Gerechtigheid voor Ronny 5

De donkerblauwe Volvo van Alain stopte bij een Rendez-Vous hotelletje langs een drukke steenweg.
Sarah en Alain begeven zich naar de receptie waar de receptionist hen heel hartelijk begroet en hen meteen naar hun kamer wijst.
Wat er was tussen Sarah en Alain was al een poosje aan de gang.
Alain zijn echtgenote was een zware alcoholiste.
Die hem het leven zuur maakte, vooral als ze gedronken had.
Ruzie zoeken, ruzie stoken, sarren, vernederen.Telkens weer, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.Alain ging door een hel.Door die situatie ging hij zelf overmatig drinken.
Zat op den duur meer op café dan thuis, waar hij zich dan liet vollopen met bier en vooral whisky.Op een dag vond hij haar.
Ze struikelde in een zatte bui en belandde met haar hoofd tegen de hoek van het salontafeltje.
Ze lag onder het bloed.
Had Alain die dag 15 minuten later thuisgekomen, ze was er nu niet meer.
Sinds die dag kan ze niet meer spreken, en ook niet meer voor zichzelf zorgen.
En verblijft ze in een instelling voor verstandelijk gehandicapten.
Maar ze is nog altijd wettelijk gehuwd met Alain, die haar verblijf in die instelling betaalt.
Maar dat is dan ook het enige wat er van hun huwelijk rest.
Die zaken hebben Alain zwaar getekend.
Sindsdien zwoer hij de drank af en heeft hij een grote afkeer voor alcohol.
Maar zijn goesting in seks daarentegen, dat is gebleven.
Vijf jaar terug werd Sarah zijn partner en assistente.
Een pas afgestudeerde forensisch onderzoekster vol ambitie en idealisme.Met Sarah kon hij praten over zijn problemen.
Over zijn emoties, zijn angsten.
En zo...
Kwam van het één het andere.

Alain keek Sarah aan.
Hij had zijn hemd losgeknoopt en uitgetrokken.
Sarah stond voor hem, maakte haar BH los.
Daarna omhelsde ze hem en begon hem innig te kussen.
Fluisterde zachtjes in zijn oor.
"Ooooh Alain, lekkere vent.
Hier kijk ik altijd zo hard naar uit."
Alain knoopte haar jeansbroek los en liet die zakken terwijl hij haar bleef kussen.
Zijn hand gleed tussen haar benen, ging in haar slipje.
Sarah kreunde.
"Ooooooooooooooh Alain!" Kreunde ze terwijl ze haar hoofd achterover sloeg.
Ze zette zich neer op het bed.
Ze wist wat er komen zou.
Alain trok  zijn broek naar beneden, hij had al een erectie.
Sarah nam zijn stijve penis in haar handen en ontblootte zijn eikel.Ze wilde hem pijpen maar hij duwde haar met zachte dwang weg.
"Leg je neer liefje." Zei hij, waarna hij haar broek en slipje uittrok.Sarah lag nu naakt op bed en spreidde haar benen, haar rozige kutje geschoren in een driehoekje was nu zichtbaar. Alain knielde en begon haar te beffen.
Sarah genoot.
Ze strekte zich helemaal uit.
En kreunde zacht.
Alain herkende het geluid.
Hij herkende Sarah's heerlijke gekreun.
En beroerde haar clitje met zijn vingers en met zijn tong.
Hij was een ervaren minnaar.
Heeft In zijn jonge jaren veel vrouwen gehad.
Nadat hij haar een kwartier lang heerlijk befte.
Stond hij recht en trok zijn broek, schoenen en sokken uit. Naakt kroop hij op Sarah.
Ze spreidde haar benen.
En hielp hem om lekker diep in haar binnen te dringen.
Alain genoot.
Zijn pik lekker diep in dat heerlijke nauwe kutje.
Van Sarah.

Traag ging hij heen en weer.
Keek in haar mooie blauwe ogen.
Sarah sloeg haar armen om zijn hals
"Ooooh Alain." Zei ze smekend.
"Neuk me lieverd.
Neuk me lekker hard.
Zoals jij alleen dat kan!"

Alain deed het.
Tot grote vreugde van Sarah.
Die het net niet van de daken schreeuwde, dat ze van oudere mannen hield.
Ze zuchtte, kreunde, smeekte, schreeuwde.
Alain was het soort man waar Sarah al van in haar tienerjaren stiekem van fantaseerde.
-Matuur.
-Ervaren.
-Passioneel.
-Brandend van verlangen en vooral...
-VOL GOESTING!
Alain stootte lekker door.
Tot hij ineens klaarkwam.
Keek in haar ogen.
Hij zag geen teleurstelling.
Maar integendeel grote verwachting.
Hij begon opnieuw te stoten.
Eerst zachtjes.
Hij zag Sarah's lekkere lichaam schokken en trillen.
Hij zag haar smekende ogen.
Voelde haar armen over zijn lichaam.
Haar handen op zijn rug.
Ze trok hem dichter tot zich.

Ze keek hem aan.
Zag zijn blik vol passie.
Vol goesting!
Hij ging steeds heftiger tekeer.
Hij trok haar benen nog meer open.
En stootte alsmaar krachtiger.
Sarah genoot.
Liet Alain begaan.
Kreunde hard.
Met veel volume.
Na tien minuten vol extase.
Kwam Alain klaar.
Hij legde zich halvelings naast en op haar.
Trok Sarah dicht tegen zich aan.
"Lieverdje." Zei hij teder.
Woelde door haar zachte blonde haren.
"Oh Alain." Antwoordde Sarah.
Met een licht kreuntje in haar stem.
"Ik heb zo genoten schat." Zei ze.
"Ik heb zo intens genoten.
Dat doe ik telkens weer.
Als we hier samen zijn.
Zo intens genieten.
Van jou heerlijke lichaam.
Van de zalige seks die we samen hebben.
Van je goesting, je passie, je... "
Alain legde zijn wijsvinger op haar mond.
"Sssjt", zei hij.
Hij trok haar hoofd dichter.
En kuste haar.
Streelde haar.
Zo genoten ze nog wat na.
In stilte.
Alain streelde haar zachte korte blonde haren.
Keek in haar prachtige blauwe ogen.
"Schoonheid." Zei hij."Bloedmooie meid.
Heerlijke brok passie."Hij beroerde haar poesje.
"Laat het ons nog een laatste maal doen Sarah.
Voor we ons weer aankleden en terugkeren naar het bureau."
Sarah keek hem met blinkende oogjes aan en nam zijn heerlijke pik vast en bracht deze tussen haar benen.
Ze sloot haar ogen en voelde hoe hij opnieuw in haar binnendrong.
Had de indruk dat de tijd heel even bleef stilstaan.

Toen ze terug op het bureau kwamen liep de commissaris hen tegemoet.
"Alain, naar mijn bureau. Onmiddelijk!"
Alain volgde de commissaris met lichte tegenzin. "Wat nu weer?" Mompelde hij.Hij loot de deur achter zich terwijl de commissaris zich in zijn bureaustoel nestelde.
"Zet u." Zei hij.
Alain zette zich neer.
"Alain." Begon de commissaris.
"Laat me duidelijk wezen.
Ik ben oprecht tevreden over de vooruitgang die jij en Sarah hebben geboekt in de zaak rond het terugvinden van Ronny Meurens, en in deze van de verdwijning van Kevin De Coninck en het onderzoek naar de moord op de jonge Yuliyana."
"Kom maar meteen ter zake commissaris." Zei Alain. "Wat zit er u dwars?"
"Wel Alain als je het toch wilt weten? U stelt me zwaar teleur om meteen naar de onderzoeksrechter te bellen voor een huiszoekingsbevel voor 'Le Mimosa', zonder eerst met mij te overleggen.
Jij vergeet dat IK jou directe overste ben, en niet de onderzoeksrechter." Zei de commissaris boos.
"Ik dacht al dat u me daarom naar uw bureau riep." zei Alain.
"Telkens als het spoor van een onderzoek naar lieden als de familie Valkeneers leidt, dan lig je dwars.
En ga je er meteen vanuit dat de onderzoeksrechter of de procureur er toch geen gevolg aan zal geven.
Maar ik neem aan dat het bevel tot huiszoeking gegeven is, nietwaar"?
"Wel ja." Zei de commissaris schoorvoetend.
"En ik vind het eerder een onaangenaam gegeven weet je.
De Valkeneers zijn moeilijke klanten, en ze zullen het onderzoek langs alle kanten dwarsbomen.
Ze hebben vrienden in machtige kringen. Gerecht, politiek, zelfs in onze eigen rangen.
Ze kunnen onze medewerkers... Ook u Alain.
In ernstige moeilijkheden brengen als zij zich bedreigd voelen."

Alain lachte cynisch.
"Kijk hé", zei hij.
"Mevrouw de onderzoeksrechter Annick Van Achteren had afgaande het dossier geen enkel probleem met het geven van bevel tot huiszoeking.
Ze was zelfs formeel...
"Kuis dit oord van verderf maar eens goed uit!" Zei ze erbij.
Zie je commissaris, het wordt tijd dat ook jij gaat beseffen.
Dat de tijd dat we criminelen ontzien omdat ze machtige vriendjes hebben.
Of bij politici of mensen van het gerecht op een goed blaadje staan...
Voorgoed voorbij is.
De wet commissaris.
Die geldt voor iedereen.
Ook voor mensen als Arnaud Valkeneers.
Die vent denkt dat hij net als zijn vader met het gooien van stapels poen, veel gevlei, veel cadeautjes, etentjes en als het echt niet anders kan, met gratuite chantage en bedreigingen aan vervolging en berechting kan onttrekken.
Maar die tijd is voorbij.
De publieke verontwaardiging in de tijd van de zaak Dutroux, over vermeende bescherming en de hand boven het hoofd houden van verdachten in dossiers rond werkelijk misselijkmakende feiten zoals het ontvoeren en misbruiken van kinderen, en die volgens mij zeer terecht was.
Die hebben ertoe geleid dat de publieke opinie het niet meer pikt dat lieden als Arnaud Valkeneers en zijn bende het handje boven het hoofd gehouden worden omdat ze toevallig veel geld en macht hebben.
Het wordt andermaal tijd om hier eens een voorbeeld te stellen.
Een jongen van twintig wordt vermist.
Een tienermeisje dood aangetroffen, letterlijk DOODGEMARTELD!
Een man voor zijn huis neergeknald op klaarlichte dag.
Wat gaan we daarop zeggen?
Zaak gesloten, daders onbekend.
Terwijl we heel goed weten wie ze zijn.
De mensen zijn niet dom commissaris.
En ze pikken dit soort zaken niet meer.
Trouwens... Je weet toch dat de dochter van wijlen José Van Nieuwenhuysen ook journaliste is.
En ze is vastbesloten om de waarheid over de dood van haar vader te achterhalen.
Ze heeft me vanmorgen zelfs ge e-mailt. 
Ik heb de mail doorgestuurd, ik weet niet of je ze al gezien hebt?
Dit deed ik speciaal om het niet bespreken van het verzoek tot huiszoekingsbevel te motiveren."

De commissaris zuchtte.
Dacht diep na.
"Sandra Van Nieuwenhuysen." Zei hij.
"En of ik weet dat ze gebeten is op de hele zaak.
Ze heeft me van de week al vijf keer gebeld.
Taaie tante.
Bon... Morgenvroeg gaan we met de nodige mensen Le Mimosa overhoop halen.
Als het dan toch echt, echt moet."
"Wel commissaris. Ik ben blij dat we alsnog op dezelfde golflengte zitten.
Nog een prettige namiddag verder commissaris." 

Niet veel later verliet Alain Donck in een opperbeste stemming het bureau.
Hij liep naar de bibliotheek op zoek naar interessante boeken om de komende avonden mee door te komen.
Alain is een echte boekenwurm.
Na het doornemen van de vaak lijvige dossiers vol ellenlange verslagen van wetsdokters en forensische onderzoekers, las hij thuis nog eens de hele avond lang dikke turven van boeken.
Geen stationsromannetjes of detectiveverhalen, maar boeken over wetenschap, psychologie, filosofie, economie, politiek, etc.
In zijn fauteuil, onder de leeslamp in volstrekte stilte.Tenzij hij zin had in een streepje jazz, zijn favoriete muziekgenre.Elke avond opnieuw.
Voor Alain was het de ideale manier om zijn geest tot rust te brengen.
"Alleen met mijn boeken, meer heb ik niet nodig." Zei hij dan steeds.

"Dag Inspecteur Donck." Hoorde hij ineens van tussen de rekken.
Een vrouw stapte op hem af.
Lang haar tot ver over haar schouders, blond uit een potje, groene ogen, parelwitte tanden.
Wat lachrimpeltjes en kraaienpootjes, maar voor de rest was het een prachtige ravissante dame.
Alain schatte haar vooraan in de vijftig.
"En wie bent u, als ik vragen mag"? Vroeg Alain.
"Ik heb je vanmorgen een e-mail gestuurd.
Nadat ik vruchteloos probeerde om contact te krijgen met uw overste, commissaris Van Marcke."
"Dan bent u Sandra Van Nieuwenhuysen." Merkte Alain op.
"Dat klopt." Zei de dame.
"Kunnen we even discreet praten?" Vroeg ze.
"Tuurlijk?" Antwoordde Alain.
"Hier in de krantenhoek misschien?
Da's aan de tuinkant, niemand ziet ons zitten."
"OK, goed idee." Zei Sandra opgewekt.
Sandra stak meteen van wal.
"Alain, ik heb met veel moeite jullie willen bereiken, omdat ik enorm veel informatie heb.
Informatie over de praktijken van de Valkeneers waarbij minderjarigen betrokken waren.
Minderjarigen zoals Yuliyana Dimitrova, zo heette het ongelukkige meisje dat dood werd aangetroffen.
Ik ben al jaren aan het speuren en aan het onderzoeken.
Ik wilde oorspronkelijk maar één ding. Gerechtigheid voor mijn vader, die ik voor mijn ogen zag sterven.
Maar hoe dieper ik groef in het doen en laten van Richard en Arnaud Valkeneers, hoe stuitender en schokkender de dingen waren die ik aan de weet kwam.
Dankzij de hulp van de vermoordde Gunther Smets.
Die dan weer kon rekenen op de hulp van Kevin De Coninck die spoorloos is.
En voor wie ik werkelijk het ergste vrees.
Kijk... Ik kan me voorstellen dat nu jullie per toeval aan de weet gekomen zijn dat Kevin en zijn vriend Geoffrey in Le Mimosa werkten.
En dat Kevin gevoelige informatie ontvreemde voor Gunther Smets.
Maar, er is meer.
Gunther schrijft voor een alternatieve nieuwssite.
En ook ik schrijf daar artikels op.
Weliswaar onder een pseudoniem.
Zo maakte ik kennis met Gunther.
Die eveneens zeer gedreven en idealistisch was.
En goed op de hoogte van de praktijken die zich in Le Mimosa afspeelden
Hij werkte undercover in Le Mimosa en wist het vertrouwen van Kevin De Coninck te winnen... "

Ineens zweeg Sandra.
"Wat scheelt er?" Vroeg Alain.
Sandra keek naar een man die opvallend bleef rondhangen bij de krantenhoek.
"Kunnen we nergens anders praten?" Vroeg ze met angst in haar stem.
"Waarom niet"? Dacht Alain.
Ze stonden beiden recht en liepen naar de uitgang.
Galant opende Alain de deur voor Sandra.
Ze knikte en glimlachte even en liep naar buiten.
Toen weerklonken er knallen.
Sandra schreeuwde en viel op de grond.
In een reflex dook Alain opzij, en ging rechts achter de deur op zijn hurken zitten.
Hij zag een zwarte BMW pijlsnel wegrijden, aan boord zaten mannen met donkere huidskleur.

Sandra Van Nieuwenhuysen lag zieltogend op de grond.
Tientallen kogels hadden haar lichaam doorzeefd.
Ze draaide haar hoofd.
Keek Alain aan.
Hij liep naar haar toe.
Doodsangst stond in haar ogen.
Ze hapte naar adem, wilde iets zeggen.
"Bel een ambulance!" Riep hij naar het toegesnelde bibliotheekpersoneel.
"Mimosa... " Stamelde Sandra.
"Staat... Te koop.
Boel... Leeggehaald, vanmiddag."
"Wat?" Zei Alain verbaasd.
Hij zag haar ogen wegdraaien.
"Blijven praten Sandra!" Zei hij.
"De ziekenwagen komt zo."
¨Maar helaas. Het mocht niet meer baten.
Sandra draaide haar hoofd.
Hield op met ademen.
Ze stierf nog voor de ambulance arriveerde...

Alweer was er een slachtoffer gevallen.

Gerechtigheid voor Ronny 4

Alain en Sarah volgden de anderen.
Naar weer een nieuwe plek van de misdaad.
Ze arriveerden in een straat aan de rand van de stad.
Zomaar een straat, rijhuisjes.
Een volkse buurt.
Een wit laken in het midden van de straat.
Eronder lag een man van begin de veertig.
Geraakt door drie kogels.
2 in de rug, en 1 in het achterhoofd.
"Op klaarlichte dag neergekogeld." Zeiden de agenten die als eerste ter plaatse waren.
Alain tilde het laken op.
"Is zijn identiteit gekend?" Vroeg hij.
"Yep?" Zei de leidinggevende inspecteur.
"Gunther Smets. 42 jaar, ongehuwd, 'zonder beroep', woont hier twee huizen verder.
Wilde net zijn auto uitladen, toen er ineens 2 zwarte mannen uit een geparkeerde auto stapten en hem vastgrepen.
Ze wilden hem in hun auto sleuren maar hij kon zich losrukken en vluchten.
Daarop trok één van hen zijn pistool en begon te schieten.
Drie kogels raakten hem.
Fataal."
"Verdomme." Zei Alain.
"Da's de broer van Kurt Smets, mijn garagist.
En toevallig of niet, ook de werkgever van Kevin De Coninck.
Heel bizar allemaal."

Niet veel later zaten Alain en Sarah bij Kurt Smets om het vreselijke nieuws te melden.
"De Gunther begot". Zei hij.
"We kwamen wel niet overeen, maar toch.Het bleef mijn broer hé. Shit gast, ik ben er niet goed van."
"Wat zat er scheef tussen jullie?" Vroeg Alain.
"Wel." Begon Kurt Smets.
"Gunther en ik, wij waren als de krekel en de mier.
Ik ging op mijn veertiende al gaan werken.
's Morgens vroeg eruit, pas 's avonds laat gedaan.
Hij hing liever rond op straat, en ging heelder nachten uit.
Hoe vaak dat hij pas 's morgens vroeg thuiskwam, meestal goed doorzopen.
Terwijl ik aan de ontbijttafel zat. Zo ging het jaar in jaar uit. Ik werkte hard en schopte het tot ploegbaas bij mijn toenmalige werkgever, Garage Van Aelst.
Gehuwd, had een gezin, eigen huis. Later ook een eigen zaak, waar ik al mijn spaarcenten instopte. Deed het allemaal zelf, zonder hulp van wie dan ook.
Hij zat op de unief, hij was de jongste thuis.
Hij mocht studeren van vader en moeder.
Nu ja... Studeren.Ik noem het eerder 'lanterfanten op vaders kosten'. Heelder dagen rondhangen in van die obscure actiegroepjes.
Meermaals opgepakt bij betogingen en manifestaties.
En ja, zijn rood-groene gedachtegoed botste keihard met mijn kijk op de realiteit als hardwerkende zelfstandige.
Bij familiefeesten zaten  we altijd apart en werden politieke onderwerpen gemeden.
Omdat er toch alleen maar ambras van kwam."
"Welke richting volgde je broer op de unief"?
"Eerst rechten, maar dan had hij achter de rug van onze ouders om van richting veranderd.
'Pol&Soc'.
Die nutteloze richting voor halfzachte post Mei-68'ers die denken dat ze de wereld konden verbeteren.
Daarna werd het journalistiek. Maar dat werd ook een dikke flop.
Hij weet en kent van alles, maar hij heeft niks in zijn handen.
Meer werkloos dan wat anders, en altijd in geldnood.  Meerdere keren door zijn huisbaas aan de deur gezet, volledig terecht als je het mij vraagt.Dan stond hij natuurlijk bij mij aan de deur hé, dan was 'broerke' de goeie.
Hij stond aan de dop, maar werkte natuurlijk in het zwart.
Artikelen schrijven voor allerhande obscure websites, verhandelingen schrijven voor studenten, een blog bijhouden, dat soort dingen.
Ach die jongen maakte er gewoon een zootje van.
Met hetgeen hij schreef maakte hij natuurlijk ook vijanden.
Logisch, want hij schuwde de verzinsels en zelfs gratuite leugens niet.
Ja, logisch dat hij dan mensen kwaad kreeg.
Enkele jaren terug kreeg hij klop van gasten die hun job kwijt speelden als gevolg van een lasterlijk artikel waarin hij aankloeg dat de ondernemer in kwestie door een stakingspiket vlamde.
Hij haalde die man dan ook echt door het slijk. Dit terwijl ik heel goed weet dat hij een zeer goede baas is en zijn personeel zeer goed betaalt.
Maar ja, probeer maar eens je bedrijf draaiende te houden als er in de straat een stakingspiket staat dat niet eens voor zijn bedrijf bestemd was, maar waar hij wel de dupe van was.
Door dit artikel kreeg die ondernemer meermaals bezoek van de arbeidsinspectie en financiële inspectie die zijn bedrijf lieten stilleggen.
Dat was de druppel, het bedrijf ging failliet.
Boze arbeiders besloten om Gunter een lesje te leren.
Resultaat: Oogkas gebroken, kaak gebroken, twee tanden kwijt, paar gebroken ribben, en een gebroken knieschijf.
Maar denk je dat hij eruit leerde?
Nee.
Hij noemde die arbeiders 'achterlijke bazenpoepers'.
Nadien ging hij gewoon verder.
Zei het nog zo dikwijls.
"Gij  gaat nog eens tegen de verkeerde botsen."
En zie... Ik heb gelijk gekregen.
Of niet soms?"Kurt zweeg, en boog het hoofd.
Alain klopte op zijn schouder.
"Innige deelneming", zei hij vaderlijk.

Terug op het bureau zat Alain het dossier Ronny Meurens te bestuderen.
Hij las de getuigenverslagen en de processen verbaal.
En leerde dat veel van die processen verbaal geseponeerd werden 'wegens gebrek aan bewijs'.
Vooral als de namen van Richard Valkeneers of zijn zoon Arnaud teveel werden genoemd.
Hij besefte meteen dat dit hem ook te wachten stond.
Hij liet meer gearchiveerde dossiers aanrukken die verband hielden met de Valkeneers.
"Dat is toch stuitend." Zei hij.
"Dat telkens er een onderzoek teveel over hun doen en laten blootlegde.
Ofwel de PV's werden geseponeerd, ofwel de onderzoeken werden stilgelegd, ofwel de rechercheurs van de zaak werden gehaald.
En pas op... Dat was niet alleen vroeger zo.
Maar ook in recentere zaken.
En het draaide nochtans om zware feiten hé."
Sarah stond achter hem en leunde op zijn schouder.
Hij voelde haar warme ademhaling.
Rook haar geur.
En voelde zich meer en meer ontspannen.
Hij keek om en glimlachte.
"Meisje." Zei hij zacht.
"Laten we ons morgenmiddag even 'terugtrekken'." Zei hij.
Terwijl hij met zijn linkerhand de rug van haar rechterhand streelde.
Sarah's helblauwe ogen begonnen te schitteren.
Ze lachte haar parelwitte tanden bloot en streelde even zijn haar.
"Ik stap maar eens op." Zei ze. "Het is al bijna zeven uur.
Blijf je nog lang?" Vroeg ze nog.
"Nog even." Zei hij.
"Ben bijna rond, ik weet zo ongeveer wat ik moet weten om zicht te krijgen op de hele zaak."

De volgende ochtend troffen Alain en Sarah elkaar zoals elke dag in 't Crossaintje'.
Een gezellige koffiebar aan de overkant van de straat waar het politiebureau zich bevond.
Sarah zat al aan tafel en Tom, de uitbater had net een 'Gezond ontbijt' neergezet.
Twee broodjes, sneetjes kaas, mager kippewit, een fruitsalade en een groot glas sinaasappelsap.
Alain kwam binnen met de ochtendkrant onder zijn arm.
"Goeiemorgen Meneer Donck, zoals gewoonlijk."
Alain knikte en Tom ging achter de toonbank om een kop 'koffie, zwart zonder suiker' te zetten voor hem.
"Goeiemorgen." Zei Sarah. "Je ziet er moe uit, ben je nog lang gebleven?" 
"Tot tien uur gisterenavond, dan nog een ommetje. En dan thuis nog wat gelezen tot een uur of één 's nachts." Antwoordde Alain.
Hij bladerde door de ochtendkrant.
"Een artikel over de schietpartij van gisteren." Mompelde hij.
"Mijn God wat maken die journalisten er toch een zootje van.
"Schreef lasterlijke artikelen over magistraten en bemoeienissen van buitenaf in gerechtelijke onderzoeken." schrijven ze.Wat een triestig niveau toch ook alweer.Moesten die prutsjournalistjes eens hun werk doen dan zouden ze weten dat Gunther Smet meer dan genoeg redenen had om te schrijven wat hij schreef.
Ik heb alles wat hij op zijn weblog schreef vergeleken met de dossiers rond de familie Valkeneers.
En het moet gezegd... Die jongen was echt wel goed op de hoogte.
Ondanks zijn linkse gedachtegoed en zijn 'laisse-faire' mentaliteit.
Was die Gunther Smets 'genen uil'.

Hij en zijn broers waren duidelijk tegenpolen.
Kurt de harde werker, die leefde voor zijn job, het geld, het materiële.
En Gunther was de idealist, de jongen die dacht dat hij de wereld ging veranderen.
De vraag is.
Hoe kwam hij aan al dat beeldmateriaal dat we op zijn computer vonden?
Al die opnames van seksfeestjes met prominente lieden uit de maatschappij.
Ik kan me niet voorstellen dat je in zo'n keet zomaar even kan binnenwandelen en wat camera's zetten."
"Hij had vast hulp." Merkte Sarah op.
"Maar van wie?
En hoe komen we dat ooit te weten?"
Opeens zweeg Alain.
En bleef hij voor zich uit kijken.
"Sarah... Niet omkijken.
Maar daar bij de deur. Daar zit de vriend van Kevin De Coninck die we ondervroegen.
En hij is in het gezelschap van Rudy Verreycken, die in opdracht van Arnaud Valkeneers Le Mimosa uitbaat".
Sarah draaide haar ooghoeken.
Ze zag de rug en het achterhoofd van een blonde jongen.
"Rudy stopt Geoffrey iets toe, een enveloppe.
Wel wel wel... " Mompelde Alain.
"Die Geoffrey zou zijn eigen maat toch niet verraden hebben zeker?
't Zou me niet verbazen?
Die Geoffrey Van Honsbroeck is alles behalve een engeltje.
Eigenlijk is hij nog een groter stuk stuk crapuul dan Kevin De Coninck.Nog geen 23 jaar, maar hij heeft nu al een strafblad van hier tot aan ons bureau hier aan de overkant van de straat. Afpersing, slagen en verwondingen, aanranding.
Aanzetten tot prostitutie.
Hij is wat ze een 'loverboy' noemen.
Je kent dat wel, van dat soort gasten die jonge kwetsbare meisjes de kop zot maken, en ze dan in de prostitutie dwingen.
Gepatenteerd leugenaartje en als je het mij vraagt...
Steken ze dat ventje voor mijn part in een bootcamp voor een paar jaar!!!"

Rudy rekende af, en verliet de tent.
Geoffrey bleef achter en dronk zijn kop koffie leeg, waarna hij de kap van zijn 'hoodie' over zijn hoofd trok.
"Kom Sarah, het is aan ons." Zei Alain.
Toen Geoffrey zijn jas aandeed en wilde vertrekken greep Alain hem vast.
"Kom Geoffrey, gij moogt met ons mee naar 't bureau."
"Waarom?" Zei Geoffrey verbaasd.
"Ik heb niks gedaan."
Sarah griste de enveloppe uit zijn achterzak, en opende die.
"Mooi bedrag." Zei ze.
Ze haalde de bankbiljetten eruit, allemaal briefjes van 500 euro.
"5000 euro, wat heb je daarvoor gedaan?" Vroeg Sarah.
"Klusjes in het zwart?
Goed betaald zeg amai."
Geoffrey keek nerveus om zich heen.
"Kom meekomen." Zei Alain.
"We zullen dat varkentje eens wassen".

In de verhoorruimte werd Geoffrey stevig op de rooster gelegd.
"Bon." Zei Alain.
"Vertel het nekeer.
Waarvoor krijgt een garagehulpje met een zwaar gerechtelijk verleden zomaar vijfduuzend patatten van de uitbater van de duurste hoerenkeet van de stad?
Dat zal vast niet zijn om in het zwart zijn sjieke sportwagen een smeerbeurt te geven denk ik dan zo?"
"Het was een oude rekening." Probeerde Geoffrey.
Voor klusjes die ik in het verleden heb gedaan.
Ze moesten me nog geld.
Ja hey! Ik laat me niet doen hoor.
Ook niet door zo'n gasten."
"Leugens." Gromde Alain.
"Leugens, leugens, en nog eens leugens!
Elke keer als gij hier verhoort wordt, dan komt de ene leugen na de andere.
Als we de onzin moeten geloven die ge hier in dit lokaal allemaal hebt uitgekraamd, dan zijde gij het heiligste boontje van heel de stad.
Maar uw strafblad... Vertelt iets heel anders Geoffrey Van Honsbroek!
Ge hebt zogezegd uw leven gebeterd, vast werk gevonden.
Staat allemaal zo schoon hé.
Doen alsof ge op het rechte pad zijt.
Uw schoonste glimlach op uw schijnheilige smoeleke.
Meneerke Van Honsbroek denkt dat hij hier met een stel uilen te doen heeft."Ik weet van niks meneer, echt waar meneer, mijn naam is haas meneer... "  Ik ben rechercheur Geoffrey, vergeet dat vooral niet!
Ik heb al bij grotere leugenaars en stijfkoppen dan gij de waarheid uit hun bek gekregen!
Ik ben geen naïef tienermeisje dat ge de kop kunt zot maken met als enige doel haar te dwingen om zich te laten neuken door vreemde ouwe venten Geoffrey Van Honsbroek.
En nu voor de dag ermee!" Snauwde Alain.
"Waarvoor geeft Rudy Verreycken u zomaar 5000 euro.
Zo vlak nadat uw beste maat spoorloos verdwijnt, en het meiske dat wegliep uit de hoerentent waar Rudy de scepter zwaait is ontsnapt dood en gruwelijk verminkt wordt teruggevonden! Dat meiske waarover Kevin zich ontfermde."
Alain keek naar Sarah.
"Geef uw GSM maar aan mijn collega!" Gebood hij Geoffrey.
"We gaan het rap te weten komen."
Geoffrey ging voor de bijl.
"Ja." Zei hij.
"Ik heb Kevin verraden.
Vlak nadat hij SMS'te dat hij met Yuliyana naar Antwerpen vertrok.
Belde ik naar Rudy.
Die was natuurlijk blij te weten waar Yuliyana uithing.
Hij zei dat ik een flinke beloning mocht verwachten.
Daar was het mij om te doen.
Kon de poen best gebruiken.
Hey. Ik wilde nog delen met de Kevin hé, maar nee die moest zonodig stom gaan doen.
Soit, dacht ik. Dan maar zonder hem."

Alain bonkte keihard met zijn vuist op tafel.
"Gij smerige, laag bij de grondse, egoïstische, materialistische, LEUGENACHTIGE VERRADER!!!" Schreeuwde Alain verontwaardigd.
Uw beste maat wil een meiske uit de klauwen van die pooiers helpen.
En gij verraadt hen allebei voor vijfduuzend ballen.
Dat meiske hebben we eergisteren gevonden.
Letterlijk tot moes geklopt.
Doodgemarteld."Hij legde een foto van het gruwelijk verminkte lichaam van Yuliyana op tafel.
"Kijk eens... Proper hé!
Zestien jaar oud Kevin.
Zestien jaar!
En zo werd ze door een wandelaar gevonden.Maar ja dat doet u niks zeker hé.
Voor u was dat toch maar 'een hoerke' hé.
Die moogt ge doodmartelen als ze moeilijk beginnen doen.
Of niets meer opbrengen.
Gij zijt nu al op weg om een keiharde psychopatische klootzak met twee gezichten te worden.
Al eens gedacht wat die smeerlappen misschien met Kevin hebben gedaan?"
Geoffrey zuchtte.
"Er was meer.
Kevin en ik we werkten af en toe in 't zwart voor Rudy Verreycken.
Kevin kwam er regelmatig de computer herstellen en up to date houden. Ja die kent daar wel 't één en ander van.
Ik hielp er wel eens 's avonds.
De vaten vervangen, 't leeggoed sorteren, dat soort dingen.
Zo ben ik erop uit gekomen dat Kevin regelmatig bestanden afhaalt van de computer van Rudy, nu ja eigenlijk de computer van Arnaud Valkeneers.
Ik heb Kevin na het werk gevolgd... Allez ja, geschaduwd.
Meermaals eigenlijk.
Zo kwam ik te weten dat hij die informatie die hij op USB-sticks had verzameld doorgaf aan die Gunther Smets. Die journalist die van die kritische dingen schrijft op zijn weblog en andere website's.
Toen ontsnapte Yuliyana, en Kevin nam haar onder zijn hoede.Wist haar uit de klauwen van 'De Zwette Nonkels' te houden, ging ermee zelfs op de vuist.
Maar ja de Kevin kwam daarmee weg, die heeft nog aan kickboksen gedaan.
Waarna hij haar meenam naar zijn appartement.Ik probeerde dat nog uit zijn kop te praten. Maar ja, meneerke wilde zogezegd zijn leven beteren.Meer nog, hij wilde niet langer werken voor Rudy, noch voor de familie Valckeneers.
Kon godverdomme meer verdienen met een uurke aan een computer te werken dan met een godganse dag zijn botten af te draaien voor diene fucking gierigaard van een Kurt Smets.
Maar nee!Ewel ja, toen dacht ik bij mijn eigen: 'als ik niet alleen doorgeef waar Yuliyana is, maar ook aan Rudy vertel over die USB-sticks.
Dan kan ik meteen meer geld vragen voor al die info'.
Geld dat ik goed kan gebruiken.
Meer nog.
Misschien wil de Rudy wel da 'k voor hem ga werken?" Voegde Geoffrey eraan toe met een arrogante blik in zijn ogen, alsof het hem allemaal niet raakte.

Alain stond gedegouteerd recht en keek Geoffrey strak in de ogen.
"Godverdomme." Foeterde hij.
"Ik heb echt goesting, heel veel goesting.
Om u een paar GOEI DRAAIEN TEGEN UW OREN TE GEVEN!!!
Ontaard SNOTJOENG!!!"