Dag lieve mensen.
De Ardennen zijn voor mij een bijzondere plek.
Net omdat het niet zo dicht bevolkt is en vooral omdat men nog niet alles heeft
volgebouwd zoals hier bij ons, zijn de Ardennen de perfecte plaats voor wie
graag de natuur in trekt en vooral voor wie op zoek is naar STILTE!
Stilte lieve mensen is in onze samenleving zo ondergewaardeerd. Mensen
begrijpen niet dat er medemensen zijn die echt verlangen naar stilte. Die
geprikkeld worden door alle lawaai om ons heen. En ik raad het jullie aan lieve
mensen om eens eenmaal in je leven een echt bos in te trekken, ver van alle
behuizing, alle wegen en vooral van mensen. Maar neem wel je voorzorgen en laat
anderen weten waar je bent, want een ongeluk is gauw gebeurt.
Maar doe het eens. Ga een bos in, wandel, volg de bewegwijzering. En dan, als
je merkt dat je echt in ‘the middle of nowhere’ bent. Zet u neer op een
rots, of een bemoste boomstronk. Adem diep in en uit…
EN LUISTER!
Luister naar de vogels, luister naar het ruisen van de bladeren, luister naar
de wind, naar het klaterende water. Sluit je ogen en neem de tijd om even te
mediteren.
Laat regen je niet tegenhouden, trek een goede regenjas aan, doe die kap over
je hoofd en luister naar het geluid van de regen die valt op je kap, op je jas,
op de grond, op het bladerdak van de bomen.
Denk dan even aan het feit dat de wereld intussen verder draait. Dat de mensen
ver van al dit moois gewoon hun leven verderzetten, dat alle gekheid gewoon
doorgaat zoals ze dat altijd doet.
En bedenkt dan even DAT JIJ VANDAAG EVEN NIET MEEDOET!
Bedenk hoe het moet geweest zijn voor monniken en pelgrims
op zoek naar spiritualiteit en bezinning. Deze vonden zij dan bijvoorbeeld in Saint-Hubert,
de stad genoemd en gewijd aan de Heilige Hubertus, patroon van de jacht.
Daar vindt je een prachtige basiliek en een daarbij horende abdij die na de
Franse revolutie werd opgeheven op bevel van de Franse revolutionairen. Een
plaats die geschiedenis uitstraalt. Een plaats die voor vele pelgrims het
einddoel was, want de Heilige Hubertus was een heilige die geëerd werd.
Het was zeker de moeite om er tijdens onze vakantie even halt te houden in deze
kleine maar mooie stad. En niets is meer ontspannend dan op een plaats waar je
nooit eerder was op een terrasje het dagelijkse leven te aanschouwen. En dan
het idee dat niemand je hier kent.
De Basiliek van Saint Hubert. |
Een leuke tussenstop die we al meer hebben gedaan als we in
de Ardennen waren is Bomal.
Door de week een ingeslapen dorpje met een kerk en enkele cafétjes. Maar op zondag
kan je er over de koppen lopen. Want dan vindt daar La Petite Batte plaats, een
zondagse markt met kraampjes over het hele dorp en een rommel en brocantemarkt
in de sporthal. Bij mooi weer kan je er over de koppen lopen en moet je
verdorie veel moeite doen om je auto kwijt te raken, al kennen wij nu toch wel
onze plaatsjes. De marktgangers zijn een mix van locals, mensen uit de wijde
omgeving die er op zondag eens tussenuit willen en Vlamingen en Nederlanders
die op dat moment ergens in de Ardennen verblijven en een dagje kraampjes
kuieren inlassen.
Vanuit Bohan was het wel ver rijden, de andere keren dat we Bomal bezochten was
tijdens onze verblijven in Durbuy en Achouffe. Vanuit Durbuy is het nog geen
kwartier rijden en Achouffe ligt er op een half uurtje vandaan. Maar vanuit
Bohan doe je er zeker een uur over. Maar wat geeft dat?
Rijden in de Ardennen is nog zo ontspannend. Cruisen met een snelheid zo tussen
zeventig en negentig kilometer per uur. Je passeert langs charmante dorpjes, je
rijdt er door de mooie bossen en van tijd tot tijd wordt je vergast op een
prachtig panorama. Zet een muziekje op en de rit wordt nog leuker. Je bent met
verlof, leef ernaar. Enjoy the ride.
Het was nadat we eerst Bertrix aandeden dat we
doorgereden zijn naar Saint-Hubert. In Bertrix was er niets te beleven, maar we
vonden dat dat de pret niet mocht drukken en besloten dan maar om een stukje
verder te rijden. En zo reden we die zaterdag eveneens over de Ardense wegen.
Het was tamelijk rustig op de baan, en dat we werden voorbijgestoken omdat ik
het op sommige stukken niet veilig vond om negentig kilometer per uur te rijden,
daar trok ik me niets van aan. Mijn veiligheid heeft voorrang op de ongeduld
van een ander.
Dan bekroop me ook het gevoel van ‘andere streken, andere mentaliteit’. In de Ardennen
licht men snelheidslimieten graag een beentje en is de doorlopende witte lijn
weinig meer dan decoratie. Maar aan de andere kant is er niet die gehaastheid
die je bij ons in Vlaanderen hebt. Men gaat er niet zo snel bumperkleven omdat
ze weten dat het niet lang duurt eer er een mogelijkheid is om in te halen, of
dat nu volgens de regels is of niet. Je haalt ze er zo uit, de mensen die
gewoon zijn van in de Ardennen te rijden, en occasionele toeristen zoals wij.
Soms rij je op een iets comfortabelere hoofdweg en dan is het ergens wel een
zegen dat je daar negentig kilometer per uur mag rijden net zoals dat bij ons
het geval was voor 2017 toen minister Ben Weyts de snelheidsbeperking op
gewestwegen buiten de bebouwde kom terugbracht naar zeventig kilometer per uur.
Onveilig heb ik me nog nooit gevoeld in de Ardennen, alleen is het even wennen
aan de hellingen en het bochtenwerk als ik er nog maar pas ben.
Het was dit dat mij deed beseffen dat wij in het
dichtbevolkte Vlaanderen het eigenlijk iet zo slecht hebben. We hebben winkels,
dokters, dierenartsen, ziekenhuizen en andere instanties binnen handbereik. Het
openbaar vervoer is goed (al kan het op sommige vlakken toch beter) en rijdt
met een behoorlijke regelmaat. En heel veel afstanden zijn goed te doen met de fiets.
En alles is hier vlak, wat je in de Ardennen bezwaarlijk kan zeggen.
En toch ga ik er graag terug.
Om er te genieten van de stilte en me even terug te trekken.
Kleine speurneusjes in Saint Hubert. |
Het water van de Semois is zo helder. Je kan er de forellen in zien zwemmen. |
De laatste foto van onze vakantie. Het was mooi, bedankt Bohan, bedankt Ardennen. Bedankt voor de mooie momenten. 💖 |
Reacties
Een reactie posten