Grijs en saai.

Dag lieve mensen.

Het is weer januari, de feestdagen zitten erop en het nieuwe jaar is nu tien dagen oud.
We doen het terug wat rustiger aan, gedaan met de sloten drank en het copieus tafelen. Het feestgedruis verstomd en we hebben terug wat meer aandacht voor ons lichaamsgewicht en de voedingswaarde van wat er op ons bord ligt.
Ok, er zijn natuurlijk nog de nieuwjaarsrecepties, en het obligate ‘nieuwjaren’ bij die ene verre tante of nonkel met een stukske taart en met koffie al dan niet vergezeld met een druppelke of een glaasje cognac. Maar tegelijk wordt de kerstboom afgebroken en gaat de kerstversiering voor minstens elf maanden de kast in. Kortom, het leven gaat weer zijn gewone gang.

En ja dat is altijd weer een beetje wennen. Het is nog altijd vroeg donker en het weer is grauw en koud. We leven weer volgens de aloude routine en er zijn geen verlengde weekends in het vooruitzicht. Overdag werken en zien dat we met alles klaar geraken en de avond brengen we door binnen samen met onze geliefden. Weliswaar zonder boom met lichtjes en rijkelijk gedekte tafels en dure cadeaus, maar gewoon samen met elkaar. En we kruipen op een treffelijk uur in bed want morgen is het weer vroeg dag.
ZO SAAI!!

Wel ja, als tiener dacht ik er ook zo over. Ik baalde toen de vakantie over was, net omdat wat er op volgde zo saai was. Braaf naar school, de hele dag in dat muffe klaslokaal en dan ’s avonds huiswerk maken en dan vroeg naar bed. En het weekend was nog zo ver weg hé.
Maar nu ben ik 51 jaar oud, en ik moet eerlijk zeggen dat ik er vandaag de dag heel anders over denk.

Het is nu zaterdagnamiddag, iets na zestien uur. Het is stil in huis, mijn zoetje slaapt en er speelt geen TV noch radio. Het enige geluid dat ik hoor is het getokkel van mijn vingers over het toetsenbord en het getrippel van hondenpootjes op het laminaat. Af en toe kijk ik uit het raam en daar gaat het leven gewoon verder. Er rijden auto’s, af en toe een lijnbus en iemand laat zijn hond uit. Negen kansen op de tien in  het één van de honden of hondjes die ik tegenkom tijdens mijn dagelijkse wandeling met mijn hondjes, en heeft Celientje het diertje al een kusje gegeven. De luchten zijn grauw en het is koud en kil buiten.
Heerlijk toch.

Ik trek me even geen lor aan van het gekke gedoe buiten. Ik negeer het nieuws, het gaat toch maar over de fratsen van Trump of van onze eigen politiekers. Het is stil in huis en rustig in mijn hoofd en vooral dat laatste probeer ik vast te houden.
Ik heb de laatste dagen amper Facebook open gedaan, en ik probeer dat vooral om dat zo te houden. En dat vooral om mij  niet te verliezen in de polemiek die er heerst in de commentaarsecties. Want ik betrap mijzelf er op dat ik me teveel opjaag in de domme praat die er vertelt wordt. En ik heb soms de neiging om ofwel mij te laten vangen door het negativisme dat er wordt verspreid of om mij er aan te ergeren. En wat ik ook probeer te mijden zijn die pagina’s vol hunker naar vroegere tijden, daar heb ik het trouwens al eens over gehad.
En ik zou met die mensen in discussie kunnen/willen gaan, maar ik weet intussen dat dat geen goed idee is. Ze zijn zo vol van hun grote gelijk dat het toch uitmond in een potje schelden en verwijten en je krijgt al snel een naam of imago opgeplakt. Met andere woorden, je bent een ‘linkse rat’ of gewoon ‘woke’ voor je het beseft. Nee merci, dat hoeft voor mij niet meer.

Het machtige universum.

Nee, dan liever mij wat verdiepen in dingen die er echt toe doen. Lezen, opzoeken, uitzoeken, uitpluizen. Over de wetenschap, het menselijk lichaam, onze hersenen, over de oorsprong en de bouwstenen van het leven. Over het universum waar wij allen deel van uitmaken.
Wij zijn sterrenstof net zoals alle andere levende wezens, dieren, planten en schimmels. Onze lichamen bevatten dezelfde bouwstenen als de sterren, planeten, kometen, rotsen, mineralen, algen, schimmels, vissen, vogels en zoogdieren. Een blik op de sterren is een blik op ons verleden alsook op onze toekomst. Een blik op de ondergaande zon is de blik op de meest nabije bron van leven en van licht. Zonder de zon zou leven op deze planeet niet mogelijk zijn.

Ach, hier ga ik het nog wel vaker over hebben, dat weet ik nu al.
Liefs.
Miguel.