Dag lieve mensen.
Ik weet het, ik zou veel regelmatiger in mijn blog moeten schrijven.
Maar het probleem is dat ik niet altijd inspiratie heb.
In die zin dat ik wel inspiratie heb voor het schrijven van verhalen, en die ga ik dan ook heel spoedig hier neerzetten. Maar om gewoon een stukje te schrijven over hoe het met mij gaat over waar ik aan denk of wat me bezighoudt. Daarin schiet ik soms te kort.
Want ik weet dat mijn blog gelezen wordt en dat er mensen zijn die uitkijken naar wat ik hierop schrijf. En dat is een aanmoediging voor mij, echt wel. De reden om hier af en toe iets te posten.
Maar zoals ik dus zei, het mag een beetje frequenter. Beetje meer regelmaat, het zou wel mogen.
Maar ik wil dat mijn stukjes dan ook ergens over gaan. Ik kan niet zomaar wat schrijven over n’importe qoui. Zo zit ik niet in elkaar.
Het moet ergens over gaan, het moet diegene die dit leest kunnen boeien. Het moet een beetje blijven hangen. Snap je wat ik bedoel?
We leven in een tijd waarin elke influencer, content creator of eender wie die goed overweg kan met een smartphone en de nodige hulpprogramma’s en een beetje een vlotte babbel heeft om het even wat zit te ratelen, enkel en alleen maar om in de belangstelling te staan.
“LOOK AT ME!! LOOK AT ME!! Vind mij tof, druk op dat ‘vind ik leuk’ knopje, deel mijn filmpjes! PLEASE!!” Dat is het enige wat ik hoor als ik zo’n filmpje zie van zo’n hippe beunhaas die daar als een kip zonder kop staat te ratelen.
Het laatste wat ik wil is om zo over te komen. Het gaat ook niet om mij, het gaat over wat ik schrijf. Het gaat over mijn ideeën, over hoe ik kijk naar de wereld om mij heen. Het gaat over mijn twee lieve hondjes die ik zielsgraag zie en soms ook over mijn lieve schat van een vriendin. Maar niet over mijn persoontje. Zelf ben ik zo interessant niet. Ik ben een gewone gast die werkt voor zijn kost en voor de rest een tamelijk alledaags leven leidt. Net als jij, diegene die dit leest.
 |
| De Skyline van Oostende. (Uit mijn eigen fotobestanden) |
Ik schrijf omdat ik daar het één en ander uithaal.
Het geeft mij de gelegenheid om te ventileren wat ik voel of wat er door me heen gaat als ik hoor wat er rondom mij en in de grote boze wereld gebeurt. Ik lees over cyberpesten en over jonge tieners die ten gevolge daarvan een einde aan hun leven maken. Ik heb daar een verhaal over geschreven over hoe pesterijen, armoede en het constant uitgesloten worden en weggeduwd worden een mensenleven kan verwoesten. Het verhaal over Brenda, weet je nog?
Ik schrijf vanuit een sterk gevoel van empathie.
Ik maak steeds vaker de bedenking dat veel mensen in een situatie zitten waarom ze zelf niet hebben gevraagd. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om als ‘ongewenst kind’ geboren te worden, om in armoede op te groeien of om constant te horen dat het er niet bij hoort, vaak zonder te weten waarom.
Sterker nog. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om met een zware handicap geboren te worden. Of met een aangeboren ziekte. Soms trekken mensen gewoon een slecht lot. En soms moeten we het gewoon doen met onze gebreken en onze tekortkomingen die we tenslotte ALLEMAAL hebben.
Empathie is iets moois.
De bovenstaande bedenkingen maakte ik mij toen ik tijdens een wandeling met mijn hondjes een groepje mensen passeerde die zwaar gehandicapte kinderen in een rolstoel voortduwden. Kinderen die weinig meer konden doen dan spastische bewegingen maken en klanken uitstoten. Ik voelde een knauw in mijn maag en het besef dat geen enkel kind hierom gevraagd had. Ze hadden gewoon een zeer slecht lot getrokken en zijn voor het leven aangewezen op de hulp van mensen die bereid zijn om hen die hulp te geven. En ik weet van mensen die in de gehandicaptenzorg hebben gewerkt dat het heel zwaar werk is om voor zo’n kind te zorgen.
Het vormt ook je kijk op het leven. En dat geldt eigenlijk voor alle mensen die in de zorg werken. Dokters, verpleegkundigen, zorgkundigen, opvoeders. Je wordt geconfronteerd met de mens in zijn meest naakte en kwetsbaarste vorm.
En het feit is dat je ook in je latere leven ineens hulpeloos en kwetsbaar kan zijn. Een ongeval, of zelfs gewoon een ongelukkige misstap kunnen je voor het leven gehandicapt maken. Een zware financiële dobber of onverwachte tegenslag kunnen ervoor zorgen dat je heel je hebben en houden moet verkopen en aangewezen bent op het OCMW of andere instanties. Een kwaad gerucht of een valse aangifte van iemand die het heel slecht met u voor heeft kan je reputatie voorgoed schaden en ervoor zorgen dat je met het gerecht in aanraking komt en door iedereen wordt uitgespuwd, zelfs door je eigen familie. Er zijn verhalen genoeg gekend van mensen die het ooit goed voor mekaar hadden en die van de ene dag op de andere alles kwijtspeelden;
Denk nooit ‘dit zal mij nooit overkomen!’
De verhalen die ik schrijf – alsook deze die ik nog niet gepubliceerd heb – gaan over zo’n zaken. Ze gaan over de vreemde wendingen in het leven. Vaak ook door eigen onbezonnenheid. Ze gaan over hoe snel je alles kan verliezen waar je voor gewerkt het en hoe weinig er nodig is om voorgoed gescheiden te worden van diegene die je zo innig liefhebt.
Ze gaan over gewone mensen, geen superhelden, geen patsers, geen vedetten of sterren. Maar gewone mensen zoals jij en ik. Over mensen wiens van de ene dag op de andere overhoop wordt gehaald of die geconfronteerd worden met de onverwachte wendingen van het leven of gewoon van de gevolgen van hun overmoed of lichtzinnigheid.
Daarom, blijf mij volgen. Ik hou jullie zeker op de hoogte van wat er nog komen gaat.
Liefs... Miguel.
