Door de lens gezien - intro.

Ik ben een buitenmens.
Ik hou van open ruimte, van stilte, van de natuur.
En wat dat betreft denk ik dat ik wel een bofkont ben, daar ik aan de zee woon.

Ok, ik hoor je nu al zeggen: "de kust, daar heb je buiten het strand toch geen open ruimte meer. Ze hebben alles volgebouwd met foeilelijke betonblokken."
Wel ja, je hebt een punt.
Het bouwen van grote appartementsblokken op zowat elke zeedijk van zo goed als elke badplaats is ook naar mijn mening één van de grootste bouwkundige blunders van de HELE BELGISCHE GESCHIEDENIS!
En wetende dat België bij veel mensen geboekstaafd staat als een 'lelijk land' waar ruimtelijke ordening jarenlang zo goed als onbestaande was, wil dat toch wel wat zeggen.

Ik denk wel dat bovenstaande foto wel degelijk boekdelen spreekt nietwaar.
Maar goed, laten we eens wat voorbeelden plaatsen van plekjes waar je wel nog rust en ruimte kan vinden en waar de zilte zeelucht nooit ver weg is.

Golfbrekers, of in het Frans 'brise-lames' die de kustlijn beschermen tegen al te hoge vloedgolven.
Soms is het uitkijken geblazen op deze gladde met zeewier overdekte stenen.
Maar daar hebben mijn trouwe metgezellen Cecieleke en Celientje geen last van.
                                                                                 

                                                                             
Zo'n duinenweggetje dat naar het strand loopt.
En je hart in vervoering brengt omwille van het vooruitzicht van een deugddoende strandwandeling.

Helaas: Onze vrienden de dieren zijn niet altijd en overal welkom op het strand.
Dit omwille van de hygiëne.
Nee, zo'n dikke hondendrol is niet proper..
En helaas ligt het aan de onopgevoede baasjes als zo iets blijft liggen.
Maar dit geldt ook voor al het andere dat mensen achterlaten.

Heerlijk toch die weidse ruimte die je hebt als het eb is.
De 'kalletjes' die de verschillende zandbanken en zandophopingen van elkaar scheiden en waar je als de zee pas is weggetrokken vaak alleen met goede botten kan door waden.
In de zomer ga je gewoon op je blote voeten natuurlijk.
Oh die ribbels in het zand zijn in in combinatie met het frisse zeewater de beste voetmassage die je kan hebben, en het kost je niks.

Het strand tussen Nieuwpoort en Lombardsijde.
Geen hoogbouw, geen protserige appartementsgebouwen.
Maar open ruimte, prachtige duinen en op winterse weekdagen amper volk te bekennen.
Geen beter moment om de batterijen op te laden dan een rustige ochtend van een doordeweekse dag.
Jij alleen met je gedachten en het eeuwige geruis van de zee.

Een zonsondergang.

Mooi toch.

Niets dat een mens meer doet dromen dan dat prachtige spel tussen licht en water.

Ja: ook dit is onze Belgische kust.
Hier vindt je wel degelijk stilte en rust.
Als je goed zoekt.

Liefs.
Miguel.

Wie ben ik (echt)?

Update: Augustus 2025

Dag lieve lezers.
Als u op deze blog terechtkomt dan is dat waarschijnlijk via één van mijn 'socials' zoals dat tegenwoordig zo schoon heet.
Maar wat ik daar niet kwijt kan post ik gewoon hier, op mijn blog. Dit omdat ik daar veel uitgebreider dingen kan uitleggen en verwoorden. En omdat veel platformen - en vooral die van Meta - nogal sterk zijn in (zelf)censuur en met algoritmes werken die niet altijd dingen als dubbele bodems of inside jokes begrijpen. 
Ik zal mij hieronder in het kort voorstellen en jullie een inleiding geven in mijn leefwereld. 
Wees vrij om u te abonneren, zo ben je als eerste op de hoogte als hier een nieuwe post geplaatst wordt. En wees niet te beroerd om hier een commentaar achter te laten. Positief of negatief, zolang je beleefd bent en het schelden achterwege laat is mij dat allemaal om het even. Ik probeer om uit kritiek te leren.
Maar goed, laat ik mezelf even voorstellen. 

Wie ben ik?
-Mijn naam is Miguel.
Mijn familienaam doet er niet toe, wie via Facebook dit artikel leest weet deze al, en de anderen moeten het mij anders maar vragen.
Ik woon in Nieuwpoort en daar woon ik graag.
Het is geen echte stad, maar ook geen dorp.
Nieuwpoort heeft een stadskern en geschiedenis die teruggaat tot in 1163.
Hier werden beslissende veldslagen geleverd in de 80 jarige oorlog, en ook in de Eerste Wereldoorlog. Toen de dappere helden Karel Cogge en Hendrik Geeraert de sluizen hebben opengezet zodat de Duitse soldaten met hun 'stiefeln' in het water en de modder stonden.
Ik ga het hier in deze blog zeker over hebben, want ik woon graag in Nieuwpoort.     
Ik heb een relatie met een lieve schat van een vriendin, ze heet Christiane
En samen hebben we twee schattige keeshondjes.
Cecieleke en Celientje!   
En ja, die twee lieverdjes gaan hier in deze blog zeker de revue passeren.
Hier alvast een leuke foto van mijn twee olijke vriendinnetjes.

                                                                                                                                                                  

En verder.
Ik heb natuurlijk ook een 'day-time job' (and i'm doing allright).
Ik werk in Ter Duinen in Nieuwpoort.
Ter Duinen is een hersteloord van de CM (Christelijke Mutualiteiten) en daar werk ik in de horeca afdeling.
Ik sta daar voornamelijk in voor de afwas.
Daar bestaat de taak van mij en van mijn collega's erin om de vele vuile borden, bestek, potten pannen en andere benodigdheden proper gewassen af te leveren zodat deze kunnen terug gebruikt worden om de gasten en hun familie van een lekkere en gezonde maaltijd te voorzien.

Ik ben gedoopt maar absoluut niet praktiserend. Ik geloof niet in God, maar ook niet in de wetenschap. ?Maar ik VERTROUW op de wetenschap. Moest de medische wetenschap niet staan waar ze nu staat dan zou ik nu waarschijnlijk bezweken zijn ten gevolge van een lekkende hartklep. Ik draag de waarden van het Humanisme hoog in het vaandel. Humanisme betekent dat je de wereld met een kritische blik bekijkt en dat je niet zomaar gelooft wat er wordt vertelt. De bekende Britse natuurkundige Stephen Hawking verwoorde dat ooit heel treffend, zie hieronder.

Ik hou van de natuur en ik ben bezorgd om de biodiversiteit van onze ecosystemen en ook de opwarming van de Aarde baart mij zorgen. Ik verfoei het scepsis waarmee mensen op deze zaken en berichtgeving errond reageren. Nee, de media praat u geen angst aan, de opwarming van de Aarde en het verdwijnen van de biodiversiteit zijn wel degelijk een bedreiging voor onze toekomst en die van de generaties na ons. 
Over politiek ga ik het hier niet hebben, al zal u wel merken dat ik op dat vlak eerder links georiënteerd ben. Nee; dat betekent hoegenaamd niet dat ik voor open grenzen ben, elke moslim knuffel die mijn pad kruist of dat ik criminaliteit zou vergoelijken of alle gevangenissen zou willen sluiten. Ik sta even sceptisch tegen 'open grenzen' als tegen 'Eigen Volk Eerst'. Maar ik wil mij niet verliezen in oeverloze discussies over dergelijke thema's. 

Nee, ik schrijf liever over HET LEVEN!
Ook mijn verhalen gaan over het leven en de hoofdpersonages zijn mensen van vlees en bloed en met hun eigen karakters en hun eigen zwaktes, net zoals u en ik. Ik was destijds op mijn blog - die toen een andere naam had - begonnen met verhalen te schrijven. Er stonden in het begin andere dingen op maar die heb ik verwijderd wegens niet meer relevant voor de nieuwe richting die ik met mijn blog wilde inslaan en die ik nu nog altijd volg. 
Als ik zeg dat ik schrijf over het leven, dan bedoel ik ook alle facetten van het leven. Ja sommige scenes zijn behoorlijk expliciet, maar ja ook dat hoort bij het leven. 
Seks hoort bij het leven, of we dat nu graag lezen of niet. En ik vind dat je daar taboeloos en zonder franjes moet over kunnen spreken en schrijven. 
En ja, ook doodgaan hoort helaas bij het leven. Ik heb zelf ook een paar goede vrienden en familieleden verloren in de afgelopen jaren. En ja erover schrijven hielp mij en helpt mij nog steeds om dit te verwerken. 

Dit is een update.
Ik schreef een eerste versie van dit artikel op 26 januari 2020. Maar nu zijn we intussen al vijf jaar verder en wat ik toen in mijn inleiding schreef beschouw ik niet langer als relevant. Vandaar deze opfrissing.

Tot snel wederziens.

Miguel!

Een nieuwe start!

Dag lieve mensen!

U hebt deze blog misschien al bezocht.
Misschien bent u hier nu toevallig.
Of misschien bent u hier omdat u een link zag op mijn persoonlijke Facebook pagina.
Maar indien u denkt van 'hé, die posts heb ik toch al eerder gezien'.
Ja, dat is zo.
Deze blog had tot deze avond (zondag 26 januari 2020) een andere naam.
En ook de naam van de beheerder was anders.
Welnu.
Die beheerder is tot nader order nog altijd dezelfde.
Maar hij post nu onder zijn eigen naam.
ZONDER pseudo-intellectuele poespas.
ZONDER pseudo-mysterieus gedoe.
ZONDER dikdoenerij.
Ik ga weer bloggen zoals ik dat tot zo'n tien jaar geleden deed.
In mijn eigen naam.
En recht uit het hart!

Nu ja.
Ik deed dat tot voor kort ook.
Maar dan onder een pseudoniem.
En met veel te veel dikdoenerij.
En waarom?
Tja.
Weet je?
Ik weet zelf niet waarom.
Wat ik wel weet.
Dat dit eigenlijk tot niets dient.
Daarom neem ik...

EEN NIEUWE START!!!!!