Tussen genieten en opletten.

Dag lieve mensen.

De laatste uren van 2025 zijn geteld. Het is weer oudejaarsavond.
En we weten allemaal wat dat betekent. Gezellig rond een rijkgevulde tafel vol lekkere en vooral calorierijke gerechten. Maar ook met de nodige glazen alcohol: maar let op als je nog de weg op moet. Want er zijn niet alleen de zware controles maar ook de zware gevolgen, zelfs bij materiele schade.
Ooit waren de eindejaarsfeesten iets waar men reikhalzend naar uitkeek. Niet alleen voor de feeërieke sfeer, het versieren van de kerstboom en natuurlijk de cadeautjes. Maar ook het vooruitzicht van het eetfestijn en de ‘speciallekes’ die op tafel werden gezet. Dat waren dan voornamelijk dingen die de rest van het jaar amper aan bod kwamen wegens simpelweg TE DUUR.

En dan dacht men nog niet eens aan kreeft, foie-gras, oesters of champagne. Maar gewoon aan een prachtig traag gebakken en zelf versneden stuk rosbief, varkens of kalfsgebraad, kalkoen, parelhoen of Mechelse koekoek. Met verscheidene warme groentjes en natuurlijk… KROKETTEN!
En ja daar hoort een glaasje wijn bij natuurlijk en als afzakkertje een cognac bij de koffie. Dat was dan die ene fles die in de kast bewaard werd voor speciale gelegenheden.
Maar nu leven we in een tijd waarin elk excuus wel goed is om uitgebreid te tafelen. Er zijn de eindejaarsfeesten, in de zomer de barbecue en op het einde van de week zijn er de aperitief momenten met de collega’s na een drukke werkweek. En op een mooi weekend gaan we naar zee en ook daar wordt er getafeld in één van de vele restaurants en bij mooi weer natuurlijk op een terrasje. Die zitten op mooie zomerdagen dan ook overvol nietwaar.

Maar dan stel je vast dat al dat eten zijn tol begint te eisen. Je buikje wordt ronder en je moet grotere kledingmaten gaan kopen. De dokter maakt zich zorgen over je bloedsuiker en de conditie van je hart en je merkt zelf ook dat je conditie beetje bij beetje achteruit gaat. Want niet alleen is er die gewichtstoename, maar ook het recuperatievermogen dat alsmaar minder wordt. Je wordt sneller kortademig na een heftige inspanning en na het trekken van een sprintje om de bus nog te halen voel je je hart jagen als een op hol geslagen dieseltrein.

En je weet het, het is niet gezond. Je loopt een verhoogd risico op hart en vaatziekten, op kanker, op diabetes type twee en nog veel andere zogenoemde welvaartziekten die je echt niet wil hebben. Omdat ze je het leven kunnen kosten maar ook omdat de impact op je leven en je welzijn zo enorm is dat de schrik je om het hart slaat als de dokter ervoor waarschuwt.
Je weet je zou er dringend iets moeten aan gaan doen, maar…
HET IS ZO VERREKT MOEILIJK HE!

Kan je mij altijd een plezier mee doen. 
Kip! 

Eten of vreten?
Vandaag de dag eten we de hele dag door. Van uitgebreid ontbijt tot een zakje chips of wat hapjes voor de TV en alles wat er tussen zit. Tel eens op hoeveel reclame op TV over eten gaat? Koks hebben dezelfde status als modellen en rocksterren en hebben tegenwoordig ook hun eigen TV zender. In de supermarkten liggen alsmaar meer producten waar je vijf jaar geleden amper van hoorde. Wist jij 25 jaar geleden wat kimchi was? Of pesto? Of Quinoia? Guacamole? Of een Poké Bowl? Weet je dat ik pas na het klikken op een link gepost door een Vegan FB-vriendin dat ik wist waar de groepsnaam Black Eyed Peas vandaan kwam? Ja dat is een boon met een zwart puntje. En die bonen bevatten heel veel proteïnen.
En eigenlijk is er weinig excuus om gezond te gaan eten hé. Want het aantal gezonde producten in de rekken van de supermarkt wordt ook alsmaar groter en TV-koks doen alsmaar meer hun best om aandacht te besteden aan gezonde gerechten en producten. En terecht trouwens.

Maar we zien tegenwoordig door de bomen het bos niet meer. En om de zoveel keer hoor je van iets waarvan je heel je leven dacht dat het gezond was dat het toch niet zo goed voor je is.
Ik heb het in mijn blog daar al vaker over gehad en ja dat komt omdat ik eten als een basisbehoefte beschouw. En ja ik ben bezorgd om mijn gezondheid en ik probeer dan ook om mijn gezondheid zoveel mogelijk ter harte te nemen.
Maar ik kan zo hard genieten van een stevige maaltijd van een goed Belgisch biertje, een heerlijk glas wijn. En ja ik kook graag met een aperitiefje erbij. Een gin-tonic of een glaasje porto. Of gewoon een glas rode wijn.
Maar als ik dat te vaak na elkaar doe dan bekruipt het schuldgevoel mij, en dan denk ik: “Miguel, denk toch aan je gezondheid. Wil je nog eens anderhalve maand in de kliniek liggen. Of een verdict horen van de dokter dat nog erger is dan een lekkende hartklep?”
Dan laat ik de alcohol dan ook meerdere dagen na elkaar staan en dan probeer ik ook om ’s avonds na de laatste maaltijd niets meer te eten, en dan liefst tot morgenvroeg. En ja, soms denk ik dat het misschien een goed idee is om ‘intermettent fasting’ te overwegen. Ik heb al meermaals gelezen dat een langere periode niets eten goed is om je bloedsuikerspiegel te laten dalen en om zo het risico op diabetes type 2 te verminderen. Dit komt dat wanneer er geen toevoer is van suiker – wat toch echt in grote getale in onze voeding aanwezig is – meer is, je lichaam zijn vetreserves gaat aanspreken. Dit komt omdat suiker die niet als energie verbrandt wordt in ons lichaamsvet wordt opgeslagen.

Dat zijn dan die dingen die ik overweeg als ik weer eens op de weegschaal sta, of wanneer ik in de spiegel kijk.
Maar tegelijk denk ik: “verdomme, het leven is al zo kort. Morgen kan het in één klap gedaan zijn. Dat is helaas afgelopen jaar en het jaar daarvoor net iets te vaak gebeurd met mensen die ik liefhad. Dan besef je pas echt hoe snel het kan gedaan zijn. En ja het overkomt ook mensen die gezond leefden, op hun voeding letten en voldoende bewogen.

Het symbool van het goede leven.
Het authentieke Belgische frietkot. 

En ja, dan denk ik wel eens: “Weet je wat? Ik schenk mezelf toch dat aperitiefje in of vanavond eten we toch frietjes met een goeie biefstuk en als dessert een lekker vanille ijsje met gesmolten chocolade erover.”
En waarom ook niet? Er is echt geen reden om je schuldig te voelen omdat je eens een pintje drinkt of een grote beker met aardbeienijs eet. Of als je toch ingaat op de uitnodiging voor die ene barbecue waarvan je weet dat je er veel te veel gaat eten en je geen nee zal kunnen zeggen aan het aperitief van het huis en de heerlijke wijn die de gastheer je zal schenken.
Maar hou bij je dagelijkse keuze van wat je op tafel ga zetten gewoon wat meer rekening met de voedingswaarde.
En kies voor zoveel mogelijk groenten in alle kleuren!

Want dat is één van de interessantste dingen over voeding die ik het afgelopen jaar las. Elke kleur in je groenten bevat andere stoffen die goed voor je zijn. Ik ga het er later wel nog eens over hebben, maar nu hou ik het een beetje luchtig in dit artikel dat ik schrijf op de laatste avond van het jaar terwijl de TV op een muziekprogramma op Nederland 3 staat en er hapjes in de over zitten met een glaasje cava.

Want het jaar zit er weer op lieve mensen. En als ik dan toch een goed voornemen moet maken volgend jaar, dan is het dat ik wat meer verhalen op mijn blog ga plaatsen.
Want ik voel gewoon dat we in deze tijden een heel grote nood hebben aan goede verhalen. Verhalen die pakken, die ontroeren, die je soms doen janken, maar die je ook hoop geven en je ervan overtuigt maken dat er nog liefde bestaat in deze wereld. En dat we heel veel kunnen bereiken als we elkaar steunen en voor elkaar opkomen.

Maar bovenal wens ik jullie een heel gezond en vooral GELUKKIG 2026.
Op jullie gezondheid!

Miguel.

Een blijk van medeleven.

Ik weet het, erg frequent schrijf ik niet in mijn blog. Maar ik weet dat hij gelezen wordt. Misschien niet door al mijn vrienden, maar er zijn er die het doen en die dan een ‘vind ik leuk’ reactie achterlaten. Net zoals het altijd dezelfde mensen zijn die dat doen als ik een foto plaats van de hondjes of andere zaken post op Facebook.

Maar het liefst zie ik mijn blog in de spotlights staan en eigenlijk zou ik veel meer moeten posten. Maar ja, het is de inspiratie die mij ontbreekt. En als die er is dan zijn er andere zaken die mijn tijd en aandacht opeisen. Zo moet ik tussendoor ook nog een beetje werken om aan de kost te komen hé. Wat geldt voor de meeste mensen onder ons nietwaar?
En ik volg jullie ook op Facebook en andere sociale media (vooral Facebook moet ik toegeven) en zo weet ik ook wel een beetje wat jullie leuk vinden, wat jullie ergert en waar jullie bezorgt om zijn. En dat schept wel een band ja.

Afgelopen week bereikten mij heel treurige berichten over iemand die altijd reageerde als ik een link naar een blogartikel plaatste op Facebook. Iemand waarvan ik zeker wist dat ze mijn blogposts wel degelijk las. Soms gaf ze meerdere ‘vind ik leuk’ reacties na elkaar en dat was voor mij een bewijs dat ze ofwel zocht naar mijn profiel ofwel iets van mij zag passeren en dacht ‘ha eens kijken wat die gast met zijn twee kleine schattige hondjes zoal gepost heeft de laatste tijd’.
Nu las ik dat deze lieve dame in allerijl naar het ziekenhuis werd overgebracht en dat ze in coma lag. Ze had door verstikking ernstige hersenschade opgelopen en die zou blijvend zijn.
Haar familie heeft helaas een vreselijke keuze moeten maken, maar die keuze was dan ook de beste. Want niets is erger dan te moeten verder leven als een plant.

Jullie weten, ik ben een gevoelsmens. Ik heb het nog niet onder woorden gebracht maar dit grijpt mij heel erg aan. Alweer iemand die ik – ook al is het maar virtueel – ken en die deze wereld heeft moeten verlaten. Iemand van wie ik dus wist dat ze mijn berichten op Facebook of mijn blog bekeek en las.
Ik wil hier met dit artikel ook mijn woorden van medeleven overbrengen aan haar nabestaanden. Meer kan ik helaas niet doen dan gewoon even hulde te brengen aan een dame die op haar eigen manier toonde dat ze wat ik postte en schreef waardeerde. En dat was wederzijds, want ik waardeerde ook haar posts en reacties.

Roos.
Bedankt voor je ‘likes’ en je reacties. Bedankt voor je waardering voor wat ik schreef of postte.
Ik heb het je nooit kunnen zeggen maar ik waardeerde het wel.
Ook jij bent nu aan de overkant net zoals zovelen die ik nu moet missen. En elke jaar komen er wel een paar bij, jammer genoeg. En ik weet, ze zeggen dat dit hoort bij het ouder worden en dat je op een bepaald moment vaker aanwezig bent op begrafenissen dan op huwelijken of doopsels, maar toch. Het blijft een wrang gevoel.

Maar tegelijk herinnert dit mij eraan dat ik de mensen die er nog zijn en die nog blijken geven van genegenheid. Dat ik die mensen moet koesteren en dat ik hen veel vaker moet tegen het hart drukken. Ook al is dat maar virtueel. Dat ik veel vaker moet zeggen ‘hey, ik ben blij dat jullie er zijn’.
Dit soort zaken doen wij veel te weinig!
En ja ik beken. Ik ook.
Gewoon eens wat meer zeggen ‘ik zie je graag’. Of ‘bedankt voor alles wat je doet’. Of gewoon ‘ik ben blij dat je mijn berichtje leuk vond’.
Meer moet dat soms echt niet zijn.
Mensen trekken zich daaraan op. Vooral als je dat doet op een moment dat ze het niet verwachten. En dat is wat ik dan ook wat meer ga doen. Gewoon eens zeggen ‘hey! Bedankt voor die ‘like’ of die leuke reactie.
Want we mogen dit soort dingen niet te veel als vanzelfsprekend beschouwen. 'Don’t take it for granted’ zeggen ze dan in het Engels. En dat is ook zo.
Genegenheid, kleine attenties, lieve woorden. Ze zijn niet vanzelfsprekend en dat mogen ze ook nooit worden. Je moet er altijd voor zorgen dat ze gemeend zijn en dat ze uit je hart komen.
Doe het niet ijdel, zorg dat het vanuit je hart komt. Adem vanuit je buik als je zo’n dingen schrijf en denk met genegenheid aan die persoon wanneer je het schrijft of zegt.

In deze wereld van harde woorden en luid uitgesproken meningen is een lieve attentie of een klein woordje van zachtheid meer dan ooit welkom. En dat telt ook voor een blogbericht waarin in eer bewijs aan een lieve dame die ik nog nooit ontmoet heb en wat ook helaas nooit meer zal gebeuren. Woorden van troost, van genegenheid, van koestering, van aanmoediging. Ze kunnen zoveel deugt doen, vooral als je ze onverwacht te horen krijgt en dan nog het meest van al op momenten dat je ze zo hard nodig hebt.
Daarom.
Daarom schrijf ik dit bericht!