De natuur in beeld: het land van feeën en kabouters deel 3. Uitstapjes.

 

Dag lieve mensen.
In de Ardennen moet je niet ver zoeken om stille getuigen te vinden van ons roemrijke verleden. 
Kastelen, burchten en oude steden met stenen die moesten ze kunnen spreken ons zoveel zouden kunnen vertellen.
Mijn eerste blogverhaal beschreef wat een steen zoal zou vertellen over moest hij kunne spreken en vertellen wat hij door de eeuwen heen allemaal had gezien. Ik vind het altijd iets hebben, zo'n oud gebouw met een verleden. Kerk, burcht, kasteel of oorlogsmonument. Of gewoon een oud huis waar vele mensen woonden elk met hun verhaal.

La Roche En Ardenne is zo'n oud stadje gelegen in een vallei waartussen de Ourthe eindeloos meandert. 
Boven op een heuvel staan de resten van de oude feodale burcht die in de 19de eeuw haar functie verloor en kwam leeg te staan waarna hij door de bewoners werd geplunderd tot er alleen nog stenen overbleven.

De feodale burcht gezien vanuit het toeristisch treintje.

Om de stad beter te verkennen en leren kennen reden we mee met een toeristisch treintje. Ik vind dat altijd al een leuke manier om een stad te leren kennen. We deden het ook in Bouillon en Durbuy, dus waarom niet nog eens in La Roche?

Place Du Bronze, op dit pleintje vertrok ons treintje.

Hier zaten de Gendarmen.

Zalig soezen terwijl de trein verder hotst over de vaak slechte wegen.
Cecieleke en Celientje.

Kleine Duitse tank voor het museum over de 
slag om de Ardennen.

En wat verderop een café.
En dan moet ik ineens aan iets denken.

Bastogne.
Nederlandse naam 'Bastenaken'. Deze stad en zijn omgeving waren het strijdtoneel in de Slag Om De Ardennen. Het laatste offensief van Hitler waarmee hij de geallieerden wilde terugdringen en de stad Antwerpen heroveren. 
In het centrum is niet zoveel te zien, er is wel een langgerekte hoofdweg annex winkelstraat en het plein dat vernoemd is naar Generaal McAuliffe die naar verluid de historische woorden 'nuts' zou hebben uitgesproken toen de Duitsers eisten dat hij zich zou overgeven.
Daar hebben we een koffie gedronken waarna we op zoek gingen naar een Aldi om er enkele nodige boodschappen te doen teneinde onze mondvoorraad wat aan te vullen.

Foto's hebben we niet genomen, maar ik vond ons bezoekje aan Bastogne wel de moeite waard om met jullie te delen. 
Morgen geef ik jullie nog wat indrukken mee van onze heerlijke week.

De natuur in beeld: in het land van feeën en kabouters. Deel 2 de prachtige wandelingen.

Dag lieve mensen.
Zaterdagmorgen, de eerste ochtend in ons vakantiehuisje: rise and shine!
De eerste zonnestralen schijnen door het zolderraam van onze slaapkamer, ik kijk op mijn gsm, het is vijf na zes in de ochtend. Ik sta recht, neem mijn gsm en kijk door het raam. de zon komt op.
Dit moet ik gewoon op beeld vastleggen. Een mooie ochtend ergens in de prachtige Ardennen. 
Geen brood in huis dus rijden we eerst naar Houffalize om er een bakker en beenhouwer te vinden voor wat brood en toespijs. Er was daar markt die ochtend en dat is toch echt wel de gelegenheid om wat lokale specialiteiten te leren kennen. Ik ben van het principe: 'when in Rome, do as the Romans do'. 

En wat leent er zich daar beter toe dan een markt? Daar komen de plaatselijke inwoners samen om inkopen te doen, elkaar te ontmoeten, nieuwtjes uit te wisselen. Heerlijk toch.
En natuurlijk nemen we de tijd om ergens een koffie te drinken op een terrasje en er het dagelijkse leven te overschouwen. Het is zaterdagvoormiddag en het begint er al aardig druk te worden. Ik zie veel auto's, moto's, wielrenners. Ik hoor veel Nederlands praten en ik weet dat er ook hier veel Vlamingen en Nederlanders op verkenning zijn. 

De eerste dag hebben we weinig gedaan wegens veel te warm, vooral dan voor de hondjes. Maar wat dan nog? Het is vakantie en we zijn hier een hele week, dus waarom er niet van profiteren en een dagje dolce far niente inlassen. Het leven is al genoeg jachten en jagen. Chill... Relax.
Ligstoeltje uit de schuur halen, erin gaan liggen en naar de traag overdrijvende wolkjes kijken. Tussendoor een balletje gooien voor Cecieleke. Celientje even op schoot nemen en door haar pelsje kroelen. Een 'Chouffke' uit de frigo halen en in een glas schenken. En daarna iets lekkers maken van het geen we op de markt vonden.

De dag erna waren we heel wat actiever. Eerst gingen we naar Bomal, daar houden ze elke zondag een rommelmarkt. De moeite waard om eens te bezoeken.
Daarna even op krachten komen met een stevige lunch om dan onze wandelschoenen aan te trekken. 
Het werd tijd voor de eerste wandeling. Want daarvoor waren we tenslotte naar de Ardennen gekomen.
Om heerlijk te wandelen in het groene paradijs daar in het zuiden van ons kleine landje.

Wandeling 1: Promenade de la vallée de fées'. 
Het bos is altijd al een bron van inspiratie geweest voor sprookjes, sagen en legenden met allerlei vreemde wezens in de hoofdrol. Zoals trollen, elfen, kabouters en feeën. Nergens anders voel je de aanwezigheid van deze wezens dan diep in een bos ver van alle menselijke aanwezigheid. Tenminste als je erin gelooft natuurlijk. Maar zelfs als je er niet in gelooft dan heb je diep in zo'n bos het gevoel dat je hier niet alleen bent en begrijp je waarom mensen in vroegere tijden zich liever niet in een bos waagden. 
De wandeling van zo'n acht kilometer voerde ons door een vallei langs een klein snelstromend beekje.
Je hoorde er alleen het klateren van het water en het gekwetter van de vogels. Hier ben je echt midden in de natuur en voel je een zekere verbondenheid met de elementen. Die dag was dat vooral het element water, want het regende het grootste deel van de tijd. 

De vijvers achter de brouwerij.
Waarvoor die netten dienen, daar heb ik het raden naar.

Prachtige varens.

Vingerhoedkruid (niet zeker)

Kletsnatte pelsjes, en dat was nog maar het begin.

De wandelroute was heel mooi en de landschappen adembenemend. Maar het laatste stuk was erg verraderlijk, met op het einde een steile afdaling over glibberige rotsen waarbij we ons moesten vastklampen aan de boomstammen en een stuk langs een kleine snelstromende waterloop waar de weg ofwel onderbroken was door boomstammen, half onder water zat of je om hoge rotsblokken moest klimmen en klauteren. Bij momenten gewoon erg gevaarlijk zeker bij nat regenweer.

Mensen goede raad!
Voorzie jezelf op goed en stevig schoeisel, waterdichte kledij en een goed opgeladen GSM. En laat anderen weten waar je bent. Een ongeluk is zo gebeurd en in zo'n geval kan je heel lang ergens liggen eer je gevonden wordt. Dat is gelukkig allemaal niet gebeurd, maar op sommige momenten had zelfs ik schrik voor wat er allemaal had kunnen gebeuren.
Het heeft me doen nadenken en beseffen dat je een wandeling in de Ardense bossen of andere weinig toegankelijke plekken niet genoeg kan voorbereiden.
We waren maar al te blij dat we de brouwerij en daarmee de bewoonde wereld in ons zichtveld kregen, en een heerlijke La Chouffe kan enorm smaken na zo'n avontuur. Echt wel.

De "La Fourrire".
Na twee dagen recupereren waar we kozen voor onder andere een bezoekje aan La Roche en Bastogne - waar ik in het volgende artikel op terugkom - begon het opnieuw te kriebelen en zakten we terug af naar de brouwerij waar de wegwijzers staan om weer eens een wandelroute uit te kiezen. Maar dan liefst één die wat minder gevaarlijk was dan de eerste.
Het eerste stuk liep weer langs het ene snelstromende riviertje dat Le Martin Moulin heet. 
Maar daarna ging het steil omhoog en kregen we zelfs enkele zeer mooie panorama's te zien.
Geniet maar even mee.

Paddestoelen.

Waar twee stroompjes samenkomen.

Prachtige vergezichten.

Kleine padvindertjes.

Het eindpunt komt in zicht.

In het volgende artikel toon ik jullie de foto's van de uitstappen die we maakte om dan daarna met een laatste wandeling af te sluiten.
Liefs. Miguel.

De natuur in beeld: in het land van kabouters en feeën (intro).

 

Dag lieve mensen.
We zijn er nog eens tussenuit geweest.
Een volle week ditmaal.
Een volle week trokken we naar de prachtige natuur van onze mooie Ardennen.
Ditmaal niet naar de Semois of Durbuy. Maar naar een ander fijn plekje dat veel mensen in Vlaanderen en ook Nederland ten zeerste weten te waarderen. Dat laatste was goed te zien aan het aantal gele nummerplaten op de auto's die ik er zag rondrijden. En nee, dat waren niet allemaal Luxemburgers, ook al waren we op minder dan tien kilometer van de grens met ons kleinste buurlandje verwijderd.

De kabouters wijzen u de weg.

Achouffe.
Gekend voor zijn brouwerij waar ze heerlijke bier brouwen en in flesjes bottelen welks ze voorzien van een leuk etiket met een kaboutertje erop.
Achouffe is een gehuchtje dat deel uitmaakt van de gemeente Houffalize. Er staat een kapelletje gewijd aan de Heilige Jozef en daarnaast heb je de alom gekende brouwerij gelegen aan een scherpe haarspeldbocht. Verder zijn er drie brasseries en wat huizen waarvan de meeste ingericht zijn als vakantiewoning. Hoe verder van het centrum weg hoe groter de kans dat het huis dat je tegenkomt een vakantiehuis is. Veel van die vakantiewoningen worden uitgebaat door Vlamingen en Nederlanders, ook ons huisje was eigendom van een dame uit Haaltert bij Aalst. Wat verder was er een huisje van een zekere Joël Devlieghere met er onder een telefoonnummer dat begon met 051. Een West-Vlaming dus. Iemand uit mijn streek.
We arriveerden op vrijdagmiddag en toen was het in het dorpje gezellig druk. Ook de zaterdag en zondag heerste er een gezellige drukte en waren de terrassen van de brasseries overvol en was het uitkijken voor wielertoeristen, mountainbikers en motorrijders. Heb zelfs heel wat oldtimers zien passeren door het dorpje en in Houffalize waar we boodschappen gingen doen.
Maar door de week is het er een pak rustiger, zeker buiten de vakanties. 
Dan valt het je pas echt op hoe rustig en stil het daar is. Zeker 's morgens. Wat is er zaliger dan wakker te worden en uit het open zolderraam niets anders te horen dan het gekwetter van de vogeltjes. En 's avonds wanneer de hondjes een laatste plasje deden in de tuin was er niks anders te horen dan het ruisen van de wind door de bomen en de snelweg zo'n 5 kilometer verder en dan nog alleen als de wind goed zat.

Maar nergens anders ervaar je die stilte het best dan wanneer je je wandelschoenen aantrekt en het bos ingaat. Hoe dieper in het bos en hoe verder weg van alle menselijke aanwezigheid en wat we wel eens 'beschaving' plegen te noemen, hoe dieper we die verbondenheid met de natuur en de Aarde voelen.
Dat is wat ik ervaar als ik in een bos wandel. Als ik de vogels hoor fluiten en de geur van chlorofyl opsnuif.
En die ervaring, dat is zo heerlijk. Dat geeft mij rust en zorgt voor vrede in mijn ziel.
Nee, echt dat meen ik. Ik weet ik klink nu al een halve hippie of pseudo-alternatieveling. Maar het is gewoon zo. Sommige mensen vinden rust en ontspanning bij goede muziek (ik ook hoor), anderen in het bingewatchen van hun favoriete serie en nog anderen menen het te moeten zoeken in drank, drugs of ander vluchtig vertier.
Maar ik vind dat meer en meer in de natuur. En een poosje in een omgeving met veel natuur, dat doet m echt goed. En ik wil deze indrukken graag met jullie delen. 

Ons vakantiehuisje met tuin. 
De hondjes vonden dat heel leuk.

We boekten ons huisje via de website natuurhuisje.be 
Als je via deze site boekt dan gaat er 1 euro naar lokale natuurprojecten. Dus je steunt er nog een goed doel mee ook. Het in stand houden of herstellen van natuur of recreatiegebieden. Dus je zorgt er mee dat nog meer mensen van de natuur kunnen genieten en dat de natuur zelf zich herstelt en gaat uitbreiden.
Het huisje dat we boekten was niet duur. Om en bij de 500 euro met alle extra kosten (onder andere voor de hondjes) erbij. Het is een zeer gerieflijk huisje aan de rand van het kleine kabouterdorpje. Het ligt wel langs een weg waar regelmatig wat verkeer voorbij rijdt. Maar dat gebeurt eigenlijk vooral in vlagen, er zijn momenten dat er amper een auto passeert, maar op andere momenten rijdt de ene auto na de andere voorbij en zie je ook veel vrachtwagens (soms vol boomstammen). 

Het dorp en de brouwerij bevinden zich op 200 meter van het huisje. Winkels zijn er helaas niet, als je iets nodig hebt rij je het best naar Houffalize zo'n 5 kilometer verderop. 
Wandelroutes zijn er wel. Met als start en eindpunt de brouwerij, zodat ge nadien een lekker Chouffke kunt drinken als ge terug zijt.

De brouwerij van Achouffe.
Hier worden ze dus gebrouwen, de gekende kabouterbiertjes.

Twee nieuwsgierige kopjes. 
Klaar om op verkenning te gaan.

Mijn grote liefde met Cecieleke in de zon.

De prachtige omgeving.
Nodigt uit om te wandelen.

Het is onmogelijk om de impressie van een boeiende week in de Ardennen in één blogbericht vast te zetten. Daarom ga ik het zoals ik de vorige keer deed spreiden over meerdere episodes.
Deze zal ik de komende dagen voor jullie posten.
En dat doe ik natuurlijk MET LIEFDE!

Liefs. Miguel.

Als jonge levens eindigen.

 

Dag lieve mensen. 
Een hele week al wordt het nieuws gedomineerd door die vreselijke gebeurtenissen in Texas.
21 mensen stierven, waarvan 19 kinderen.
Negentien jongens en meisjes tussen 7 en 10 jaar. 
Kinderen op de drempel van het leven. In een leeftijd waarin kinderen de wereld rond hen echt beginnen te vatten en te begrijpen. Kinderen die vriendschappen en verbonden voor het leven sluiten en beetje bij beetje leren wat echt belangrijk is in het leven en daar beter in lijken te slagen dan de meeste volwassenen. Die kinderen werd hen brutaal ontnomen door (pardon my French) een gefrustreerd stuk miserie zonder waarden of normen!
Ok wat hier in het vet gedrukt staat is misschien kort door de bocht. Maar sorry, dit is hoe ik het op dit moment zie. 
Ik kan geen enkel greintje sympathie voelen voor zo iemand. Zelfs al is het excuus een slechte jeugd of gepest geweest. Weet dat ik een grondige afkeer heb van pestgedrag. Pesten verwoest levens en pestgedrag wordt nog altijd veel te veel met een te slap handje aangepakt.
Maar wat mij in deze huidige maatschappij nog veel meer tegensteekt is dat men voor extreem gewelddadig of sociaal onaangepast gedrag nog veel te vaak vergoelijkt. "De dader had een slechte jeugd meneer. Hij werd gepest op school en geslagen door zijn mama of papa. Hij heeft nooit liefde gekend en niemand bracht hem enige waarden of normen bij of toonde hem het goede voorbeeld. En hij had psychische problemen."
OK, dat kan allemaal heel goed zijn en men zou bij dat soort zaken dan ook veel sneller moeten ingrijpen. Maar is het nu zo moeilijk om te zeggen: "OK... Hier hebt gij een grens overschreden. Gij kunt op geen enkel excuus nog beroep doen, gij gaat de zwaarst mogelijke straf uitzitten zonder enige kans op genade of amnestie!"
Is dat nu zo moeilijk? ER PRINCIPES OP NAHOUDEN!

AAN KINDEREN RAAK JE NIET!
Dat zou verdomme het allereerste principe moeten zijn dat men in ere MOET houden.
En de veiligheid en welzijn voor kinderen zou boven alles moeten gaan. Ja ook boven een compleet achterhaald artikel uit je grondwet.
Ongeoefende burgers moeten helemaal geen wapens bezitten. Dat is gewoon nergens voor nodig en is gewoon vragen om problemen. En liefhebbers van wapensport (sic) kunnen hun wapen toch gewoon in verzekerde bewaring houden in de club waar ze lid van zijn. Dit zou heel wat spijtige ongevallen en onnodig leed vermijden. Want elkeen die een wapen in huis heeft gaat dit op een dag gebruiken, dat leren familiedrama's, passionele moorden en andere schrijnende zaken ons elke dag opnieuw!
En kom niet af met, ja maar tegen dat de politie er is blablabla. Er worden meer huisgenoten en bloedverwanten gedood door wapens in huis dan inbrekers, dus dit argument houdt al zeker geen steek.
"Ja maar ze hebben het altijd maar over Amerika, maar in Zwitserland heeft ook bijna iedereen een wapen in huis en daar gebeuren zulke dingen nooit;"
Je kan de VS niet met Zwitserland vergelijken. In Zwitserland zijn diegenen die wapens in huis hebben reservisten van het leger of voormalige dienstplichtigen die na hun legerdienst een vergunning hebben verkregen om hun wapen te mogen houden. Dit is het gevolg van een oude wet die stelde dat elke ex-dienstplichtige zich moest beschikbaars stellen als reservist en dus zijn dienstwapen bij zich moest houden om in geval van oorlog meteen paraat te kunnen staan om het vaderland te verdedigen. Bovendien mag je in Zwitserland niet met je wapen op straat rondlopen!
Toch wel een heel belangrijk nuanceverschil nietwaar.
In de VS is er al jaren geen dienstplicht meer, wat dus wil zeggen dat veel van die mensen die een wapen hebben geen enkele professionele opleiding gehad hebben om met wapens om te gaan!
En nee, leren schieten van een halve zool in een wapenclub is geen professionele opleiding. Dat die gast die de opleiding geeft zelf een militair is doet hier niks ter zake.

Dit blogartikel is vooral om zaken van me af te schrijven. 
Dit gebeuren grijpt me zo naar de keel. Mijn gedachten gaan uit naar die onschuldige kinderen. Bloemen in de knop gebroken. 
Kinderen die niet hadden moeten sterven moesten die (zogezegd) volwassenen eens de moeite doen om hun prioriteiten te herbekijken en sneller in te grijpen bij het vertonen van afwijkend gedrag. Als ze eens wat minder bezig houden met hun 'individuele rechten' en wat meer met de belangen van de samenleving!
Wij zijn veel te veel met onszelf en met onze eigen kleine bijzaken bezig. We foeteren omdat we geflitst werden wegens 'net dat ietsje te hard gereden' of omdat we (zoals in mijn geval) weer eens 'in de ban van Facebook' kwamen vanwege een iets te hard uitgeschreven woord of een te expliciete verwensing. En we zijn dan zo snel om naar anderen te wijzen. Ja ik heb Zuckerberg ook al meermaals vervloekt tot tientallen generaties ver. Maar goed, over die Facebook ban ga ik het in een ander blogartikel wel eens hebben.
Maar feit is dat we in zulke momenten van boosheid altijd anderen in het vizier nemen. Het is voor ons allen toch zo moeilijk om eens te kijken wat ons eigen aandeel is in zulke zaken.
We klagen aan wat er misgaat in de wereld en dat is niet verkeerd. Maar we stellen onszelf veel te weinig de vraag: WAT KUNNEN WE ZELF DOEN?

Het is een beetje sneu als je je druk maakt over de toenemende verkeersonveiligheid, maar dan even later zelf in de auto zit en denkt van 'acht die vijf kilometer te snel, wat maakt dat nu uit'?
Wel net heel veel. Het is belachelijk je te ergeren aan de laksheid van anderen als je zelf laks gaat zijn.
En ja, dat is een beetje een noot aan mezelf ook, ja ik probeer hier eerlijk in te zijn.
Helemaal erg wordt het als je elke maatregel om de samenleving veiliger te maken gaat beschouwen als 'overheidsbemoeienis' of 'geldklopperij'. En dat laatste gaat dan ook weer over verkeersboetes. 
Wil je niet dat de overheid geld uit je zakken klopt met verkeersboetes. Hou je aan de verkeersregels. Hoe simpel kan het zijn. 
En maak het jezelf niet te gemakkelijk met 'ja maar de snelheidsbeperkingen sluiten niet aan met de realiteit'. 
Wiens realiteit? Die van de eeuwig gehaaste automobilist die denkt dat hij alleen op de baan is?
Kijk gewoon naar wat je zelf kan doen.
Kijk niet altijd naar anderen, nee ook niet naar de gsm'ende fietsers die door het rood voor je neus rijdt.
Ik weet van mezelf dat ik ook niet altijd even voorbeeldig ben in het verkeer en ja ik heb nog zaken gedaan die zeer risicovol waren en die zware gevolgen konden gehad hebben voor mij als het fout was gelopen, wat dat is dat hou ik in het midden want ik ben daar eigenlijk niet fier op.
Maar weet je, ik ben een mens. Mensen maken fouten.
Maar mensen hebben ook het vermogen om te leren uit hun fouten!
En daaraan kan je een ander vermogen koppelen.
HET VERMOGEN OM TE VERANDEREN!

Wij mensen zijn feilbaar. 
We maken fouten, gaan op onze bek. En krabbelen dan recht en vagen het stof van onze kleren om dan gewoon verder te gaan. Met weer een ervaring rijker.
Dit is hoe we zijn.
Als ik een opmerking maak over dronken rijden en iemand zegt me: "Dus gij hebt nooit achter het stuur gekropen met een glas teveel op."
Dan is er toch maar een geldig antwoord.
"Ja, dat heb ik ooit gedaan. Maar ik ben gaan beseffen dat dit eigenlijk een heel slecht idee is en daarom doe ik dat nu niet meer En ik raad u aan om dat ook niet meer te doen!"
Tot inzicht komen is een mooi iets in het leven.
En als je door die inzichten te delen ervoor kan zorgen dat ook andere mensen hun gedrag en mentaliteit wijzigen en het roer omgooien voor er erge dingen gebeuren. 
Ja stel je voor zeg. Wat voor moois zou dat niet kunnen teweegbrengen.

Maar nog belangrijker.
We moeten echt veel beter voor onze kinderen zorgen. Ze zijn onze toekomst. Ze zijn onze juwelen.
En juwelen, die koester je. Die gooi je niet te grabbel omwille van een onnozel amendement waar vooral conservatieve verkrampten teveel waarde aan hechten.
Een gezonde samenleving geeft om mensen en hun noden niet om verstarde wetten, verordeningen en amendementen. Een gezonde samenleving hanteert daarentegen wel principes. Sterke principes zijn veel waardevoller dan halfslachtige amendementen of achterhaalde ideeën uit de achttiende eeuw.
Maar nog belangrijker is dat we aandacht hebben voor de zwakkeren en kwetsbaren onder ons.
Want de graad van beschaving van een land kan je afleiden aan hoe men met de zwaksten en meest kwetsbaren omgaat.