Voor Cecieleke.

Dag kleine meid.

Mag ik je van harte feliciteren met je verjaardag lief hondje?
Tien jaar ben je nu geworden.
TIEN JAAR!
Oftewel 56 hondenjaren.
Vroeger zei men dat je de leeftijd van een hond moest vermenigvuldigen met zeven om te weten hoe oud je hond echt is. Maar dat klopt niet, want er zijn enkele factoren waar je rekening mee moet houden, zoals bijvoorbeeld het gewicht. Zoals je kunt zien in onderstaande tabel.
Jij bent een lichtgewichtje van minder dan tien kilo dus jou leeftijd staat naast de tien in de eerste categorie.
Maar laten we de droge feiten even voor wat ze zijn en het eens over jou hebben.

Leeftijden in hondenjaren.
Berekend voor grote, middelgrote en kleine honden.

Weet je kleine Cecile. We hebben een heel eind gereden voor we jou in onze armen konden sluiten. We zochten een dwergkeesje en we vonden een adres waar ze zulke hondjes ter beschikking hadden. Maar we moesten er wel voor tot in Mechelen rijden. Maar je vrouwke, mijn lieve Christiane wilde persé een keeshondje dus was er geen lievemoederen aan. Auto voltanken, GPS instellen en daar gingen we. De snelweg op en vrachtwagens, eeuwig gehaaste chauffeurs in dikke Duitse auto’s, irritante middenstrookplakkers en de eeuwige files op de Brusselse Ring trotserend. Onderweg stelde ik vast dat onze GPS het liet afweten, even paniek. Nog meer paniek toen ik een vrachtwagen inhaalde en pas dan zag dat ik de Ring moest afrijden, maar dat niet kon omdat die vrachtwagen in mijn weg reed. Dan maar de volgende afrit genomen en dat bleek die naar de luchthaven van Zaventem te zijn. Ik reed langs het luchthavengebouw en zag mensen grote koffers uit taxi’s en stationerende auto’s halen. En dan zag ik de wegwijzers die mij terug naar de Ring leiden om die dan aan de andere kant terug op te rijden en daarna direct af te slaan richting Mechelen-Antwerpen. Dan in Mechelen de snelweg af de wegwijzers richting Putte volgen. Dan zag ik de straatnaam die op het adres stond en tot mijn verbazing slaagde ik erin om mijn weg te vinden zonder GPS.

Eens binnen gingen we kijken in het verblijf van de hondjes en daar viel jij meteen op met je grappige witte sikje. En ’t vrouwke was meteen verkocht. Eigenlijk wilden we een reutje maar je bleek een teefje te zijn. Maar ’t vrouwke was niet te houden. En na het invullen van de papieren en het kopen van de nodige spulletjes zoals een leibandje en een eet en drinkbakje reden we met jou terug huiswaarts. We waren nog maar net de snelweg opgereden of je ledigde je maaginhoud op ’t vrouwke haar kleren. Dat lag aan mijn rijstijl, sorry Cecieleke en vrouwke.

Eén van de eerste foto's van Cecieleke.

En daar was je dan. Een kleine grappige puppy met de nodige puppystreken. Een speels bolletje pluche, dat haar eerste nacht alleen met mij doorbracht. Want het vrouwtje stond die avond met de nacht. We keken gezellig samen TV en daarna liet ik je naast mijn bed slapen, niet erop want ik was bang dat je op de lakens zou plassen. Maar voor we gingen slapen liet ik je wel even op bed om gezellig wat te spelen en te kroelen.
Is het daarom dat de band tussen ons zo sterk is lieve Cecieleke. Want dat is wel hoor.
Je voelt je zo geborgen als je op mijn buik ligt of gewoon naast mij in de zetel. Dan kijk je mij met een oprechte blik aan, een blik die vooral veel vertrouwen uitstraalt. Dan leg ik mijn hand op je tengere lijfje en voel je hartje kloppen. Traag, niet gejaagd, je voelt je bij mij op je gemak. En toen we voor het eerst gingen wandelen dezelfde avond, omdat ik je nog een plasje wilde laten doen en je leren dat dat buiten moet gebeuren, dan viel het mij op dat je bij het minste geluid of wat ook maar verdacht leek, je tegen mijn benen sprong of tussen mijn benen ging schuilen.

Die warme blik. 

Je was een temperamentvolle puppy en de overgang van puppy naar volwassen hondje verliep met veel puberstreken. Ja ook hondjes kunnen puberen en nog geen klein beetje zelfs.
Je hebt mij bij momenten zwaar op de proef gesteld, maar nooit kwam het in mij op om je ergens anders te plaatsen of – het idee alleen al – te dumpen. Ik ben opgegroeid met de gedachte dat een hond voor het leven is en dat als je beslist om een hond in huis te nemen, dat je beseft dat daar consequenties aan vasthangen. Hoe moeilijk het ook was kleine Cecile, Ik heb je altijd graag gezien en diep in mijn hart gekoesterd.
Na enige maanden wilde ’t vrouwke een tweede hondje. Dat werd je grappige vriendinnetje Celientje. Je ‘zusje’. Nee jullie zijn geen echte zusjes, maar je leeft intussen wel al langer samen met Celientje dan dat je met je eigen broers en zusjes hebt geleefd.
Ook Celientje dreef ons tot het uiterste met haar hardnekkige gekef. En het dreigde zelfs uit te lopen op een conflict met de buren. Maar we hebben gezocht naar oplossingen en eens onze buren dat beseften koelde alles zonder blazen.

En toen kwam Celientje (rechts) erbij.

We zijn nu tien jaar verder en we hebben samen heel veel leuke dingen gedaan en beleefd.
Jullie mochten met ons mee op vakantie en op daguitstapjes. We kozen bewust voor verblijven waar hondjes binnen mogen, ook al moeten we daarvoor een supplement betalen. In het begin waren dat B&B’s maar later werden dat vakantiehuisjes omdat je dan toch wel meer privacy hebt en je ding kan doen. En zo geven we jullie de rust en de tijd om je aan te passen aan die tijdelijke nieuwe omgeving.
Tijdens die vreemde corona pandemie gingen we vaak wandelen. Liefst van al in een bos. En als er niet te veel wandelaars waren dan mochten jullie loslopen, ja ik weet dat dat eigenlijk niet mag omwille van de andere diertjes en zo. Maar jullie zijn keeshondjes en die blijven gewoonlijk heel dicht bij hun baasjes. Jullie zijn zo erg aan ons gehecht dat het echt deugt doet.
Dat geldt ook voor je kleine speelzusje, maar nog veel meer voor jou.
En dat is omdat jij eigenlijk een ietwat angstig karaktertje hebt.
Je bent een kleine speelvogel, een balletjeszot, een uitdagertje een durfalletje dat al meteen op de leuning van de zetel sprong en dan vaststelde dat je daar alles heel goed kan zien. Maar diep van binnen heb je zo’n bang hartje. Je laat het niet snel blijken, maar ik voel dat kleine meid. Ik voel dat zo hard.

Mijn kleine steun en toeverlaat. 
Bedankt lieve Cecile. 

Wat ik ook zo sterk voelde, was hoe hard je me miste toen ik voor lange tijd naar het ziekenhuis moest. Je vrouwke stuurde foto’s en dan zag ik die diep trieste blik in die lieve oogjes van je.
En geloof me lieve schat… DAN BRAK MIJN HART!
Ja, ik heb vaak stilletjes gehuild in mijn ziekenhuisbed omdat ik je zo hard miste. En ik weet dat dat wederzijds was. Mijn moeder vertelde me over hoe Sina onze lieve Duitse Herder - die al vele jaren geleden overleden is en die over je waakt – heel boos was en haar negeerde nadat ze na een ziekenhuisverblijf terug naar huis kwam. Hij negeerde haar en keek haar van ver met een kwade blik aan, zo van ‘hoe durfde je het om mij achter te laten’? Ging jij dat ook doen Cecile? Ik vroeg het me af en had er een beetje schrik voor.
Maar dat was niet, integendeel. Wat was je blij toen ik ineens in het deurgat stond, samen met je vrouwke en mijn moeder en vader die mij kwamen halen. Hoe vrolijk je tekeer ging, hoe je plaste van blijdschap en hoe we je moesten kalmeren omdat het leek of je jezelf verslikte. De eerste dagen na mijn thuiskomst was je niet meer van mij weg te slaan. Rusten en herstellen deed ik in de zetel met jou aan mijn zijde. En dat voelde zo verdomd goed.

Je favoriete plekje, de leuning.

Lieve kleine Cecile. Kleine hartedief.
Je baasje houdt zielsveel van je. Ook voor mij was je een steun en toeverlaat. Je gaf me de kracht om door te zetten op moeilijke momenten zoals het herstel na mijn zware hartoperatie. Je deed me meer buitenkomen, en je dwong mij om met onbekenden aan de praat te gaan. Onbekenden die u en je zusje zo’n schattige hondjes vonden. Onbekenden die bekenden werden en die vroegen hoe het met mij ging toen ik in het ziekenhuis lag. Mensen die ook hondjes hadden, hondjes die jullie vriendjes werden. Zoals Odie, dat grappige krullenkopje van een paar huizen verder, waar je zusje zo gek van is. En ook het enige hondje waar je geen schrik van hebt. Of Sientje dat kleine keeshondje dat achter het raam zit in het huis tegenover onze huisdokter.
Door dagelijks met jou en je zusje te gaan wandelen en de vele boswandelingen die we maakten, leerde ik de natuur en het wisselen van de seizoenen te waarderen. En ja, ik weet intussen ook dat wandelen je weerstand versterkt en een vlug herstel bevorderd na ziekte.

Het zonnetje in haar snoetje.
Dat is voor Cecieleke het ultieme geluk.

Kortom. Bedankt Cecieleke.
Bedankt voor de vele mooie jaren die we samen beleefden en op voorhand bedankt voor de vele jaren die – HOPELIJK – nog zullen volgen.
Bedankt voor je vrolijkheid, je speelsheid, je troostende likjes en het tegen mij aanvleien als je zag dat ik het even moeilijk had.
Bedankt om er te zijn en om mijn leven rijker te maken.

IK HOU VAN JOU KLEINE CECILE!
Liefs.
Je baasje.

De twee kapoentjes samen. 

Wandelmijmeringen.

 

Dag lieve mensen.
Gisteren gaan wandelen van De Panne naar Bray-Dunes.
Heerlijk was dat. Nog eens wandelen, nog eens buiten zijn, de hondjes lekker los laten lopen.
Vooral heerlijk als we dat kunnen doen in alle vertrouwen. Het enige wat ze doen is achter een meeuw of andere vogel aan crossen of blijven hangen om ergens te snuffelen. Maar voor de rest blijven zo mooi bij ons, zeker als ze eerst even met het balletje hebben gespeeld.

Mijn kleine lievelingen.

Wandelen is zo heerlijk, en zeker op dat mooi traject van De Panne tot in Bray-Dunes net over de Fransen grens. De zilte zeelucht, het melodieuze ruisen van de zee, de wolken. Het bleef droog dus dat was ook mooi meegenomen. Vanmiddag gingen we even naar Nieuwpoort Bad omdat zoetje kleren nodig had. Maar daar was het winderig en kregen we af en toe wat hemelwater op ons hoofd.
Maar weet je? Tegen de kou en de regen kan je je kleden. Dat is de wijsheid die mijn moeder mij altijd meegaf. Leer je te kleden naar het weer en vooral leer tegen een stootje kunnen. Kou, regen en wind horen bij ons klimaat. Wij zijn NOORDERLINGEN! Wij zijn niet gemaakt om heelder dagen met onze lamme tamme kloten in de zon te liggen. Nee, wij horen regen en wind te trotseren en zo karakter te kweken. Dat is wat ons sterk maakte.
Of nee, dat is overdreven. Net zoals onze obsessie met hard werken overdreven is. Nee wij moeten geen watjes of luiaards worden. Maar er is verdorie toch meer dan werken alleen zeker.
Zeker na mijn gezondheidsproblemen en het lange verblijf in het ziekenhuis ben ik verdorie blij dat ik ‘maar’ parttime werk en dat ze in Ter Duinen begrip hebben voor mijn situatie. In veel bedrijven is dat helaas anders.
En dat is iets wat ik moet koesteren. En wat ik moet leren zien als een opportuniteit.
Minder werken is meer tijd maken voor mezelf en om mij te ontwikkelen. Om mijn schrijftalent wat te verbeteren en er misschien ook echt iets mee te doen. Om dingen bij te leren en wijzer te worden. Om mijn gezondheid echt ter harte te nemen en mijn gewicht onder controle te houden en om echt gezonder te gaan leven. Terwijl ik dit schrijf ben ik een St Bernardus 12 aan het nuttigen. Ongezond en alcohol draagt niets bij aan je dieet. Besef ik maar al te goed. Maar het kan zo smaken op een veel te lange en regenachtige herfstavond.
Maar ik compenseer dat met ‘droge’ dagen en liefst meerdere achter elkaar. Ik ben niet gestopt met drinken, ik ben geen geheelonthouder en heb alsnog nog geen intenties om dat te worden. Maar beseffen dat alcohol een ongezonde harddrug is die voor veel ellende zorgt dat doe ik nu meer dan ooit. Meer dan pakweg tien jaar geleden en vroeger, toen ik nog elke dag dronk en ik altijd wel bier, wijn of sterkere dranken in huis had en regelmatig eens in één of ander café een pintje ging pakken.

Café in Bray-Dunes. 

Ook dat laatste doe ik nog amper. Een terrasje meepikken als we wandelen of gaan shoppen in Oostende, dat wel. Maar echt ergens naartoe gaan met de bedoeling om te drinken om te drinken. Nee, dat is niet meer aan de orde. Trouwens, in een zichzelf respecterende tearoom of brasserie serveren ze goede koffie en lekkere warme chocomelk. En als je warme chocomelk kan krijgen die je zelf moet bereiden door chocoladedruppels of ‘callets’  in warme melk te roeren, dan ben je echt wel op een plek die een tweede bezoekje waard is.
Ik ga graag naar een goede bistro, brasserie of taverne. Alleen spijtig dat ook zulke dingen alsmaar duurder en duurder worden. Het leven is duur in deze tijden en je moet heel goed opletten met je centen. Onverwachte facturen zoals we er vorige maand weer één kregen die tegen november moet betaalt worden kunnen je plannen danig in de war sturen en we doen echt ons best om zo weinig mogelijk ons spaargeld aan te spreken. Maar makkelijk is het echt niet.
En ergens is dat spijtig, wat ik gun hardwerkende horeca uitbaters en hun al even hardwerkend personeel wel een extra centje. 

De skyline van Duinkerke.

Eigenlijk zouden wij gewone mensen veel meer aan één zeel moeten trekken.
We doen dat echt veel te weinig. We laten ons zo graag verdelen. Op basis van ras, geloof, afkomst. Maar ook over hoe we onze tijd indelen, wat we doen van werk of welke sociale status we hebben. Arbeiders vs bedienden, ambtenaren vs zelfstandigen. Dat soort zaken.
Dat is toch allemaal niet nodig.
Laat u toch niet zo verdelen mensen. De meeste mensen dragen echt wel bij aan de maatschappij hoor. En ook al doet niet iedereen het volgens de regeltjes, wees toch eens een beetje begripvol en vergevingsgezind hé zeg. We willen allemaal hetzelfde. Rondkomen, het einde van de maand halen en geld opzij zetten voor onze plannen en ambities.

Dat zijn van die dingen waar ik aan denk als ik over het strand wandel en een flinke portie jodium (leer bij) opsnuif bij elke ademhaling. Het is voor mij het ideale moment om eens dingen op een rijtje te zetten. Eigenlijk is elke wandeling die ik maak met mijn lieve kleine hondjes zo’n moment.
Wandelen is heerlijk, wandelen is gewoon superzalig.
Wandelen is goed voor je mentale welzijn, je weerstand, je immuniteitssysteem, je spieren en zelfs je hersenen (je geheugen bijvoorbeeld). Wandelen, buitenkomen, welk weer het ook is. Het is de beste remedie tegen stress. Stress krijg je door te weinig zuurstof in je hersenen en waar vind je het meeste zuurstof? Buiten natuurlijk.
Dus lieve mensen. Jas aan, muts op, kraag recht. En ga gewoon de deur uit. Gewoon je neus achterna. Snuif de geur op van jodium of petrichor. Ruik de rottende bladeren, de zilte zeelucht of gewoon het vers gemaaide gras van je buurman die nog één keer zijn gazon kortwiekt. Voel de wind in je haren en probeer vooral om die dekselse smartphone in je zakken te houden. Of weet je wat? Laat hem gewoon thuis.
Nu ja, nu ben ik eigenlijk een beetje hypocriet, want ik laat hem zelf niet thuis. Meer nog, ik haal hem regelmatig uit mijn binnenzak. Om foto’s te maken bijvoorbeeld.
Mooi toch.