Terug het bos in.

Dag lieve mensen.
Het is eindelijk nog eens gelukt. We zijn nog eens gaan wandelen.
Het doel van onze wandeling vandaag was het Bosleerpad van het Domein Bulskampveld in Beernem.
Iets na de middag gespte ik de hondjes vast achterin de auto en checkte ik of mijn rubberen laarzen nog achterin de koffer lagen, en ja die waren er nog. Daarna reden we richting Beernem over de E40. De parking lag niet van de afrit even voorbij het gekende Psychiatrisch Centrum Sint Amandus. Daar trok ik mijn laarzen en lieten we ons autootje achter. Ik rook de heerlijke geuren van gevallen herfstbladeren en zag de prachtige okerkleuren en ik kreeg er warempel kippenvel van.
Het Domein Bulskampveld is een prachtig bos dat deel uitmaakt van de groene rand rond Brugge. Prachtige bossen heb je rond de eeuwenoude stad met zijn machtige werelderfgoed. En het loont echt de moeite om als je daar bent je eens buiten de stadsmuren te wagen en daar eens op verkenning te gaan. Domein Bulskampveld, Het Tillegembos, Doeverenbos, Vloethemveld. Het zijn stuk voor stuk prachtige pareltjes van machtig mooi natuurschoon.

De Aanwijsputten.
Niet toegankelijk, maar mooi zicht vanuit
de uitkijktoren. 

Het deed goed om nog eens in de natuur te zijn. Een reisje naar mijn geliefde Ardennen zit er dit jaar niet meer in, maar gewoon naar één van de prachtige bossen te gaan die onze provincie echt wel heeft, maakt veel goed. West-Vlaanderen is de bos armste provincie, maar de bossen die er zijn worden zeer goed onderhouden en zijn meer dan een bezoekje waard.
De rust, de stilte, de geur van gevallen bladeren en te kijken op de bladeren die op dat moment aan het vallen zijn. De vele paddenstoelen, de beukennootjes, de eikels, de kastanjes. Heerlijk toch.
En natuurlijk mochten onze lieve hondjes mee. Wat waren ze blij dat ze nog eens konden wandelen en zelfs even loslopen. Er was toch amper volk en ze blijven altijd heel dicht bij ons. Behalve als er ééns eentje blijft snuffelen, om dan in galop terug naar ons toe te lopen.
Ja ik weet dat honden eigenlijk aan de leiband moeten. En als we iemand zien komen en zeker als die een hond bij heeft dan maken we ze meteen vast en als we ze roepen komen ze meestal direct naar ons toe.
Nu zijn ze – terwijl ik dit schrijf – zo zalig moe, die kleine lieve schatjes. En ze waren ook weer zo heerlijk vuil. Bij thuiskomst heeft mijn lieve schat ze even onder de douche gestoken om ze wat af te spoelen. En nu liggen ze heerlijk te soezen, eentje in de zetel en op ons bed, waar ze even afgezonderd van alles en iedereen bekomt van de vele indrukken. Je moet dit een hondje gunnen, ook diertjes hebben het af en toe nodig om even op zichzelf te zijn.

Vliegenzwam.
Toch echt wel de mooiste en meest merkwaardige 
paddenstoel. 

Dit gaan we zeker meer doen. Want als er één iets wat ik heel hard heb gemist het afgelopen jaar dan zijn het wel die heerlijke boswandelingen. OK, de winter staat voor de deur en dan is de natuur vooral kaal en grijs. Geen bladeren aan de bomen, grauwe luchten en veel dieren houden hun winterslaap of rust. Maar toch vind ik dat de winter ook zijn charme heeft. Zeker als het buiten lekker koud is en er wat rijp op het gras ligt en je die heerlijke vrieslucht kan opsnuiven. Laat het maar eens goed vriezen dat er een laagje ijs op de plassen en waterlopen licht. Sneeuw hoeft niet perse, want dan is het toch maar gevaarlijk om te rijden en dan laat ik de auto liever thuis. Maar stilletjes hoop ik dat we nog eens een ouderwets strenge winter krijgen. Ook al zegt mijn portemonnee keihard ‘neen’. Want koude winters zijn dure winters, vooral dan om je huis te verwarmen. En met veel te hoge energieprijzen in dit landje is dat meer dan ooit het geval. Dus ik kan heel goed begrijpen dat mensen zeggen ‘nee liever geen koude winter en al zeker geen sneeuw’. Maar ik kan het niet helpen. Ik vind dat dat zijn charme heeft. Ik vind eigenlijk dat alle seizoenen hun charme hebben. Vandaag genoot ik van de herfst en het vallen van het blad. Over een half jaar zal ik mij verheugen op het botten van de bladeren, de eerste bloempjes en de stijgende temperaturen. En ja mijn favoriete seizoen is en blijft de zomer.

Maar de kop is er weer af, en het gegeven dat ik nog eens in de natuur ben geweest stemt mij heel gelukkig en tevreden. Even alles achter me laten. Laat de wereld maar rustig verder draaien en laat de mensen zich maar verliezen in hun drang naar geld, luxe, weelde, status en macht. Laat de auto’s op de snelweg maar verder razen en de vrachtwagens hun trip van hot naar her verderzetten. Laat de sociale media even voor wat ze is en de politici mogen rustig verder discussiëren en hun eeuwige grote gelijk halen.
Als ik de deur van min autootje dichtsla en de parking achter mij laat, het groen en de rust tegemoet. Dan kan het mij allemaal gestolen worden.
En nu ga ik mijn pompoensoepje dat ik gisteren maakte opwarmen en… NAGENIETEN!

Tuurlijk mochten ze mee.
Onze kleine schatjes. 

De natuur in beeld: maart (deel 2)

 

Dag lieve mensen.
Een tekst schrijven op je blog is één zaak. Maar foto's selecteren en deze in je blog invoegen dat is wel een ietwat tijdrovende bezigheid en als je dat 's avonds doet dan wordt het al snel vrij laat. Daarom besloot ik om mijn artikel in twee te splitsen. Ook al omdat ik afgelopen maand wel heel veel wandelfoto's heb gemaakt.
Hier alvast het tweede deel.

Ieper: Vierlingen en Palingbeek.

De streek rond Ieper was vier jaar lang het toneel van gruwel en bittere ellende.
Hier toonde de waanzin van de oorlog zijn meest monsterlijke gezicht. Vele duizenden jonge mannen verloren hier het leven, vaak op een echt weerzinwekkende manier. Mitrailleurvuur, bommen, landmijnen, gifgas. Alles was goed voor de strijdende partijen aan beide kanten om het de vijand zo zwaar mogelijk te maken. Mijnen en bommen van meer dan duizend kilo werden er tot ontploffing gebracht, waarbij vele duizenden soldaten in één klap het leven lieten. Van velen van hen werd geen spoor meer teruggevonden of ze waren zodanig verminkt dat ze niet meer te identificeren waren. Hun namen staan voor eeuwig gebeiteld in de Menenpoort in Ieper. 
De waterplas links op de foto is eigenlijk een krater die achterbleef na de ontploffing van zo'n mijn. Het hele landschap rond de Palingbeek is bezaaid met dergelijke kraters die volliepen met water waar kikkers, salamanders en andere waterdieren een thuis vinden.

De Palingbeek moest eigenlijk een kanaal worden dat de Leie met het Ieperleekanaal moest verbinden 'Kanaal Ieper-Komen). Maar doordat men langs een heuvelrug moest graven stuitte me op heel wat problemen. Men wilde tunnels en sleuven graven maar deze stortten telkens weer in vanwege de instabiele bodem. In 1913 werden de graafwerken gestaakt en een jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit waar de site deel uitmaakte van het front. Hier vochten de Britten en Duitsers een bittere strijd uit die heel veel mensenlevens zou eisen. 
Na de oorlog werden de bouwwerken niet meer hervat en kreeg de natuur hier vrij spel. Het resultaat is een bosrijke omgeving waar het heerlijk toeven is. Voor veel mensen uit de wijde omgeving is dit een geliefkoosde plek voor een heerlijke zondagse wandeling.

Geen flauw idee wat voor vogel het is.
Wie het weet mag een reactie achterlaten.

Oostduinkerke: Kruwerswandelroute.

Wie kent ze niet? De stoere garnaalvissers die met hun prachtige Brabantse trekpaarden in zee gaan en daar lange netten voortslepen die langzaam gevuld worden met overheerlijke garnaaltjes.
In vroegere tijden werd over de hele Noordzeekust op die manier op garnalen gevist. Van Denemarken tot Noord-Frankrijk en ook over het Kanaal in Engeland gingen kustbewoners met paarden, ezels of muilezels de zee in om er garnalen of andere vissen te vangen. Die garnalen werden dan verkocht op de markt en zo voorzagen kleine keuterboeren, maar ook de 'kolenmarchang', de smid, de cafébaas en als wie over een trekdier beschikte zichzelf van wat extra inkomsten waarmee de vele monden van het kroostrijke gezin konden gevoed worden. Ja het waren harde tijden toen.
Oostduinkerke is de enige plaats in Europa waar deze manier van garnalenvissen nog wordt beoefend. Maar mensen gingen ook te voet de zee om garnalen te vissen. Soms met een groot net dat ze achter zich trokken, soms met steeknetten wat in Noord-Frankrijk nog gebeurt. Vaak waren het de vrouwen die zichzelf zo van een extra bron van inkomsten voorzagen wanneer hun mannen zes maanden van huis waren omwille van de IJslandvaart. 
In die tijd woonden de mensen achter de duinengordel ver van de zee. Dan volgden ze de smalle duinpaadjes tot aan het strand. Oostduinkerke is niet alleen de laatste plaats waar men garnalen vist met paarden. Hier vindt je nog ongerepte duinen met hier en daar zo'n typisch vissershuisje waar eenvoudige keuterboeren woonden voor wie zowel de IJslandvaart als het garnaalkruien (kruwen) een broodnodige bron van inkomsten was. 

Startpunt is het Kerkhof van Oostduinkerke, waar je dan de duinen intrekt. Zo ga je dan naar Groenendijk Bad en volg je een stuk langs het strand en dan door de duinen terug naar Groenendijk Bad waar je de Koninklijke Baan oversteekt en je opnieuw de duinen ingaat. Let op, de duinruggen zijn bij momenten zeer stijl en het zand is mul, een goede basisconditie is hier echt wel een vereiste.

Het was rustig op het strand, zalig.

Het Koningin Elisabeth Instituut (KEI)

Oostduinkerke Bad.

Het mulle Noordzeezand.

De Kruwers wandelroute is 10,2 km lang en bij momenten erg pittig vanwege de steile duinhellingen.
Maar eens boven wordt je beloont met prachtige panorama's en de gezonde zeelucht krijg je er gratis bij.
En als je hondjes hebt dan zijn ze 's avonds nog zo heerlijk moe na zo'n namiddagje wandelen en spelen.

Wandelen met de baasjes.
Vermoeiend, maar zooo leuk.
Celientje.

De natuur in beeld: maart(deel 1)

 

Dag lieve mensen.
April is inmiddels al goed gevorderd en ik heb mijn overzichtje voor de maand maart nog niet gepost. Wat slordig van mij toch alweer.
Maar beter laat dan nooit zeg ik altijd maar. De lente ontluikt zich heel langzaam, maar ze is er en dat voelt zo heerlijk aan.
De vogeltjes laten hun mooiste gezang horen, niet voor ons maar om een partner te vinden om mee te paren. Want dat is toch waar het leven om draait, voortplanting en dat ene wat er bij te pas komt. Nee, daar moeten we niet preuts over doen vind ik. Seks... Hoort bij het leven.
Maar laten we eens een paar hele mooie foto's tonen van de prachtige wandelingen die ik ook afgelopen maand opnieuw maakte.

Doomkerke: Parochieveldwandelroute.

De trouwe bloglezers onder jullie herinneren zich nog mijn blogartikel 'Wat mij vandaag raakte: in Doomkerke'. Het intrieste beeld van het graf van de veel te jong gestorven Sarah staat nog altijd op mijn netvlies gebrand. Maar er waren daar ook zoveel andere en mooie dingen te zien op deze mooie prille lentedag in maart.

Blijft leuk, die sculpturen.

En dan de bossen in.

Doomkerke is een deelgemeente van Ruiselede. Het ligt in het zogenaamde 'Bulskampveld' wat in vroegere tijden heidegebied was maar door grootgrondbezitters werd bebost ten behoeve van de jacht en de houtnijverheid. Het Provinciaal Domein Lippensgoed Bulskampveld ligt er niet ver vandaan. Het gebied wordt gekenmerkt door lange rechte lanen die destijds door de grootgrondbezitters werden aangelegd. 

Kleine spoorzoekertjes.

Het is hier zo mooi baasje.
Cecieleke.

Hé kijk nog een wandelroute.

Voor wie interesse heeft. De wandeling is 8,5 kilometer lang en start bij de kerk van Doomkerke.
Morgen deel twee, want we hebben nogal veel gewandeld afgelopen maand.

Wat mij vandaag raakte: In Doomkerke

 

Dag lieve mensen.
Vandaag gingen we nog eens wandelen.
Zoetje had een wandelroute gevonden in Ruiselede. Startpunt was het dorpje Doomkerke dat deel uitmaakt van deze gemeente.
Doomkerke een klein dorpje tussen de velden en de bossen die deel uitmaken van het Bulskampveld. Een straat met lintbebouwing, een kerk, aan de overkant van de kerk een café dat dienst doet als clublokaal van de plaatselijke voetbalploeg en wat verderop een kleine parking waar ik mijn autootje kwijt kon.
Voor de veiligheid trok ik mijn rubberen laarzen aan want de bospaden kunnen nog behoorlijk slijkerig zijn. Ik gespte de rugzak vol met lekkers en drinken voor ons als voor de hondjes op mijn rug en klikte die kleine lieverds hun leiband aan en daar gingen we op zoek naar het startpunt van de wandeling bij de kerk. Die leidde ons een stukje langs de hoofdweg en dan moesten we door een soort doorgang en dan kwamen we achter de kerk met daarrond het kerkhof uit. Een kerk met kerkhof met een muur errond. Ik vraag me al mijmerend af hoeveel koppeltjes elkaar bij de invallende duisternis voor het eerst gekust hebben daar bij die muur achter het kerkhof.
Over de muur zie ik de graven, vaak familiegraven met sterfdata die terug gaan tot de jaren vijftig en zelfs eerder. Ik ontwaar typisch West-Vlaamse familienamen zoals Tack, Vanwalleghem, Vyncke. Zwart-wit foto’s van de overledenen en ik bedenk me dat deze mensen hier in de schaduw van de kerktoren hun leven hebben geleefd. Als landbouwer, als ambachtsman, als winkelier of cafébaas. Misschien wel actief in het verenigingsleven. De kaartersclub, de schuttersclub, de voetbal.

Dan valt mijn oog op één specifiek graf. Ik zie een foto van een jong iemand, een meisje.
Ik zie haar geboorte en sterfjaar.
Het meisje dat er haar laatste rustplaats vond… WAS AMPER DERTIEN JAAR!
Ze heette Sarah.
En op de foto droeg ze een wit kleed, waarschijnlijk het kleed dat ze droeg op haar plechtige communie.
Ze keek naar de fotograaf, vol verwachting naar deze voor haar bijzondere dag.
Wie kon toen vermoeden dat deze foto amper een jaar later haar laatste rustplaats zou sieren.
Ik krijg een brok in de keel wanneer ik me omdraai en vaststel dat mijn lieve schat en onze twee Keesjes hun weg verder zetten.
Het is stil en achter de kerk zie je alleen de velden en de bossen waar we nog zouden doorwandelen.
Ik hoor de vogels hun vroege lentelied zingen en voel de zon op mijn gelaat.
Ik werp nog een blik naar de graven achter de muur.
Naar het graf van Sarah.
Een meisje van amper dertien dat haar rustplaats vond op deze vredige plek.

We wandelen verder, ik neem foto’ van de bossen, de natuur de omgeving.
Op het einde van de wandeling ontwaar ik terug de kerk en denk ik terug aan Sarah.
Ik zie het dorpje waar ze opgroeide. Naast de kerk ligt het dorpsschooltje. Waar ze als klein meisje met haar boekentas in de hand naar binnenliep.
Ach lieve mensen. Dertien jaar.
Dat is toch echt geen leeftijd om te gaan.
Een meisje van dertien zou gewoon naar het secundair moeten gaan, nieuwe vriendschappen sluiten, gezellig roddelen met haar klasgenootjes en commentaar hebben op de jongens van  haar klas of school.
Kortom gewoon opgroeien en ontluiken zoals een mooie bloem dat doet.
Openbloeien en haar omgeving verblijden met haar schoonheid, vriendelijkheid en opgewektheid.
Maar helaas. Het werd haar niet gegund.

Dat zijn dingen die me raken lieve mensen.
Ik heb geen foto genomen van haar graf, dat lijkt me zo ongepast. Maar het beeld staat wel op mijn netvlies gebrand. De jaren tussen haar geboorte en haar dood die zo pijnlijk dicht bij elkaar liggen.
De laatste rustplaats van een meisje, door velen graag gezien die de strijd moest leveren tegen een vreselijke ziekte.
Thuisgekomen typte ik haar naam en familienaam in op Google en ik combineerde dat met de naam van het dorp waar ze opgroeide en ik kwam op een pagina van Het Laatste Nieuws.
Daar leerde ik wat er gebeurde met Sarah.
Ze stierf aan leukemie.
Kanker.
NOG MAAR EENS DIE SMERIGE ZIEKTE!

Sarah!
Ik weet niet wie je was. Maar ik weet zeker dat veel mensen je heel graag zagen.
Ik zag je foto en ik zag een jong meisje dat vol goesting naar de wereld keek.
Goesting om TE LEVEN!
Zoals elke jonge mens goesting heeft om te leven.
Helaas beslist het noodlot daar vaak heel anders over.
En een mooie jonge bloem wordt dan brutaal in de knop gebroken.
Ziekte, verkeersongevallen, maar ook criminele feiten gepleegd door zieke geesten.
En helaas ook door oorlogen, zoals ook nu weer in Oekraïne.
Ook oorlogen worden in gang gezet door zieke geesten.
Je bent een zieke geest als je je troepen beveelt om woonwijken, appartementsblokken, scholen en andere plekken waar mensen wonen en leven kapot te schieten.
Het is ook iets dat me niet los laat. Het feit dat terwijl ik daar ergens in een rustig stukje bos aan het wandelen ben, men 2000 kilometer verderop oorlog voert en onschuldige mensen het leven verliezen.

Het leven is zo broos zo kwetsbaar.
Er is niet veel nodig om iemands leven compleet overhoop te halen.
Er is niet veel nodig om een streep te trekken onder iemands toekomstplannen.
Ik heb dat vaak genoeg omschreven in mijn verhalen.
Maar de realiteit is vaak veel harder, zoveel rauwer.
En daarom grijpt het mij dan ook zo aan.
Een graf tussen al die anderen, een stille getuige van een intriest drama.
Een veel te vroeg afscheid.
Een ziel die rust vond op deze stille plek ergens in een klein West-Vlaams dorpje waar – dat weet ik zeker – haar naam nog vaak wordt uitgesproken en waar men warme herinneringen aan haar ophaalt.
Warme herinneringen… AAN SARAH!

Mijn hondjes.

Dag lieve mensen.
Als ik 's morgens wakker word en ik draai me om dan begint er achteraan het bed of aan het hoofdeinde iets te bewegen en word ik half slaperig iets gewaar dat lijkt op kleine pootjes die over het donsdeken trippelen. 
En weet je wat lieve mensen? Het zijn trippelende pootjes die over het donsdeken trippelen.
Dan wrijf ik mijn ogen uit en zie ik twee paar kleine oogjes die me vol verwachting aankijken.
Twee lieve kopjes kijken me smekend aan en ik voel lieve likjes op mijn gezicht.
Zo komen ze mij elke dag begroeten.
Cecieleke en Celientje.

Ik voel me gezegend met de liefde, vriendschap en het eeuwige optimisme van die twee kleine rakkertjes.
Het zijn Keeshondjes weet je wat het echt leuke is aan dat ras? Die kunnen glimlachen.
Ik ken weinig andere honden die zo'n mooi lach op hun snoetje kunnen toveren als Dwergkeesjes.
Kijk maar naar onderstaande foto.

Geef toe, daar wordt je toch meteen vrolijk van als je die leuke snoetjes ziet.
En dan het eeuwige enthousiasme in die fonkelende oogjes.
Ze moedigen me elke dag opnieuw aan om mijn schoenen en jas aan te trekken en met hen te gaan wandelen. Weer of geen weer, of ik nu een vroege of een late dienst heb op het werk. Gewandeld wordt er altijd, zij het niet altijd op hetzelfde tijdstip, juist vanwege de variërende werktijden.
Maar gewandeld wordt er, no matter what?

Weet je lieve mensen. Wandelen is nog zo gezond.
Het geeft je afweersysteem een flinke boost en het verlaagd het stressniveau. Het zorgt ervoor dat je je conditie op peil houdt en dat de kilo's niet teveel aankomen. Kortom allemaal voordelen dus.
En ik geniet tijdens het wandelen ook van de natuur en van het wisselen van de seizoenen. Het is nu lente, dat kan je gewoon niet meer ontkennen. Overal zie je narcissen en krokussen de kop opsteken en de bomen beginnen al te botten en komende dagen stijgen de temperaturen tot zo'n vijftien graden.
Nee we hebben geen echte winter gehad dit jaar. Foto's van sneeuwlandschappen en in het sneeuw dollende hondjes kon ik niet maken deze winter. Maar de lente en de zomer zullen veel goed maken, ik voel het.

Tuurlijk heb je met honden in huis ook wat extra werk en moet je het hondenhaar op je bankstel en in je kleren erbij nemen. Ook wordt er bij ons thuis iets vaker gepoetst, hygiëne blijft belangrijk.
Maar zo'n dingen neem ik er graag bij. En een lieve knuffel of een smekende blik van één van mijn twee lievelingen neem ik er graag bij, en mijn lieve schatje ook.
En nu moet je mij excuseren want wij gaan een wandelingetje maken, de hondjes en ik.

De natuur in beeld: februari.

Dag lieve mensen.
Voelen jullie het ook al? De lente hangt in de lucht. 
Mag wel zeker, na een donkere en vaak stormachtige winter.
Nu ja, eigenlijk hebben we niet echt een winter gehad hé?
Hoeveel dagen waren er waarop de plassen bevroren waren of de waterlopen?
Dan spreek ik nog niet eens van sneeuw, want dat was dit jaar toch ook de grote afwezige.
Ik vind: een winter, dat moet ge voelen tot in de toppekes van uw tenen!
Ok, ik hoor het jullie al zeggen, laat die kou maar zo ver mogelijk van hier de energie is al duur genoeg. Dat is helaas maar al te waar, maar daar kan de natuur niets aan doen, dat is heeft meer te maken met het falen van het beleid dat in dienste zou moeten staan van de mensen en niet van allerhande economische dictaten en zij die deze misbruiken voor hun eigen egoïstische gewin.
Maar ondanks het feit dat de winter niet was wat ik mij van een winter voorstel, weerhield mij en mijn lieve schatjes (vrouwke en hondjes) om er op uit te trekken voor een paar heerlijke winterse wandelingen.
Want de natuur is ook in het koude en donkere jaargetijde o zo mooi.
En zoals u op onderstaande foto kunt zien, de eerste lentebloemen lieten al vroeg hun kopje zien. Deze foto werd genomen op 7 februari van dit jaar.

Käthe Kollwitz wandelroute. Vladslo.

Käthe Kollwitz was een Duitse beeldhoudster en een fel tegenstandster van het oorlogszuchtige beleid van Keizer Wilhelm II. Haar bekendste werk is het treurende ouderpaar dat in het soldatenkerkhof an Vladslo staat. Een mooi startpunt voor een prachtige wandelroute langs bossen en vooral de uitgestrekte polders rond Diksmuide.

Leuk, je eigen schaduw fotograferen.

Altijd leuk, een andere route op je pad vinden.

Prille lente.

Oedelemberg wandelroute: Oedelem.

Oedelem, een deelgemeente van Beernem. Oftewel de eerste afrit op West-Vlaamse bodem van de E40. In de streek en ver daarbuiten gekend voor het psychiatrisch centrum Sint Amandus.
Maar de streek is ook gekend voor de vele bossen en weilanden. Je vind hier onder andere het Lippensgoed Bulskampveld. Het is ook de streek waar zich de waargebeurde TV-serie De Bossen Van Vlaanderen. 
Maar dat alles bevindt zich ten zuiden van de hoofdgemeente Beernem, wij gingen naar deelgemeente Oedelem waar we al eerder de Ryckevelde wandelroute hebben gewandeld.

Het centrum van Oedelem.

Bijenhotelletje.

Altijd leuk, diertjes tegenkomen tijdens de wandeling.
En als je naar je toe komen, nog leuker.

Kleine padvindertjes.

We liepen op bekend terrein.
Ryckevelde wandelroute, deden we vorig jaar.

Kemmelbergwandelroute. Kemmel.

De Kemmelberg gekend bij wielerliefhebbers, maar ook als oriëntatiepunt. Zelfs vanop hoger gelegen punten zoals de Hoge Blekker in Koksijde oftewel de hoogste duin van België of vanuit hoger gelegen appartementen met zicht op het binnenland is deze gekende berg goed te spotten bij helder weer. 
Vanop de berg zelf heb je bij helder weer ook een prachtig zicht op onder andere de IJzertoren of zie je met wat geluk zelfs de hoogbouw aan onze kust in de verte. Aan de andere kant zie je dan de skyline van Rijsel en zelfs de mijnterrils van het Noord-Franse mijnbekken. 
Niet te verwonderen dat de Kemmelberg en de andere West-Vlaamse heuvels strategisch zeer belangrijk waren voor de strijdende partijen in de Grote Oorlog. Een beter observatiepunt konden de militairen zich niet wensen. Je hebt er dan ook een zeer goed overzicht op het voormalige westfront en de vele monumenten ervan zoals de Menenpoort of de toren van het Iers Vredespark in Ploegsteert.
Maar bovenal is dit een zeer prachtige streek om te wandelen en ook als wandelaar kan je maar beter 'je kieten insmeiren' zoals ze in het plaatselijke dialect zouden zeggen.

De kerk van Kemmel.

Grappige kabouterventjes.

Hier valt zoveel te snuffelen.
(Celieleke en Celientje)

Prachtige vergezichten.

Mijn grote liefde 💓💓
En onze kleine viervoetertjes.

Wijngaarden.

Wilgenkatjes.

Hier snakten we de hele winter naar.
DE ZON!!!

Het voormalige gemeentehuis van Kemmel.
Gezien vanop een gezellig terrasje.

Wilde ik jullie niet onthouden.
Toilet van Café Boutique in Kemmel. 
Met pissende coureurs.

Tot slot toon ik jullie nog wat foto's van een heerlijke strandwandeling in Westende vorige week. Met de hondjes wandelen op strand en duinen bij prachtig helder weer.

Tot de volgende keer lieve mensen. Alvast een lief likje van de kapoentjes...
Cecieleke en Celientje!