Zomer in zicht.

 Dag lieve mensen.

De maand mei loopt op haar einde en we hebben al een paar warme – lees hete – dagen achter de rug.
Dagen waarop ik de hondjes liever thuislaat overdag, omdat ze het niet teveel last zouden hebben van het warme weer. Dan liever vroeg in de morgen of iets later op de avond. En altijd drinken meenemen als we gaan wandelen.
Als er hitte wordt aangekondigd, of andere weer dat enig risico inhoudt, dan klinkt het altijd van: “oh nee, ze gaan weer paniek zaaien.” En dan komen de klimaatsceptici weer verkondigen dat dit is om de zogenaamde ‘klimaattaksen’ door onze strot te rammen. Of weet ik wat voor andere onzin ze daaraan koppelen.
Ik wil maar zeggen. Die boodschap wordt dan telkens weer verdacht gemaakt. Want vroeger zei de weerman gewoon ‘het is warm weer, geniet ervan’.

Wat mensen vergeten is dat niet alle mensen even goed tegen warm weer kunnen. Dat dit weer voor oudere of zieke mensen nare gevolgen heeft en zelfs fataal kan zijn. In 2003 stierven in Frankrijk heel veel mensen in woonzorgcentra ten gevolge van een langdurige hittegolf. Dit wekte heel veel maatschappelijke verontwaardiging op en mensen vroegen zich af waarom men zo slecht zorgt voor de meest kwetsbare mensen onder ons?
Sindsdien heeft men ook in ons land ‘hitteplannen’ en andere maatregelen uitgewerkt en raad men mensen bij zeer warm weer aan om voldoende te drinken. Iets wat gewoon niet meer dan terecht is.
Bovendien vergeten velen dat er ook nog mensen zijn die in die hitte moeten werken. Ja ook in een weekend, ja ook in de vakantie.
Ja, hier schreef ik al eens eerder over. En ik ben dan ook zo vrij om dit vorige schrijfsel nog eens in de verf te zetten.

Zomerdromen aan een ongerept
Zomerstrand. 

Zomerdromen.
De zomer komt er weer aan, en ja dat verheugt ons allen.
Lange dagen, korte nachten, zonneschijn, warme temperaturen. Zwemmen, zonnebaden, barbecueën, strandravotten, pootje baden, naar de zonsondergang kijken, vallende sterren tellen. De zomer kan eigenlijk nooit lang genoeg duren.
Iedereen kan zonder veel moeite een liedje mee neuriën dat gaat over zomer, zonneschijn of strandvreugde. Dit in het Nederlands, het Engels, het Frans of zelfs in het Spaans. Vamos a la playa, iemand?
Haha grapje, dat liedje ging over de gevolgen van een kernoorlog.
Ja, stel je voor dat Poetin het in zijn weke hersens krijgt om net in de vakantie een Russische kernbom op ons af te sturen. Ach nee, daar mag je niet aan denken. Deze blog gaat niet over geopolitieke kwesties, en ik kan alleen maar hopen dat het gezond verstand zegeviert, en dat we vooral snel een Amerikaanse president krijgen die de waarden van het humanisme tot de zijne maakt.

Ja, soms maak ik van mijn blog een lang aaneenschakeling van mijmeringen. Maar intussen werk ik ook verder aan wat verhalen hoor. Want ik weet dat er lezers zijn die daar wel op wachten.
Maar ik werk gestaag en let op details en ik lees alles goed na en pas aan waar nodig voor ik een verhaal definitief publiceer. Intussen plaats ik wat van mijn gedachtenspinsels en hersenkronkels. Of was het omgekeerd?
Ach, niet van belang.

Over mijn vorige artikel.
Nog even een woordje over mijn vorige blogartikel.
Dit was zeker niet bedoeld om te provoceren en het is nooit mijn bedoeling om ‘iedereen over dezelfde kam te scheren’. Maar ik stel vast dat de lijn tussen dingen aankaarten en je ongenoegen over iets uitspreken enerzijds, en mensen over de kam scheren anderzijds… Heel dun is.
Ik zette voor mijn deel dat begon met ‘Ik ben geen racist… MAAR!’ met voorbedachten rade een cartoon die de draak steekt met mensen die dit ene zinnetje te pas en te onpas uitspreken. Dit was een beetje om het serieus van mijn betoog wat weg te nemen.
Want de hele week lang werd ik op sociale media – vooral Facebook – geconfronteerd met filmpjes van rel schoppende allochtonen in Oostende, Zandvoort en in Groot-Brittannië, doorspekt met polariserende commentaren van diegene die ze posten, maar ook van diegenen die erop reageren.
En het leven heeft mij geleerd dat te veel en te lang aandacht besteden aan dat soort fenomenen en vooral teveel van die filmpjes bekijken en blijven bekijken. Dat dat je vervreemd van de werkelijkheid. Je gaat denken dat er achter elke straathoek, in elke bus of tram en op elk strand hordes relschoppers rondlopen.
Je verliest je vertrouwen in de mensheid als je te veel en te lang blijft rondhangen in ‘het konijnenhol’ dat sociale media tegenwoordig is. En je verliest je grip op de realiteit.

Daarom!
De zomer is in aantocht. Leg weg die smartphone en kom naar buiten. Deel geen foto’s, maar momenten en leer herinneringen in je hoofd en je hart bewaren in plaats van in de fotobestanden van je smartphone.
Praat met mensen!
Praat met die meneer of mevrouw aan het tafeltje naast je op een zonnig terrasje. Zeg eens goeiedag aan je buurman of vrouw. Vraag aan de dame achter de toog van je warme bakker op zondag hoe het met haar gaat?
WEES MENS ONDER DE MENSEN!

De wereld is helemaal niet zo slecht als we denken, en de meeste mensen zijn dat eigenlijk ook niet.
Naïef?
Misschien. Maar dat kan me niet verrotten.
Met een beetje mensenkennis kan je zo wel inschatten of een mens OK is, of niet?
Ik weet in alle geval dat mensen die graag hondjes zien vaak heel sociale mensen zijn. Tenminste toch die mensen die ik aanspreek wanneer ze mijn kleine lievelingen even willen aanhalen. En zo kom ik elke dag mensen tegen. Of mensen  die op zijn minst even omkijken als ze die twee kleine pluisjes zien voorbij lopen. Hey, zelfs moslima’s met hoofddoek kijken vertederd om als ze mijn dames op straat zien paraderen. En dat verbaasd mij. Want hey! Verkondigen al die roeptoeters (toet! Toet! TOET!) niet dat moslims notoire hondenhaters zijn die er plezier in scheppen om de aangelijnde honden van ‘khuffars’ verrot te schoppen?
Ja, er zullen vast wel gevallen bekend staan van rotzakken met een islamitische achtergrond die er plezier in scheppen om argeloze mensen aan te vallen tijdens hun avondwandeling met hun trouwe viervoeter. Nee, ik ben daar niet blind voor.
Maar ik zie ook wat ik zie hoor. Ik zie het aan de mensen hun reacties en hun manier van kijken en glimlachen dat ze vertederd zijn door de aanblik van mijn kleine hondjes. En ik zou liegen als ik moest zeggen dat het mij niets doet.
Ik vergeet nooit die aanblik van die meneer met zijn norse blik naar beneden gericht. Celientje – toen nog een puppy – huppelde langs hem voorbij en wat zag ik? Er verscheen prompt een glimlach op die mens zijn lippen.
Dat is toch heerlijk. Dat zo’n klein huppelend woelwatertje een mens zijn dag goed kan maken, gewoon door te zijn wat ze is. EEN HUPPELEND WOELWATERTJE.

Het 'Huppelend Woelwatertje'. 
Hier was ze wel een beetje moe.