Dag lieve mensen.
Het is kwart voor elf. En ik heb vrijaf.
De hondjes hebben hun harnasjes en jasjes aan, de leibandjes zijn vastgeklikt en ik trek de deur achter mij dicht. De lucht is grauw en grijs en in de straat waar woon is het zoals gewoonlijk erg druk. Ik hoor de bouwvakkers aan de overkant van de straat. Ik hoor geklop, muziek en luide conversaties. De ruwbouw van het gebouw dat ze aan het neerpoten zijn is bijna af. Weer een appartementsgebouw erbij.
Door de straat rijden heel veel auto's, maar ook veel bestelwagens van bouwfirma's, loodgieters stukadoors, elektriciens, en andere stielmannen. Alsook betonmixers, vrachtauto's en natuurlijk de bestelbusjes van postorderbedrijven. Het is volgende week Black Friday en de pakjes moeten zo snel mogelijk geleverd worden. De drukste tijd van het jaar breekt aan voor wie in deze sector werkt.
Ik wandel verder.
Cecieleke en Celientje doen om hun beurt hun dagelijkse behoefte en ik raap dat als propere burger netjes op in een zakje om het dan wat verder in een vuilbakje 'enkel voor hondenpoep' te deponeren. Bij dat vuilbakje kan je ook nieuwe zakjes nemen, maar dat doe ik niet, ik heb er nog genoeg. Ik heb altijd zeker twee rolletjes bij me. Eén in mijn broekzak en één in mijn jaszak. Voor het geval dat ik eens van broek verander en vergeet dat er nog geen rolletje inzit.
En passeert een meneer met een andere hond, Celientje begint te keffen. En zo lopen we over De Kaai, daarvoor passeerde ik eerst langs de bakker maar juist ja, donderdag en vrijdag is hun sluitingsdag, dus ik wandel verder over De Kaai en in de etalage van een viswinkel kijk ik naar de prijs van de grijze garnalen. 27,50 de kilo. Veel geld zeker in deze tijd van het jaar. Maar dat heeft natuurlijk te maken met de peperdure dieselprijzen. We hebben een verouderde vissersvloot en die schepen varen met dieselmotoren met een hoog verbruik. Die schepen zuipen meer dan de bemanning die ermee vaart. Logisch ook, het cliché dat vissers en ander zeebonken zware drinkers zijn klopt echt niet meer. Ook op zee is drinken tijdens de werkuren taboe net als in eender welke andere sector.
Het is een grijze grauwe dag in november. Er is niet veel volk op en wie zich op straat begeeft moet vaak ergens zijn. Boodschappen doen, afspraak bij de dokter of bij de kapper. Of ze moeten de bus of tram halen. Of ze gaan naar de markt, want het is vrijdag dus marktdag.
Nadat ik brood heb gehaald loop ik van De Kaai naar Het Marktplein. Ik tref een dame die gecharmeerd is door de hondjes en vraagt mij of ze zouden bijten. Tuurlijk zeg ik nee, waarom zouden ze bijten, die kleine lieverdjes? Ze zijn zo braaf.
Ze aait Celientje over haar kopje en is verwonderd dat haar vachtje zo zacht is. Ik vertel haar dat ze vorige week naar de trimster is geweest en dat ze daar om de zes weken naartoe gaan. Het doet me deugt als mensen zo gecharmeerd zijn door die twee kleine lieverdjes. We slaan een kort praatje en gaan dan onze eigen weg.
Op de markt is het kalm, en er zijn veel lege plekken, niet alle kramen staan er. Dat gebeurt wel meer in de wintermaanden. Toch heerst er een gezellige sfeer. Mensen kuieren langs de kramen, treffen elkaar, slaan een praatje. Ik loop langs een groenten en fruitkraam en let natuurlijk op de seizoengroenten. Er liggen mooie paddenstoelen. Cantharellen, eekhoorntjesbrood, 'hoorn des overvloed' (in het Frans 'trompettes des morts').
Herfsttijd = paddenstoelentijd.
Ik ga niet elke week naar de markt, want vooral in de zomermaanden is het veel te druk voor de hondjes en dan zoek ik liever rustiger oorden op. Maar een markt is natuurlijk de ideale biotoop om seizoenproducten en lokale lekkernijen. Dus af en toe gaat mijn zoetje er toch eens heen en soms ga ik gewoon mee. Of we treffen er elkaar als ik haar tegemoet loop tijdens de wandeling.
![]() |
| Straks weer zo'n winters tafereeltje? |
Winterse rust.
Winter aan zee is heerlijk.
Het is er rustig, er zijn weinig toeristen en dan heerst er een heel andere atmosfeer dan in de zomer. Toen ik nog in de horeca werkte vond ik dat heerlijk omdat dit het moment is om even tot mezelf te komen en de batterijen terug op te laden.
November was en is nog altijd de maand waarop veel horecazaken hun jaarlijkse sluiting houden, al is het meer en meer de gewoonte om er meerdere sluitingsperiodes op na te houden. Een weekje sluiten voor de aanvang van het drukke zomerseizoen is meer en meer de gewoonte. Ook in horecamiddens is men zich meer en meer bewust van het belang van een goede werk-vrije tijd balans. Dat was ooit wel anders. Ik heb nog geweten dat er tijdens de maanden juli en augustus gewoon zeven dagen op zeven werd doorgewerkt. Maar geen enkele horecabaas die zich daaraan nog durft wagen. Want dan wil er echt niemand nog komen werken.
Maar na de betaalde feestdag van 11 november was het stramien altijd, eerst nog een weekje openblijven en zoveel mogelijk alles wat nog in de kelder of frigo zit zoveel mogelijk te liquideren. Dan grote kuis, oftewel alles van onder tot boven grondig reinigen. De frigo's, de dampkappen, de ovens... ALLES! En dan een weekje of twee congé.
Veel horecamensen gaan dan op reis en ook ik heb zo ooit eens eind november een weekje op Tenerife doorgebracht. Heerlijk was dat. Eind november, in België kwam de eerste vrieskou en in de Ardennen de eerste sneeuw. En ik lag in mijn zwembroek bij een zwembad met een cocktail in de hand te loeren naar knappe meiden in bikini.
Maar reizen zit er nu niet meteen in. Waar naartoe met mijn kleine keesjes?
Als de omstandigheden het toelaten zou er misschien nog eens een tripje naar de Ardennen inzitten, maar dat zijn plannen voor later. Maar verre reizen, dat hoeft voor mij niet zozeer.
En ach, hier kan het ook heerlijk zijn. Het is rustig op het strand en zalig stil in de duinen. En als het weer even niet meezit dan installeer ik mij in de zetel met een fleecedekentje, mijn laptop op schoot en een goed verhaal in mijn hoofd (ja die komen er, hou deze blog maar in de gaten). Of een goed boek in de hand.
Kopje koffie, of warme chocomelk. Een keesje dat naast mij of op de leuning ligt te soezen. Een streepje rustige muziek en de tijd die langzaam verstrijkt. En dan sta ik op, strek ik mijn benen en zie in de drukke straat onder mij dat het leven gewoon verder gaat.





