Het begon met een flirt (slot)

De passie laaide hoog op die nacht!

Het liefdesvuur was nu  niet meer te blussen.
De lichamen van Tom en Melek werden één die nacht.
Op de eenvoudige kamer boven een Griekse taberna.Beneden weerklonk dreunende muziek en gejoel.
De taberna zat afgeladen vol, ook op het terras buiten was tot vroeg in de ochtend elk tafeltje bezet.
Er werd gedronken, gegeten, gezongen en feestgevierd.
Door het open raam waaide een zacht windje.
En keek je uit op een prachtige sterrenhemel.
Maar daar hadden Tom noch Melek oog voor.
De hele nacht lang bedreven ze de liefde.
Melek kreunde en sloeg haar hoofd achterover.
"Dit is zo lekker Tom", zei ze kreunend.
"Ik had al zo'n vermoeden dat jij een lekkere pik had, toen ik hem voelde.
En vooral toen ik hem vastnam om je te bevredigen.
Maar hij overtreft al mijn verwachtingen.
Oooooh lekkere vent...
Ik ga opnieuw klaarkomen schat.
Niet stoppen nu Tom.
Melek ademde steeds zwaarder.
Kreunde steeds luider.
Luider dan de vorige keren dat ze klaarkwam.
Tom begon harder te stoten.
Rechtte zich.
Bewoog heftig met zijn bekken.
Melek spreidde haar benen nog meer.
"Oooh, oooooh, ooooooh", kreunde ze.
Ze voelde Tom's heerlijke warme zaad tussen haar benen stromen.
Ze trok hem dicht tegen zich aan en woelde door zijn krullenkop.
"Je bent een heerlijke minnaar Tom", zei Melek.
"Je hebt vast al veel meisjes gehad, is het niet"?
"Ja toch wel", antwoordde Tom.
"Ik zei geen nee als ze met me naar bed wilden.
Maar wat ik voel voor jou Melek.
Dat voelde ik nooit eerder.
Zo'n heerlijk warm gevoel vanbinnen.
De nacht na onze eerste ontmoeting moest ik de hele tijd aan jou denken.
Kon je gewoon niet uit mijn hoofd zetten.
En nee.
Het was niet alleen omwille van de fysieke aanrakingen die we uitwisselden.
Je geur, je stem.
Alles gewoon.
Eigenlijk al van op het station trok je mijn aandacht.
Meer dan eender welke vrouw ooit tevoren deed".

"Dat zag ik", zei Melek.
"Je viel mij ook al op.
Hoe je naar me keek.
En ja, ik vond je ook knap.
Je jongensachtige uiterlijk.
Je losse manier van doen.
Geen dikdoenerij, geen macho gedrag.
Ik zag hoe je ongewild dichter bij me kwam, tegen me aan werd gedrukt.
Ik voelde je erectie en die voelde verdomd heerlijk aan.
Ik zag hoe je je ervoor schaamde, en vond dat verdomd schattig".
Toen Melek dat zei glimlachte ze ondeugend.
"Je wist niet welke houding je moest aannemen.
Ik wel.
Gewoon genieten van het moment.
Ik wilde dat jij dat ook deed.
Gelukkig leerde je snel.
Oh Tom.
Ik fantaseerde ook van jou.
Als ik 's nachts met mezelf speelde".
Melek keek Tom ondeugend aan.
Begon met zijn lul te spelen.
Hem te stimuleren.
Tom besefte dat hij nog eens uit zijn pijp zou moeten komen.
Zijn geslachtsorgaan begon overgevoelig te worden.
Haar aanrakingen voelden ietwat onaangenaam aan.
Vooral als ze over zijn eikel wreef.
Maar hij liet haar begaan.
Streelde haar wangen, waarop een flinke blos te zien was.
"Wil je nog wat genieten schatje", fluisterde hij in haar oor.
Melek glimlachte.
Goesting stond in haar ogen te lezen.
"Toe schatje", smeekte ze.
"Nog een keer.
Je kan het best.
Tijger".

Tom deed zijn uiterste best om zijn lieve Melek te bevredigen.
Hij merkte dat zijn penis de neiging had om terug slap te worden.
Maar hij zette door.
En even later, kwam de goesting ook bij hem terug.
Hij voelde zijn bloed opnieuw stromen.
De energie toenemen.
Hij stootte steeds harder en feller.
Terwijl hij haar in de hals kuste.
"Ooooooh!!!! Oooooooooooooooh!!! OOOOOOOOOOOOOOOH!!!!
Hayatımın erkeği! HAYATIMIN ERKEGI!!! (man van mijn leven)" Schreeuwde ze steeds weer.
Tom zette zich recht.
Nam haar heerlijke borsten vast en kneedde haar tepels.
Penetreerde haar zo hard dat haar lichaam ervan schokte.
Luid schreeuwend kwamen ze samen klaar.
Om daarna gelukzalig in slaap te vallen.

's Anderendaags zetten Tom en Melek hun reis verder naar het westen van Griekenland waar ze de ferry naar Italië zouden nemen.
Tom ergerde zich aan de vaak agressieve chauffeurs die hem ofwel de pas afsneden, ofwel zonder reden hun middelvinger toonden.
"Wat een agressieve kutchauffeurs hier", zei hij.
"Dat komt door je nummerplaat", zei Melek.
"Wat is daar mis mee"?
"Het is een Turkse hé", antwoordde Melek.
Toen begon het Tom te dagen.
In Griekenland kunnen ze Turken niet luchten.
En de sticker boven het achterraam met 'Avis - Rent-A-Car" hielp daar maar weinig aan.
Ondanks alle agressie en schunnige gebaren verliep de trip ook nu weer voorspoedig.
Iets na de de middag scheepten ze in op een ferry naar Italië.
Tom had een kajuit geboekt.
Daar konden ze zich terugtrekken, als je begrijpt wat ik bedoel.
Met volle goesting laafde het dolverliefde stel zich aan elkaars lichaam.
Tom drukte Melek die nog maar half uitgekleed was tegen de muur, spreidde haar benen en drong in haar binnen.
Ze liet hem begaan.
Sloot haar ogen en voelde hoe hij diep in haar binnendrong.
Ze was in extase.
Dit mocht voor haar eeuwig blijven duren.
Die momenten van hitsige passie en zoete romantiek.
Een uur later.
Melek was in slaap gevallen.
Ze lag half op haar rug en half op haar zij, haar hoofd rustte op zijn rechterschouder.
Haar lange zwarte haar hing halvelings over haar gezicht.
Tom hoorde haar rustige regelmatige ademhaling boven het gestamp van de motor van het schip door.
Hij was in gedachten verzonken.
Hoe moest het nu verder.
Melek kon niet meer naar België.
Daar liep ze teveel in de kijker.
Het was nu al zeker dat het als een lopend vuur door de Turkse gemeenschap zou gaan dat ze er een dag voor haar huwelijk vandoor ging.
Zowel haar schoonfamilie als haar eigen familie zouden haar meteen doden als ze wisten waar ze zich bevond.
Want ze had de eer van haar familie en die van haar toekomstige man geschonden.
Dat doe je niet ongestraft en zeker niet als vrouw.
"Misschien", dacht Tom.
"Is het hoog tijd dat ik mijn droom dan maar ga waarmaken.
We stevenen af op Italië.
Een land waar ik altijd al heb willen wonen".
Hij wilde eigenlijk liever naar Italië op vakantie gaan, maar zijn vrienden kozen voor Turkije.
En hij legde zich neer bij de meerderheid.

Hij voelde het schip deinen.
Ze waren nu midden op zee.
Hij voelde Melek's warme lichaam.
Terwijl hij naar het plafond keek.
En quasi onbewust door haar haren woelde.
"Ik hou van jou Melek", fluisterde hij zachtjes.
Een traan liep over zijn wangen.
"En Godverdomme.
Het zit diep.
Het zit zo fucking diep.
Nooit voelde ik iets zo diep als de liefde die ik voor jou voel Melek.
Schatje.
Liefje.
Knapperdje.
Godverdomse prachtvrouw!"

Een jaar later!!

Italië: Ergens aan de Amalfische kust.
Een klein dorpje met vissershaven en gezellige terrasjes aan de kade.
Witte huisjes.
Een stemmig dorpspleintje.
Waar mensen samentroepten bij het gemeentehuis.
In een blije stemming.
Twee mensen kwamen naar buiten.
Er werd rijst gegooid.
Mensen joelden en juichten.
Tom en Melek verlieten het gemeentehuis als man en vrouw.
Melek straalde in haar witte bruidsjurk.
Tom keek haar verliefd en vol trots aan.
Iedereen kende hen ondertussen al.
Tom werkte als IT-specialist voor de gemeente.
En Melek werkte als serveerster in een klein hotel dat door Vlamingen werd uitgebaat.
Voor het oog van het hele dorp, alsook de familie en vrienden van Tom gaf het pas gehuwde paar elkaar een romantische kus.
"Seni seviyorum - Ti Amo", 'Oftewel Ik hou van je in het Turks en Italiaans) zei Melek vol ontroering.
"Voi con tutto il cuore che amo", antwoordde Tom met een lichte snik in zijn stem.
En hij kustte Melek nogmaals.
Tot groot jolijt van de mensen onderaan de trap.
Melek nam haar bruidsboeket en wierp die in de menigte.
Het was Lies, de zus van Tom die hem opving.
"Eerst nog de man van mijn leven vinden", zei ze verlegen.
"Dat komt nog wel", zei Tom.
"Kijk naar mij, niemand had ooit gedacht mij nu al in trouwkostuum te zien".

De zon scheen volop.
Tom en Melek stapten in een open wagen.
Reden naar een restaurant even buiten het dorp, met zicht op de prachtige blauwe zee.
Daar hing de geur van gebraden vlees en pesto in de lucht.
Maar ook liefde.
Liefde! Lieve mensen.
Is dat geen mooi ding.
Die vlam die ontstaat tussen twee mensen.
Het was dankzij de liefde dat Melek's lichaam niet werd aangetroffen onder een rots ergens in de buurt van Kusadasi.
Het was liefde die een wanhopige jonge vrouw opnieuw uitzicht deed krijgen op een toekomst.
Angst had haar hart vervuld.
Angst voor de man aan wie ze door haar familie werd uitgehuwelijkt.
Angst voor het bestaan als huisslavin en levende kweekmachine.
Angst voor tirannie en huiselijk geweld.
Angst ook voor de brutale Russische trucker die haar wilde verkrachten.
Maar angst werd overwonnen door liefde.
De liefde die ze voelde voor een onbekende jongen op de trein.
Met zijn wilde krullenbol en jongensachtige nonchalance.
Liefde, warme liefde.
Voelde ze opborrelen tijdens een ondeugende flirt op een overvolle trein.
Liefde toen ze zijn handen op zijn buik voelde.
Zijn vingers die over haar intiemste delen wreven.
Ze zocht een moment van lust.
Verboden lust, voor een meisje uit een strenge gemeenschap waar de verhoudingen tussen man en vrouw gebeiteld staan in harde ongeschreven wetten.
En waarover geen discussie mogelijk was.
De vrouw, die moest dienen en niet genieten.
En Melek, die wilde genieten.
Van wat er was tussen man en vrouw.
Net zoals zoveel westerse meisjes dat deden.
Ze droomde stiekem van dat heerlijke gevoel wanneer een jongen haar aanraakte.
Zomaar, zonder meer.
En...
Het voelde beter aan dan gedacht.
Het speet haar dat er nooit meer zou kunnen worden tussen haar en Tom.
Zeker niet na die tweede maal.
Die tweede ontmoeting was gewoon nog veel heerlijker dan die eerste.
Maar.
Toen wist ze al dat haar familie haar al aan een andere man beloofd had.
Waardoor ze door haar broers nog scherper in de gaten gehouden werd.
Flirten was er niet meer bij.

In Turkije kreeg Melek een ware schok te verwerken.
Ze werd voorgesteld aan een ruwe vent van vooraan in de vijftig.
Met dikke pens, vuile pet, half openstaand hemd en verweerde handen.
Angst greep haar om het hart toen die man haar betastte en keurde als een beest.
Was dit haar toekomst.
Gebruikt worden als een beest door een lage liederlijke kerel die geen greintje liefde laat staan respect had.
Haar wereld stortte in.
Ze zag geen uitweg meer.
Ze liet alles achter en sloop het huis uit terwijl haar toekomstige echtgenoot en haar ouders de boel bespraken.
En haar broers rondhingen in het dorp samen met de andere dorpsjongens.
Al liftend bereikte ze de kust.
Het was tegen dan al rond zonsondergang.
Bang stond ze voor de afgrond.
Onder haar de kolkende zee.
De diepte vervulde haar hart met angst.
Ze trilde op haar benen.
Ze wilde in de diepte springen.
Maar verlamd door angst kon ze geen stap verzetten.
Toen merkte ze dat iemand achter haar stond.
Het was... TOM!
Wat er toen door Melek's hoofd ging.
Valt met geen woorden te beschrijven.
Nog steeds voelt ze haar hart bonzen als ze aan dat moment terugdenkt.
Maar dit alles is nu slechts een nare herinnering.
Die ze ver achter haar liet toen ze op het buitenterras danste met Tom.
Haar Tom.
Met op de achtergrond de ondergaande zon die de Amalfische kust in een prachtig goudgeel licht deed baden.

Tom en Melek.
Het geluk lacht hen toe.
In het land van Amore!

Het begon met een flirt 4

Het was vroeg in de ochtend.
Melek en Tom zaten in de huurauto waarmee hij zijn vriend de avond voordien Berend naar het verlaten stuk kust bracht.
En waar hij Melek terugzag.
De wanhoop nabij.
Nu reed hij in dezelfde wagen met haar over een drukke Turkse snelweg.
Het verkeer was woelig en chaotisch.
Tom moest het hoofd koel houden.
Melek keek hem aan.
Legde haar hand op zijn dij.
Ze voelde liefde.
Geen lust, geen goesting.
Maar pure en oprechte liefde voor de jongen die haar ervan weerhield om van de rotsen in de diepte te springen.
Een heerlijk warm gevoel vervulde haar hart.
Ook Tom voelde ditzelfde gevoel.
Hij draaide even zijn hoofd.
Keek in haar prachtige bruine ogen.
Melek glimlachte zacht.
Slaakte een zucht.

Tom hield zijn handen ontspannen op het stuur van de bordeauxkleurige Volkswagen Golf waarmee hij aan een hoge snelheid noordwaarts reed.
Op de radio speelde een Turkse popsong.
Het verkeer verliep vlot.
Wat wilden ze nog meer.
Nog in de late voormiddag zouden ze de Griekse grens bereiken.
Ze zeiden geen woord gedurende de lange rit.
Tom zette de airco wat hoger, want de middaghitte begon in de auto door te dringen.
Op een uur rijden van de Turks-Griekse grens reed Tom een parkeerplaats op.
"Ik ga nu proberen om één van de vrachtwagenbestuurders te overtuigen om jou in de laadruimte mee te nemen tot de eerste parkeerplaats op Griekse bodem.
Dan stap je gewoon terug over en rij je verder".
"Is dat niet riskant"? Vroeg Melek een beetje bezorgd.
"Het is een risico ja.
Maar het is de enige manier om je over de grens te krijgen.
Griekenland is een Schengenland, dus eens in Griekenland is er geen enkel probleem meer om jou zonder geldig paspoort Europa door te krijgen".
Er stonden een tiental truckers op de parking.
De derde trucker wilde Melek wel over de grens helpen in ruil voor 200 Euro en een sixpack bier.
Het was een Rus.
Boom van een kerel.
Ongeschoren gelaat.
Ongewassen handen en vieze vingernagels.
Kleren die al lange tijd niet gewassen waren.
Melek had er geen goed oog in.
"Wat een gemeen type", fluisterde ze in zijn oor.
"Rustig maar.
Ik blijf in de buurt en hou hem in de gaten.
Alles komt goed, dat beloof ik je".
Na een passionele kus stapte Melek in.
De trucker sloot de deuren, stapte in en zette het logge gevaarte in beweging.
Daar ging Melek.
Achterin de laadruimte tussen dozen met olijven in blik.
Tom stapte ook in.
Reed naar de Griekse grens.
Na enig palaver en discussie over punten en komma's op zijn paspoort mocht hij doorrijden.
Hij parkeerde zijn auto met uitzicht op de truckparking.
Daar kwam de Russische truck aan.
De man bleef zeker een half uur weg.
Dan kwam hij buiten met twee douane beambten.
Die lieten hem de laadruimte openen.
Het zweet brak uit bij Tom.
Ook Melek hield de adem in.
Maar meer dan eventjes zwaaien met hun zaklampen deden ze niet.
Daarna ging de laadruimte opnieuw toe.
De trucker mocht zijn weg verderzetten.
Dat deed hij dan ook.
Tom zag de truck tussen het verkeer verdwijnen.
En begon aan de tweede etappe van zijn plan.
Hij haalde de truck in en reed met hoge snelheid naar de eerste parking voorbij de grens.
Hier stonden amper drie trucks.
In de verte begon de zon al achter de bergen te zakken.

Eindelijk reed de truck met Cyrillische lettertekens op de laadruimte de parking op.
De man stapte uit.
"So here i'm", zei hij in gebrekkig Engels.
"First i going to take the rest of my reward, and then you and your bitch can continue your trip".
Bij die woorden maakte hij zijn broeksriem los, een geile blik was in zijn ogen te lezen.
"Hey dude, what do you have in mind"? Vroeg Tom.
Hij versperde de toegang tot de laadruimte.
"Do you really think i'm going to do this for 200 fucking Euro's and some cheap Turkish beer"?
Hij greep Tom vast en gooide hem in het gras langs de parking.
"Get out of my way you piece of shit"! Brulde hij.
Hij gaf Tom een schop tegen het hoofd, en dan nog een recht in het gezicht.
Tom verloor het bewustzijn...
Een uur later kwam hij bij.
Hij keek om zich heen,
De truck was weg.
Melek was nergens te zien.
"Nee", prevelde hij.
"Melek".
Hij hield zijn handen voor zijn gezicht.
Besefte dat hij bloedde uit zijn neus.
Zijn hoofd deed pijn.
Zijn kleren zaten onder het bloed.
Hij begon te trillen op zijn benen.
Hij schreeuwde het uit.
"MELEK!!!! NEEEEEEEE !!!!!"Hij viel op zijn knieën.
En barstte in snikken uit.
Hij huilde zeker een kwartier lang.
De wanhoop nabij.
Hij kon zichzelf wel voor de kop slaan.
De gedachte dat Melek door zijn schuld, zijn stom idee.
Nu misschien in handen was van een perverte trucker.
Die haar misschien nog steeds aan het verkrachten was.
Of al om het leven had gebracht.

Toen voelde hij ineens dat iemand zijn handen op zijn schouders legde.
Hoe zijn hoofd tegen een warm lichaam werd gedrukt.
Hoe het bloed van zijn gezicht met een stoffen zakdoek werd afgeveegd.
"Rustig maar Tom", hoorde hij een zachte meisjesstem zeggen.
"Ik ben het.
Je liefste Melek".
Hij draaide zich om.
"Die klootzak heeft je goed te pakken gehad", zei hij.
Tom sloeg zijn armen om haar middel.
"Melek", zei hij.
"Lieve Melek.
Schatje".
Melek zakte door haar knieën.
Ze omhelsden elkaar.
In het gras langs een parking van een Griekse autosnelweg.
Ze begonnen beiden te huilen.
Ontlading, na echt bange momenten.
"Ik dacht dat ik je kwijt was Melek", zei Tom.
"Ik ook", reageerde Melek.
"Ik zag hem in de laadruimte binnenkomen.
Zijn broek reeds op zijn knieën.
Zijn vieze stinkende pik in zijn handen?
"You're mine," zei hij.
Ik plantte mijn rechtervoet tussen zijn benen.
En nog eens.
Ik hoorde hem schelden in het Russisch.
Ik maakte dat ik weg was.
Sprong uit de laadruimte.
Ik zag jou liggen.
Roerloos.
Onder het bloed.
Ik vreesde het ergste Tom.
Ik hoorde gestommel in de laadruimte, dus ik maakte dat ik weg was.
Ik liep zo hard naar de omheining, klom erover en dan meteen de bossen in.
Ik klom in een boom en wachtte bang af.
Ik zag hem lopen.
Ik hoorde hem roepen.
"Where are you? You fucking slut.
"I swear i'm going to kill you very slowly".
Toen werd ik bang.
Echt Tom.
Ik was bang.
Ik dacht dat mijn uur geslagen had.
Weet je.
Ik dacht dat het gewoon zo moest zijn.
Ofwel mijn lot als slavin van de door mijn familie gekozen man ondergaan.
Ofwel sterven.
Heel even.
Beklaagde ik me dat ik niet gesprongen had.
Toen alles veilig was keerde ik terug naar de parking.
Ik zag je.
Ik zag je huilen.
Je verdriet.
Om mij.
Een man die huilde om mij.
Een man, die zoveel geeft om mij.
Tom.
Kijk me aan Tom...
Ik wil de jouwe zijn Tom.
Ik wil voor altijd DE JOUWE ZIJN!"

Melek drukte haar lippen op die van Tom.
En kuste hem heel lang en heel intens.
Met gesloten ogen.
Ze drukte hem dicht tegen zich aan.
Als het kon.
Dan liet ze hem niet meer los.
Nooit meer.
Tom liet haar begaan.
Genoot van haar oprechte kussen van pure liefde.
"Het wordt donker lieverd", zei hij.
Laten we een plaats zoeken om te overnachten.
Dat vonden ze na een twintigtal minuten rijden in een klein maar levendig Grieks stadje.
In een drukke straat lag een 'taberna', er stond een bord.
Rooms avialble, stond er te lezen.
Tom en Melek stapten binnen.
Er was gelukkig nog een kamer bij.
"But, if you want the room. You have to eat here".
Dat was geen probleem.
Tom en Melek zetten zich aan een tafeltje buiten op het terras en bestelde een heerlijke ouzo als aperitief.
"Die zal me smaken", zei Tom.
"Mij ook", zei Melek.
"Wel grappig.
Ouzo, Raki. Twee namen voor hetzelfde drankje.
Mijn grootvader in Turkije maakte die zelf.
Oud familierecept.
Maar ik mocht er jammer genoeg niet van drinken.
Omdat het niet paste voor een meisje om te drinken.
Dat was een mannenzaak.
Maar die geur van anijs, dat was altijd zo zalig".
De waard zette twee glazen en een kan met water op tafel.
"Home made ouzo", zei hij.
"Enjoy it".
Tom en Melek hieven hete glas en keken elkaar proostend in de ogen.
"Op ons", zei Tom.
"Op ons geluk", zei Melek.

Na een heerlijke maaltijd met gratis fles wijn van een meer dan gulle waard.
Wijn die naar hij zei van de wijngaard van zijn broer kwam.
Ze smaakte overheerlijk, dus wat kon het hen schelen of het nu waar was of niet.
Terwijl ze liefdevolle blikken uitwisselden dronken Tom en Melek er met veel smaak van...
Trokken Tom en Melek naar hun kamer.
Een bed, een wastafel, een tafel met twee stoelen en een oude kast.
Meer was het niet.
Maar ja, voor tien euro per nacht moet je ook niet teveel verlangen hé.
Tom deed zijn t-shirt uit.
Melek knoopte haar blouse los en liet haar jeansbroek zakken.
Tom bekeek haar.
Wat was Melek toch een knappe vrouw.
Er was een reden waarom hij op die overvolle trein een erectie had.
Hij zag haar al in het station, en dacht toen al van "man dat is een lekker ding".
Verrukt stelde hij vast dat ze naar hetzelfde perron liep als hij.
En ook op dezelfde trein stapte.
Tijdens het wachten begon hij te fantaseren, met een broek vol goesting tot gevolg.
Maar ondertussen werd het perron alsmaar voller en voller.
En iedereen wilde op diezelfde trein zitten.
Voor hij het wist werd hij kampende met een joekel van een erectie naar haar toe gedreven.
De rest van het verhaal kent u.
Half ontkleed legde Melek haar handen om zijn heupen.
Trok zijn boxershort naar beneden.
Verlekkerd keek ze naar zijn heerlijke pik.
"Daar is mijn grote jongen", zei ze.
Ze ging op haar knieën zitten en begon Tom oraal te bevredigen.
Tom genoot.
Kwam meteen klaar.
Melek slikte het zonder gene door.
"Jij bent een hete bok zeg", zei ze.
Ze kwam recht, schudde de rest van haar kleren van haar lijf.
En weer begon ze Tom vol passie te zoenen.
"Ik wil met je vrijen Tom", zei ze.
"Ik wil dat je me ontmaagd.
Ik schenk je mijn lichaam en mijn onschuld.
En wil je eeuwig trouw blijven lieverd".
Tom zweeg.
Al kussend legde hij Melek op bed.
En kroop op haar.
"Dit gaat wel pijn doen, als het je eerste keer is lieverd", zei hij.
"Kan me niet schelen", antwoordde Melek.
"Jij bent dat waard lieve Tom...

JIJ BENT DAT WAARD!!!"

Het begon met een flirt 3

Het was avond.

De langzaam ondergaande zon zette alles in een okerkleurig licht.
Kleine golven klotsten zacht op een stukje zandstrand aan een kleine baai.
Berend haalde zijn fototoestel uit de kofferruimte van de huurwagen waarmee hij samen met zijn vriend Tom naar dit plekje reed, ongeveer drie kwartier rijden van Kusadasi.
"Daar, zie je die rots daar.
Dat is de ideale plek".
Hij wees naar een steile rots ongeveer vijf minuutjes stappen.
De rots bakende de baai af, daar had je vast en zeker een prachtig zicht op de Egeïsche zee.
"Kijk", zei hij.
Dit is toch gewoon prachtig.
Geen mens te zien.
Alleen de zon, de zee en de ongerepte natuur.
Beide jongens liepen langs het strand, en daarna over de rotsen naar boven.
Ineens stonden ze beiden stil.
"Kijk", zei Berend.
"Een vrouw.
Ze is vast van plan te springen".
Tom zag het ook.
Een jonge vrouw.
Lang zwart haar.
Slank.
Ze droeg een blouse met lange mouwen en een donkere lange broek.
Ze naderden heel voorzichtig.
Ineens...
Kreeg Tom een schok.
Ze draaide zich.
De jongens verborgen zich in het struikgewas.
"Dit kan toch niet", dacht Tom.
Hij keek nogmaals.
Zag haar gezicht in profiel, beschenen door de ondergaande zon.
Er was geen twijfel meer mogelijk.
De jonge vrouw aan de rand van de rots...

Het was Melek!

Tom stond recht.
Melek merkte dat er iemand achter haar stond.
Ze herkende Tom.
Bleef als versteend staan.
"Wat doe jij hier"? Vroeg ze.
"Mijn vriend assisteren die foto's wil maken van de zonsondergang", was het antwoord.
Tom wilde dichterbij komen.
"Nee"! Riep Melek.
"Laat me met rust".
"Melek", probeerde Tom.
"Wil je dit echt"?
"Wat rest me anders nog?
Leven als slavin en kweekmachine.
Dan liever dood Tom.
Echt wel".
Het werd Tom nu wel duidelijk.
Melek werd vast uitgehuwelijkt.
Dik tegen haar zin.
Een jonge vrijgevochten vrouw, die te horen kreeg dat haar familie haar wilde koppelen aan een volslagen onbekende.
Tom probeerde nogmaals te naderen.
Hij ademde snel en oppervlakkig.
Hij wist.
Eén verkeerde beweging.
Of verkeerd woord.
En de wanhopige Melek zou zich in de diepte storten.
Een zekere dood tegemoet.
Hij zag de wanhoop in haar ogen.
Zijn hart brak.
Dit was die prachtige, jonge vrouw die in een overvolle trein haar heerlijke lichaam tegen het zijne aanschurkte.
Die zijn hand in haar broek stopte en klaar kwam door de beweging van zijn vinger over haar clitoris.
Hij wist hoe passioneel ze was.
Hoezeer het verlangen naar een vurige minnaar in haar brandde.
Nu zag hij wanhoop in haar prachtige donkere ogen.
Hij besefte dat de kans dat hij haar kon overtuigen om niet te springen heel klein was.
En toch.
Ze twijfelde.
De diepte voor haar boezemde haar blijkbaar meer angst in dan ze kon vermoeden.
huiverend keek ze naar beneden.
Waar de golven ongenadig tegen de rotskust beukten.
Ze zag de scherpe uitstekende keien.
Terwijl ze naar de diepte keek liep Tom naar haar.
Hij greep haar vast.
Was niet van plan haar te lossen.
"Melek"! Zei hij.
"Kijk me aan.
Hoor je me?
Kijk me aan!Kijk in mijn ogen Melek.
Ik wil niet dat je sterft.
En ik weet.
Jij wil ook niet dood.
Jij wil ontsnappen uit een situatie waarin je je niet goed voelt.
En ik denk dat ik al weet welke situatie.
Maar de dood... Is geen oplossing".

Melek keek Tom aan.
"Tom", zei ze.
"Als mijn familie of schoonfamilie me vindt.
Dan staan mij vreselijke dingen te wachten Tom.
Ik heb hun eer geschonden.
Door daags voor het huwelijk weg te lopen.
Dat doe je niet ongestraft hier in Turkije.
Ik kan beter de eer aan mezelf houden.
En hier de dood in springen.
Dat zal me veel lijden en pijn besparen".
Toen omhelsde ze Tom.
"Tom.
Lieverd.
Bedankt.
Nee echt.
Bedankt.
Dat je er was.
Toen.
Op die trein.
God wat was je heerlijk.
Je vingers.
Je lichaam.
Zo heerlijk.
Zo fucking heerlijk.
Ik heb zo hard genoten Tom.
Ja.
Ik verlangde stiekem naar meer.
Maar dat kon niet zijn.
Mijn toekomst stond al vast.
Trouwen.
Met een kerel die ik van haar nog pluimen ken.
Vorige week kwam ik hier aan.
Ontmoette ik hem voor het eerst.
Een vreselijke man.
50 jaar oud.
Rijke herenboer.
Bezat grond hier aan de kust, die hij verkocht aan bouwpromotoren die er hotels en vakantiewoningen neerzetten.
Daar is hij stinkend rijk mee geworden.
Hij beloofde mijn ouders een royale bruidsschat.
Weet je wat hij deed Tom?
Toen hij mij voor het eerst zag?
Hij betastte me.
Trok mijn mond open, zoals je bij een paard doet.
Voelde tussen mijn benen.
Toen zij hij, "dat ziet er mij een vruchtbare vrouw uit.
Die me veel zonen kan schenken".
Toen... Kreeg ik het koud.
Zo koud Tom".

Melek huilde.
Ze legde haar hoofd op Tom's schouder en huilde met lange diepe halen.
"Ik wil niet de rest van mijn leven slijten bij een man die mij ziet als een beest.
Als een kweekmachine.
Als ik niet gelukkig kan zijn.
Als er in mijn leven geen plaats mag zijn voor liefde.
Voor passie.
Voor hartstocht.
Dan hoeft het voor mij niet meer Tom!"
Tom keek in Melek haar diepbruine ogen.
Drukte zijn lippen tegen de hare.
En begon haar vurig te kussen.
Vijf minuten lang kusten Melek en Tom elkaar.
De passie vlamde opnieuw op.
Daar op die rots ergens aan de Turkse kust.
Ver van de bewoonde wereld.
"En nu"? Vroeg Berend.
"Wat gaan jullie nu doen"?
"Ik ga Melek helpen, dat ga ik doen.
Wat jullie doen? Dat kan me voor het moment geen reet schelen.
Dit meisje is in gevaar.
Ik ga niet machteloos toekijken als een mens zijn of haar leven in gevaar is Berend".
"En wat had je zoal in gedachten"? Vroeg Berend.
"Laat ons eerst terug naar het hotel rijden.
Wij met zijn drieën.
Denk wel dat ik er uit kom, echt wel".

In het hotel zat Mehmet er droevig bij.
Het meisje waar hij zijn zinnen had op gezet had haar afgewezen.
Dat maakte hem kregelig.
"Je bent een dwaas Tom", zei hij.
Je weet niet tot wat mannen hier in staat zijn als hun eer is aangetast.
Hoe heet de man met wie je moest trouwen"? Vroeg Mehmet aan Melek".
"Wat zou die kunnen doen?
Huurmoordenaars op haar afsturen"?
"Als de ronde doet in Gent dat Melek wegliep van haar huwelijk.
Dan is ze haar leven niet zeker.
Want ze heeft de gemeenschap te schande gemaakt.
Een man als haar echtgenoot kan de hele gemeenschap tegen haar en haar familie ophitsen".
"Ik heb een afscheidsbrief geschreven, ik was van plan om er een eind aan te maken en liet dat duidelijk weten.
Ze zullen denken dat ik dood ben.
En nee.
Ik ben niet van plan om naar Gent terug te keren".
Ze boog het hoofd.
"Ik wilde jullie geen last berokkenen.
Maar Tom overtuigde me om toch voor het leven te kiezen".
Toen nam Tom het woord.
"Kijk gasten.
Ik wilde en wil onze vakantie niet verbrodden.
Maar Melek.
Ik kende haar.
Heel kort.
Oppervlakkig.
Maar wat er was, dat was heel speciaal.
Buiten alle verwachtingen om trof ik haar aan op die rots bij de zee".
"Wacht eens", zei Mehmet.
"Is dat da meiske waar da gij het over had?
Van in den trein"?
"Ja", zei Tom.
Mehmet keek Melek nijdig aan.
"Eğer utanç ailenizi yapmak (je hebt je familie te schande gemaakt)" zei hij in het Turks.
"Waar moei jij je mee snotneus"? Reageerde Melek fel.
"Jij bent niet diegene die als een beest wordt gekeurd door een ouwe geile vent die een jong bruidje wil, als kweekfabriek.
Hou maar je bek jij, ik ken jou hypocriete soort wel".
"Nu val jij me heel erg tegen Mehmet.
Dacht dat jij ruimdenkend was.
Dat je net als je vader het seculiere ideeëngoed aanhing.
Dat je boven dat soort achterlijkheid stond".
"Respect voor je familie is genen achterlijkheid, zei Mehmet.
En verliet de kamer met slaande deuren."

De anderen overlegden verder.
"Ik neem de huurwagen en probeer Melek de grens over te helpen".
"Hoe ga je dat doen"? Vroegen de anderen.
"Daar heb ik wel een plannetje voor.
Griekenland is een Schengenland, dus dat is geen probleem.
Haar over de Griekse grens krijgen, daarentegen.
Kijk hier is de waarborg van de huurwagen.
Plus de rest van de andere onkosten".
En wat ga je dan doen als Melek veilig is"? Vroeg Berend.
Tom keek zijn vrienden aan.
En richtte dan zijn blik op Melek.
Legde zijn handen om haar middel.
"Ik voel veel voor haar.
Heel veel.
Een onbeschrijfelijk gevoel.
Vooral.
Toen we elkaar hebben gekust op het strand".
De anderen zwegen.
Begrepen.
"Doe voorzichtig Tom", zeiden ze.
"We willen onze beste kameraad niet kwijt".
De vrienden gaven elkaar een welgemeende knuffel.
Ook Mehmet kwam terug binnen.
"Sorry", zei hij.
"Ik stelde me aan.
Tom.
Gij... Gij zijt een echte vent.
Gij hebt ballen aan uw lijf.
Respect maatse", zei hij.
Ik doe mijn klakke veur aa af... Echt woare!!!"

Het begon met een flirt 2

Een week later.
Tom begaf zich weer na een drukke werkdag naar het station.
Hij had een blik Cola in de hand en wandelde ontspannen naar het perron.
Tom Coppens, 23 jaar, pas afgestudeerd als Bachelor Informatica en IT.
Single, losbol, elk weekend een ander liefje, frequent festivalbezoeker, amateur muzikant en spelletjes ontwikkelaar.
Werkte voor een overheidsdienst en ontwikkelde sensibiliserende website's.
Veel verdiende hij niet, enfin toch een stuk minder dan in de privé.
Maar soit, hij had toch werk dat meetelde voor zijn pensioen, en er was de werkzekerheid die je als je werkt bij de overheid vinden kan.
Hij stapte de trein op.
Ineens voelde hij koele handen op zijn schouder.
Hij draaide zich om.
Het was de dame van vorige week.
Ditmaal stonden ze in een hoek van de tussengang.
Ze nam zijn handen en legde ze om haar middel.
"Blij je weer te zien", zei ze.
Weer begon ze sensueel met haar heupen te wiegen.
Weer duwde ze zijn rechterhand onder haar slipje.
"Hoe heet je? Als ik dat vragen mag". Vroeg Tom.
"Melek", zei ze.
"Noem me gewoon Melek lieverd".
"Ik ben Tom", zei hij..
"Niet zoveel praten Tom", zei Melek.
"Gewoon genieten.
senin horoz lezzetli (je pik is heerlijk)".
Melek kreunde.
Ditmaal kwam Tom wel klaar.
Zijn slip en zijn jeansbroek werden vochtig.
"Ga gewoon door zo Tom", zei ze.
"Je slip en je broek zijn toch nat nu.
Oh wat is dat toch jammer dat er  niets kan worden tussen ons Tom", zei Melek.
"Waarom dan niet"? Vroeg Tom.
Met een ruk haalde ze zijn hand uit haar slipje en draaide zich om.

"Ik moet maagd blijven tot aan het huwelijk Tom", zei Melek.
"Nogmaals.
Koester die heerlijke momenten schat.
Dat doe ik immers ook".
Ze kuste zijn lippen.
Fluisterde zacht zijn naam.
"Tom".
Toen bereikten ze Gent.
Melek stapte uit.
Tom bleef zitten.
Toen de trein zich weer in gang zette, fluisterde hij haar naam.
"Melek".
Hij zag haar beeld voor hem.
Lang zwart haar.
Donkere ogen.
Een pure Turkse schoonheid.
Met volle rode lippen.
Hij rook even aan haar vinger.
De geur van haar intiemste delen.
Stiekem moest hij erom lachen.
"Nou ja, het was best wel plezant", dacht Tom.

Twee maanden later.

Kusadaçi.
Druk vakantieoord aan de Turkse Riviera.
Hier treffen we Tom aan.
Met enkele van zijn beste vrienden.
Fun, cocktails en meisjes.
Daarvoor zijn ze hier.
Ze logeren in een All-In hotel.
's Avonds uitgaan, cocktails drinken en meisjes versieren.
Overdag uitrusten en chillen bij het zwembad of op het strand.
Eén van de vrienden van Tom was Mehmet.
25 jaar, half Turks half Belgisch, gespierde torso, sixpack, gouden ketting rond de nek, haren achteruit gekamd, deed aan body-building en gewichtheffen.
Mehmet was de macho van de groep.
De vrouwen hingen rond zijn nek, en hij genoot ervan.
Zijn vader belandde als kleine jongen in België als kind van Turkse gastarbeiders.
Zelf ging hij ook werken in de fabriek.
Waar hij vakbondsafgevaardigde werd.
Iedereen noemde hem 'Rooie Ali'.
Hij was seculier en zette zijn zoons aan om te studeren.
Mehmet werd informaticus, net als Tom.
Ze zaten samen op kot.
Werden goede vrienden.
Frequenteerden niet alleen de studentenkroegen.
Maar ook politieke discussiegroepen waar ze hun linkse kijk op de wereld verdedigden.
Al waren er verschillen.
Tom was eerder het intellectuele type.
Las veel boeken.
Zware kost.
Das Kapital stond op zijn boekenrek naast werken en autobiografieën van linkse denkers, politici en revolutionairen.

Daar tegenover stond Mehmet.
Jongen van gewone komaf.
Zat liever in de fitnesszaal dan in de bibliotheek.
Maar het linkse gedachtegoed werd hem met de paplepel ingegeven.
Hij nam deel aan allerhande betogingen, vooral tegen extreem rechts.
Had al meermaals de nacht in een politiecel mogen doorbrengen.
Samen met Tom.
Na zijn studies ging hij aan de slag in een klein IT bedrijf in Gent.
Zijn kennis van het Turks kwam goed van pas.
Want veel klanten waren Turkse verenigingen.
Mehmet verdiende goed geld.
Maar vergat zijn oude vrienden niet.
Hij nodigde hen uit voor een vakantie in Turkije.
Twee weken zon, zee en strand.
En meisjes natuurlijk.

Mehmet en Tom zaten in een strandzetel bij het zwembad.
Elk met een cocktail in de hand.
"Ey maatse checkt die blonde", zei Mehmet die altijd met een sterk Gents accent sprak.
"Die zou kik ook nekier tegen mijne zilee wille trekke zulle".
"Als die het mij twee keer moe vragen, dan is 't huugen taad om mijn oren te laten nakijken".
"Niet mis, moest het een brunette zijn dan was het nog beter", Zei Tom.
"Zeg Mehmet, efkes tussen ons.
"Bu çok lezzetli", wat wil dat eigenlijk zeggen"?
Mehmet lachte.
"Ey maatse, hebde zitte smosse me een Turkse chick?
Oppassen daarmee, als hun broers da te weten komen... Tsjak.
Ballekes deraf hé maat".
Tom vertelde over wat hem twee maanden geleden was overkomen.
"Was een bizar meisje", zei hij.
Ze zei weinig.
Wilde gewoon van me genieten.
Dat ik haar liet klaarkomen, midden op de trein.
Maar meer niet".
Mehmet schudde het hoofd.
"Ja maatse, ken dat soort maskes.
Die willen contact met gasten.
Flirten, aftasten.
Maar echt nie meer of da zulle.
Weete, in de Turkse cultuur is de maagdelijkheid van een vrouw ongelooflijk belangrijk.
Als er tijdens den eerste huwelijksnacht geen bloed op 't laken ligt.
Heeft ze prijs hé.
Kogel deur eure kop hé maat.
Jamoja... Hier in Turkije, daar lachen ze daar nie meer zulle.
Ne man zijnen eer, da's ier echt alles hé".
Toen stond Mehmet recht.
"Ik gaan u laten maatse, ik ga die blonde stoot binnendoen.
Echt joengne, ik hem goesting om te 'stuiken' vandaag.
Als ge me niet meer ziet vanavond, ge weet waar da 'k zit hé".
En weg was hij.
Tom dronk rustig verder van zijn cocktail.
Hij wist onderhand wel hoe zijn beste vriend in elkaar zat.

Even later kwam Berend aangewandeld.
Berend was ook een studievriend en ex-kotgenoot van Tom.
En amateur fotograaf.
Waar hij ook ging, zijn professioneel fototoestel ging altijd mee.
"Zeg Tom, we zouden vanavond toch die fotoshoot doen hé".
"Ja, geen probleem. Beloofd is beloofd hé".
"Dan moet ge niet teveel cocktails drinken hé, Ik wil hier in een vreemd land niet betrokken raken in een auto ongeluk weet je".
"How chill Berendje", suste Tom.
Een cocktailtje bij het zwembad mag toch nog wel zeker?
We zijn met vakantie hé maat, vergeet dat vooral niet.
Tegen half zes gaan eten, en dan zijn we weg, zonder probleem".
"Waar is Mehmet"? Vroeg Berend.
"Oh die", antwoordde Tom lachend.
"Die heeft weer zijn zinnen gezet op één of ander meisje".
"Ach whatever", zei Berend.
"Mehmet en Pieter weten wat we van plan zijn, en dat ze ons niet moeten zoeken.
Mehmet zal vast de hele avond liggen vossen met een Britse of Duitse blonde.
En Pieter, tja.
Die zal in de discotheek het partybeest gaan uithangen.
Ach ze doen maar.
Laat ze zich maar inlaten met oppervlakkige grieten.
En laat ze maar alcohol in hun lijf gieten.
Ze beseffen niet wat voor mooi's ze aan zich laten voorbijgaan.
Ik hoop dat gij het vanavond gaat beseffen Tom.
Echt wel".

Het begon met een flirt

De trein reed het station uit.
Tom Coppens stond in het gangpad.
Voor hem stond een jonge vrouw.
Ze keek hem aan.
Hij kreeg het moeilijk.
Het was zodanig druk in de trein dat hij tegen haar aan werd gedrukt.
Dat kon hij nu echt niet hebben.
Omwille van de simpele reden omdat hij een erectie had.
Het was een prachtige vrouw.
Lang zwart haar.
Donkere ogen.
Volle lippen.
Ze droeg blauwe jeansbroek en een lichtgroene blouse waarvan ze de bovenste drie knopen liet openstaan.
Tom's gezicht kleurde bloedrood.
Ze moest gewoon gewaar geworden zijn dat hij een erectie had.
Want zijn kruis drukte tegen haar kont.
Ze keek hem aan.
Hij begon te zweten.
Ze lachte.
Bewoog licht haar bekken.
Heel sensueel.
Eerst dacht Tom dat het door het schokken van de trein was die alsmaar sneller begon te rijden.
Maar dat was niet.

Ineens...
Greep ze zijn handen.
En legde die om haar middel.
Terwijl ze hem bleef aankijken.
Tom begon het ineens heel erg fijn te vinden.
Vooral toen hij ineens haar blote buik voelde.
Zomaar.
Op een overvolle trein.
De jonge vrouw sloeg haar hoofd achterover.
Ze knoopte discreet het knopje van haar jeans los.
En met zachte dwang duwde ze zijn hand in haar broek.
En dieper.
Onder haar slipje.
Ze hield de grote plastic tas die ze bij had voor haar onderlichaam, dus niemand kon zien wat ze aan het doen waren.
Tom wist zich geen houding te geven.
En besloot om haar te laten doen.
Ongegeneerd bewoog ze zodanig dat haar bilnaad langs zijn harde pik bewoog.
Hij hoorde haar zachtjes kreunen.
Maar ze zei geen woord.
Het was voor hem onduidelijk of ze Nederlands of Franstalig was.
Hij rook heerlijke parfum.
Voelde dat het nat werd tussen haar benen.
Haar clitoris was dik en gezwollen en haar lichaam schokte zachtjes.
Haar ademhaling werd zwaarder.
Ze kwam klaar midden in een overvolle trein
"Vreemde meid", dacht Tom.
Hij drukte haar met zijn andere hand dicht tegen zich aan.
"Bu çok lezzetli", hoorde hij haar kreunend fluisteren.
Hij wist niet wat het betekende.
Alleen dat het Turks moest wezen.

Toen keek hij haar aan.
Terwijl ze met een ruk zijn hand uit haar broek trok.
Ze draaide zich om.
Legde haar hoofd ineens op zijn schouder.
"Dank je", fluisterde ze in zijn oor.
"Hier was ik gewoon zo keihard aan toe".
"Geen dank", zei Tom even stilletjes.
"Ik vond het heerlijk".
"Dat heb ik gemerkt", zei de jonge vrouw.
"Je hebt nog altijd een erectie, ik dacht dat je zou klaarkomen".
"Daar was het bijna van gekomen", zei Tom.
"Want dit was wel heel erg hitsig".
Ze glimlachte.
Zonder een woord te zeggen ritste ze zijn broek open.
"Probeer je te beheersen", fluisterde ze in zijn oor.
Tom voelde hoe ze zijn boxershort naar omlaag trok.
Daarna haar koele handen over zijn geslachtsorgaan.
Ze begon ermee te spelen.
"Kus me", zei ze.
"Laat ze denken dat we een stel zijn".
Hij deed het.
Drukte zijn lippen op de hare.
Wat waren haar kussen zacht en sensueel.
Wat smaakten haar lippen heerlijk.
Wat voelde haar toch zalig aan.
Hij kwam klaar.
Ze ritste snel zijn broek terug dicht.
"Ik denk dat je een goede minnaar bent", zei ze.
"Helaas... Kan het nooit iets worden tussen ons.
Koester dit moment als een mooie herinnering", zei ze.
"Dat zal ik zeker doen", antwoordde Tom.
De trein arriveerde in Gent Sint-Pieters.
De jonge vrouw stapte uit.
Tom zag hoe ze de trap afliep.
Er zat nu heel wat minder volk op de trein.
Tom zocht een zitplaats op.
Moest even bekomen van wat er hem overkomen was.
Toen hij afstapte ging hij een kroeg binnen en bestelde een dubbele whisky.
Waar hij nu echt wel aan toe was.
Daarna ging hij naar huis.
Waar alleen een kamerplant op hem wachtte.
Hij deed zijn kleren uit, zijn boxershort voelde klef aan.
Van het sperma dat erover vloeide.
Hij  nam een douche.
Dacht weer aan dat ene moment op de trein.
En trok zichzelf af.

Toen... Die ene zomer (slot)

Langzaam trok het ochtendgrijs op en gooide de zon haar stralen over de ontwakende stad.
Gracienne werd wakker na een veel te korte en onrustige nacht.
Van slapen was weinig sprake.
Er ging van alles door haar heen.
Vreugde, euforie.
Maar ook zorgen.
Hoe moest ze die ene kans op het waarmaken van die droom die ze samen met Lou en de anderen zo hard koesterde waarmaken met haar andere ambitie.
Om ooit een eigen mode atelier op te starten.
Ze had wel enige ideeën.
Maar twijfelde nog over de afwerking.
En ze had alsmaar meer de indruk dat tijd om echt over dat alles na te denken haar niet gegund was.
Ze stak haar voeten uit bed en zocht naar de houten parketvloer.
Ze kwam uit bed en liep naar het raam.
Het vroege zonlicht scheen op haar prachtige gestroomlijnde lichaam.
Haar licht gebronsde huid glansde in het vale ochtendlicht.
Wat was ze toch een prachtige meid.
Ja mensen, dat was ze echt.
Zelfs Lou zou het beamen moest hij haar zo zien.
Maar hij zag het niet.
Door het vele bier dat hij dronk was hij in een diepe roes verzonken.
Het zou vast nog uren duren eer hij wakker zou worden.
Nu ja, Gracienne had ook wel enige biertjes gedronken.
Maar schakelde tijdig over op vruchtensap en plat water.
En ging regelmatig een luchtje scheppen.
Had een heerlijk lang gesprek op het terras met Cindy.
Die ondertussen een echte hartsvriendin was geworden.
Het ging diep.
Cindy moest later beamen dat ze haar lieve vriendin Gracienne nooit zo gelukkig had gezien.
Haar ogen straalden en op haar gezicht was zo'n heerlijk gelukzalige glimlach te zien.
De toekomst lachte haar toe.
En dat gaf Cindy een goed gevoel.

Een uur later.
De hemel was helemaal opgeklaard en de zon scheen volop.
Het was nu al duidelijk dat het een heel hete dag zou worden.
Het graan was rijp, en vele boeren waren al begonnen met het oogsten ervan.
De koeien graasden vredig in de weiden.
En daar liep ze.
In een strak rennersbroekje en ultrakort topje waarin haar weelderige borsten meer dan goed te zien waren, en toch comfortabel zaten.
Elke ochtend liep Gracienne haar rondje.
Weer of geen weer.
Een goede lichaamsconditie was voor haar belangrijk.
Als gedreven atlete hield de sportmicrobe haar in de ban.
Het gaf haar energie en het hielp haar om haar gedachten te ordenen.
Met stevige tred liep ze door de velden.
Genoot van de frisse ochtendlucht.
Die vandaag wel niet zo fris was als anders.
Het ging warm worden die dag, dat was nu wel duidelijk.
Ze liep langs de boerenweggetjes terug naar de stad.
De velden gingen over in bos.
Een prachtig bos waar kinderen speelden en kampen bouwden.
Prachtige hoge bomen, weelderige struiken.
Hier en daar brandnetels, leuk voor de durfals onder de jongens om daar dan in korte broek door te lopen.
Door het bos slingerde 'het vaartje'. Het was een oude waterloop die ooit deel uitmaakte van de omwallingen.
Een stille getuigen uit het rijke verleden van een kleine stad in Vlaanderen.
Hoe vaak had Gracienne daar niet wat verderop aan het steigertje zitten dromen, terwijl de eendjes voorbij zwommen.
Hoe vaak had ze daar niet met haar vrienden een mooie zomerdag doorgebracht.
Zwemmen in het vaartje, zonnen, in het geniep een pretsigaretje roken, in de bosjes heerlijk de liefde bedrijven met de zon op haar huid.
Mooie tijden.
Mooie herinneringen.
Ze hield halt aan het oude brugje.
Ze rustte even uit, keek naar het deinende water en de hoorde hoe de bladeren ruisten toen er even, heel even, een zacht briesje opstak.

Ze leunde met haar beide armen op de ijzeren leuning die al warm aanvoelde.
De rode verf die er jaren geleden op werd aangebracht was al flink afgebladderd, ook vertoonde de leuning hier en daar wat roestplekken.
Doch was de brug nog stevig, en dat moest ook.
Want veel voetgangers en fietsers gebruikten de weg door het bos als alternatieve route van de stad naar het nabij gelegen dorpje.
Hier werden ze tenminste niet van hun sokken geblazen door het drukke verkeer.
Gracienne droomde weg.
Dacht vol weemoed aan de mooie dagen die ze hier in dit  bosje beleefde.
Als klein meisje, eerder halve jongen met de andere kinderen uit de buurt.
Als tiener de liefde ontdekkend, of gewoon genietend van het jonge leven.
Of gewoon dromend aan de waterkant.
Zo inspiratie opdoende voor een nieuw gedicht, nieuw lied, nieuw ontwerp.
Er ging geen zomer voorbij zonder dat ze hier uren vertoefde.
Behalve, de afgelopen zomer.
Het deed haar beseffen hoe hard haar leven was veranderd.
Hoe snel ze leefde. Hoe ze opging in haar ambitie om ooit in de voetsporen van haar Marraine te treden.
Maar ook hoe hard ze bezig was met de band.
Vooral dat laatste nam veel van haar tijd in beslag.
Elk weekend optreden.
Elke dag repeteren, vergaderen, plannen, contact opnemen met organisatoren en dergelijke.
Maandag naar Brussel, voor het grote moment.
Hun eerste echte contract.
Een album.
Het duizelde door haar hoofd.
Ze besefte dat haar jeugd voorbij was gegleden.
Dat de tijd van onbezorgd genieten zonder aan morgen te moeten denken voorgoed voorbij was.
Zonnen, genieten, samen zijn met haar vrienden.
Wat had ze daar de afgelopen maanden toch weinig tijd voor gemaakt.
OK, ze zag hen wel eens in de Dinky Toys, als ze daar aankwamen na een optreden.
Of na een dag repeteren, vergaderen, plannen.
Dan kon een frisse pint echt wel deugt doen.
Ze zuchtte diep.
Het was al eind augustus besefte ze.

Dan ineens veerde ze recht.
Ze besefte, ze moest niet denken maar DOEN!
Ze liep naar de stad.
Hard.
Onvermoeibaar.
Ze stopte bij een rijhuis en belde aan.
Hier woonde Cindy, haar moeder deed open.
"Is Cindy thuis"? Vroeg Gracienne.
"Ze slaapt nog, maar ga maar naar boven hoor. 't Zou goed zijn dat ze eens op een deftig uur uit haar nest komt", zei ze.
Meteen liep Gracienne naar boven, met twee treden tegelijk.
Zonder kloppen viel ze binnen.
"Hey slaapkopke, wakker worden".
Cindy wreef haar ogen uit.
Wat doet gij hier Chou? Vroeg ze.
Gracienne zette zich op bed en stak meteen van wal.
"Hoe vaak hebben we ons geamuseerd bij 't vaartje dit jaar"? Vroeg ze.
"Nie veel hé", zei Cindy.
"Maar ja we hebben allemaal zoveel te doen. Gij met uw band, ik op mijn werk.
Er is altijd wat".
"Niet vandaag", zei Gracienne.
"Het is zondag, Lou en ik hebben niks te doen. En ik weet velen van onze vrienden ook niet.
En gij ook niet.
Ik verwacht iedereen stipt om 13u bij het vaartje.
Ik wil een heerlijke namiddag samen met al mijn vrienden.
Het is misschien de laatste keer.
Dus laten we er een feestje maken.
Met hapjes, drankjes en misschien iets om te smoren.
Zwemmen, stoeien en vooral... Genieten".
Cindy fleurde op.
"Gracienneke", zei ze.
"Dat is een megacool idee meiske.
Ik zal er zeker zijn. Da's beloofd".
Ze gaf haar beste vriendin een stevige knuffel.
"Gij hebt toch altijd van die toffe ideeën hé".
"Ik moet er nu vandoor", zei Gracienne.
"Er  moeten nog veel vrienden opgetrommeld worden.
Bel anders ook wat rond, ok"?
"Dat doe ik, tot straks hé zeg".

Twee uur later.
Lou sliep nog steeds.
Met heel wat gesnurk.
Het laken half over zijn lichaam.
Zijn hoofd weggedraaid diep in het hoofdkussen.
Hij had alleen een boxershort aan.
Gracienne kwam thuis.
Ze zag Lou, haar lieve Lou liggen.
Ze trok haar bezwete sporttenue uit en gooide het in de wasmand.
Naakt sloop ze de kamer in.
Zette zich op bed en bekeek Lou die lag te slapen.
Ze gaf hem een zoen op zijn neus. Hij werd het niet gewaar.
Toen zoende ze zijn stevige borstkas, en ging zo naar beneden.
Hij schudde wat met zijn hoofd en gromde wat.
Ze lachte.
"Schatteke toch", fluisterde ze.
Ze waren die zomer almaar dichter tot elkaar gegroeid.
Het toenemende succes van hun band vereiste ook heel wat organisatie en planning.
Daar waren vooral Lou en Gracienne mee bezig.
Vaak tot laat in de nacht.
Daarna dronken ze nog een pintje of een glas wijn.
En kropen dan in bed.
Maar van slapen was weinig sprake.
Elke nacht bedreven ze heerlijk de liefde.
Andere zomers ging de flirtzieke Gracienne al eens op jacht en ook Lou liet de aandacht van knappe meiden zelden schieten.
Of organiseerden ze pikante feestjes in het oude huis van Gracienne haar Marraine.
Dit jaar was het anders.
Waren ze behoorlijk monogaam.
Maar dat deerde hen niet.
Gracienne trok zachtjes Lou zijn boxershort naar beneden.
En streelde zijn penis die slap op zijn buik lag.
"Van alle mannen die ik heb gehad", zei ze luidop.
"Hebde gij de schoonste lul van allemaal Louke.
En dat meen ik".
Toen begon ze hem oraal te bevredigen.
Weer begon hij te grommen en schudde hij met zijn hoofd.
"Wat zijde gij aan het doen"? Vroeg hij.
"Ikke"? Vroeg Gracienne.
"Aan het genieten van uw lekkere pik, wat anders"?
"Het is kwart na tien, en het is zondag.
En mijne kop doe zeer".
"Ge weet toch wat het beste medicijn is tegen een kater", zei Gracienne ondeugend.
Ze kroop op hem, keek hem aan met stralende ogen.
En wreef zacht over zijn kaalgeschoren hoofd.
"Ge riekt naar 't zweet, zijt ge gaan lopen"
"Yep, en veel meer dan dat".

"Meiske toch, hoe doet ge dat toch?
Gisteren opgetreden, het beste optreden van heel de zomer.
Daarna nog tot 't kot in de nacht gaan feesten in de Dinky Toys.
En nu zijt ge weeral in form.
Hoe doet gij dat toch meiske"?
Gracienne kustte hem.
"Goesting maatje", zei ze.
"Goesting om te leven.
Ik heb gewoon zoveel goesting om te leven.
Om ervoor te gaan.
Echt waar.
Slapen hé Louke... Dat doe ik wel als ik dood ben.
Ik kwam net op een idee, een heel schoon idee.
Ik weet zeker dat gij het ook geweldig zult vinden".
Lou schudde zijn hoofd.
"Allez wat is 't nu weer
Daar gaat mijn ijdele hoop op een rustige luie zondag".
"Ach", zei Gracienne lachend.
"In de bosjes bij 't vaartje kunt ge ook rusten.
En nog veel meer.
Iedereen zal er zijn.
Allez ja, dat deden we toch elke zomer hé.
Behalve dit jaar.
Gezellig chillen in het groen.
Ewel... Nu.
Nu gaan we dat doen.
Deze middag".
"En ik had afgesproken om bij ons ma te gaan eten.
Dat mens heeft me ook niet veel gezien deze zomer hoor".
"Ewel, gaat.
Dat ge wat later zijt dat kan geen kwaad, het schoon volk om toch altijd te laat.
Maar dan moet ge u eerst eens van uwen heetste kant laten zien lieverd".

Ze vergezelde die woorden met een intense kus, terwijl ze met haar koele handen over zijn balzak wreef.
Niet veel later genoten Lou en Gracienne van elkaar.
Een uur lang vreeën ze terwijl de zon door de kamer op hun huid scheen.
En een zacht briesje enige verkoeling bracht in de veel te warme kamer.
Gracienne genoot intens van dit heerlijke moment.
En slaakte langgerekte gesmoorde kreten van puur genot.
Na een vlug ontbijt vertrok Lou naar zijn moeder.
Gracienne trok naar de keuken.
Begon aan de bereiding van heerlijke hapjes.
Veggie hapjes.
Met veel groen en lekkere zelfgemaakte sausjes en vinaigrettes.
Ook zette ze een fles witte wijn koel.
Alsook enige biertjes.
Ze was uitgelaten.
De radio keihard.
Meezingen met de muziek van Studio Brussel.
In haar korte t-shirt en slipje, verder niets.
Daarna wanneer ze snel iets anders had aangetrokken laadde ze alles op de fiets van wijlen haar Marraine.
Die had bagagerekken en dat kwam van pas.
Daarna vertrok ze.
De zon op haar gezicht.
Mensen begroetten haar, staken hun hand op.
Ze straalde, ze voelde zich meer dan opgewekt.
Ondanks het feit dat ze die nacht amper geslapen had.
Maar de mooie middag in het vooruitzicht gaf haar voldoende energie.
Ze maakte een ommetje naar de winkel.
Kocht daar nog wat blikjes bier en wat sterkers voor de liefhebbers.
En niet veel later was ze present.

Ze spreidde een deken en legde daar de hapjes op alsook de koelbox met daarin bier en wijn.
Ze deed haar t-shirt uit, alsook haar strakke jeansbroekje.
Ze droeg nu enkel nog haar bikini en zwembroekje.
En genoot van de zon en het gefluit van de vogeltjes.
Niet veel later kwamen de eerste aan, het was Dries.
"Hey Grace, ge ziet er verdomme verleidelijk uit meiske", zei hij.
Gracienne gaf hem een lieve knuffel.
"Hoe is 't met mijn viriel gastje", zei ze met een plagerig stemmetje.
"Zoudt ge nog eens durven"? Vroeg hij, proberend.
"Misschien", fluisterde ze hem in het oor.
"Maar nu blijf ik efkes hier, er komt nog volk. Hier pakt u een lekker pintje".
Dat liet Dries zich geen twee keer zeggen.
Er kwam nog volk.
Ook Jan was er.
Hij verbleef bij Lou en Gracienne, weliswaar op een aparte kamer.
Dit omdat het niet meer zo goed boterde met zijn vader nadat hij weigerde om het contract met Club Brugge te tekenen.
"Zijn vader schold hem uit voor 'stommekloot'.
"Ewel", zei Jan.
"Dan ben ik maar ne stommekloot. Maar dan wel één die zijn leven zelf in handen heeft ipv naar de pijpen van zijnen ouwe te dansen".
Daarna vertrok hij met slaande deuren.
Vader en zoon Ceustermans weigerden die zomer elk gesprek met elkaar.
Hij kwam enkel nog naar huis om zijn spullen te halen, op een vrijdagmorgen terwijl er een begrafenis gaande was, en hij dus zeker was dat 'den ouwe' niet thuis was.
Het waren die momenten dat hij zijn moeder opzocht.
Natuurlijk was het van "kom naar huis jongen, uwe pa bedoelt dat niet zo.
Hij is fier op u, en wat jullie bereikt hebben. Maar dat laat hij niet merken. Koppig hé".
"Nee ma", was het antwoord.
"Hij moet beseffen dat ik mijn eigen leven wil leiden. Het is mijn leven.
En het zijn mijn fouten.
Daar moet hij zich niet meer mee bemoeien, ik ben verdomme al  21 hé zeg".
Daarna ging hij weg.


Maar die middag toen Gracienne even naar de winkel ging liep ze Raymond Ceustermans tegen het lijf.
"Meiske", zei hij.
"Vertelt mij nekeer. Denkt ge echt dat ge met dat bandje van jullie iets gaan bereiken"?
"Hebt de respons gezien na ons optreden op de fuif van 't voetbal"? Reageerde ze meteen.
"Ja, jullie hadden een enorm succes".
"Het zat goed vol hé. Ge hebt zelf gezegd dat er nog nooit zoveel volk was als dit jaar".
"Da's juist, da's juist".
"Ewel... Overal waar we komen is het stampende vol.
Jullie generatie begrijpt dat niet.
Maar dit is de muziek die jonge mensen willen horen.
Hard, snel, wild.
Snedige teksten.
Zelfs bij Studio Brussel kennen ze ons.
Ik weet dat ge kwaad zijt op de Jan.
Maar.
Dit is wat hij wil.
Hij geniet als hij op het podium staat.
Dan komt hij tot leven.
Als hij die bassen in zijn buik voelt".
"Kijk meiske", zei hij.
"Ik wil niet liever dan dat hij gelukkig is en zijn ding kan doen.
Maar... Hij had zo'n schone kans, die gaat hij nooit meer krijgen.
Voetballen bij 'de Club'.
Ik weet, gij zijt op dat vlak net zoals uw Marraine zaliger.
Een dame die ik enorm bewonder en dat weet ge.
Gij weet het beste uit mensen te krijgen.
Alleen wou ik dat dat voor het voetbal was, dan speelde hij nu bij Club Brugge".
"En daar zou hij doodongelukkig zijn, ver van zijn maten.
Ver van u.
Ver van iedereen die hij liefheeft.
Zijn maten zijn alles voor hem.
Lou, Dries en Tom. Die drie betekenen heel veel voor Jan.
Dat was vroeger zo... En dat gaat altijd zo blijven".
Raymond voelde zich ongemakkelijk, wist niet wat zeggen.
Toen keek hij op zijn horloge.
"Sorry meiske, maar ik moet gaan.
We klappen mekaar nog is, ok".
Hij gaf Gracienne een stevige handdruk, wilde zo laten merken dat ze nog steeds hoog in zijn achting stond.
Waar maar weinig van te merken was, want de weken voordien draaide hij zijn hoofd als hij haar zag.
Die dag kon hij haar niet meer ontwijken, en besloot hij over te gaan tot de confrontatie.
Sindsdien begreep hij zijn zoons beslissing beter.

"Ik heb uw pa gezien", zei ze terwijl ook hij een biertje kreeg.
Jan zweeg, keek strak voor zich uit.
"Ge moet echt eens met mekaar klappen".
"No fucking way".
Ze legde haar hand op zijn been.
"Doet is niet zo koppig maatje", zei ze.
"Uwe pa zit met u in, met uw toekomst.
Da's normaal, dat doet elke vader".
Hij keek haar nijdig aan.
"Gij waart er niet bij hé, toen ik het hem zei niet bij Club Brugge te tekenen.
Gij hebt hem niet horen schelden.
Gij hebt hem niet horen brullen gelijk ne geflipte brulaap".
"Nee da's waar", zei ze. "Ik was er niet bij.
Maar ik vertelde hem daarstraks hoeveel uw maten voor u betekenen.
Dat Club Brugge niks voor u is.
Hij begreep dat.
Hij draait bij.
Laat dat niet schieten.
Het blijft uw vader Jan.
Ik heb mijn ouders ook gehaat.
Enorm zelfs.
Nu begreep ik waarom ze zo preekten, en met straffen dreigde.
Gisterenmorgen had ik een lang gesprek met mijn ma aan de telefoon.
Ze wil volgende week eens komen kijken als we in Antwerpen optreden.
Dat gaat me enorm deugt doen, om haar terug te zien.
Om eens bij te praten.
Dat geeft me een opgelucht gevoel, dat de band niet voorgoed verbroken is.
Ik zou dat mezelf enorm beklaagd hebben, moest dat gebeurd zijn door mijn koppige en rebelse gedrag".
Ze zwegen beiden.
Meer vrienden arriveerden.
De stemming was hartelijk.
De hapjes werden verorberd, de drank ging vlot binnen.
Ook Lou arriveerde.
Gracienne gaf hem een lieve lange zoen.

Het was een heerlijke namiddag.
Een bloedhete namiddag ook.
De jongelui zochten regelmatig het verkoelende water op.
Er werd gebabbeld, gelachen, gedronken en geflirt.
Er bloeide iets mooi's tussen Cindy en Tom.
Nu ja, daar zat Gracienne een beetje voor tussen.
Ze had al gezien dat Cindy verlekkerd naar Tom zat te kijken.
Ze had met hem een gesprek, zo van "en wat vind je van Cindy".
"Ge moet beetje belangstelling voor haar tonen, ze is echt een schat van een meisje", zei Gracienne.
Tom had het goed onthouden.
Hij deelde met haar een beker wijn.
Ze keek hem aan, met ogen die liefde en vooral goesting uitstraalden.
Ze deed het bovenstukje van haar bikini uit.
"Wilt ge de rest ook zien"? Vroeg ze.
Hij liet zijn linkerhand over haar rechterbeen glijden en keek haar aan met zijn blauwe ogen.
"Heel graag", zei hij.
Cindy nam zijn hand en samen verdwenen ze in de bosjes.
Daar ging ook haar broekje uit, legde ze zich op haar rug met gespreide benen.
Niet veel later voelde ze hoe Tom diep in haar binnendrong.
Gracienne zag het graag gebeuren hoe haar beste vriendin en één van haar beste vrienden elkaar vonden.
Ze had intussen zelf ook haar bovenstukje uitgetrokken, de meeste meisjes eigenlijk.
Er hing liefde in de lucht.
Een vrije ietwat libertijnse sfeer.
Er werden jointjes gerookt en de drank ging vlot.
Waardoor de meesten hun remmingen loslieten.
Dit was waar Gracienne zo naar verlangde.
Die heerlijke onbezorgde uren bij het oude staketsel aan het vaartje.
Zalig genieten.
Zou ze nog eens met Dries naar de bosjes gaan.
Even een tussendoortje.
Lou zou dat niet erg vinden.
Heerlijk genieten van die lekkere viriele Dries.
Maar die had touche bij een andere meisje zo stelde ze vast.
Jana, een andere klasgenote van Gracienne, een prachtig meisje met een flinke scheut Congolees bloed in de aderen en een heerlijk wiegend kontje ging schrijlings op hem zitten.
En begon hem innig te kussen.
Gracienne hield de tortelduifjes in het oog.
En ja hoor.
Ook zij verdwenen tussen het groen om elkanders lichaam te verkennen.
"Geniet ervan maatje", fluisterde ze zachtjes.
"Het is het schoonste wat er tussen mensen kan zijn".

Intussen.
Bij de oude brug troepten enkele jongens tesamen.
Jongens tussen de 11 en 14 jaar oud.
Vol branie.
Durfalletjes.
Zoals alleen jongens tussen 11 en 14 jaar oud durfalletjes kunnen zijn.
Eén van hen klom op de brugleuning.
En sprong.
Even later kwam hij terug naar boven.
Triomfantelijk.
Zo van "ik durf, wie ook".
De anderen wilden niet onderdoen.
De jongste van het stel heette Jason.
Een tengere knaap met rossig haar en speelse sproeten.
"Kom nu is 't uwen toer", zeiden de anderen tegen Jason.
"Of durft ge niet misschien".
"Kweenie, lijkt me toch gevaarlijk", zei hij.
"Dat is niet gevaarlijk", zeiden de anderen.
"Beetje koud ja, maar daar kunt ge toch tegen zeker"?
"Jason durft niet", zei een andere.
"Jason is een watje, een kerstekind".
Hij wreef zijn twee wijsvingers tegen elkaar.
"Sliep sliep babytje!!" zei hij.
De anderen lachten.
Jason deed zijn t-shirt uit en klom op de reling.
"Ik ben geen baby", snauwde hij.
Hij boog door de knieën.
De brug was tamelijk hoog, je moest een stukje klimmen om erop te komen.
Niet veel, maar toch.
Vlak bij de brug mondde een kleine sloot uit in de vaart.
Het was er ook smaller dan op de plek waar Gracienne en haar vrienden zaten, en ook heel wat dieper.
Dat hield risico's in.
Jason sprong.
Het water spatte hoog op.
De anderen keken hem vanop de brug na.
De seconden verstreken.
"He, waar blijft hij", vroeg één van hen na iets meer dan een minuut.
"Verdomme", riep een andere.
"Dieje komt niemeer boven".

"JASON WAAR ZIT GE VERDOMME!!!"
Weerklonk het nu een stuk luider door het bos.
Gracienne zat op de steiger, met haar voeten in het koele water.
De zon op haar huid.
Ze hoorde het geroep.
Draaide zich om.
Keek naar de brug.
De anderen keken ook om.
"Ja", zei Lou.
"Het wil weer nekeer lukken, een nest snotapen die eens stoer wilden doen.
Dat zit daar vol rommel en rotzooi, niet meer of er zit er ene ergens vast".
"We moeten iets doen", riep Jan.
"Maar wat"? Riep Gilles, de zoon van Willem de baas van de Dinky Toys.
"Ik ga hulp halen", riep Jan. En hij sprong op zijn mountainbike.
Ineens...
Ineens stond Gracienne recht en liep ze de steiger op en sprong zonder na te denken het water in.
Met stevige slagen crawlde ze naar de brug.
Het leek of de anderen wisten wat hen te doen stond.
In een reflex sprongen ze recht en liepen zo snel hun benen hen dragen konden langs de dichtbeboste oever naar de brug.
Lou liep vooraan, maar ineens viel hij.
"Godverdomme mijne voet"!!!
"Wat is er, riep Dries"?
"Let niet op mij, ga Grace helpen da's dringender" riep hij.
Gracienne arriveerde bij de brug.
Ze haalde diep adem.
En ging kopje onder.
Ze zag in het troebele water een silhouet.
Ze zwom alsmaar dieper.
Ze zag de jongen drijven.
Greep hem vast.
Maar dan...

Ze voelde hoe het water waar de jongen zich bevond stukken kouder was.
Ze kreeg krampen.
Ze probeerde de jongen krampachtig vast te houden.
"Ik ben er manneke", dacht ze nog.
Maar de kou en de krampen deden het ongelukkige meisje verstijven.
Ze probeerde nog het hoofd koel te houden.
Maar ze merkte hoe haar lichaam elke dienst weigerde. Ze voelde haar hart kloppen.
Haastig.
Angstig.
Ze drukte de ongelukkige jongen dicht tegen zich aan.
Toen werd het zwart voor haar ogen...

VOORGOED!!!!

Lieve lezers.
Wat er gebeurde vlak nadat Gracienne onder het water verdween was gewoon te verschrikkelijk, te hartverscheurend om onder woorden te brengen.
Een gezellig dagje uit draaide uit op een vreselijk drama.
Een meisje met een gul en vrijgevig hart, die gaf om haar vrienden.
Werd brutaal uit het leven weggerukt.
Angst vervulde het hart van haar vrienden toen ze niet meer bovenkwam.
En nog meer toen de toegesnelde agenten die Jan had tegengehouden hen opdroegen om Gracienne en de ongelukkige Jason niet achterna te springen.
Niet veel later arriveerden de duikers van de brandweer.
Twee levenloze lichamen werden uit het water gehaald.
Reanimeren had geen zin meer.
Twee lichamen werden met smetteloos witte lakens bedekt.
Huilende jongeren zochten troost bij elkaar.
Verscheurd door onmetelijk verdriet.
Anderen stonden verweesd te kijken.
In schok, zoals dat heet.

Het nieuws ging als een lopend vuurtje door de stad.
Jongeren kwamen massaal naar de brug.
Om hun vrienden die getuigen waren van het vreselijke drama een hart onder de riem te steken.
Om Gracienne postuum een laatste eer te bewijzen.
Er werden bloemen neergelegd.
En kaarsen aangestoken.
Jonge mensen zaten in het gras.
Zongen liedjes.
Terwijl er op een gitaar getokkeld werd.
Meisjes met tranen in de ogen zaten leunend tegen een boomstam en lieten hun tranen de vrije loop.
Lou werd naar het ziekenhuis gebracht.
Daar werd zijn verstuikte voet verzorgd.
Maar die pijn verzonk in het niets bij de vreselijke pijn in zijn hart.
Het was pas toen hij gesteund door Jan, Tom en Dries het ziekenhuis verliet dat het pas echt tot hem doordrong.
Toen hij terug kwam bij de plek des onheils.
Die nu omgeven was door bloemen, kaarsen en fakkels.
Hij ging zitten op een boomstronk, legde zijn krukken naast hem.
En begon onbedaarlijk te schreien.

Een week later kwam een massa jonge mensen samen in de aula voor burgerlijke uitvaartplechtigheden die Raymond Ceustermans had laten optrekken in wat ooit een drukbezochte feestzaal was.
De ruimte zat afgeladen vol, en ook buiten stonden heel wat mensen.
Het was een emotioneel afscheid.
Met veel muziek en pakkende getuigenissen.
Gracienne's moeder sprak vol lof over haar ambitieuze dochter.
"Je reikte met beide handen naar de hemel.
Maar je stak je handen ook uit naar je vrienden, wanneer zei jou hulp nodig hadden.
Je was een rebel, een herrieschopper.
Maar uiteindelijk leerde je om je op een positieve manier te uiten.
Dat deed je met muziek, tekst en tekeningen.
En met het ontwerpen van prachtige kledingstukken.
Maar vooral.
Door er te zijn voor al diegenen die je liefhad.
Nu ben je bij je Marraine.
Je grote voorbeeld.
Ik weet zeker.
Dat ze jou een goedkeurend schouderklopje heeft gegeven".


Nadine Van Ackere stond voor de urne met daarin de asse van haar dochter.
Zoals Gracienne twee jaar eerder voor de kist van haar Marraine stond.
Nadine huilde.
De ongelukkige vrouw zakte door haar knieën.
De dood van haar dochter drong nu echt tot haar door.
Al was ze al erg murw geslagen toen mensen van de politie aan haar deur stonden om haar het vreselijke nieuws te melden, met iemand van 'slachtofferhulp' erbij.
Nadine schreeuwde twintig minuten lang.
Kon het gewoon niet vatten.
Wie kan dat wel?
De dood van zijn of haar eigen kind vatten.
Voor velen was het gewoon een vreselijke schok.
Een keiharde opdoffer.
Lou stond nu op.
Liep op krukken naar het spreekgestoelte.
Hij ontvouwde een brief.
Veegde de tranen van zijn ogen.


"Grace'ke.

Mijn liefste schat.
Mijn grote liefde.
Dat waarde gij.
De liefde van mijn leven.
Ik heb dat zelden gezegd.
Te weinig.
Maar.
Dat waarde gij voor mij.
Ik weet nog goed.
Ik was een jaar of 11.
Gij waart er pas negen.
Maar toen al.
Toen al.
Voelde gij al de pijn en het verdriet van een ander goed aan.
Ja meiske, dat was.
Gij zag dat ik honger had, dat ik nood had aan eten.
Ik mocht met u mee, naar uw Marraine.
Een heel lieve en warme vrouw, net zoals gij.
Daar mocht ik mee aanschuiven.
Wij werden zo goede vrienden.
Maar ge woonde toen nog bij uw ouders.
Het was omdat gij net zo'n rebel waart als ik.
Dat uw Marraine besloot om u onder haar hoede te nemen.
En toen woonde gij definitief hier in de stad.
In gingen we naar de zelfde school.
Niet lang, want ik ging op leercontract.
Maar wat deerde dat.
We zagen elkaar ook genoeg buiten de school.
Onze liefde voor muziek, liefst hard, rockend en voorzien van bijtende teksten.
Bracht ons dichter bij elkaar.
We hadden een droom.
Een plan.
Een eigen band beginnen.
Daar droomde ik al van, van toen ik nog kind was.
Ik gaf die droom over aan u.
Maar gij.
Gij waart nog feller.
Nog ambitieuzer dan ik.
En dat plukte zijn vruchten af.

Grace'ke.
De dag nadat ge ons verlaten hebt.
Moest ik die afspraak afzeggen met die platenbaas uit Brussel.
Ik kon amper spreken aan de telefoon.
Hij begreep het.
'Mon Condoleance copain' zei hij.
Ik moest nog veel optredens afzeggen de dagen erna.
Het ziet ernaar uit.
Dat de dagen van Grace & Beauty, ons groepke waar we samen zoveel energie in staken.
Voorgoed geteld zijn.
Want zonder u meiske.
Zonder uw prachtige stem.
Uw ontembare geestdrift.
En uw onstuitbare temperament.
Zowel op als naast het podium.
Is dat eigenlijk-feitenlijk.
Hetzelfde niet meer.

Grace'ke.
Ik wou dat ge dit kon zien.
Hoeveel mensen hier nu aanwezig zijn.
Jonge mensen.
Stil.
Sommigen verbergen hun gezicht onder hun handen.
Anderen zoeken troost bij elkaar.
Maar allen.
Echt allen.
Getuigen wat voor schoon mens gij wel waart.
Kijk...
Jan, Tom, Dries, Cindy, Jana, Gilles, en alle anderen.
Ze zijn hier allemaal.
Ze zitten hier, hand in hand.
Tranen in de ogen.
Gebroken van verdriet.
We missen u.
We missen u godverdomme.
Elke moment van de dag.

Raymond Ceustermans, de Jan zijne pa.
Hij heeft de oude lijkkoets weer van stal gehaald.
Voor u Grace'ke.
Voor u.
Hij stond aan de grond genageld toen hij hoorde dat gij het tweede dodelijke slachtoffer waart.
Dat gij diegene waart die naar die jongen was gedoken.
Dat het uw lichaam was dat hij moest opbaren, welks hij met veel liefde gedaan heeft.
Het was net of ge lag te slapen.
Maar dan... Voorgoed.
Die mens stond aan de grond genageld.
Later zei hij dat gij hem hebt doen nadenken.
Hij heeft een heel lang gesprek gehad met zijn zoon.
Het is terug goed gekomen tussen hen.
Dankzij u Grace'ke.
Nee echt
Dankzij u.
Daarom deed het hem zoveel pijn.
Omdat hij de kans niet kreeg om u te bedanken.
Geen van allen kreeg die kans.
Om echt te zeggen...


HOE GEIREN WIJ U ZAGEN!!!


*************************************

Het was tegen middernacht.


Lou bestelde nog een laatste whisky.
"Weet ge", zei hij.
"Grace'ke, die is er nog altijd.
Ze zit hier... " Hij legde zijn vuist op zijn hart.
Hier zit ze tedju!!!
En daar blijft ze.
Tot da 'k mijne kop neerleg.
Zonder haar.
Zat ik nu misschien in de goot.
Of in den bak.
Dat was een heel speciaal meiske.
He mannen".
De andere stamgasten knikten.
Door dat ene liedje van R.E.M. werden er herinneringen opgehaald.
Mooie herinneringen.
Hartverscheurende herinneringen.
De man keek Lou en de anderen aan.
Tranen liepen over zijn wangen.
"Ik durf het eigenlijk niet te zeggen.
Maar toch doe ik het.
Het moet eruit.
Ik...
Ik was één van die gasten bij de brug.
Ik was 14.
Ik was samen met andere jongens van de groep.
Jason Druyts, was de broer van Mike, mijnen beste maat.
We hebben die jongen opgefokt ja.
"Ge durft niet, ge zijt een watje".
Hij sprong.
Kwam niet meer boven.
We zagen een meisje van de steiger verderop in het water springen.
Ze zwom in ijltempo naar de brug.
Ze dook onder.
Kwam niet meer boven.
Jullie kwamen op ons af.
Kalmeerden ons.
Een drama voltrok zich voor onze ogen"...

Hij huilde.
"Ik ben lang uit deze stad weggeweest.
Ik weet dat Mike de dood van zijn broertje nooit te boven is gekomen.
Tien jaar geleden knalde hij met zijn auto tegen een boom.
Geen remsporen.
Een ongeval zei de politie.
Wij, zijn vrienden.
Wij wisten wel beter.
Ikzelf probeerde het gebeuren te verdringen.
Alsof het nooit gebeurde.
Ik verhuisde, had een job in de IT, ik trouwde en kreeg een zoon.
God weet dat ik bang ben dat ook mijn zoon zich ooit zou inlaten met dergelijke vormen van 'Peer Pressure'.
Ik wist dat Gracienne hier heel graag gezien was.
Haar begrafenis werd druk bijgewoond.
Dat weet ik nog.
Ik... Ik zat op mijn kamer.
Wilde met niemand spreken.
Ik was.... BESCHAAMD!!!
En dat ben ik nog altijd".

Lou sloeg zijn arm om de jongere man zijn schouder.
"Jongen", zei hij.
"Ge waart 14.
Ge waart onder uw vrienden.
Dan denkt ge niet na.
Het kon evengoed gij geweest zijn die daar met verkrampte spieren in het vieze water dreef.
Weet ge wat ons Grace'ke fataal werd?
Ze oordeelde niet.
Ze hielp.
Hoe stom het ook was van Jason om van die brug te springen.
Hoe onbenullig jullie haantjesgedrag ook was.
Toch waren jullie het voor haar waard om zelf in het water te springen.
Ze sprong hem achterna.
Het werd haar dood.
19 jaar.
Ze zou twintig worden dat jaar.
Het leven lachte haar toe.
Maar toen, ineens.
Was het voorbij.
Is dat uw schuld?
Van Jason?
Of van die andere gasten met we ge samen waart?
Nee?
Het was niemands schuld".


Lou haalde diep adem.
"Het enige wat ik weet.
Is dat ze veel mensen een warm gevoel gaf in het hart.
Dat ze er een luisterend oor had voor wie het moeilijk had.
Dat ze erg vergevingsgezind was.
Ik weet.
Dat ze moest zij hier nu zitten.
Dat ze u eens goed zou vastgepakt hebben.
En door uw haar zou woelen.
Ja.
Dat had ze zeker en vast gedaan.
Ze kan het niet meer doen nu"...
Lou pakte de jongeman vast en gaf hem een kameraadschappelijke knuffel.

"Daarom... DOE IK HET IN HAAR PLAATS!!!"

Toen... Die ene zomer (7)

Augustus 1995

Het was een drukkend hete dag.
Zelfs 's avonds was het nog erg zwoel.
Toch trotseerden honderden festivalgangers de warmte bijeen gepakt op een klein festivalterrein ergens in West-Vlaanderen omgeven door eetstandjes en dranktenten.
Het was een klein maar niet onbelangrijk alternatief rockfestival waar voornamelijk bands optraden die slechts bij een klein en select publiek gekend waren.
Eén van de acts had op het laatste moment afgezegd en de organisatoren gingen koortsachtig op zoek naar een vervangende act.
Zo kwamen ze uit bij Grace & Beauty. En ja hoor, daar wilden ze wel graag spelen.
"Als we daar een goeie beurt maken, dan doen we een meer dan goeie zaak," zei Lou enthousiast.
Dus verzamelden ze al hun instrumenten en ander materiaal en laadden ze het in hun camionette
Het was een afdankertje van de firma Bastiaens waar Lou werkte.
Lou vroeg aan Dirk Bastiaens, zijn baas voor hoeveel hij zijn camionette wilde verkopen.
"Wel jongen" zei Dirk.
"Gij moogt hem hebben voor niks.
Ik heb respect voor jullie bandje.
Jullie doen dat heel goed, jullie hebben courage.
En jullie maken verdomd goeie muziek.
Maak er maar het beste van, ik gun het jullie".
En dus werd de oude witte bouwvakkerscamionette met zitplaats voor zes personen en met een zeil afgedekte laadruimte het vervoermiddel waarmee de leden van de band Grace & Beauty in de zomer van 1995 het hele land afreden van het ene optreden naar het andere.

Ze arriveerden in een klein dorpje pal op de Franse grens.
"Lijkt me wel grappig, het feit dat als ge bij uw overbuur op bezoek gaat, dat ge dan in een ander land zit", zei Lou lachend.
Gracienne keek dromerig uit het raam.
"Hier zou ik ooit wel willen wonen.
In een klein huisje met mijn eigen groentetuin en boomgaard.
Tenmidden van de natuur, de fluitende vogeltjes en de zoemende bijtjes".
"Nee", reageerde Lou.
"Veel te afgelegen van alles.
Ik zou me hier snel dood vervelen.
Altijd weer diezelfde gezichten.
Dat geroddel, die sociale controle.
Nee, ik zit goed waar ik zit.
Niet te klein, niet te groot.
Je hebt het dynamische van de stad, en toch zit je op tien minuutjes rijden met uw fiets midden in het groen.
Da's perfect voor mij".
Lou draaide een weide op.
Achter de bomen konden ze het podium zien staan.
"Inrit artiesten, entree artistes" stond er op een houten plank geschreven.
Een klein mannetje met zwarte baseball pet, geruit hemd en vuile blauwe jeansbroek liep de camionette tegemoet.
"Van harte welgekomen", zei hij.
Opluchting stond op zijn gezicht te lezen.
Hij had kennelijk al ervaring zat met groepen die beloven te komen en dan toch hun kat sturen.
Hij wenkte naar enkele jongens en klapte in zijn handen.
"Ghow, elpt ekeje e betje met uutladen. Wen nievele ghin tied niemeje".
Meteen stonden alle instrumenten en benodigdheden klaar.
Op het podium was een obscure Ierse folkrock band aan het spelen.
Voor het podium waren ze volop aan het 'moshpitten'.
De sfeer zat er goed in.
Johan 'Jokke' Verdoolaeghe, de man met de baseball pet die zo bleek de organisator was deelde flesjes bier uit.
Lou dronk gulzig van zijn biertje.
"Ewel dat smaakt na zo'n lange rit", zei hij.
Ze zaten op plastic stoeltjes achter het podium, en verbroederden met de jongens van een Franse punkband die even tevoren hun optreden hadden afgewerkt.
Het klikte meteen.
De gitarist van het groepje, een zeker Gauthier had een oogje op Gracienne en dat liet hij meteen merken.
"Vous ete un tres belle fille", zei hij. De jongen was lichtjes aangeschoten en sprak met dikke tong.
"Merci", zei ze.
Ze stak haar borsten ietsje vooruit en glimlachte.
"Ce toi qui chante"? Vroeg hij.
"Oui", antwoordde ze in haar beste Frans.
"Et je joue le gitarre aussi".
"Ca je veux vue", lalde hij.
"J'aime bien les filles qui jouer les instruments".
"Maar ik hou niet van zuiplappen", zei Gracienne stilletjes.
Eén van de andere trok aan Gauthier zijn mouw en maakte hem duidelijk dat hij zijn manieren moest houden.
Hij stond op, kon zich amper staande houden en keek zijn maat nijdig aan.
"Vous ete con toi", sneerde hij.
"Espiece de connard!"
"Let maar niet op hem", zei de ander".
Tot verbazing van Lou en de anderen sprak de jongen foutloos Nederlands.
Weliswaar met een accentje, maar toch.
"Gauthier heeft eigenlijk een zwaar drankprobleem, maar dat wil hij niet inzien.
Hij is een heel goeie gitarist, en best een goeie kerel.
Maar een eikel als hij gezopen heeft.
En hij kan absoluut geen maat houden met drank".
"Hoe komt het dat jij zo goed Nederlands spreekt"? Vroeg Gracienne nieuwsgierig.
"Ik heb lang in Gent vertoeft.
Studeren, en na mijn studies blijven rondhangen.
Heb daar in allerlei bandjes gespeeld.
Eigenlijk heb ik daar mijn liefde voor muziek opgedaan.
Maar uiteindelijk besloten om terug te keren naar 'Le Nord', mijn geboortestreek.
Een heel triestige streek eigenlijk.
Veel werkloosheid, armoede.
Uitzichtloze situatie voor jongeren.
Extreem rechts dat oprukt.
Weinig te beleven ook voor de jeugd.
Dat deed me besluiten om daar te blijven en iets te doen voor de jeugd.
Ik wist enkele talentvolle jonge gasten te overtuigen om samen een band te beginnen.
En sindsdien toeren we, vooral in het noorden van Frankrijk, en af en toe ook in België.
Vooral in Wallonië dan.

Dan was het hun beurt om het podium te bestijgen.
En ze hadden meteen de weide mee.
Gracienne gaf zich helemaal.
Ze genoot ervan te spelen met zicht op de ondergaande zon en het zacht glooiende West-Vlaamse heuvelland.
Dit was misschien wel de beste plek waar ze ooit optraden.
Het was superdruk voor de groep die zomer.
Elk weekend was er wel ergens een optreden.
Soms zelfs ook midden in de week.
Maar dat deerde hen niet.
Integendeel.
Vooral Gracienne was super enthousiast.
"Nu moeten we doorzetten jongens", zei ze.
"Velen zouden een moord begaan om te staan waar wij nu staan.
Om al die optredens nog maar te mogen doen.
Wij hebben die kans.
We moeten die grijpen".
Ach ja.
Het was Gracienne die telkens weer haar muzikale maten motiveerde.
Die hen net niet bij de haren sleurde en hen aanporde om ervoor te blijven gaan?
Ze geloofde er zo hard in.
En ook het publiek kreeg ze telkens weer mee.
Keer op keer.
Gekleed in haar prachtige, lichtjes uitdagende outfits die ze zelf maakte, was ze telkens weer een prachtige verschijning op het podium.
En ze kon rocken als geen ander.
Ze was pas tevreden toen de menigte voor het podium begon te moshpitten en helemaal opging in de muziek.


Zo ook die avond.
Op een terrein tussen de hoppevelden ergens in de buurt van Poperinge.
Haar teksten sloegen aan.
Haar boodschap tegen het leed dieren aangedaan door de vleesindustrie.
Haar boodschap tegen racisme en eender welke vorm van discriminatie.
Haar boodschap voor gelijke rechten voor de vrouw, voor elke vrouw.
Ze hoorde het publiek juichen.
Ze hoorde het applaus.
Ze haalde diep adem.
Lou zag dat ze gepakt was door de enorme respons van het publiek.
"The next song, is dedicated to a person who was very important to me", leidde ze het volgende liedje in.
"And still she is, even she passed away".
Het was een liedje welk ze vlak na het overlijden van haar Marraine had geschreven.
En welks ze ooit hadden op een demo hadden gezet.
Maar ze was tot dusver emotioneel te moeilijk om dit lied voor een publiek te gaan zingen.
Tot de avond voor ze naar West-Vlaanderen trokken.
Toen besloot ze.
"Dit lied moet in onze playlist.
Ik wil dit echt zo hard brengen".
En zo geschiedde.
Het was een lied met een rustig ritme.
Maar met een ferme gitaarrif en heel krachtig gezongen.
"You are my strengt, you are my guide.
You are my guardian angel allways on my side.
You're in my mind, you're in my soul.
Untill the day it's my time to go.
You're a forever living spirit.
You're allways standing by my side.
You're a forever living spirit.
It's good to have you on my side".


Het was een diep en pakkend lied.
Welks ze zong met veel kracht en emotie.
Mensen haalden hun aanstekers boven en honderden lichtjes wiegden mee met de muziek.
Een moment van emotie en ook van saamhorigheid.
Het ging door merg en been.
Nadien volgde een lang applaus.
Gradienne was overweldigd door de emoties.
Ze liep het podium af en nam een flesje bier uit  de bak die onderaan de trap stond en dronk het in een teug leeg.
"Verdomme", zei ze.
"Dat had ik nu nodig se".
Ze zuchtte diep.
Lou sloot haar in haar armen, liet haar bekomen.
"Goed gedaan meiske.
Echt ik meen het.
Het was een succes.
We hebben het publiek mee".
Dat was ook zo.
Ze hoorden het publiek roepen. We want more!!! We want more!!! We want more!!!"
Gracienne gorde haar gitaar terug om, Lou volgde haar voorbeeld.
"Allez mannen... Nog één keer alles geven hé".
Ze liepen terug het podium op.
Gracienne keek het publiek uitdagend aan.
"This is my all time favorite song", zei ze.
"This is a song about express your feelings over the world around you and to sing about it"..
Toen weerklonk de laatste song van die avond.
Een klassieker die zowel Gracienne als Lou, alsook de anderen enorm graag hoorden.
Ook al was die uitgebracht lang voor ze geboren waren.
Ring Ring I've Got To Sing van Ferre Grignard had nooit zo luid en snel geklonken als toen die avond.

Na het optreden liep 'Jokke' hen tegemoet toen ze van het podium kwamen.
"Mien complimenten", zei hij.
"Ek benne ol twientig joar bezig met 't organiseren van concerten en festivals.
Khen ol vele gezien.
Mo wat da julder briengt, ewel doar doen 'k me klakke voor of wi".
Hij sloeg Lou om de schouder en trok hem dicht tegen zich aan.
Daarna gaf hij Gracienne een flinke pakkerd.
"Meisje", zei hij.
"Ghie e talent. Mo sourtout... Ghie zingt me passie.
Je ghoa ghie da nog verre briengn, zegt dat ek 't gezeid hein".
Jokke nodigde hen uit om een pint te drinken op zijn kosten.
In de 'VIP-bar' zaten ook mensen van de andere bands die optraden.
Alsook mensen van de pers en zelfs mensen van platenfirma's.
In een hoek zat een gezette man in halfopen bloemetjeshemd en een veelkleurige Bermuda en met sokken in sandalen. Fouter kon het haast niet.
Hij dronk zijn pint leeg, nam nog een trek van zijn sigaar en stond dan recht.
"Ier se", zei hij.
"Dat zaan de kette woarmee da kik nekier een klappeke wil doen".
Hij liep op Lou en de anderen af, en stak zijn hand uit.
Hij stelde zich voor, "Jean-Pierre Trullemans om ulder te dienen.
Delegè van Bichon Records".
Hij gaf aan Lou zijn visitekaartje, en stak meteen van wal.
"Ik goan der nie teveel woorden on voil moake hein", sprak hij in het onvervalste Brusselse dialect.
"Ik wil ulle in maaine studio, en liefst zoe rap meugelijk".
"Ok: Zei Lou. Maar wat hangt daar voor ons aan vast".
"Kadé", zei Jean-Pierre met luide stem.
"Groepkes gelijk gaaile vechten om baa maa een contract te kraage.
Giene zeiver, giene patatie patata. Nie zievere mor ploate oepneme en optredens in binnen en buitenland.
Ier in dees folderke stoan name van groepe die bij ons onder contract stoan of gestoan hemme.
En da zaain nie van de minsten hé ket".
Lou bekeek het foldertje met volle ernst.
En zijn belangstelling groeide.
Hij gaf het door aan Gracienne: "Dat mogen we niet laten schieten meiske", fluisterde hij in haar oor.

Ze zag het adres.
"Verdomme" zei ze stilletjes.
Toen wendde ze zich tot de man.
"Ik ken dat adres, was daar vroeger geen naaiatelier"? Vroeg ze.
"Gho jaaa kinneke", zei de man.
"Maan voader heeft da just achter den oorlog gekocht. Dat was eigendom van een Joodse madam die moete vluchten heeft.
In de joare vijftig bouwde mijne 'poepa' dat uit tot een van de modernste platenstudio's van heel België, ge meugt wel zeggen van heel 'den Europe'.
Nu zet ik zijn werk verder. Met dat verschil dat 'k mij concentreer op alternatieve pop en rockmuziek.
Den tijd van de grote orkesten is voorbij, en aan al dat techno gedoe doen kik nie mee zulle".
Gracienne had reden om hiernaar te vragen.
Het straatnaam kwam haar zo bekend voor.
Ze had haar Marraine zo vaak horen vertellen over hoe ze als jong meisje om den brode haar diensten ging aanbieden in een toen prestigieus naaiatelier in de Marollenwijk in Brussel.
En dat was net in dezelfde straat als op het kaartje stond, alleen het huisnummer was anders.
Maar ja, huisnummers kunnen door administratieve redenen al eens veranderen in de loop der jaren.
Gracienne kreeg het koud en warm tegelijkertijd.
"Verdomme, ik wil daar wel naartoe.
Ik wil dat gebouw wel eens van binnen zien.
Het lijkt wel voortbestemt dat de toekomst van onze groep daar zit".
Ze sloeg haar ogen ten hemel.
"Ik weet dat gij hiervoor hebt gezorgd Marraintje. Merci zulle".
Lou trok haar dicht tegen zich aan.
Intussen wendde hij zich tot de andere groepsleden, ook zij zagen het zittten.
Dat hoorde Jean-Pierre Trullemans graag.
"Ok ketjes. Lot ons afspreike, moandagmorge om neigen uur oep et adres dat oep maain kortje stoat. Doar kunnen we dan alles afhandelen en een try out doen. Is dat goed voor eule"?
"Geen probleem", zei Lou. "We zullen er zeker zijn".
Jean-Pierre schudde elk van de bandleden een hand en trakteerde hen op een heerlijk frisse pint.
Vol goede moed en meer dan euforisch keerden ze huiswaarts.
Zoals ze wel vaker deden, gingen ze voor een afsluitertje naar de Dinky Toys.
Toen ze binnenkwamen riep Lou meteen, "Willem een tournee general op mijn kosten!!!"
"Ow", zei Willem.
"Iets te vieren"?
"Dat zal nog niet zijn", zei Lou.
"We hebben een contract op zak. Maandag gaan we tekenen.
Maar eerst VIEREN!!"
En dat deden ze.
De sfeer zat goed.
Al hun vrienden waren blij.
De toekomst lachte hun toe.


Wat kon er er eigenlijk nog misgaan?