Leren van het leven.

 

Dag lieve mensen.
Ik maak mezelf meer en meer bedenkingen over het leven die vroeger toch iets anders waren. Vooral dan over de kwaliteit van het leven.
Ik wil geen honderd jaar worden, ik wil geen hoge leeftijd bereiken en tegelijk de laatste jaren van mijn leven wegkwijnen in een rusthuis. Ik wil geen oude dag die gepaard gaat met pijn, sukkelen, aftakeling en isolatie. Ik werd geboren zonder dat iemand mij vroeg of ik dat een goed idee vond en ook als ik doodga gaat niemand mij komen vragen of dat voor mij Ok is? En dat geldt voor iedereen. Laat ons er dan ook naar streven om die korte tijd daartussen zo kwalitatief mogelijk te laten verlopen. En dat zowel op vlak van gezondheid, maar ook wat uitdagingen betreft.
Het leven is pas echt boeiend als je regelmatig eens wat uitgedaagd wordt, of als je af en toe eens jezelf uitdaagt.
Leer nieuwe dingen, leer bij, lees boeken, kijk naar films, luister naar muziek. Doe indrukken op, trek de natuur in, vier de liefde, vrij met je zoetje. Doe die dingen. Doe de dingen waar je van geniet, en leer weer intens en met heel je hart en ziel te genieten. Maak je niet zo druk om kleine ergernissen, roddel niet en sluit je oren voor de roddels die over u vertelt worden. Mijdt ruzie en tweedracht, maar laat ook niet over je lopen. Kies zorgvuldig de mensen met wie je omgaat en laat valse, gemene, achterbakse en gevoelloze mensen links liggen. Je bent geen therapeut, je bent geen mensenfluisteraar. Richt je op het positieve, op dingen die een meerwaarde bieden aan je leven.

Zoals gezegd: Niemand heeft je iets gevraagd voor je geboren werd. Daar was het eerste waar ik moest aan denken na het lezen van alweer een artikel over een volslagen marginaal en normloos koppel dat hun door mishandeling gestorven kindje lustig meenam toen ze gingen winkelen en godbetert op café gingen (ze hadden hun alcoholroes nodig). Toen ik las wat de oorzaak is van de veel te vroege dood van dat ongelukkige kleine meisje kreeg ik het moeilijk. Toen die nieuwe vriend van haar moeder erbij kwam veranderde het leven van het kleine wichtje in een ware hel. Bij de lijkschouwing bleek dat haar beide armpjes en beentjes gebroken waren en haar bekken verbrijzeld.
**SLIK**

Speel maar fijn in de hemel kleine Isabella.

Lieve kleine Isabella.
Met je guitige blauwe oogjes en die lieve glimlach op je snoetje.
Wat een gruwel heb jij moeten doorstaan klein meisje.
Welke helse pijnen moet je niet hebben gehad in je veel te korte leven.
Ik kan hier met mijn klein verstand niet bij dat omwille van de doorgeschoten waanzin van een zogezegd ’’’volwassene’’’’ je tijdens je veel te korte leven door een hel moet gaan en dingen moest meemaken die zelfs de sterkste mens zouden doen breken.
En helaas, er zijn nog vele kindjes zoals jij die dag in dag uit de vreselijkste gruwel moeten ondergaan. Speurders die de vele video’s met kinderporno onderzochten die werden gevonden op de computer van Sven Pichal omschreven wat ze zagen als ‘kinderen van nul tot zestien jaar die huilden, tierden, schreeuwden en riepen om hun moeder’. In Palestina worden jonge kinderen kapot gebombardeerd en zelfs kinderen werden afgevoerd naar de martelkamers en ‘menselijke slachthuizen’ van de crapuleuze ex-dictator Assad.
Geen enkele van die kinderen heeft erom gevraagd om in een hel op Aarde geboren te worden. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om tijdens hun veel te korte leven niets anders te kennen dan pijn, ellende en pure horror.

De achturige werkdag.
Verhoogde de levenskwaliteit van velen.

Net zoals geen enkel mensen erom gevraagd heeft om te leven in armoede. Om ziekte, pijn of honger te hebben.
Geen enkel gewetensvol ouderpaar heeft erom gevraagd om hun kind, hun eigen vlees en bloed te zien sterven aan één of andere vreselijke ziekte, of na een ongeval, al dan niet veroorzaakt door een onverantwoordelijke of straalbezopen bestuurder.
Daarom, laten we er elk op onze eigen manier, en volgens onze eigen draagkracht en vermogen er mee voor zorgen dat het leven voor elke mens, voor elk kind en bij uitbreiding voor elk dier, wat draaglijker wordt.
Laten we eens wat vaker stilstaan bij de impact die onze beslissingen en onze daden hebben op onze medemens, de dieren en onze planeet. Een impact die vaak groter is dan wij zelf denken. En waar wij veel te weinig bij stilstaan.
En ik weet, ik klink nu gelijk één of andere groene pastoor. Maar ergens hebben deze mensen toch gelijk vind ik. Want hoe je het ook draait of keert, wat opbrengt voor de ene is miserie voor een ander. De één zijn dood is de ander zijn brood. Dat is helaas de harde realiteit. Voor ons vers kopje koffie, onze chocoladereep, onze bananen, onze TV, onze Smartphone, onze auto, onze etc. Moeten mensen ver van hier werken in erbarmelijke omstandigheden. Op plantages en velden, in fabrieken zonder de meest elementaire arbeidsrechten, op containerschepen en zelfs de vrachtwagenchauffeurs op onze wegen zijn gewoon slaven. Slaven van de weg.
Denk daar eens aan als je gaat shoppen of gezellig online zit te winkelen met je laptop, tablet of smartphone op je schoot of in de hand, voor de warme stoof met een kopje koffie of thee binnen handbereik. Denk aan die pakjeskoeriers die onder tijdsdruk alles geleverd MOETEN krijgen en die vaak met dagcontracten werken waar je gewoon niets mee opbouwt van sociale rechten. Vraag jezelf af of je zelf in zo’n situatie wil zitten? Of als je het leuk zou vinden als je eigen zoon of dochter zo moest door het leven gaan. Elke ouder wil het beste voor zijn kinderen, toch?

De gedachte dat levenskwaliteit niet voor eenieder is weggelegd. De gedachte dat veel mensen een miserabel leven leiden vol pijn, verdriet en uitzichtloos. Maar ook de gedachte dat veel mensen hun leven letterlijk vergooien aan alcohol, drugs, gokken of gewoon slechte voeding of te weinig beweging. Het bezorgd mij een ongemakkelijk gevoel.
Zelf prijs ik mij gelukkig vanwege het feit dat mijn levenskwaliteit veel en veel beter is dan tot voor mijn operatie in maart van dit jaar. Ik heb geen pijn of aanslepende vermoeidheid meer, ik voel mij vitaal en gezond. En ja dat heeft invloed op mijn humeur en mijn welbehagen.
En ik wenste dat meer mensen dat gevoel zouden hebben. Dat meer mensen de hoop zouden krijgen dat het beter wordt, dat er een uitweg is. Elke mens verdient een kwaliteitsvol en zinvol leven.
Want laat je niets wijsmaken. Je hebt maar één leven!
En nee je leeft niet ‘maar één keer’. Je gaat maar een keer dood! Je leeft daarentegen elke dag!
Maak dan ook van elke dag het beste. Geef je,‘smiet joen’ zouden ze in West-Vlaanderen zeggen.
En probeer om een goede indruk te maken op de mensen om je heen. Zorg ervoor dat wanneer je er niet meer bent, de mensen met een glimlach op hun lippen aan u terugdenken.
Want dan leef je nog verder na je dood…

Denk ik.

De natuur in beeld: maart (deel 2)

 

Dag lieve mensen.
Een tekst schrijven op je blog is één zaak. Maar foto's selecteren en deze in je blog invoegen dat is wel een ietwat tijdrovende bezigheid en als je dat 's avonds doet dan wordt het al snel vrij laat. Daarom besloot ik om mijn artikel in twee te splitsen. Ook al omdat ik afgelopen maand wel heel veel wandelfoto's heb gemaakt.
Hier alvast het tweede deel.

Ieper: Vierlingen en Palingbeek.

De streek rond Ieper was vier jaar lang het toneel van gruwel en bittere ellende.
Hier toonde de waanzin van de oorlog zijn meest monsterlijke gezicht. Vele duizenden jonge mannen verloren hier het leven, vaak op een echt weerzinwekkende manier. Mitrailleurvuur, bommen, landmijnen, gifgas. Alles was goed voor de strijdende partijen aan beide kanten om het de vijand zo zwaar mogelijk te maken. Mijnen en bommen van meer dan duizend kilo werden er tot ontploffing gebracht, waarbij vele duizenden soldaten in één klap het leven lieten. Van velen van hen werd geen spoor meer teruggevonden of ze waren zodanig verminkt dat ze niet meer te identificeren waren. Hun namen staan voor eeuwig gebeiteld in de Menenpoort in Ieper. 
De waterplas links op de foto is eigenlijk een krater die achterbleef na de ontploffing van zo'n mijn. Het hele landschap rond de Palingbeek is bezaaid met dergelijke kraters die volliepen met water waar kikkers, salamanders en andere waterdieren een thuis vinden.

De Palingbeek moest eigenlijk een kanaal worden dat de Leie met het Ieperleekanaal moest verbinden 'Kanaal Ieper-Komen). Maar doordat men langs een heuvelrug moest graven stuitte me op heel wat problemen. Men wilde tunnels en sleuven graven maar deze stortten telkens weer in vanwege de instabiele bodem. In 1913 werden de graafwerken gestaakt en een jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit waar de site deel uitmaakte van het front. Hier vochten de Britten en Duitsers een bittere strijd uit die heel veel mensenlevens zou eisen. 
Na de oorlog werden de bouwwerken niet meer hervat en kreeg de natuur hier vrij spel. Het resultaat is een bosrijke omgeving waar het heerlijk toeven is. Voor veel mensen uit de wijde omgeving is dit een geliefkoosde plek voor een heerlijke zondagse wandeling.

Geen flauw idee wat voor vogel het is.
Wie het weet mag een reactie achterlaten.

Oostduinkerke: Kruwerswandelroute.

Wie kent ze niet? De stoere garnaalvissers die met hun prachtige Brabantse trekpaarden in zee gaan en daar lange netten voortslepen die langzaam gevuld worden met overheerlijke garnaaltjes.
In vroegere tijden werd over de hele Noordzeekust op die manier op garnalen gevist. Van Denemarken tot Noord-Frankrijk en ook over het Kanaal in Engeland gingen kustbewoners met paarden, ezels of muilezels de zee in om er garnalen of andere vissen te vangen. Die garnalen werden dan verkocht op de markt en zo voorzagen kleine keuterboeren, maar ook de 'kolenmarchang', de smid, de cafébaas en als wie over een trekdier beschikte zichzelf van wat extra inkomsten waarmee de vele monden van het kroostrijke gezin konden gevoed worden. Ja het waren harde tijden toen.
Oostduinkerke is de enige plaats in Europa waar deze manier van garnalenvissen nog wordt beoefend. Maar mensen gingen ook te voet de zee om garnalen te vissen. Soms met een groot net dat ze achter zich trokken, soms met steeknetten wat in Noord-Frankrijk nog gebeurt. Vaak waren het de vrouwen die zichzelf zo van een extra bron van inkomsten voorzagen wanneer hun mannen zes maanden van huis waren omwille van de IJslandvaart. 
In die tijd woonden de mensen achter de duinengordel ver van de zee. Dan volgden ze de smalle duinpaadjes tot aan het strand. Oostduinkerke is niet alleen de laatste plaats waar men garnalen vist met paarden. Hier vindt je nog ongerepte duinen met hier en daar zo'n typisch vissershuisje waar eenvoudige keuterboeren woonden voor wie zowel de IJslandvaart als het garnaalkruien (kruwen) een broodnodige bron van inkomsten was. 

Startpunt is het Kerkhof van Oostduinkerke, waar je dan de duinen intrekt. Zo ga je dan naar Groenendijk Bad en volg je een stuk langs het strand en dan door de duinen terug naar Groenendijk Bad waar je de Koninklijke Baan oversteekt en je opnieuw de duinen ingaat. Let op, de duinruggen zijn bij momenten zeer stijl en het zand is mul, een goede basisconditie is hier echt wel een vereiste.

Het was rustig op het strand, zalig.

Het Koningin Elisabeth Instituut (KEI)

Oostduinkerke Bad.

Het mulle Noordzeezand.

De Kruwers wandelroute is 10,2 km lang en bij momenten erg pittig vanwege de steile duinhellingen.
Maar eens boven wordt je beloont met prachtige panorama's en de gezonde zeelucht krijg je er gratis bij.
En als je hondjes hebt dan zijn ze 's avonds nog zo heerlijk moe na zo'n namiddagje wandelen en spelen.

Wandelen met de baasjes.
Vermoeiend, maar zooo leuk.
Celientje.

De natuur in beeld: maart(deel 1)

 

Dag lieve mensen.
April is inmiddels al goed gevorderd en ik heb mijn overzichtje voor de maand maart nog niet gepost. Wat slordig van mij toch alweer.
Maar beter laat dan nooit zeg ik altijd maar. De lente ontluikt zich heel langzaam, maar ze is er en dat voelt zo heerlijk aan.
De vogeltjes laten hun mooiste gezang horen, niet voor ons maar om een partner te vinden om mee te paren. Want dat is toch waar het leven om draait, voortplanting en dat ene wat er bij te pas komt. Nee, daar moeten we niet preuts over doen vind ik. Seks... Hoort bij het leven.
Maar laten we eens een paar hele mooie foto's tonen van de prachtige wandelingen die ik ook afgelopen maand opnieuw maakte.

Doomkerke: Parochieveldwandelroute.

De trouwe bloglezers onder jullie herinneren zich nog mijn blogartikel 'Wat mij vandaag raakte: in Doomkerke'. Het intrieste beeld van het graf van de veel te jong gestorven Sarah staat nog altijd op mijn netvlies gebrand. Maar er waren daar ook zoveel andere en mooie dingen te zien op deze mooie prille lentedag in maart.

Blijft leuk, die sculpturen.

En dan de bossen in.

Doomkerke is een deelgemeente van Ruiselede. Het ligt in het zogenaamde 'Bulskampveld' wat in vroegere tijden heidegebied was maar door grootgrondbezitters werd bebost ten behoeve van de jacht en de houtnijverheid. Het Provinciaal Domein Lippensgoed Bulskampveld ligt er niet ver vandaan. Het gebied wordt gekenmerkt door lange rechte lanen die destijds door de grootgrondbezitters werden aangelegd. 

Kleine spoorzoekertjes.

Het is hier zo mooi baasje.
Cecieleke.

Hé kijk nog een wandelroute.

Voor wie interesse heeft. De wandeling is 8,5 kilometer lang en start bij de kerk van Doomkerke.
Morgen deel twee, want we hebben nogal veel gewandeld afgelopen maand.

Wat mij vandaag raakte: In Doomkerke

 

Dag lieve mensen.
Vandaag gingen we nog eens wandelen.
Zoetje had een wandelroute gevonden in Ruiselede. Startpunt was het dorpje Doomkerke dat deel uitmaakt van deze gemeente.
Doomkerke een klein dorpje tussen de velden en de bossen die deel uitmaken van het Bulskampveld. Een straat met lintbebouwing, een kerk, aan de overkant van de kerk een café dat dienst doet als clublokaal van de plaatselijke voetbalploeg en wat verderop een kleine parking waar ik mijn autootje kwijt kon.
Voor de veiligheid trok ik mijn rubberen laarzen aan want de bospaden kunnen nog behoorlijk slijkerig zijn. Ik gespte de rugzak vol met lekkers en drinken voor ons als voor de hondjes op mijn rug en klikte die kleine lieverds hun leiband aan en daar gingen we op zoek naar het startpunt van de wandeling bij de kerk. Die leidde ons een stukje langs de hoofdweg en dan moesten we door een soort doorgang en dan kwamen we achter de kerk met daarrond het kerkhof uit. Een kerk met kerkhof met een muur errond. Ik vraag me al mijmerend af hoeveel koppeltjes elkaar bij de invallende duisternis voor het eerst gekust hebben daar bij die muur achter het kerkhof.
Over de muur zie ik de graven, vaak familiegraven met sterfdata die terug gaan tot de jaren vijftig en zelfs eerder. Ik ontwaar typisch West-Vlaamse familienamen zoals Tack, Vanwalleghem, Vyncke. Zwart-wit foto’s van de overledenen en ik bedenk me dat deze mensen hier in de schaduw van de kerktoren hun leven hebben geleefd. Als landbouwer, als ambachtsman, als winkelier of cafébaas. Misschien wel actief in het verenigingsleven. De kaartersclub, de schuttersclub, de voetbal.

Dan valt mijn oog op één specifiek graf. Ik zie een foto van een jong iemand, een meisje.
Ik zie haar geboorte en sterfjaar.
Het meisje dat er haar laatste rustplaats vond… WAS AMPER DERTIEN JAAR!
Ze heette Sarah.
En op de foto droeg ze een wit kleed, waarschijnlijk het kleed dat ze droeg op haar plechtige communie.
Ze keek naar de fotograaf, vol verwachting naar deze voor haar bijzondere dag.
Wie kon toen vermoeden dat deze foto amper een jaar later haar laatste rustplaats zou sieren.
Ik krijg een brok in de keel wanneer ik me omdraai en vaststel dat mijn lieve schat en onze twee Keesjes hun weg verder zetten.
Het is stil en achter de kerk zie je alleen de velden en de bossen waar we nog zouden doorwandelen.
Ik hoor de vogels hun vroege lentelied zingen en voel de zon op mijn gelaat.
Ik werp nog een blik naar de graven achter de muur.
Naar het graf van Sarah.
Een meisje van amper dertien dat haar rustplaats vond op deze vredige plek.

We wandelen verder, ik neem foto’ van de bossen, de natuur de omgeving.
Op het einde van de wandeling ontwaar ik terug de kerk en denk ik terug aan Sarah.
Ik zie het dorpje waar ze opgroeide. Naast de kerk ligt het dorpsschooltje. Waar ze als klein meisje met haar boekentas in de hand naar binnenliep.
Ach lieve mensen. Dertien jaar.
Dat is toch echt geen leeftijd om te gaan.
Een meisje van dertien zou gewoon naar het secundair moeten gaan, nieuwe vriendschappen sluiten, gezellig roddelen met haar klasgenootjes en commentaar hebben op de jongens van  haar klas of school.
Kortom gewoon opgroeien en ontluiken zoals een mooie bloem dat doet.
Openbloeien en haar omgeving verblijden met haar schoonheid, vriendelijkheid en opgewektheid.
Maar helaas. Het werd haar niet gegund.

Dat zijn dingen die me raken lieve mensen.
Ik heb geen foto genomen van haar graf, dat lijkt me zo ongepast. Maar het beeld staat wel op mijn netvlies gebrand. De jaren tussen haar geboorte en haar dood die zo pijnlijk dicht bij elkaar liggen.
De laatste rustplaats van een meisje, door velen graag gezien die de strijd moest leveren tegen een vreselijke ziekte.
Thuisgekomen typte ik haar naam en familienaam in op Google en ik combineerde dat met de naam van het dorp waar ze opgroeide en ik kwam op een pagina van Het Laatste Nieuws.
Daar leerde ik wat er gebeurde met Sarah.
Ze stierf aan leukemie.
Kanker.
NOG MAAR EENS DIE SMERIGE ZIEKTE!

Sarah!
Ik weet niet wie je was. Maar ik weet zeker dat veel mensen je heel graag zagen.
Ik zag je foto en ik zag een jong meisje dat vol goesting naar de wereld keek.
Goesting om TE LEVEN!
Zoals elke jonge mens goesting heeft om te leven.
Helaas beslist het noodlot daar vaak heel anders over.
En een mooie jonge bloem wordt dan brutaal in de knop gebroken.
Ziekte, verkeersongevallen, maar ook criminele feiten gepleegd door zieke geesten.
En helaas ook door oorlogen, zoals ook nu weer in Oekraïne.
Ook oorlogen worden in gang gezet door zieke geesten.
Je bent een zieke geest als je je troepen beveelt om woonwijken, appartementsblokken, scholen en andere plekken waar mensen wonen en leven kapot te schieten.
Het is ook iets dat me niet los laat. Het feit dat terwijl ik daar ergens in een rustig stukje bos aan het wandelen ben, men 2000 kilometer verderop oorlog voert en onschuldige mensen het leven verliezen.

Het leven is zo broos zo kwetsbaar.
Er is niet veel nodig om iemands leven compleet overhoop te halen.
Er is niet veel nodig om een streep te trekken onder iemands toekomstplannen.
Ik heb dat vaak genoeg omschreven in mijn verhalen.
Maar de realiteit is vaak veel harder, zoveel rauwer.
En daarom grijpt het mij dan ook zo aan.
Een graf tussen al die anderen, een stille getuige van een intriest drama.
Een veel te vroeg afscheid.
Een ziel die rust vond op deze stille plek ergens in een klein West-Vlaams dorpje waar – dat weet ik zeker – haar naam nog vaak wordt uitgesproken en waar men warme herinneringen aan haar ophaalt.
Warme herinneringen… AAN SARAH!

Weg met die kilo's: Kleine vorderingen.

Dag lieve mensen.
Die kilo's hé, die vermaledijde kilo's.
Ze moeten eraf en ze gaan er af.
Maar het gaat traag. 86,7 deze morgen op de weegschaal.
Ik ga nu terug met de fiets werken. Behalve vandaag, maar dat komt omdat mijn lieve schat naar ter Duinen wilde komen met de hondjes en de weg terug te voet is voor haar net iets te ver. Maar ook zij wil iets aan haar gewicht doen en aan haar gezondheid, zeker sinds ze vorig jaar zo lang thuis zat vanwege de aanhoudende pijn in haar rug en nek.
Ook dat zijn dingen die mij aan het denken zetten. Geveld worden door ziekte is geen pretje. Niet alleen je gezondheid en je geestelijke welzijn leiden daar onder. Maar je raakt ook in een sociaal isolement om van de financiële moeilijkheden die je moet trotseren nog maar te zwijgen.
Dan liever de koe bij de horens vatten en er echt iets aan gaan doen.

Kleinere porties, meer fruit, geen tussendoortjes meer 's avonds en momenten inlassen waarop je niet eet.
Zo kan je lichaam recupereren en doet je maag eens iets anders dan constant eten verteren.
Ik ben er nog niet honderd procent mee bezig, maar het principe van intermettent-fasting oftewel periodiek vasten houdt me wel bezig. Maar nogmaals ik twijfel nog, al doet bovenstaande link al heel wat twijfel wegnemen. 
En er zijn nog wat pro's.
Als het onderwerp intermettent-fasting ter sprake komt dan verwijst men nogal eens vaak naar de oermens die eerst moest jagen of verzamelen om aan zijn eten te geraken en dat duurde dan wel een poosje eer hij iets eetbaars tussen zijn tanden kon steken. Het argument hiervoor is dat de overvloed van voedsel die wij nu kennen een te recent fenomeen is waar ons lichaam zich nog niet heeft kunnen aanpassen. 
Maar als ik kijk naar het meest populaire schema in intermettent-fasting de 16:8 regel waarbij je 16 uur vast en 8 uur eet dan denk ik spontaan aan de Regel Van Benedictus die de maatstaf vormde voor het kloosterleven in West-Europa. Die regel bestond erin dat de dag van een kloosterling moest bestaan uit 8 uren bidden, 8 uren werken en 8 uren rusten. 
In de praktijk betekende dit dat monniken en nonnen pas aten voor en na ze begonnen te werken en dan nog eens tijdens de middag het werk onderbraken om gezamelijk het middagmaal aan te vatten. 
De overige zestien uur brachten ze dan door met bidden en nachtrust. Zo leefden kloosterlingen in een regime van soberheid en regelmaat. De maaltijden die ze aten waren ook zeer sober, maar alles kwam uit de eigen tuin en van de eigen dieren die zij hielden op of rond het klooster. 

Misschien is het dat wel waar we naartoe moeten.
Minder maar beter.
Minder rotzooi, minder bewerkt voedsel, minder vlees, minder koolhydraten, minder zoetigheid.
Maar in de plaats daarvan meer vers, meer groenten, meer fruit, meer voedzame dingen.
Kwaliteit boven kwantiteit.
Niet meer de hele dag snacken, snoepen en sneukelen, maar kiezen voor goede dingen die je dan op het juiste moment opeet, liefst in goed gezelschap waar je dan tijd voor maakt.

Ik zal er nog even over nadenken.
En tussendoor proberen wat meer te bewegen, want ook dat is belangrijk.
Ons lichaam heeft nood aan een extra portie zuurstof en inspanning. Wees geen coach-potato maar trek je wandelschoenen aan of haal die fiets van stal. Goed voor je lichaam, maar ook voor je brein. Je hersenen houden van een portie inspanning op zijn tijd. Inspiratie voor mijn blogs en mijn verhalen kreeg ik wel vaker als ik aan het wandelen of aan het fietsen was.
Raar hé.

Mijn hondjes.

Dag lieve mensen.
Als ik 's morgens wakker word en ik draai me om dan begint er achteraan het bed of aan het hoofdeinde iets te bewegen en word ik half slaperig iets gewaar dat lijkt op kleine pootjes die over het donsdeken trippelen. 
En weet je wat lieve mensen? Het zijn trippelende pootjes die over het donsdeken trippelen.
Dan wrijf ik mijn ogen uit en zie ik twee paar kleine oogjes die me vol verwachting aankijken.
Twee lieve kopjes kijken me smekend aan en ik voel lieve likjes op mijn gezicht.
Zo komen ze mij elke dag begroeten.
Cecieleke en Celientje.

Ik voel me gezegend met de liefde, vriendschap en het eeuwige optimisme van die twee kleine rakkertjes.
Het zijn Keeshondjes weet je wat het echt leuke is aan dat ras? Die kunnen glimlachen.
Ik ken weinig andere honden die zo'n mooi lach op hun snoetje kunnen toveren als Dwergkeesjes.
Kijk maar naar onderstaande foto.

Geef toe, daar wordt je toch meteen vrolijk van als je die leuke snoetjes ziet.
En dan het eeuwige enthousiasme in die fonkelende oogjes.
Ze moedigen me elke dag opnieuw aan om mijn schoenen en jas aan te trekken en met hen te gaan wandelen. Weer of geen weer, of ik nu een vroege of een late dienst heb op het werk. Gewandeld wordt er altijd, zij het niet altijd op hetzelfde tijdstip, juist vanwege de variërende werktijden.
Maar gewandeld wordt er, no matter what?

Weet je lieve mensen. Wandelen is nog zo gezond.
Het geeft je afweersysteem een flinke boost en het verlaagd het stressniveau. Het zorgt ervoor dat je je conditie op peil houdt en dat de kilo's niet teveel aankomen. Kortom allemaal voordelen dus.
En ik geniet tijdens het wandelen ook van de natuur en van het wisselen van de seizoenen. Het is nu lente, dat kan je gewoon niet meer ontkennen. Overal zie je narcissen en krokussen de kop opsteken en de bomen beginnen al te botten en komende dagen stijgen de temperaturen tot zo'n vijftien graden.
Nee we hebben geen echte winter gehad dit jaar. Foto's van sneeuwlandschappen en in het sneeuw dollende hondjes kon ik niet maken deze winter. Maar de lente en de zomer zullen veel goed maken, ik voel het.

Tuurlijk heb je met honden in huis ook wat extra werk en moet je het hondenhaar op je bankstel en in je kleren erbij nemen. Ook wordt er bij ons thuis iets vaker gepoetst, hygiëne blijft belangrijk.
Maar zo'n dingen neem ik er graag bij. En een lieve knuffel of een smekende blik van één van mijn twee lievelingen neem ik er graag bij, en mijn lieve schatje ook.
En nu moet je mij excuseren want wij gaan een wandelingetje maken, de hondjes en ik.

Gelukkig heb ik mijn blog nog.

Dag lieve mensen.
Weer eens zes dagen ban gekregen op Facebook omwille van een grappig bedoelde opmerking die werd geïnterpreteerd als 'aanzetten tot geweld'. Maar we zijn dat al gewoon dat ge op dat zogezegde sociale netwerk drie keer uw vingers moet draaien eer ge iets plaatst. Soit, donderdagavond mag ik terug mijn mening zeggen op het grote gezichtenboek. 
Ik zou kunnen doen wat zovelen doen, nog een reserveprofiel aanmaken op Facebook, maar dat zie ik niet zitten. Ik had ooit eens een tweede profiel onder een schuilnaam wat ik ooit aanmaakt voor de grap maar dat was teveel gedoe en ik kreeg iets teveel gedonder omdat ik zogezegd mijn eigen naam niet gebruikte. En ik verdeed toen nog veel meer mijn tijd op Facebook dan ik nu doe. En terwijl bleef mijn blog onaangeroerd.
En dan te denken, dit is mijn stekje! Hier kan ik echt mijn ding doen zonder bang te zijn voor een overijverige censuurbrigade En hier kan ik beter omschrijven wat ik bedoel en alles veel duidelijker uitleggen. Waarom doe ik dat dan zo weinig?
Ik zei het al in het begin van dit jaar, ik zou hier veel meer moeten posten, maar dat gebeurt niet omdat ik veel te lang op Facebook blijf hangen.
Maar ik ben altijd zo een beetje ontmoedigt als ik ga kijken hoeveel mensen nu daadwerkelijk mijn blogpagina hebben bezocht de afgelopen dagen. En dat is op dagelijkse basis toch maar aan de magere kant.
Hieronder kan je zien hoeveel mensen in het totaal mijn recentste blogberichten gelezen hebben.

                            

Als ik verder naar beneden scrol tot zo'n twee jaar geleden, toen ik mijn blogreeks: Bloggen in tijden van corona schreef had ik blijkbaar veel meer respons dan nu. Welks duidelijk te zien in in onderstaande grafiek.

De laatste piek dateert al van januari vorig jaar. Maar toen had ik enkele posts geschreven en gepubliceerd op een Facebook pagina die specifiek op Nieuwpoort gericht was en van daaruit werd er gretig op geklikt en werd wat ik schreef aardig becommentarieerd. Maar als hetgeen je publiceert niet echt iets met Nieuwpoort te maken heeft plaatsen ze da niet dus ik kan daar niet zomaar alles zetten. Iets anders proberen dan maar?

Misschien moet ik maar iets kortere teksten schrijven. 
Niet zo kort als een Facebook status, maar toch kort genoeg om de mensen hun aandacht vast te houden. Want als ik mijn veel van mijn teksten herlees dan zijn die vaak toch heel lang. Ook mijn verhalen hadden vaak heel lange episodes toen ik er pas mee begon. 

Kortere teksten maar op regelmatige, of beter nog: dagelijkse basis.
Kwaliteit boven kwantiteit.
Mensen hun aandacht vasthouden.
Denk dat dat wel een goed idee is.