Herfstequinox.

 

Dag lieve mensen.
Deze nacht om 02:04u is de herfst begonnen. 
De zomer behoort dus definitief tot het verleden. Ofschoon de weersvoorspellingen nog een paar mooie zomerse dagen met temperaturen van boven de twintig graden aankondigen. 
Maar dat heet dus nu gewoon nazomerweer. Maar daarom gaan we er natuurlijk niet minder van genieten. Enfin, dat zou ik toch doen moest het niet mijn werkend weekend zijn. Maar ja, ook dan zal ik tijdens de pauze wel buiten te vinden zijn.

Maar er is geen ontkomen meer aan. De dagen worden korter en volgende maand gaat het winteruur in. Dan zal het al om zes uur en een maand later al om vijf uur pikdonker zijn. Ja, ik weet dat de meeste mensen hier liever niet aan herinnert worden. Het is veel te vroeg donker, en we moeten al veel te snel alle lichten aansteken en dit in combinatie met de invallende kou is dit nefast voor onze energiefactuur. Die dekselse energiefactuur die wel eens opnieuw hoog zal kunnen uitvallen met alles wat er momenteel weer speelt op vlak van geopolitiek. De fratsen van Trump en andere wereldleiders kosten ons veel geld en een mens als ik vraagt zich af waar al dat wapengekletter eigenlijk voor nodig is? 
Maar dat is dan weer een andere kwestie.

Het wisselen van de seizoenen.
Ik weet dat veel mensen een steek in hun hart voelen bij de gedachte dat de zomer voorbij is. Gedaan met gezellig in de tuin zitten tot middernacht. Al dan niet met de barbecue erbij, en de nodige 'verfrissingen', pintjes, wijn, cocktails, etc. Geen dag uitstapjes of weekendjes meer naar zee of plonzen in een openluchtzwembad. Over een maand worden de terrasjes weer opgeborgen en zoeken we d gezelligheid gewoon binnen op en maken we plannen voor de eindejaarsfeesten. 
Het is wat het is lieve mensen.
Maar tegelijk hou ik er wel van, van het wisselen van de seizoenen. De bladeren verkleuren en beetje bij beetje worden de bomen kaler. Overal zie je paddenstoelen en ik vind het altijd zo grappig als mijn lieve hondjes door de gevallen bladeren dartelen, de kleine schatjes. 

Onze keesjes tijdens één van onze vele boswandelingen.

Nee, winterse kou is niet altijd leuk. Maar het is net dat wat ons zo hard doet hunkeren naar de lente, naar het lengen van de dagen en ons doet genieten van de eerste warme zonnestralen. 
En ik laat het wisselen van de seizoenen ook graag zien op mijn bord. Met andere woorden, eten is toch zoveel smakelijk als je kookt en eet volgens het seizoen. Nu is het nog september, het fruit is op zijn best en er liggen heerlijke appelen in huis. Appelen van bij ons, Jonagold die worden geplukt door onze hardwerkende tuinders. Peren, pruimen, bosvruchten. Zo lekker en zo gezond.
En bij herfst denk ik ook aan de eerste noten, eigenlijk zouden we veel meer noten moeten eten. Ze zitten bomvol stofjes die goed zijn voor onze hersenen en ze zouden net als bosvruchten degeneratieve ziektes zoals Alzheimer of dementie tegengaan. 
Maar ik ben een levensgenieter en als de dagen beginnen te korten en de eerste kou zich begint te manifesteren, dan ga ik al eens naar een goede beenhouwer op zoek naar een goed stukje wild. En ja daar drink ik al eens graag een glaasje rode wijn bij. En net nu in de maanden september en oktober is het moment daar om je voorraad wijn aan te vullen. En zeker als je dicht bij de Franse grens woont loont het de moeite om eens 'de schreve' over te steken en dan te stoppen bij de dichtstbijzijnde supermarkt. Want vaak houden ze er een 'foire de vin' of geven ze sowieso fikse kortingen op hun wijnen. En daar is een historische reden voor. 

Afbeelding gegenereerd met AI.

Want de wijnoogst is in volle gang en in veel gevallen zelfs al binnen en men is nu al bezig om het druivensap in wijn om te zetten. En dus wil men de voorraden van de voorbije jaren zo snel mogelijk wegwerpen om de vaten en voorraadkelders te vullen met de nieuwe oogst. De ideale tijd dus voor wijnliefhebbers om hun slag te slaan. En eigenlijk weet een goede wijnkenner dit al lange dan vandaag.
Op een mooie dag als deze waarop de zon schijnt en de hondjes straks nog een wandelingetje maken voor het avondeten. Gaan mijn gedachten dan ook naar de wijngaarden in zonnige streken waar de zon haar stralen op de rijpende druiven strooit en hardwerkende plukkers ijverig en met veel zorg de druiven van de ranken knippen en in hun grote manden leggen. 

En ja, ik weet dat wijn alcohol bevat en dat het nuttigen van alcohol ongezond is. Ja meneer Frank Vandenbroucke, ik weet dat heel goed en ik probeer mijn alcoholgebruik zoveel mogelijk te beperken. Maar nu ik toch aan het bloggen ben wil ik hier toch wel een woordje over zeggen. 
Een goed glas bier of een wijntje bij het eten. Hoe ongezond en hoe kankerverwekkend het ook mag zijn. En hoeveel ellende alcohol ook mag veroorzaken, iets wat ik al meermaals in mijn verhalen heb beschreven. De kans dat ik ooit geheelonthouder wordt en ik het genot van een goed glas bier of wijn aan mij laat voorbij gaan is zo goed als nihil. 
Want het is iets dat hoort bij onze cultuur en onze manier van leven. Wijn op tafel brengt mensen samen en bier aan de toog doet dat ook. En het zijn die momenten van samenzijn dat we moeten koesteren. en ik weet dat mensen dan zeggen van 'ja maar moet daar echt altijd alcohol bij te pas komen'? 
Wel ik ga u eerlijk zeggen dat ik mij een feestje of rijkelijke maaltijd zonder bier of wijn en al dan niet voorafgegaan door een lekker aperitief niet kan voorstellen. Ook al ben ik mij bewust van de gezondheidsrisico's. En ik zeg er bij dat het leven veel te kort is om mij bij alles wat ik eet of drink af te vragen 'ja maar, is dat wel gezond'? Mag eten en drinken niet ook gewoon LEKKER ZIJN?

Schuimend gerstenat.
(Ook AI gegenereerd)

Net die donkere dagen die nu gaan komen vragen om het genot van één van onze lekkere donkere biertjes die ons land rijk is. Of om een goed glas rode wijn, al dan niet met wat kaas of warme hapjes erbij. 
En een gezond en kwalitatief goed leven is meer dan wikken of wegen wat nu goed is voor ons lichaam of niet. Is alle dagen calorieën tellen gezond? Ik weet het niet hoor. 
Er is ook nog het aspect 'gezellig samenzijn' hé. Weet je dat eenzaamheid een mens echt kan verwoesten? Dat heel veel mensen thuis in hun kleine appartementje zitten te verpieteren, vaak in een koude kamer omdat ze schrik hebben om de verwarming aan te zetten. Dat vele mensen tijdens lange donkere winteravonden vaak heel donkere gedachten hebben, vaak met alle trieste gevolgen van dien. Ons land scoort niet voor niets hoog wat zelfdodingen betreft. En dat baart mij meer zorgen dan een gezellige mens die onder vrienden een glas bier aan zijn lippen zet. 

Kijk, het is nu woensdagavond en ik heb mijzelf na tien dagen onthouding getrakteerd op een heerlijk artisanaal biertje. Geen Belgisch, maar ééntje van 'over de schreve' dat ik op de kop tikte toen ik met mijn grote liefde ging winkelen in de Auchan in Duinkerke. 
Een 3 Monts, een biertje van een familiale brouwerij in Saint Sylvestre Chapelle, een dorpje vlak over de grens nabij Poperinge. Een amberbruin biertje dat al een beetje de sfeer van een herfstige avond weergeeft. Meer moet dat toch echt niet zijn zeker? 

IK DENK HET NIET!

Uitgelezen: Spoetnikliefde van Haruki Murakami.

 

Dag lieve mensen. 
Lezen is een heerlijk tijdverdrijf en zoals ik iemand ooit hoorde zeggen: ‘Literatuur is een eeuwig genoegen’. 
Dat is wat mij er toe noopt om zo af en toe tegen mijzelf te zeggen: “Kom Miguel, leg die laptop en smartphone aan de kant en PAK EENS EEN BOEK VAST!” 
Want als ik mijzelf in deze niet tot de orde roep en ik in deze niet wat meer discipline toelaat in mijn leven, dan moet ik bij elk eindejaar weer vaststellen dat ik toch maar bitter weinig heb gelezen.  
En dit terwijl ik zelf wel besef dat lezen echt wel iets is dat ER TOE DOET! 
We leven in een tijd van ‘ontlezing’ en dat is echt wel geen goed nieuws. Noch voor onszelf, noch voor de samenleving in zijn geheel. Want het is echt geen goed idee om toe te laten dat schermen onze kostbare tijd gaan innemen, en nog minder dat wij met zijn allen afhankelijk zijn van de willetjes en grilletjes van de grote technologiereuzen en hun inhalige bazen. Want wie zich een beetje deftig informeert weet ook wel dat die bazen toch wel heel veel praat beginnen te krijgen, nietwaar? 

Maar goed, lezen dus. 
Ik heb nog ergens wat boeken liggen die je destijds gratis bij de Humo kreeg onder de titel ‘Klassiekers Van Nu’. Daarvan had ik nog het boek ‘Elementaire Deeltjes’ van Michel Houellebeque liggen. Alsook het boek dat ik gaarne met u wil bespreken. 
Spoetnikliefde. 
Dit boek verscheen voor het eerst in Japan in het jaar 1999, maar werd pas in 2004 in het Nederlands vertaald. Het werd geschreven door de Japanse auteur Haruki Murukami. De ouders van deze schrijver gaven les in Japanse literatuur, maar hijzelf hield meer van Amerikaanse literatuur, en van Westerse popmuziek. Een ander boek van hem heeft als Engelstalige titel ‘Norwegian Woods’, dat was eveneens een liedje van The Beatles.

 
 

De originele Japanse uitgave.

Het verhaal. 
Spoetnikliefde is een verhaal dat door een vertellend personage in de ik vorm wordt geschreven. Dat personage is een jonge onderwijzer die in zijn studententijd een meisje leerde kennen waar hij heimelijk verliefd op werd. Het verhaal gaat voornamelijk over dat meisje. Haar naam is Sumire.  
Sumire is een beetje een vreemd en excentriek meisje. Ze droomt ervan om schrijver te worden en doet verwoede pogingen om een roman te schrijven, maar het lukt haar van geen kanten. Elke nacht opnieuw belt ze haar vriend – het vertellende personage dus – uit zijn bed en overdondert ze hem met de meest gekke en bizarre vragen. Dit neemt hij echter voor lief omwille van zijn stiekeme liefde voor Sumire. Maar die liefde is niet wederzijds, ze heeft naar eigen zeggen geen behoefte aan seksueel contact met mannen. Maar dan op een dag ontmoet Sumire een oudere zakenvrouw van Koreaanse origine en ze wordt als het ware op slag verliefd op die vrouw die Mioe heet.  
Dan kruisen de wegen van Sumire en Mioe elkaar opnieuw en Mioe vraagt Sumire of ze voor haar wil werken. Tuurlijk zegt ze hierop geen nee.  
De verteller ziet zijn kans om toenadering tot Sumire te vinden smelten als sneeuw voor de zon, ook al helpt hij haar om te verhuizen en net daar tussen de kartonnen dozen voelt hij de enorme begeerte om seks met haar te hebben.  

Dan vraagt Mioe aan Sumire of ze haar wil vergezellen tijdens haar reis door Europa.  
Ze reizen eerst naar Italië en Frankrijk maar komen uiteindelijk op een klein Grieks eiland terecht.  
Niet lang daarna krijgt onze verteller een telefoon van Mioe met de vraag om meteen naar Griekenland af te reizen, want “er is iets met Sumire”.  
Wat dat ‘iets’ is wil en kan ze niet vertellen, dat laatste is vooral omdat het in de tijd waarin dit boek werd geschreven nog niet zo evident was om lange gesprekken te voeren als je internationaal belde, iets wat wij een kwarteeuw later een beetje vergeten zijn.  

De verteller reist naar Griekenland en daar blijkt dat Sumire gewoonweg van de aardbodem verdwenen is.  
Hoe kan dat? Waar is ze dan naartoe? Wat is er vooraf gebeurd? 
Veel vragen en weinig antwoorden.  
Dat is zo’n beetje in het kort het verhaal. Maar uiteraard is zo’n roman vol van dubbele bodems, verwijzingen en karakterschetsen van de drie personages.  
Personages met elk hun verhaal, hun dromen, toekomstplannen. Maar ook met hun trauma’s en onverwerkte verleden. Zo is er Sumire en haar droom om schrijfster te worden. Ze werkt aan een roman. Maar zoals eerder gezegd, het lukt langs geen kanten. Ze barst van de ideeën, maar ze slaagt er niet in om deze tot een samenhangend verhaal te verwerken. Haar hoofd zit vol vragen en wat ze elke dag meemaakt probeert ze te verwerken en dit kan ze naar eigen zeggen het beste door het op te schrijven. 

Humo's Klassiekers Van Nu. 
Alle boeken op een rij. 

Was dit een boeiend boek?  Ja, eigenlijk wel en dit om de volgende redenen.  -1 De auteur komt uit Japan en hij schrijft dan ook vanuit zijn cultuur en zijn leefwereld. Als er één goede reden is om boeken te lezen en vooral om kinderen en jongeren aan te moedigen om boeken te lezen, dan is het wel omdat boeken je een inkijk geven in het leven van andere mensen, maar ook in het leven in andere culturen met andere denkbeelden. De personages zijn Japans, maar het lot brengt hen naar Europa, een continent dat voor hen even exotisch is als het Verre Oosten voor ons.  
En ja het verhaal gaat ook over de liefde, over keihard verlangen naar iemand en dan vaststellen dat die verlangens onbeantwoord blijven.   Maar wat is er gebeurd met Sumire, en wordt ze teruggevonden?   Tja, om dat te weten moet je dat boek maar eens zelf lezen. Te verkrijgen bij bol punt com, Standaard Boekhandel en in uw bibliotheek.   -2 In het boek wordt er verwezen naar gekende boeken en schrijvers zoals Jack Kerouac, maar onrechtstreeks ook naar The Doors. De titel is dan weer een verwijzing naar de Spoetnik, de eerste kunstmaan die ooit in de ruimte werd geschoten. Spoetnik betekent 'reisgezel' in het Russisch. 

Maar wat ik persoonlijk ook ervaarde was het even weg zijn uit de realiteit. Even weg naar een heel andere wereld en een andere dimensie. En toen ik het boek weglegde om mijn dagelijkse taken en routine terug op te pikken was het terugkeren naar de realiteit bij momenten een beetje bruusk. 
Maar dan zag ik het lieve kopje van één van mijn hondjes, en dat maakte dan weer heel veel goed. En 't is daarom dat ik die lieverdjes zo graag zie. 

Ik wil maar zeggen... veel leesgenot. 

Over inspiratie en frequentie.

Dag lieve mensen.  
Ik weet het, ik zou veel regelmatiger in mijn blog moeten schrijven.  
Maar het probleem is dat ik niet altijd inspiratie heb.  
In die zin dat ik wel inspiratie heb voor het schrijven van verhalen, en die ga ik dan ook heel spoedig hier neerzetten. Maar om gewoon een stukje te schrijven over hoe het met mij gaat over waar ik aan denk of wat me bezighoudt. Daarin schiet ik soms te kort.  
Want ik weet dat mijn blog gelezen wordt en dat er mensen zijn die uitkijken naar wat ik hierop schrijf. En dat is een aanmoediging voor mij, echt wel. De reden om hier af en toe iets te posten.  

Maar zoals ik dus zei, het mag een beetje frequenter. Beetje meer regelmaat, het zou wel mogen.  
Maar ik wil dat mijn stukjes dan ook ergens over gaan. Ik kan niet zomaar wat schrijven over n’importe qoui. Zo zit ik niet in elkaar.  
Het moet ergens over gaan, het moet diegene die dit leest kunnen boeien. Het moet een beetje blijven hangen. Snap je wat ik bedoel?  
We leven in een tijd waarin elke influencer, content creator of eender wie die goed overweg kan met een smartphone en de nodige hulpprogramma’s en een beetje een vlotte babbel heeft om het even wat zit te ratelen, enkel en alleen maar om in de belangstelling te staan.  
“LOOK AT ME!! LOOK AT ME!!  Vind mij tof, druk op dat ‘vind ik leuk’ knopje, deel mijn filmpjes! PLEASE!!” Dat is het enige wat ik hoor als ik zo’n filmpje zie van zo’n hippe beunhaas die daar als een kip zonder kop staat te ratelen.  
Het laatste wat ik wil is om zo over te komen. Het gaat ook niet om mij, het gaat over wat ik schrijf. Het gaat over mijn ideeën, over hoe ik kijk naar de wereld om mij heen. Het gaat over mijn twee lieve hondjes die ik zielsgraag zie en soms ook over mijn lieve schat van een vriendin. Maar niet over mijn persoontje. Zelf ben ik zo interessant niet. Ik ben een gewone gast die werkt voor zijn kost en voor de rest een tamelijk alledaags leven leidt. Net als jij, diegene die dit leest.

De Skyline van Oostende. 
(Uit mijn eigen fotobestanden)

Ik schrijf omdat ik daar het één en ander uithaal.  
Het geeft mij de gelegenheid om te ventileren wat ik voel of wat er door me heen gaat als ik hoor wat er rondom mij en in de grote boze wereld gebeurt. Ik lees over cyberpesten en over jonge tieners die ten gevolge daarvan een einde aan hun leven maken. Ik heb daar een verhaal over geschreven over hoe pesterijen, armoede en het constant uitgesloten worden en weggeduwd worden een mensenleven kan verwoesten. Het verhaal over Brenda, weet je nog?  
Ik schrijf vanuit een sterk gevoel van empathie.  
Ik maak steeds vaker de bedenking dat veel mensen in een situatie zitten waarom ze zelf niet hebben gevraagd. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om als ‘ongewenst kind’ geboren te worden, om in armoede op te groeien of om constant te horen dat het er niet bij hoort, vaak zonder te weten waarom.  
Sterker nog. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om met een zware handicap geboren te worden. Of met een aangeboren ziekte. Soms trekken mensen gewoon een slecht lot. En soms moeten we het gewoon doen met onze gebreken en onze tekortkomingen die we tenslotte ALLEMAAL hebben. 

Empathie is iets moois. 
De bovenstaande bedenkingen maakte ik mij toen ik tijdens een wandeling met mijn hondjes een groepje mensen passeerde die zwaar gehandicapte kinderen in een rolstoel voortduwden. Kinderen die weinig meer konden doen dan spastische bewegingen maken en klanken uitstoten. Ik voelde een knauw in mijn maag en het besef dat geen enkel kind hierom gevraagd had. Ze hadden gewoon een zeer slecht lot getrokken en zijn voor het leven aangewezen op de hulp van mensen die bereid zijn om hen die hulp te geven. En ik weet van mensen die in de gehandicaptenzorg hebben gewerkt dat het heel zwaar werk is om voor zo’n kind te zorgen.  
Het vormt ook je kijk op het leven. En dat geldt eigenlijk voor alle mensen die in de zorg werken. Dokters, verpleegkundigen, zorgkundigen, opvoeders. Je wordt geconfronteerd met de mens in zijn meest naakte en kwetsbaarste vorm. 

En het feit is dat je ook in je latere leven ineens hulpeloos en kwetsbaar kan zijn. Een ongeval, of zelfs gewoon een ongelukkige misstap kunnen je voor het leven gehandicapt maken. Een zware financiële dobber of onverwachte tegenslag kunnen ervoor zorgen dat je heel je hebben en houden moet verkopen en aangewezen bent op het OCMW of andere instanties. Een kwaad gerucht of een valse aangifte van iemand die het heel slecht met u voor heeft kan je reputatie voorgoed schaden en ervoor zorgen dat je met het gerecht in aanraking komt en door iedereen wordt uitgespuwd, zelfs door je eigen familie. Er zijn verhalen genoeg gekend van mensen die het ooit goed voor mekaar hadden en die van de ene dag op de andere alles kwijtspeelden;  
Denk nooit ‘dit zal mij nooit overkomen!’ 

De verhalen die ik schrijf – alsook deze die ik nog niet gepubliceerd heb – gaan over zo’n zaken. Ze gaan over de vreemde wendingen in het leven. Vaak ook door eigen onbezonnenheid. Ze gaan over hoe snel je alles kan verliezen waar je voor gewerkt het en hoe weinig er nodig is om voorgoed gescheiden te worden van diegene die je zo innig liefhebt.  
Ze gaan over gewone mensen, geen superhelden, geen patsers, geen vedetten of sterren. Maar gewone mensen zoals jij en ik. Over mensen wiens van de ene dag op de andere overhoop wordt gehaald of die geconfronteerd worden met de onverwachte wendingen van het leven of gewoon van de gevolgen van hun overmoed of lichtzinnigheid.

Daarom, blijf mij volgen. Ik hou jullie zeker op de hoogte van wat er nog komen gaat. 
Liefs... Miguel.