Berouw na de zonde.

Peter Aspeslagh reed terug naar zijn hoeve nadat hij een lang maar vruchtbaar gesprek had met Tamara, de echtgenote van zijn broer Dieter.Het eerste kwartier was Tamara absoluut niet voor rede vatbaar en wilde ze Peter zelfs niet binnenlaten. “Als ge komt om de kastanjes uit het vuur te halen voor uw overspelig broerke dan zijt ge aan het verkeerde adres! BUITEN!” klonk het eerst nog vol venijn.
Maar Peter is er de man niet naar om zich zomaar gewonnen te geven. Hij bleef koppig in de voortuin staan en haalde al zijn overredingskracht boven, eerst om binnen te raken en dan om Tamara ervan te overtuigen om de echtscheidingsprocedure op te starten. Als argument gebruikte hij de kinderen. Want Peter had de echtscheiding van zijn eigen ouders nooit echt kunnen verwerken. En ja, de oorzaak daarvan was het overspel, de gokverslaving en het overmatige drankgebruik van zijn vader die vaker zat dan nuchter thuiskwam nadat hij zogezegd moest ‘overwerken’. In werkelijkheid zat hij in kroegen, bars, goktenten en bordelen waar hij de helft van zijn salaris letterlijk verbraste. Nadat hun moeder dit alles zwijgend onderging en het wangedrag van haar man met de mantel der liefde bedekte, kreeg ze er uiteindelijk genoeg van en zette ze haar overspelige en overmatig drinkende echtgenoot aan de deur.
Omdat de schulden die hun vader zodanig hoog opliepen en ook de echtscheidingsprocedure zoveel geld kostte besloot Peter om te kappen met de school en te gaan werken. Eerst als beenhouwersgast, daarna als leerling in de smidse van Gustaaf Fleerackers. Daar leerde hij de stiel van het ijzersmeden en ook van het maken van zadels, stijgbeugels en andere benodigdheden voor paard en ruiter. Alsook de liefde voor het paard en alles wat erbij kwam kijken.
Eigenlijk wilde Peter iets doen in de ICT sector. Hij was goed in wiskunde en had een eigen computer die hij met zijn spaarcenten had gekocht. Hij kon programmeren en computers en het opkomende internet hadden voor hem geen geheimen. Dat hij door de thuissituatie een streep moest zetten onder zijn ambities speet hem enorm en het deed hem nadenken over het leven. Hij zwoer dat hij niet in dezelfde val zou trappen en dat hij het anders zou doen dan zijn vader. Hij verzaakte aan alcohol, sigaretten en andere ‘plezante’ zaken en koos bewust voor een sober leven. Hij oefende op een bepaald moment twee jobs uit. In de slagerij en in de smidse waar hij na zijn uren hielp om de smederij, het magazijn en de stallen proper te maken.
Gustaaf was in de wolken met de harde werker die Peter was en vroeg of hij geen zin had om het vak van smid te leren. Peter zij ja en heeft tot de dag van vandaag geen enkele spijt van die keuze.

Het harde werk en het leren van een ambacht gaven een doel in het leven van Peter. Hij leerde snel bij en zijn droom was om een eigen smederij te beginnen. Het liefst in een kleine hoeve omringt met veel dieren. Want al van kindsbeen af was Peter gek op dieren.
Peter was eigenlijk op zowat elk vlak de tegenpool van zijn jongere broer die het drama dat door zijn vader werd veroorzaakt nooit echt bewust meemaakte. Eigenlijk lijkt Dieter meer op zijn vader dan Peter die eerder het karakter van zijn moeder heeft. Dieter was een sociale jongen die van het leven genoot en zich vooral de aandacht van meisjes en vrouwen liet welgevallen. Hij ging graag uit, dronk graag en veel pintjes en liep er eigenlijk de kantjes van af in het leven. Op school presteerde hij ondermaats en werken was niet echt aan hem besteed. Dieter was zo’n jongen die eigenlijk niet goed wist wat hij met zijn leven zou aanvangen. Uiteindelijk ging hij studeren. Hij koos voor rechten met een specialisatie in ‘fiscaal recht’. Hij voldeed zijn studies met glans en kon dankzij de connecties van de vader van Gunther zijn kotgenoot meteen beginnen bij de FOD-Financiën. Dit tot grote ergernis van Peter die intussen zijn eerste stappen had gezet als zelfstandig ondernemer – hij had de smederij van Gustaaf overgenomen – en dat maakte dat hij het niet zo begrepen had op een bemoeizuchtige overheid die dwingend zijn deel opeiste van het inkomen dat Peter met veel moeite vergaarde.
Intussen leerde Dieter Tamara kennen toen hij op een chatbox op zoek was naar meiden zin hadden in een erotisch chatgesprek en wie weet een lekker pikante foto opstuurden of zich wilden tonen voor de webcam. Tamara was zo’n meid die op haar kamertje chatboxen afspeurde omdat ze het eens wilde doen met een kerel die ‘lekker groot geschapen’ was. En laat het nu zo zijn dat Dieter meer dan gemiddeld geschapen was en niet beschroomd was om dat uit te spelen. Er volgde al snel een ontmoeting waarop een hitsige vrijpartij volgde. En dan nog één, en nog één. Het klikte tussen Dieter en Tamara die naar de normaalschool ging en graag kleuterjuf wilde worden. Maar uiteindelijk zou ze les geven aan de kindjes van het eerste leerjaar, en job die ze heel graag doet en waar ze veel voldoening uithaalde.

“Tamara, ik wil dat je in de eerste plaatst denkt aan de kinderen,” zei Peter streng. En ja, dat had Dieter ook moeten doen. Dat moet hij trouwens nog altijd doen. Dieter en ik hebben geleden onder het egoïstische gedrag van mijn vader. En ja, hij is dezelfde fouten aan het maken.
Daarom ben ik hier Tamara! Omdat het tijd is OM IN TE GRIJPEN!
Sarah is mijn petekind, maar ook Mats en Lander liggen mij veel te nauw aan het hart om toe te kijken terwijl hun veilige haven onder hun voeten wegzakt. Verstaat ge dat Tamara!
Hey! Ik praat tegen u hé! VERSTAAT GE DAT TAMARA!”
Tamara boog vertwijfeld het hoofd terwijl de tranen over haar wangen rolden. “Ja, ik versta het,” zei ze. “Maar mijn hart is gebroken Peter. En mijn vertrouwen in Dieter ligt aan diggelen.”
Peter sloeg zijn arm rond Tamara haar schouders. “Dat versta ik meiske. En daar moogt ge hem gerust aan herinneren de rest van zijn leven. Laat hem maar de gevolgen van zijn daad ondervinden. Want ik ben ook kwaad op hem. Moogt ge gerust weten. Maar ook op mezelf ben ik kwaad. Want ik heb veel te lang verzaakt om hem eraan te herinneren dat hij verkeerd bezig is.
Ik heb veel te lang gewacht om te zeggen dat het hoog tijd wordt OM VOLWASSEN TE WORDEN!”
Peter wreef zacht over Tamara’s rug en keek haar met een vaderlijke blik aan
“Volwassen worden is beseffen dat het leven geen groot feest is. Dat is beseffen dat soberheid en inspanning de dingen zijn waaruit uw leven moet bestaan. Volwassen worden is beseffen dat ge als volwassen vent en als zeker als vader niet de hele tijd moet zitten gamen, en al helemaal niet naar porno zitten kijken! Volwassen zijn dat is met de kippen op stok gaan en voor zeven uur uit bed zijn, ook in het weekend. Dat is op uw centen letten en maken dat ge op het eind van de maand geld aan de kant zet. Ook al moet ge daarvoor het eten uit uw mond sparen.”
Dan haalde Peter diep adem, want hij wist dat hij weer op dreef was. Zoals hij altijd deed als het over zijn stokpaardjes ging.
“Kijk,” zei hij. “Ik wil dat Dieter voortaan elk weekend een handje komt helpen in de smidse. Hij moet een beetje minder de leuke kant van het leven opzoeken en wat meer plichtsbesef toestaan in zijn leven. En gij moet daaraan meewerken. Ik heb mijn vader niet kunnen tegenhouden toen hij de charlatan uithing en moeder met al het huishoudelijke werk en de zorg voor de kinderen opzadelde terwijl hij zijn riante ambtenarenloon verbraste. Maar onzen Dieter…
DIE GA IK WEL TEGENHOUDEN!”

Peter reed het erf op, de kiezelsteentjes knarsten onder de banden. Hij legde de motor stil en opende het portier. Dan hield hij de adem in, zijn ene been stond op de grond het andere nog in zijn Land Rover. Wat hoorde hij nu toch?
Dan stapte hij helemaal uit, sloeg het portier dicht en liep hij naar zijn atelier. “Godverdomme!” riep hij uit. Wat is er hier gebeurd.
In het atelier trof hij Charlene aan. Haar hemd aan flarden, haar borsten ontbloot en haar BH die slap naar beneden hing. “Charlene! Wat is er gebeurd? Waar is Dieter?”
“Dieter wil… wilde mij… verkrachten,” zei Charlene met horten en stoten.
“Wat? Onzen Dieter, dat kan niet!”
“Jawel!” riep Charlene vertwijfeld. “Toen je wegging vroeg ik of hij niets nodig had, koffie of zo. Dan ineens sloot hij de deur en begon hij zijn broeksriem los te maken. “Als ik dan toch ga scheiden kan ik evengoed van het moment profiteren,” zei hij. Dan zei hij dat hij altijd al een ferme crush op mij had. “De chick van mijn broerke binnendoen, dat wilde ik allang’, zij hij.”
Dan greep hij mij vast en wilde hij mijn hemd losknopen. Ik begon me te verzetten en dan scheurde hij mijn hemd ineens aan flarden. Waarna hij… Mijn borsten begon te betasten.”
Peter ademde steeds sneller en oppervlakkiger. “Godverdomme!” siste hij.
“Dieter, dat is ne gestoorde zak!” siste Charlene. “Die kan niet op een normale manier met vrouwen omgaan. Die ziet vrouwen als een lustobject! Elke vrouw die voor hem of naast hem zit kleed hij uit met zijn ogen! Het kwijl kwam uit zijn bakkes terwijl hij met zijn pik over mijn kruis schurkte! DE SMEERLAP!” riep Charlene vol bitterheid.
Woede stond in de ogen van Peter te lezen. Zijn hoofd kleurde rood en hij stond letterlijk te briezen uit zijn neusgaten. “Godverdomme!” vloekte hij. Het kwam traag en vol bitter venijn uit zijn mond. 
“Peter alstublieft, doe geen domme dingen. Laat ons gewoon naar de politie gaan en klacht… “
Dan haalde Peter uit en sloeg Charlene keihard in haar gezicht met het platte van zijn hand. “GODVERDOMME!!!” brulde hij terwijl Charlene  tussen het materiaal belandde dat met veel gekletter op de grond viel. Dan trok hij Charlene bij haar haren en keek hij haar recht in de ogen. Withete woede stond op zijn gezicht te lezen.
“Dit is echt wel het allerlaagste!” zei hij. “Dat ik godverdomme met dat soort smeerlapperij moet geconfronteerd worden! GODVERDOMME!” Hij draaide Charlene en duwde haar van zich af waarna ze op de grond viel. Daarna gaf hij haar een geduchte schop in haar ribben. Dan opende hij de deur. “Kom strontwijf! BUITEN!” riep hij.
“Wat is ’t sukkel?” riep Charlene. “Kan je de waarheid niet aan? Ga je mij de schuld geven? Wat ga je zeggen? Dat ik het heb uitgelokt? Hé!!! HE!!!” riep Charlene terwijl ze recht krabbelde.
“Uwe broer is ne seksmaniak voor wie vrouwen slechts lichamen zijn om op te kruipen. Hij bedriegt alles en iedereen en hij kan zijn poten niet thuishouden! En gij verdedigt dat!
Goed! Dan gaat gij mee het verderf in! Ik maak u kapot! Ik pluk u kaal! KLOOTZAK!”  
“Doe wat ge niet laten kunt! Maar gij zijt voortaan een vreemde voor mij,” zei Peter. “Ge hebt exact tien minuten de tijd om het hoogstnodige te pakken en te maken dat ge hier weg zijt.
Gij gaat mijn broer zijn leven niet kapot maken met smerige leugens,” zei Peter.
“Dieter heeft zijn gebreken ja. En hij moet dringend iets doen aan zijn gebrekkige vermogen om een stabiele monogame relatie aan te gaan en te behouden. Maar mijn broer is geen verkrachter!
Hij heeft een ongezond lust naar seks en genot en in het algemeen naar het oppervlakkige en het wereldse. Maar hij is geen verkrachter!
Gij wilt hem gewoon pakken omdat hij zo stom was om die zus van u te dumpen. Ja Sharon ging door een hel en haar vertrouwen in mannen kreeg een deuk. Maar intussen is ze gelukkig getrouwd met Erwin en een fiere mama van haar tweeling Arne en Jason. Die is daar niet meer mee bezig ze. Maar gij wel. Gij kunt het gewoon niet verkroppen dat ge uw zus niet kon overtuigen om Dieter links te laten liggen. Gij werd telkens geconfronteerd met Dieter en met het feit dat hij al die jaren alsnog gelukkig getrouwd was met Tamara. En al die tijd hebt gij zitten wachten tot hij een misstap beging. OM DAN UW GRAM TE HALEN!
Maar niet met mij Charlene d’Hondt!
Ik had het moeilijk met de onvolwassen kijk op het leven die Dieter erop nahoudt. Op hoe hij het leven vooral van de plezante kant ziet. Maar hij is en blijft mijn broer. En ik ga mijn broer niet verloochenen. En dan nog op zo’n verrekt laffe manier! Hem onterecht beschuldigen van verkrachting… GODVERDOMME!!!!! HOE KOMT GE ER TOCH MAAR BIJ??”
Dan duwde hij Charlene het atelier uit. “Allez kom pakt uw spullen! Uw tijd loopt hé!
Oh en ge kunt maar bidden dat Dieter zichzelf door uw toedoen niets heeft aangedaan hé! WANT DAN LAAT IK GEEN SPAANDER VAN JE HEEL!”

Nadat Charlene haar koffers in haar auto laadde en wegreed stapte ook Peter in zijn Land Rover en ging hij op zoek naar zijn broer. Waar kon die toch zitten? Hij had al een idee, al hoopte hij dat hij stilletjes dat hij daar Dieters auto niet zou zien staan. Maar dat was wel. Het koud zweet brak Peter uit. Hij parkeerde zijn auto naast die van Dieter en stapte uit. “Hopelijk ben ik nog niet te laat,” zei hij tegen zichzelf.
Peter liep langs de vaart waar op een zonnige dag als deze heel wat vissers aan de kant zaten. “Hebt u deze man gezien?” vroeg hij aan één van hen nadat hij een foto toonde. “Ja,” zei hi. “Hij liep hier daarnet voorbij in die richting. Hij zag er maar triestig uit en hij had een fles drank bij zich.” Een ander vulde aan: “Ja, ik heb die mens ook gezien. En eerlijk ‘gezei’ ben ik er niet gerust in. Dieje gaat zijn eigen iets aandoen.”
“Godverdomme,” riep Peter waarna hij begon te lopen. Dan wat verderop tussen het riet op een aanlegsteiger die amper nog gebruikt wordt en eigenlijk gewoon vermolmd is. Daar zag hij Dieter. Peter kende deze plek en hij wist dat hij een flink stuk moest omlopen omdat het kanaal hier breder is met vooral oevers met veel rietpartijen. Dan kwam hij bij de steiger en zag hij Dieter zitten. Hij had een fles rum in zijn handen en dronk er met regelmaat een paar stevige slokken van.
“Ge hebt het verkloot vent,” zei Dieter tegen zichzelf. “Met al uw dwaze toeren. Uw huwelijk naar de kloten en niemand die u nog serieus gaat nemen. Dieter met de losse pollekes, dat is uw naam en die hebde gij aan uzelf te danken.” Bij die woorden diende Dieter zichzelf een paar flinke meppen toe. “Gij hebt heel uw leven alleen maar aan uw eigen en aan uw eigen plezierkes gedacht! KLOOTZAK!” zei Dieter kwaad tegen zichzelf. “Het leven moest vooral plezant zijn hé! Een keer op dat stom wijf kruipen, dat gaat toch niet uitkomen! HE!!! KLOOTZAK DA GE ZIJT!” hoorde Peter zijn broer lallen.
Dan dronk Dieter het laatste restje rum uit en gooide de fles in het kanaal. Dan keek hij voor zich uit terwijl hij oppervlakkig ademde.
Dan kwam Peter dichterbij en greep hij zijn broer vast. “Niet doen Dieter!” zei hij.
“Laat me los!!” riep Dieter terwijl hij zich probeerde los te trekken wat Peter natuurlijk niet liet gebeuren. “Laat me los dat ik een einde aan mijn miserabel leven kan maken! Ik ben toch een verkrachter in uw ogen!” zei Dieter.
Peter draaide de tegenstribbelende Dieter om, keek hem in de ogen en gaf hem geduchte klap in het gezicht. “En nu is ’t gedaan met die zever hé!” zei hij luid.

Dieter brak. Hij zakte ineen en barstte in diepe snikken uit.
“Ik heb mijn leven verkloot!” zei hij. “Ik heb er een zootje van gemaakt.”
Peter ging op zijn hurken zitten en sloeg zijn arm over Dieter zijn schouder. “Ik ben blij dat ge het beseft,” zei hij. “Maar zelfmoord is echt geen oplossing ze. Integendeel.
Dat is weglopen van uw problemen.
Wilt gij zo herinnert worden? Wilt ge dat uw kinderen u zo herinneren? Als iemand die wegliep van zijn problemen.
Hey! Het is al erg genoeg dat mensen onze pa als zo iemand herinneren.”
“Peter. Ik heb Charlene niet willen aanranden. Echt niet!” zei Dieter.
“Dat weet ik broerke,” zei Peter. “Dat weet ik.
Gij zijt gene verkrachter. Want daar zijde gij ne veel te grote lafbek voor.
Gij moet het veel te veel hebben van gladde praatjes en mooie beloftes. Gij deed het nog het liefst via de chatbox. En met uwe flieter voor de webcam. Het was toch zo hé, dat ge Tamara leerde kennen.
Maar iemand dwingen, dat kunde gij niet. Daarvoor zijde gij veel te veel een pantoffelheld. Waar of niet?”
Dieter keer zijn broer aan alsof hij net een pak slaag had gekregen.
“Zijt eerlijk met uzelf Dieter,” zei Peter. “Waar of niet?”
“Waar,” zei Dieter.
“Dieter. Ik heb Charlene buitengesmeten,” zei Peter. “Ik wist dat haar rancune over u diep zat. Dat ze het u nooit vergeven heeft wat dat gij destijds met haar zus hebt gedaan. En eigenlijk, ik was daar ook kwaad over. Zo gaat ge niet om met een meisje.
Maar toen ik haar daar zag liggen in het atelier. Haar hemd gescheurd en haar BH die daar hing te hangen. Dan was voor mij de maat vol. Tot hier en niet verder!”
“Gij geloofde haar niet,” zei Dieter.
“Nee little brother. Ik geloofde haar niet.
Ik wist direct dat er stront aan de knikker was. Ik wist dat haar haat tegenover u diep zat. Maar zo diep dat ze u zou betichten van aanranding. Van verkrachting.
Nee, dat had ik nooit gedacht.
En geen haar op mijn hoofd dat er ook maar aan denkt dat ik hierin meega. Hey! Als ge tegen één Aspeslaghs zijn kar rijdt, dan rijdt ge tegen alle Aspeslaghs’ hun kar hé zeg.”

Beide broers zaten op de aanlegsteiger. In stilte.
Alleen het klotsen van het water en het gekwaak van de eendjes was te horen. De zon scheen op hun hoofden en de lucht was hemels blauw.
“Ik heb met Tamara gesproken,” zei Peter. “Het heeft me heel veel moeite gekost. Ze was kwaad, en daar heb ik echt wel alle begrip voor. Ik wil dat ge beseft dat wat ge gedaan hebt echt schandalig was. Dat het eigenlijk gewoon verwerpelijk was!
Ik wil dat ge beseft dat ge Tamara haar hart gebroken hebt. Dat ge haar vertrouwen aan diggelen hebt geslagen. En dat ge dat nooit meer helemaal kunt lijmen. Verstaat ge dat Dieter?”
Peter keek zijn broer strak in de ogen. “Hey!! Hallo!!! Ik praat tegen u!!
VERSTAAT GE DAT!!!”
Dieter hief zijn hoofd op en keek zijn broer aan. “Ja, ik versta dat,” zei hij. “Ik begrijp niet waarom ik zo stom kon zijn. Waarom ik mij zo liet leiden door uw driften.”
“Nee hé, gij begrijpt dat niet hé!
Ik wel.
Weet ge wat uw probleem is Dieter. En gij zijt de enige niet. Gij zijt de enige niet met dat probleem. Geloof me. Maar weet ge wat uw probleem is? Wat uw probleem echt is?
GIJ HEBT GEEN PRINCIPES!
Dat is uw probleem.
Gij zijt een ongeleid projectiel dat leeft van pleziertje naar pleziertje. Gij komt thuis en het eerste wat ge doet is uzelf een pint of een aperitief inschenken. Want ge verdient het hé. Want ge hebt toch zoooo hard gewerkt? En wat hebde gij dan allemaal gedaan SUPERMAN? Hé! Wat doede gij zoal op een werkdag dat ge denkt dat dat zooo spectaculair is dat ge denkt het recht te hebben om in uwe zetel te ploffen en de rest van den avond niks meer te doen? Hebt gij dat uw eigen al nekeer afgevraagd? Hebt gij u a nekeer afgevraagd of dat ge dat zou kunnen? Leven zonder alcohol. Of eens een dag in de week geen vlees eten? Nee hé. Dat het niet altijd plezant moet zijn in het leven. Dat ge nekeer in plaats van in uw zetel te zitten eens kunt meehelpen en Tamara haar leven als huismoeder wat draaglijker te maken. Daar hebde gij nooit nekeer aan gedacht.”
“Maar die heeft mij dat ook nooit gevraagd.” Zei Dieter.
“Voila  daar hebt ge het. Dus gij doet alleen maar iets als het u gevraagd wordt. Eens zelf wat initiatief nemen, dat is teveel gevraagd! Hoe oud zijtgij Tien?
Ge zijt een man Dieter, dat zijn de dingen die ge moet zien, dat ge moet kunnen aflezen van  iemand zijn gezicht. Als iemand moe is hé, dan ziet ge dat aan zijn of haar gezicht. Leer dat!
En dan die dag op het strand? Gij zag aal die lekkere lijven en ge gaf uw ogen maar de kost. En uw fantasie nog veel meer. Gij hebt toen dat ge daar liep geen enkele keer gedacht aan het feit dat ge een gezin hebt. Dat ge een vader zijt, MET EEN VOORBEELDFUNCTIE!
Waar of niet?
Gij hebt op geen enkel moment gezegd ‘wendt uw ogen af, ge zijt een gehuwde man met PLICHTEN! Nee, gij bleef maar uw oogskes de kost geven en de lustgevoelens maar woekeren in uw kop en in uw lijf. En weet ge wat er dan gebeurde Dieter?
Je antwoord niet, maar je weet het maar al te goed. Ik zal het zeggen uw plaats.
DIE LUSTGEVOELENS MAAKTEN ZICH MEESTER OVER U! En gij! Gij werd de slaaf van uw lusten. Gij zijt een slaaf van uw lust en van uw plezier. Een saaie dag zonder muziek of ander lawaai, zonder computer, zonder uw gsm, zonder TV. DAT KUNT GIJ NIET AAN!
Een hele dag alleen maar werken. En dan bedoel ik echt een hele dag zware inspanningen verrichten. Van ’s morgens vroeg tot ’ s avonds laat. Niks anders dan werken en daar zelfs uw maaltijd voor laten staan.
DAT KUNT GIJ NIET AAN!
Want gij hebt GEEN PRINCIPES!
Waar of niet?”

Dieter hoorde het aan, maar zweeg.
“Da’s hard hé, wat ik nu zeg.
Weet ge wat echt hard is Dieter?
Dat dat eerst allemaal moest gebeuren voor ik het kon zeggen.
Dat dat eerst allemaal moest gebeuren voor ik het u kon zeggen zonder dat een gesprek als dit op een ruzie uitdraaide. Zonder dat gij de drogredenen en verwijten naar mijne kop zou smijten.
Dat is hard.
Dat mensen eerst met hun kop tegen de muur moeten lopen eer ze tegen diegene die hen hiervoor waarschuwden moeten zeggen… SORRY, GE HAD GELIJK!
Dat is hard Dieter.”
Dieter keek zijn broer aan. Zijn handen trilden en zijn lip beefde. Dan slikte Dieter. En nog eens.
“Wat moet ik nu doen?” zei Dieter.
Peter ademde een paar keer diep in een uit. “Wat heb ik nu allemaal gezegd?” vroeg hij.
“Ziet ge daar niks in? Een rode draad? Kweenie?”
“Ja,” zei Dieter.
“Dat ik verkeerd leef? Maar wat moet ik dan wel doen?”
“Simpel.
Gewoon eens wat principes toelaten in uw leven.
Stoppen met heelder dagen te gamen, of aan uw computer te zitten! Uit principe.
Stoppen met naar porno te kijken en heelder dagen met seks in uw kop zitten! Uit principe.
Helpen in het huishouden, zonder te vragen. Gewoon doen. Die dweil en trekker pakken en kuisen. En proper als ’t efkes kan. En doorwerken, niet de kantjes ervan aflopen maar een beetje harder werken als ge begint te zweten! Uit principe.
Om tien uur in uw nest en voor zeven uur eruit! Uit principe.
Geen aperitiefkes meer, geen pintjes meer! Stoppen met alcohol drinken en uw kinderen tonen dat ge geen alcohol nodig hebt om een fijne tijd te hebben! Een voorbeeld zijn voor uw kinderen! Uit principe.”
Peter legt zijn hand op Dieters buik. “Iets doen aan die pens van u, op dieet gaan, afvallen! Een afspraak maken met uw huisdokter en met een diëtiste.
Sporten, trainen! Maken dat die buik weg is, een echte vent HEEFT GEEN BUIK! Uit principe.
Dat moet ge doen.
En ge begint morgen.
Gij gaat nu mee naar huis. Ge gaat uw roes uitslapen en morgen om zeven uur gaat ge naar huis. En dan gaat ge OP UW BLOTE KNIEEN Tamara smeken om vergiffenis. En ge zegt er uitdrukkelijk bij dat ge zwaar in de fout zijt gegaan. En ook DAT HET NOOIT MEER ZAL GEBEUREN!
Dat laatste zegt ge twee keer! Zodat ze u op uw woord kan pakken.
Ben ik duidelijk genoeg little brother?”