Dat ene wegzapmomentje.

 

Dag lieve mensen.
Het is zondagnamiddag en nadat ik mijn grote liefde op het werk had afgezet en nog een wandeling maakte met de hondjes besloot ik me om mij in de zetel te nestelen en even de TV aan te zetten. Die stond nog op VTM omdat we eerder deze namiddag naar het nieuw keken.
Op het moment dat ik de TV aanzette speelde er een autobiografische documentaire over leven en werken van het fenomeen Jean-Pierre Van Rossem.
Kent ge die gast nog?
Meester oplichter. Moneytron, rode Ferrari’s, nam ooit deel aan de verkiezing, regelmatige bajesklant. Stond ook gekend voor zijn grote bek en voor zijn vaak vulgaire scheldpartijen.
Heel wat mensen kwamen aan het woord, waaronder ook heel wat BV’ (Bekende Vlamingen dus). Luc Alloo, Herman Brusselmans, Bart Peeters en een Oostendse kunstenaar genaamd Olivier Ameye.
Nu heeft de persoon van Van Rossem mij op één of andere manier altijd gefascineerd. Boelzoeker die het establishment uitdaagde. Grote bek, niet vies van een spitante mening of een rondje provocatie. Maar op het moment dat ik inpikte ging het zowaar over de minder fraaie kantjes van de man. Wat een opgeblazen blageur was dat toch eigenlijk. Een grootsprakerige aandachtzoeker, een praatjesmaker en een windhaan die er niet vies van was om andere mensen zwart te maken. Bij bepaalde passages kon ik me niet langer van de indruk ontdoen dat die vent een ordinaire narcist was.

En dan was er reclame.
En wat doet een mens dan? Wegzappen natuurlijk.
Ik kwam op Canvas terecht en daar was er tegelijk een mooie documentaire over de Camargue.
Het ging over de dieren die daar leven. De prachtige half wilde paarden, de flamingo's (jawel) en andere dieren zoals zeeschildpadden, paling, rivierkreeftjes (een invasieve exoot daar), en de vele watervogels op doortrek die dit prachtige gebied kiezen als rustplaats. Maar het ging ook over de initiatieven die genomen worden om dat prachtige natuurgebied te beschermen en hoe maar en meer mensen die er met landbouw of visserij beginnen te beseffen dat ze dit kwetsbare gebied met zorg moeten benaderen.
Terwijl ik zat te kijken schoot het ineens in mijn hoofd: “hey, eens zien of de reclame al gedaan is op VTM.” Ik grijp instinctief naar de zapper maar dan ineens liet ik mijn hand gewoon rusten.
Ik dacht bij mezelf: “Nee Miguel laat staan! Dit is veel en veel LEERZAMER!”
Ik liet de TV gewoon staan op Canvas en heb die documentaire over De Camargue uitgekeken tot het einde en meer nog…

IK HEB ER INTENS VAN GENOTEN!

Ik dacht op geen enkel moment meer aan dat programma op VTM. Ik ging zo op in de beelden van die immense natuurpracht dat alleen een op de zetel springend Cecieleke mij nog kon afleiden – en zij mag dat altijd doen die lieve kleine schat.
Pas toen ik na afloop iets klaarmaakte voor mezelf om te eten mij met mijn bord aan tafel installeerde begon ik te beseffen welke switch er echt in mijn hoofd afspeelde. Ik besefte dat een gevoel zich van mij meester maakte. Een gevoel dat steeds sterker en sterker wordt. Een gevoel dat ik hier wil proberen onder woorden te brengen.

Dat programma op VTM ging over een man die alleen bezig was met geld, roem, publiciteit en vooral… Aandacht. Een documentaire over het leven van een mediageile parvenue met veel praatjes aaneengeregen met getuigenissen van al even mediageile BV’s  en andere publieke figuren. Het ging over geld, het ging over macht, het ging over het opzoeken van publiciteit om de publiciteit. Het ging over intriges en conflicten en over elkaar de duvel aandoen voor het slijk der aarde en alle bovengenoemde zaken.  Ik had al eerder het idee van; “Miguel, ga je hier nu echt je tijd mee verspillen?”  Want de waarden die de personen die een voor een de revue passeerden en vooral die van de persoon over wie die documentaire ging erop nahouden liggen echt wel mijlenver van de mijne. Dat is nu toch echt wel heel duidelijk.

Sir David Attemborough.

En eigenlijk is dat na het uitzetten van de TV echt tot mij gaan doordringen.
Het is tot mij gaan doordringen waarom ik tegenwoordig veel liever kijk naar iets als Eclips-TV waar ze prachtige documentaires uitzenden over bijvoorbeeld De Alpen en de mensen die daar woorden of over het leven op de markt in één of andere grote Europese stad. Of naar National Geographic met zijn prachtige documentaires over de natuur. Of naar Canvas als ze weer eens een documentaire van de eminence grise van de documentairemakers Sir David Attemborough - Noot: die man is intussen al 99 jaar en hij blijft maar doorgaan – uitzenden. Dan naar hetgeen men op Eén of VTM uitzend dezer dagen.

En dat is niet uit elitaire verwaandheid of omdat ik neerkijk op de smaak van mijn medemensen die wel naar deze zenders kijken. Zelfs mijn lieve vriendin gun ik haar dagelijkse portie verstrooiing die ze zoekt op één van deze zenders. Doe mij een plezier en sla mij eens goed tegen mijn hoofd als ik dergelijke verwaande taal zou gaan beginnen uitkramen.
Nee, het gaat er mij gewoon over dat ik veel liever bijleer over de natuur en hoe mensen zich inzetten om die natuur te beschermen. Over het leven in andere landen, over de ruimtevaart. Over de wetenschap en de laatste nieuwe ontwikkeling ervan en vooral over hoe de wereld nu echt in elkaar zit.
Dat is iets wat altijd in mij heeft gezeten. De interesse in de wereld rondom mij. Dat eeuwige zoeken naar het antwoord op de vraag ‘hoe zit het nu echt’?
Ik heb een hele tijd geleden eens uitgedokterd hoe ik via mijn TV naar Youtube kan kijken en hoe ik mijn Youtube account ook op TV kan overzetten. En dat heb ik mij echt nog niet beklaagd. Gisteren en eergisteren toen ik ook alleen thuis was heb ik een paar heel interessante documentaires gezien met de titel over de natuur en over wetenschappelijke onderwerpen.

Zo was er onder andere een hele mooie met als titel ‘Your brain: Who’s in Control’ (link) over de hersenen en het bewust zijn (ja ik schrijf die woorden met opzet van elkaar).
Daaruit leerde ik dat het zelf een illusie is en dat er helemaal niet zoiets bestaat als ‘vrije wil’.
Weet je. Als ik naar series kijk of naar die reality dingen. Dan zit ik me vaak te ergeren aan hoe mensen met elkaar omgaan. Al die intriges, dat elkaar de loef afsteken, ontrouw, overspel, jaloezie, nijd, list en bedrog. Dan erger ik mij vaak kapot en maak ik mij – tot ergernis van mijn allerliefste – inwendig kwaad. Als ik naar het journaal kijk of via het internet de kranten lees dan wordt ik moedeloos en vaak nog meer als ik de commentaren over de actualiteit zie op sociale media (lees Facebook). En alsmaar vaker maak ik met een diepe zucht het besluit dat mensen niet zo heel intelligent zijn. Want wat maken wij het elkaar toch altijd zo moeilijk?
Maar zo’n documentaire als over De Camargue of over mensen die zich inzetten voor de natuur, voor de biodiversiteit, voor hun medemens. Dat geeft mij hoop.
Dan weet ik dat de meeste mensen helemaal niet zo slecht zijn. Dat er nog mensen zijn die nog geven om de natuur. Om wat echt is.

En als ik dan daarnaar kijk of erover lees zittend in mijn zetel met mijn twee lieve hondjes bij mij. Dan voel ik mij intens gelukkig.
En ja, het lijkt dat als ik dat doe ik mij afzonder van de wereld en mij in mijn eigen cocon terugtrek. En ik besef, dat is voor een deel ook zo. Als ik via mijn oortjes luister naar jazz, klassieke muziek of andere mooie rustgevende muziek met de gordijnen toe en de wereld achter mij latend. Dan voel ik iets van intens geluk. Een zen gevoel.
En ja, dat is een heerlijk gevoel.
En zeker na deze middag weet ik dat het de moeite waard is om dat gevoel wat vaker op te zoeken. Om wat vaker de boel de boel te laten en gewoon eens ouderwets lak te hebben aan wat er nu allemaal trendy is en waar de meerderheid van de mensen mee bezig is of over praat.
Stiekem zou ik willen dat mensen zich wat meer zouden gaan interesseren in de natuur, in de wetenschap, en zich eens wat meer zouden afvragen waar al die bezorgdheid om het leefmilieu, het klimaat en de biodiversiteit echt vandaan komt.
Want het lot van onze kleinkinderen en achterkleinkinderen hangt af van de toestand van het leefmilieu. En die toestand is helaas niet rooskleurig.
En dan lees je die giftige commentaren als zou de klimaatverandering een ‘hoax’ zijn. Dat ze ons proberen bang te maken en dat er ‘meer achter zit’. Dan lees je de reacties vol minachting tegenover mensen die ons proberen te wijzen op slechte eet en leefgewoonten en ons waarschuwen voor de nefaste gevolgen voor onze gezondheid ervan. Niet zelden reacties van mensen die totaal niet gehinderd zijn door enige kennis van zaken.
Ja ook dan voel ik een inwendige boosheid in mij opkomen.
Maar ik weet dat ik daar niet aan mag toegeven. En dan zeg ik steeds vaker tegen mezelf: “Miguel, verdoe toch niet steeds weer je tijd op Facebook"  Neem dat ene boek uit je kast en lees een beetje.”
Nu ja. Misschien moet ik dat maar doen ook.

Want LEZEN IS NOOIT TIJDVERSPILLING!

Terug het bos in.

Dag lieve mensen.
Het is eindelijk nog eens gelukt. We zijn nog eens gaan wandelen.
Het doel van onze wandeling vandaag was het Bosleerpad van het Domein Bulskampveld in Beernem.
Iets na de middag gespte ik de hondjes vast achterin de auto en checkte ik of mijn rubberen laarzen nog achterin de koffer lagen, en ja die waren er nog. Daarna reden we richting Beernem over de E40. De parking lag niet van de afrit even voorbij het gekende Psychiatrisch Centrum Sint Amandus. Daar trok ik mijn laarzen en lieten we ons autootje achter. Ik rook de heerlijke geuren van gevallen herfstbladeren en zag de prachtige okerkleuren en ik kreeg er warempel kippenvel van.
Het Domein Bulskampveld is een prachtig bos dat deel uitmaakt van de groene rand rond Brugge. Prachtige bossen heb je rond de eeuwenoude stad met zijn machtige werelderfgoed. En het loont echt de moeite om als je daar bent je eens buiten de stadsmuren te wagen en daar eens op verkenning te gaan. Domein Bulskampveld, Het Tillegembos, Doeverenbos, Vloethemveld. Het zijn stuk voor stuk prachtige pareltjes van machtig mooi natuurschoon.

De Aanwijsputten.
Niet toegankelijk, maar mooi zicht vanuit
de uitkijktoren. 

Het deed goed om nog eens in de natuur te zijn. Een reisje naar mijn geliefde Ardennen zit er dit jaar niet meer in, maar gewoon naar één van de prachtige bossen te gaan die onze provincie echt wel heeft, maakt veel goed. West-Vlaanderen is de bos armste provincie, maar de bossen die er zijn worden zeer goed onderhouden en zijn meer dan een bezoekje waard.
De rust, de stilte, de geur van gevallen bladeren en te kijken op de bladeren die op dat moment aan het vallen zijn. De vele paddenstoelen, de beukennootjes, de eikels, de kastanjes. Heerlijk toch.
En natuurlijk mochten onze lieve hondjes mee. Wat waren ze blij dat ze nog eens konden wandelen en zelfs even loslopen. Er was toch amper volk en ze blijven altijd heel dicht bij ons. Behalve als er ééns eentje blijft snuffelen, om dan in galop terug naar ons toe te lopen.
Ja ik weet dat honden eigenlijk aan de leiband moeten. En als we iemand zien komen en zeker als die een hond bij heeft dan maken we ze meteen vast en als we ze roepen komen ze meestal direct naar ons toe.
Nu zijn ze – terwijl ik dit schrijf – zo zalig moe, die kleine lieve schatjes. En ze waren ook weer zo heerlijk vuil. Bij thuiskomst heeft mijn lieve schat ze even onder de douche gestoken om ze wat af te spoelen. En nu liggen ze heerlijk te soezen, eentje in de zetel en op ons bed, waar ze even afgezonderd van alles en iedereen bekomt van de vele indrukken. Je moet dit een hondje gunnen, ook diertjes hebben het af en toe nodig om even op zichzelf te zijn.

Vliegenzwam.
Toch echt wel de mooiste en meest merkwaardige 
paddenstoel. 

Dit gaan we zeker meer doen. Want als er één iets wat ik heel hard heb gemist het afgelopen jaar dan zijn het wel die heerlijke boswandelingen. OK, de winter staat voor de deur en dan is de natuur vooral kaal en grijs. Geen bladeren aan de bomen, grauwe luchten en veel dieren houden hun winterslaap of rust. Maar toch vind ik dat de winter ook zijn charme heeft. Zeker als het buiten lekker koud is en er wat rijp op het gras ligt en je die heerlijke vrieslucht kan opsnuiven. Laat het maar eens goed vriezen dat er een laagje ijs op de plassen en waterlopen licht. Sneeuw hoeft niet perse, want dan is het toch maar gevaarlijk om te rijden en dan laat ik de auto liever thuis. Maar stilletjes hoop ik dat we nog eens een ouderwets strenge winter krijgen. Ook al zegt mijn portemonnee keihard ‘neen’. Want koude winters zijn dure winters, vooral dan om je huis te verwarmen. En met veel te hoge energieprijzen in dit landje is dat meer dan ooit het geval. Dus ik kan heel goed begrijpen dat mensen zeggen ‘nee liever geen koude winter en al zeker geen sneeuw’. Maar ik kan het niet helpen. Ik vind dat dat zijn charme heeft. Ik vind eigenlijk dat alle seizoenen hun charme hebben. Vandaag genoot ik van de herfst en het vallen van het blad. Over een half jaar zal ik mij verheugen op het botten van de bladeren, de eerste bloempjes en de stijgende temperaturen. En ja mijn favoriete seizoen is en blijft de zomer.

Maar de kop is er weer af, en het gegeven dat ik nog eens in de natuur ben geweest stemt mij heel gelukkig en tevreden. Even alles achter me laten. Laat de wereld maar rustig verder draaien en laat de mensen zich maar verliezen in hun drang naar geld, luxe, weelde, status en macht. Laat de auto’s op de snelweg maar verder razen en de vrachtwagens hun trip van hot naar her verderzetten. Laat de sociale media even voor wat ze is en de politici mogen rustig verder discussiëren en hun eeuwige grote gelijk halen.
Als ik de deur van min autootje dichtsla en de parking achter mij laat, het groen en de rust tegemoet. Dan kan het mij allemaal gestolen worden.
En nu ga ik mijn pompoensoepje dat ik gisteren maakte opwarmen en… NAGENIETEN!

Tuurlijk mochten ze mee.
Onze kleine schatjes. 

De natuur in beeld: maart (deel 2)

 

Dag lieve mensen.
Een tekst schrijven op je blog is één zaak. Maar foto's selecteren en deze in je blog invoegen dat is wel een ietwat tijdrovende bezigheid en als je dat 's avonds doet dan wordt het al snel vrij laat. Daarom besloot ik om mijn artikel in twee te splitsen. Ook al omdat ik afgelopen maand wel heel veel wandelfoto's heb gemaakt.
Hier alvast het tweede deel.

Ieper: Vierlingen en Palingbeek.

De streek rond Ieper was vier jaar lang het toneel van gruwel en bittere ellende.
Hier toonde de waanzin van de oorlog zijn meest monsterlijke gezicht. Vele duizenden jonge mannen verloren hier het leven, vaak op een echt weerzinwekkende manier. Mitrailleurvuur, bommen, landmijnen, gifgas. Alles was goed voor de strijdende partijen aan beide kanten om het de vijand zo zwaar mogelijk te maken. Mijnen en bommen van meer dan duizend kilo werden er tot ontploffing gebracht, waarbij vele duizenden soldaten in één klap het leven lieten. Van velen van hen werd geen spoor meer teruggevonden of ze waren zodanig verminkt dat ze niet meer te identificeren waren. Hun namen staan voor eeuwig gebeiteld in de Menenpoort in Ieper. 
De waterplas links op de foto is eigenlijk een krater die achterbleef na de ontploffing van zo'n mijn. Het hele landschap rond de Palingbeek is bezaaid met dergelijke kraters die volliepen met water waar kikkers, salamanders en andere waterdieren een thuis vinden.

De Palingbeek moest eigenlijk een kanaal worden dat de Leie met het Ieperleekanaal moest verbinden 'Kanaal Ieper-Komen). Maar doordat men langs een heuvelrug moest graven stuitte me op heel wat problemen. Men wilde tunnels en sleuven graven maar deze stortten telkens weer in vanwege de instabiele bodem. In 1913 werden de graafwerken gestaakt en een jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit waar de site deel uitmaakte van het front. Hier vochten de Britten en Duitsers een bittere strijd uit die heel veel mensenlevens zou eisen. 
Na de oorlog werden de bouwwerken niet meer hervat en kreeg de natuur hier vrij spel. Het resultaat is een bosrijke omgeving waar het heerlijk toeven is. Voor veel mensen uit de wijde omgeving is dit een geliefkoosde plek voor een heerlijke zondagse wandeling.

Geen flauw idee wat voor vogel het is.
Wie het weet mag een reactie achterlaten.

Oostduinkerke: Kruwerswandelroute.

Wie kent ze niet? De stoere garnaalvissers die met hun prachtige Brabantse trekpaarden in zee gaan en daar lange netten voortslepen die langzaam gevuld worden met overheerlijke garnaaltjes.
In vroegere tijden werd over de hele Noordzeekust op die manier op garnalen gevist. Van Denemarken tot Noord-Frankrijk en ook over het Kanaal in Engeland gingen kustbewoners met paarden, ezels of muilezels de zee in om er garnalen of andere vissen te vangen. Die garnalen werden dan verkocht op de markt en zo voorzagen kleine keuterboeren, maar ook de 'kolenmarchang', de smid, de cafébaas en als wie over een trekdier beschikte zichzelf van wat extra inkomsten waarmee de vele monden van het kroostrijke gezin konden gevoed worden. Ja het waren harde tijden toen.
Oostduinkerke is de enige plaats in Europa waar deze manier van garnalenvissen nog wordt beoefend. Maar mensen gingen ook te voet de zee om garnalen te vissen. Soms met een groot net dat ze achter zich trokken, soms met steeknetten wat in Noord-Frankrijk nog gebeurt. Vaak waren het de vrouwen die zichzelf zo van een extra bron van inkomsten voorzagen wanneer hun mannen zes maanden van huis waren omwille van de IJslandvaart. 
In die tijd woonden de mensen achter de duinengordel ver van de zee. Dan volgden ze de smalle duinpaadjes tot aan het strand. Oostduinkerke is niet alleen de laatste plaats waar men garnalen vist met paarden. Hier vindt je nog ongerepte duinen met hier en daar zo'n typisch vissershuisje waar eenvoudige keuterboeren woonden voor wie zowel de IJslandvaart als het garnaalkruien (kruwen) een broodnodige bron van inkomsten was. 

Startpunt is het Kerkhof van Oostduinkerke, waar je dan de duinen intrekt. Zo ga je dan naar Groenendijk Bad en volg je een stuk langs het strand en dan door de duinen terug naar Groenendijk Bad waar je de Koninklijke Baan oversteekt en je opnieuw de duinen ingaat. Let op, de duinruggen zijn bij momenten zeer stijl en het zand is mul, een goede basisconditie is hier echt wel een vereiste.

Het was rustig op het strand, zalig.

Het Koningin Elisabeth Instituut (KEI)

Oostduinkerke Bad.

Het mulle Noordzeezand.

De Kruwers wandelroute is 10,2 km lang en bij momenten erg pittig vanwege de steile duinhellingen.
Maar eens boven wordt je beloont met prachtige panorama's en de gezonde zeelucht krijg je er gratis bij.
En als je hondjes hebt dan zijn ze 's avonds nog zo heerlijk moe na zo'n namiddagje wandelen en spelen.

Wandelen met de baasjes.
Vermoeiend, maar zooo leuk.
Celientje.

De natuur in beeld: maart(deel 1)

 

Dag lieve mensen.
April is inmiddels al goed gevorderd en ik heb mijn overzichtje voor de maand maart nog niet gepost. Wat slordig van mij toch alweer.
Maar beter laat dan nooit zeg ik altijd maar. De lente ontluikt zich heel langzaam, maar ze is er en dat voelt zo heerlijk aan.
De vogeltjes laten hun mooiste gezang horen, niet voor ons maar om een partner te vinden om mee te paren. Want dat is toch waar het leven om draait, voortplanting en dat ene wat er bij te pas komt. Nee, daar moeten we niet preuts over doen vind ik. Seks... Hoort bij het leven.
Maar laten we eens een paar hele mooie foto's tonen van de prachtige wandelingen die ik ook afgelopen maand opnieuw maakte.

Doomkerke: Parochieveldwandelroute.

De trouwe bloglezers onder jullie herinneren zich nog mijn blogartikel 'Wat mij vandaag raakte: in Doomkerke'. Het intrieste beeld van het graf van de veel te jong gestorven Sarah staat nog altijd op mijn netvlies gebrand. Maar er waren daar ook zoveel andere en mooie dingen te zien op deze mooie prille lentedag in maart.

Blijft leuk, die sculpturen.

En dan de bossen in.

Doomkerke is een deelgemeente van Ruiselede. Het ligt in het zogenaamde 'Bulskampveld' wat in vroegere tijden heidegebied was maar door grootgrondbezitters werd bebost ten behoeve van de jacht en de houtnijverheid. Het Provinciaal Domein Lippensgoed Bulskampveld ligt er niet ver vandaan. Het gebied wordt gekenmerkt door lange rechte lanen die destijds door de grootgrondbezitters werden aangelegd. 

Kleine spoorzoekertjes.

Het is hier zo mooi baasje.
Cecieleke.

Hé kijk nog een wandelroute.

Voor wie interesse heeft. De wandeling is 8,5 kilometer lang en start bij de kerk van Doomkerke.
Morgen deel twee, want we hebben nogal veel gewandeld afgelopen maand.