Op deze dag, 10 jaar geleden.

Dag lieve mensen.

Ik ga slapen.
Mijn twee hondjes dicht bij me.
Mijn lieverdjes.
Ik zie jullie graag Cecieleke en Celientje.
Kleine hartediefjes, deugnietjes, rakkertjes.
Gelukkig dat jullie mij nog afleiden met jullie dolle fratsen.
Op deze trieste dag.
Slaapwel allemaal, lief likje van deze kleine deugnietjes.

Dit schreef ik tien jaar geleden op mijn Facebook pagina vlak voor ik ging slapen.
Uren daarvoor was het nog een ochtend als alle andere. Mensen gingen naar het werk, kinderen gingen naar school en op de luchthaven stonden rijen passagiers klaar om in te checken voor hun vakantie of zakenreis.
Pendelaars stapten in de metro en zochten zich een plaatsje om dan naar hun telefoon te grijpen en te doen wat almaar meer mensen doen op een dood moment waarop ze niets om handen hebben. Eindeloos scrollen op sociale media dat toen ook al deel uitmaakte van ons leven.

EN TOEN GEBEURDE HET!

Harde knallen weerklonken gevolgd door paniekerig geroep en getier. Levens eindigden brutaal en gezinnen werden voorgoed uit elkaar gerukt. De gruwel die we de jaren voordien zagen gebeuren in Frankrijk, Engeland, Spanje en de VS gebeurde nu in ons eigen land.
Radicale moslimterroristen vol haat naar al wie niet volgens hun enge narratief leeft sloegen genadeloos toe met veel bruut geweld en zaaiden dood en verderf.

Het land werd in zijn hart geraakt en vol verbijstering vernamen we het gruwelijke nieuws via allerlei mediakanalen. En ofschoon er voor werd gewaarschuwd en het dreigingsniveau al heel hoog was met de gekende maatregelen zoals militairen op straat en verscherpt toezicht. Slaagden salah abdeslam en zijn kornuiten er toch in om hun smerige plannen uit te voeren.
Is het u opgevallen dat ik zijn naam niet in hoofdletters schreef.
Nee, dat doe ik niet want dat is die smerige rat niet waard. Voor mij is dat geen mens, en marc dutroux evenmin. Het zijn smerige monsters die veel te veel mensen veel te veel verdriet hebben aangedaan en het ergste is dat ze op geen enkel moment ook maar één greintje spijt hebben betuigd of ook maar enige vorm van schuldinzicht hebben getoond.
En ik ga nu even heel bruut zeggen wat ik over zo’n monsters denk.
Die verdienen geen proces, die verdienen geen normale rechtsgang. Eigenlijk zou je gewoon EEN KOGEL DOOR HUN SMERIGE KOP MOETEN SCHIETEN!
En gedaan!
En voor de rest ga ik geen woorden vuilmaken aan dat tuig en al wie daarmee sympathiseert. Dit is mijn energie niet waard en energie is kostbaar en daar moet je zuinig mee omspringen. Daar ga ik het ook nog wel eens over hebben, maar dit is voor een andere keer.

Toen ik dat ene stukje schreef op Facebook hing de verontwaardiging over wat er die dag gebeurd was nog altijd in de lucht. Mensen waren onthutst, mensen waren van slag en het idee dat we aangevallen worden om wie we zijn en hoe we zijn sloeg ons allemaal uit ons lood. Ons land had een vijand en die bevond zich gewoon in ons midden. Hij verbergt zich in onze steden en vanuit zijn schuilplaats wacht hij op het juiste moment om brutaal toe te slaan. Molenbeek stond zelfs in de USA gekend als ‘The Capitol Of Terrorism’. Wat moest een mens daarvan gaan denken?
Iedereen had er een mening over, en er waren er die riepen ‘hier hebben wij dus jaren geleden al voor gewaarschuwd. Maar jullie wilden niet luisteren!’.
Naarmate de dag vorderde laaide de verontwaardiging op sociale media alsmaar hoger op. Woorden van haat en woede vlogen over het scherm en mensen pookten elkaar op.
Ik besefte samen met enige andere gelijkgestemden dat het niet gezond was om je geest te voeden met al dat negatieve. Dus zette ik op tijd mijn TV uit  en schakelde ik de computer uit en ging ik met mijn hondjes wandelen. Mijn toen nog veel jongere en superspeelse keeshondjes. Het was lente, de vogels zongen hun lied en we zagen andere hondjes in het park. Hier in Nieuwpoort was het gewoon een dag als alle andere terwijl in Brussel de hel was losgebroken en de media minuut na minuut verslag uitbracht over de gebeurtenissen aldaar.

Deze cartoon verscheen nog de dag zelf op sociale media.

Afstand nemen.
Als ik op deze dag terugkijk en vooral op dat ene berichtje dat ik die avond postte dan merk ik vooral het verschil tussen de chaos in de wereld (die dag in ons kleine landje) en de rust en geborgenheid hier thuis. De hondjes die gewoon hun eigenzinnige zelf waren en mij – zoals ik het beschreef – wisten af te leiden met hun dolle fratsen. Het gevoel van dankbaarheid dat al die gruwel mij en diegenen waarvan ik hou gespaard was gebleven. En later het besef dat de hele dag blootgesteld worden aan de gruwel en ellende die elke dag opnieuw in de wereld gebeurt behoorlijk nefast is voor je welbevinden.

Vandaag de dag staan we elke dag bloot aan bakken informatie die onophoudelijk op ons afkomen. En iedereen heeft wel wat te vertellen. Iedereen heeft een mening over alles. Of die mening nu wel of niet onderbouwd is door enige kennis van zaken dat speelt zelfs geen enkele rol meer. “Dit is hoe ik het voel dus het moet wel juist zijn,” dat is wat alsmaar meer mensen lijken te denken. En sommigen schrikken er niet voor terug om feiten te verdraaien of zelfs helemaal te ontkennen om hun dubieuze ‘waarheden’ alsnog verkocht te krijgen. En het ergste is dat ze er nog in slagen ook.

We horen alsmaar meer dat mensen te kampen hebben met mentale problemen. Mensen voelen zich minderwaardig of onbegrepen want hun leven beantwoord niet aan het blitse ideaal dat op sociale media wordt voorgeschoteld. En we weten niet meer wie of wat we wel of niet kunnen vertrouwen want fake-new en nep AI video’s zijn aan de orde van de dag. Om van phishing en andere online smeerlapperij nog maar te zwijgen.
Dat is de reden waarom ik de laatste weken alsmaar meer afstand neem van het ‘sociale mediagebeuren’. Ik probeer Facebook zoveel mogelijk links te laten liggen, ook al betrap ik mezelf er soms nog op dat ik weer veel te lang zit te scrollen. Maar dan hou ik mezelf voor: “Miguel, daar ga je echt niks van leren hoor. Van die duizend en één meningen en ‘meninkjes’.”
Dat zet ik even de PC af, luister ik naar muziek of probeer ik een podcast op te zoeken die op zijn minst een beetje leerzaam of motiverend is.

Of ik ga gewoon wandelen met mijn twee keesjes.
De lente nodigt uit om buiten te zijn. Alsmaar meer bomen staan in bloei of beginnen te botten. De narcissen laten overal hun gele kopje zien en overal hoor je het gefluit van de vogeltjes. En het licht van de zon geeft mij gezonde energie. Ik stel hoop in het leven en richt mij op het positieve, het leerzame, het motiverende.
En ik probeer mij aan mijn voornemen te houden om nog regelmatiger een nieuw artikel op mijn blog te plaatsen.

Tien jaar later. 

Op deze dag, 35 jaar geleden.

Dag lieve mensen.
De lente laat zijn zonnige snoet zien, heerlijk toch.
De koude sombere winter is bijna voorbij, de dagen worden langer, de zon staat hoger en het licht wordt feller. De eerste lentebloemen tooien de tuinen en grasvelden al met hun kleurenpracht en als de wolken verdwijnen dan toont de hemel zich van zijn blauwste kant.
Heerlijk toch.
Dit is dan ook zalig weer om met de hondjes te wandelen hé. Op zo’n mooie dag waarop de hemel helemaal uitklaart en onze grote gele vriend zich van zijn beste kant laat zien fleur ik helemaal op. Ook al is het nog niet zo heel erg warm.
Hoewel, gisteren mochten we al een voorsmaakje voelen van hoe warm de lente wel kan zijn. We gingen naar Oostende gaan shoppen gisteren. En het was gewoon zalig om eens buiten te zijn, even weg van alles. Even langs het strand met de hondjes en ze laten spelen met het balletje en intussen je zorgen meegeven met de wind.

Het is eind februari, nog twee dagen en we verwelkomen Maart, de eerste echte lentemaand.
Langere dagen, hogere temperaturen, nieuwe verse moed. Wat wil een mens nog meer nietwaar?
Maar deze op twee na laatste dag van februari is een dag waarop mijn gedachten afdwalen aan een trieste gebeurtenis die begin jaren negentig plaatsvond. Het gebeurde dus op dezelfde dag als wanneer de Amerikaanse troepen het leger van Saddam Hoessein verjoegen uit Koeweit Stad. Een gebeurtenis die live vanuit vele huiskamers wereldwijd werd gevolgd. De beelden van brandende oliebronnen en gitzwarte rookpluimen die de hemel verduisterden zitten nog altijd in het collectieve geheugen gegrift.
Het zoals het beeld van het meisje dat op diezelfde dag nu 35 jaar geleden spoorloos verdween. Sinds die dag ontbreekt elk spoor van haar.

 

Nathalie Geijsbregts.
Haar naam en haar foto doet bij iedereen een belletje rinkelen. Logisch ook want de affiches die na haar verdwijning verspreid werden waren overal te zien. Supermarkten, postkantoren, gemeentehuizen, stations, trams, bussen, auto’s. Het was de eerste keer dat de verdwijning van een kind zoveel media aandacht kreeg. Haar ouders deden hun verhaal op het VTM-Nieuws en in een praatprogramma van Jan Van Rompaey. Kranten hebben er hele artikels aan gewijd en dat kwam omdat haar vader er alles aan deed om de verdwijning van zijn tienjarig dochtertje in de belangstelling te houden. Want ook in die tijd was oud nieuws al snel vergeten nieuws.

Maar Nathalie werd niet vergeten. Haar beeld staat nog altijd in het collectief geheugen gegrift en dat na 35 jaar. En in die 35 jaar is er heel wat gebeurd. Zo was er onder andere de zaak Dutroux waarna het vreselijke talmen van de politiediensten bij dergelijke verdwijningen keihard werd aangekaart. Alsook het gebrek aan middelen. Stel je voor, in 1991 hadden politie en gerechtelijke diensten amper voldoende computers, en men werkte op veel politiekantoren en rijkswachtposten (die waren er toen ook nog) nog met een ouderwetse typmachine. Laat staan dat er sprake was van enige éénheid van commando. Na 1996 het jaar waarin de zaak Dutroux losbarstte veranderde dat. Er kwam een instantie genaamd Child-Focus en de Cel Voor Vermiste Personen met aan het hoofd Alain Remue, een man waarvoor ik zeer nederig mijn klak afdoe, echt waar.
Ook op technologisch vlak is er echt heel veel veranderd. Nu is er internet, sociale media, maar ook ANPR camera’s (met nummerplaatherkenning) en andere manieren om snel een verdacht voertuig te lokaliseren. Het resultaat is dat wanneer iemand het in zijn hoofd zou halen om een kind te ontvoeren, er een veel grotere kans is dat hij gewoon gevat wordt. Al gebeurt het nog steeds dat lui met kwade bedoelingen door de mazen van het net glippen, helaas met fatale gevolgen zoals afgelopen jaar in Nederland.
Maar helaas, al deze vooruitgang kwam voor Nathalie te laat. Ze verdween zonder een spoor na te laten en het is voor haar ouders en broer en voor ons allen een groot raadsel wat er met haar gebeurde. Er kwamen heel wat verdachten in de schijnwerpers en ook de al eerder genoemde Marc Dutroux werd aan de tand gevoeld, maar nooit kon men tegen wie ook iets hard maken. De meest waarschijnlijke verdachte is helaas dood, zijn naam was Michel Stockx, een vrachtwagenchauffeur die in Nederland en Duitsland meerdere kinderen heeft ontvoerd en vermoord. Hij zou in de buurt geweest zijn van Leefdaal het dorpje waar Nathalie woonde en voor het laatste gezien werd.

Waar is Nathalie?
Het boek dat haar vader schreef.

35 jaar geleden.
Dat is verdomd een hele tijd. De wereld waarin Nathalie opgroeide was heel anders dan de wereld waarin een kind van haar leeftijd vandaag opgroeit. Dat is echt wel het minste wat je kan zeggen. Toen was er ter verstrooiing alleen de TV met misschien 20 zenders, waaronder drie Vlaamse. En van Internet was er nog geen sprake, laat staan van smartphones. Bellen deed je nog via de vaste lijn en wie naar huis wilde bellen ging naar een ‘telefoonkotteke’.
Dat is wat ik mij bedacht toen ik aan deze zaak terugdacht, wat gebeurde naar aanleiding van een documentaireserie over deze verdwijningszaak die je momenteel kan bekijken op Streamz en waarvoor volop reclame wordt gemaakt op sociale media. Tijdens het scrollen zag ik dan ineens haar gezichtje verschijnen, en dat gaf me altijd een triest gevoel, gewoon omwille van het idee dat niemand weet wat er met haar is gebeurd. Maar waarvan elkeen instinctief weet dat het slecht met haar afliep.

En dat is wat mij dan zo triest maakt. Dat niemand weet wat er echt met haar gebeurd is?
Wat heeft Nathalie moeten doorstaan in haar laatste momenten? Ver van haar thuis, van de beschermende armen van haar mama of papa. Welke angsten gingen er door haar frêle lichaam?
Eigenlijk mag je er niet aan denken, en net zoals haar vader het in meerdere interviews zei kan je alleen maar hopen dat ze niet heeft geleden.
Maar toch, dat zo’n pril en jong leven op zo’n manier moet eindigen. Dat is iets wat mij triest stemt en ik weet dat jullie lezers dat van mij weten.

Ik schrijf dit artikel als eerbetoon aan een meisje dat ik nooit heb gekend. Maar toch kennen we haar in zekere zin allemaal. Heel het land leefde mee met de zoektocht van haar ouders en voor velen van mijn leeftijd was ze als een kleine zus over wie we ons zorgen maakten en voor wie we ooit hoopten op een goede afloop. Tevergeefs.
Ik kijk naar haar haar foto die ik ter illustratie hier heb geplaatst. Ik zie haar warme blik, haar zachte glimlach. En voel een brok in de keel.
Lieve Nathalie, het ga je goed. Waar je ook mag zijn. En deze avond kijk ik speciaal even naar de sterrenhemel terwijl ik aan je denk.