Ze noemden hem zwachtel.

 

Het weer was grijs en somber.

Het gegalm van bronzen kerkklokken klonk door de stad. Mensen gingen de kerk binnenin hun zondagse kleren. Ook Alain en Deborah waren van de partij in deze kerk in het Brusselse.
Ook al is Alain geen grote kerkganger, hij wilde deze herdenkingsdienst voor de heer Gaston Deboeuf absoluut bijwonen. Want Gaston Deboeuf was niet zomaar iemand voor Alain.
Nee, het was Alain zijn allereerste partner en tegelijk ook zijn eerste overste. Als jonge rechercheur leerde hij van Gaston de knepen en erfde hij de liefde van het vak van rechercheur.
Het was een sobere kerkdienst waarin de priester in zijn homilie het had over de integriteit en het grote rechtvaardigheidsgevoel van wijlen Gaston Deboeuf die eind jaren negentig bij een smartelijk verkeersongeval om het leven kwam.
Alain hoorde het aan met gebogen hoofd en in gedachten verzonken terwijl Deborah zijn hand vasthield. Dan draaide hij het hoofd: “Ik ben blij dat je bij me bent liefste,” zei hij. Deborah glimlachte en wreef dan zacht over zijn rug.
Na afloop begroette hij Florence, de weduwe van Gasten. “Ik ben heel content dat ge gekomen zijt Alain,” zei ze met zachte stem. “Toch iemand van de politie die nog aan mijn man denkt.”
“Gaston was voor veel meer dan een collega Florence,” zei Alain. “Hij was MIJN LEERMEESTER!
En zo zal ik hem altijd benoemen, zolang ik leef.”
“Gaston moet veel indruk op u gemaakt hebben,” zei Deborah toen ze na afloop van de dienst een koffie gingen drinken in een typische Brusselse taverne.
“Ik zei het al liefje,” zei Alain. “Hij was mijn leermeester.
Hij was zeker geen gemakkelijke leermeester en ik heb veel van hem moeten slikken zeker de eerste jaren. Maar na een jaar of vijf begon hij mij te appreciëren, en ik hem. En onze band werd alsmaar hechter. Ik was dan ook razend toen hij verongelukte en men weigerde om zelfs zijn auto verder te onderzoeken. Want ik was er zeker van dat de remmen gesaboteerd. Niet nodig, want hij had 1,0 promille in het bloed. Dus was het gewoon zijn eigen schuld.
Ja, Gaston kwam van een feestje. Ja hij had gedronken. Maar wij waren net bezig in een onderzoek naar de familie Valckeneers en we hadden met ons onderzoek de betrokkenheid van Marcel Leliaert, toen nog Vlaams Minister van Welzijn glashelder blootgelegd. Hij wist niet alleen dat opvoeders met jonge meisjes sjacherden die dan in de bordelen van de Valckeneers terecht kwamen. Wij hadden staalharde bewijzen dat hij de hele handel organiseerde. Helaas zijn die bewijzen samen met Gaston in de vlammen opgegaan. En dat was wat ze wilden.”
Had hij dan die documenten bij zich in de auto?” vroeg Deborah.
“Geen documenten Deborah. Een bandje in zijn dictafoon. Met daarop een zeer bezwarende getuigenis van een getuige die niet lang daarnaa… ‘’’zelfmoord’’’ pleegde.
Als je snapt wat ik wil zeggen.”

Alain dronk zijn koffie en vertelde verder.
Ik herinner mij een zaak waaraan we werkten. ‘De Zaak Zwachtel’.
Het was een heel vreemde moordzaak die zich afspeelde in een klein dorpje in het Pajottenland.
Iedereen dacht dat de dader van de moord op de weduwe van een steenrijke maar zeer controversiële advocaat de man was die hij destijds toestond om in een caravan op een lap grond achter zijn huis te laten wonen. En die na de moord op die weduwe ineens spoorloos verdwenen was.
Maar ‘Zwachtel’ was niet de dader.
Hij was een slachtoffer, maar niet van de moordenaar van Tatjana.
Maar de moordenaar van Zwachtel als de moordenares van Tatjana waren allen uit op hetzelfde.
De erfenis van hun vader.
Nu ja, dat is ook niet waar.
Tatjana werd vermoord uit jaloezie.
De jaloezie van een verwend kreng dat alleen maar aan zichzelf en aan haar eigen pleziertjes dacht.

1989.
Het was een hete zomer dat jaar.
De zomer waarin het IJzeren Gordijn viel en Vlaanderen kennismaakte met het fenomeen Tien Om Te Zien. Die ene zomer waarin iedereen naar de kust wilde omdat de warmte daar tenminste nog draaglijk was.
Maar terwijl iedereen zich op het strand bevond gebeurde er het één en ander in Dorrenaken*, een klein dorpje in het Pajottenland. Een kerk, twee cafés, een frituur op het dorpsplein – waar mensen van heinde en verre op af kwamen – een bakkerij en een kapelletje ter ere van de Heilige Rita – patrones van de hopeloze gevallen – meer was er niet.
Aan de rand van het dorp stond een oud herenhuis verscholen tussen het groen. ‘Huize Rozenrood’ geheten. Dat herenhuis hoorde ooit toe aan de zeer gerespecteerde notaris Hippoliet Vandewiele. Maar na zijn overlijden in 1969 werd de villa gekocht door de gekende Brusselse strafpleiter Edmond Hesters.
Edmond Hesters was een zeer gerenommeerde maar ook zeer controversiële strafpleiter. Zonder schroom ging hij voor de vrijspraak, hoe erg de misdaad ook was. Hij kreeg een verkrachter vrij die zeker drie minderjarige meisjes verkrachtte met zware trauma’s tot gevolg en later ook de dader van een politieke moord. Een Brits anarchist die Zuid-Afrikaans diplomaat op klaarlichte dag neerkogelde voor zijn appartement in de chique Louisalaan in Brussel. Dit leidde tot een zwaar politiek incident, maar daar trok Edmond zich niks van aan. Sindsdien is hij het echt gaan opnemen voor de verschoppelingen en uitgestotenen. Hij pleitte gratis voor daklozen, illegalen en anderen die niet de middelen hadden om een dure advocaat te betalen.
Op een dag stond er een caravan achter de weide achter zijn huis. Die weide en het stuk bos ernaast waren van hem.
In die caravan woonde een ietwat zonderlinge kerel. Een man die in het dorp de tongen los maakte. Vooral omdat niemand eigenlijk wist wie hij was. Buiten Edmond en zijn gezin was er niemand die zijn echte naam kende. Iedereen noemde hem bij zijn bijnaam.

Ze noemden hem zwachtel.

Het was hoogzomer.
De boeren waren druk in de weer met het binnenhalen van de oogst en dat maakte dat er regelmatig tractoren met aanhangwagens vol stro of vol graankorrels door het dorp dokkerden. De lokale jeugd amuseerde zich in één van de sloten die door de akkers slingerden en de ouderen zochten verkoeling in Herberg Sint Gommarus, het enige café in het dorp dat al bestaat sinds 1769. Achter deze herberg bevond zich ooit een heuse geuzestekerij. Maar die activiteit werd zo’n vijftig jaar geleden stopgezet. Dit is het Pajottenland weet je wel? Hier laven de mensen hun dorst met een frisse zurig smakende geuze of kriek.
Herberg Sint Gommarus bevond zich op het dorpsplein aan het begin van kasseiweggetje dat zich door het dorp naar de akkers erom heen slingerde. Het laatste huis langs dat oude weggetje was Huize Rozenrood. Dit statige herenhuis werd vele generaties lang bewoond door Notarissen die elkaar van vader op zoon opvolgde. Maar de laatste telg van deze familie Notaris Hippoliet Vandewiele stierf kinderloos waardoor het huis te koop kwam te staan. Het werd 15 jaar geleden gekocht door de roemruchte advocaat Edmond Hesters.
Edmond was in het dorp de vreemde eend in de bijt. Hij was gescheiden en hertrouwd met de veel jongere Tatjana Kusters. Een ravissante verschijning die nog meer dan haar echtgenoot opviel in het dorp. Tatjana was een kunstenares en terwijl haar echtgenoot aan het werk was in zijn kantoor in het centrum van Brussel of aan het pleiten in de rechtbank. Vulde zij haar dagen met schilderen en beeldhouwen. Af en toe hield ze exposities in het herenhuis waar veel volk op afkwam. De dorpsbewoners zagen het met lede ogen aan en hadden geen hoge pet op van dat volk uit de stad dat op die exposities afkwam. Ach, eigenlijk waren het vooral hun auto’s die ze parkeerden waar er maar plaats was die een doorn in het oog waren van de op hun rust gestelde dorpsbewoners.

Tatjana was in de tuin bezig. Met veel kracht sloeg ze haar hamer tegen de beitel waarmee ze uit een stuk marmer een prachtig beeld probeerde te scheppen. Onverstoorbaar was ze. Tatjana vergat alles en iedereen rond haar en ging helemaal op in haar harde maar scheppende werk.
Verderop in de tuin was een man de rozen aan het snoeien. Groot, breedgeschouderd. Hij droeg een ruitjeshemd en een blauwe werkbroek. Hij liep met een ietwat onhandige en slungelachtige tred waardoor je zou denken dat hij een lichamelijk of geestelijk gebrek had. Maar niets was minder waar. Hij was heel handig en vooral een harde werker. De tuin zag er altijd piekfijn en heel proper uit.
Wanneer hij klaar was met het snoeien van de rozen liep hij naar de schuur om de kruiwagen en een hark te halen. Zijn gezicht was hoekig en verweerd en wat meteen opviel was de zwachtel aan zijn linkeroog. Hieraan had hij zijn bijnaam te danken. Zwachtel.
Intussen hield Tatjana op met beeldhouden, vaagde het steengruis op en deponeerde het in de ijzeren afvalemmer. Dan trok ze haar schort uit, alsook haar T-Shirt, jeansbroek, BH en slip. Naakt liep ze naar het zwembad achteraan in de tuin dat afgeschermd was met grote coniferen. Dat gaf haar de gelegenheid om naakt in het water te plonzen. Wat ze dan ook van plan was. Maar dan zag ze Zwachtel met zijn kruiwagen en ging voor hem staan.
“Hey lieverd, zet je kruiwagen neer en kom mee met mij. Even plonzen in het zwembad, beetje afkoelen.”
“Het werk is nog niet klaar Tatjana,” zei Zwachtel terwijl hij met zijn kruiwagen langs Tatjana passeerde.
“Dat werk loopt niet weg Zwachtel. Kom nou even mee met mij. Even afkoelen in het zwembad en daarna een lekker drankje. Dat is niet gezond hoor, werken in deze hitte. Kom, ik wil geen nee horen,” zei Tatjana terwijl ze Zwachtel bij de hand pakte.

Bij het zwembad knoopte ze zijn hemd los. “Ik kan eigenlijk niet zo goed zwemmen,” zei Zwachtel.
“Wat is dat nou voor onzin? Iedereen kan toch zwemmen. Nou ja, toch iedereen van onze leeftijd. Heb je dat dan nooit geleerd op school?”
“Ik ben eigenlijk nooit naar school geweest,” zei Zwachtel.
“Nee, ga weg joh,” zei Tatjana die eigenlijk uit Nederland kwam. “Hoezo ben je nooit naar school geweest. Zou ik je echt niet geven hoor. Je bent zo intelligent, welbespraakt en vooral je leert zo snel.”
“Dat is de reden waarom ik op latere leeftijd alsnog leerde lezen en schrijven,” zei Zwachtel.
“Dat heeft Edmond mij nog geleerd, voor ik hier kwam wonen.”
“Waar woonde je daarvoor?” vroeg Tatjana.
“Zeg ik niet,” zei Zwachtel terwijl hij zijn hoofd draaide en ongemakkelijk begon te schuifelen.
Tatjana rukte zijn hemd uit en trok zijn onderlijfje naar omhoog. “Werk even mee joh, al je kleren uit. Ja, ook je slip. Jij gaat met mij het water in.”
Zwachtel kleurde rood en wilde weglopen. Maar tegelijk kon hij zijn ogen niet weghouden van de prachtige jonge vrouw die Tatjana was. De jonge echtgenote van de man die hem uit het slop haalde en een nieuwe kans gaf. De enige die nog in hem geloofde.
Tuurlijk had hij Tatjana wel vaker naakt gezien, alsook zag hij het jonge lichaam van Caroline in bikini toen ze nog thuis woonde. Caroline Hesters is de jongste dochter van Edmond. Ze studeert in Leuven en toen Tatjana bij Edmond introk verhuisde Caroline naar haar moeder omdat het echt niet boterde tussen Caroline en Tatjana. Caroline is intussen éénentwintig en dus meerderjarig, dus veel had Edmond er niet aan te zeggen.
Een maand geleden overleed Edmond na een kort maar heftig ziekbed. Vlak voor zijn overlijden maakte hij een testament op waarin hij het huis aan Tatjana overliet. Op voorwaarde dat Zwachtel in de caravan mocht blijven wonen. Voor Tatjana was dat geen enkel probleem want ze kon goed opschieten met Zwachtel. Iets te goed volgens de dorpsbewoners.

Naakt stond Zwachtel voor Caroline. “Jij bent eigenlijk een knappe man weet je dat?” zei Caroline.
“Welnee, ik ben een rare,” zei Zwachtel. “Ik ben alleen goed om in de tuin te werken, verder deug ik nergens voor.”
“Dat wil ik nooit meer horen Zwachtel” zei Tatjana. Jij hebt je talenten en hier onder dat ruwe uiterlijk, zit een hart van puur goud.” Bij die woorden streelde Tatjana Zwachtels behaarde borstkas en gaf ze hem een zacht zoentje op de mond. “Lieverd,” zei ze terwijl ze haar handen rond zijn nek sloeg.
Dan pakte ze zijn handen. “Kom joh nou gaan we een eindje zwemmen.”
“Mijn zwachtel,” klonk het ineens. Zwachtel liet Tatjana’s handen los en zette een stap achteruit.
“Ach, die vervang ik dan straks wel lieverd,” zei Tatjana. Kom nou maar.
Weer pakte Tatjana Zwachtel zijn handen vast en leidde hem in het water. Het was koel maar niet te koud. Toch trok Zwachtel zijn voet terug toen hij het koele water voelde. “Gewoon langzaam in en uitademen, je kan het best,” zei Tatjana.
Zwachtel gleed het water in en volgde Tatjana naar het diepere gedeelte. Hij zwom met onhandige slagen maar het lukte hem wel. “Zie je wel dat je best kan zwemmen lieverd,” zei ze. “Kom, volg me maar.”
Zwachtel volgde Tatjana en zag haar slanke lichaam door het water glijden. De zon gooide haar gensters op het opspattende water waardoor haar lichaam nog mooier en nog sensueler oogde. Aan de rand van het diepe gedeelte wachtte Tatjana Zwachtel op.
Ze opende haar armen en verplaatste zich toen ze zag dat hij naar links ging om ook de rand te bereiken. Ze greep hem vast en trok hem dichter. “Zie je wel dat je het kan,” zei ze terwijl ze hem omhelsde wanneer hij zijn grote handen op de rand plaatste. Ze sloeg haar benen rond zijn bekken en drukte opnieuw haar lippen op de zijne. “Kus me,” zei ze. Zwachtel aarzelde en wilde zich terugtrekken, maar beantwoordde dan toch Tatjana’s kussen vol ingehouden passie. Haar onderlijf ging traag heen en weer en ze zorgde ervoor dat zijn penis over haar kutje gleed. Zwachtel voelde haar schaamhaar prikkelen over zijn eikel, niet meer of hij kreeg terstond een erectie, eigenlijk had hij dat al vanaf het moment dat hij de bloedmooie Tatjana naakt zag.
“Duw je pik tussen mijn benen liefste. Ik hunker zo naar een stevige beurt nu. Nu het kan, nu het eindelijk kan.”
Zwachtel deed wat Tatjana hem vroeg, hij was geen maagd meer en wist hoe de vork in de steel zat. Dit had hij nooit durven dromen, seks met de ravissante echtgenote van Meneer Edmond, die erop stond dat hij gewoon Edmond werd genoemd.
Zwachtel penetreerde Tatjana met krachtige stoten. Tatjana sloeg haar hoofd achterover en staarde gelukzalig naar de blauwe lucht.”Ooooooooh oooooh oooow!!! Harder Zwachtel, laat je gaan. Ik ben helemaal de jouwe lekkere vent! Ooooooh!”
Lang duurde het niet eer hij klaarkwam, maar een potente jonge kerel van vooraan de dertig had niet veel nodig om opnieuw een knoert van een erectie te krijgen en al snel mocht Tatjana wederom genieten van die heerlijke dikke pik tussen haar benen. “Dit is zo onaards,” zuchtte ze voor ze zo heerlijk klaarkwam.

“Godverdomme! Hebt ge van uw leven!” hoorden ze ineens roepen.
Een jonge kerel liep langs de rand van het zwembad en keek Tatjana en Zwachtel met een striemende blik aan. “Godverdomse hoer, zijde gij niet beschaamd! Vaders lijk is nog niet koud en gij ligt al te rampetampen met die schlemiel! VIEZE SLET!”
“Wat doe jij hier?” Zei Tatjana terwijl ze zich uit het zwembad hees. “Wil je wel eens maken dat je uit mijn huis bent? Schaamteloos stuk vreten!”
“Uw huis?” zei Ludwig Hesters, de enige zoon van Edmond. “Dat zal dan niet meer voor lang zijn. Want ik heb bezwaar ingediend tegen dat testament van vader. En zoals de zaken er nu voor staan zou ik wel eens gelijk kunnen krijgen. Ik zou maar al beginnen met je koffers te pakken als ik van jou was.”
“Ach zeikerd, je bluft,” zei Tatjana terwijl ze Ludwig vol diepe minachting aankeek. “Denk je soms dat ik niet weet dat je op je vader zijn huis uit bent omdat je je eigen erfenis erdoor hebt gejaagd?
Ga nog wat gokken, of de grote jan uithangen in Knokke. Gadverdammese praatjesmaker!”
“En gij zijt ook een schaamteloos stuk vreten hé. Is dat jou dank voor alles wat vader voor je deed. Zijn echtgenote neuken terwijl zijn lijf nog koud is. Ik wil je hier weg! Echt waar, ik walg van je ziekelijke spast dat ge daar staat! Ik heb nooit begrepen waarom vader zijn tijd stak in een sukkel zoals jij!”
“Tuurlijk begrijp jij dat niet. Jou vader had iets wat jij niet hebt. MENSELIJKHEID!
En nou opzouten!” zei Tatjana waarna ze de inhoud van de geopende fles wijn naar Ludwig zijn hoofd keilde. Ziedend van woede verliet hij het huis van zijn vader en stapte hij in zijn Porsche 911 Cabriolet.

Zuiders leven.

 

Dag lieve mensen.

Warm hé.
De weerman voorspelt temperaturen die wel eens vlotjes over de 35 graden zouden kunnen springen. Maar het zijn vooral de nachtelijke temperaturen die mij zorgen baren.
Kijk maar eens. Minimumtemperaturen van 25 graden. EN DAT HIER AAN ZEE!

Dit is iets wat mensen die in de grote steden wonen al langer kennen. Dat door de dichte bebouwing en het vele beton de hitte blijft hangen en de nachten heet en ondraaglijk maakt.
Maar ik woon zoals je weet aan de Belgische kust en daar hebben we gewoonlijk op tijd en stond een verkoelend briesje.
Nu niet dus.
25 graden, ’s nachts.
En dan moet je weten dat de minimumtemperaturen pas tegen de ochtend bereikt worden.
Ik moet er geen tekeningetje bij maken hé.

Iemand vertelde mij dat dergelijke temperaturen in pakweg Thailand heel normaal zijn en dat het openbare leven daar gewoon doorgaat.
Kan.
Maar hey! Drop een Thai op een grauwe herfstdag met middagtemperaturen van ongeveer 15 graden in ons land. Wat gebeurt er denk je? Jawel, die mens verrekt van de kou.
“Ja maar bij ons gaat het leven gewoon door bij 15 graden.”
Daar heeft die mens dus niks aan hé. Voor hem is het koud, en voor ons zijn temperaturen van meer dan 35 graden gewoon warm. Punt.

Viva La Siësta!
Ik prijs mij gelukkig dat ik deze week niet meer moet werken. Dat ik net voor deze periode een paar dagen verlof heb ingepland toen ik mijn verloven invulde.
Dat maakt dat ik kan doen wat het beste is tijdens een hittegolf als deze. Leven als een zuiderling.
Deze morgen stond ik vroeg op, nam een verkwikkende douche en nog voor het nuttigen van mijn eerste kopje koffie deed ik mijn lieve hondjes hun harnasjes om en ging ik op pad met een zak met waterfles en drinkbakje. En ik ging op pad, naar de bakkerij achter een brood.
Er waaide een licht briesje en de temperatuur was nog draaglijk, al werd het wel warm toen ik thuiskwam. Er stond een flinke wachtrij want de bakkerij waar ik naartoe ging was de enige die open was. En met mijn broodje keerde ik dan op mijn gemak terug naar huis. Zoveel mogelijk in de schaduw om mijn lieve hondjes en dan vooral hun pootjes te ontzien. Bij de kerk liep ik zelfs door het grasveld alleen al om die reden.

En dan kwam ik thuis. Ik zette de computer aan en volgde het nieuws. Ik vernam dat onder andere Ben Crabbé stopt het presenteren van zijn programma Blokken.
De ventilators draaien, ik heb een fles koel water bij mij en ik doe zo weinig mogelijk. Het is draaglijk en dat is wat telt. Straks ga ik een dutje doen, al dan niet met wat rustige muziek in mijn oortjes. En ik vaag mijn kloten aan de rest van de dag. Ja dat moet af en toe eens kunnen.

Dit is hoe ze het in het zuiden doen. Alles rustig aan tijdens de dag en ’s avonds wanneer het koeler wordt komen ze dan buiten. Flaneren door de straten, tapas eten, socializen.
En dan rond tien uur eten ze hun hoofdmaaltijd. Laat hé. Maar ja, in warm weer krijg je echt geen hap door de keel.
Ik denk dat dat gewoon de beste optie is op een warme dag als deze.
Maar troost je, er komen koelere dagen aan. Volgens de prognoses wordt het volgende week een stuk koeler. En ik ben er blij om.

Lieve mensen.
Hou het koel, hou het veilig en draag zorg voor elkaar.
Laat je je hoofd niet zot maken door die roeptoeters (Toet! Toet!! Toet!!!) op sociale media. Dit weer is niet normaal en als je je onbehaaglijk voelt bij deze warme, dan is dat zeer perfect te begrijpen. En niet iedereen heeft een zwembad binnen handbereik, of zelfs een tuin.
En voor deze die moeten werken op deze dag. Drink voldoende, doe het rustiger aan en onthoud dat je maar twee handen heb. En vooral, hou moed!

Bel eens met je ouders of andere oudere mensen die je kent en laat weten dat je er voor hen bent. Loop eens langs bij de buren en pols hoe het met ze gaat.
Dit haalt veel meer uit dan commentaar geven op sociale media en je laten vangen in de fuik der eeuwige verontwaardiging.
Of zet gewoon even alles uit behalve de ventilator en pak een goed boek.
Lezen is nooit tijdverspilling.

De ambacht van het schrijven.

Dag lieve mensen.

Vanochtend scrolde ik tussen het drinken van mijn ochtendkoffie op de app van The Guardian. En daar viel mijn oog op een opiniestuk over het gebruik van Artificiële Intelligentie (AI) bij het schrijven van verhandelingen door universiteitsstudenten.
Het punt dat de schrijver van dat artikel wilde maken is dat de lezer van een artikel, verhandeling of gelijk welke tekst het recht heeft om te weten of en in welke mate er gebruik werd gemaakt van AI.

Artificiële Intelligentie is niet meer weg te denken uit onze maatschappij. In amper vijf jaar tijd zijn chatbots zoals ChatGPT, Google Gemini of Claude gemeengoed geworden. Zelfs op Google kan je nu ook gerichte vragen stellen die dan beantwoord worden door de AI modus die je op de klassieke zoekmachine kan vinden.
Chatbots zijn een goede hulp in die zin dat je niet meer urenlang het internet moet afschuimen op zoek naar de gewenste informatie. Die bot doet dat in uw plaats. Of het nu gaat over het zoeken van originele hondennamen met een M, recepten met bloemkool maar zonder witte saus of het stellen van gecompliceerde vragen over bijvoorbeeld je belastingaangifte.
Maar luie scholieren of studenten kunnen zo’n chatbots ook vragen om spreekbeurten te schrijven of een boekbespreking over een boek dat ze HELEMAAL NIET GELEZEN HEBBEN!
Ja sorry, maar moest ik een zoon hebben die zich aan zo’n dingen bezondigt. Er zou een serieuze DONKERPREEK volgen. Daar kan je donder op zeggen.

Helemaal te gortig wordt het als je weet dat meer dan 77% van de zelfhulpboeken die je op Amazon kan kopen waarschijnlijk met of door AI zijn geschreven. En van alle nieuwe muziek die op je streamingplatform wordt geupload is nu al 44% met AI gemaakt (bron).
Moeten we ervoor beducht zijn dat AI een bedreiging wordt voor schrijvers, muzikanten, illustrators en anderen die een creatief beroep uitoefenen?
IK HOOP VAN NIET!

En eerlijk gezegd…
Ik kan mij dat ook niet voorstellen dat dit ooit gaat gebeuren.
Ik kan mij niet voorstellen dat mensen zitten te wachten op een boek dat door AI wordt geschreven op basis van een paar simpele vragen gesteld door iemand die denkt op die manier snel geld te verdienen.
Misschien dat dit voor dingen als zelfhulpboeken het geval kan zijn. Of voor gespecialiseerde vakliteratuur voor bijvoorbeeld IT mensen. Maar ik kan mij echt niet voorstellen dat een zielloos computerprogramma de creatieve ziel van een menselijke verhalenverteller kan vervangen.
En muziek geschreven door AI, dat kan toch weinig meer zijn dan lift of supermarktmuziek. Dat was sowieso al muziek van een bedenkelijk allooi. Dus veel verschil zal dat dus niet maken.
Maar ik luister graag naar muziek met een ziel, muziek dat met gevoel gemaakt is. Ik zoek op Youtube graag dingen als oude jazz of tegenwoordig zelfs klassieke muziek op. Als ik alleen in de auto zit kan het al eens gebeuren dat ik Klara opzet in plaats van de veel beluisterde popzenders. Gewoon omdat ik het gehad heb met het zoveelste geprefabriceerde plastic popriedeltje, vaak met een sample van een vergeten pophit van jaren terug erdoor. Nee sorry, maar ik heb het daarmee een beetje gehad.

Eerbied voor het ambacht.
Schrijven is een ambacht net als pottenbakken, mandenvlechten, houtsnijden of koken met verse ingrediënten. Een verse bolognesesaus is iets heel anders dan zo’n veel te zout gedrocht uit blik of plastic verpakking. En laat tien mensen een bolognesesaus maken en je hebt tien verschillende sausen met elk een eigen smaak en textuur.
En dat geldt ook voor geschreven teksten. Ieder heeft zijn eigen schrijfstijl, zijn manier van zaken formuleren en om dingen uit te leggen. Die eigenheid, dat is toch de charme van het geschreven woord. Mij maak jen niet wijs dat een chatbot of iets dergelijks zoiets kan vervangen.
Dat zou alleen maar vervlakking en verschraling zijn. En sorry hé. Maar dat moeten we dus echt niet willen.

Dit is dan ook niet zomaar een blogbericht. Dit is een manifest. Een oproep tot respect voor het geschreven woord. Een oproep voor eerbied voor het ambacht van het schrijven. Een oproep om ook opnieuw massaal te gaan bloggen of op een andere manier het geschreven woord, de geschreven tekst de aandacht en de eerbied te geven die het verdient.
Laat ons meer lezen. Laat ons meer schrijven. Laat ons het geschreven woord weer de aandacht en de eerbied geven die het verdient.

Ik, voor we internet hadden.

HIERBIJ BELOOF IK PLECHTIG!
Dat ik elk blogbericht en elk verhaal eigenhandig met mijn tien vingers uittyp en dat ik voornamelijk gebruik maak van mijn eigen creativiteit en verbeeldingskracht.
Artificiële Intelligentie gebruik ik enkel voor het opzoeken van informatie en het verwerken van door mij gestelde vragen.
Ik vertrouw op mijn eigen hersenen, mijn eigen intelligentie, mijn eigen gedachten en mijn eigen verbeeldingskracht. Wat ik op mijn blog staat is een onderdeel van mijn leefwereld en van mijn gevoelens en diepste gedachten. Dit is dus uniek en van mij en geen enkele chatbot of ander programma kan dit op eender welke manier dan ook verbeteren.

Ik verplicht mij hiertoe uit eerbied voor het schrijverschap en uit respect voor alle schrijvers bekend of onbekend die mij hebben geïnspireerd, hebben doen nadenken en mij inzicht hebben gebracht. Ik verplicht mij hiertoe omdat ik besef dat we in een maatschappij leven waarin we het van onze hersenen moeten hebben. En met onze hersenen is het als met onze spieren: if you don’t use it, you loose it. Als je het niet gebruikt dan gaat het verloren. En het laatste wat ik wil in mijn leven is dat ik cognitief achteruit zou gaan en mijn geheugen het zou gaan laten afweten omdat ik verzaak om mijn hersenen correct en regelmatig te gebruiken.
Ik haal ook veel voldoening uit het schrijven. Ook al is dat het schrijven van een eenvoudig dagboekbericht. Ik haal er voldoening en inspiratie uit, en die inspiratie komt dan bij het herlezen van wat ik enige jaren terug schreef. Het doet me ook beseffen hoe mijn gedachten en opinies evolueren. Het is ook maar normaal dat je nu anders denkt dan pakweg tien jaar geleden. Iemand die nooit van mening verandert is iemand die NIET NADENKT!

Technologie moet ten dienste staan van de mens. Het moet ons ondersteunen, het moet een hulp zijn. Wij mogen er niet afhankelijk van worden. Daarop probeer ik mij ook op te leggen om niet constant te zitten scrollen, en ik leg mezelf op om af en toe een boek ter hand te nemen, ook al gebeurt het dat het te lang duurt eer dat nog eens gebeurt. En ik stel mij vragen bij de manier waarop al dat digitale aan ons wordt opgedrongen. Hier schreef ik enkele jaren terug een artikel over.
Maar tegelijk is technologie zoals het internet de enige manier waarop ik veel van mijn volgers/lezers kan bereiken. En ja, ik geef toe dat het internet mijn leven heeft verrijkt.
Hey, ik leerde mijn grote liefde kennen op Facebook.

Zomer in zicht.

 Dag lieve mensen.

De maand mei loopt op haar einde en we hebben al een paar warme – lees hete – dagen achter de rug.
Dagen waarop ik de hondjes liever thuislaat overdag, omdat ze het niet teveel last zouden hebben van het warme weer. Dan liever vroeg in de morgen of iets later op de avond. En altijd drinken meenemen als we gaan wandelen.
Als er hitte wordt aangekondigd, of andere weer dat enig risico inhoudt, dan klinkt het altijd van: “oh nee, ze gaan weer paniek zaaien.” En dan komen de klimaatsceptici weer verkondigen dat dit is om de zogenaamde ‘klimaattaksen’ door onze strot te rammen. Of weet ik wat voor andere onzin ze daaraan koppelen.
Ik wil maar zeggen. Die boodschap wordt dan telkens weer verdacht gemaakt. Want vroeger zei de weerman gewoon ‘het is warm weer, geniet ervan’.

Wat mensen vergeten is dat niet alle mensen even goed tegen warm weer kunnen. Dat dit weer voor oudere of zieke mensen nare gevolgen heeft en zelfs fataal kan zijn. In 2003 stierven in Frankrijk heel veel mensen in woonzorgcentra ten gevolge van een langdurige hittegolf. Dit wekte heel veel maatschappelijke verontwaardiging op en mensen vroegen zich af waarom men zo slecht zorgt voor de meest kwetsbare mensen onder ons?
Sindsdien heeft men ook in ons land ‘hitteplannen’ en andere maatregelen uitgewerkt en raad men mensen bij zeer warm weer aan om voldoende te drinken. Iets wat gewoon niet meer dan terecht is.
Bovendien vergeten velen dat er ook nog mensen zijn die in die hitte moeten werken. Ja ook in een weekend, ja ook in de vakantie.
Ja, hier schreef ik al eens eerder over. En ik ben dan ook zo vrij om dit vorige schrijfsel nog eens in de verf te zetten.

Zomerdromen aan een ongerept
Zomerstrand. 

Zomerdromen.
De zomer komt er weer aan, en ja dat verheugt ons allen.
Lange dagen, korte nachten, zonneschijn, warme temperaturen. Zwemmen, zonnebaden, barbecueën, strandravotten, pootje baden, naar de zonsondergang kijken, vallende sterren tellen. De zomer kan eigenlijk nooit lang genoeg duren.
Iedereen kan zonder veel moeite een liedje mee neuriën dat gaat over zomer, zonneschijn of strandvreugde. Dit in het Nederlands, het Engels, het Frans of zelfs in het Spaans. Vamos a la playa, iemand?
Haha grapje, dat liedje ging over de gevolgen van een kernoorlog.
Ja, stel je voor dat Poetin het in zijn weke hersens krijgt om net in de vakantie een Russische kernbom op ons af te sturen. Ach nee, daar mag je niet aan denken. Deze blog gaat niet over geopolitieke kwesties, en ik kan alleen maar hopen dat het gezond verstand zegeviert, en dat we vooral snel een Amerikaanse president krijgen die de waarden van het humanisme tot de zijne maakt.

Ja, soms maak ik van mijn blog een lang aaneenschakeling van mijmeringen. Maar intussen werk ik ook verder aan wat verhalen hoor. Want ik weet dat er lezers zijn die daar wel op wachten.
Maar ik werk gestaag en let op details en ik lees alles goed na en pas aan waar nodig voor ik een verhaal definitief publiceer. Intussen plaats ik wat van mijn gedachtenspinsels en hersenkronkels. Of was het omgekeerd?
Ach, niet van belang.

Over mijn vorige artikel.
Nog even een woordje over mijn vorige blogartikel.
Dit was zeker niet bedoeld om te provoceren en het is nooit mijn bedoeling om ‘iedereen over dezelfde kam te scheren’. Maar ik stel vast dat de lijn tussen dingen aankaarten en je ongenoegen over iets uitspreken enerzijds, en mensen over de kam scheren anderzijds… Heel dun is.
Ik zette voor mijn deel dat begon met ‘Ik ben geen racist… MAAR!’ met voorbedachten rade een cartoon die de draak steekt met mensen die dit ene zinnetje te pas en te onpas uitspreken. Dit was een beetje om het serieus van mijn betoog wat weg te nemen.
Want de hele week lang werd ik op sociale media – vooral Facebook – geconfronteerd met filmpjes van rel schoppende allochtonen in Oostende, Zandvoort en in Groot-Brittannië, doorspekt met polariserende commentaren van diegene die ze posten, maar ook van diegenen die erop reageren.
En het leven heeft mij geleerd dat te veel en te lang aandacht besteden aan dat soort fenomenen en vooral teveel van die filmpjes bekijken en blijven bekijken. Dat dat je vervreemd van de werkelijkheid. Je gaat denken dat er achter elke straathoek, in elke bus of tram en op elk strand hordes relschoppers rondlopen.
Je verliest je vertrouwen in de mensheid als je te veel en te lang blijft rondhangen in ‘het konijnenhol’ dat sociale media tegenwoordig is. En je verliest je grip op de realiteit.

Daarom!
De zomer is in aantocht. Leg weg die smartphone en kom naar buiten. Deel geen foto’s, maar momenten en leer herinneringen in je hoofd en je hart bewaren in plaats van in de fotobestanden van je smartphone.
Praat met mensen!
Praat met die meneer of mevrouw aan het tafeltje naast je op een zonnig terrasje. Zeg eens goeiedag aan je buurman of vrouw. Vraag aan de dame achter de toog van je warme bakker op zondag hoe het met haar gaat?
WEES MENS ONDER DE MENSEN!

De wereld is helemaal niet zo slecht als we denken, en de meeste mensen zijn dat eigenlijk ook niet.
Naïef?
Misschien. Maar dat kan me niet verrotten.
Met een beetje mensenkennis kan je zo wel inschatten of een mens OK is, of niet?
Ik weet in alle geval dat mensen die graag hondjes zien vaak heel sociale mensen zijn. Tenminste toch die mensen die ik aanspreek wanneer ze mijn kleine lievelingen even willen aanhalen. En zo kom ik elke dag mensen tegen. Of mensen  die op zijn minst even omkijken als ze die twee kleine pluisjes zien voorbij lopen. Hey, zelfs moslima’s met hoofddoek kijken vertederd om als ze mijn dames op straat zien paraderen. En dat verbaasd mij. Want hey! Verkondigen al die roeptoeters (toet! Toet! TOET!) niet dat moslims notoire hondenhaters zijn die er plezier in scheppen om de aangelijnde honden van ‘khuffars’ verrot te schoppen?
Ja, er zullen vast wel gevallen bekend staan van rotzakken met een islamitische achtergrond die er plezier in scheppen om argeloze mensen aan te vallen tijdens hun avondwandeling met hun trouwe viervoeter. Nee, ik ben daar niet blind voor.
Maar ik zie ook wat ik zie hoor. Ik zie het aan de mensen hun reacties en hun manier van kijken en glimlachen dat ze vertederd zijn door de aanblik van mijn kleine hondjes. En ik zou liegen als ik moest zeggen dat het mij niets doet.
Ik vergeet nooit die aanblik van die meneer met zijn norse blik naar beneden gericht. Celientje – toen nog een puppy – huppelde langs hem voorbij en wat zag ik? Er verscheen prompt een glimlach op die mens zijn lippen.
Dat is toch heerlijk. Dat zo’n klein huppelend woelwatertje een mens zijn dag goed kan maken, gewoon door te zijn wat ze is. EEN HUPPELEND WOELWATERTJE.

Het 'Huppelend Woelwatertje'. 
Hier was ze wel een beetje moe. 

En nog maar eens die A... Ambrasmakers.

En ja hoor, het was weer zo ver.
Een stel heethoofden kon zich weer niet inhouden en moesten nog eens tonen wat ze echt zijn.
RESPECTLOZE AMBRASMAKERS!
Ditmaal was de plaats des onheil de kusttram in De Haan. Maar het had evengoed in een trein, een openluchtzwembad, een supermarkt, een café of gewoon op straat kunnen zijn.
Maar ditmaal was het dus een kusttram. Een vorm van openbaar vervoer waar ik ook gebruik van maak.
Ik ben op het openbaar vervoer gelukkig van dergelijke vormen van geweld bespaard gebleven, maar geef toe. Je hoort en lees het alle dagen hé.
Groepjes ‘jongeren’ – van het soort dat alleen maar sterk is MET VELEN – maakt ambras, intimideert mensen die gewoon eens willen genieten van een dagje strand of openluchtzwembad. Of die pendelen naar of van hun werk.
En dan worden die mensen ongevraagd geconfronteerd met taferelen van onbeheerste woede, haantjesgedrag en platvloers egoïsme van een stel onbehouwen respectloze schoelies met een veel te kort lontje!

En ja het moet worden gezegd!
De meeste van die gasten zijn van allochtone origine.
Door de verslaggevers van de media meestal benoemd als ‘jongeren’.
Iedereen weet welk slag volk het is, en je kan ze er zo uithalen als je het openbaar vervoer neemt, naar een openluchtzwembad of zwemdomein gaat. Of gewoon als je je op straat begeeft.
Vaak in groep, heel luidruchtig, heel respectloos naar vrouwen en meisjes toe en eigenlijk-feitelijk hebben ze gewoon… VOOR NIEMAND RESPECT!

Ik ben geen racist… MAAR!
Ik weet het we. Als dit zinnetje valt in een gesprek, dan mag je je aan de goorste racistische onzin verwachten. Maar toch ga ik het volgende deel van dit artikel met dit zinnetje beginnen.
Want ik ben ook geen racist. Want als dat zo was dan zou ik nooit zo harmonieus hebben kunnen samenwerken met de vele collega’s van allochtone origine waarmee ik destijds in de keuken of aan de afwas stond.
Ook nu zijn de meeste van mijn collega’s in Zorgverblijf Ter Duinen van Afghaanse origine. En ja dat zijn heel toffe jonge mannen. Zeer respectvol ook. En ook heel harde werkers.
Je kan ze in niets vergelijken met het schorremorrie dat je in de late avonduren op straat ziet rondhangen, Er zit daar echt wel een wereld van verschil tussen. Laat hierover geen misverstanden bestaan.

Wat mij betreft worden die onruststokers heel zwaar gestraft. Zijn ze hier niet geboren? Stuur ze gewon terug vanwaar ze komen. JA! MET HEEL HUN FAMILIE ERBIJ!
Sla al hun eigendommen aan en zelfs de laatste centen in hun zakken zouden ze moeten afgeven.
En dat zou men telkens weer opnieuw moeten doen wanneer er zo’n incident als in De Haan plaatsgrijpt! Alleen dan zullen dat soort schoelies zich twee keer bedenken voor ze nog eens het varken uithangen.

Hard?
Ja, het is hard. En ik weet ook dat het zo goed als onmogelijk is om wat ik hier schrijf in de praktijk te brengen. Want de landen van West-Europa hebben zich in naam van de mensenrechten laten gijzelen door allerlei verdragen die ervoor gezorgd hebben dat dergelijk uitschot alleen nog rechten heeft, maar dat je niet meer mag spreken over HUN PLICHTEN!

Politiemensen staan machteloos tegen dat soort gasten. Want één verkeerd woord en zowel het gerecht als hun eigen oversten staan klaar om ze streng te sanctioneren. Dus kiezen veel politiemensen eieren voor hun geld en laten ze de boel escaleren of laten ze zich gebruiken als boksbal.
En intussen is de man in de straat kwaad. EN TERECHT!
Want terwijl hij op de bon wordt geslingerd omdat hij een paar kilometers te hard rijdt, gaat zo’n schorem alweer vrijuit nog voor het proces verbaal is opgemaakt en vaak hebben zo’n gasten een hele waslijst van geweldmisdrijven en slagen en verwondingen op hun strafregister staan.
Werd je fiets gestolen? Of werd er ingebroken in je auto? Vaak blijft het bij het opmaken van een proces verbaal want de daders zullen vast niet gevonden worden. Overlast op straat of in het park. Vaak gebeurt er weinig meer dan een patrouille die langsrijdt en vraagt of het wat rustiger kan, waarna die gasten gewoon verdergaan en de wegrijdende agenten gewoon uitlachen.
Want er wordt niets tegen hen ondernomen en dat maakt dat zij zich onaantastbaar gaan wanen.

Duidelijk genoeg?

Verbloemen en vergoelijken.
Maar eigenlijk is het niet dat uitschot dat mij kwaad maakt.
Nee. Waar ik het moeilijk mee heb dat zijn die mensen die dergelijk wangedrag altijd maar moeten lopen vergoelijken. Die altijd klaarstaan om dergelijke gebeurtenissen met de mantel der liefde te moeten gaan bedekken. Die gasten die om begrip vragen.
Want die gasten hebben het zo moeilijk meneer. Ze hebben weinig om handen en er wordt in de voorsteden waar ze opgroeien weinig ondernomen om zo’n gasten bezig te houden.
Men vraagt altijd maar om begrip. En men moet de dingen altijd maar verbloemen. Alsof het om kattenkwaad gaat. Om deugnietenstreken zoals belleke-trek doen of met stinkbommetjes gooien. Maar vaak gaat het om slagen en verwondingen en niet zelden met werkonbekwaamheid tot gevolg. Vaak gaat dit gepaard met ernstige trauma’s en zelfs met blijvende letsels.
En het zorgt voor een alsmaar groter onveiligheidsgevoel en voor onrust onder de mensen.

Daarom…
Neem de bezorgdheden van de mensen eens  serieus en treed nu eens eindelijk hard op tegen dat schorremorrie dat onze trams, bussen, treinen, zwembaden, waterplassen en straten onveilig maakt. Toon eens wie er hier de baas is. En nee, dat is niet het luidruchtige en asociale schorremorrie.
Hoe graag ze dat ook zouden willen!

Zo, dat moest er even uit.

Uit mijn dagboek: 13 mei 2026

Dag lieve mensen.
Vandaag genoot ik van een speciaal biertje genaamd Zeevonk. 
Dat is een bier op smaak gebracht met zeewier. Het Seaking bier dat ze ook in De Smoefeloare - de bistro die mijn zus en schoonbroer uitbaten - serveren is ook met zeewier op smaak gebracht.

Dat vind ik zo plezant aan ons landje. Zijn vele speciale bieren met speciale smaken. De Duitsers hebben het ‘reinheitsgebot’ en dat is hun volste recht om daaraan vast te houden. Het draagt naar mijn bescheiden mening bij aan die heerlijk ruime diversiteit die er is op vlak van bieren. De Engelsen en Ieren hebben hun zware ‘stouts’, wij hebben onze rijke bieren met fruit en andere smaken en natuurlijk ook onze abdijbieren, onze ‘Speciale Belges’ en niet te vergeten onze Geuze en Lambiekbieren die hun fermentatie te danken hebben aan zogenaamde ‘wilde gisten’.

Artisanale bieren of in het Engels ‘Craft Beers’ zijn in. En brouwers die zo’n bier op de markt willen brengen kijken dan al snel naar onze eigen Belgische brouwtraditie. Ze hebben door dat als je een stevig artisanaal bier wil brouwen, dat je dan in de leer moet gaan bij ons. De Belgen.
In Amerika wek je als brouwer pas echt de interesse van het grote publiek als je een ‘Belgian Ale’ gaat brouwen. En er zijn al heel wat brouwers die één of meerdere Belgian Ales op de markt hebben gebracht en dit met groot succes.

De Fransen en Italianen hebben hun wijn, de Tsjechen zijn de uitvinders van het pilsbier, de Schotten hebben hun whisky en in Oost-Europa is wodka de shit. Maar wij hebben onze speciale bieren en daar mogen we echt wel wat fierder op zijn dan we nu al zijn. Want onze bieren overtreffen zelfs de zwaardere Engelse bieren wat smaak en body betreft.

La Chouffe.
Ook dat is één van mijn favoriete bieren.

Ik ben een bierliefhebber en daar kom ik dan ook voor uit.
Ofschoon ik mezelf met steeds grotere regelmaat opleg om mijn alcoholgebruik te beperken. Schenk ik mijzelf graag een heerlijk Belgisch biertje in.
Het duurde tot na mijn dertigste eer ik echt bier ben gaan lusten. Maar eens ik de smaak te pakken had liet het mij niet meer los. En dat geldt echt wel voor onze heerlijke speciale biertjes die wij in ons land in overvloed hebben.
Ik drink geen bier om dronken te worden, want dan voel ik mij de dag erna en zelfs de avond zelf toch alleen maar slecht. Nee, ik drink bier om ervan te genieten. Ik hou van het ruime smaakpalet en nog het meest van al van het feit dat ik iets drink dat met liefde voor het ambacht en voor het product gemaakt werd.

En dat geldt niet alleen voor bier. Dat geldt voor alles wat ik eet of drink. Ik hou van rijke smaken en van authentieke producten. Ik hou van een bruine boterham met camembert, ik hou van verse zelf gepelde garnaaltjes, ik hou van zelfgemaakte soep waar ik mijn tijd heb in gestoken. Ik hou van een in bloem gewentelde zeetong gebakken in verse boter. Ik hou van een lekker stukje kip met rijst of met frietjes en ja dat mag ook kip aan het spit van de markt zijn. Het kiekenkraam op de markt in Nieuwpoort heeft superlekkere gebraden kip.

En ja, ik weet dat eten niet alleen lekker maar ook gezond moet zijn. Daarom neem ik dan ook regelmatig een royale portie rauwkost die beschikbaar is in de personeelsrefter in het zorgverblijf waar ik werk. En ik verplicht mezelf om voldoende fruit en groenten te eten, want ik weet dat is gezond.

Maar zo af en toe eens zondigen… DAT KAN TOCH ZO ZALIG ZIJN HE!

Een bijzondere eeuweling.

Dag lieve mensen.

Weet je? Als kind zag ik graag natuurdocumentaires. Ik herinner mij dat toen ik als kleine jongen op internaat zat er regelmatig een videocassette werd afgespeeld waarop een in het Duits ingesproken natuurdocumentaire stond. Het hoogtepunt van die documentaire voor mij - en voor de andere kleine bengels waarmee ik op internaat zat – was die ene scéne waarin dieren vruchten aten die van een boom vielen waarna ze één voor één stomdronken werden en allerlei dronkenmanscapriolen uithaalden. Om dan de dag erna wakker te worden met schele hoofdpijn. We rolden in de zetel van het lachen bij het zien van die gekke fratsen van die zatte dieren. Later leerde ik dat het een documentaire was van de Zuid Afrikaanse cineast Jamie Uys, die wereldberoemd zou worden met de film The Gods Must Be Crazy.
Als kind was ik eigenlijk altijd al gefascineerd door verre landen en onbekende streken. In oerwouden en wildernissen waar wilde dieren regeerden en waar je als mens maar beter op je tellen kon passen. Ook al werd dit in vroegere tijden nogal vaak vertelt vanuit een antropocentrisch standpunt. De dappere mens die de woeste natuur probeerde te temmen en naar zijn hand te zetten. Gelukkig denken we daar nu anders over en beseffen meer en meer mensen dat we die laatste restjes woeste natuur net moeten koesteren en in ere houden. We leerden dat regenwouden geen verzamelplek is van wilde dieren en woeste stammen maar een onmisbare schakel in het ecosysteem van onze Aarde.
Die fascinatie heeft ertoe geleid dat ik nog altijd stop met zappen als ik een natuurdocumentaire tegenkom. Ja, dat interesseert mij meer dan de zoveelste frats van deze of gene BV of andere beroemdheid.
En als je het hebt over natuurdocumentaires dan kan je onmogelijk voorbij de naam van Sir David Attenborough.
Die man was als documentairemaker en eigenlijk ook als TV maker een pionier. Hij heeft al veel documentaireseries en TV programma’s op zijn naam staan en hij weet nog altijd niet van ophouden. En dan moet je weten dat deze goede man vandaag HONDERD JAAR WORDT!

Honderd jaar verandering.
Sir David Attenborough werd geboren op acht mei 1926. Dat is dus honderd jaar geleden. En dat maakt dat hij getuige was van hoe de wereld in sneltempo veranderde. Om u een idee te geven. In 1926 waren we maar met 2 miljard mensen. Intussen is de wereldbevolking al gestegen tot 8,2 miljard mensen. En dat in een tijdpanne van honderd jaar. Dat is echt wel hallucinant. Vooral als je bedenkt dat het tienduizenden jaren duurde om aan die twee miljard mensen te komen. In die honderd jaar zijn meer dan de helft van de bossen verdwenen en zijn vele diersoorten voorgoed uitgestorven.
Allemaal dingen waar Sir David Attenborough als documentairemaker getuigen van was. Hij zal de wereld veranderen, hij zag de biodiversiteit achteruitgaan en hij waarschuwde ons daarvoor.

Honderd jaar worden is voor een mens een hele prestatie. Maar in het licht van de geschiedenis van de Aarde is honderd jaar eigenlijk niets. De mens is maar een voetnoot in de geschiedenis van de planeet. Maar diezelfde mens heeft het aanblik ervan grondig herschapen. En ik ben niet van mening dat dat iets is waar wij trots op moeten zijn. Want als je weet dat Europa oorspronkelijk een zeer bosrijk continent was, maar dat de meeste bossen en wouden werden gekapt toen de mens aan landbouw ging doen en alsmaar meer hout nodig had voor het bouwen van huizen, het maken van schepen en vooral voor het aanleggen van spoorlijnen. Ironisch genoeg zorgde de industriële revolutie er net voor dat er meer bos werd aangeplant. Limburg is een zeer bosrijke provincie, maar de meeste bossen werden aangeplant ten behoeve van de mijnbouw. Men had hout nodig om de mijngangen te stutten en daarom is in de streek rond Genk en Beringen massaal bomen gaan planten, vooral dan snelgroeiende bomen zoals dennen of sparren. De meesten daarvan waren echter uitheems en dat was eigenlijk niet zo gunstig voor de omgeving. Om maar een voorbeeld te geven. 
Ik zou het eigenlijk ook over de vele dieren die sinds ons ontstaan zijn uitgestorven. Daar heeft de mens veel meer de oorzaak van dan men tot nu toe vermoedde.

De invloed van de mens op het ecosysteem is enorm en onze verantwoordelijkheid is dan ook verpletterend. Sir David Attenborough was één van de eersten die ons daarop wees. Hij maakte reportages over de gorilla’s die met uitsterven bedreigd waren. Toen hij in de jaren zeventig voor het eerst naar Rwanda reisde om deze prachtige mensapen op beeld vast te leggen waren er nog maar 200 exemplaren in leven. Nu vijftig jaar later zijn er dat al meer dan 800. Dit toont aan hoe zijn documentaires het bewustzijn van de mensen over het belang van natuurbehoud aanwakkerden.
Weet je? Het Duitse woord voor televisie is fernsehen. Letterlijk vertaald ‘ver kijken’. Televisie doet ons verder kijken dan onze neus lang is. Doet ons beseffen dat onze wereld niet ophoud voorbij onze kerktoren of voorbij onze landsgrenzen. Of tenminste… DAT ZOU HET EIGENLIJK MOETEN DOEN!
En dat had David Attenborough heel goed begrepen. Hij reisde de hele wereld af van poolgebieden over woestijnen tot dichte oerwouden. Tot zelfs de diepzee toe.  En hij toonde ons hoe dieren in het wild leefden, wat iets heel anders is dan een leeuw die in de kooi van een dierentuin rondjes liep te draaien, wat tot pakweg de jaren tachtig standaard was in elke dierentuin. Dat is GELUKKIG nu toch wel veranderd.

Natuurdocumentaires maken is een heel huzarenstuk. Je moet er vooral veel geduld voor hebben, want uiteindelijk is het de maag van de leeuw die beslist wanneer het tijd is om achter die ene gazelle te jagen die hij misschien al de hele dag in het oog heeft. Want wees maar zeker dat leeuwen al heel snel door hebben welk dier er wat zwakjes bijloopt en dus makkelijk te grijpen is. Je moet ook weten waar je welk dier kan vinden en het vergt heel wat kunst om dan ook nog eens alles heel goed in beeld te brengen. Bovendien zijn er nog onverwachte omstandigheden zoals het weer dat omslaat of de veiligheid die in het gedrang komt. Want Afrikaanse of Zuid-Amerikaanse landen staan niet echt bekend om hun politieke stabiliteit.
En toch krijgen ze het telkens weer klaar en altijd weer met een prachtig resultaat.
Dat is voor mij de reden om even te stoppen met zappen als ik weer op zo’n prachtige natuurdocumentaire stoot.

1926-2026.
De wereld zag er heel anders uit in 1926, en er is in die honderd jaar heel wat gebeurd. De Tweede Wereldoorlog, het atoomtijdperk, de woelige jaren zestig, de pionierstijd van de ruimtevaart, de opkomst van computers en het internet, de samenleving die evolueerde naar een consumptiemaatschappij.
Ik wordt er in juli 52 en als ik bijvoorbeeld terugkijk naar mijn tienerjaren eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Dan denk ik nu al ‘wat is de wereld toch hard veranderd’. Wat moet dat dan niet zijn voor iemand die geboren werd in een land dat toen gewoon een wereldrijk was. Men noemde ‘The British Empire’ wel eens ‘het rijk waar de zon nooit ondergaat’. Dertig jaar later werden al die landen die ooit onder Britse heerschappij stonden één voor één onafhankelijk.
David Attenborough groeide op in een tijd en land waar de klassenmaatschappij zeer strikt was. Was je vader een arbeider dan was de kans groot dat je later zelf ook arbeider zou worden en dat je je hele loopbaan in een fabriek of op een bouwwerf doorbracht. Werd je geboren in een ‘upper class’ familie dan lag al vast dat je zou trouwen met iemand van uw eigen stand of klasse. Want beide klassen leefden strikt gescheiden van elkaar. Maar David was de zoon van een leraar wat hem al vroeg wereldwijs maakte. Als kind verzamelde hij stenen, mineralen, fossielen en andere objecten uit de natuur en het lag al snel voor de hand dat hij iets in die richting zou studeren, dat werd geologie en dierkunde. Hij begon als redacteur voor een uitgeverij en werkte als redacteur aan handboeken wetenschap voor kinderen. Tot hij in 1950 besloot om te solliciteren bij de BBC waar hij zijn hele verdere carrière zou blijven werken.

Het is onmogelijk om hier alle documentaires op te noemen die hij heeft gemaakt. Die vind je terug op Wikipedia en op IMDB (Internet Movie DataBase). Dat laatste is een zeer interessante site voor films en aanverwanten. Geen film die ooit werd uitgebracht of je vindt hem daar terug.
En natuurlijk kan je zijn documentaires terugvinden op Youtube, moet je echt wel eens doen.
De man spreekt altijd op rustige toon en legt de dingen zeer helder en eenvoudig uit. En dat is ook handig voor wie de Engelse taal niet goed machtig is.
Anyway, ik hoor hem wel graag praten in dat gezapige Oxford English. Eigenlijk hoor ik dat sowieso heel graag. Ja ik beken, ik ben toch wel een beetje een anglofiel. Ik vind Engeland, nu ja zeg maar gerust Het Verenigd Koninkrijk een heel fascinerend land. Ik ging er voor het eerst naartoe op schoolreis, met de veerboot Prins Albert en de tweede keer met de toen nog fonkelnieuwe Prins Filip. Vanuit Oostende naar Dover waar we de eerste keer naartoe gingen. Later werd het Canterbury, een oud en authentiek Engels stadje met als belangrijkste bezienswaardigheid de imposante kathedraal. Toch zeker tot eind jaren negentig was Het Verenigd Koninkrijk nog echt wel een andere wereld. De rode telefooncellen en dubbeldekkers, de zwarte taxi’s, de Bobby’s met hun typische hoofddeksels en zeker in die tijd de auto’s die je op het continent maar zelden zag. De Triumph, de Morris Marina, de Lotus, de Jaguar, de Austin-Martin (James Bond iemand?).
En natuurlijk is er de British Comedy, and i shall tell this only once!

Anyway: Happy 100th Birthday Sir David Attenborough.

 

Uit mijn dagboek: 1 mei 2026

Dag lieve mensen.
Ik hou op de harde schijf van mijn laptop elke dag een dagboek bij. 
Elke dag leg ik mezelf op om daar iets in te schrijven, ook al is het maar iets heel kort. 
Meestal is dat erg privé en hou ik het voor mezelf. Het zijn vooral nota's aan mezelf over zaken die mij die dag overkomen zijn. Som is het ook de aanzet tot wat wel eens een goed verhaal zou kunnen zijn. 
Over verhalen gesproken, ik heb en weer een paar voorbereid en die zullen binnenkort hier verschijnen. Voor diegenen die deze volgen, nog even geduld. 
Maar vandaag dus een stukje dat ik daarnet nog in mijn dagboek schreef. Het is eigenlijk een reeks van overpeinzingen waarvan ik dacht, dit kan je wel delen met de wereld Miguel.

Het was vandaag dus 1 mei. Feest Van De Arbeid.

Maar voor mij gewoon een vrije dag, niets meer.
File naar de kust. Ach, ze doen maar. Het is hun stress en niet de mijne.
Wat drijft de mensen toch eigenlijk om op een zonnige dag als deze massaal in de file te gaan staan en dan nog uren naar parking te zoeken. Om in een vol restaurant veel te lang moeten wachten op een portie eten waar je veel te veel geld voor betaalt en waar het lawaaierig is. Om op een vol strand te liggen tussen vele anderen. Om van het openbaar vervoer nog maar te zwijgen. Zo’n overvolle tram, je mag het hebben. Echt wel.

Maar goed, ze doen maar. Ik leef liever op het gemak. In de middag even mijn ogen gesloten en wat binaural beats opgezet. Even de wereld vergeten onder mijn fleecedekentje. Ja, ik heb genoten van het mooie weer. Gaan wandelen met de hondjes weet je wel. En dan na de middagwandeling een aperitiefje, wat eten klaarmaken, biefstuk met ovenfrietjes en asperges en voor mij dat bakje champignons dat op moest. En voor de hondjes kippenlevertjes, en dat ze ervan smulden die kleine lieverdjes. 

Cecieleke achter mijn kussens.
Het schatje. 

Ach, ge ziet dat toch graag hé, die lieve kleine keesjes.
Vanmorgen was het eerste wat ik zag, klein Cecieleke die achter mijn kussen lag en mij zo lief aankeek. Wat is dat toch een klein schattig hondje, en wat geeft ze mij toch altijd veel vriendschap en welgemeende liefde. Ik ben haar God dat voel ik zo keihard aan. Ze kijkt me met een blik vol genegenheid en vooral VERTROUWEN aan en ik weet nog goed hoe ze er verloren bijliep toen ik in het ziekenhuis lag. Het kleine schatje. En wat was ze blij toen ik terug thuiskwam, gisteren alweer twee jaar geleden. “Joepie! Baasje is thuis,” ik zette het dan ook zo op Facebook.

Ik probeer zoveel mogelijk te schrijven, ook al zijn het dagboekberichtjes of stukken over het stoïcisme, een concept uit de klassieke oudheid dat ik probeer te doorgronden en waar dingen inzitten die ik wel interessant vind voor het leven van een 51 jarige arbeider die in een appartementje op krediet leeft met een schat van een vrouw en twee kleine keeshondjes.
Het is wat men noemt een ‘praktische filosofie’, dat wil zeggen dat het geen stoffige materie is maar dat het zaken bevat die voor elkeen, arm of rijk, arbeider, bediende of zelfstandige  vrije mens of slaaf een leidraad kan zijn. Wist je trouwens dat één van de bekendste stoïcijnen een geboren slaaf was die vrijgekocht werd en nadien een eigen filosofieschool stichtte? Zijn naam was Epictetus.
Stoïcisme draait om evenwicht, controle en vooral om onderscheid maken.
Onderscheid tussen zaken waar je invloed op hebt en zaken waar je geen invloed op hebt.
Die zaken waar je geen invloed op hebt zijn tegenslag, je economische situatie, je gezondheid, kritiek van anderen, roddels en kwaadsprekerij of zelfs het weer.
Die zaken waar je wel invloed op hebt dat is hoe je daarop reageert. Het doel is om die zaken waar je niets aan kan veranderen te aanvaarden en vooral om ERUIT TE LEREN!

Eigenlijk is het veel uitgebreider dan dat, en misschien moet ik het er in een volgend artikel – of reeks artikelen – over hebben. Wat denken jullie?
Want dat is toch leerzaam, of niet soms.
Ik ben meer en meer van mening dat we hier zijn om te leren. Niet om rijkdom te vergaderen – en al zeker niet ten koste van anderen – of om status te verwerven. Maar om te leren.
Je schoonheid vervaagd en je fysieke conditie gaat achteruit. Maar wijsheid blijft, tenminste zolang je cognitief niet achteruit gaat natuurlijk. Door dementie of Alzheimer bijvoorbeeld.
Maar feit is wel dat we tot op hoge leeftijd kunnen bijleren, dus waarom zouden we dat niet doen ook?
Door blij te leren zal je ook niet zo snel verstarren, want dat is echt wel het laatste wat ik wil. Dat ik een verstarde oude mens zou worden die niet meer mee is met zijn tijd en zo beetje bij beetje van de wereld vervreemd. Spaar me alstublieft daarvan.

Maar goed, dit was dus even ene kort intermezzo. Een stukje uit dat ik in mijn dagboek geschreven heb. En ik ga dat vaker doen, want ik denk niet maar ik weet zeker. Dat dit een goede manier is om regelmatiger in mijn blog te schrijven.

Op deze dag, 10 jaar geleden.

Dag lieve mensen.

Ik ga slapen.
Mijn twee hondjes dicht bij me.
Mijn lieverdjes.
Ik zie jullie graag Cecieleke en Celientje.
Kleine hartediefjes, deugnietjes, rakkertjes.
Gelukkig dat jullie mij nog afleiden met jullie dolle fratsen.
Op deze trieste dag.
Slaapwel allemaal, lief likje van deze kleine deugnietjes.

Dit schreef ik tien jaar geleden op mijn Facebook pagina vlak voor ik ging slapen.
Uren daarvoor was het nog een ochtend als alle andere. Mensen gingen naar het werk, kinderen gingen naar school en op de luchthaven stonden rijen passagiers klaar om in te checken voor hun vakantie of zakenreis.
Pendelaars stapten in de metro en zochten zich een plaatsje om dan naar hun telefoon te grijpen en te doen wat almaar meer mensen doen op een dood moment waarop ze niets om handen hebben. Eindeloos scrollen op sociale media dat toen ook al deel uitmaakte van ons leven.

EN TOEN GEBEURDE HET!

Harde knallen weerklonken gevolgd door paniekerig geroep en getier. Levens eindigden brutaal en gezinnen werden voorgoed uit elkaar gerukt. De gruwel die we de jaren voordien zagen gebeuren in Frankrijk, Engeland, Spanje en de VS gebeurde nu in ons eigen land.
Radicale moslimterroristen vol haat naar al wie niet volgens hun enge narratief leeft sloegen genadeloos toe met veel bruut geweld en zaaiden dood en verderf.

Het land werd in zijn hart geraakt en vol verbijstering vernamen we het gruwelijke nieuws via allerlei mediakanalen. En ofschoon er voor werd gewaarschuwd en het dreigingsniveau al heel hoog was met de gekende maatregelen zoals militairen op straat en verscherpt toezicht. Slaagden salah abdeslam en zijn kornuiten er toch in om hun smerige plannen uit te voeren.
Is het u opgevallen dat ik zijn naam niet in hoofdletters schreef.
Nee, dat doe ik niet want dat is die smerige rat niet waard. Voor mij is dat geen mens, en marc dutroux evenmin. Het zijn smerige monsters die veel te veel mensen veel te veel verdriet hebben aangedaan en het ergste is dat ze op geen enkel moment ook maar één greintje spijt hebben betuigd of ook maar enige vorm van schuldinzicht hebben getoond.
En ik ga nu even heel bruut zeggen wat ik over zo’n monsters denk.
Die verdienen geen proces, die verdienen geen normale rechtsgang. Eigenlijk zou je gewoon EEN KOGEL DOOR HUN SMERIGE KOP MOETEN SCHIETEN!
En gedaan!
En voor de rest ga ik geen woorden vuilmaken aan dat tuig en al wie daarmee sympathiseert. Dit is mijn energie niet waard en energie is kostbaar en daar moet je zuinig mee omspringen. Daar ga ik het ook nog wel eens over hebben, maar dit is voor een andere keer.

Toen ik dat ene stukje schreef op Facebook hing de verontwaardiging over wat er die dag gebeurd was nog altijd in de lucht. Mensen waren onthutst, mensen waren van slag en het idee dat we aangevallen worden om wie we zijn en hoe we zijn sloeg ons allemaal uit ons lood. Ons land had een vijand en die bevond zich gewoon in ons midden. Hij verbergt zich in onze steden en vanuit zijn schuilplaats wacht hij op het juiste moment om brutaal toe te slaan. Molenbeek stond zelfs in de USA gekend als ‘The Capitol Of Terrorism’. Wat moest een mens daarvan gaan denken?
Iedereen had er een mening over, en er waren er die riepen ‘hier hebben wij dus jaren geleden al voor gewaarschuwd. Maar jullie wilden niet luisteren!’.
Naarmate de dag vorderde laaide de verontwaardiging op sociale media alsmaar hoger op. Woorden van haat en woede vlogen over het scherm en mensen pookten elkaar op.
Ik besefte samen met enige andere gelijkgestemden dat het niet gezond was om je geest te voeden met al dat negatieve. Dus zette ik op tijd mijn TV uit  en schakelde ik de computer uit en ging ik met mijn hondjes wandelen. Mijn toen nog veel jongere en superspeelse keeshondjes. Het was lente, de vogels zongen hun lied en we zagen andere hondjes in het park. Hier in Nieuwpoort was het gewoon een dag als alle andere terwijl in Brussel de hel was losgebroken en de media minuut na minuut verslag uitbracht over de gebeurtenissen aldaar.

Deze cartoon verscheen nog de dag zelf op sociale media.

Afstand nemen.
Als ik op deze dag terugkijk en vooral op dat ene berichtje dat ik die avond postte dan merk ik vooral het verschil tussen de chaos in de wereld (die dag in ons kleine landje) en de rust en geborgenheid hier thuis. De hondjes die gewoon hun eigenzinnige zelf waren en mij – zoals ik het beschreef – wisten af te leiden met hun dolle fratsen. Het gevoel van dankbaarheid dat al die gruwel mij en diegenen waarvan ik hou gespaard was gebleven. En later het besef dat de hele dag blootgesteld worden aan de gruwel en ellende die elke dag opnieuw in de wereld gebeurt behoorlijk nefast is voor je welbevinden.

Vandaag de dag staan we elke dag bloot aan bakken informatie die onophoudelijk op ons afkomen. En iedereen heeft wel wat te vertellen. Iedereen heeft een mening over alles. Of die mening nu wel of niet onderbouwd is door enige kennis van zaken dat speelt zelfs geen enkele rol meer. “Dit is hoe ik het voel dus het moet wel juist zijn,” dat is wat alsmaar meer mensen lijken te denken. En sommigen schrikken er niet voor terug om feiten te verdraaien of zelfs helemaal te ontkennen om hun dubieuze ‘waarheden’ alsnog verkocht te krijgen. En het ergste is dat ze er nog in slagen ook.

We horen alsmaar meer dat mensen te kampen hebben met mentale problemen. Mensen voelen zich minderwaardig of onbegrepen want hun leven beantwoord niet aan het blitse ideaal dat op sociale media wordt voorgeschoteld. En we weten niet meer wie of wat we wel of niet kunnen vertrouwen want fake-new en nep AI video’s zijn aan de orde van de dag. Om van phishing en andere online smeerlapperij nog maar te zwijgen.
Dat is de reden waarom ik de laatste weken alsmaar meer afstand neem van het ‘sociale mediagebeuren’. Ik probeer Facebook zoveel mogelijk links te laten liggen, ook al betrap ik mezelf er soms nog op dat ik weer veel te lang zit te scrollen. Maar dan hou ik mezelf voor: “Miguel, daar ga je echt niks van leren hoor. Van die duizend en één meningen en ‘meninkjes’.”
Dat zet ik even de PC af, luister ik naar muziek of probeer ik een podcast op te zoeken die op zijn minst een beetje leerzaam of motiverend is.

Of ik ga gewoon wandelen met mijn twee keesjes.
De lente nodigt uit om buiten te zijn. Alsmaar meer bomen staan in bloei of beginnen te botten. De narcissen laten overal hun gele kopje zien en overal hoor je het gefluit van de vogeltjes. En het licht van de zon geeft mij gezonde energie. Ik stel hoop in het leven en richt mij op het positieve, het leerzame, het motiverende.
En ik probeer mij aan mijn voornemen te houden om nog regelmatiger een nieuw artikel op mijn blog te plaatsen.

Tien jaar later. 

Overpeinzingen op vrouwendag.

Dag lieve… Vrouwen.

Het is jullie dag vandaag. En ik weet dat jullie mijn blog lezen. Meer nog, als ik een like krijg op Facebook na het plaatsen van een link naar mijn blog dan is dat bijna altijd van vrouwelijke vrienden… MIJN WELGEMEENDE DANK DAARVOOR!
Ik ben een man, en ik weet dat mijn seksegenoten het jullie soms erg lastig maken. Ze bezorgen jullie bij momenten een onveilig gevoel op straat, op het werk en zelfs in de familiale sfeer. Nog teveel mannen voelen zich boven jullie verheven en vinden het leuk om jullie neer te halen en te kleineren.
En ik zou kunnen zeggen dat ik hun gedrag afkeur (doe ik ook, daar niet van) of dat ik mij schaam

Weet je? Als ik lees dat er weer ergens een vrouw het leven heeft gelaten ten gevolge van partnergeweld of gewoon brute moord dan ben ik daar echt wel niet goed van. En nog altijd zijn er ‘venten’ die menen het recht te hebben om een vrouw te claimen, te bezitten, te controleren en te domineren. Nog altijd zijn er ‘venten’ die niet snappen dat nee wel degelijk NEE IS!
Veel mensen, ook vrouwen schijnen niet te begrijpen wat het is om constant achterom te moeten kijken, om elke dag opnieuw geile blikken en losse handjes te moeten trotseren. Een kneep in de billen, een glibberige hand over je borsten. Ja vrouwen moeten dit veel vaker ondergaan dan de meeste mensen denken. En nee, diegenen die dit doen voldoen echt niet aan het stereotype van ‘het vieze mannetje’.

Weet je wat een mooie kunst is in het leven? Je in de plaats van een ander stellen.
Stel je eens voor dat er elke dag vreemden aan je lichaam zitten, hun kruis tegen je aanschurken of je lopen uit te kleden met je ogen. Stel het je eens voor dat je als man op de bus zit en een queer man kont naast je zitten en het eerste wat hij doet is naar je kruis kijken. Ik durf wedden dat als je dat zou meemaken je daar een serieus degout zou aan overhouden en je queer mannen voortaan met een argwanende blik bekijkt. In het minst erge geval.
Ik weet, dit gaat niet zo gauw gebeuren. De meeste queer of homomannen zijn zo niet. Ja, het zijn vooral de heteromannen die zich aan dergelijk gedrag bezondigen.
U maakt een seksistische grap of maakt een doorzichtige avance en wanneer een vrouw daar negatief op reageert noem je haar een ‘seut’ of ‘tante nonneke’. Al eens aan gedacht dat ze dergelijke flauwe zever al zeker tien keer heeft mogen horen… afgelopen week?

Heren!
Ik richt me tot jullie.
Weet je wat jullie opnieuw moeten doen? Leren om een gentlemen te zijn.
Ik schreef daar al eerder een blogartikel over. En ja, ik sta nog altijd achter wat ik toen in volle coronatijd schreef. Ik ergerde me in die periode enorm aan het egoïstische gedrag van lui die meenden dat het een goed idee was om zich aan deze broodnodige maatregelen te onttrekken.
Nette manieren, hoffelijkheid, respect, je plaats kennen, weten wanneer je gewoon je mond moet houden en terughoudend moet zijn. Het maakt van je echt geen watje hoor. Nee, je bent gewoon iemand die zijn wereld kent. Er zijn echt wel genoeg schreeuwers, aanstellers, hufters en bullebakken. Ze bekleden zelfs de hoogste posities in de wereldpolitiek. Of is Trump geen bullebak dan?

Trump.
Grab them by the pussy.
Zo’n varken wordt tot president verkozen en spreidt zijn vulgariteit uit waar hij het maar kan. En het gedachtengoed van zijn aanhangers is zelfs nog veel walgelijker. Alsmaar meer jonge mannen vinden dat vrouwen gehoorzaam en onderdanig moeten zijn en verspreiden deze enggeestige boodschap massaal over het internet. Niet meer in besloten groepen zoals tot zo’n tien jaar geleden maar meer en meer in het openbaar. Ineens mag/moet een man weer macho zijn en wordt hij aangemaand om naar de fitness te gaan en spieren te kweken. Bodyshaming is niks meer om je over te schamen maar wordt tegenwoordig weer iets ‘’’normaals’’’.
Niet alleen platvloers racisme wordt vandaag de dag genormaliseerd maar ook misogynie (vrouwenhaat) laat steeds vaker zijn walgelijke gezicht zien.

Men kijkt graag naar allochtone mannen en hun primitieve kijk op het gezinsleven en man/vrouw relaties. Maar het wordt alsmaar duidelijker dat ook meer en meer autochtone mannen zich niet meer schamen voor het uiten van plat seksisme en denigrerende praat tegenover vrouwen. Het lijkt er meer en meer op dat we wat dat betreft er eerder op achteruit dan erop vooruit gaan. En ja, ik vind dat een triestige evolutie.
Want ik beschouw vrouwen als gelijken. Niet meer en niet minder. Ik heb ook nooit problemen gehad met een vrouwelijke leerkracht, dokter of baas. De meeste beroepen kunnen vrouwen evengoed uitoefenen als mannen. Ja, in het echt fysiek zware werk moeten ze de duimen leggen, en dat heeft zo zijn biologische redenen. En ook het aantal vrouwelijke schaakmeesters is nog dun bezaaid. En ook in academische topfuncties zijn vrouwen nog altijd ondervertegenwoordigd.
Maar in zo goed als alle sectoren waar vrouwen evenredig vertegenwoordigd zijn doen zij hun werk evengoed als wij mannen.

Dames.
Tot slot nog een woordje voor jullie. En ja ik ga een klein beetje slijmen.
Ik zie jullie graag!
Ik hou van jullie, echt waar. Nu ja, ik hou het meeste van mijn lieve vriendin en zij komt op de eerste plaats. Maar voor zij er was heb ik mijn fysieke liefde en affectie met andere vrouwen gedeeld en ja dat waren heerlijke momenten. Heerlijke momenten die ik nu alleen nog voor mijn lieve schat bewaar. Maar ik zou liegen als ik moest zeggen dat ik liever niet het bed deelde met een lieve vrouw die mij toeliet in het intiemste van haar lichaam. Daar ga ik echt niet flauw over doen. Het waren stuk voor stuk zalige momenten die ik altijd ga blijven koesteren.
Intimiteit is een geschenk en een geschenk dwing je niet af maar neem je in dankbaarheid aan. En je draagt er zorg voor net zoals je zorg draagt voor diegene die het je schonk.

Maar ook zonder dat intieme kan je je liefde en genegenheid tonen. Je kan het ook met woorden doen. En daarom richt ik nu gemeende woorden van liefde naar alle vrouwen die dit lezen.
James Brown zong ooit: “It is a man’s world, but it would be NOTHING without a woman or a girl.”
En dat is ook zo. Jullie zijn de helende en zorgende kracht van het mensdom. En het zou mannen echt wel sieren als ze – al is het maar een klein beetje – van dat helende en zorgende tot zich namen en uitdroegen.
Net in deze tijden van hardheid en brutaliteit hebben we zorgende handen en helende zachtheid nodig. En nee je bent als man echt niet zwak als je je van je zachte kant toont.
Meer nog, ingaan tegen het seksistische en denigrerende gedrag van je vrienden maakt je een echte man. Leer dat aan je zoons.
Tot slot wil ik nogmaals alle vrouwen bedanken die mijn blog lezen en een bemoedigende reactie achterlieten.
Ik weet dat jullie dit artikel ook zullen lezen.