De natuur in beeld: in het land van kabouters en feeën (intro).

 

Dag lieve mensen.
We zijn er nog eens tussenuit geweest.
Een volle week ditmaal.
Een volle week trokken we naar de prachtige natuur van onze mooie Ardennen.
Ditmaal niet naar de Semois of Durbuy. Maar naar een ander fijn plekje dat veel mensen in Vlaanderen en ook Nederland ten zeerste weten te waarderen. Dat laatste was goed te zien aan het aantal gele nummerplaten op de auto's die ik er zag rondrijden. En nee, dat waren niet allemaal Luxemburgers, ook al waren we op minder dan tien kilometer van de grens met ons kleinste buurlandje verwijderd.

De kabouters wijzen u de weg.

Achouffe.
Gekend voor zijn brouwerij waar ze heerlijke bier brouwen en in flesjes bottelen welks ze voorzien van een leuk etiket met een kaboutertje erop.
Achouffe is een gehuchtje dat deel uitmaakt van de gemeente Houffalize. Er staat een kapelletje gewijd aan de Heilige Jozef en daarnaast heb je de alom gekende brouwerij gelegen aan een scherpe haarspeldbocht. Verder zijn er drie brasseries en wat huizen waarvan de meeste ingericht zijn als vakantiewoning. Hoe verder van het centrum weg hoe groter de kans dat het huis dat je tegenkomt een vakantiehuis is. Veel van die vakantiewoningen worden uitgebaat door Vlamingen en Nederlanders, ook ons huisje was eigendom van een dame uit Haaltert bij Aalst. Wat verder was er een huisje van een zekere Joël Devlieghere met er onder een telefoonnummer dat begon met 051. Een West-Vlaming dus. Iemand uit mijn streek.
We arriveerden op vrijdagmiddag en toen was het in het dorpje gezellig druk. Ook de zaterdag en zondag heerste er een gezellige drukte en waren de terrassen van de brasseries overvol en was het uitkijken voor wielertoeristen, mountainbikers en motorrijders. Heb zelfs heel wat oldtimers zien passeren door het dorpje en in Houffalize waar we boodschappen gingen doen.
Maar door de week is het er een pak rustiger, zeker buiten de vakanties. 
Dan valt het je pas echt op hoe rustig en stil het daar is. Zeker 's morgens. Wat is er zaliger dan wakker te worden en uit het open zolderraam niets anders te horen dan het gekwetter van de vogeltjes. En 's avonds wanneer de hondjes een laatste plasje deden in de tuin was er niks anders te horen dan het ruisen van de wind door de bomen en de snelweg zo'n 5 kilometer verder en dan nog alleen als de wind goed zat.

Maar nergens anders ervaar je die stilte het best dan wanneer je je wandelschoenen aantrekt en het bos ingaat. Hoe dieper in het bos en hoe verder weg van alle menselijke aanwezigheid en wat we wel eens 'beschaving' plegen te noemen, hoe dieper we die verbondenheid met de natuur en de Aarde voelen.
Dat is wat ik ervaar als ik in een bos wandel. Als ik de vogels hoor fluiten en de geur van chlorofyl opsnuif.
En die ervaring, dat is zo heerlijk. Dat geeft mij rust en zorgt voor vrede in mijn ziel.
Nee, echt dat meen ik. Ik weet ik klink nu al een halve hippie of pseudo-alternatieveling. Maar het is gewoon zo. Sommige mensen vinden rust en ontspanning bij goede muziek (ik ook hoor), anderen in het bingewatchen van hun favoriete serie en nog anderen menen het te moeten zoeken in drank, drugs of ander vluchtig vertier.
Maar ik vind dat meer en meer in de natuur. En een poosje in een omgeving met veel natuur, dat doet m echt goed. En ik wil deze indrukken graag met jullie delen. 

Ons vakantiehuisje met tuin. 
De hondjes vonden dat heel leuk.

We boekten ons huisje via de website natuurhuisje.be 
Als je via deze site boekt dan gaat er 1 euro naar lokale natuurprojecten. Dus je steunt er nog een goed doel mee ook. Het in stand houden of herstellen van natuur of recreatiegebieden. Dus je zorgt er mee dat nog meer mensen van de natuur kunnen genieten en dat de natuur zelf zich herstelt en gaat uitbreiden.
Het huisje dat we boekten was niet duur. Om en bij de 500 euro met alle extra kosten (onder andere voor de hondjes) erbij. Het is een zeer gerieflijk huisje aan de rand van het kleine kabouterdorpje. Het ligt wel langs een weg waar regelmatig wat verkeer voorbij rijdt. Maar dat gebeurt eigenlijk vooral in vlagen, er zijn momenten dat er amper een auto passeert, maar op andere momenten rijdt de ene auto na de andere voorbij en zie je ook veel vrachtwagens (soms vol boomstammen). 

Het dorp en de brouwerij bevinden zich op 200 meter van het huisje. Winkels zijn er helaas niet, als je iets nodig hebt rij je het best naar Houffalize zo'n 5 kilometer verderop. 
Wandelroutes zijn er wel. Met als start en eindpunt de brouwerij, zodat ge nadien een lekker Chouffke kunt drinken als ge terug zijt.

De brouwerij van Achouffe.
Hier worden ze dus gebrouwen, de gekende kabouterbiertjes.

Twee nieuwsgierige kopjes. 
Klaar om op verkenning te gaan.

Mijn grote liefde met Cecieleke in de zon.

De prachtige omgeving.
Nodigt uit om te wandelen.

Het is onmogelijk om de impressie van een boeiende week in de Ardennen in één blogbericht vast te zetten. Daarom ga ik het zoals ik de vorige keer deed spreiden over meerdere episodes.
Deze zal ik de komende dagen voor jullie posten.
En dat doe ik natuurlijk MET LIEFDE!

Liefs. Miguel.

Als jonge levens eindigen.

 

Dag lieve mensen. 
Een hele week al wordt het nieuws gedomineerd door die vreselijke gebeurtenissen in Texas.
21 mensen stierven, waarvan 19 kinderen.
Negentien jongens en meisjes tussen 7 en 10 jaar. 
Kinderen op de drempel van het leven. In een leeftijd waarin kinderen de wereld rond hen echt beginnen te vatten en te begrijpen. Kinderen die vriendschappen en verbonden voor het leven sluiten en beetje bij beetje leren wat echt belangrijk is in het leven en daar beter in lijken te slagen dan de meeste volwassenen. Die kinderen werd hen brutaal ontnomen door (pardon my French) een gefrustreerd stuk miserie zonder waarden of normen!
Ok wat hier in het vet gedrukt staat is misschien kort door de bocht. Maar sorry, dit is hoe ik het op dit moment zie. 
Ik kan geen enkel greintje sympathie voelen voor zo iemand. Zelfs al is het excuus een slechte jeugd of gepest geweest. Weet dat ik een grondige afkeer heb van pestgedrag. Pesten verwoest levens en pestgedrag wordt nog altijd veel te veel met een te slap handje aangepakt.
Maar wat mij in deze huidige maatschappij nog veel meer tegensteekt is dat men voor extreem gewelddadig of sociaal onaangepast gedrag nog veel te vaak vergoelijkt. "De dader had een slechte jeugd meneer. Hij werd gepest op school en geslagen door zijn mama of papa. Hij heeft nooit liefde gekend en niemand bracht hem enige waarden of normen bij of toonde hem het goede voorbeeld. En hij had psychische problemen."
OK, dat kan allemaal heel goed zijn en men zou bij dat soort zaken dan ook veel sneller moeten ingrijpen. Maar is het nu zo moeilijk om te zeggen: "OK... Hier hebt gij een grens overschreden. Gij kunt op geen enkel excuus nog beroep doen, gij gaat de zwaarst mogelijke straf uitzitten zonder enige kans op genade of amnestie!"
Is dat nu zo moeilijk? ER PRINCIPES OP NAHOUDEN!

AAN KINDEREN RAAK JE NIET!
Dat zou verdomme het allereerste principe moeten zijn dat men in ere MOET houden.
En de veiligheid en welzijn voor kinderen zou boven alles moeten gaan. Ja ook boven een compleet achterhaald artikel uit je grondwet.
Ongeoefende burgers moeten helemaal geen wapens bezitten. Dat is gewoon nergens voor nodig en is gewoon vragen om problemen. En liefhebbers van wapensport (sic) kunnen hun wapen toch gewoon in verzekerde bewaring houden in de club waar ze lid van zijn. Dit zou heel wat spijtige ongevallen en onnodig leed vermijden. Want elkeen die een wapen in huis heeft gaat dit op een dag gebruiken, dat leren familiedrama's, passionele moorden en andere schrijnende zaken ons elke dag opnieuw!
En kom niet af met, ja maar tegen dat de politie er is blablabla. Er worden meer huisgenoten en bloedverwanten gedood door wapens in huis dan inbrekers, dus dit argument houdt al zeker geen steek.
"Ja maar ze hebben het altijd maar over Amerika, maar in Zwitserland heeft ook bijna iedereen een wapen in huis en daar gebeuren zulke dingen nooit;"
Je kan de VS niet met Zwitserland vergelijken. In Zwitserland zijn diegenen die wapens in huis hebben reservisten van het leger of voormalige dienstplichtigen die na hun legerdienst een vergunning hebben verkregen om hun wapen te mogen houden. Dit is het gevolg van een oude wet die stelde dat elke ex-dienstplichtige zich moest beschikbaars stellen als reservist en dus zijn dienstwapen bij zich moest houden om in geval van oorlog meteen paraat te kunnen staan om het vaderland te verdedigen. Bovendien mag je in Zwitserland niet met je wapen op straat rondlopen!
Toch wel een heel belangrijk nuanceverschil nietwaar.
In de VS is er al jaren geen dienstplicht meer, wat dus wil zeggen dat veel van die mensen die een wapen hebben geen enkele professionele opleiding gehad hebben om met wapens om te gaan!
En nee, leren schieten van een halve zool in een wapenclub is geen professionele opleiding. Dat die gast die de opleiding geeft zelf een militair is doet hier niks ter zake.

Dit blogartikel is vooral om zaken van me af te schrijven. 
Dit gebeuren grijpt me zo naar de keel. Mijn gedachten gaan uit naar die onschuldige kinderen. Bloemen in de knop gebroken. 
Kinderen die niet hadden moeten sterven moesten die (zogezegd) volwassenen eens de moeite doen om hun prioriteiten te herbekijken en sneller in te grijpen bij het vertonen van afwijkend gedrag. Als ze eens wat minder bezig houden met hun 'individuele rechten' en wat meer met de belangen van de samenleving!
Wij zijn veel te veel met onszelf en met onze eigen kleine bijzaken bezig. We foeteren omdat we geflitst werden wegens 'net dat ietsje te hard gereden' of omdat we (zoals in mijn geval) weer eens 'in de ban van Facebook' kwamen vanwege een iets te hard uitgeschreven woord of een te expliciete verwensing. En we zijn dan zo snel om naar anderen te wijzen. Ja ik heb Zuckerberg ook al meermaals vervloekt tot tientallen generaties ver. Maar goed, over die Facebook ban ga ik het in een ander blogartikel wel eens hebben.
Maar feit is dat we in zulke momenten van boosheid altijd anderen in het vizier nemen. Het is voor ons allen toch zo moeilijk om eens te kijken wat ons eigen aandeel is in zulke zaken.
We klagen aan wat er misgaat in de wereld en dat is niet verkeerd. Maar we stellen onszelf veel te weinig de vraag: WAT KUNNEN WE ZELF DOEN?

Het is een beetje sneu als je je druk maakt over de toenemende verkeersonveiligheid, maar dan even later zelf in de auto zit en denkt van 'acht die vijf kilometer te snel, wat maakt dat nu uit'?
Wel net heel veel. Het is belachelijk je te ergeren aan de laksheid van anderen als je zelf laks gaat zijn.
En ja, dat is een beetje een noot aan mezelf ook, ja ik probeer hier eerlijk in te zijn.
Helemaal erg wordt het als je elke maatregel om de samenleving veiliger te maken gaat beschouwen als 'overheidsbemoeienis' of 'geldklopperij'. En dat laatste gaat dan ook weer over verkeersboetes. 
Wil je niet dat de overheid geld uit je zakken klopt met verkeersboetes. Hou je aan de verkeersregels. Hoe simpel kan het zijn. 
En maak het jezelf niet te gemakkelijk met 'ja maar de snelheidsbeperkingen sluiten niet aan met de realiteit'. 
Wiens realiteit? Die van de eeuwig gehaaste automobilist die denkt dat hij alleen op de baan is?
Kijk gewoon naar wat je zelf kan doen.
Kijk niet altijd naar anderen, nee ook niet naar de gsm'ende fietsers die door het rood voor je neus rijdt.
Ik weet van mezelf dat ik ook niet altijd even voorbeeldig ben in het verkeer en ja ik heb nog zaken gedaan die zeer risicovol waren en die zware gevolgen konden gehad hebben voor mij als het fout was gelopen, wat dat is dat hou ik in het midden want ik ben daar eigenlijk niet fier op.
Maar weet je, ik ben een mens. Mensen maken fouten.
Maar mensen hebben ook het vermogen om te leren uit hun fouten!
En daaraan kan je een ander vermogen koppelen.
HET VERMOGEN OM TE VERANDEREN!

Wij mensen zijn feilbaar. 
We maken fouten, gaan op onze bek. En krabbelen dan recht en vagen het stof van onze kleren om dan gewoon verder te gaan. Met weer een ervaring rijker.
Dit is hoe we zijn.
Als ik een opmerking maak over dronken rijden en iemand zegt me: "Dus gij hebt nooit achter het stuur gekropen met een glas teveel op."
Dan is er toch maar een geldig antwoord.
"Ja, dat heb ik ooit gedaan. Maar ik ben gaan beseffen dat dit eigenlijk een heel slecht idee is en daarom doe ik dat nu niet meer En ik raad u aan om dat ook niet meer te doen!"
Tot inzicht komen is een mooi iets in het leven.
En als je door die inzichten te delen ervoor kan zorgen dat ook andere mensen hun gedrag en mentaliteit wijzigen en het roer omgooien voor er erge dingen gebeuren. 
Ja stel je voor zeg. Wat voor moois zou dat niet kunnen teweegbrengen.

Maar nog belangrijker.
We moeten echt veel beter voor onze kinderen zorgen. Ze zijn onze toekomst. Ze zijn onze juwelen.
En juwelen, die koester je. Die gooi je niet te grabbel omwille van een onnozel amendement waar vooral conservatieve verkrampten teveel waarde aan hechten.
Een gezonde samenleving geeft om mensen en hun noden niet om verstarde wetten, verordeningen en amendementen. Een gezonde samenleving hanteert daarentegen wel principes. Sterke principes zijn veel waardevoller dan halfslachtige amendementen of achterhaalde ideeën uit de achttiende eeuw.
Maar nog belangrijker is dat we aandacht hebben voor de zwakkeren en kwetsbaren onder ons.
Want de graad van beschaving van een land kan je afleiden aan hoe men met de zwaksten en meest kwetsbaren omgaat.

De natuur in beeld: april.

Dag lieve mensen.

De lente is in het land dat is nu wel duidelijk. En wat is het heerlijk als je zo tussendoor wat foto's maakt van de natuur zodat je die evolutie van winter naar lente eens zo duidelijk kunt zien.
Maar eens te meer wordt duidelijk dat het weer een veel te droge lente zal worden met nog maar eens een nijpend watertekort.
Ja, lieve mensen. Dat baart mij grote zorgen.
Water is broodnodig voor onze natuur. Zonder water GEEN LEVEN! Zo simpel is het.
Als we zo blijven bouwen, beton gieten, verharden en waterlopen rechttrekken en betonneren, dan wordt Vlaanderen een grote kurkdroge woestenij waar het niet prettig leven zal zijn, en daar zal de klimaatverandering die echt wel een feit is ook aan bijdragen.
Ik weet dat dingen als klimaat, milieubehoud en de zware investeringen en mentaliteitsverandering die dat van ons allemaal zal vragen geen populaire onderwerpen zijn bij de bevolking. Ik lees dat genoeg op sociale media. Maar lieve mensen, probeer te onthouden... WE KUNNEN NIET ZONDER DE NATUUR!

Wij maken gewoon deel uit van het ecosysteem van onze Aarde. En als we dat blijven verstoren zoals we nu wereldwijd bezig zijn, dan zal zich dat op een dag tegen ons keren. En alle tekenen wijzen erop dat dit nu al aan het gebeuren is. 
Wij hebben daar tot nu toe nog niet veel last van, behalve dan dat de zomers heter en de winters zachter worden en we alsmaar meer periodes van extreme droogte of regenval kennen. Maar in de derde wereldlanden waar de mensen het zo al erg moeilijk hebben en mensen letterlijk moeten vechten om te overleven zorgt de klimaatverandering er nu al voor dat almaar meer gebieden letterlijk ONLEEFBAAR worden.
Een ver van mijn bed show? 
Veel minder dan wij tot nu toe denken lieve mensen

Afgelopen maand hebben we jammer genoeg maar weinig mooie wandelingen gemaakt. Het corona gedoe loopt langzaam op zijn einde en ook in de zorgsector waar we allebei werken begint alles terug op zijn gewone plooi te komen en op mijn werk in het Zorgcentrum Ter Duinen wil dat zeggen dat de groepen van Samana en Alteo terug hun jaarlijkse groepsvakanties houden en oudere, zieke en gehandicapte mensen na twee lange jaren terug kunnen laten genieten van een portie gezonde zeelucht hier aan onze mooie kust. 
Voor mij en mijn collega's betekent dit gewoon meer werk en terug op volle toeren draaien. 
Goed voor de werkzekerheid en de portemonnee na twee jaar van onzekerheid. Maar dat wil ook zeggen dat je wat van je vrije tijd moet inbinden. Zo is het leven nu éénmaal.
Maar toch trekken we erop uit als we dat kunnen.
Zo trokken we naar De Panne en liepen we een stuk over het strand tot aan 'De Schreve' ofwel de grens tussen België en Frankrijk. 
Dat was het begin van een prachtige wandeling door de Westhoek Duinen.

Westhoekwandelroute 10,3 kilometer.

De Panne, met zijn brede strand waar het zeilwagen rijden werd uitgevonden en waar Plopsaland de bekendste toeristische attractie van het land, zeg maar van de hele Benelux is. 
Want zelfs in ver over de Moerdijk zeurt menig kind de oren van papa en mama van het hoofd om eens naar Plopsaland te mogen gaan.

Want zelfs in het nabije Frankrijk is het pretpark van Plop, Samson en hun vele vrienden enorm populair, maar dat was het vroegere Meli-Park eigenlijk ook.

Het strand bij de Franse grens.

Camping aan de Franse kant.

Al wat mij lief is staat op dit plaatje.

Wind in de haartjes.

De skyline van De Panne.

Het was een leuke dag baasje.

Maar mijn pootjes zijn moe.
Schootje zitten baasje. Toe.

Tot slot wil ik jullie een paar snapshots tonen vanop een duintop tussen Sint Idesbald en De Panne.

Onze kust kent zoveel prachtige plekjes. Maar... Je moet ze vinden.

En samen met deze twee schattige duincrossertjes sluit ik dit artikel af.
Dag lieve mensen.

De natuur in beeld: maart (deel 2)

 

Dag lieve mensen.
Een tekst schrijven op je blog is één zaak. Maar foto's selecteren en deze in je blog invoegen dat is wel een ietwat tijdrovende bezigheid en als je dat 's avonds doet dan wordt het al snel vrij laat. Daarom besloot ik om mijn artikel in twee te splitsen. Ook al omdat ik afgelopen maand wel heel veel wandelfoto's heb gemaakt.
Hier alvast het tweede deel.

Ieper: Vierlingen en Palingbeek.

De streek rond Ieper was vier jaar lang het toneel van gruwel en bittere ellende.
Hier toonde de waanzin van de oorlog zijn meest monsterlijke gezicht. Vele duizenden jonge mannen verloren hier het leven, vaak op een echt weerzinwekkende manier. Mitrailleurvuur, bommen, landmijnen, gifgas. Alles was goed voor de strijdende partijen aan beide kanten om het de vijand zo zwaar mogelijk te maken. Mijnen en bommen van meer dan duizend kilo werden er tot ontploffing gebracht, waarbij vele duizenden soldaten in één klap het leven lieten. Van velen van hen werd geen spoor meer teruggevonden of ze waren zodanig verminkt dat ze niet meer te identificeren waren. Hun namen staan voor eeuwig gebeiteld in de Menenpoort in Ieper. 
De waterplas links op de foto is eigenlijk een krater die achterbleef na de ontploffing van zo'n mijn. Het hele landschap rond de Palingbeek is bezaaid met dergelijke kraters die volliepen met water waar kikkers, salamanders en andere waterdieren een thuis vinden.

De Palingbeek moest eigenlijk een kanaal worden dat de Leie met het Ieperleekanaal moest verbinden 'Kanaal Ieper-Komen). Maar doordat men langs een heuvelrug moest graven stuitte me op heel wat problemen. Men wilde tunnels en sleuven graven maar deze stortten telkens weer in vanwege de instabiele bodem. In 1913 werden de graafwerken gestaakt en een jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit waar de site deel uitmaakte van het front. Hier vochten de Britten en Duitsers een bittere strijd uit die heel veel mensenlevens zou eisen. 
Na de oorlog werden de bouwwerken niet meer hervat en kreeg de natuur hier vrij spel. Het resultaat is een bosrijke omgeving waar het heerlijk toeven is. Voor veel mensen uit de wijde omgeving is dit een geliefkoosde plek voor een heerlijke zondagse wandeling.

Geen flauw idee wat voor vogel het is.
Wie het weet mag een reactie achterlaten.

Oostduinkerke: Kruwerswandelroute.

Wie kent ze niet? De stoere garnaalvissers die met hun prachtige Brabantse trekpaarden in zee gaan en daar lange netten voortslepen die langzaam gevuld worden met overheerlijke garnaaltjes.
In vroegere tijden werd over de hele Noordzeekust op die manier op garnalen gevist. Van Denemarken tot Noord-Frankrijk en ook over het Kanaal in Engeland gingen kustbewoners met paarden, ezels of muilezels de zee in om er garnalen of andere vissen te vangen. Die garnalen werden dan verkocht op de markt en zo voorzagen kleine keuterboeren, maar ook de 'kolenmarchang', de smid, de cafébaas en als wie over een trekdier beschikte zichzelf van wat extra inkomsten waarmee de vele monden van het kroostrijke gezin konden gevoed worden. Ja het waren harde tijden toen.
Oostduinkerke is de enige plaats in Europa waar deze manier van garnalenvissen nog wordt beoefend. Maar mensen gingen ook te voet de zee om garnalen te vissen. Soms met een groot net dat ze achter zich trokken, soms met steeknetten wat in Noord-Frankrijk nog gebeurt. Vaak waren het de vrouwen die zichzelf zo van een extra bron van inkomsten voorzagen wanneer hun mannen zes maanden van huis waren omwille van de IJslandvaart. 
In die tijd woonden de mensen achter de duinengordel ver van de zee. Dan volgden ze de smalle duinpaadjes tot aan het strand. Oostduinkerke is niet alleen de laatste plaats waar men garnalen vist met paarden. Hier vindt je nog ongerepte duinen met hier en daar zo'n typisch vissershuisje waar eenvoudige keuterboeren woonden voor wie zowel de IJslandvaart als het garnaalkruien (kruwen) een broodnodige bron van inkomsten was. 

Startpunt is het Kerkhof van Oostduinkerke, waar je dan de duinen intrekt. Zo ga je dan naar Groenendijk Bad en volg je een stuk langs het strand en dan door de duinen terug naar Groenendijk Bad waar je de Koninklijke Baan oversteekt en je opnieuw de duinen ingaat. Let op, de duinruggen zijn bij momenten zeer stijl en het zand is mul, een goede basisconditie is hier echt wel een vereiste.

Het was rustig op het strand, zalig.

Het Koningin Elisabeth Instituut (KEI)

Oostduinkerke Bad.

Het mulle Noordzeezand.

De Kruwers wandelroute is 10,2 km lang en bij momenten erg pittig vanwege de steile duinhellingen.
Maar eens boven wordt je beloont met prachtige panorama's en de gezonde zeelucht krijg je er gratis bij.
En als je hondjes hebt dan zijn ze 's avonds nog zo heerlijk moe na zo'n namiddagje wandelen en spelen.

Wandelen met de baasjes.
Vermoeiend, maar zooo leuk.
Celientje.