Sheila begaf zich naar het politiebureau, verwachtende dat Saar haar bij de ingang zou opwachten. Maar er stond niemand.
Ze zag hoe de deur openging en hoe Alain Donck en zijn voltallige team gehaast naar hun dienstwagens liepen om dan met gierende banden weg te rijden.
“Wien es’t er hier ghoande?” vroeg ze zich af wanneer ze ook gewone politieagenten naar hun combi’s zag sprinten die met loeiende sirenes wegreden.
“Waar moeten we zijn?” hoorde ze er één luid roepen.
“De Nathalie Van Bosvoordestraat. Da’s daar aan dat nieuw verkavelingsproject,” hoorde Sheila zijn collega zeggen voor hij het portier dichtgooide en de laatste combi vertrok.
Sheila hoorde die straatnaam en kreeg het koud.
“Me ziele ghods… Saar!” riep ze het uit waarna ze naar binnen liep. Daar klampte de jonge baliebediende aan die achter de balie haar nagels zat te lakken.
“Juffrouw kan je ervoor zorgen dat deze papieren op het bureau van Hoofdinspecteur Alain Donck terecht komen?” vroeg Sheila.
“Hoofdinspecteur Donck is net weggeroepen voor een dringende interventie,” zei de jonge baliebediende.
Dat weet ek juffrouw. Ek vragen geweune om ervoor te zorgen dat dat op zien bureau terechtkomt. “Ghoat dat lukken… “Sheila beet op haar tanden want het woord ‘trutje’ lag op haar lippen.
“In orde mevrouw, ik zal ervoor zorgen,” zei ze terwijl ze het eindrapport nam en de balie verliet docht niet zonder even vriendelijk te knikken terwijl ze glimlachte.
Sheila was blij dat ze dat ene woord niet uitgesproken had, want ze wist dat ze daar spijt van zou hebben gehad eens ze zag dat die jonge baliebediende haar job meer ter harte nam dan ze op het eerste gezicht liet uitschijnen.
Sheila reed traag over een pas aangelegde weg die een door regen verzadigd stuk verkavelingsgrond liep. Alle percelen netjes afgebakend met uitstekende houten paaltjes. De straat waar Sheila door reed werd vernoemd naar een beloftevolle maar helaas jonggestorven zwemster die heel geliefd was in de stad en wiens naam een van de genomineerden was uit de lijst van sportlui en andere mensen die actief waren in het verenigingsleven in de stad. Wat duidelijk maakte hoe geliefd het jonge meisje al de jaren na haar dood nog is.
Ze stopte bij het huis achteraan de straat, een strak gebouw met een kleinere bovenverdieping, veel glas, afgewerkt met zwarte sierstenen. Hier werd duidelijk op geen cent gekeken.
Sheila stopte en liep tot bij het politiecordon. Ze zag hoe de mensen van het labo naar buiten liepen met allerlei objecten in plastieken zakken verpakt.
Binnen stonden Alain Donck en zijn team met ontzetting te kijken naar het gruwelijk tafereel dat zich in de woonkamer tentoonspreidde.
Er was overal bloed en ingewanden lagen verspreid over de parketvloer. Het ontzielde lichaam van Saar Hazeldoncks lag midden op de vloer en de ongelukkige vrouw was werkelijk gruwelijk toegetakeld. Haar jurk hing aan flarden aan haar lichaam. Haar linkerhand werd afgehakt en lag voor de televisie en bij het bankstel lag haar rechterbeen. Haar buik werd letterlijk opengereten en de moordenaar had haar ingewanden eruit gerukt en overal in het rond gegooid.
“Welk beest heeft dit op zijn geweten?” bromde Alain.
“Deze dame moet het wel erg uitgehangen hebben,” zei Bart. “Als je een man zo kwaad krijgt dat ie dit met je doet? Dan kan het niet anders of de schuld ligt voor een deel bij haar. Sorry dat ik zo grof ben maar zo denk ik er over.”
Alain keek Bart met strenge blik aan.
Het is nu echt niet het moment om aan victim blaming te doen Bart,” bromde hij. “Klep dicht of ik stuur je naar het bureau met een striemend rapport erbij. Begrepen triestig betweterke.”
“Tuurlijk,” mompelde Bart tussen zijn tanden. “Aan de rol van de vrouw als eeuwige slachtoffer van de brute primitieve mannen mag niet geraakt worden hé.”
“Laatste verwittiging!” zei Alain kortaf en ook een heel stuk luider terwijl hij met zijn voet op de grond stampte.
“Misogyne klootzak,” bromde Alain onhoorbaar.
Buiten trotseerde Sheila de regen en besefte ze dat ze alleen het ergste kon vrezen voor Saar met wie zij gisterenavond nog zo’n goed gesprek heeft gehad. Ze had een brok in de keel en voelde de tranen over haar wangen stromen.
“Saar, mokke. Wat es ’t er gebeurd mokke?”
Dan kwam Alain Donck naar buiten, met gebogen hoofd, stuurs gezicht en zijn handen in zijn zakken. Sheila wenkte hem hij liep naar het cordon.
“Alain, ‘k heb een uitgebreide versie van mijn eindrapport dat ik oorspronkelijk schreef op uw bureau laten afleveren. Vooral het laatste stuk es voe joen van belang.”
“Komt de naam Lionel Brackxs erin voor?” vroeg Alain.
“Meerdere keren,” zei Sheila.
“Merci,” zei Alain kortaf waarna hij zich tot de onderzoeksrechter begaf.
“Ik wil een arrestatiebevel voor Lionel Brackxs!” zei hij kortaf.
“Verdenkt u hem?” vroeg ze.
“Hij heeft Magnus Robardsson verminkt en heeft ook Saar Hazeldoncks afgeslacht.
Omdat ze een relatie hadden.
En ik heb de bewijzen op mijn bureau liggen, ik stuur ze zo snel mogelijk naar mij toe,” voegde hij eraan toe.
Een grijze metalen kist werd naar buiten gedragen, daarin lagen de stoffelijke resten van Saar Hazeldoncks. Sheila voelde een lelijke knauw in haar hart en maakte spontaan een kruisteken.
“Saartje toch,” zei ze met een diepe snik in haar stem terwijl ze machteloos het hoofd schudde.
Dan ging Sheila haar smartphone af, ze nam op en hoorde de angstige stem van Morgane.
“Sheila, er is een man binnengedrongen in ons huis, Ik heb me met Yanaïka gebarricadeerd op Lou’s kamer, ik ben doodsbang en Yanaïka zit hier op mijn schoot te rillen van angst.”
“Eje hem kun’n zien die vent.”
“Ja een grote struise kerel in kostuum, hij verplaatst zich met een zwarte Porsche Cayenne en is gewapend met een bijl en een grote ijzeren staaf.”
“Hoedt vul Morgane ‘k zien doar sebiet,” zei Sheila.
“Nee! Blijf weg hij zoekt je. Hij roept voortdurend je naam en slaat nu ons bureau kort en klein. Ik heb de politie al verwittigd.”
“Kan me nie schelen, ik komn of!”
“Nee, Sheila ik smeek je!”
Maar Sheila legde in en klampte Alain Donck aan. “Lionel Brackxs zit bie mien thuus en je zoekt me,” zei hij.
“Blijf hier en onderneem niets. Wij handelen dat wel af,” zei hij met strenge stem terwijl hij zijn gsm uithaalde.
Maar Sheila stapte met stevige pas naar haar pick-up en reed met een stevige vaart huiswaarts. Maar in plaats van in haar eigen straat linksaf te slaan, reed ze gewoon door tot waar de straat eindigde. Daar liep ze verder langs het weggetje waar de wijk eindigde en er een bosperceel was en daarachter ‘Het Vaartje’.
Daar liep ze door het gras waar ze regelmatig op de grond stampte met haar voeten. Gelukkig had ze haar hoge cowboylaarzen aan dat liep makkelijker in de drassige grond.
Ze hoorde een hol geluid als stampte ze op hout, wat ook zo was.
Ze zocht en vond de hendel en trok met alle macht. Met een ruk ging het luik open. Sheila dook de kelder in sloot het luik en stak de zaklampfunctie van haar smartphone aan. Voetje voor voetje daalde ze de spekgladde trap af. Ook de ondergrond was glad en er waren hier en daar zelfs diepe plassen, maar een eind verder ging het over in droge steen. Dan hield Sheila zich stil.
Ze hoorde in de verte inderdaad een man als een razende tekeer gaan.
“Sheila waar zit ge vuil teef! Dat ik u godverdomme van kant maak zoals ik met die andere slet deed. Verraadster!” Dan hoorde ze het geluid van een deur die aan diggelen werd geslagen met de bijl.
Ze liep tot bij de deur waarachter de kelder zich bevond.
Zit ge in de kelder misschien? Hé smerige onderkruipster. Meeheulen met dat wijf die zich liever laat neuken door een barbaarse Viking terwijl ze de kans heeft om iets te kunnen beginnen met de succesvolste CEO van de hele streek, wat zeg ik? Van het hele land ja!!!. Gatachterlijk wijf!”
Sheila hield de adem in, ze hoorde sirenes, de politie is er.
Dan in de verte een luidspreker, ze herkende duidelijk de stem van Alain Donck.
“Lionel Brackxs, u staat onder arrest. Kom naar buiten met je handen in je nek. Dit is een politiebevel!”
Sheila hoorde hoe Lionel de keldertrap afdaalde en verborg zich in de nis achter de deur waar spades en ander tuiniersgereedschap lagen. Ze nam een spade en hield die voor zich. Ze ademde alsmaar sneller en oppervlakkiger. Dan bedacht ze dat ze beter de zaklampfunctie van haar smartphone uitschakelde.
En ja hoor, Lionel stampte met zijn voet tegen de deur die gewoonlijk op slot was. Sheila had de sleutel bij zich en kon dus perfect naar binnen gaan, al was dat nu even geen goed idee.
“Zit je hierachter Sheila? Wat heb je achter deze deur te verbergen? Hé smerige sloerie!”
Lionel hakte met de bijl op de deur in, de splinters vlogen in het rond, dan wisselde hij af met de ijzeren staaf. Dan sloeg de deur in het slot. Hij schakelde eveneens de zaklampfunctie van zijn gsm in. Sheila hield de adem in en hoopte dat hij nu niet naar rechts zou schijnen en hield alvast haar spade paraat. “He, een vluchtroute. De flikken kunnen nog lang zoeken achter mij. Ik pak je wel een andere keer Sheila Verdoolaeghe brulde hij heel luid terwijl hij enkele stappen vooruit zette.”
“Jaja beloven,” zei Sheila terwijl ze achter hem stond.
“Gij godverdomse…. “brulde Lionel, maar voor hij het goed en wel besefte sloeg Sheila de spade recht in zijn gezicht. Lionel viel plat op zijn rug, zijn staaf en bijl liet hij los en vielen ergens achter hem. Sheila hield de spade voor zich, klaar om opnieuw uit te halen.
“Allez kom!!! Sla als je durft, gijse smerig wijf!” Zijn ogen schoten vuur en hij ademde steeds sneller en oppervlakkiger. Sheila wachtte tot hij recht krabbelde en gooide ook haar spade weg.
“Gij zijt geen partij voor mij!” brulde Lionel. “Ik maak u godverdomme van…. “
Maar dan haalde Sheila uit met haar vuist. Ze raakte hem vol in het gezicht! Lionel deinsde achteruit en begon te wankelen. “Godverdomse teef!” riep hij.
“Allez kom prulleventje. Toogt ekeje hoe mans daje ghie echt ziet!” zei Sheila vol spot en hoon terwijl ze een uitdagende pose aannam. Lionel zette nog een stap achteruit waarna hij zich bukte om zijn bijl te pakken. Dat was het moment dat Sheila hem vastgreep en hem met zijn rug tegen de wand van de tunnel kwakte. “Kan je ’t niet halen zonder je bijltje té? Smerige lafaard daje ziet!” Ze hief haar vuist op en hield die voor Lionels gezicht. Haar onderlip beefde van pure woede terwijl haar ogen vuur schoten.
Met een enorme kracht mepte ze haar vuist recht in Lionel zijn gezicht. “Dat es voe Magnus!” schreeuwde ze vol in zijn gezicht. Dan trok ze hem dichter naar zich toe, zette een stap achteruit en haalde dan keihard uit met een stevige draaitrap. Lionel viel plat op zijn buik op de grond en bleef roerloos liggen.
“En dat es voe Saar!! Ghodverdomsche smeerlap daje ziet!” siste Sheila.
Dan werd de gang verlicht door felle lichten.
“Lionel Brackxs, u bent aangehouden voor de moord op Saar Hazeldonckx en voor slagen en verwondingen met levenslange verminkingen en arbeidsongeschiktheid tot gevolg toegebracht aan Magnus Robardsson,” zei Alain Donck met officiële en gestrenge stem waarna Bart en Geert Lionel vastgrepen en in de boeien sloegen. Half versuft en met een stevige bloedneus werd hij naar de combi geleid.”
Schoorvoetend kwamen Morgane en Yanaïka naar beneden.
“Ben je OK?” vroeg Morgane.
“Tuurlijk wel, dat keireltje was ghin partie voe mien,” reageerde Sheila.
“Waarom altijd zo eigenwijs doen?” vroeg Morgane bits.
“Moeten kik aan de kant stoan toekieken terwijl dat diene zot me kot na de kloten sloat? No way Morgane… NO WAY!” zei Sheila waarna ze in het bureau de schade begon op te meten en foto’s nam voor de verzekeringen en voor de klacht die ze zeker zou neerleggen tegen Lionel Brackxs.
“Dien ghoa meugen betaaln tot dat ie blauw ziet, vorte klootzak.” Foeterde Sheila.
