Uitgelezen: Spoetnikliefde van Haruki Murakami.

 

Dag lieve mensen. 
Lezen is een heerlijk tijdverdrijf en zoals ik iemand ooit hoorde zeggen: ‘Literatuur is een eeuwig genoegen’. 
Dat is wat mij er toe noopt om zo af en toe tegen mijzelf te zeggen: “Kom Miguel, leg die laptop en smartphone aan de kant en PAK EENS EEN BOEK VAST!” 
Want als ik mijzelf in deze niet tot de orde roep en ik in deze niet wat meer discipline toelaat in mijn leven, dan moet ik bij elk eindejaar weer vaststellen dat ik toch maar bitter weinig heb gelezen.  
En dit terwijl ik zelf wel besef dat lezen echt wel iets is dat ER TOE DOET! 
We leven in een tijd van ‘ontlezing’ en dat is echt wel geen goed nieuws. Noch voor onszelf, noch voor de samenleving in zijn geheel. Want het is echt geen goed idee om toe te laten dat schermen onze kostbare tijd gaan innemen, en nog minder dat wij met zijn allen afhankelijk zijn van de willetjes en grilletjes van de grote technologiereuzen en hun inhalige bazen. Want wie zich een beetje deftig informeert weet ook wel dat die bazen toch wel heel veel praat beginnen te krijgen, nietwaar? 

Maar goed, lezen dus. 
Ik heb nog ergens wat boeken liggen die je destijds gratis bij de Humo kreeg onder de titel ‘Klassiekers Van Nu’. Daarvan had ik nog het boek ‘Elementaire Deeltjes’ van Michel Houellebeque liggen. Alsook het boek dat ik gaarne met u wil bespreken. 
Spoetnikliefde. 
Dit boek verscheen voor het eerst in Japan in het jaar 1999, maar werd pas in 2004 in het Nederlands vertaald. Het werd geschreven door de Japanse auteur Haruki Murukami. De ouders van deze schrijver gaven les in Japanse literatuur, maar hijzelf hield meer van Amerikaanse literatuur, en van Westerse popmuziek. Een ander boek van hem heeft als Engelstalige titel ‘Norwegian Woods’, dat was eveneens een liedje van The Beatles.

 
 

De originele Japanse uitgave.

Het verhaal. 
Spoetnikliefde is een verhaal dat door een vertellend personage in de ik vorm wordt geschreven. Dat personage is een jonge onderwijzer die in zijn studententijd een meisje leerde kennen waar hij heimelijk verliefd op werd. Het verhaal gaat voornamelijk over dat meisje. Haar naam is Sumire.  
Sumire is een beetje een vreemd en excentriek meisje. Ze droomt ervan om schrijver te worden en doet verwoede pogingen om een roman te schrijven, maar het lukt haar van geen kanten. Elke nacht opnieuw belt ze haar vriend – het vertellende personage dus – uit zijn bed en overdondert ze hem met de meest gekke en bizarre vragen. Dit neemt hij echter voor lief omwille van zijn stiekeme liefde voor Sumire. Maar die liefde is niet wederzijds, ze heeft naar eigen zeggen geen behoefte aan seksueel contact met mannen. Maar dan op een dag ontmoet Sumire een oudere zakenvrouw van Koreaanse origine en ze wordt als het ware op slag verliefd op die vrouw die Mioe heet.  
Dan kruisen de wegen van Sumire en Mioe elkaar opnieuw en Mioe vraagt Sumire of ze voor haar wil werken. Tuurlijk zegt ze hierop geen nee.  
De verteller ziet zijn kans om toenadering tot Sumire te vinden smelten als sneeuw voor de zon, ook al helpt hij haar om te verhuizen en net daar tussen de kartonnen dozen voelt hij de enorme begeerte om seks met haar te hebben.  

Dan vraagt Mioe aan Sumire of ze haar wil vergezellen tijdens haar reis door Europa.  
Ze reizen eerst naar Italië en Frankrijk maar komen uiteindelijk op een klein Grieks eiland terecht.  
Niet lang daarna krijgt onze verteller een telefoon van Mioe met de vraag om meteen naar Griekenland af te reizen, want “er is iets met Sumire”.  
Wat dat ‘iets’ is wil en kan ze niet vertellen, dat laatste is vooral omdat het in de tijd waarin dit boek werd geschreven nog niet zo evident was om lange gesprekken te voeren als je internationaal belde, iets wat wij een kwarteeuw later een beetje vergeten zijn.  

De verteller reist naar Griekenland en daar blijkt dat Sumire gewoonweg van de aardbodem verdwenen is.  
Hoe kan dat? Waar is ze dan naartoe? Wat is er vooraf gebeurd? 
Veel vragen en weinig antwoorden.  
Dat is zo’n beetje in het kort het verhaal. Maar uiteraard is zo’n roman vol van dubbele bodems, verwijzingen en karakterschetsen van de drie personages.  
Personages met elk hun verhaal, hun dromen, toekomstplannen. Maar ook met hun trauma’s en onverwerkte verleden. Zo is er Sumire en haar droom om schrijfster te worden. Ze werkt aan een roman. Maar zoals eerder gezegd, het lukt langs geen kanten. Ze barst van de ideeën, maar ze slaagt er niet in om deze tot een samenhangend verhaal te verwerken. Haar hoofd zit vol vragen en wat ze elke dag meemaakt probeert ze te verwerken en dit kan ze naar eigen zeggen het beste door het op te schrijven. 

Humo's Klassiekers Van Nu. 
Alle boeken op een rij. 

Was dit een boeiend boek?  Ja, eigenlijk wel en dit om de volgende redenen.  -1 De auteur komt uit Japan en hij schrijft dan ook vanuit zijn cultuur en zijn leefwereld. Als er één goede reden is om boeken te lezen en vooral om kinderen en jongeren aan te moedigen om boeken te lezen, dan is het wel omdat boeken je een inkijk geven in het leven van andere mensen, maar ook in het leven in andere culturen met andere denkbeelden. De personages zijn Japans, maar het lot brengt hen naar Europa, een continent dat voor hen even exotisch is als het Verre Oosten voor ons.  
En ja het verhaal gaat ook over de liefde, over keihard verlangen naar iemand en dan vaststellen dat die verlangens onbeantwoord blijven.   Maar wat is er gebeurd met Sumire, en wordt ze teruggevonden?   Tja, om dat te weten moet je dat boek maar eens zelf lezen. Te verkrijgen bij bol punt com, Standaard Boekhandel en in uw bibliotheek.   -2 In het boek wordt er verwezen naar gekende boeken en schrijvers zoals Jack Kerouac, maar onrechtstreeks ook naar The Doors. De titel is dan weer een verwijzing naar de Spoetnik, de eerste kunstmaan die ooit in de ruimte werd geschoten. Spoetnik betekent 'reisgezel' in het Russisch. 

Maar wat ik persoonlijk ook ervaarde was het even weg zijn uit de realiteit. Even weg naar een heel andere wereld en een andere dimensie. En toen ik het boek weglegde om mijn dagelijkse taken en routine terug op te pikken was het terugkeren naar de realiteit bij momenten een beetje bruusk. 
Maar dan zag ik het lieve kopje van één van mijn hondjes, en dat maakte dan weer heel veel goed. En 't is daarom dat ik die lieverdjes zo graag zie. 

Ik wil maar zeggen... veel leesgenot.