De natuur in beeld: het land van feeën en kabouters deel 3. Uitstapjes.

 

Dag lieve mensen.
In de Ardennen moet je niet ver zoeken om stille getuigen te vinden van ons roemrijke verleden. 
Kastelen, burchten en oude steden met stenen die moesten ze kunnen spreken ons zoveel zouden kunnen vertellen.
Mijn eerste blogverhaal beschreef wat een steen zoal zou vertellen over moest hij kunne spreken en vertellen wat hij door de eeuwen heen allemaal had gezien. Ik vind het altijd iets hebben, zo'n oud gebouw met een verleden. Kerk, burcht, kasteel of oorlogsmonument. Of gewoon een oud huis waar vele mensen woonden elk met hun verhaal.

La Roche En Ardenne is zo'n oud stadje gelegen in een vallei waartussen de Ourthe eindeloos meandert. 
Boven op een heuvel staan de resten van de oude feodale burcht die in de 19de eeuw haar functie verloor en kwam leeg te staan waarna hij door de bewoners werd geplunderd tot er alleen nog stenen overbleven.

De feodale burcht gezien vanuit het toeristisch treintje.

Om de stad beter te verkennen en leren kennen reden we mee met een toeristisch treintje. Ik vind dat altijd al een leuke manier om een stad te leren kennen. We deden het ook in Bouillon en Durbuy, dus waarom niet nog eens in La Roche?

Place Du Bronze, op dit pleintje vertrok ons treintje.

Hier zaten de Gendarmen.

Zalig soezen terwijl de trein verder hotst over de vaak slechte wegen.
Cecieleke en Celientje.

Kleine Duitse tank voor het museum over de 
slag om de Ardennen.

En wat verderop een café.
En dan moet ik ineens aan iets denken.

Bastogne.
Nederlandse naam 'Bastenaken'. Deze stad en zijn omgeving waren het strijdtoneel in de Slag Om De Ardennen. Het laatste offensief van Hitler waarmee hij de geallieerden wilde terugdringen en de stad Antwerpen heroveren. 
In het centrum is niet zoveel te zien, er is wel een langgerekte hoofdweg annex winkelstraat en het plein dat vernoemd is naar Generaal McAuliffe die naar verluid de historische woorden 'nuts' zou hebben uitgesproken toen de Duitsers eisten dat hij zich zou overgeven.
Daar hebben we een koffie gedronken waarna we op zoek gingen naar een Aldi om er enkele nodige boodschappen te doen teneinde onze mondvoorraad wat aan te vullen.

Foto's hebben we niet genomen, maar ik vond ons bezoekje aan Bastogne wel de moeite waard om met jullie te delen. 
Morgen geef ik jullie nog wat indrukken mee van onze heerlijke week.

De natuur in beeld: in het land van feeën en kabouters. Deel 2 de prachtige wandelingen.

Dag lieve mensen.
Zaterdagmorgen, de eerste ochtend in ons vakantiehuisje: rise and shine!
De eerste zonnestralen schijnen door het zolderraam van onze slaapkamer, ik kijk op mijn gsm, het is vijf na zes in de ochtend. Ik sta recht, neem mijn gsm en kijk door het raam. de zon komt op.
Dit moet ik gewoon op beeld vastleggen. Een mooie ochtend ergens in de prachtige Ardennen. 
Geen brood in huis dus rijden we eerst naar Houffalize om er een bakker en beenhouwer te vinden voor wat brood en toespijs. Er was daar markt die ochtend en dat is toch echt wel de gelegenheid om wat lokale specialiteiten te leren kennen. Ik ben van het principe: 'when in Rome, do as the Romans do'. 

En wat leent er zich daar beter toe dan een markt? Daar komen de plaatselijke inwoners samen om inkopen te doen, elkaar te ontmoeten, nieuwtjes uit te wisselen. Heerlijk toch.
En natuurlijk nemen we de tijd om ergens een koffie te drinken op een terrasje en er het dagelijkse leven te overschouwen. Het is zaterdagvoormiddag en het begint er al aardig druk te worden. Ik zie veel auto's, moto's, wielrenners. Ik hoor veel Nederlands praten en ik weet dat er ook hier veel Vlamingen en Nederlanders op verkenning zijn. 

De eerste dag hebben we weinig gedaan wegens veel te warm, vooral dan voor de hondjes. Maar wat dan nog? Het is vakantie en we zijn hier een hele week, dus waarom er niet van profiteren en een dagje dolce far niente inlassen. Het leven is al genoeg jachten en jagen. Chill... Relax.
Ligstoeltje uit de schuur halen, erin gaan liggen en naar de traag overdrijvende wolkjes kijken. Tussendoor een balletje gooien voor Cecieleke. Celientje even op schoot nemen en door haar pelsje kroelen. Een 'Chouffke' uit de frigo halen en in een glas schenken. En daarna iets lekkers maken van het geen we op de markt vonden.

De dag erna waren we heel wat actiever. Eerst gingen we naar Bomal, daar houden ze elke zondag een rommelmarkt. De moeite waard om eens te bezoeken.
Daarna even op krachten komen met een stevige lunch om dan onze wandelschoenen aan te trekken. 
Het werd tijd voor de eerste wandeling. Want daarvoor waren we tenslotte naar de Ardennen gekomen.
Om heerlijk te wandelen in het groene paradijs daar in het zuiden van ons kleine landje.

Wandeling 1: Promenade de la vallée de fées'. 
Het bos is altijd al een bron van inspiratie geweest voor sprookjes, sagen en legenden met allerlei vreemde wezens in de hoofdrol. Zoals trollen, elfen, kabouters en feeën. Nergens anders voel je de aanwezigheid van deze wezens dan diep in een bos ver van alle menselijke aanwezigheid. Tenminste als je erin gelooft natuurlijk. Maar zelfs als je er niet in gelooft dan heb je diep in zo'n bos het gevoel dat je hier niet alleen bent en begrijp je waarom mensen in vroegere tijden zich liever niet in een bos waagden. 
De wandeling van zo'n acht kilometer voerde ons door een vallei langs een klein snelstromend beekje.
Je hoorde er alleen het klateren van het water en het gekwetter van de vogels. Hier ben je echt midden in de natuur en voel je een zekere verbondenheid met de elementen. Die dag was dat vooral het element water, want het regende het grootste deel van de tijd. 

De vijvers achter de brouwerij.
Waarvoor die netten dienen, daar heb ik het raden naar.

Prachtige varens.

Vingerhoedkruid (niet zeker)

Kletsnatte pelsjes, en dat was nog maar het begin.

De wandelroute was heel mooi en de landschappen adembenemend. Maar het laatste stuk was erg verraderlijk, met op het einde een steile afdaling over glibberige rotsen waarbij we ons moesten vastklampen aan de boomstammen en een stuk langs een kleine snelstromende waterloop waar de weg ofwel onderbroken was door boomstammen, half onder water zat of je om hoge rotsblokken moest klimmen en klauteren. Bij momenten gewoon erg gevaarlijk zeker bij nat regenweer.

Mensen goede raad!
Voorzie jezelf op goed en stevig schoeisel, waterdichte kledij en een goed opgeladen GSM. En laat anderen weten waar je bent. Een ongeluk is zo gebeurd en in zo'n geval kan je heel lang ergens liggen eer je gevonden wordt. Dat is gelukkig allemaal niet gebeurd, maar op sommige momenten had zelfs ik schrik voor wat er allemaal had kunnen gebeuren.
Het heeft me doen nadenken en beseffen dat je een wandeling in de Ardense bossen of andere weinig toegankelijke plekken niet genoeg kan voorbereiden.
We waren maar al te blij dat we de brouwerij en daarmee de bewoonde wereld in ons zichtveld kregen, en een heerlijke La Chouffe kan enorm smaken na zo'n avontuur. Echt wel.

De "La Fourrire".
Na twee dagen recupereren waar we kozen voor onder andere een bezoekje aan La Roche en Bastogne - waar ik in het volgende artikel op terugkom - begon het opnieuw te kriebelen en zakten we terug af naar de brouwerij waar de wegwijzers staan om weer eens een wandelroute uit te kiezen. Maar dan liefst één die wat minder gevaarlijk was dan de eerste.
Het eerste stuk liep weer langs het ene snelstromende riviertje dat Le Martin Moulin heet. 
Maar daarna ging het steil omhoog en kregen we zelfs enkele zeer mooie panorama's te zien.
Geniet maar even mee.

Paddestoelen.

Waar twee stroompjes samenkomen.

Prachtige vergezichten.

Kleine padvindertjes.

Het eindpunt komt in zicht.

In het volgende artikel toon ik jullie de foto's van de uitstappen die we maakte om dan daarna met een laatste wandeling af te sluiten.
Liefs. Miguel.

De natuur in beeld: in het land van kabouters en feeën (intro).

 

Dag lieve mensen.
We zijn er nog eens tussenuit geweest.
Een volle week ditmaal.
Een volle week trokken we naar de prachtige natuur van onze mooie Ardennen.
Ditmaal niet naar de Semois of Durbuy. Maar naar een ander fijn plekje dat veel mensen in Vlaanderen en ook Nederland ten zeerste weten te waarderen. Dat laatste was goed te zien aan het aantal gele nummerplaten op de auto's die ik er zag rondrijden. En nee, dat waren niet allemaal Luxemburgers, ook al waren we op minder dan tien kilometer van de grens met ons kleinste buurlandje verwijderd.

De kabouters wijzen u de weg.

Achouffe.
Gekend voor zijn brouwerij waar ze heerlijke bier brouwen en in flesjes bottelen welks ze voorzien van een leuk etiket met een kaboutertje erop.
Achouffe is een gehuchtje dat deel uitmaakt van de gemeente Houffalize. Er staat een kapelletje gewijd aan de Heilige Jozef en daarnaast heb je de alom gekende brouwerij gelegen aan een scherpe haarspeldbocht. Verder zijn er drie brasseries en wat huizen waarvan de meeste ingericht zijn als vakantiewoning. Hoe verder van het centrum weg hoe groter de kans dat het huis dat je tegenkomt een vakantiehuis is. Veel van die vakantiewoningen worden uitgebaat door Vlamingen en Nederlanders, ook ons huisje was eigendom van een dame uit Haaltert bij Aalst. Wat verder was er een huisje van een zekere Joël Devlieghere met er onder een telefoonnummer dat begon met 051. Een West-Vlaming dus. Iemand uit mijn streek.
We arriveerden op vrijdagmiddag en toen was het in het dorpje gezellig druk. Ook de zaterdag en zondag heerste er een gezellige drukte en waren de terrassen van de brasseries overvol en was het uitkijken voor wielertoeristen, mountainbikers en motorrijders. Heb zelfs heel wat oldtimers zien passeren door het dorpje en in Houffalize waar we boodschappen gingen doen.
Maar door de week is het er een pak rustiger, zeker buiten de vakanties. 
Dan valt het je pas echt op hoe rustig en stil het daar is. Zeker 's morgens. Wat is er zaliger dan wakker te worden en uit het open zolderraam niets anders te horen dan het gekwetter van de vogeltjes. En 's avonds wanneer de hondjes een laatste plasje deden in de tuin was er niks anders te horen dan het ruisen van de wind door de bomen en de snelweg zo'n 5 kilometer verder en dan nog alleen als de wind goed zat.

Maar nergens anders ervaar je die stilte het best dan wanneer je je wandelschoenen aantrekt en het bos ingaat. Hoe dieper in het bos en hoe verder weg van alle menselijke aanwezigheid en wat we wel eens 'beschaving' plegen te noemen, hoe dieper we die verbondenheid met de natuur en de Aarde voelen.
Dat is wat ik ervaar als ik in een bos wandel. Als ik de vogels hoor fluiten en de geur van chlorofyl opsnuif.
En die ervaring, dat is zo heerlijk. Dat geeft mij rust en zorgt voor vrede in mijn ziel.
Nee, echt dat meen ik. Ik weet ik klink nu al een halve hippie of pseudo-alternatieveling. Maar het is gewoon zo. Sommige mensen vinden rust en ontspanning bij goede muziek (ik ook hoor), anderen in het bingewatchen van hun favoriete serie en nog anderen menen het te moeten zoeken in drank, drugs of ander vluchtig vertier.
Maar ik vind dat meer en meer in de natuur. En een poosje in een omgeving met veel natuur, dat doet m echt goed. En ik wil deze indrukken graag met jullie delen. 

Ons vakantiehuisje met tuin. 
De hondjes vonden dat heel leuk.

We boekten ons huisje via de website natuurhuisje.be 
Als je via deze site boekt dan gaat er 1 euro naar lokale natuurprojecten. Dus je steunt er nog een goed doel mee ook. Het in stand houden of herstellen van natuur of recreatiegebieden. Dus je zorgt er mee dat nog meer mensen van de natuur kunnen genieten en dat de natuur zelf zich herstelt en gaat uitbreiden.
Het huisje dat we boekten was niet duur. Om en bij de 500 euro met alle extra kosten (onder andere voor de hondjes) erbij. Het is een zeer gerieflijk huisje aan de rand van het kleine kabouterdorpje. Het ligt wel langs een weg waar regelmatig wat verkeer voorbij rijdt. Maar dat gebeurt eigenlijk vooral in vlagen, er zijn momenten dat er amper een auto passeert, maar op andere momenten rijdt de ene auto na de andere voorbij en zie je ook veel vrachtwagens (soms vol boomstammen). 

Het dorp en de brouwerij bevinden zich op 200 meter van het huisje. Winkels zijn er helaas niet, als je iets nodig hebt rij je het best naar Houffalize zo'n 5 kilometer verderop. 
Wandelroutes zijn er wel. Met als start en eindpunt de brouwerij, zodat ge nadien een lekker Chouffke kunt drinken als ge terug zijt.

De brouwerij van Achouffe.
Hier worden ze dus gebrouwen, de gekende kabouterbiertjes.

Twee nieuwsgierige kopjes. 
Klaar om op verkenning te gaan.

Mijn grote liefde met Cecieleke in de zon.

De prachtige omgeving.
Nodigt uit om te wandelen.

Het is onmogelijk om de impressie van een boeiende week in de Ardennen in één blogbericht vast te zetten. Daarom ga ik het zoals ik de vorige keer deed spreiden over meerdere episodes.
Deze zal ik de komende dagen voor jullie posten.
En dat doe ik natuurlijk MET LIEFDE!

Liefs. Miguel.