vrijdag 20 november 2026

Doordeweekse bezigheden.




Dag lieve mensen. 
Het is kwart voor elf. En ik heb vrijaf.  
De hondjes hebben hun harnasjes en jasjes aan, de leibandjes zijn vastgeklikt en ik trek de deur achter mij dicht. De lucht is grauw en grijs en in de straat waar woon is het zoals gewoonlijk erg druk. Ik hoor de bouwvakkers aan de overkant van de straat. Ik hoor geklop, muziek en luide conversaties. De ruwbouw van het gebouw dat ze aan het neerpoten zijn is bijna af. Weer een appartementsgebouw erbij.  
Door de straat rijden heel veel auto's, maar ook veel bestelwagens van bouwfirma's, loodgieters stukadoors, elektriciens, en andere stielmannen. Alsook betonmixers, vrachtauto's en natuurlijk de bestelbusjes van postorderbedrijven. Het is volgende week Black Friday en de pakjes moeten zo snel mogelijk geleverd worden. De drukste tijd van het jaar breekt aan voor wie in deze sector werkt. 

Ik wandel verder.  
Cecieleke en Celientje doen om hun beurt hun dagelijkse behoefte en ik raap dat als propere burger netjes op in een zakje om het dan wat verder in een vuilbakje 'enkel voor hondenpoep' te deponeren. Bij dat vuilbakje kan je ook nieuwe zakjes nemen, maar dat doe ik niet, ik heb er nog genoeg. Ik heb altijd zeker twee rolletjes bij me. Eén in mijn broekzak en één in mijn jaszak. Voor het geval dat ik eens van broek verander en vergeet dat er nog geen rolletje inzit.  
En passeert een meneer met een andere hond, Celientje begint te keffen. En zo lopen we over De Kaai, daarvoor passeerde ik eerst langs de bakker maar juist ja, donderdag en vrijdag is hun sluitingsdag, dus ik wandel verder over De Kaai en in de etalage van een viswinkel kijk ik naar de prijs van de grijze garnalen. 27,50 de kilo. Veel geld zeker in deze tijd van het jaar. Maar dat heeft natuurlijk te maken met de peperdure dieselprijzen. We hebben een verouderde vissersvloot en die schepen varen met dieselmotoren met een hoog verbruik. Die schepen zuipen meer dan de bemanning die ermee vaart. Logisch ook, het cliché dat vissers en ander zeebonken zware drinkers zijn klopt echt niet meer. Ook op zee is drinken tijdens de werkuren taboe net als in eender welke andere sector.  

Het is een grijze grauwe dag in november. Er is niet veel volk op en wie zich op straat begeeft moet vaak ergens zijn. Boodschappen doen, afspraak bij de dokter of bij de kapper. Of ze moeten de bus of tram halen. Of ze gaan naar de markt, want het is vrijdag dus marktdag. 
Nadat ik brood heb gehaald loop ik van De Kaai naar Het Marktplein. Ik tref een dame die gecharmeerd is door de hondjes en vraagt mij of ze zouden bijten. Tuurlijk zeg ik nee, waarom zouden ze bijten, die kleine lieverdjes? Ze zijn zo braaf.  
Ze aait Celientje over haar kopje en is verwonderd dat haar vachtje zo zacht is. Ik vertel haar dat ze vorige week naar de trimster is geweest en dat ze daar om de zes weken naartoe gaan. Het doet me deugt als mensen zo gecharmeerd zijn door die twee kleine lieverdjes. We slaan een kort praatje en gaan dan onze eigen weg.  
Op de markt is het kalm, en er zijn veel lege plekken, niet alle kramen staan er. Dat gebeurt wel meer in de wintermaanden. Toch heerst er een gezellige sfeer. Mensen kuieren langs de kramen, treffen elkaar, slaan een praatje. Ik loop langs een groenten en fruitkraam en let natuurlijk op de seizoengroenten. Er liggen mooie paddenstoelen. Cantharellen, eekhoorntjesbrood, 'hoorn des overvloed' (in het Frans 'trompettes des morts').  
Herfsttijd = paddenstoelentijd.  
Ik ga niet elke week naar de markt, want vooral in de zomermaanden is het veel te druk voor de hondjes en dan zoek ik liever rustiger oorden op. Maar een markt is natuurlijk de ideale biotoop om seizoenproducten en lokale lekkernijen. Dus af en toe gaat mijn zoetje er toch eens heen en soms ga ik gewoon mee. Of we treffen er elkaar als ik haar tegemoet loop tijdens de wandeling. 

 

Straks weer zo'n winters tafereeltje? 


Winterse rust. 
Winter aan zee is heerlijk.  
Het is er rustig, er zijn weinig toeristen en dan heerst er een heel andere atmosfeer dan in de zomer. Toen ik nog in de horeca werkte vond ik dat heerlijk omdat dit het moment is om even tot mezelf te komen en de batterijen terug op te laden.  
November was en is nog altijd de maand waarop veel horecazaken hun jaarlijkse sluiting houden, al is het meer en meer de gewoonte om er meerdere sluitingsperiodes op na te houden. Een weekje sluiten voor de aanvang van het drukke zomerseizoen is meer en meer de gewoonte. Ook in horecamiddens is men zich meer en meer bewust van het belang van een goede werk-vrije tijd balans. Dat was ooit wel anders. Ik heb nog geweten dat er tijdens de maanden juli en augustus gewoon zeven dagen op zeven werd doorgewerkt. Maar geen enkele horecabaas die zich daaraan nog durft wagen. Want dan wil er echt niemand nog komen werken.  

Maar na de betaalde feestdag van 11 november was het stramien altijd, eerst nog een weekje openblijven en zoveel mogelijk alles wat nog in de kelder of frigo zit zoveel mogelijk te liquideren. Dan grote kuis, oftewel alles van onder tot boven grondig reinigen. De frigo's, de dampkappen, de ovens... ALLES! En dan een weekje of twee congé. 
Veel horecamensen gaan dan op reis en ook ik heb zo ooit eens eind november een weekje op Tenerife doorgebracht. Heerlijk was dat. Eind november, in België kwam de eerste vrieskou en in de Ardennen de eerste sneeuw. En ik lag in mijn zwembroek bij een zwembad met een cocktail in de hand te loeren naar knappe meiden in bikini.  
Maar reizen zit er nu niet meteen in. Waar naartoe met mijn kleine keesjes?  
Als de omstandigheden het toelaten zou er misschien nog eens een tripje naar de Ardennen inzitten, maar dat zijn plannen voor later. Maar verre reizen, dat hoeft voor mij niet zozeer.  
En ach, hier kan het ook heerlijk zijn. Het is rustig op het strand en zalig stil in de duinen. En als het weer even niet meezit dan installeer ik mij in de zetel met een fleecedekentje, mijn laptop op schoot en een goed verhaal in mijn hoofd (ja die komen er, hou deze blog maar in de gaten). Of een goed boek in de hand.  
Kopje koffie, of warme chocomelk. Een keesje dat naast mij of op de leuning ligt te soezen. Een streepje rustige muziek en de tijd die langzaam verstrijkt. En dan sta ik op, strek ik mijn benen en zie in de drukke straat onder mij dat het leven gewoon verder gaat.  

En het is goed zo! 






zaterdag 14 november 2026

Stilstaan bij de vooruitgang.




Dag lieve mensen.   Ik zie de toekomst somber in.   Het leven wordt alsmaar duurder, het wordt voor veel mensen alsmaar moeilijker om de maand rond te kopen en alles is zo verrekt onzeker.   Inflatie, oorlogsdreiging, cyberaanvallen en andere pogingen om het openbaar leven lam te leggen via de kwetsbare plekken van het internet.  Ik vrees dat wij nu de tol betalen van het doorgedreven digitaliseren en automatiseren. Men zag heil in het virtuele en dan vooral om te besparen. Weg met die kostelijke bankbedienden, Laat de mensen gewoon hun bankzaken regelen via de 'app'."   Daar waar je vroeger bankierde IN VERTROUWEN moet nu alles kil en afstandelijk via de computer, via mail of via de telefoon met zo'n doordravend bandje of tegenwoordig met een AI-robotstem. 

En eigenlijk hebben ze ons ook niets gevraagd hé. Nee het werd ons gewoon aangepraat door hippe marketingboys en makers van al even hippe en vaak super irritante reclamespotjes. En altijd weer hetzelfde excuus: "Om u nog beter te kunnen dienen!"  
Het zou klantvriendelijker, vlotter en gemakkelijker zijn. 
BULLSHIT! 
Het is kil, afstandelijk en sommige problemen passen niet in een invulstrookje of een keuzemenu. Het wordt tijd dat die blitse managers in kostuum dat eens gaan begrijpen.  
Zelfde verhaal als je iets moet regelen in het gemeentehuis. Je moet voor alles een afspraak maken, en ook dat moet online. Wat is er mis met een toegankelijke openbare dienst waar je op elk moment binnen en buiten kan stappen. Dit is één van jullie kerntaken. IK BEN EEN BURGER! GEEN CLIENT!!!! 

Ja ik ben een beetje kwaad, valt het op?  
Ik wil niet leven in een digitale en afstandelijke maatschappij. Ik wil dat men eens wat meer gaat stilstaan bij dat concept genaamd 'vooruitgang'! 
Laat mij in deze heel duidelijk zijn. 
AI GAAT DE WERELD NIET REDDEN! 

En weet je waarom niet?  
Het is daarvoor ook niet gemaakt.  
AI is gemaakt op maat van zakenlui die zo snel mogelijk heel veel geld willen verdienen en met dat vele geld dat ze vergaarden ook veel macht hebben verworven. Het zijn lui als Elon Musk, Mark Zuckerberg en Jensen Huang die de globale agenda bepalen. Alle economische beslissingen worden op hun maat genomen en wie niet mee kan in hun ratrace wordt genadeloos gedumpt.  




Oorlog of vrede? 
We worden meer en meer in de richting van oorlog geduwd. Het militair apparaat wordt overal ter wereld versterkt en de uitgaven voor defensie zijn draconisch gestegen. Daar waar uitgaven op defensie jarenlang bijna taboe waren.  
Op zich kan ik het begrijpen, er is een oude wet die zegt: "Wie vrede wil moet voorbereid zijn op oorlog."  
En dat is een wet die we maar beter ernstig kunnen nemen. 
We kunnen de dreigementen van een Vladimir Poetin maar beter ernstig nemen.  
En het is nu al duidelijk dat als er ooit een oorlog komt (LAAT ONS HOPEN VAN NIET!). Dat het een heel andere oorlog zal zijn dan wat we ooit eerder in de geschiedenis zagen.  
Men zal er alles aan doen om ons te treffen waar het maar kan, dat is de afgelopen weken wel duidelijk genoeg geweest.  

We kunnen alleen maar hopen dat onze leiders het hoofd koel kunnen houden en dat de mensen verstandig genoeg zullen zijn om niet op populisten of andere praatjesmakers te gaan stemmen die ons van alles beloven of de zaken simpeler voor te stellen dan ze zijn.  
Want het is allemaal niet zo simpel, het is geen 'groot complot. 
We zijn nu al tachtig jaar oorlogsvrij, dat is nog nooit eerder in de geschiedenis gebeurd. En nee, vrede is niet eeuwig. Al heb ik ooit gezegd: "Ik ben van na de oorlog en dat wil ik graag zo houden!" En ja, ik blijf daarachter staan.  
Maar mijn optimisme zakt nu echt wel naar een dieptepunt. 





De staat van de welvaartstaat. 
Ook wat onze welvaart betreft ben ik verre van optimistisch.  
Ik vrees voor een sombere kerst waarin veel mensen gaan kou lijden. Nu al lees ik over mensen die moeten kiezen tussen eten kopen of de verwarming aanzetten. Tussen honger en kou leiden. En ja dat ligt aan het peperdure leven, de torenhoge energieprijzen en de oncontroleerbare inflatie.  
En ook hier bestaan er echt geen gemakkelijke oplossingen. Lees of luister naar het economische nieuws (de podcast 'De Zeven' van De Tijd bijvoorbeeld). En je weet dat er echt wel reden is om ons zorgen te maken. En dat het nu echt niet het moment is om egoïstisch te doen en halsstarrig vast te houden aan 'verworven rechten'.  En ook niet om neerbuigend te doen naar mensen die niet zo succesvol of 'actief' zijn als dat jij dat bent.  
Je wil nu echt niet langdurig ziek of invalide zijn in deze zeer sombere tijden. Laat staan dat je wil failliet gaan. 

Nu meer dan ooit zouden we moeten kiezen voor soberheid.  
Nu meer dan ooit zouden we ons moeten afvragen of we dit op hol geslagen consumptiemodel wel kunnen volhouden?  Nu meer dan ooit zouden we ons moeten afvragen of ongebreideld energie gebruiken omdat je toch geen last hebt van de hoge energieprijzen wel een goed idee is. Al was het maar uit empathie met de mensen die daar wel onder lijden.  
De eindejaarperiode komt er weer aan en weldra zullen we weer overdonderd worden met reclame voor dure cadeaus en overdadige feesttafels met duur eten dat anders nooit op tafel komt. 
Dat steekt de mensen de ogen uit en veel mensen hebben elk jaar met kerst het gevoel dat ze er niet bij horen omdat ze al die dure dingen niet kunnen betalen. Ze schamen want hun cadeau steekt af met de dure cadeaus waarmee andere genodigden op de proppen komen.  
Ze voelen de sociale druk, maar tegelijk valt een veel te dure eindafrekening in de bus.  
En dan vraagt iemand als ik zich af... MOET DAT ECHT? 

Enfin, dat zijn zo van die zaken die mij bezighouden op een donkere en veel te lange novemberavond in 2026.