Eendracht maakt macht!

Dag lieve mensen.
Mensenlief wat was dat allemaal?
En dan zeggen ze ‘voetbal, da’s maar een spelletje’. Maar dan maakt Donald Trump van dat spelletje ineens een zaak van staatsbelang.
Nu ja, dat deed hij niet omdat hij zo’n groot voetballiefhebber is, of dat hij zo inzit met zijn nationale ploeg en hun prestaties. Nee lieve mensen, die narcistische brulboei deed het natuurlijk om zijn persoontje en zijn opgeblazen ego in de kijker te zetten. We weten allemaal dat die arrogante driftkikker alles doet voor zijn ego en om zichzelf op een voetstuk te zetten. Alles en iedereen moet hem bejubelen en bedanken. Iedereen met wie hij in contact komt moet hem bewieroken en op zijn knieën vallen uit dankbaarheid. Zo niet dan wordt je door hem en zijn gatlikkers vernederd en te kakken gezet. Volodymyr Zelensky heeft dat vorig jaar mogen ondervinden en we hebben die scéne allemaal gezien in het journaal.

Gisteren maakte de FIFA de schorsing ongedaan van de Amerikaanse speler Folarin Balogun die werd uitgesloten omdat hij tijdens de match tegen Bosnië-Herzegovina een rode kaart kreeg.
Ineens meldde de FIFA doodleuk dat die schorsing werd ingetrokken. Maar al snel werd duidelijk dat president Donald J Trump himself een paar telefoontjes pleegde en daarbij wat druk op de ketel zette. Druk waarvoor de voorzitter Gianni Infantino meteen zwichtte. Een man van wie we weten dat hij niet zuiver op de graat is en nogal snel zwicht voor eer en centen.
Schorsing ongedaan gemaakt en dat voor de match van de Belgen tegen de USA. Een match die al op voorhand gefikst werd door de bemoeienissen van een staatshoofd die zich bezighoudt met zaken waarmee een staatshoofd zich niet hoort bezig te houden. Een zet die zwaar in het nadeel was voor onze nationale ploeg. Een zet die gedaan werd op de boel in het voordeel van de Amerikanen te beslechten.
Tuurlijk was onze voetbalbond daar niet over te spreken en natuurlijk waren de commentaren wereldwijd uiterst kritische negatief. Want dit werd nog nooit vertoont in de hele geschiedenis van het WK-voetbal.
Onze Rode Duivels hadden een statement kunnen maken door te weigeren om aan de match te beginnen.
Maar dat deden ze niet!

De leuze van wijlen Raymond Goethals.
Ze hebben goed geluisterd.

Wat deden ze dan wel?
Gewoon het veld op gaan met opgeheven hoofd en rechte rug. Ze betraden het veld en ze deden wat voetballers horen te doen. Spelen!
Vechten voor elke bal en voor elk doelpunt. Ze lieten zich niet intimideren door deze onverwachte zet van buitenaf en speelden gewoon de match zoals een voetbalmatch hoort gespeeld te worden. En vooral… ZE WONNEN!
Eendrachtig stonden ze op het veld en keken ze hun tegenstanders recht in de ogen. Geen haat, geen nijd, geen gramschap. Gewoon die match spelen en vooral fair-play hoog in het vaandel houden.
Afgelopen nacht zagen we een team dat zich niet liet intimideren en als één man op het veld stond. Ze speelden terwijl de hele wereld meekeek, want elkeen die met voetbal bezig is wilde weten waar dit zou op uitdraaien. Zou de scheids de match in het nadeel van de Belgen fluiten? Zouden de Amerikaanse spelers vuil spelen en onze Duivels uitdagen? En vooral, zouden onze jongens het hoofd koel houden bij al die intimidatie die men kon verwachten.
Maar er was geen intimidatie, geen vuil spel en geen dubieuze beslissingen van de scheidsrechters. Wat er wel was?
Een wedstrijd om met duimen en vingers af te likken.

Twijfels en kritiek.
Onze nationale ploeg krijgt vaak harde kritiek te verduren. Dat ze te snel opgeven, dat ze niet genoeg ‘grinta’ hebben en dat ze alleen maar geïnteresseerd zijn in geld en dan vooral in de riante bedragen die ze van hun respectievelijke clubs krijgen.
En nee, niet alle matchen van onze duivels waren om aan te zien. Bij momenten verzucht zelfs een neutrale voetbalkijker als ik dat ze ‘er weer eens met hun klak naar gooien’. En in de voorrondes zag het er even naar uit dat ze de tweede ronde niet zouden halen.
En dan was er die match tegen Senegal. Toen dacht half België, ‘ja ’t is gedaan. Ze mogen naar huis’.
En dan volgden er twee goals en een penalty in de toegevoegde tijd. Het gevolg van het Senegalese ‘drama queengedrag’. We gingen gewoon verder naar de volgende ronde. Volgende match, USA! Eén van de gastlanden en op dat moment het enige gastland dat nog niet uitgeschakeld was.
En dan zagen we voor de tweede maal wat elke rechtgeaarde Belgische voetballiefhebber wilde zien. Een ploeg met ballen aan het lijf. Een ploeg die als één man op  het veld stond en deed wat ze moesten doen. Ervoor gaan en geen cadeaus uitgeven.

Een beeld zegt vaak meer dan duizend woorden. 
Ook al is het AI gegenereerd.

Juicht Belgen Juicht!
Ondanks het vroege uur waren veel supporters paraat om de match bij te wonen bij één of ander groot scherm of in een café of andere plek waar ze samen konden komen. Of ze gingen in pyama voor hun eigen TV zitten hopend op een klinkende overwinning.
Jong en oud, arbeider en bediende, Vlaming en Waal, Belg en allochtoon. Iedereen moedigde onze mannen aan. En ja ook ik ben blij met het verloop van dit toernooi en hoe het in ons voordeel wordt beslecht.
Mensen zeggen wel een ‘ja maar voetbal dat is brood en spelen. Ze leiden de mensen af van de echte problemen in dit land en eigenlijk is dat allemaal dikke commerce. Om de poen is het te doen’.
En ja, ergens klopt het ook wel. Maar als zoveel mensen samenkomen om een match bij te wonen en dan elkaar in de armen vliegen wanneer er een doelpunt valt. Als mensen bij een stevige pot voetbal even hun zorgen en problemen vergeten en als we maar voor heel even het gevoel hebben dat we een verenigd volk zijn. Dat er geen Vlamingen, Walen, Duitstaligen, Brusselaars en allochtonen zijn. Maar alleen BELGEN!

Als de cafés vollopen en er in het land een soort kermissfeer hangt. En we terug even dat gevoel hebben dat er was toen de Belgen vierde werden op het wereldkampioenschap in Mexico in het jaar 1986. Als ik als 52 jarige weer heel even dat gevoel van euforie mag voelen dat ik voelde als twaalfjarige. Ewel, dan ben ik daar gewoon heel blij om.
We hebben dat goed gedaan en we zijn weer heel even Belg.
We zijn vannacht even dichter bij elkaar gekomen en dat terwijl de wereld toekeek.
Onze Duivels waren als David tegen Goliath. We hebben onze schouders gerecht en onze borst vooruit gestoken en die megalomane brulboei daar in Washington getoond dat wij ons niet laten intimideren.
Wij Belgen waren afgelopen nacht weer heel even… DE DAPPERSTEN ONDER DE GALLIERS!

De volgende match begint iets vroeger. 
De keesjes zullen paraat staan, net als in 2016.