Patient X 5

Afbeelding; Google Gemini. 

Sheila stapte Het Biljartcafé binnen. Een van de gekendste etablissementen van de stad. 
Thuishaven voor heel wat verenigingen waaronder biljartclub ‘Les Drap Vert’ die al in 1923 werd opgericht en weldra zijn honderdste verjaardag mag vieren. 
Sheila zette zich aan tafel, José Maerlandt die al meer dan veertig jaar deze zaak runt kwam haar bestelling opnemen. Sheila bestelde meteen een frisse pint. “Wet je wadde, makt er mor nen oalve liter van,” zei ze dan ineens.  
Terwijl ze wachtte keek ze naar de biljarters die geconcentreerd hun blikken op het groene laken lieten dwalen, de man die aan de beurt was hield zijn keu in de aanslag en sloot zijn rechteroog terwijl zijn linkeroog vernauwde tot weinig meer dan een spleetje. De anderen hielden elke beweging van hem nauwlettend in de gaten en één van hen ijsbeerde licht zenuwachtig rond de biljarttafel. 
Dan kwam de persoon met wie Sheila een afspraak had de gelagzaal binnen.  
Het was Saar Hazeldoncks, HR-manager van UB-Tech Constructions. Met elegante tred liep ze naar de tafel waar Sheila zat. Ze droeg een rode jurk en daarover een beige regenjas die ze bij het binnenkomen aan de kapstok hing. Ze liep op knalrode gelakte schoenen met hoge hakken en glimlachte kamerbreed. “Hey Sheila,” zei ze. “Zo blij je te zien. Waarna ze naar José wenkte die meteen van achter zijn toog kwam. 
“Hier se ons Saartje,” zei hij terwijl hij naar haar toe stapte en haar een paar stevige klinkende zoenen gaf. “Da’s alweer een tijdje geleden dat we u nog zagen hé meiske.” 
“Ja ik weet het nonkel. Druk hé, druk, druk, druk.” 
“Allez da’s goed. Ik zeg altijd, stelt u nekeer voor dat er geen werk was. Waar of niet Saartje?” 
“Zeker waar Nonkel José. Bon, voor mij een witte wijn graag. En zet dat van Sheila maar op mijn rekening.” 
“Bon laten we maar meteen ter zake komen,” zei Saar terwijl ze zich tegenover Sheila zette.  
Jij wilde mij spreken over Magnus Robardsson nietwaar?” 
“Ja, en ik heb begrepen dat je al naar de politie bent geweest om hen in te lichten over zijn identiteit maar ze wilden blijkbaar wachten tot zeker waren dat hij wel degelijk Patiënt X was.” 
“Alain Donck wilde meteen tot onderzoek overgaan, maar zijn oversten verboden het hem. Die structuren bij de politie zijn zo verroest hé. En die ‘hoge omes’ blijven maar in hun broek doen voor rijke kerels als Lionel Brackxs.” 
“Je bedoelt verzekers  ulder advocoaten?” zei Sheila. “Zoals de illustere ‘Meester Procedurefout’ die zowat iedereen met aanzien als klant heeft.” 
“Dat ook ja.  
Maar wat ik u nu ga vertellen wilde ik aan Alain vertellen, maar ik kon het niet omdat het zo… “ 
Saar slikte, Sheila zag dat ze het emotioneel even moeilijk had en nam haar hand vast. 
“Ik kon het niet omdat het zo persoonlijk is. 
Tien jaar geleden ging ik aan de slag bij UB-Tech Constructions. Ik was toe aan een nieuwe uitdaging en merkte al snel dat ik heel wat doorgroeimogelijkheden had. Ik begon er als administratief medewerker bij de dienst HR, maar klom er al snel op tot diensthoofd. Maar terzelfdertijd zat ik in een snoeiharde en bittere echtscheiding, zeg maar vechtscheiding. Eens ik uit het echt gescheiden was merkte ik waarom ik altijd in aanmerking kwam voor promoties en extraatjes. 
En waarom ik ineens werd overladen met dure cadeaus en uitnodigingen.” 
“Meneer Brackxs had e crush op joen,” zei Sheila. 
“Inderdaad,” zei Saar. “En nog geen klein beetje zelfs. Maar die man is dus echt, maar dan ook echt mijn type niet. En ik heb hem dan ook duidelijk gemaakt dat de interesse niet wederzijds was, en in eerste instantie respecteerde hij dat en liet hij mij met rust. 
 
Maar dan maakte ik de grote fout.” 
“Je ziet met hem na ’t bedde gewest,” zei Sheila. 
“Vier jaar geleden, nieuwjaarsreceptie.  
Ik haat dat soort gelegenheden, die totentrekkerij, dat overmatig drinken, die ruzies, dat gebral, die ‘aanhouderij, dat geslijm en geflirt van sommige vrouwen die zo denken iets gedaan te krijgen. 
Maar ja, als HR-manager niet aanwezig zijn op de nieuwjaarsreceptie dat kon niet zijn hé. 
Het was precies hetgeen ik mij in mijn kwaadste nachtmerries voorstelde. Eerst dat geforceerde slijjmerige gedoe. Elkaar niet gemeende complimentjes geven, vleierij waar de stroop van afdroop en flauwe voorgekauwde grappen. De drank ging vlot naar binnen en iedereen zat te wachten op de nieuwjaarspeech van de CEO. Daarna vielen de maskers af en begon de hele poppenkast van het uitbuiten van menselijke emoties. Vrouwen die hun ingebeelde charmes en hun lichaam in de strijd gooiden, mannen – al dan niet gehuwd – die erop in gingen en hun laatste restje beschaving lieten vallen.  
Toen ik naar het toilet ging hoorde ik gestommel in het hokje naast mij en even later ook gekreun dat alsmaar heftiger werd. Even later kwam de directeur van de dienst verkoop naar buiten met een vrouwelijke collega van de HR, mijn dienst dus. Gehuwd en moeder van drie kinderen. Mooi voorbeeld voor je kinderen ben je, dacht ik bij mezelf. Wist ik toen veel. 
Ik keerde terug naar de receptie en sloeg een praatje met Patsy Van Hoeck, de directiesecretaresse en rechterhand van Lionel en dan ging ik terug naar binnen waar Lionel mij riep. Hij bood me een cocktail aan die de specialiteit van het huis was. Die cocktail was lekker maar behoorlijk straf en die steeg dus meteen naar mijn hoofd, maar dat weerhield hem niet om nog een tweede te bestellen. En ik nam die aan, stomme trien die ik ben. Terwijl nam hij me apart en begon hij een gesprek, eerst ging het over hoe mijn dienst draaide en dat hij daarover meer dan in de wolken was. Dan ging het over mijn echtscheiding die toen nog maar een jaar achter de rug was. En het feit dat mijn ex mij maar bleef stalken. Hij zei dat hij ervoor zou zorgen dat mijn ex mij voor altijd met rust zou laten. Hij loofde mij en prees mij om mijn elegantie en mijn fysieke schoonheid. Het feit dat ik al behoorlijk tipsy was maakte mij ontvankelijk voor zijn complimentjes. Ik keek hem in de ogen en hij streelde zacht mijn wang. Dan… Kuste ik hem. 
En hij beantwoorde mijn kus met een passionele, zeg maar hitsige tongzoen. Hij duwde met tegen een pilaar en schuurde met zijn kruis over mijn bekken, ik spreidde mijn  benen en voelde zijn stijve penis, Lionel leek behoorlijk geschapen te zijn en dat maakte dat ik nog vochtiger werd in mijn broekje.  
Dan werd ik wakker op een kamer in het hotel waar de receptie plaats vond. Ik was naakt en Lionel ook. Het voelde klef aan tussen mijn benen en ik zag die zelfvoldane grijns op zijn gezicht. Wat had ik toch gedaan? 
Daarna begon het opnieuw. Het gevlei, de dure cadeaus, de voorstellen om mee te gaan lunchen of dineren in één of ander chique tent of om het weekend door te brengen in zijn penthouse in Knokke-Zoute.  
Ik heb hem met harde bewoordingen moeten duidelijk maken dat het bij die ene keer zou blijven en uiteindelijk heb ik er zelfs mee gedreigd dat ik hem zou aangeven voor verkrachting. Toen liet hij mij met rust. Meer nog, hij zij geen woord tegen mij. Hij draaide zijn hoofd telkens hij mij zag. Ik zag de diepe withete woede in zijn ogen. Maar hey. Ik ga niets beginnen met een vent die totaal mijn type niet is, en zeker niet omdat hij stinkend rijk is en zich dure cadeaus en etentjes kan veroorloven. 
En dan kwam Magnus hier werken. Dat was een heel ander verhaal.” 

 

Sheila wenkte naar José en vroeg nog een halve liter en een glas witte wijn voor Saar. 
“Maar je wilde het dus over Magnus hebben,” zei Sheila om het gesprek terug op gang te brengen. 
“Ach ja, Magnus. Zoals hij is… Nu ja was, is er geen ander. Een man die als minnaar zijn gelijke niet kent, en geloof me, ik heb met veel mannen het bed gedeeld. Vooral dan in mijn tiener en studententijd. Ik weet het, het is niets om fier om te zijn, maar ze noemden mij ‘de matras van de Tulpenlaan’. Zelf noemde ik mezelf ‘een pietjeszot’. Ik zei dat dan ook als ik met jongens en mannen aan het stoeien was. Dan haalden ze hem meteen boven hmmm.” Toen Saar hierover sprak verscheen er een ondeugende twinkeling in haar ogen. Sheila herkende dit zo hard. 
Maar van al die mannen met wie ik van bil ging, kan er geen enkele tippen aan Magnus. Nu ja 90% van de mannen waarmee ik de sponde deelde bakte er gewoon niks van. Hey Sheila, de meeste venten kunnen niet neuken. Echt niet.” 
“Je moe mien etwadde verteln,” reageerde Sheila. 
Maar Magnus. Toen hij hier voor het eerst kwam en ik zijn dossier moest samenstellen en zijn arbeidscontract maken en ik natuurlijk de nodige vragen moest stellen, voelde ik me meteen op mijn gemak bij hem. Hij sprak met een rustige, vaste en vooral zachte stem. Was de kalmte zelve en hij gaf me meteen lieve complimentjes waarvan ik voelde dat ze gemeend waren en niet bedoeld om mij in bed te krijgen, hij was ook een echte gentleman, attent en vooral zo galant. Ik wilde hem een beetje integreren in onze stad en stelde hem voor om iets te gaan drinken, we gingen naar de Dinky Toys en daar zaten we aan een tafeltje en dronken we whisky. Hij is een echte kenner van goeie whisky en prees Willem de waard met de whisky’s die hij op zijn kaart had staan. Er kwamen andere bekenden langs en al gauw zaten we met een klein groepje gezellig te babbelen, daar ontpopte Magnus zich als een meester verteller. 
Dan bracht ik hem naar huis, hij logeerde toen nog bij Lionel. Hij gaf een zedige kus op de wang en bedankte mij voor de gezellige avond. Thuis trok ik mijn kleren uit en voor ik het goed besefte lag ik met een banaan tussen mijn benen te fantaseren over Magnus. 
Ik nodigde Magnus nog een paar keer uit. De cinema, een middagje shoppen, Magnus bleek een verdomd goeie smaak te hebben qua kleding, zelfs van vrouwenkleding. Hij liet me dingen passen en overtuigde mij dat ik daarmee zou staan, en dat was ook zo. 
Toen we naar de parkeergarage liepen waar mijn auto stond keek ik hem de hele tijd in de ogen. Hij zag waar ik aan dacht, van droomde en toen we in de auto waren vroeg hij of ik hier nergens een hotelletje wist waar we een kamer voor een paar uur konden boeken. We gingen op zoek en in een kleine kamer met zwartgeverfde muren en reusachtige rode lippen als decor ritste hij mijn jurk open terwijl hij mij vol passie kuste. Hij zoende mij teder in mijn hals terwijl hij mijn schaamlippen beroerde, ik kwam terstond klaar en kreunde het uit. Dan legde hij mij op bed, trok mijn slip uit en begon mij oraal te bevredigen, zeker een uur lang. Een uur dat wel een eeuwigheid leek te duren. Dan deed hij een condoom om en drong hij in mij binnen. God wat was dat een hemels moment. 
Hij vroeg of het pijn deed, ik zei hem dat hij nog harder mocht stoten. “Stoot maar zo hard als je zelf wil,” zei ik. Want ik was tenslotte bloedgeil. 
Magnus gaf me een meer dan passionele beurt. Hij neukte mij zeker een uur lang, kwam klaar en ging dan verder. Streelde mijn borsten, buik, schouders, heupen. Fluisterde liever woordjes in mijn oor terwijl hij stevig bleef doorneuken. Na nog eens te zijn klaargekomen spreidde hij mijn benen en ontbond hij zijn duivels. Hij penetreerde mij zo krachtig dat ik mijn vagina hoorde scheuren, maar het was zo verdomd zalig dat ik het letterlijk uit kreunde, ik was helemaal weg van die man Sheila. Echt waar.” Toen Saar die woorden uitsprak werden haar ogen vochtig en volgde er een korte stilte. 

Nadien spraken we vaker af, en intussen had hij een eigen appartement waar we ongestoord onze gang konden gaan, en hij had een motor, godallemachtig dat was een machtige machine. Hij nodigde mij uit voor een ritje. We reden naar ‘De Leeghaardsbossen’. Het was een zwoele zomeravond. 
We wandelden de bossen in, Ik droeg een jeansshort tot net boven mijn knieën en een T-shirt. Hij zijn motorpak. Hij ritste zijn pak open, waar hij niets onder droeg, zelfs geen slip of boxershort. 
Hij duwde me tegen een boom en begon me te kussen terwijl hij mijn short open knoopte. 
“Ik wil dat je je omdraait liefje,” zei hij. Ik trok mijn T-shirt uit en liet mijn short zakken. Hij liep rond mij, greep mijn handen vast en bond ze vast met een zijden lint. Dan ging hij achter mij staan, trok mijn kont wat naar achter en duwde mijn benen opzij. Dan drong hij diep in mij binnen. Wat was dat een fucking zalig moment. 
Niemand te zien, niemand te horen behalve de vogels die hun avondlied zongen. Alleen Magnus en ik en de bomen en dieren als getuige. Hij penetreerde me een uur lang en liet mij genieten van heerlijke dierlijke seks in de volle natuur. Hij zij geen woord maar stootte gewoon krachtig door, en ik. Ik genoot intens en met volle teugen. Jezus wat was dat toch heerlijk. 
Daar op dat ene plekje in De Leeghaardsbossen spraken we regelmatig af. Hij kwam me halen met zijn motorfiets, we reden er naartoe, kleden ons uit en Magnus neukte mij zoals alleen hij dat kon. 
Ik besefte dat Lionel dit nooit mocht te weten komen, want als zou uitkomen dat ik iets heb met zijn protegé dan zou zijn reactie furieus zijn. 
En helaas… Wat ik dacht is uitgekomen.” 
“Saar, sorry”, zei Sheila vol diep berouw.  
Ik had echt nooit gedacht dat het daarom was dat Lionel mij inhuurde. Als detective stel ik de beweegredenen van mijn klanten nooit in vraag, dus nu ook niet. Had ik geweten dat mijn onderzoek zou leiden tot wat Magnus is aangedaan geweest, dan had ik… “ 
“Jij kon dat niet weten Sheila. Je hoeft jezelf niet zo te kwellen. Dit was echt iets intern in ons bedrijf. 
Ik had al een poosje het vermoeden dat Lionel het in de gaten had. Hij zei steeds luider dat hij Magnus niet meer vertrouwde en dat hij dat zou bewijzen, en toen kwam hij met een detective op de proppen. Jij dus. 
Ik had die ene laatste date moeten afzeggen, voor Magnus zijn eigen bestwil. Maar hij drong zo hard aan, ik slaagde er niet in om aan zijn smeekbede te weerstaan.  
God wat heb ik gedaan,” zei Saar met vertwijfeling in haar ogen. 
“Zou je alsnog niet je verhaal gaan doen bij Alain Donck?” vroeg Sheila. 
“Zeker wel,” zei Saar. 
“Ek ghoan joen biestoan, met tweeën zien we sterker,” zei Sheila vastberaden waarna ze afscheid nam van Saar met een hartelijke knuffel. 

De hele nacht lang werkte Sheila aan haar verslag en welks ze rijkelijk illustreerde met de foto’s die ze nam en aanvulde met het verslag dat ze schreef voor Lionel Brackxs. Ze maakte een vlammend verslag waarin ze ook ruimte liet voor de verklaringen van Saar Uytterlinde die ze stiekem had opgenomen met haar dictafoon en die ze woord voor woord uittypte. Ze wilde bij politie en gerecht elke twijfel wegnemen en hen doen inzien dat Lionel Brackxs en niemand anders de dader is van de mishandeling van Magnus Robardsson. 
Tussen het typen door nipte ze van haar whiskyglas, ze voelde hoe de euforie zich meester maakte van haar lichaam en geest. “’k Hein joen te stekken Lioneltje Brackx,” dacht ze bij zichzelf. “Ventje toch ‘k hein joen zo keihard te stekken, dat heit ghin name. Ghie ghoa nie wegkomn met wat daje ghie Magnus eit aangedoan! Meug je gerust weten stiksje psychopaat.”  
Net toen ze haar laptop afsloot deed Lou de deur open.  
“Ey schietje zieje eindelijk thuus?” vroeg ze. 
“Ja, en ik ben er niet kwaad om. Al die verplichte bijscholingen en andere rotzooi altijd. Vroeger was dat maar één keer per jaar, maar nu is dat al de derde en ’t jaar is verdomme nog maar in de helft.” 
“Ach schietje toch, trek het joen nie an, lot uus een drinken,” zei ze terwijl ze een tweede glas nam, uitschonk en aan Lou gaf. 
Lou nam het in ontvangst keek Sheila proostend in de ogen. 
“Gij zijt een fantastisch vrouwke,” zei hij terwijl hij Sheila recht in de ogen keek.  
Er volgde een kus en even later terwijl de whiskyglazen op het bureau bleven staan, klonk er in de kamer ritmisch gepiep van het bed en luid en hitsig gekreun.