Patiënt X 3

 

Sheila liep het ziekenhuis in en stapte naar de dienst intensieve zorgen.
 “Alleen naaste familie toegestaan op de afdeling mevrouw,” zei een dame achter een loket waarachter een hoop computerschermen stonden in wat eerder een soort controlecentrum leek.
“Ik ben hier op vraag van Karen Huygheleers,” zei Sheila waarna de verpleegster haar toegang verschafte tot de afdeling.
Karen liep Sheila tegemoet: “Fijn dat ge gekomen zijt Sheila,” zei Karen met een hartverwarmende glimlach. “Ghie kan altijd op mie rekenen mokke,” zei Sheila terwijl ze Karen een hartelijke knuffel gaf.
Sheila was heel erg gesteld op de lieve, spontane, gekke, altijd lachende en feestgrage Karen. Hoe ernstig en toegewijd ze was tijdens haar dienst, des te harder liet ze zich gaan in haar vrije tijd. Geen feestje kon doorgaan zonder haar en ze was niet vies van een one night stand of een stomende liefdesaffaire op zijn tijd. Sheila heeft zelf al aan den lijve mogen ondervinden wat dat betekent. Want ofschoon ze van stoere mannen houdt maakt Sheila er geen geheim van dat een echt vrouwelijke vrouw haar ook wel nat kan krijgen. En op het einde van een stevig feestje in de Dinky Toys fluisterde Sheila dit zacht in Karens oor. Karen pakte Sheila’s hand vast en nam haar mee naar haar appartement waar ze zelfs niet tot in de slaapkamer geraakte. In de gang trok Sheila Karens jeansbroek naar beneden en trakteerde haar op een zalige orale verwenbeurt die Karen zich zonder schroom liet welgevallen. 
Maar hoe wild Karen was op haar vrije avonden en hoe hard ze ook kon genieten van een stevig glas bier of een pittige cocktail gevolgd door een vettige kebab in de ochtenduren. De uren  die ze in de fitness doorbracht waren heilig voor haar. Ze besefte als geen ander dat ze de harde stiel die ze uitoefende alleen maar kon volhouden als ze haar lichaam in topconditie hield. En het resultaat mocht er wezen, geen man die niet omkeek naar haar prachtige gestroomlijnde lichaam… EN ZE WEET HET!

Karen opende de deur van de kamer van Patiënt X. Sheila liep naar binnen, de man draaide zijn hoofd en keek Sheila aan met het enige oog dat hij nog had en nog – al was het maar half – kon gebruiken.
“Quién eres tu?” zijn hij moeizaam. “Wie ben jij?”
“Mi nombre es Sheila, Mijn naam is Sheila en men vroeg mij om hierheen te komen omdat ik vlot het Spaans beheers,” zei Sheila in alle eerlijkheid.
Sheila bekeek de van top tot teen en vooral zijn tatoeages observeerde ze met grote belangstelling. Tegelijkertijd nam ze haar smartphone veegde enkele malen over haar scherm en typte enkele woorden in.
“Pero sé honesto. Su lenga materna no es el Español. Wees eerlijk, jouw moedertaal is niet het Spaans.
“Es el único idioma que intiendo. Het is de enige taal die ik begrijp,” zei de man.
“Ditt modersmal är Svenska, eller hur?” Zei Sheila in het Zweeds dat ze had opgezocht via Google Translation.
De man bewoog nerveus zijn hoofd heen en weer.
“Hur vet du det? Hoe weet je dat?” vroeg hij ineens.
“En je spreekt en begrijpt ook Nederlands nietwaar?”
“Ja,” zei de man terwijl hij nog heftiger met zijn ogen knipperde en met zijn hoofd schudde, en hij tenslotte zijn trillende handen naar Sheila uitstak.
“Wie ben je? En waarom weet je zoveel over mij?”
“Dit is nu niet belangrijk. Weet je hoe je heet?”
“Mag… Magnus…
Magnus Robardsson.”
“Waar ben je geboren?” vroeg Sheila.
“Lulea, Sverige… Zwe… Zweden.”
“Goed zo,” zei Sheila, “je geheugen keert langzaam terug.”
“Hoe doe je dat toch? Hoe weet je dit allemaal?” vroeg Karen.
“Seffes mokke,” zei Sheila.
“Hoelang ben je al in België?” vroeg Sheila.
“Twee jaar.” Was het antwoord.
“Waar werk je?”
Dan hulde Magnus zich in stilzwijgen. Hij keek vertwijfeld naar het plafond.
“En Jävel. Een klootzak,” zei Magnus.
“Heeft mijn leven ver… “
Magnus slaakte een luide jammerkreet en schudde zijn hoofd vertwijfeld heen en weer.
Sheila zag zijn vertwijfeling. De vertwijfeling van een man die elke hoop op een normaal leven moest opgeven en voor de rest van zijn leven een wrak zou zijn.
“Ik heb zelfs geen pik meer,” zei Magnus vol bittere vertwijfeling. “Ik die zo genoot van het liefdesspel en vrouwen zover deed krijgen dat ze zich helemaal gaven.
Wat voor zijn heeft mijn leven nog.”
Die woorden, de aanblik van een man zonder hoop op een normaal leven. Het raakte Sheila diep in het hart. Rauw en ongenadig.

Dan ineens verliet ze de kamer. “Gaat het Sheila?” vroeg Karen nog. Maar Sheila luisterde niet en liep de afdeling intensieve zorgen uit recht naar de uitgang. Eens in haar pick-up truck schreeuwde ze letterlijk de ziel uit haar lijf!
“Mien schuld!!!” Schreeuwde ze. Haar kreet was rauw en doorleeft!
“’t Es ghodverdomme ol mien schuld!!! Stomme stake da ‘k zien!”
Sheila sloeg zichzelf meerdere keren in het gezicht en trok als een razende aan haar haren.
Dan startte ze haar pick-up en reed ze naar huis, maar ze was zo weg in haar gedachten dat ze bijna een ongeval veroorzaakte. Een kwaaie man stak zijn hoofd uit het raam van zijn bestelwagen met Nederlandse nummerplaat: “Zie toch wagge doet achterlijk wijf. Koopt u nog ne grotere

kar woar dagge nie meej kunt reie! Stomme geit, brulde hij met zijn duidelijk hoorbaar Noord-Brabants accent.
Sheila negeerde de kwade man en reed door even later was ze thuis en sloot ze zich op in haar vertrekken waar ze muziek opzette, een stevige portie Metallica op maximum volume.
Daar greep ze naar de whiskyfles en zoop ze zichzelf letterlijk lazarus. Tegelijk vloekte en raasde ze alsmaar harder. Ze haatte zichzelf, walgde van zichzelf. Het besef dat ze door Magnus te schaduwen en zijn doen en laten door te geven aan zijn werkgever Lionel Brackxs Ook al bleek er uit niets dat Magnus zich schuldig maakte aan het overmaken van interne of geheime informatie over het project waar hij op dit moment aan werkte, toch toonde ze de foto’s om aan te geven waar hij op dat moment wel mee bezig was. En ineens besefte ze dat ze dat maar beter niet had gedaan en waarom.
Sheila schonk nog een glas whisky in en staarde voor zich uit met de bijna lege fles whisky in haar handen. Om dan gewoon het glas te negeren en de hele fles leeg te drinken. Om dan in haar zetel als een blok in slaap te vallen.

Intussen in het bureau van de recherche.
“Bon mannekes, ik heb goed nieuws. Patiënt X is bij kennis en het blijkt wel degelijk om Magnus Robartsson te gaan. En ik denk wel dat de commissaris weinig andere keuze heeft dan ons de toestemming te geven om eens langs te gaan in dat bedrijf en eens een paar gerichte vragen te stellen.”
“Ik zou mij geen illusies maken chef,” zei Bart. “Wat er in dat bedrijf gebeurt is top secret en dit omwille van de moordende concurrentie in de sector waarbij men bedrijfsspionage niet schuwt.”
“Ha, misschien heeft die Magnus Robardsson voor een paar stuivers informatie over zijn project doorgespeeld aan de concurrentie en heeft dat Lionel Brackxs heel erg kwaad gemaakt.”
“Speculaties chef, niets dan speculaties. Kan je dit hard maken? Je spreekt over één van de grootste werkgevers in een zeer gespecialiseerde sector die heel wat hooggeschoolde profielen aan he werk zet. Besef eens chef dat je zo iemand niet zomaar kan beschuldigen op basis van natte vingerwerk.”
“Als ik daar gewoon wat vragen kan stellen, dan zal snel duidelijk worden of mijn stelling natte vingerwerk is of niet Bart. Maar daarvoor moet ik dat eerst mogen.
Snapt ge dat een beetje? Onnozel betweterke!” bromde Alain terwijl hij zijn kop opnieuw vulde met koffie ‘heet en straf’.
Hij belde naar de commissaris en trok dan aan Barts mouw. “Kom jongen, werk aan de winkel,” bromde hij.