Uit mijn dagboek: 1 mei 2026

 

Dag lieve mensen. 
Bij deze plaats ik nog eens een stuk uit mijn eigen persoonlijke dagboek. 
Speciaal voor jullie. 

 Werkdag vandaag, werkend weekend zoals ze zeggen.
Het werk verliep vlot en er werd tussendoor wat gepraat en grapjes gemaakt. Maar eigenlijk hou wat er gebeurt op het werk liever voor mezelf dus daarover ga ik niet uitweiden.
Na het werk reed ik naar huis en de aanblik van het gele verdorde gras en de bomen waarvan de bladeren al beginnen te verkleuren  en hier en daar al beginnen te vallen stemde me triest.
De natuur is aan het lijden en de gewassen schreeuwen om water. Alles smeekt om het kostbare vocht waar mensen nog altijd veel te laks en onzorgvuldig mee omspringen. Ik denk aan wat ik vluchtig las op de website van vrtnws.be. Over een kerncentrale in Hongarije die moest worden stilgelegd omdat het waterpeil te laag is. In een kernreactor is water nu eenmaal onmisbaar voor de koeling.

Thuisgekomen wordt ik begroet door twee dolenthousiaste en likgrage hondjes met kwispelende staartjes. Ik doe hun leibandje om en we maken een wandelingetje door Nieuwpoort sta. Ik neem drinken mee want al snel zie ik hun tongetjes al uit hun bekjes hangen van de warmte. Ook al was het hier aan zee nog niet zo warm. Maar ja, ik ben geen hondje hé, die voelen dat vast warmer aan dan wij dat doen.
We lopen op ons gemak en ik zet me op een vensterbank en vul het drinkbakje met water uit een thermos die zoetje onlangs bestelde op het internet. Alleen Celientje drinkt eventjes, Cecieleke heeft geen enkele interesse voor het water, ze zal thuis wel drinken. Het kleine lieverdje.
Terug thuis leg ik me even in de zetel, ik ben moe en ik heb spierpijn van te wandelen. Vooral rond mijn billen voel ik een krampachtige pijn die mij belet van te ontspannen. Ik verander van houding en kan zo toch een beetje slapen. Daarna eet ik paella en besluit ik om in plaats van op de computer te tokkelen en mij te verliezen in het eindeloze scrollen op sociale media om een boek te nemen voor ik de rest van de boeken die nog boven lagen naar de kelder te doen. Zoetje wilde plaats voor voorraad en andere dingen die geen plaats hebben in de kasten. Daarom gingen eerst haar kookboeken naar beneden en dan ook mijn  leesboeken waarvan er nog een zak boven stond. Dan begon het mij te dagen dat ik eigenlijk wel heel weinig lees en dat maakt dat ik haar wel begrijp. Ik lees amper maar die boeken liggen wel in de weg. Ik neem er één uit. Een boek dat ooit bij de Humo was gevoegd in de tijd dat ik dat tijdschrift nog wekelijks kocht.

Het boek in kwestie is ‘Spoetnikliefde’ van de Japanse auteur Haruki Murakami. Ik had geen idee waarover het ging buiten de korte inhoud op de achterkant. Het gaat over een jonge vrouw die schrijfster wil worden en die verliefd wordt op een oudere zakenvrouw. Er volgt een vakantie en dan raakt ze het spoor bijster.
Bij het lezen herinner ik mezelf eraan dat de schrijver opgroeide in een heel andere cultuur dan de onze. Toch wordt ik door het lezen van het boek eraan herinnert dat Japan ondanks zijn cultuur en tradities een westers land is waar men belangstelling heeft voor onze cultuur, onze literatuur en onze klassieke muziek.
Dat zette mij eraan om verder te lezen. Ik vind van mezelf dat ik te weinig lees en ja ik vind ook van mezelf dat mijn taalgevoel beter kan. Eén van de redenen hiervoor is dat ik mezelf er daarnet op betrapte om ‘ik wordt’ met DT te schrijven.
MET DT MIGUEL!!!! SCHAAM JE! Dat zou je routineus met EEN D moeten schrijven. Dat moet erin gestampt zijn. Waarom lette je zo slecht op in de taallessen. Waarom drongen de woorden van de leerkracht die zo hamerde op het belang van het goed kennen van die regels niet tot je door?
Ja, foutloos schrijven is belangrijk. Ook als je een commentaar dropt op Facebook. Wees zo geen droplul met het eeuwige standaardzinnetje ‘het gaat om de boodschap’ en heb respect voor de mensen die  de moeite doen om je teksten te lezen.
                         **LET OP JE TAALFOUTEN MIGUEL!!**

Om mijzelf hieraan te herinneren!

Dan werd het halfzeven, twintig voor acht. Tijd om mijn lieve schatje te gaan halen. Weer doe ik de harnasjes van de hondjes aan en dan lopen we naar mijn autootje. Ik rij naar Westende Bad en de radio staat op Klara. Ja ik luister de laatste tijd graag naar Klara in de radio en dan nog het liefst van al in de avonduren wanneer ze al eens jazz draaien. Maar ook overdag als er meer klassiek gedraaid wordt kan ik al eens genieten van zo’n stukje Mozart, Bach, Mendelssohn of van een minder gekende componist waarover ze dan een stukje uit zijn leven vertellen.
Ik heb hoe langer hoe minder met de commerciële hit zenders. Teveel oeverloos gepraat, teveel dezelfde hits, teveel Top Vijfhonderd of Top Duizend toestanden, vaak zijn alleen de eerste honderd of tweehonderd nummers het beluisterend waard omdat je dan nog eens liedjes hoort die je jaren niet meer gehoord hebt. En dan vooral als die ‘top’ over één specifiek decennium gaat.

Het duurt nog even eer zoetje er is, en het is mooi weer dus ik haal de hondjes uit de auto en ik besluit op een stoel te zitten bij de ingang. Binnen zit een oudere dame naar buiten te kijken. Ze glimlacht als ze de hondjes ziet.
Ik bedenk mij dat dit rusthuis haar laatste halte is. Dat is zo voor alle bewoners daar. Als ze uit dit tehuis weggaan dan is dat helaas tussen de spreekwoordelijke ‘zes planken’. Dat geeft mij altijd een beetje een wrang gevoel.
Het is zoetje haar taak om voor deze vaak hulpbehoevende mensen te zorgen. Dat is niet altijd rozengeur en maneschijn, want soms kunnen ze heel veeleisend en nukkig zijn. Maar zoetje doet dat graag en ze haalt ook veel dankbaarheid uit haar job, ondanks de soms moeilijke momenten.
Zoetje komt buiten, de hondjes begroeten haar ook met kwispelende staartjes en veel likjes en we rijden naar huis. De radio staat uit, ik sta erop dat ze na een drukke stressvolle dag in alle rust haar verhaal kan doen.

Lekker verfrissend. 

Thuisgekomen neem ik een blikje frisdrank met limoen en gember, een drankje van Tönissteiner. Heel lekker. Ik heb nu even geen zin in alcohol, ofschoon ik lekkere pintjes en wijn in huis heb. Ik heb mij voorgenomen om deze maand wat meer aandacht te hebben voor mijn gezondheid. Ja ik drink graag een lekker speciaalbiertje, een glaasje wijn of een gin-tonic als aperitief. Maar ik ben mij ten volle bewust dat alcohol in feite gewoon ongezond is en dat het niets toevoegt aan ons dieet. Er is geen veilige ondergrens en eigenlijk zou elke dokter het gewoon moeten afraden.
Maar ofschoon ik die dingen weet kan ik niet de klik maken om er gewoon keihard mee te kappen. Ik wil niet die ene zijn die niet drinkt en die daar zit met zijn alcoholvrije drankje terwijl de anderen een wijntje of iets anders drinken bij een gezellig samenzijn. En zeker niet als die anderen mijn naaste familie zijn. Dat is een klik in het hoofd die ik alsnog niet kan maken.
Maar ik probeer wel zoveel mogelijk alcoholvrije dagen in te lassen en ik hou ook bij hoeveel er at zijn op een maand, in een jaar.

Ik lees verder in mijn boek en de TV staat op Eclips-TV. Er loopt een reisreportage over Hawaii, en na een poosje betrap ik mezelf erop dat ik meer naar die reportage zit te kijken dan dat ik in mijn boek lees. Maar ja, ik vind Hawaii dan ook een magische plek. Het doet me denken aan de jongensboeken en strips die ik als kind las, over afgelegen eilandjes, verborgen schatten, woeste inboorlingen, langharige schoonheden met een bloemenkrans rond mijn hals en vooral… ALTIJD MOOI WEER!
Maar Hawaii staat ook bekend voor zijn vulkanen en eigenlijk is het vooral dat wat mij ongelooflijk fascineert. Sloten stollende lava,, grimmige landschappen, wandelen in lavagrotten. En het risico op een eruptie is er nog altijd reëel. Hoe wonderlijk en fascinerend is onze planeet toch. Ik bedacht mij dat als je wil zien hoe onze Aarde er in het prille begin uitzag toen de oersoep begon te stollen. Dan moet je op Hawaii zijn, en dan meer bepaald het hoofdeiland Hawaii, ook wel ‘The Big Island’ genoemd.

En als de reportage afgelopen is schakel ik mijn laptop aan en begin ik in mijn dagboek te schrijven. Met in het achterhoofd om wat ik hier schrijf op mijn blog te plaatsen.
Want ik geef jullie – mijn geliefde lezers – graag een inkijk in mijn dagelijkse bestaan.

Liefs.
Miguel.