Patiënt X (slot).

 

De Aula van Begrafenissen Ceustermans zat afgeladen vol voor het afscheid van Saar Hazeldoncks. 
Het was een sobere maar zeer emotionele plechtigheid. Saar was een zeer graag geziene vrouw. Niet alleen op haar werk waar ze haar job als HR-Manager zeer ter harte nam, maar ook bij de volleybalclub waar ze niet alleen jaren actief lid was en het zelfs goed deed in de competitie. Maar waar ze ook in het bestuur zetelde en er zelfs penningmeester werd en in die functie zeer gulle sponsors wist aan te trekken.  
Vooraan zat Magnus, Karen Huygeleers zat naast hem en hield zijn rechterhand vast. Magnus staarde vol vertwijfeling voor zich uit en de tranen rolden over zijn wangen. Sheila werd door Jan Ceustermans tot bij Magnus en Karen gebracht en zette zich naast Magnus. Het was Karen die hierom had verzocht. “Fijn dat je gekomen bent,” zei Karen met zachte stem. 
“Spreekt toch vanzelve zekers,” zei Sheila die een krop in de keel had. 
“Ek woaren de latste persoon die met Saar geklapt heit,” zei Sheila op fluistertoon. “En dat komt hard binnen Karen, echt wel.” Karen keek Sheila aan en knikte. “Ik versta het,” zei ze. 
De plechtigheid begon en familie en vrienden namen het woord en loofden Saar voor haar eerlijkheid, directheid, kameraadschap, hulpvaardigheid en haar goede raad. Haar lievelingsmuziek werd afgespeeld en Sheila bedacht dat Saar een verdomd goeie smaak had. Veel rock ballads zoals November Rain van Gun’s & Roses en Tears In Heaven van Eric Clapton.  
Dan rolde Magnus zijn rolstoel naar het spreekgestoelte. Hij rechtte zich op, greep het spreekgestoelte met beide handen en klampte zich eraan vast en nam dan het woord.  
“Saar, liefje. 
Ik was een vreemde in dit land, maar jij maakte me wegwijs. Jij hielp mij met de ingewikkelde administratie en de doolhof van de ambtenarij. Je schreef me in voor een taalcursus en hielp me ook met het doorwroeten van deze toch ingewikkelde taal met al zijn vervoegingen en vooral zijn DT-regels.  
Maar ook emotioneel groeiden we dichter naar elkaar toe. 
Saar, liefje. 
Ik heb de wereld rondgezworven en tijdens die zwerftochten heb ik veel vrouwen ontmoet en bemind. Maar geen één van die vrouwen was in staat mij te geven wat jij me gaf. Wanneer wij samen waren, wanneer wij samen intiem waren. Lieve Saar, dan vergat ik gewoon de wereld en alles om me heen. 
Jij bracht me niet naar de zevende hemel, maar naar een veel hoger universum, één waar alleen maar liefde is. 
Saar, liefje. Ik weet dat jij daar nu bent en op me wacht. En als mijn tijd gekomen is lieve Saar.  
Dan zal ik je daar ontmoeten. 
Vaarwel Saar, liefje.” 

Na de dienst - waarna de asse van Saar werd uitgestrooid in De Leeghaardsbossen waar ze graag wandelde, jogde en met Magnus de meest magische liefdesmomenten beleefde – besloten Karen, Magnus en Sheila om in ’t Vleeschhuys een stevige hap te gaan eten. Ook Lou en Morgane zouden hen dan vergezellen. Lou had wel trek in een stevige lap vlees. 
“En wat ga je nu doen?” vroeg Sheila aan Magnus. 
“Terug naar Zweden,” was het directe antwoord. “Het was mijn vader die het voorstelde. Hij is momenteel met mijn moeder op weg naar hier en zouden hier tegen de avond aankomen. Ze willen wat er is scheefgelopen voor ik vertrek goedmaken door mij helpen en vader heeft ervoor gezorgd dat ik kan revalideren in één van de beste revalidatiecentra van Scandinavië. Dat is wel gelegen in Denemarken maar een kniesoor die daarop let.  
Sheila keek naar Karen, het viel haar op dat het vertrek van Magnus haar zwaar viel. 
Na de maaltijd liep ze samen met Karen door de straten.  
“Ghie ghoat hem missen hé.” 
“Ja,” zei Karen met een snik in haar stem. 
“Ik heb me zijn lot aangetrokken, ik heb hem verpleegd, zijn tranen gedroogd, hem moed ingesproken en hem opgemonterd. Na zijn ontslag mocht hij bij mij logeren, want zelfstandig wonen zit er niet meer in, de huur van zijn appartement is opgezegd.  
Fuck, wij hebben zo’n diepe gesprekken gehad, elke avond opnieuw toen hij bij mij logeerde,” zei Karen die tegen haar tranen vocht. 
“Alleine mor gesprekken?” vroeg Sheila terwijl ze haar arm rond de hals van Karen sloeg. 
“Sheila. Dit kan ik wel aan u kwijt meid.  
Een man heeft geen penis nodig om een goeie minnaar te zijn hoor,” zei Karen met een diepe brok in de keel. “Ik kan heel goed begrijpen waarom Saar zo’n harde crush op hem had.” 
In diepe gedachten verzonken liepen twee vrouwen door de straten. Hun hoofden lichtjes beneveld door de wijn en de stevige whisky die ze dronken bij wijze van afzakkertje.