuw.
Dat drammerige gedoe dat ons onrustig maakt
Want dat doet het.
Ja echt wel.

Want ontevredenheid komt voort uit onrust.
Die onrust in ons hart.
Die voortkomt uit al die boodschappen die ons elke dag opnieuw in onze strot gedramd worden.
Op radio, TV, sociale media.
Al die boodschappen die vaak elkaar tegenspreken.
Die zo vluchtig en oppervlakkig zijn.
Op het nietszeggende af.
Hebben jullie daar soms ook niet schoon genoeg van?
Al die meningen en 'meninkjes' elke dag opnieuw.
Van al die mensen die men laat opdraven of zelfs gewoon van de straat plukt om hen even 'hun gedacht' te laten zeggen.
Al die mensen die te pas en te onpas komen zeggen hoe zwaar die maatregelen hen wel treffen.
Omdat ze inkomsten derven.
Omdat ze niet op vakantie kunnen gaan.
Omdat ze geen opvang hebben voor hun kinderen in deze verlengde herfstvakantie.
Al die meningen en opinies die ervoor hebben gezorgd dat we de harde realiteit uit het oog verloren.
Die harde realiteit die we nu keihard in ons gezicht krijgen.
Omdat we de essentie uit het oog verloren.

Het was een leuke zomer, nietwaar lieve mensen?
De hele zomer lang hebben we ons geamuseerd met en in onze bubbel.
Barbecueƫn, aperitieven in den hof, gezellig naar een vakantiehuisje aan zee of in de Ardennen, of naar een 'gite' in Zuid-Frankrijk.
Vrienden treffen op een terrasje, gezellig blijven hangen in Ć©Ć©n of andere beachbar.
Het kon niet op.
Het was gezellig.
En die gezelligheid smaakte naar meer, meer, meer, meer!
Maar het kan niet meer.
Want kijk, waar zijn we nu?
Terug in ons kot.
Terug in lockdown.
In onszelf foeterend op alles en iedereen.
Iedereen de schuld gevend, behalve onszelf.
Want we lieten ons toch zo graag meedrijven in die gezelligheid.
Alle mooie woorden over solidariteit met de zorg die we uitspraken voor of na het handjes klappen om acht uur.
Waren ineens vergeten.
We deden alsof het virus niet meer bestond.
Maar het bestaat nog.
En nu is het terug.
En het plaatst ons voor voldongen feiten.
We zijn te lichtzinnig geweest.
We wilden zo graag terug op reis.
We wilden zo graag terug genieten van zon, mooi weer, gezellig samenzijn.
Waarom?
Omdat we er ook zo keihard werden toe verleid.
Door al die boodschappen op oude en nieuwe media.
De horeca moest en zou opnieuw open gaan, want de cafƩ en restaurantuitbaters hebben veel verlies geleden.
De toeristische sector moest een kans krijgen, want ook daar zijn er klappen gevallen.
En ook de cultuursector snakte naar een uitzicht.
Want ook daar deelden ze in de klappen.
Maar zeg eens eerlijk.
Wie deelde er niet in de klappen.
Wie heeft er GEEN verlies geleden dit jaar?
Wie vreest er niet voor zijn baan, of het voortbestaan van zijn eigen zaak?
Zeg me dat eens voor je gaat zeggen 'wij moeten sluiten en die mag wel openblijven'.

Ik wil maar zeggen.
Ik ben dat soort berichtgeving gewoon moe.
Ik ben het moe om weer iemand te zien in het journaal die alleen spreekt voor zijn eigen winkel of sector alsof hij de enige is die te lijden heeft onder heel deze crisis.
Alsof het een wedloop is. Wie heeft er het meest te lijden onder de coronacrisis?
Zal ik eens het enige juiste antwoord geven?
-Zij die overleden zijn.
-Zij die blijvende gevolgen overhielden aan corona
-Zij die een geliefde verloren.
-Zij wiens huwelijk stuk ging of die te maken kregen met familiaal geweld omdat hun partner of huisgenoot het niet meer aankon.
Dat is toch veel erger dan eender welk verlies van materiele aard.
Materiele zaken zijn vervangbaar.
Mensen niet!
Ik zou hier uren over kunnen doorbomen, en ik moet eerlijk bekennen dat ik al schrijvende heel wat stukken tekst heb geschrapt en opnieuw geschreven.
Omdat ik mezelf 'te prekering' vond.
En het wordt laat, morgen moet ik er weer vroeg uit.

Maar dan hef ik mijn hoofd op en kijk ik naar de kaarsjes die branden.
Kaarsjes.
Licht.
Licht in donkere dagen.
Ik hoorde dat veel gemeenten dit jaar geen kerstverlichting zouden laten branden.
Het zou de tijd en het geld niet waard zijn, aangezien er een lockdown is en een avondklok.
Sorry, maar dat echt wel grote onzin!
Ja dat is het.
ONZIN!
Net nu in deze donkere dagen hebben we nood aan licht.
Ik zou zelfs zeggen... MEER DAN OOIT!
En kom niet af met: 'Ja maar dat verspilt teveel energie, en da's niet goed voor het klimaat en blablabla'.
Er is tegenwoordig verlichting op de markt die zeer energiezuinig en toch sfeervol is.
Nu meer dan ooit hebben we nood aan stilte en ingetogenheid.
Maar ook aan hoop.
Licht is een symbool van hoop.
Het licht aan het einde van de tunnel.
Licht van een brandende kaars.
Lichtjes in een kerstboom.
Feeƫrieke verlichting die over de uitgestorven straten schijnt en die voor de mens die in de late avonduren nog eens met zijn hondje gaat wandelen of voor de eenzame ziel die even het gordijn opzij trekt heel even een goed gevoel geeft.
En die nog feeĆ«rieker is als het zo eens (als dat toch maar eens zou kunnen) zou gaan sneeuwen!
En dan een rustig muziekje opzetten.
Kersmuziek.
Dat kan.
Maar moet niet.
Een rustig stukje klassiek.
Of jazz.
Kleinkunst misschien.
Iets instrumentaal.
Zolang het maar niet de troep is die je elke dag opnieuw op ons overaanbod aan commerciƫle radiozenders hoort.
Kaarsjes, licht, muziek en dat diepe ingetogen gevoel.
Een kopje thee of warme chocomelk.
En even niet denken aan 'corona'.
Ik zou zeggen doen.
Voor jezelf.
Voor de mensen om je heen.
Doen.
Gewoon.
TV uit, muziek aan.
Maak het duister, alleen wat kaarsjes of een klein lampje.
En fuck de wereld.
Een goed boek erbij.
Een kruiswoordpuzzel, beetje hersengymnastiek, altijd goed.
Of bel iemand op die nauw aan je hart ligt.
Lucht je hart.
Schrijf je gedachten neer.
Zoals ik nu doe.
Voor jullie.

Liefs.
Miguel.







dinsdag 27 oktober 2020

Bloggen in tijden van corona, deel 35: Coronamoeheid






Dag lieve mensen.
Kunt u er nog aan uit?
Al die nieuwe maatregelen.
Die kakafonie van maatregelen.
Die elkaar overlappen.
Maar die men vooral neemt om het onvermijdelijke uit te stellen.
Men weigert het 'L-woord' uit te spreken.
Daar rust een vloek op.
Men denkt er goed aan te doen om de economie zoveel mogelijk te sparen.
Blijf maar werken, blijf maar consumeren, blijf u maar amuseren.
Uw gezondheid interesseert ons niet, zolang u ons maar geld opbrengt.

Ja sorry, maar dit is echt wel het beeld dat ik heb van onze beleidsmakers.
Of moet ik zeggen slippendragers?
Slippendragers van het grootkapitaal en het consumentisme.
Slippendragers van de neoliberale 'alles moet opbrengen' doctrine.
En dat zijn niet de alleen de overheid.
Maar nog veel meer de media en bepaalde opiniemakers die niets liever willen dat alles bij het oude blijft en die zelfs halsstarrig ontkennen dat er een pandemie is.
Nee ik ga me niet moeien in die polemiek over gemanipuleerde cijfers en allerlei zaken die zouden verzwegen worden.
Daar heb ik deze blog niet voor in het leven geroepen.
Maar ik vind het erg dat men de ernst van deze pandemie blijft onderschatten.
Dat men economisch verlies als erger beschouwd dan het verlies aan MENSENLEVENS!
Dat mensen louter en alleen om een punt te maken, ineens wel aandacht hebben voor zaken als werkloosheid, armoede, depressie, zelfmoord, partnergeweld en kindermishandeling.
Alsof die er voor de pandemie niet waren.
Alsof het erger is om nu werkloos te zijn dan 'voor de corona'.
Alsof het ineens wel erg is om niet op vakantie te kunnen gaan.
Nu kunnen mensen niet op vakantie gaan omwille van 'de corona'
Voordien omdat ze er het geld niet voor hadden.
Toen was je nog een loser omdat je niet op vakantie kon gaan.
Nu zouden we compassie moeten hebben met die mensen die eens Ć©Ć©n jaartje.
EEN JAARTJE!!!
Niet zouden kunnen op vakantie gaan.

Wat ik zeggen wil.
Men heeft een hele zomer lang gedrukt op het in stand houden en laten heropleven van sectoren waarvan veel mensen (ook ik) blij zijn dat ze er zijn.
Maar waarvan je in het licht van wat er nu allemaal gebeurt toch wel kan zeggen dat die toch niet van zo'n groot belang zijn.
En dit zeg ik met gevaar voor lijf en leden en voor reputatieschade.
Want mensen zijn terecht gehecht aan cultuur, aan de horecasector, aan amusement, pretparken, feesten, optredens en dergelijke.
Maar vergeef me dat ik mij nu veel meer zorgen maak over dingen die er nu echt wel toe doen.
Gezondheidszorg bijvoorbeeld.
Wat met de mensen die zorg nodig hebben voor aandoeningen die niet corona gerelateerd zijn.
Wat met mensen die in behandeling zijn voor kanker, hart en vaatziekten, diabetes.
Maar ook voor rugletsels of andere aandoeningen die gerelateerd zijn aan zware en monotone arbeid.
Waar - en dat weet ik uit eerste hand - heel veel mensen uit de zorgsector bij zijn.
Mensen die de hele dag zware en amper meewerkende lichamen moeten tillen.
Elke dag opnieuw.
Tot hun rug, schouders of knieƫn het begeven.

Lieve mensen.
Ik hoor het zo vaak.
Mensen zijn 'coronamoe'.
Omdat ze niet op vakantie kunnen.
Omdat ze geen optredens kunnen bijwonen.
Omdat ze niet op cafƩ kunnen gaan, of kunnen uit gaan eten.
Omdat ze geen blijf weten met hun kinderen met deze verlengde Allerheiligenvakantie.
Omdat ze gedwongen worden tot telewerken met een heel nest 'klein joenk' om hen heen.

Welja.
Ik ben ook coronamoe!
Ik ben het moe dat mijn grote liefde zo lang moet wachten op een consultatie in de pijnkliniek die maar uitblijft omdat ze de achterstand van de eerste 'lockdown' nog moeten wegwerken.
Ik ben het moe dat door corona het nog moeilijker is om een dokter te pakken te krijgen.
Ik ben het moe dat zorgtaken worden uitgesteld enkel en alleen omwille van een escalatie veroorzaakt door STOMPZINNIGE LEEGHOOFDEN die alleen maar aan zichzelf en hun eigen pleziertjes dachten en nog steeds denken.
Ik ben het moe van me druk te maken in beelden van uitgelaten studenten die blijkbaar met van alles bezig zijn behalve met studeren!
En wat is dat studeren?
Je hoofd vol kennis stompen in een van alle geluid afgeschermde ruimte, zittend aan een bureau met een dik boek voor je neus.
Uren aan een stuk.
In stilte als het even kan!
Moest ik een zoon hebben die denkt dat het veroorloofd is om in deze tijden waarin voor mensen die in de zorg werken het water aan de lippen staat, te feesten en te 'ad-fundummen' alsof er niets anders bestaat in de wereld.
Dat zei ik: "Kom manneke, ga maar werken! 's morgens om vijf uur uw nest uit en in een woonzorgcentrum of supermarkt uwe nestel afdraaien tot laat in de avond. Ge zijt er godverdomme niet te schoon voor!"
We hebben nu geen nood aan tot in ''t kot van de nacht fuivende nihilisten strevend naar een geneeskunde, recht of pol&soc diploma met een sjerp rond hun vadsige lijf
Nee echt niet!

Weet je waar we nood aan hebben?
Aan mensen met realiteitszin.
Mensen die nu, meer dan ooit. Het volgende beseffen!
HET GAAT NIET OM U!!!
Het gaat niet om uw misgelopen vakantie of het optreden van uw favoriete artiest dat niet kan doorgaan.
Het gaat niet om uw 'bubbelfeestjes' of 'lockdown-party's'.
Het gaat niet om uw meelijwekkende klaagzang in elke krant en in elk journaal omdat uw sector naar uw goesting net iets te hard wordt geviseerd door de opgelegde veiligheidsmaatregelen.
Het gaat niet om uw praktische probleempjes die misschien voor u heel even onoverkomelijk zijn, maar toch weinig meer dan 'kleine praktische probleempjes'.

Nee!!!
Het gaat om ons allen.
Het gaat om...
WAT KAN IK DOEN OM DEZE CURVE OMLAAG TE KRIJGEN?
Daar moeten we met zijn allen aan werken.
Hoe sneller de curve omlaag blijft hoe beter dit is voor ons allen.
Hoe beter we erin slagen om deze curve laag TE HOUDEN!
Hoe minder redenen er zijn voor de overheid om beperkingen op te leggen.
Deze crisis stelt ons op de proef.
Ze stelt vooral de manier waarop wij in het leven staan op de proef.
Wij westerlingen, wij zin individualisten.
We zijn zo sterk gehecht aan onze vrijheid.
Aan ons comfort en onze luxe.
We zijn heel wat zaken vanzelfsprekend gaan vinden.
Misschien zelfs te vanzelfsprekend.
Op zodanige manier dat we zaken die ooit luxe waren als een 'verworven recht' zijn gaan zien.
Er wordt ons even gevraagd om een stap terug te zetten.
Om even wat rustig aan te doen en iets soberder te gaan leven.
En we doen alsof ons een arm en een been wordt uitgerukt.
Komaan mensen!
Waar zijn we mee bezig?
Als we elk van ons en iedereen blijft over zijn eigen penibele situatie en zijn verloren inkomsten blijft jammeren.
Dan gaan we er echt niet geraken hoor.

Face it!
Iedereen ziet af!
Iedereen heeft te lijden onder deze crisis.
Zowel de restaurantuitbater als de bloemist, de zorgkundige als de afwasser, de barman als de kassierster.
Alleen door solidair te zijn en er te zijn voor DE ANDER!
Kunnen we ergens geraken.
En alsjeblieft!
Laat je de kop niet zotmaken door de media met zijn drang naar 'scoops', zijn schreeuwerige titels en holle artikels.
Maar praat met de mensen en vraag hen persoonlijk hoe het echt zit.
Ze zullen nog zo blij zijn dat er eens iemand met oprechte bedoelingen vraagt hoe het met hen is.

Liefs.
Miguel.

zaterdag 17 oktober 2020

Bloggen in tijden van corona deel 34: Een tweede golf... Van maatregelen.



Dag lieve mensen.
Nieuwe maatregelen inzake corona.
Harde maatregelen.
Maatregelen die bij veel mensen wrevel zullen opwekken.
De horeca opnieuw dicht.
Voor de tweede maal dit jaar gaan alle restaurants en cafƩ's dicht.
Op bevel van de regering.
Dicht.

Belgiƫ.
Land van levensgenieters, 'Lamme-Goedzakken', 'Bourgondiƫrs', bon-vivants.
Ziet met lede ogen aan hoe de plaatsen waar wij Belgen het liefst vertoeven - als het even kan in gezelschap van familie en goede vrienden - gewoon gesloten blijven.
Voortaan drinken we onze heerlijke artisanale biertjes gewoon thuis.
In onze 'bubbel'.
In Nieuwpoort wordt de mondmaskerplicht uitgebreid en moeten we weer in open lucht met dat ding op onze mond rondlopen.
Niet meer op het hele grondgebied zoals dat afgelopen zomer gebeurde.
Maar wel in de drukke centrumstraten.
Er is verzet tegen deze maatregelen.
Vooral dan op sociale media roert er het Ć©Ć©n en ander.
Pagina's en websites gemaakt door mensen die zich tegen de coronamaatregelen verzetten en die beweren dat ze onderdeel zijn van een groot complot tegen onze vrijheden en zelfs tegen ons mensen in het algemeen, schieten als paddenstoelen uit de grond.
Wat vooral opvalt bij nogal wat van deze pagina's, websites en dergelijke is niet alleen dat ze van de daken schreeuwen dat er een groot complot gaande is dat door de media wordt geheim gehouden en waar volgens hen zelfs artsen en academici zich tegen verzetten.
Wat weinig meer is dan profileringsdrang van middelmatige academici en dissidente artsen die zichzelf in de belangstelling willen werken. Goed voorbeeld, de Limburgse esthetische chirurg (ik weiger hem een plastisch chirurg te noemen en daar kom ik later op terug) Jeff Brulberghs... Oh pardon ik bedoel Hoeyberghs.
De verwaande misogyne snoeshaan die op een bijĆ©Ć©nkomst van Vlaams Nationalistische fils-a-papa studentjes stond te wauwelen dat de oorzaak van alle miserie in onze maatschappij de vrouwen zijn die 'hun benen niet willen opendoen'.
Noemt zichzelf 'plastisch chirurg', maar eigenlijk doet hij weinig meer dan esthetische ingrepen.
En dat is maar goed ook.
Ik mag er niet aan denken om met derdegraads brandwonden of met een aangeboren gezichtsafwijking op zijn operatietafel te belanden.

Dit gezegd zijnde.
Veel van die conspiracy nutters zijn vaak fan van de 'natuurlijke geneeswijzen' of ze zijn er zelf mee bezig.
Of zijn gewoon luitjes die vinden dat alles wat uit de natuur beter is dan producten uit de Farmaceutische industrie.
Wat nonsens en onzin is.
Want een beet van een giftige spin is ook 'natuurlijk'.
Net zoals giftige of hallucinogene paddenstoelen of de giftige dampen die uit een beerput walmen.
Dus stop alstublieft met dat gezeik van 'natuurlijk is beter'.
En zwijg over homeopathie want dat is nog grotere onzin.
De meeste dokters doen goed hun best om hun patiƫnten zo goed mogelijk te verzorgen en wetenschappers doen alles wat in hun mars ligt om ongeneeslijke ziektes zoals kanker of hardnekkig woekerende virussen als corona te bestrijden.
En deze mensen verdienen ons respect en op z'n minst ONS VERTROUWEN!


Vergeef mij geen hoge pet op te hebben van die conspiracy schreeuwers.
U noemt mij een 'schaap'?
Doe maar.
In bovenstaande tekening ziet u wat dit 'schaap' van u en uw volslagen debiele theorieƫn vindt.
En in mijn ogen zijn jullie de angstzaaiers.
Want jullie doen mensen twijfelen over maatregelen die genomen worden met de volksgezondheid in gedachten.
Dat niet alle maatregelen even doordacht zijn en dat het beleid soms zeer nalatig was en er zware fouten werden gemaakt. Denk maar aan de mondmasker vaudeville en het geklungel rond de test tracings.
Dat je dat aanklaagt, is uw volste democratische recht.
Maar mijn sympathie heb je niet als je meehuilt met de conspiracy wolven in het bos.
Ze zijn niet alleen anti-overheid, maar ook tegenstanders van de sociale welvaarstaat.
En wat zij verstaan onder 'vrijheid' is gewoon een wereld waarin het 'elk voor zichzelf'' is en waarin elke vorm van welvaartsverdeling in de kiem wordt gesmoord.
Vaak zijn de agitatoren van de anti-coronamaatregelbeweging zeer rechtse lieden die er een zeer eng wereldbeeld op nahouden.
En Jeffke Brulberghs is op dat vlak nog een 'koorknaapje'.


Wat we nu moeten doen is ons sterk houden en ons afvragen wat wij kunnen doen om de opmars van dat smerige virus te stuiten.
Hoe rapper die curve naar beneden gaat, hoe rapper we die maatregelen die ook ik ronduit vervelend vind, kunnen versoepelen.
En we opnieuw kunnen samenkomen.
En alstublieft!
Laat ons dan ook echt samenkomen.
Laat ons onze cafƩ's, tea-rooms, bistro's en restaurants koesteren.
Laat ons onze eetcultuur en cafƩcultuur koesteren.
Laat ons de sociale welvaartstaat koesteren.
Laat ons datgene koesteren wat mensen samen brengt en wat ons welvaart, welzijn, gezondheid en voorspoed brengt.

Liefs.
Miguel.


zondag 11 oktober 2020

De natuur in beeld: Mooie plekjes dicht bij huis.



Dag lieve mensen.
De herfst is zichtbaar en voelbaar.
Voelbaar wanneer we buitenkomen en het is op dat moment goed aan het regenen.
En zichtbaar zoals de herfst alleen maar zichtbaar kan zijn.
Met zijn prachtige kleuren en diepe okertinten.
De bomen die hun bladeren laten meedrijven met de opstekende wind.
Het gras bedekt onder een dikke laag bladeren en de nevelslierten die het invallende ochtendlicht in mysterie bedekt.

U weet het, ik ga elke dag wandelen met onze lieve keesjes.
De ene keer 's ochtends, de andere keer 's avonds. Dat hangt er van af welke dienst ik heb die dag.
En als ik niet moet werken dan ga ik gewoon twee keer wandelen.
Dat is gezond, zowel voor mij als voor hen.
En het helpt me om elke dag mijn tienduizend stappen te zetten.
Ja die tienduizend stappen zijn voor mij wel belangrijk. Er wordt wel eens gezegd 'zitten is het nieuwe roken'.
Beetje cru gesteld misschien. Maar feit is wel dat een te inactieve levensstijl niet gezond is. En jezelf voornemen om elke dag tienduizend stappen te zetten is volgens mij een goeie manier om een basisconditie op te bouwen.

Dit gezegd zijnde wil ik jullie nog eens meenemen op wandel.
Ditmaal dicht bij huis.
De plekjes waar ik regelmatig passeer als ik met mijn hondjes ga wandelen.
De plekken waar ik dagelijks of op z'n minst wekelijks voorbij kom, maar die die er toch elk seizoen opnieuw anders uitzien.

Ik ga dan ook alles opdelen per seizoen.

Winter:


De eerste sneeuw in het park.


Sneeuw op de bladeren.


Het bospad naar de kinderboerderij.


Zelfde plek, maar met meer sneeuw.


Als er Ć©Ć©n plek is waar de sneeuw maagdelijk en onaangeroerd blijft dan is het een tennisveld.
Want tennis is een zomersport.




Maar hier aan zee sneeuwt het niet vaak, meestal zien winterse landschappen er zo uit.

Lente.


De lente op z'n prilst.



Bloesems.



Het pad naar de kinderboerderij in de lente.



Westende Bad, waar vroeger Camping Cosmos was.




Zomer.


De pauw van de kinderboerderij maakt zijn ochtendwandeling.


Weelderige plantengroei.




De Oude Veurnevaart in Nieuwpoort-Stad.






Fleurige bloemen en zoemende bijtjes.


Het bospad in de zomer.


Sunset @ the beach.


Herfst.


Als de bladeren verkleuren.


Bij de Onze-Lieve Vrouwkerk aan de kant van de Willem De Roolaan.
Nieuwpoort-Stad.



Een strookje groen tussen de Colruyt en het Kattesas in Nieuwpoort-Stad.



Mijn favoriete bospad nogmaals.
Nu bedekt met herfstbladeren.








Ik hoop dat jullie even hard genieten van al dat mooi' als ik gedaan heb.

Liefs.
Miguel.