Laten we het over liefde hebben.

Dag lieve mensen.
Valentijn.
Zeggen dat het een rete-commerciële bedoening is die vooral tot doel is om de mensen nog maar eens te laten consumeren is al even cliché als de overdaad aan hartjes, stroperige teksten op sociale media en melige liefdesliedjes op zowat elk radiostation.
Daarover ga ik het hier dus niet hebben.
Maar wel over de liefde.

Ook al wordt er zoveel gezegd en geschreven over de liefde.
Maar het is dan ook iets waar we echt niet zonder kunnen.
Er worden verhalen over geschreven, liedjes over gezongen en films over gemaakt. Zelf heb ik ook al heel wat verhalen op deze blog gepubliceerd die gaan over de liefde in al zijn facetten. 
Elkaar liefhebben, elkaar beminnen, er zijn voor elkaar.
Daar leven we toch voor, toch?
En als ge dat niet kunt, dan zijt ge toch een triestige mens.
Ja, dat vind ik toch.

Ik weet nog hoe het was toen ik nog single was en alleen woonde. En als ik eerlijk mag zijn. 
Ik wil nooit meer terug naar die tijd.

Ik was een eenzaat met een onregelmatig leven. Ik werkte in de horeca, kwam vaak laat thuis en ging vaak na het werk nog iets gaan drinken. Het was niet dat ik alle dagen ladderzat thuiskwam maar als ik er nu op terugkijk dan weet ik dat ik toch meer dronk dan goed voor me was. En ik at ook tamelijk ongezond. Meestal at ik op het werk een warme maaltijd en vaak was dat met frieten, omdat die in een horecazaak altijd voorradig zijn en je die maar in de friteuse te steken hebt. Dan na een paar pinten drinken en wat lullen tegen de eerste de beste - denkende dat ik aan het socializen was - naar huis waar ik nog wat pintjes dronk en vooral veel te lang aan de computer gekluisterd was. Facebook, online discussies en dan nog wat muziekclipjes bekijken op Youtube en dan vaak rond drie uur 's nachts of zelfs later mijn bed in om dan zo tussen half elf wakker te worden met kleine oogjes en na een paar koppen koffie zo tegen twaalf uur naar het werk vertrekken. Ja toen moest ik pas tegen half één beginnen werken, maar ik had als afwasser vaak pas gedaan zo rond middernacht.
Maar het is nog geweest - en dat was op een andere werkplek dat ik er rond negen uur moest zijn, en hoe ik het steeds voor elkaar kreeg om op tijd wakker te worden en met een fris hoofd op het werk te verschijnen, Joost mocht het weten. Maar goed, ik was toen wel vijftien jaar jonger, dat speelt misschien ook wel mee.
Maar ik had naar niks te kijken als als alleenstaande man dus ik was tevreden met dat leventje.

Maar toen mijn lieve Christiane in mijn leven kwam was dat toch heel anders. Tuurlijk dat ze liet merken dat ze toch graag had dat ik na het werk gewoon naar huis kwam en ze vond mijn nachtravengedrag maar niks, en dat was al zo toen we nog apart woonden. Ook over mijn drankgebruik maakte ze zich zorgen.

En omwille van mijn liefde voor haar paste ik mijn gedrag aan. En eens we samenwoonden werd er ook thuis gekookt. Echt gekookt dan. Geen snelle pastagerechten of pikante rijstschotels meer maar oerdegelijke keuken zoals ik dat nog kende van bij mijn ouders thuis. Vroeger naar bed en ook op tijd thuis. En ja ik vond dat in het begin toch maar behoorlijk 'kleinburgerlijk'. 
Maar ergens wist ik dat ze gelijk had.
Toen ik daarna nogmaals van werk veranderde en terechtkwam in Zorgverblijf Ter Duinen, was de overgang naar een echt geregeld leven compleet.
Geen lange dagen meer waarvan ik wel wist wanneer ik begon te werken  maar niet wanneer ik gedaan had. Niet meer thuiskomen zo rond middernacht of ver erna. Een weekend op de twee thuis. Niet druk aan het werk in een veel te kleine en erg hectische keuken, maar gewoon thuis!
En aangezien Ter Duinen een zorginstelling is kwam ik ook in contact met mensen voor wie gezond eten echt wel een belangrijke issue is en dat maakte dat ik zelf ook meer over die dingen ben gaan nadenken.

Maar door die regelmatiger uren bracht ik ook veel meer tijd door met mijn lieve schat en dat meer tijd hebben was ook dat ze een droom van haar in vervulling mocht zien komen. Er kwam een hondje, een keeshondje. Want mijn lieve schat ziet graag keeshondjes.
Wat zeg ik? ER KWAMEN ER TWEE!
En nee, ik kan ze niet meer missen onze lieve kleine pluizenbolletjes.
En ook dat bracht veranderingen met zich mee. Op tijd opstaan om met die kleintjes te gaan wandelen. Veel wandelen, veel buiten zijn. Af en toe ermee naar het strand of een prachtige boswandeling maken. Doordat er in tijden van corona weinig andere mogelijkheden waren om vrije dagen op een leuke manier door te brengen gingen we steeds vaker wandelen.
Prachtige wandelingen hebben we samen gemaakt, in bossen en duinen, langs het strand en op het veld en soms met onze laarzen diep in de modder.
We hebben ook mooie tripjes gemaakt naar de Ardennen, naar Nederland (het prachtige eiland Texel) of naar de mooie provincie Limburg. Ik toonde haar zelfs mijn geboortestadje Soest in Duitsland.

Wat ik hiermee wil vertellen is gewoon...
Mijn lieve Christiane en ik zijn nu dertien jaar samen. En in die dertien jaar is mijn leven enorm veranderd. 
Maar vooral... Mijn leven is TEN GOEDE VERANDERD!
Ik leid nu een leven dat gezonder, regelmatiger en evenwichtiger is.
En in tegenstelling tot wat ik ooit dacht.
Dat is niet saai.
Integendeel, dat is heel verrijkend.
Samenleven met iemand die je diep in je hart draagt is niet saai. Dat is zelfs heel mooi.
Je leeft ergens voor. Je hebt een reden om 's avonds na de dagtaak gewoon naar huis te komen zonder meer. 
Daarom draag ik dit artikel op aan mijn grote liefde, mijn steun en toeverlaat, mijn lieve grote schat.
Wat ik schrijf ik geen groot verhaal, geen alles veranderend relaas dat in een mum van tijd virtueel gaat. Want negen keer op de tien zal diegene die al surfend op het grote internet op dit artikel stoot er geen donder aan hebben.
Maar dit artikel zal dan ook vooral gelezen worden door mensen die mij kennen, ofwel persoonlijk ofwel via sociale media (vooral Facebook). En ik wil in de verf zetten waarom Christiane voor mij de belangrijkste persoon in mijn leven is. 

Toen ik alleen was heb ik vaak in stilte gehunkerd naar liefde. Naar twee zachte armen om me heen, een tedere knuffel een liefdevolle kus. En misschien nog het meest van al. EEN ZALIGE LANGE VRIJPARTIJ!

Maar waar ik op dat moment te weinig bij stilstond is dat je dit alles niets voor niets krijgt. 
Je moet er ook iets voor over hebben.
En wat je ervoor moet over hebben is in de eerste plaats dat je gaat beseffen dat het leven niet alleen om jou draait.
Je kan niet en - door het leven gaan als de eeuwige vrijgezel die na het werk nog gaat pintelieren of heelder nachten achter je pc zitten terwijl je partner al is gaan slapen, en - verwachten dat ze dit alles door de vingers ziet en je met de glimlach van de nodige liefde en knuffels voorziet.
Zo gaan de dingen niet in het leven!
En de definitie van volwassen worden is volgens mij... Dat je dit ten volle en met elke vezel van je lijf gaat beseffen.

En pas als je dat echt beseft dan besef je pas hoe mooi en waardevol het leven echt is.
Want een rijk leven is een leven dat je deelt met die ene persoon.
Wat vind u die dit leest van bovenstaande tekst?
Klef? Stroperig? Slijmerig?
U mag dat vinden van mij, het raakt mijn kouwe kleren niet.
Maar weet dat ik ooit ook zo dacht.
Maar naar die periode waarin ik zo dacht...
WIL IK NOOIT MEER TERUG!

De vuurproef.

Het was midden in de nacht.

Alles was donker.

Alles wat stil.

Behalve in één van de kamers van het prachtige oude herenhuis in de Baljuwstraat dat sinds kort de naar Villa Gracienne draagt.

In de kamer laaide de passie hoog op.

Twee mensen vervlochten tot één geheel.

Hun lichamen en harten werden één.

Sheila is weer verenigd met Lou.

Haar soulmate.

Haar grote liefde.

Ze liet hem toe in de intiemste deel van haar lichaam.

Nog maar eens.

Ze kon er maar niet genoeg van krijgen.

Ze kon er gewoon niet genoeg van krijgen om met hem te vrijen.

Om hem diep in haar te voelen.

Ze sloot haar ogen en voelde hoe hij haar ritmisch penetreerde.

"Ooooh schietje," kreunde ze zacht.

"Ghef het an mien schietje

Ol je passie.

Ol je ghoeste.

Ghef het an mien schatje!"

Lou stootte alsmaar harder en harder.

"Zalige vrouw," fluisterde hij in haar oor.

"Gij zijt zo'n zalige vrouw Sheila.

Da 'k u godverdomme nooit los laat meiske!" zei hij terwijl hij haar stevig beetpakte en recht in de ogen keek.

Sheila's handen gleden over zijn kaalgeschoren hoofd terwijl hij haar aankeek.

"Es 't woar moatje?" vroeg ze met een snik in haar stem.

"Wil je me noois mé kwiet?"

"Nee meiske.

Ik laat u nooit, nooit, nooit meer los.

Van mijn leven niet!

Ik was moe Sheila.

Moe van de reis.

Moe van die sleur.

Al die optredens, al dat reizen van hot naar her.

Ik was moe meiske, echt waar.

Wat ik het liefst wilde was slapen.

Uren en als het even kon, dagen aan een stuk.

Maar ik ben nog altijd klaarwakker.

En ik geniet met volle teugen.

Van u meiske...

VAN U GODVERDOMME!!"

Sheila kuste Lou terwijl de tranen van pure ontroering over haar wangen liepen.

Ze kuste hem met gesloten ogen en voelde haar hart opvlammen als ze zijn strelende handen over haar lichaam voelde.

Zijn handen die haar borsten en buik streelden terwijl hij opnieuw begon te penetreren.

"Jaaaaaah, oooh jaaaah," kreunde Sheila terwijl ze haar hoofd achterover sloeg, met volle teugen genietend van dit heerlijke moment.

Van deze heerlijke nacht.

Ze trok haar benen op zodat ze hem nog beter voelde diep in haar lichaam.

Dit was zo immens, zo onwezenlijk en zo onaards.

Lou.

Haar soulmate.

Met wie ze zo vaak lange en diepe gesprekken voerde aan de toog of aan een tafeltje in de Dinky Toys.

Met wie ze een passie deelde voor ruige harde rockmuziek, cultfilms en boeken.

Wiens humor ze zo hard kon smaken en wiens ergernissen ze deelde.

Zij bood hem een troostende schouder in moeilijke momenten. Vooral wanneer die diepe pijn in zijn hart hem weer parten speelde. 

Die diepe rauwe pijn die hij voelde sinds zijn zielsmaatje en zijn grote liefde Gracienne Dewilde op een mooie zomerdag uit haar grote vriendenkring werd weggerukt.

Sheila troostte hem, sprak hem moed in.

Maar vooral... Ze luisterde.

Hij... deed haar hart zo heftig opvlammen.

Vooral tijdens het verbouwen van het huis waar ze samen hun schouders hebben onder gezet groeiden Sheila en Lou dichter en dichter naar elkaar toe.

Haar hart schreeuwde om liefde.

Zijn liefde.

Maar omdat hij de dood van Gracienne geen plaats kon geven lukte het hem niet om zijn hart aan een andere vrouw te schenken. En dat maakte dat hij de boot afhield.

Maar Sheila gaf zich niet gewonnen.

Ze zou koste wat het kost zijn hart winnen en hem zo ver krijgen dat hij toch overstag zou gaan en de liefde een kans zou geven.

In Spanje brak het ijs en steeg Sheila nog meer in zijn achting toen hij Manuel en zijn geliefde Jessica terug samenbracht.

Sheila en Lou vonden elkaar op een zwoele Spaanse nacht en met veel goesting schonk ze hem haar lichaam, haar liefde en haar passie.

Maar de plicht riep en Lou trok verder op tournee. Maar het strakke schema begon hem parten te spelen.

En hij verlangde naar zijn leventje thuis.

En naar Sheila.

Die hem een warm onthaal bezorgde.

Alleen had hij het bordje aan de voorkant van het prachtige huis waar zijn geliefde Gracienne samen met haar 'marraine' woonde en dat naar hen beide was genoemd...

Nog niet gezien!

's Anderendaags.

Enkele gevangenen stonden elk op een loopband in de fitnesszaal.

Twee van hen waren oude bekenden.

De ene is Olivier Beauregard die we nog kennen uit 'Verbouwen in vertrouwen'.

De man die aan het hoofd stond van een bende die bouwdiefstallen pleegde en die samen met Dylan Tempels het neefje van Francis Pelckmans een plan aan het uitbroeden was om Francis Pelckmans te helpen ontsnappen.

De andere man... Was Francis Pelckmans zelf.

Die in de gevangenis wachtte op zijn proces.

Waar hij zich samen met zijn trawanten alsnog zou moeten verantwoorden voor wat zij de jonge Sandra Musschaert hebben aangedaan.

Dat proces zou binnen enkele weken plaatsvinden.

En was al een poosje een dankbaar onderwerp voor de media.

"Er komt helemaal geen proces," zei Francis terwijl hij zijn loopband versnelde.

"Als alles volgens plan verloopt tenminste.

Dat gesprek met die 'advocaat' gisteren was zeer vruchtbaar.

En ik zie die deal helemaal zitten.

Ik kijk er echt naar uit om weer in de jungle te zijn.

Om weer de wapens op te nemen."

"Je ziet het zitten," zei Olivier.

"Dat zal nog niet zijn.

Van waar ken je die kerel eigenlijk?"

"Van toen ik nog voor de 'Valckeneers' werkte.

Hij was daar een grote klant.

En de baas van dat bureau waar hij voor werkt nog veel meer.

Die gast is 'ne speciale' Francis. Dat kan ik u wel zeggen.

Cette un mec avec connections.

Grand connections.

Het feit dat ze u erbij willen Francis. Wil zeggen dat uw kwaliteiten als militair en als huurling door hen zeer hoog worden ingeschat.

Echt wel copain.

Gij, Malcolm McCallister, Dieudonné M'kassa en zijn broer Anatole.

Wat dat die gasten van plan zijn dat weet ik niet."

"Ik ook niet.

Maar alles is beter dan hier vast te zitten."

Nadat de sessie op de loopband was afgelopen zetten beide mannen zich neer op een 'Zweedse bank'.

"Waarom laat ge Dylan niet mee doen?" vroeg Olivier ineens.

"Dit is werk voor echte venten Ollie, niet voor snotneuzen," zei Francis kortaf.

"Komaan Francis," zei Olivier.

"Het was wel hij die mij opzocht met het plan om u uit die instelling te helpen ontsnappen hé."

"Omdat ik hem hiertoe opdroeg ja," zei Francis.

"Komaan ziet dat ventje nu eens bezig.

Denkt dat hij nen echte vent is omdat hij met gewichtjes sleurt en omdat hem zijn lijf volgeklad heeft met tatoeages. De lummel!

Als hem en zijn maatjes bezig zie dan weet ik dat het afschaffen van de legerdienst geen fout of dramatische beslissing was.

Maar een smerig complot.

Om ons volk te 'ontmannen'.

Zie hem doen.

Zie hem denken dat hij stoer is.

Laat hem eens op een koude winternacht postvatten in een gracht met zijn benen in het onderkoelde water en het ventje roept om zijn moeder.

Nee Ollie, die snotaap doet NIET MEE!"

"Francis, je bent onredelijk.

Hij had er alles voor over om u te helpen ontsnappen.

Had de leiding over een bende jongens die bouwmaterialen ontvreemden en kregen zo geld bij elkaar voor de nodige wapens en voor een vluchtauto.

Het plan heeft hij mee bedacht.

Het plan om u te helpen ontsnappen."

"En is het gelukt?" vroeg Francis.

"Nee hé.

Ik zit verdomme in een echte gevangenis nu.

In het leven telt er maar één ding Ollie.

Het resultaat!

Mietje Dylan slaagde er niet in om mij te ontsnappen uit een psychiatrische instelling waar de bewaking vooral intern is in tegenstelling tot een echte gevangenis.

En gij wilt dat erbij.

Ge vangt man, echt."

De enige reden waarom dat plan mislukt is, is omdat dat manwijf roet in de eten kwam gooien.

Dat manwijf dat de oorzaak was van mijn ontslag bij de para's.

Die uw zus de dood injoeg en er tot twee keer toe voor zorgde dat Dylan werd gearresteerd.

God weet dat hij dat wijf met plezier een kogel door de kop wil jagen."

Francis keek Olivier met een ijzige blik aan.

"Ollie man, gij brengt mij op een idee weet ge dat.

Een pracht van een idee zelfs.

Maar dan moet ons plan wel behoorlijk wijzigen."

"Hoe dan?" vroeg Olivier.

"Dylan moet hier buiten geraken.

Hij mag twee handlangers kiezen.

Ik zorg met plezier voor de nodige wapens, vluchtauto, alles.

Als hij erin slaagt...

Om die Sheila Verdoolaeghe van kant te maken.

Mag hij meedoen.

Dit wordt zijn... VUURPROEF!"