Geen commentaar.

Dag lieve mensen.
Wat laten de mensen zich toch graag gaan op sociale media met hun vaak achterlijke commentaren.
Commentaren vol venijn tegenover publieke figuren. En dan nog het meest van al politici.
Ook al is het zo dat je als publieke figuur en zeker als politicus tegen een stootje moet kunnen, mag het toch wel eens gezegd worden dat er grenzen zijn aan het vitriool die bepaalde figuren zo nodig moeten gaan spuien.
Commentaren tegen al wie niet voldoet aan hun ideaalbeelden of wie hun idyllische wereldbeeld ook maar durft te bezoedelen. Denk maar gerust aan allochtonen, homo’s, transpersonen, mensen met een links wereldbeeld, mensen die zich zorgen maken over het milieu en het klimaat, enzovoort.
Commentaren vol venijn, vaak aangedikt met de gemeenste scheldwoorden en de grofste bewoordingen. Vaak neergeschreven met veel ingehouden woede en vooral frustratie;

Berichten op sociale media wekken veel emotie op. Ze gaan over zaken waarover wij bezorgd zijn. Over dingen die ons kwaad maken en die ingaan tegen datgene wat wij denken dat juist en correct is. Men speelt op de mensen hun gevoel met schokkende beelden en vlammende teksten die inspelen op ons gevoel en dan vooral ons onderbuikgevoel.
En net omdat de mensen zich tijdens het scrollen op sociale media zich laten leiden door hun onderbuikgevoel, zijn zij vatbaar voor foute informatie of zoals dat tegenwoordig heet, ‘fake news’.

Wanneer we vol zijn van emoties als woede, verontwaardiging of afkeer, dan denken wij niet meer helder na en zijn we niet meer voor rede vatbaar. Geloof me, ik ben zelf ook zo en ik heb ook enige uitschuivers gemaakt op sociale media waardoor ik ‘In de ban van Facebook’ terecht kwam. Maar ik probeer hieruit te leren en als er één ding is dat ik intussen heb geleerd is om gewoon even te wachten voor je op enter drukt en je tekst nog eens te herlezen. Een ander iets is dat ik een dagboek bij hou op mijn harde schijf, waarin ik schrijf hoe ik me die dag voelde, wat me bezig hield of wat me inspireerde tot bijvoorbeeld het schrijven van een nieuw verhaal of blogartikel. En dat laatste is eigenlijk heel interessant. Want zo kan ik nog eens terugkijken naar wat mij een maand, een jaar of twee jaar geleden bezig hield. En daar komen dan wel eens heel interessante dingen uit.

Waar we te weinig bij stilstaan is hoe onze hersenen reageren op die onophoudelijke stroom van informatie langs meerdere bronnen die dagelijks op ons afkomt. En dan heb ik het niet alleen over nieuws, maar ook over bijvoorbeeld reclame. Reclame is overal en je kan niet om die onophoudelijke stroom van reclame in de vorm van TV en radiospotjes, banners, pop-ups en filmpjes voor of na het afspelen van een video op Facebook of Youtube heen.
Reclame beïnvloed ons denken en handelen, en dat doet het door in te spelen op onze emoties eerder dan op ons vermogen om rationeel na te denken. En het jammere is dat ook de makers van sociale media content, maar ook krantenredacties meer en meer op onze emoties gaan spelen. Veel links naar allerlei artikels op sociale media zijn niets meer dan clickbaits. De titels zijn vaak ronkender dan de inhoud ervan, en het jammere is dat traditionele media zoals kranten, tijdschriften of TV zenders hieraan meedoen. Zelfs in het TV journaal speelt men in op je emoties door cliffhangers die je aandacht moeten vasthouden voor men een iets saaier – maar daarom niet minder belangrijk – thema aansnijdt. Kan er mij eigenlijk eens iemand vertellen welke nieuwswaarde de strapatsen van een in een masker gehulde BV of het vallen van de eerste sneeuw hebben dat men er zoveel aandacht moet aan besteden in een TV journaal. Waar is de tijd dat het nieuws voornamelijk over binnenlandse en internationale politiek ging, aangevuld met gerechtelijk nieuws of andere belanghebbende maatschappelijke tendensen.
Saai, zeg je? Welja als je er zo over denkt dan heb ik slecht nieuws voor je.
Je hersenen zijn gehackt!

In dit boek wordt heel duidelijk uitgelegd wat ik bedoel met...
Uw hersenen zijn gehackt. 
(AANRADER!)

Afleiding.
Heb je je al eens afgevraagd waarom je steeds weer naar je smartphone grijpt? Hoe vaak heb je Facebook of Instagram al geopend vandaag? Weet je hoeveel tijd je per dag of per week doorbrengt met doelloos scrollen op je smartphone?
Je kan dat goed bijhouden, dat weet je toch? Bij instellingen vind je een functie ‘digitaal welzijn’. Doe dit eens open en doorwroet dat eens op je gemak, je zal verstelt staan van je scroll en surfgedrag, echt waar.
Zelf zit ik toch zeker minstens anderhalf uur op mijn smartphone te scrollen. Pas op, dat kan variëren van dag per dag, daar niet van. Hangt er van af hoe druk het is op het werk, of welke andere dingen ik die dag doe. En dan tel ik de uren bij waarop ik op de laptop bezig ben niet eens mee. En ja, ook dan kan ik de neiging om eens op Facebook te neuzen niet onderdrukken en dan gebeurt het wel eens dat er een uur voorbij gaat zonder dat ik verder schrijf aan een tekst als deze.

Onze hersenen vinden dat leuk die afleiding. Scrollen, filmpjes kijken, zappen van pretzender naar pretzender is voor onze grijze cellen het einde. Net zoals ze fastfood, frisdrank, snoep en zoete desserts het einde vinden en ons een instant goed gevoel geven.
Al die bovenstaande zaken brengen onze hersenen in een alfastaat (klik en leer bij). Dat wil zeggen dat je minder scherp en kritisch gaat nadenken, waardoor je ontvankelijk wordt voor wat vooral goed VOELT!
Je gevoelens nemen het over van het rationele en dat heeft een invloed op je vermogen om kritisch na te denken.
Voel je het al komen?
Grote techbedrijven, alsook hun adverteerders die willen dat je vooral gaat voelen in plaats van te denken. Die willen niets liever dan je aandacht vasthouden en je ontvankelijk maken voor HUN boodschappen. Hoe ontvankelijker je bent, hoe meer je geneigd bent om hun producten te kopen of hun content tot je te nemen. Bedrijven als McDonalds, Coca-Cola of Amazon hebben gigantisch veel geld over om op sociale media te adverteren. Er is een reden waarom influencers hopen geld verdienen met het aan elkaar praten van hippe video’s elke dag opnieuw waarin ze argelozen jongeren allerlei producten of gadgets willen aansmeren of nieuwe trends willen aanpraten. Zeker jonge mensen zijn heel gevoelig voor deze marketingtechnieken.

En vergis je niet, die marketingtechnieken zijn helemaal niet zo nieuw. Ze werden honderd jaar geleden al bedacht door een zekere Edward Bernays, die wereldberoemd werd als de bedenker van het concept Public Relations, kortweg PR.
Hij raadde bedrijven aan om vooral in te spelen op het gevoel van hun potentiële klanten. Een product moest mensen vooral ‘aanspreken’. Ze moesten er zich mee kunnen identificeren. Mensen moesten het gevoel hebben dat ze al die tijd iets gemist hebben.
Het iconische beeld van de jonge kerel gezeten op een motor gekleed in een bluejeans. Het beeld dat vele jongeren aansprak in de jaren vijftig en zestig. Je hoorde er pas bij als je een ‘spijkerbroek’ droeg. En hoezeer ouders dat idee uit het hoofd van hun tieners probeerden te praten, en allerlei argumenten op de tafel gooiden. Ze gingen toch voor die felbegeerde blauwe broeken die en symbool waren van hun generatie. Dat idee was sterker dan eender welk argument.
Dat was het concept dat Edward Bernays introduceerde, en nog altijd is dat het beginpunt van de hedendaagse marketing en reclame industrie.

Train je hersenen.
Nadenken kost energie, nadenken is lastig, nadenken is iets wat we proberen te vermijden. Net zoals we verkiezen om rustig te stappen in plaats van te lopen. En dat doen we zelfs niet eens bewust. Als ik je een moeilijke som zou voorleggen, hoe groot is de kans dat je naar een rekenmachine grijpt? Of naar je smartphone waar die functie intussen standaard is.
De kans is groot dat je dat zelfs onbewust doet. En als ik je zeg ‘nee, je moet die som uit je hoofd rekenen’, dan ga je vast zeggen of denken ‘moet dat echt’?
Want nadenken kost energie. En wij zijn niet gemaakt om onnodig energie te verspillen. Dat is dan ook de reden waarom je voornemen om te gaan fitnessen of om met de fiets te gaan werken intussen al mislukt is, en januari is nog MAAR halfweg.
Waar of niet?

We weten allemaal dat voldoende beweging noodzakelijk is om ons lichaam gezond en fit te houden. Dan blijf je in conditie en hou je je lichaam langer fit. Voldoende bewegen vertraagt zelfs het ouderdomsproces. En dat geldt ook voor onze hersenen. Als ze niet voldoende uitgedaagd worden dan ga je minder scherp denken en misschien zelfs sneller vergeetachtig worden. Maar als je je hersenen af en toe wat uitdaagt dan blijf je langer scherp en kan je veel helderder denken en dat gaat je echt helpen om kritisch naar de wereld en ook naar jezelf te kijken.
En ja, minder scrollen en meer LEZEN kunnen hier echt wel helpen.
Bij lezen denk je misschien in de eerste plaats aan boeken, en ja dat is goed. Maar ook op het internet is er voldoende interessant leesvoer te vinden.  Er zijn voldoende goeie sites met artikelen en opiniestukken die gratis te raadplegen zijn en die je een beter inzicht geven in hoe de wereld in deze verwarrende tijden evolueert.

Ik schrijf dit omdat ik weet dat er mensen zijn die mijn blog lezen. Heel veel zijn het er niet, ik denk niet dat ik zou kunnen leven van mijn ‘content’ zoals dat tegenwoordig heet, en ik ben daar eigenlijk niet zo mee bezig. Of dat een goed idee is dat weet ik niet. Moet ik mij misschien eens in gaan verdiepen.
Maar ik wil hiermee echt wel oproepen tot meer diepgang en minder oppervlakkigheid en vooral MEER RATIONALITEIT!
Laat je niet zo leiden door je emoties, door je woede, door je boosheid, door je angst. Maar zoek dingen op en probeer deze wereld te begrijpen. Zoek uit waar het echt over gaat en probeer hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden. Leer te begrijpen dat politici ook mensen zijn, want dat was eigenlijk de reden waarom ik dit artikel begon te schrijven. De uitvallen van heetgebakerde mensen tegen de jonge politica Melissa Depraetere die gewoon aankondigde om meet zwangerschapsverlof te gaan. En die terecht aanhaalde; "De enige mening die telt is die van de dokters!"
Oh nee, dat kan niet zijn hé. Dat wichtje maakt het zich wel heel gemakkelijk met haar riante loon, en wij zullen maar werken tot ons 67^ste.
Ja, en dan? Ik moet dat ook doen. Ben ik kwaad? Nee.
Ben ik het altijd eens met haar beslissingen? Of met die van andere politici? Nee.
Maar het zijn ook mensen hé, net als wijzelf. En ik prijs mij gelukkig dat we nog altijd in een democratisch land leven en niet in een autoritaire staat als Rusland of China. Of dat we heir een geschifte populist hebben in de hoogste politieke positie van ons land. ZOALS IN DE USA!

En als je een klein beetje nadenkt en u goed informeert: DAN WEET JE DAT!