Dag lieve mensen.
De lente laat zijn
zonnige snoet zien, heerlijk toch.
De koude sombere winter is bijna voorbij, de dagen worden langer, de zon staat
hoger en het licht wordt feller. De eerste lentebloemen tooien de tuinen en
grasvelden al met hun kleurenpracht en als de wolken verdwijnen dan toont de
hemel zich van zijn blauwste kant.
Heerlijk toch.
Dit is dan ook zalig weer om met de hondjes te wandelen hé. Op zo’n mooie dag
waarop de hemel helemaal uitklaart en onze grote
gele vriend zich van zijn beste
kant laat zien fleur ik helemaal op. Ook al is het nog niet zo heel erg warm.
Hoewel, gisteren mochten we al een voorsmaakje voelen van hoe warm de lente wel
kan zijn. We gingen naar Oostende gaan shoppen gisteren. En het was gewoon
zalig om eens buiten te zijn, even weg van alles. Even langs het strand met de
hondjes en ze laten spelen met het balletje en intussen je zorgen meegeven met
de wind.
Het is eind
februari, nog twee dagen en we verwelkomen Maart,
de eerste echte lentemaand.
Langere dagen, hogere temperaturen, nieuwe verse moed. Wat wil een mens nog
meer nietwaar?
Maar deze op twee na laatste dag van februari is een dag waarop mijn gedachten
afdwalen aan een trieste gebeurtenis die begin jaren negentig plaatsvond. Het
gebeurde dus op dezelfde dag als wanneer de Amerikaanse troepen het leger van Saddam
Hoessein verjoegen uit Koeweit Stad. Een gebeurtenis die live vanuit
vele huiskamers wereldwijd werd gevolgd. De beelden van brandende oliebronnen
en gitzwarte rookpluimen die de hemel verduisterden zitten nog altijd in het
collectieve geheugen gegrift.
Het zoals het beeld van het meisje dat op diezelfde dag nu 35 jaar geleden
spoorloos verdween. Sinds die dag ontbreekt elk spoor van haar.
Nathalie
Geijsbregts.
Haar naam en haar foto doet bij iedereen een belletje rinkelen. Logisch ook
want de affiches die na haar verdwijning verspreid werden waren overal te zien.
Supermarkten, postkantoren, gemeentehuizen, stations, trams, bussen, auto’s.
Het was de eerste keer dat de verdwijning van een kind zoveel media aandacht
kreeg. Haar ouders deden hun verhaal op het VTM-Nieuws en in een
praatprogramma van Jan Van Rompaey. Kranten hebben er hele artikels aan
gewijd en dat kwam omdat haar vader er alles aan deed om de verdwijning van
zijn tienjarig dochtertje in de belangstelling te houden. Want ook in die tijd
was oud nieuws al snel vergeten nieuws.
Maar Nathalie
werd niet vergeten. Haar beeld staat nog altijd in het collectief geheugen
gegrift en dat na 35 jaar. En in die 35 jaar is er heel wat gebeurd. Zo was er
onder andere de zaak Dutroux waarna het vreselijke talmen van de
politiediensten bij dergelijke verdwijningen keihard werd aangekaart. Alsook
het gebrek aan middelen. Stel je voor, in 1991 hadden politie en gerechtelijke
diensten amper voldoende computers, en men werkte op veel politiekantoren en rijkswachtposten
(die waren er toen ook nog) nog met een ouderwetse typmachine. Laat staan dat
er sprake was van enige éénheid van commando. Na 1996 het jaar waarin de zaak
Dutroux losbarstte veranderde dat. Er kwam een instantie genaamd Child-Focus
en de Cel Voor Vermiste Personen met aan het hoofd Alain Remue,
een man waarvoor ik zeer nederig mijn klak afdoe, echt waar.
Ook op technologisch vlak is er echt heel veel veranderd. Nu is er internet,
sociale media, maar ook ANPR camera’s (met nummerplaatherkenning) en
andere manieren om snel een verdacht voertuig te lokaliseren. Het resultaat is
dat wanneer iemand het in zijn hoofd zou halen om een kind te ontvoeren, er een
veel grotere kans is dat hij gewoon gevat wordt. Al gebeurt het nog steeds dat
lui met kwade bedoelingen door de mazen van het net glippen, helaas met fatale
gevolgen zoals afgelopen jaar in Nederland.
Maar helaas, al deze vooruitgang kwam voor Nathalie te laat. Ze verdween zonder
een spoor na te laten en het is voor haar ouders en broer en voor ons allen een
groot raadsel wat er met haar gebeurde. Er kwamen heel wat verdachten in de
schijnwerpers en ook de al eerder genoemde Marc Dutroux werd aan de tand
gevoeld, maar nooit kon men tegen wie ook iets hard maken. De meest
waarschijnlijke verdachte is helaas dood, zijn naam was Michel Stockx,
een vrachtwagenchauffeur die in Nederland en Duitsland meerdere kinderen heeft
ontvoerd en vermoord. Hij zou in de buurt geweest zijn van Leefdaal het
dorpje waar Nathalie woonde en voor het laatste gezien werd. Waar is Nathalie?
Het boek dat haar vader schreef.
35 jaar
geleden.
Dat is verdomd een hele tijd. De wereld waarin Nathalie opgroeide was heel
anders dan de wereld waarin een kind van haar leeftijd vandaag opgroeit. Dat is
echt wel het minste wat je kan zeggen. Toen was er ter verstrooiing alleen de
TV met misschien 20 zenders, waaronder drie Vlaamse. En van Internet was er nog
geen sprake, laat staan van smartphones. Bellen deed je nog via de vaste lijn
en wie naar huis wilde bellen ging naar een ‘telefoonkotteke’.
Dat is wat ik mij bedacht toen ik aan deze zaak terugdacht, wat gebeurde
naar aanleiding van een documentaireserie over deze verdwijningszaak die je
momenteel kan bekijken op Streamz en waarvoor volop reclame wordt
gemaakt op sociale media. Tijdens het scrollen zag ik dan ineens haar gezichtje
verschijnen, en dat gaf me altijd een triest gevoel, gewoon omwille van het
idee dat niemand weet wat er met haar is gebeurd. Maar waarvan elkeen
instinctief weet dat het slecht met haar afliep.
En dat is wat mij
dan zo triest maakt. Dat niemand weet wat er echt met haar gebeurd is?
Wat heeft Nathalie moeten doorstaan in haar laatste momenten? Ver van haar
thuis, van de beschermende armen van haar mama of papa. Welke angsten gingen er
door haar frêle lichaam?
Eigenlijk mag je er niet aan denken, en net zoals haar vader het in meerdere
interviews zei kan je alleen maar hopen dat ze niet heeft geleden.
Maar toch, dat zo’n pril en jong leven op zo’n manier moet eindigen. Dat is
iets wat mij triest stemt en ik weet dat jullie lezers dat van mij weten.
Ik schrijf dit
artikel als eerbetoon aan een meisje dat ik nooit heb gekend. Maar toch kennen
we haar in zekere zin allemaal. Heel het land leefde mee met de zoektocht van
haar ouders en voor velen van mijn leeftijd was ze als een kleine zus over wie
we ons zorgen maakten en voor wie we ooit hoopten op een goede afloop.
Tevergeefs.
Ik kijk naar haar
haar foto die ik ter illustratie hier heb geplaatst. Ik zie haar warme blik,
haar zachte glimlach. En voel een brok in de keel.
Lieve Nathalie, het ga je goed. Waar je ook mag zijn. En deze avond kijk
ik speciaal even naar de sterrenhemel terwijl ik aan je denk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten