De natuur in beeld: mei en juni.

Dag lieve mensen. 

Omwille van het plaatsen van de foto's van ons heerlijke reisje naar de Ardennen, ben ik er niet toe gekomen om mijn maandelijkse rubriek 'De natuur in beeld' aan te vullen met mooie natuurfoto's die ik de afgelopen maanden maakte hier in mijn eigen streek.
Want buiten ons heerlijke reisje hebben we nog heel wat andere mooie plaatsjes bezocht en ook die waren de moeite waard om op de gevoelige plaat vast te leggen en met jullie te delen.
Mei en juni zijn prachtige maanden. De lente gaat over in de zomer en de dagen zijn op hun langst. Ik  hou van die lange avonden waarop het tot na tien uur 's avonds nog licht is. Toen ik nog in de horeca werkte vond ik dat fantastisch. Naar huis rijden en het is nog licht buiten. Meestal was het helaas altijd pikkedonker als ik met naar huis reed met de auto of fiets.
Maar als je dan eens vroeger mocht stoppen omdat het nog te kalm was en dan reed je naar huis en alles was nog licht buiten. Ik vond dat echt zalig. 
Licht doet iets met een mens. Water ook. Ik hou van de aanwezigheid van water. De zee of een klaterend beekje. Een vijver, een kanaal het is mij allemaal gelijk. Water geeft mij rust en dat roept iets in mij op. En het spel van de glinsterende zonnestralen op het deinende wateroppervlak fascineerde mij als kind al, en nu nog altijd.

Reiger in volle vlucht over de havengeul.

Watervogels op de vijver van de Koolhofputten.

Zicht op de koolhofputten.

We hebben ook een paar hele mooie wandelingen gemaakt in mei en juni. We kozen ook hier voor de nabijheid van water en trokken naar de plaats waar de IJzer ons land binnenstroomt. 

Dode IJzerwandelroute (7,1 km).
De IJzer: de rivier die het front afbakende tijdens de Eerste Wereldoorlog en dus ook een rivier waar elk schoolkind over moet leren. 
De IJzer is zo'n 78 kilometer lang, daarvan stroomt de rivier zo'n 45 kilometer in ons land tot hij uitmondt in de Noordzee in mijn hometown Nieuwpoort.
Maar mijn belangstelling ging ditmaal naar de streek waar de IJzer ons land binnenkomt, en het is echt wel de moeite waard om daar te vertoeven hoor.
De Dode IJzerwandelroute start en eindigt in het dorpje Roesbrugge en je wandelt er tot het naburige dorpje Haringe. Je wandelt er voornamelijk langs velden en akkers en voor een groot deel langs de IJzer. Het is er vaak heel stil want de streek is zeer dun bevolkt, er wonen voornamelijk landbouwers en veetelers en soms lijkt het of de tijd er is blijven stilstaan.

Roesbrugge.

Alles wat mij dierbaar is op één foto.

De IJzer.

Vrij rondlopen in het gras, heerlijk.
Cecieleke en Celientje.

Kurkdroge akkers.

Dag pony, ik ben Celientje.
Kef, kef, kef!

Wilde bloemen, bijtjesgeluk.

Verkoeling zoeken op de frisse vloer 
van een kapelletje.
Celientje.

Het is warm baasje, 
dank je dat je voor verfrissing zorgt.
Cecieleke.

Als we gaan wandelen met de hondjes zorgen we altijd dat we fris water mee hebben (en een drinkbakje). En geven we ze de gelegenheid om af en toe te rusten. Zo'n typisch kapelletje op het Vlaamse platteland is de ideale plaats om even verkoeling te zoeken. Soms staan er stoeltjes waarop je even kan gaan zitten om uit te rusten, en het is er ook altijd heerlijk stil.

 

Roesbrugge, dorpsplein.

Brouckmolenwandelroute (7,77 km).
In dezelfde streek en ook langs de oevers van de IJzer ligt het dorpje Beveren Aan De IJzer.
Er zijn in Vlaanderen minstens vier plaatsen met de naam Beveren. Er is Beveren Waas, Beveren Leie, Beveren bij Roeselare en Beveren aan de IJzer. De naam zou verwijzen naar bevers die hier specifiek aan de IJzer vaak voorkwamen. 
Ook hier maakt de IJzer deel uit van het prachtige decor. Maar ook de Vlaamse heuvels zijn hier niet ver vandaan en zijn vanuit Beveren Aan De IJzer heel goed te zien.

Straat in Beveren a/d IJzer.

Weer op zwier se.

De Brouckmolen.
Oude molen waarnaar de wandelroute is 
vernoemd.

Café 't Hof Van Commerçe.
Zeer gekend cafétje en zeer geliefd bij wandelaars en fietsers. Gelegen aan de oever van de IJzer in het dorpje Stavele (waar Johan Vandelanotte opgroeide).
Het café was helaas gesloten.
Vroeger was dit café vooral een plaats waar handel werd gedreven. Er werden paarden gekocht en verkocht door de plaatselijke landbouwers. Daar komt de naam van het café vandaan. D'er werd hier commerçe gedoan. Handel gedreven dus.

Stavele, dorpsplein.

De West-Vlaamse heuvels.

Is het nog ver baasje?

Enkele dagen na deze wandeling ruilden we het vlakke West-Vlaanderen in voor de Ardense heuvels.
Dat was daar heel mooi ja, zoals je in mijn vorige artikels kon zien. 
Maar de natuur hier dichtbij heeft zeer zeker ook zijn charmes. Het strand, de duinen met hun zeer gevarieerde vegetatie, de polders, de West-Vlaamse heuvels, de bossen in het Brugse Ommeland. Je hoeft echt geen uren te rijden om mooie dingen te zien. Vaak vindt je ze gewoon om de hoek, zoals dit prachtige bos hier vlakbij de kinderboerderij van Nieuwpoort.

Tot de volgende keer lieve mensen.
Liefs, Miguel.

De natuur in beeld: In het land van feeën en kabouters. Nog wat indrukken van een mooie week.

Dag lieve mensen.
Als ik door de foto's van ons heerlijke weekje in de Ardennen blader op mijn harde schijf dan voel ik weer die heerlijke rust over me heen komen die ik daar ervaarde. De aanwezigheid van natuur, van bomen, bloemen, planten, dieren. De stilte die alleen onderbroken wordt door het verkeer op de enige weg die het dorpje met de buitenwereld verbindt en die vooral 's morgens en 's avonds heel voelbaar is. 
Dan is het goed om eens een avondje geen TV op te zetten en je smartphone zo ver mogelijk uit je buurt te houden, en ik geef toe dat ik dat eigenlijk te weinig deed. Die dingen zijn echt wel een verslaving en hoewel ik niet op Facebook kon reageren omdat de ban nog geldig was, toch zat ik die handel om de haverklap te checken. Om dan mezelf dwingend te zeggen: "leg dat aan de kant, laat de buitenwereld eens voor wat ze is."
Dan stond ik recht en liep ik door het schuifraam naar buiten en stond ik met mijn blote voeten in het gras voor me uit te staren. En probeerde ik om vijf minuten eens aan zo weinig mogelijk te denken.
Ik hoorde de vogels en snoof de zuivere boslucht op.
En dan ineens kwam dat besef dat het de laatste avond is. 
De grootste koffer lag al in de auto en andere bagage stond al klaar beneden in de leefruimte om de volgende ochtend in de auto geplaatst te worden. Wat gaat zo'n weekje toch vlug voorbij.
De volgende ochtend zouden we dan terugkeren naar Vlaanderen.
Of zoals het ineens spontaan in mij opkwam: STRESSLAND VLAANDEREN!
Waar alles altijd rap-rap moet gaan, waar mensen zichzelf voorbij lopen. Waar lawaai, vervuiling en drukte alom tegenwoordig zijn en stilte een alsmaar zeldzamer goed wordt. Waar mensen op elkaars lip leven en waar open ruimte steeds schaarser wordt.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind thuiskomen na een poosje weggeweest te zijn eigenlijk wel heerlijk. Weer in je eigen bed slapen, in je eigen zetel zitten en in je eigen keuken je potje koken waar je alles bij de hand hebt en blindelings kunt vinden. De mensen die je kent groeten en terug langs die vertrouwde plekken lopen tijdens de dagelijkse wandeling met de hondjes. 
Maar luisterend naar de stilte op die laatste avond kreeg ik toch wel zo'n raar gevoel. Zeker omdat even tevoren het nieuws opstond en je weer die berichten hoorde over het nefaste van leven met veel te veel mensen op een veel te kleine kluit grond. Verkeersagressie, gezinsdrama's, burenruzies. Van waar komt dat allemaal denk je? 
Wanneer ik daar opnieuw moest aan denken was wanneer we terug naar huis reden en eens de ring van Brussel op maar ook later op de E40 richting Gent het me opviel hoe gehaast iedereen is. Dat nerveuze gedoe, constant van rijstrook veranderen, snel nog invoegen om die afrit te nemen, bumperkleven, altijd zoeken om sneller te rijden dan toegelaten is. Altijd rap-rap-rap en geduld is iets van 'den-ouwen-tijd'. 

Nee dan verlopen de dingen daar in het zuiden van ons landje toch veel en veel gemoedelijker.
Mensen zeggen er oprecht 'bonjour' en als je dan niet even oprecht 'bonjour' terug zegt dan ben je volgens mij echt wel een eikel, sorry. 
Ook de streekspecialiteiten zijn er echt om van te smullen. In elke beenhouwerij vindt je worsten, salami's gerookte ham en andere artisanale vleessoorten. Ook kazen vindt je er in alle soorten en kleuren en als je in de Ardennen bent moet je echt eens paling gegeten hebben. Nog beter is als je hem zelf vangt. Er is altijd wel een visvijver waar je forel kunt vangen en in Achouffe kan dat vlakbij Restaurant La Grange waar er een prachtige visvijver is.

Lijntje uitgooien.

Ik zou nog zoveel kunnen vertellen over de indrukken die ik opdeed. Maar foto's zeggen zoveel meer dan woorden. Daarom nog enkele foto's genomen tijdens korte wandelingen vanuit ons gezellige huisje naar de directe omgeving.

Door de regen langs een drukke weg.

Wilde bloemen.

Weeral natte pelsjes. NIET PLEZANT!!
Cecieleke en Celientje.

Jonge boompjes. Helaas voor de houtkap bestemd.

Het andere perceel.

Het heeft toch iets mysterieus, zo'n mastbos.

Zoveel indrukken, zoveel kunnen genieten van de prachtige natuur.
En niet alleen mijn lieve vriendin en ik, maar ook onze kleine lieve rakkertjes hebben zo hard genoten van dit weekje vrij rondlopen, hun pootjes strekken en dan 's avonds languit in hun mandje liggen.
Of bij 't baasje of vrouwke in de zetel.
De lieverdjes.

Oef even uitblazen. 
Want wandelen met de baasjes is zoooo
vermoeiend.

Ik hoop dat jullie van deze reportages genoten hebben.
En mocht je zin hebben om er ook eens heen te gaan. Hier is de website van de eigenaars van ons huisje.
Liefs. Miguel.

De natuur in beeld: het land van feeën en kabouters deel 3. Uitstapjes.

 

Dag lieve mensen.
In de Ardennen moet je niet ver zoeken om stille getuigen te vinden van ons roemrijke verleden. 
Kastelen, burchten en oude steden met stenen die moesten ze kunnen spreken ons zoveel zouden kunnen vertellen.
Mijn eerste blogverhaal beschreef wat een steen zoal zou vertellen over moest hij kunne spreken en vertellen wat hij door de eeuwen heen allemaal had gezien. Ik vind het altijd iets hebben, zo'n oud gebouw met een verleden. Kerk, burcht, kasteel of oorlogsmonument. Of gewoon een oud huis waar vele mensen woonden elk met hun verhaal.

La Roche En Ardenne is zo'n oud stadje gelegen in een vallei waartussen de Ourthe eindeloos meandert. 
Boven op een heuvel staan de resten van de oude feodale burcht die in de 19de eeuw haar functie verloor en kwam leeg te staan waarna hij door de bewoners werd geplunderd tot er alleen nog stenen overbleven.

De feodale burcht gezien vanuit het toeristisch treintje.

Om de stad beter te verkennen en leren kennen reden we mee met een toeristisch treintje. Ik vind dat altijd al een leuke manier om een stad te leren kennen. We deden het ook in Bouillon en Durbuy, dus waarom niet nog eens in La Roche?

Place Du Bronze, op dit pleintje vertrok ons treintje.

Hier zaten de Gendarmen.

Zalig soezen terwijl de trein verder hotst over de vaak slechte wegen.
Cecieleke en Celientje.

Kleine Duitse tank voor het museum over de 
slag om de Ardennen.

En wat verderop een café.
En dan moet ik ineens aan iets denken.

Bastogne.
Nederlandse naam 'Bastenaken'. Deze stad en zijn omgeving waren het strijdtoneel in de Slag Om De Ardennen. Het laatste offensief van Hitler waarmee hij de geallieerden wilde terugdringen en de stad Antwerpen heroveren. 
In het centrum is niet zoveel te zien, er is wel een langgerekte hoofdweg annex winkelstraat en het plein dat vernoemd is naar Generaal McAuliffe die naar verluid de historische woorden 'nuts' zou hebben uitgesproken toen de Duitsers eisten dat hij zich zou overgeven.
Daar hebben we een koffie gedronken waarna we op zoek gingen naar een Aldi om er enkele nodige boodschappen te doen teneinde onze mondvoorraad wat aan te vullen.

Foto's hebben we niet genomen, maar ik vond ons bezoekje aan Bastogne wel de moeite waard om met jullie te delen. 
Morgen geef ik jullie nog wat indrukken mee van onze heerlijke week.