Uitgelezen: Spoetnikliefde van Haruki Murakami.

 

Dag lieve mensen. 
Lezen is een heerlijk tijdverdrijf en zoals ik iemand ooit hoorde zeggen: ‘Literatuur is een eeuwig genoegen’. 
Dat is wat mij er toe noopt om zo af en toe tegen mijzelf te zeggen: “Kom Miguel, leg die laptop en smartphone aan de kant en PAK EENS EEN BOEK VAST!” 
Want als ik mijzelf in deze niet tot de orde roep en ik in deze niet wat meer discipline toelaat in mijn leven, dan moet ik bij elk eindejaar weer vaststellen dat ik toch maar bitter weinig heb gelezen.  
En dit terwijl ik zelf wel besef dat lezen echt wel iets is dat ER TOE DOET! 
We leven in een tijd van ‘ontlezing’ en dat is echt wel geen goed nieuws. Noch voor onszelf, noch voor de samenleving in zijn geheel. Want het is echt geen goed idee om toe te laten dat schermen onze kostbare tijd gaan innemen, en nog minder dat wij met zijn allen afhankelijk zijn van de willetjes en grilletjes van de grote technologiereuzen en hun inhalige bazen. Want wie zich een beetje deftig informeert weet ook wel dat die bazen toch wel heel veel praat beginnen te krijgen, nietwaar? 

Maar goed, lezen dus. 
Ik heb nog ergens wat boeken liggen die je destijds gratis bij de Humo kreeg onder de titel ‘Klassiekers Van Nu’. Daarvan had ik nog het boek ‘Elementaire Deeltjes’ van Michel Houellebeque liggen. Alsook het boek dat ik gaarne met u wil bespreken. 
Spoetnikliefde. 
Dit boek verscheen voor het eerst in Japan in het jaar 1999, maar werd pas in 2004 in het Nederlands vertaald. Het werd geschreven door de Japanse auteur Haruki Murukami. De ouders van deze schrijver gaven les in Japanse literatuur, maar hijzelf hield meer van Amerikaanse literatuur, en van Westerse popmuziek. Een ander boek van hem heeft als Engelstalige titel ‘Norwegian Woods’, dat was eveneens een liedje van The Beatles.

 
 

De originele Japanse uitgave.

Het verhaal. 
Spoetnikliefde is een verhaal dat door een vertellend personage in de ik vorm wordt geschreven. Dat personage is een jonge onderwijzer die in zijn studententijd een meisje leerde kennen waar hij heimelijk verliefd op werd. Het verhaal gaat voornamelijk over dat meisje. Haar naam is Sumire.  
Sumire is een beetje een vreemd en excentriek meisje. Ze droomt ervan om schrijver te worden en doet verwoede pogingen om een roman te schrijven, maar het lukt haar van geen kanten. Elke nacht opnieuw belt ze haar vriend – het vertellende personage dus – uit zijn bed en overdondert ze hem met de meest gekke en bizarre vragen. Dit neemt hij echter voor lief omwille van zijn stiekeme liefde voor Sumire. Maar die liefde is niet wederzijds, ze heeft naar eigen zeggen geen behoefte aan seksueel contact met mannen. Maar dan op een dag ontmoet Sumire een oudere zakenvrouw van Koreaanse origine en ze wordt als het ware op slag verliefd op die vrouw die Mioe heet.  
Dan kruisen de wegen van Sumire en Mioe elkaar opnieuw en Mioe vraagt Sumire of ze voor haar wil werken. Tuurlijk zegt ze hierop geen nee.  
De verteller ziet zijn kans om toenadering tot Sumire te vinden smelten als sneeuw voor de zon, ook al helpt hij haar om te verhuizen en net daar tussen de kartonnen dozen voelt hij de enorme begeerte om seks met haar te hebben.  

Dan vraagt Mioe aan Sumire of ze haar wil vergezellen tijdens haar reis door Europa.  
Ze reizen eerst naar Italië en Frankrijk maar komen uiteindelijk op een klein Grieks eiland terecht.  
Niet lang daarna krijgt onze verteller een telefoon van Mioe met de vraag om meteen naar Griekenland af te reizen, want “er is iets met Sumire”.  
Wat dat ‘iets’ is wil en kan ze niet vertellen, dat laatste is vooral omdat het in de tijd waarin dit boek werd geschreven nog niet zo evident was om lange gesprekken te voeren als je internationaal belde, iets wat wij een kwarteeuw later een beetje vergeten zijn.  

De verteller reist naar Griekenland en daar blijkt dat Sumire gewoonweg van de aardbodem verdwenen is.  
Hoe kan dat? Waar is ze dan naartoe? Wat is er vooraf gebeurd? 
Veel vragen en weinig antwoorden.  
Dat is zo’n beetje in het kort het verhaal. Maar uiteraard is zo’n roman vol van dubbele bodems, verwijzingen en karakterschetsen van de drie personages.  
Personages met elk hun verhaal, hun dromen, toekomstplannen. Maar ook met hun trauma’s en onverwerkte verleden. Zo is er Sumire en haar droom om schrijfster te worden. Ze werkt aan een roman. Maar zoals eerder gezegd, het lukt langs geen kanten. Ze barst van de ideeën, maar ze slaagt er niet in om deze tot een samenhangend verhaal te verwerken. Haar hoofd zit vol vragen en wat ze elke dag meemaakt probeert ze te verwerken en dit kan ze naar eigen zeggen het beste door het op te schrijven. 

Humo's Klassiekers Van Nu. 
Alle boeken op een rij. 

Was dit een boeiend boek?  Ja, eigenlijk wel en dit om de volgende redenen.  -1 De auteur komt uit Japan en hij schrijft dan ook vanuit zijn cultuur en zijn leefwereld. Als er één goede reden is om boeken te lezen en vooral om kinderen en jongeren aan te moedigen om boeken te lezen, dan is het wel omdat boeken je een inkijk geven in het leven van andere mensen, maar ook in het leven in andere culturen met andere denkbeelden. De personages zijn Japans, maar het lot brengt hen naar Europa, een continent dat voor hen even exotisch is als het Verre Oosten voor ons.  
En ja het verhaal gaat ook over de liefde, over keihard verlangen naar iemand en dan vaststellen dat die verlangens onbeantwoord blijven.   Maar wat is er gebeurd met Sumire, en wordt ze teruggevonden?   Tja, om dat te weten moet je dat boek maar eens zelf lezen. Te verkrijgen bij bol punt com, Standaard Boekhandel en in uw bibliotheek.   -2 In het boek wordt er verwezen naar gekende boeken en schrijvers zoals Jack Kerouac, maar onrechtstreeks ook naar The Doors. De titel is dan weer een verwijzing naar de Spoetnik, de eerste kunstmaan die ooit in de ruimte werd geschoten. Spoetnik betekent 'reisgezel' in het Russisch. 

Maar wat ik persoonlijk ook ervaarde was het even weg zijn uit de realiteit. Even weg naar een heel andere wereld en een andere dimensie. En toen ik het boek weglegde om mijn dagelijkse taken en routine terug op te pikken was het terugkeren naar de realiteit bij momenten een beetje bruusk. 
Maar dan zag ik het lieve kopje van één van mijn hondjes, en dat maakte dan weer heel veel goed. En 't is daarom dat ik die lieverdjes zo graag zie. 

Ik wil maar zeggen... veel leesgenot. 

Over inspiratie en frequentie.

Dag lieve mensen.  
Ik weet het, ik zou veel regelmatiger in mijn blog moeten schrijven.  
Maar het probleem is dat ik niet altijd inspiratie heb.  
In die zin dat ik wel inspiratie heb voor het schrijven van verhalen, en die ga ik dan ook heel spoedig hier neerzetten. Maar om gewoon een stukje te schrijven over hoe het met mij gaat over waar ik aan denk of wat me bezighoudt. Daarin schiet ik soms te kort.  
Want ik weet dat mijn blog gelezen wordt en dat er mensen zijn die uitkijken naar wat ik hierop schrijf. En dat is een aanmoediging voor mij, echt wel. De reden om hier af en toe iets te posten.  

Maar zoals ik dus zei, het mag een beetje frequenter. Beetje meer regelmaat, het zou wel mogen.  
Maar ik wil dat mijn stukjes dan ook ergens over gaan. Ik kan niet zomaar wat schrijven over n’importe qoui. Zo zit ik niet in elkaar.  
Het moet ergens over gaan, het moet diegene die dit leest kunnen boeien. Het moet een beetje blijven hangen. Snap je wat ik bedoel?  
We leven in een tijd waarin elke influencer, content creator of eender wie die goed overweg kan met een smartphone en de nodige hulpprogramma’s en een beetje een vlotte babbel heeft om het even wat zit te ratelen, enkel en alleen maar om in de belangstelling te staan.  
“LOOK AT ME!! LOOK AT ME!!  Vind mij tof, druk op dat ‘vind ik leuk’ knopje, deel mijn filmpjes! PLEASE!!” Dat is het enige wat ik hoor als ik zo’n filmpje zie van zo’n hippe beunhaas die daar als een kip zonder kop staat te ratelen.  
Het laatste wat ik wil is om zo over te komen. Het gaat ook niet om mij, het gaat over wat ik schrijf. Het gaat over mijn ideeën, over hoe ik kijk naar de wereld om mij heen. Het gaat over mijn twee lieve hondjes die ik zielsgraag zie en soms ook over mijn lieve schat van een vriendin. Maar niet over mijn persoontje. Zelf ben ik zo interessant niet. Ik ben een gewone gast die werkt voor zijn kost en voor de rest een tamelijk alledaags leven leidt. Net als jij, diegene die dit leest.

De Skyline van Oostende. 
(Uit mijn eigen fotobestanden)

Ik schrijf omdat ik daar het één en ander uithaal.  
Het geeft mij de gelegenheid om te ventileren wat ik voel of wat er door me heen gaat als ik hoor wat er rondom mij en in de grote boze wereld gebeurt. Ik lees over cyberpesten en over jonge tieners die ten gevolge daarvan een einde aan hun leven maken. Ik heb daar een verhaal over geschreven over hoe pesterijen, armoede en het constant uitgesloten worden en weggeduwd worden een mensenleven kan verwoesten. Het verhaal over Brenda, weet je nog?  
Ik schrijf vanuit een sterk gevoel van empathie.  
Ik maak steeds vaker de bedenking dat veel mensen in een situatie zitten waarom ze zelf niet hebben gevraagd. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om als ‘ongewenst kind’ geboren te worden, om in armoede op te groeien of om constant te horen dat het er niet bij hoort, vaak zonder te weten waarom.  
Sterker nog. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om met een zware handicap geboren te worden. Of met een aangeboren ziekte. Soms trekken mensen gewoon een slecht lot. En soms moeten we het gewoon doen met onze gebreken en onze tekortkomingen die we tenslotte ALLEMAAL hebben. 

Empathie is iets moois. 
De bovenstaande bedenkingen maakte ik mij toen ik tijdens een wandeling met mijn hondjes een groepje mensen passeerde die zwaar gehandicapte kinderen in een rolstoel voortduwden. Kinderen die weinig meer konden doen dan spastische bewegingen maken en klanken uitstoten. Ik voelde een knauw in mijn maag en het besef dat geen enkel kind hierom gevraagd had. Ze hadden gewoon een zeer slecht lot getrokken en zijn voor het leven aangewezen op de hulp van mensen die bereid zijn om hen die hulp te geven. En ik weet van mensen die in de gehandicaptenzorg hebben gewerkt dat het heel zwaar werk is om voor zo’n kind te zorgen.  
Het vormt ook je kijk op het leven. En dat geldt eigenlijk voor alle mensen die in de zorg werken. Dokters, verpleegkundigen, zorgkundigen, opvoeders. Je wordt geconfronteerd met de mens in zijn meest naakte en kwetsbaarste vorm. 

En het feit is dat je ook in je latere leven ineens hulpeloos en kwetsbaar kan zijn. Een ongeval, of zelfs gewoon een ongelukkige misstap kunnen je voor het leven gehandicapt maken. Een zware financiële dobber of onverwachte tegenslag kunnen ervoor zorgen dat je heel je hebben en houden moet verkopen en aangewezen bent op het OCMW of andere instanties. Een kwaad gerucht of een valse aangifte van iemand die het heel slecht met u voor heeft kan je reputatie voorgoed schaden en ervoor zorgen dat je met het gerecht in aanraking komt en door iedereen wordt uitgespuwd, zelfs door je eigen familie. Er zijn verhalen genoeg gekend van mensen die het ooit goed voor mekaar hadden en die van de ene dag op de andere alles kwijtspeelden;  
Denk nooit ‘dit zal mij nooit overkomen!’ 

De verhalen die ik schrijf – alsook deze die ik nog niet gepubliceerd heb – gaan over zo’n zaken. Ze gaan over de vreemde wendingen in het leven. Vaak ook door eigen onbezonnenheid. Ze gaan over hoe snel je alles kan verliezen waar je voor gewerkt het en hoe weinig er nodig is om voorgoed gescheiden te worden van diegene die je zo innig liefhebt.  
Ze gaan over gewone mensen, geen superhelden, geen patsers, geen vedetten of sterren. Maar gewone mensen zoals jij en ik. Over mensen wiens van de ene dag op de andere overhoop wordt gehaald of die geconfronteerd worden met de onverwachte wendingen van het leven of gewoon van de gevolgen van hun overmoed of lichtzinnigheid.

Daarom, blijf mij volgen. Ik hou jullie zeker op de hoogte van wat er nog komen gaat. 
Liefs... Miguel.