Op deze dag, 10 jaar geleden.

Dag lieve mensen.

Ik ga slapen.
Mijn twee hondjes dicht bij me.
Mijn lieverdjes.
Ik zie jullie graag Cecieleke en Celientje.
Kleine hartediefjes, deugnietjes, rakkertjes.
Gelukkig dat jullie mij nog afleiden met jullie dolle fratsen.
Op deze trieste dag.
Slaapwel allemaal, lief likje van deze kleine deugnietjes.

Dit schreef ik tien jaar geleden op mijn Facebook pagina vlak voor ik ging slapen.
Uren daarvoor was het nog een ochtend als alle andere. Mensen gingen naar het werk, kinderen gingen naar school en op de luchthaven stonden rijen passagiers klaar om in te checken voor hun vakantie of zakenreis.
Pendelaars stapten in de metro en zochten zich een plaatsje om dan naar hun telefoon te grijpen en te doen wat almaar meer mensen doen op een dood moment waarop ze niets om handen hebben. Eindeloos scrollen op sociale media dat toen ook al deel uitmaakte van ons leven.

EN TOEN GEBEURDE HET!

Harde knallen weerklonken gevolgd door paniekerig geroep en getier. Levens eindigden brutaal en gezinnen werden voorgoed uit elkaar gerukt. De gruwel die we de jaren voordien zagen gebeuren in Frankrijk, Engeland, Spanje en de VS gebeurde nu in ons eigen land.
Radicale moslimterroristen vol haat naar al wie niet volgens hun enge narratief leeft sloegen genadeloos toe met veel bruut geweld en zaaiden dood en verderf.

Het land werd in zijn hart geraakt en vol verbijstering vernamen we het gruwelijke nieuws via allerlei mediakanalen. En ofschoon er voor werd gewaarschuwd en het dreigingsniveau al heel hoog was met de gekende maatregelen zoals militairen op straat en verscherpt toezicht. Slaagden salah abdeslam en zijn kornuiten er toch in om hun smerige plannen uit te voeren.
Is het u opgevallen dat ik zijn naam niet in hoofdletters schreef.
Nee, dat doe ik niet want dat is die smerige rat niet waard. Voor mij is dat geen mens, en marc dutroux evenmin. Het zijn smerige monsters die veel te veel mensen veel te veel verdriet hebben aangedaan en het ergste is dat ze op geen enkel moment ook maar één greintje spijt hebben betuigd of ook maar enige vorm van schuldinzicht hebben getoond.
En ik ga nu even heel bruut zeggen wat ik over zo’n monsters denk.
Die verdienen geen proces, die verdienen geen normale rechtsgang. Eigenlijk zou je gewoon EEN KOGEL DOOR HUN SMERIGE KOP MOETEN SCHIETEN!
En gedaan!
En voor de rest ga ik geen woorden vuilmaken aan dat tuig en al wie daarmee sympathiseert. Dit is mijn energie niet waard en energie is kostbaar en daar moet je zuinig mee omspringen. Daar ga ik het ook nog wel eens over hebben, maar dit is voor een andere keer.

Toen ik dat ene stukje schreef op Facebook hing de verontwaardiging over wat er die dag gebeurd was nog altijd in de lucht. Mensen waren onthutst, mensen waren van slag en het idee dat we aangevallen worden om wie we zijn en hoe we zijn sloeg ons allemaal uit ons lood. Ons land had een vijand en die bevond zich gewoon in ons midden. Hij verbergt zich in onze steden en vanuit zijn schuilplaats wacht hij op het juiste moment om brutaal toe te slaan. Molenbeek stond zelfs in de USA gekend als ‘The Capitol Of Terrorism’. Wat moest een mens daarvan gaan denken?
Iedereen had er een mening over, en er waren er die riepen ‘hier hebben wij dus jaren geleden al voor gewaarschuwd. Maar jullie wilden niet luisteren!’.
Naarmate de dag vorderde laaide de verontwaardiging op sociale media alsmaar hoger op. Woorden van haat en woede vlogen over het scherm en mensen pookten elkaar op.
Ik besefte samen met enige andere gelijkgestemden dat het niet gezond was om je geest te voeden met al dat negatieve. Dus zette ik op tijd mijn TV uit  en schakelde ik de computer uit en ging ik met mijn hondjes wandelen. Mijn toen nog veel jongere en superspeelse keeshondjes. Het was lente, de vogels zongen hun lied en we zagen andere hondjes in het park. Hier in Nieuwpoort was het gewoon een dag als alle andere terwijl in Brussel de hel was losgebroken en de media minuut na minuut verslag uitbracht over de gebeurtenissen aldaar.

Deze cartoon verscheen nog de dag zelf op sociale media.

Afstand nemen.
Als ik op deze dag terugkijk en vooral op dat ene berichtje dat ik die avond postte dan merk ik vooral het verschil tussen de chaos in de wereld (die dag in ons kleine landje) en de rust en geborgenheid hier thuis. De hondjes die gewoon hun eigenzinnige zelf waren en mij – zoals ik het beschreef – wisten af te leiden met hun dolle fratsen. Het gevoel van dankbaarheid dat al die gruwel mij en diegenen waarvan ik hou gespaard was gebleven. En later het besef dat de hele dag blootgesteld worden aan de gruwel en ellende die elke dag opnieuw in de wereld gebeurt behoorlijk nefast is voor je welbevinden.

Vandaag de dag staan we elke dag bloot aan bakken informatie die onophoudelijk op ons afkomen. En iedereen heeft wel wat te vertellen. Iedereen heeft een mening over alles. Of die mening nu wel of niet onderbouwd is door enige kennis van zaken dat speelt zelfs geen enkele rol meer. “Dit is hoe ik het voel dus het moet wel juist zijn,” dat is wat alsmaar meer mensen lijken te denken. En sommigen schrikken er niet voor terug om feiten te verdraaien of zelfs helemaal te ontkennen om hun dubieuze ‘waarheden’ alsnog verkocht te krijgen. En het ergste is dat ze er nog in slagen ook.

We horen alsmaar meer dat mensen te kampen hebben met mentale problemen. Mensen voelen zich minderwaardig of onbegrepen want hun leven beantwoord niet aan het blitse ideaal dat op sociale media wordt voorgeschoteld. En we weten niet meer wie of wat we wel of niet kunnen vertrouwen want fake-new en nep AI video’s zijn aan de orde van de dag. Om van phishing en andere online smeerlapperij nog maar te zwijgen.
Dat is de reden waarom ik de laatste weken alsmaar meer afstand neem van het ‘sociale mediagebeuren’. Ik probeer Facebook zoveel mogelijk links te laten liggen, ook al betrap ik mezelf er soms nog op dat ik weer veel te lang zit te scrollen. Maar dan hou ik mezelf voor: “Miguel, daar ga je echt niks van leren hoor. Van die duizend en één meningen en ‘meninkjes’.”
Dat zet ik even de PC af, luister ik naar muziek of probeer ik een podcast op te zoeken die op zijn minst een beetje leerzaam of motiverend is.

Of ik ga gewoon wandelen met mijn twee keesjes.
De lente nodigt uit om buiten te zijn. Alsmaar meer bomen staan in bloei of beginnen te botten. De narcissen laten overal hun gele kopje zien en overal hoor je het gefluit van de vogeltjes. En het licht van de zon geeft mij gezonde energie. Ik stel hoop in het leven en richt mij op het positieve, het leerzame, het motiverende.
En ik probeer mij aan mijn voornemen te houden om nog regelmatiger een nieuw artikel op mijn blog te plaatsen.

Tien jaar later. 

Overpeinzingen op vrouwendag.

Dag lieve… Vrouwen.

Het is jullie dag vandaag. En ik weet dat jullie mijn blog lezen. Meer nog, als ik een like krijg op Facebook na het plaatsen van een link naar mijn blog dan is dat bijna altijd van vrouwelijke vrienden… MIJN WELGEMEENDE DANK DAARVOOR!
Ik ben een man, en ik weet dat mijn seksegenoten het jullie soms erg lastig maken. Ze bezorgen jullie bij momenten een onveilig gevoel op straat, op het werk en zelfs in de familiale sfeer. Nog teveel mannen voelen zich boven jullie verheven en vinden het leuk om jullie neer te halen en te kleineren.
En ik zou kunnen zeggen dat ik hun gedrag afkeur (doe ik ook, daar niet van) of dat ik mij schaam

Weet je? Als ik lees dat er weer ergens een vrouw het leven heeft gelaten ten gevolge van partnergeweld of gewoon brute moord dan ben ik daar echt wel niet goed van. En nog altijd zijn er ‘venten’ die menen het recht te hebben om een vrouw te claimen, te bezitten, te controleren en te domineren. Nog altijd zijn er ‘venten’ die niet snappen dat nee wel degelijk NEE IS!
Veel mensen, ook vrouwen schijnen niet te begrijpen wat het is om constant achterom te moeten kijken, om elke dag opnieuw geile blikken en losse handjes te moeten trotseren. Een kneep in de billen, een glibberige hand over je borsten. Ja vrouwen moeten dit veel vaker ondergaan dan de meeste mensen denken. En nee, diegenen die dit doen voldoen echt niet aan het stereotype van ‘het vieze mannetje’.

Weet je wat een mooie kunst is in het leven? Je in de plaats van een ander stellen.
Stel je eens voor dat er elke dag vreemden aan je lichaam zitten, hun kruis tegen je aanschurken of je lopen uit te kleden met je ogen. Stel het je eens voor dat je als man op de bus zit en een queer man kont naast je zitten en het eerste wat hij doet is naar je kruis kijken. Ik durf wedden dat als je dat zou meemaken je daar een serieus degout zou aan overhouden en je queer mannen voortaan met een argwanende blik bekijkt. In het minst erge geval.
Ik weet, dit gaat niet zo gauw gebeuren. De meeste queer of homomannen zijn zo niet. Ja, het zijn vooral de heteromannen die zich aan dergelijk gedrag bezondigen.
U maakt een seksistische grap of maakt een doorzichtige avance en wanneer een vrouw daar negatief op reageert noem je haar een ‘seut’ of ‘tante nonneke’. Al eens aan gedacht dat ze dergelijke flauwe zever al zeker tien keer heeft mogen horen… afgelopen week?

Heren!
Ik richt me tot jullie.
Weet je wat jullie opnieuw moeten doen? Leren om een gentlemen te zijn.
Ik schreef daar al eerder een blogartikel over. En ja, ik sta nog altijd achter wat ik toen in volle coronatijd schreef. Ik ergerde me in die periode enorm aan het egoïstische gedrag van lui die meenden dat het een goed idee was om zich aan deze broodnodige maatregelen te onttrekken.
Nette manieren, hoffelijkheid, respect, je plaats kennen, weten wanneer je gewoon je mond moet houden en terughoudend moet zijn. Het maakt van je echt geen watje hoor. Nee, je bent gewoon iemand die zijn wereld kent. Er zijn echt wel genoeg schreeuwers, aanstellers, hufters en bullebakken. Ze bekleden zelfs de hoogste posities in de wereldpolitiek. Of is Trump geen bullebak dan?

Trump.
Grab them by the pussy.
Zo’n varken wordt tot president verkozen en spreidt zijn vulgariteit uit waar hij het maar kan. En het gedachtengoed van zijn aanhangers is zelfs nog veel walgelijker. Alsmaar meer jonge mannen vinden dat vrouwen gehoorzaam en onderdanig moeten zijn en verspreiden deze enggeestige boodschap massaal over het internet. Niet meer in besloten groepen zoals tot zo’n tien jaar geleden maar meer en meer in het openbaar. Ineens mag/moet een man weer macho zijn en wordt hij aangemaand om naar de fitness te gaan en spieren te kweken. Bodyshaming is niks meer om je over te schamen maar wordt tegenwoordig weer iets ‘’’normaals’’’.
Niet alleen platvloers racisme wordt vandaag de dag genormaliseerd maar ook misogynie (vrouwenhaat) laat steeds vaker zijn walgelijke gezicht zien.

Men kijkt graag naar allochtone mannen en hun primitieve kijk op het gezinsleven en man/vrouw relaties. Maar het wordt alsmaar duidelijker dat ook meer en meer autochtone mannen zich niet meer schamen voor het uiten van plat seksisme en denigrerende praat tegenover vrouwen. Het lijkt er meer en meer op dat we wat dat betreft er eerder op achteruit dan erop vooruit gaan. En ja, ik vind dat een triestige evolutie.
Want ik beschouw vrouwen als gelijken. Niet meer en niet minder. Ik heb ook nooit problemen gehad met een vrouwelijke leerkracht, dokter of baas. De meeste beroepen kunnen vrouwen evengoed uitoefenen als mannen. Ja, in het echt fysiek zware werk moeten ze de duimen leggen, en dat heeft zo zijn biologische redenen. En ook het aantal vrouwelijke schaakmeesters is nog dun bezaaid. En ook in academische topfuncties zijn vrouwen nog altijd ondervertegenwoordigd.
Maar in zo goed als alle sectoren waar vrouwen evenredig vertegenwoordigd zijn doen zij hun werk evengoed als wij mannen.

Dames.
Tot slot nog een woordje voor jullie. En ja ik ga een klein beetje slijmen.
Ik zie jullie graag!
Ik hou van jullie, echt waar. Nu ja, ik hou het meeste van mijn lieve vriendin en zij komt op de eerste plaats. Maar voor zij er was heb ik mijn fysieke liefde en affectie met andere vrouwen gedeeld en ja dat waren heerlijke momenten. Heerlijke momenten die ik nu alleen nog voor mijn lieve schat bewaar. Maar ik zou liegen als ik moest zeggen dat ik liever niet het bed deelde met een lieve vrouw die mij toeliet in het intiemste van haar lichaam. Daar ga ik echt niet flauw over doen. Het waren stuk voor stuk zalige momenten die ik altijd ga blijven koesteren.
Intimiteit is een geschenk en een geschenk dwing je niet af maar neem je in dankbaarheid aan. En je draagt er zorg voor net zoals je zorg draagt voor diegene die het je schonk.

Maar ook zonder dat intieme kan je je liefde en genegenheid tonen. Je kan het ook met woorden doen. En daarom richt ik nu gemeende woorden van liefde naar alle vrouwen die dit lezen.
James Brown zong ooit: “It is a man’s world, but it would be NOTHING without a woman or a girl.”
En dat is ook zo. Jullie zijn de helende en zorgende kracht van het mensdom. En het zou mannen echt wel sieren als ze – al is het maar een klein beetje – van dat helende en zorgende tot zich namen en uitdroegen.
Net in deze tijden van hardheid en brutaliteit hebben we zorgende handen en helende zachtheid nodig. En nee je bent als man echt niet zwak als je je van je zachte kant toont.
Meer nog, ingaan tegen het seksistische en denigrerende gedrag van je vrienden maakt je een echte man. Leer dat aan je zoons.
Tot slot wil ik nogmaals alle vrouwen bedanken die mijn blog lezen en een bemoedigende reactie achterlieten.
Ik weet dat jullie dit artikel ook zullen lezen.

Op deze dag, 35 jaar geleden.

Dag lieve mensen.
De lente laat zijn zonnige snoet zien, heerlijk toch.
De koude sombere winter is bijna voorbij, de dagen worden langer, de zon staat hoger en het licht wordt feller. De eerste lentebloemen tooien de tuinen en grasvelden al met hun kleurenpracht en als de wolken verdwijnen dan toont de hemel zich van zijn blauwste kant.
Heerlijk toch.
Dit is dan ook zalig weer om met de hondjes te wandelen hé. Op zo’n mooie dag waarop de hemel helemaal uitklaart en onze grote gele vriend zich van zijn beste kant laat zien fleur ik helemaal op. Ook al is het nog niet zo heel erg warm.
Hoewel, gisteren mochten we al een voorsmaakje voelen van hoe warm de lente wel kan zijn. We gingen naar Oostende gaan shoppen gisteren. En het was gewoon zalig om eens buiten te zijn, even weg van alles. Even langs het strand met de hondjes en ze laten spelen met het balletje en intussen je zorgen meegeven met de wind.

Het is eind februari, nog twee dagen en we verwelkomen Maart, de eerste echte lentemaand.
Langere dagen, hogere temperaturen, nieuwe verse moed. Wat wil een mens nog meer nietwaar?
Maar deze op twee na laatste dag van februari is een dag waarop mijn gedachten afdwalen aan een trieste gebeurtenis die begin jaren negentig plaatsvond. Het gebeurde dus op dezelfde dag als wanneer de Amerikaanse troepen het leger van Saddam Hoessein verjoegen uit Koeweit Stad. Een gebeurtenis die live vanuit vele huiskamers wereldwijd werd gevolgd. De beelden van brandende oliebronnen en gitzwarte rookpluimen die de hemel verduisterden zitten nog altijd in het collectieve geheugen gegrift.
Het zoals het beeld van het meisje dat op diezelfde dag nu 35 jaar geleden spoorloos verdween. Sinds die dag ontbreekt elk spoor van haar.

 

Nathalie Geijsbregts.
Haar naam en haar foto doet bij iedereen een belletje rinkelen. Logisch ook want de affiches die na haar verdwijning verspreid werden waren overal te zien. Supermarkten, postkantoren, gemeentehuizen, stations, trams, bussen, auto’s. Het was de eerste keer dat de verdwijning van een kind zoveel media aandacht kreeg. Haar ouders deden hun verhaal op het VTM-Nieuws en in een praatprogramma van Jan Van Rompaey. Kranten hebben er hele artikels aan gewijd en dat kwam omdat haar vader er alles aan deed om de verdwijning van zijn tienjarig dochtertje in de belangstelling te houden. Want ook in die tijd was oud nieuws al snel vergeten nieuws.

Maar Nathalie werd niet vergeten. Haar beeld staat nog altijd in het collectief geheugen gegrift en dat na 35 jaar. En in die 35 jaar is er heel wat gebeurd. Zo was er onder andere de zaak Dutroux waarna het vreselijke talmen van de politiediensten bij dergelijke verdwijningen keihard werd aangekaart. Alsook het gebrek aan middelen. Stel je voor, in 1991 hadden politie en gerechtelijke diensten amper voldoende computers, en men werkte op veel politiekantoren en rijkswachtposten (die waren er toen ook nog) nog met een ouderwetse typmachine. Laat staan dat er sprake was van enige éénheid van commando. Na 1996 het jaar waarin de zaak Dutroux losbarstte veranderde dat. Er kwam een instantie genaamd Child-Focus en de Cel Voor Vermiste Personen met aan het hoofd Alain Remue, een man waarvoor ik zeer nederig mijn klak afdoe, echt waar.
Ook op technologisch vlak is er echt heel veel veranderd. Nu is er internet, sociale media, maar ook ANPR camera’s (met nummerplaatherkenning) en andere manieren om snel een verdacht voertuig te lokaliseren. Het resultaat is dat wanneer iemand het in zijn hoofd zou halen om een kind te ontvoeren, er een veel grotere kans is dat hij gewoon gevat wordt. Al gebeurt het nog steeds dat lui met kwade bedoelingen door de mazen van het net glippen, helaas met fatale gevolgen zoals afgelopen jaar in Nederland.
Maar helaas, al deze vooruitgang kwam voor Nathalie te laat. Ze verdween zonder een spoor na te laten en het is voor haar ouders en broer en voor ons allen een groot raadsel wat er met haar gebeurde. Er kwamen heel wat verdachten in de schijnwerpers en ook de al eerder genoemde Marc Dutroux werd aan de tand gevoeld, maar nooit kon men tegen wie ook iets hard maken. De meest waarschijnlijke verdachte is helaas dood, zijn naam was Michel Stockx, een vrachtwagenchauffeur die in Nederland en Duitsland meerdere kinderen heeft ontvoerd en vermoord. Hij zou in de buurt geweest zijn van Leefdaal het dorpje waar Nathalie woonde en voor het laatste gezien werd.

Waar is Nathalie?
Het boek dat haar vader schreef.

35 jaar geleden.
Dat is verdomd een hele tijd. De wereld waarin Nathalie opgroeide was heel anders dan de wereld waarin een kind van haar leeftijd vandaag opgroeit. Dat is echt wel het minste wat je kan zeggen. Toen was er ter verstrooiing alleen de TV met misschien 20 zenders, waaronder drie Vlaamse. En van Internet was er nog geen sprake, laat staan van smartphones. Bellen deed je nog via de vaste lijn en wie naar huis wilde bellen ging naar een ‘telefoonkotteke’.
Dat is wat ik mij bedacht toen ik aan deze zaak terugdacht, wat gebeurde naar aanleiding van een documentaireserie over deze verdwijningszaak die je momenteel kan bekijken op Streamz en waarvoor volop reclame wordt gemaakt op sociale media. Tijdens het scrollen zag ik dan ineens haar gezichtje verschijnen, en dat gaf me altijd een triest gevoel, gewoon omwille van het idee dat niemand weet wat er met haar is gebeurd. Maar waarvan elkeen instinctief weet dat het slecht met haar afliep.

En dat is wat mij dan zo triest maakt. Dat niemand weet wat er echt met haar gebeurd is?
Wat heeft Nathalie moeten doorstaan in haar laatste momenten? Ver van haar thuis, van de beschermende armen van haar mama of papa. Welke angsten gingen er door haar frêle lichaam?
Eigenlijk mag je er niet aan denken, en net zoals haar vader het in meerdere interviews zei kan je alleen maar hopen dat ze niet heeft geleden.
Maar toch, dat zo’n pril en jong leven op zo’n manier moet eindigen. Dat is iets wat mij triest stemt en ik weet dat jullie lezers dat van mij weten.

Ik schrijf dit artikel als eerbetoon aan een meisje dat ik nooit heb gekend. Maar toch kennen we haar in zekere zin allemaal. Heel het land leefde mee met de zoektocht van haar ouders en voor velen van mijn leeftijd was ze als een kleine zus over wie we ons zorgen maakten en voor wie we ooit hoopten op een goede afloop. Tevergeefs.
Ik kijk naar haar haar foto die ik ter illustratie hier heb geplaatst. Ik zie haar warme blik, haar zachte glimlach. En voel een brok in de keel.
Lieve Nathalie, het ga je goed. Waar je ook mag zijn. En deze avond kijk ik speciaal even naar de sterrenhemel terwijl ik aan je denk.

 

 

Een mooie dag voor een gedicht.

 

Ik ben niet zo goed in dichten en rijmen. Het lukt me beter om u met mijn verhalen te lijmen.  
Maar je moet je blik durven verruimen in het leven, en daarom probeer ik nu ook even.  
Het is vandaag een bijzonder dag, een dag die we beginnen met een lach. Een dag voor schrijvende poëten, die even hun dagelijkse beslommeringen vergeten.  

Een dag vol woorden en sierlijke zinnen, die ons oproepen om ons te bezinnen. Een dag waarin geweld en wapengekletter, met gerijm worden verketterd. Want woorden zalven en woorden helen. En mooie woorden gaan nooit vervelen.  

Kerst en nieuw zijn verstreken en Blue Monday is ook alweer voorbij. Het is nog lang tot Pasen, en Carnaval moet er eerst ook nog bij.  
Sint Valentijn inspireert ons tot het schrijven van een liefdesbrief. Maar enkel rijmende woorden raken de gevoelige snaar van uw lief.  

Gedichtendag, niet zomaar een dag, maar een dag waarin echt alles mag.  
Een tekst vol ondeugd en losse zeden of woorden vol van erotiek, over borsten, billen, intieme onderdelen en stoute naakte romantiek. Woorden zwaarmoedig of vederlicht. 
Het mag allemaal... zolang er wordt gedicht. 

Patiënt X (slot).

 

De Aula van Begrafenissen Ceustermans zat afgeladen vol voor het afscheid van Saar Hazeldoncks. 
Het was een sobere maar zeer emotionele plechtigheid. Saar was een zeer graag geziene vrouw. Niet alleen op haar werk waar ze haar job als HR-Manager zeer ter harte nam, maar ook bij de volleybalclub waar ze niet alleen jaren actief lid was en het zelfs goed deed in de competitie. Maar waar ze ook in het bestuur zetelde en er zelfs penningmeester werd en in die functie zeer gulle sponsors wist aan te trekken.  
Vooraan zat Magnus, Karen Huygeleers zat naast hem en hield zijn rechterhand vast. Magnus staarde vol vertwijfeling voor zich uit en de tranen rolden over zijn wangen. Sheila werd door Jan Ceustermans tot bij Magnus en Karen gebracht en zette zich naast Magnus. Het was Karen die hierom had verzocht. “Fijn dat je gekomen bent,” zei Karen met zachte stem. 
“Spreekt toch vanzelve zekers,” zei Sheila die een krop in de keel had. 
“Ek woaren de latste persoon die met Saar geklapt heit,” zei Sheila op fluistertoon. “En dat komt hard binnen Karen, echt wel.” Karen keek Sheila aan en knikte. “Ik versta het,” zei ze. 
De plechtigheid begon en familie en vrienden namen het woord en loofden Saar voor haar eerlijkheid, directheid, kameraadschap, hulpvaardigheid en haar goede raad. Haar lievelingsmuziek werd afgespeeld en Sheila bedacht dat Saar een verdomd goeie smaak had. Veel rock ballads zoals November Rain van Gun’s & Roses en Tears In Heaven van Eric Clapton.  
Dan rolde Magnus zijn rolstoel naar het spreekgestoelte. Hij rechtte zich op, greep het spreekgestoelte met beide handen en klampte zich eraan vast en nam dan het woord.  
“Saar, liefje. 
Ik was een vreemde in dit land, maar jij maakte me wegwijs. Jij hielp mij met de ingewikkelde administratie en de doolhof van de ambtenarij. Je schreef me in voor een taalcursus en hielp me ook met het doorwroeten van deze toch ingewikkelde taal met al zijn vervoegingen en vooral zijn DT-regels.  
Maar ook emotioneel groeiden we dichter naar elkaar toe. 
Saar, liefje. 
Ik heb de wereld rondgezworven en tijdens die zwerftochten heb ik veel vrouwen ontmoet en bemind. Maar geen één van die vrouwen was in staat mij te geven wat jij me gaf. Wanneer wij samen waren, wanneer wij samen intiem waren. Lieve Saar, dan vergat ik gewoon de wereld en alles om me heen. 
Jij bracht me niet naar de zevende hemel, maar naar een veel hoger universum, één waar alleen maar liefde is. 
Saar, liefje. Ik weet dat jij daar nu bent en op me wacht. En als mijn tijd gekomen is lieve Saar.  
Dan zal ik je daar ontmoeten. 
Vaarwel Saar, liefje.” 

Na de dienst - waarna de asse van Saar werd uitgestrooid in De Leeghaardsbossen waar ze graag wandelde, jogde en met Magnus de meest magische liefdesmomenten beleefde – besloten Karen, Magnus en Sheila om in ’t Vleeschhuys een stevige hap te gaan eten. Ook Lou en Morgane zouden hen dan vergezellen. Lou had wel trek in een stevige lap vlees. 
“En wat ga je nu doen?” vroeg Sheila aan Magnus. 
“Terug naar Zweden,” was het directe antwoord. “Het was mijn vader die het voorstelde. Hij is momenteel met mijn moeder op weg naar hier en zouden hier tegen de avond aankomen. Ze willen wat er is scheefgelopen voor ik vertrek goedmaken door mij helpen en vader heeft ervoor gezorgd dat ik kan revalideren in één van de beste revalidatiecentra van Scandinavië. Dat is wel gelegen in Denemarken maar een kniesoor die daarop let.  
Sheila keek naar Karen, het viel haar op dat het vertrek van Magnus haar zwaar viel. 
Na de maaltijd liep ze samen met Karen door de straten.  
“Ghie ghoat hem missen hé.” 
“Ja,” zei Karen met een snik in haar stem. 
“Ik heb me zijn lot aangetrokken, ik heb hem verpleegd, zijn tranen gedroogd, hem moed ingesproken en hem opgemonterd. Na zijn ontslag mocht hij bij mij logeren, want zelfstandig wonen zit er niet meer in, de huur van zijn appartement is opgezegd.  
Fuck, wij hebben zo’n diepe gesprekken gehad, elke avond opnieuw toen hij bij mij logeerde,” zei Karen die tegen haar tranen vocht. 
“Alleine mor gesprekken?” vroeg Sheila terwijl ze haar arm rond de hals van Karen sloeg. 
“Sheila. Dit kan ik wel aan u kwijt meid.  
Een man heeft geen penis nodig om een goeie minnaar te zijn hoor,” zei Karen met een diepe brok in de keel. “Ik kan heel goed begrijpen waarom Saar zo’n harde crush op hem had.” 
In diepe gedachten verzonken liepen twee vrouwen door de straten. Hun hoofden lichtjes beneveld door de wijn en de stevige whisky die ze dronken bij wijze van afzakkertje.