Vijftig kaarsjes uitblazen.

 

Dag lieve mensen.
Het is mijn verjaardag morgen.
Op zich niet zo wereldschokkend, ik doe dat namelijk elk jaar op 1 juli en dit sinds het jaar 1974.
Maar we zijn nu 2024, en laat dat dus exact 50 jaar later zijn.
Huh???? Wat????
Ben ik al zo oud?
Ja, dat is zo.
Veel mensen zien daar tegenop, maar ik niet.
Zeker niet na wat ik het afgelopen half jaar doorstaan en meegemaakt heb.
Had ik die hartklep operatie niet ondergaan dan had ik deze vijftigste verjaardag misschien wel nooit kunnen vieren.
Het leven kan soms aan een zijden draadje hangen, en voor je er erg in hebt kan dat draadje knappen en is het voorgoed voorbij. Zoals dat met mijn toffe collega Paul gebeurde.
Hij mocht niet ouder worden dan dertig jaar.

Ik heb het al eens eerder gezegd. Ooit had ik een profiel op een andere site en één van de vragen was: ‘Wie of wat ik ooit zal zijn’. Mijn antwoord was: EEN WIJZE MENS!
En ben ik een wijze mens geworden?
Hmmm, ik denk het wel.
Het is te zeggen, ik ben toch zeker een stuk wijzer dan toen ik dat schreef.
Ik was als jonge gast vooral heel onzeker. En kwam eigenlijk veel te weinig voor mezelf op.
Zo bleef ik veel te lang bij werkgevers die van mij profiteerden en mij eigenlijk als een stuk vuil behandelden. Wat maakte dat ik er heel gestresseerd en eigenlijk ongelukkig bijliep.
Vooral op mijn eerste vaste werk was dat zo. En het was pas toen ik daar ben weggegaan dat ik echt ben beginnen te leven. Dat ik al een stuk minder onzekerder werd en dat ik ook wat meer begon buiten te komen en na het werk al eens een stapje in de wereld zette, dit onder zachte druk van mijn toenmalige collega’s, ken je dat?

En dan kwam de liefde in mijn leven.
De immer zoete en diepe liefde van mijn schatje Christiane Vermeulen.
Zij heeft mijn leven in de goede richting geduwd en voor haar verlegde ik mijn grenzen. We gingen op vakantie in Duitsland, Nederland en de Ardennen en deden heel wat uitstapjes en wandelingen. Er kwamen veranderingen in mijn appartementje, een nieuw laminaat, nieuwe rolluiken, een vernieuwd terras en relingen en nog van die dingen.
En we besloten om een hondje in huis te nemen.
EN NOG EENTJE!
En die twee lieve, grappige en superschattige woelwatertje bezorgen ons elke dag heel veel plezier met hun fratsen en grapjes en vertederen onze harten met die lieve blik in hun oogjes.

De tijd dat ik alleen woonde en dat mijn appartement een rommeltje was is definitief voorbij. Evenals het net iets teveel drinken, ongezond eten en te weinig slapen.
In het begin was dat wennen, rekening houden met je partner, aan vrijheid inboeten en dat soort dingen. Maar nu weet ik meer dan ooit dat het mij dat waard was, want… IK HEB ER ZOVEEL
VOOR TERUGGEKREGEN!
En dat wil ik nooit meer kwijt.
En het feit dat ik mij nu zelfzekerder, rijper, verstandiger en vooral wijzer ben geworden, ook niet.
Veel mensen zien erop tegen om ouder te worden en zeggen dat ze na verloop van tijd verjaren niet meer zo leuk vinden.
Wel, ik zie dat anders.
Ik wil zeker niet die onzekere, veel te verlegen en veel te weinig voor zichzelf opkomende jonge gast zijn die ik tot zo’n 15 jaar geleden was. En de ongezonde levensstijl die ik toen had daar wil ik ook voorgoed van af. Niet dat ik een toonbeeld ben van gezond leven, er is echt nog veel werk aan de winkel. Zo zou ik eigenlijk wat meer fruit moeten eten en vooral veel minder bewerkte rotzooi. Wat ik met dat laatste bedoel ga ik spoedig in een ander blogartikel uit de doeken doen.
En ik zou eigenlijk meer moeten bewegen. Ook al ga ik nu twee a drie keer per week naar de kiné en twee keer per week naar de cardio training in ‘het Kei’. Het kan niet de bedoeling zijn dat als die sessies afgelopen zijn dat ik terug in een ‘couch-potato’ modus herval.

Ja ik weet dat wanneer je over de vijftig wordt, dat dan de ‘ouderdomskwaaltjes’ beginnen.
De stijfheid, stramheid, sneller moe zijn als je de trap opgaat of zware inspanningen doet. Maar nu ik herstel van mijn operatie en terugdenk aan hoe mijn conditie ervoor was, dan kan ik alleen maar blij zijn dat mijn conditie niet verbetert is. Beetje bij beetje krijg ik de conditie en vooral levenslust terug die ik vroeger had. En dat stemt me optimistisch.
Maar het doet me ook beseffen dat je een goede gezondheid niet zomaar cadeau krijgt.
En laat het dat nu net zijn waar het om gaat om zo lang mogelijk een zekere vorm van levenskwaliteit te hebben. Zo lang mogelijk gezond en fit blijven.
Elk gezond levensjaar extra telt.
En nee, dat wil niet zeggen dat je moet gaan leven als een monnik en alles wat enigszins vreugde verschaft in je leven ontzeggen. Maar het gaat er vooral om om mate toe te staan in je leven.
ALLES MET MATE!
Matigheid.
En wat is dat, matigheid?
Dat is een barbecue met grote hopen vlees gedoopt in vettige sausjes en de nodige glazen alcohol afwisselen met een sobere periode waarin gezond eten, suiker, vet en alcohol mijden en niet de hele dag door smikkelen en snoepen centraal staan.
Dat is je houden aan aanbevelingen als ‘niet meer dan tien glazen alcohol per week drinken’, fruit verkiezen ipv zoete tussendoortjes en vooral – hier ben ik nog eens – minder bewerkt voedsel tot u nemen.

U vindt misschien dat ik een beetje aan het zagen ben over gezond leven en zo. Maar dat is nu zo’n beetje waarover ik nadenk op een avond als deze waarop ik met mijn laptop op schoot in de zetel lig. Ik besef dat ik door het oog van de naald ben gekropen, en ik kus mijn beide handjes dat ik hier nog rondloop en dat ik weer de conditie en gezondheid heb die ik lange tijd heb moeten ontberen. Als ik met mijn hondjes door de straten wandel dan geniet ik meer dan ooit van het leven om me heen. Van de vogeltjes die fluiten, de mensen die mij en vooral Cecieleke en Celientje groeten en dingen zeggen als: ‘maar zo’n mooie hondjes zeg, en zo lief’.
En zelfs het feit dat het weer niet is wat het zou moeten zijn voor het begin van de zomer deert of stoort me niet. Kijk hoe de wolken over drijven. Voel de wind. Hoor de vogeltjes fluiten.
Het leven is toch zo schoon.
En mijn lieve schat ziet mij graag!

 

Onblusbare passie (slot).

 

Een week later.
Ik opende de deur van Jessica’s appartement, waar ik vlak nadat we elkaar leerden kennen introk.
En waar we zulke gelukkige momenten beleefden.
Alles was nog onaangeroerd en haar geur hing nog overal. Ik liep naar de slaapkamer waar het bed nog onopgemaakt lag, want we waren vergeten om het op te maken. Ik legde me op bed en nam haar hoofdkussen en rook eraan. Om het dan dicht tegen me aan te houden.
Deze ochtend werd ze gecremeerd in intieme kring en haar urne hebben we begraven in de bossen achter het huis waar ze opgroeide. Want zowel haar moeder als ik wisten dat ze dit zo gewild zou hebben. Vredig rusten in de natuur tussen de vogels, konijnen, hazen en andere dieren.
Voor ik vertrok nam haar moeder mij apart. De avond voor onze laatste tocht had Jessica een lang gesprek met haar tijdens het bereiden van het avondmaal. Ze zei dat ze minder voor haar werk en het geld wilde leven en tijd maken voor haar gezin.
Ze wilde een gezin stichten met mij.
De moeder zijn van mijn kinderen.
Ze wilde op termijn haar appartement verkopen en ergens in de buurt van Chiny een huisje kopen. En daar wilde ze dan een nieuw leven beginnen ‘met de man van mijn leven aan mijn zijde en ons liefdeskindje in mijn moederschoot’. Dit waren haar woorden.
Dan snuisterde ik in haar nachtkastje en vond daar haar dagboek en gewikkeld in een vel papier het sleuteltje. Ik opende het dagboek en kwam uit op de dag waarop ik haar ontmoette.

“Ik lig naakt op bed met mezelf te spelen.
Ik kan die gast maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik wil hem.
Ik wil zijn penis tussen mijn benen, fuck dat is nu echt wat ik wil.
Als hij terug komt zwemmen verleid ik hem en neem ik hem mee naar huis.
En daar wil ik dat hij me neukt tot er geen zaad meer in zijn kloten zit.
Die jongen heeft mijn oude lust voor seks terug aangewakkerd, fuck ik heb te lang geleefd als een non. Ik wil seks! Ik wil poepen! Zoals die gast in Hasta La Vista.
Oh fuck dat is echt jong.
Ik wil poepen verdomme! En het liefst van al met Tom!”

Ik hapte naar adem, die meid had al van het eerste moment al een crush op mij. Jessica toch.
Ik bladerde verder…

“He’s mine now.
Hij is van mij en ik laat hem verdomme niet meer los.
Ik zocht hem op in het kleedhokje en daar stond hij, zijn lid in vol ornaat. Hij was er verdomd in geslaagd om mij tot bij hem te lokken en hij was van zin om mij te neuken.
En ik… Wilde niets liever dan dat hij mij keihard pakte en zijn knoert in me ramde.
Ik kleedde me uit en bukte me, voor ik het goed besefte was Tom mij aan het palen. Ik raakte meteen in een heerlijke megazalige extase.
Ge kunt niet weten wat er op dat moment door me heen ging.
Hoe mijn lijf schokte en trilde van pure opwinding.
Tuurlijk wilde hij meer, en ik ook. Maar niet in dat kleine kleedhokje waar we gemakkelijk betrapt kunnen worden. Dus ik sprak ik af met hem om na zes uur bij mij thuis te komen.
Daar hebben we een hele avond  en nacht lang gevreeën en my God wat was het zalig.
Hij drong niet alleen heel diep in mijn vagina… Maar ook in mijn hart.
Ja dat is echt.
Hoe meer hij me streelde, aanraakte en kuste. Hoe meer hij lieve woordjes in mijn oor fluisterde. Hoe sterker mijn gevoelens voor hem werden. Hoe meer ik aan die jongen gehecht raakte.
Alle zorgen, het werk, de contacten die ik onderhouden moet, de bijeenkomsten waar ik werd verwacht en waar men van mij verwacht dat ik vooral veel en hard ga netwerken. Dat alles was verder weg dan ooit.
EINDELIJK!
Toen hij gelukzalig in mijn armen lag te slapen rijpte in mijn hoofd een plan.
Ja!
Ik ga mijn leven helemaal omgooien!”

Vandaag de laatste dag in New-York.
Niet alleen de laatste dag van de zoveelste slopende zakenreis. Maar gewoon de allerlaatste dag in deze veel te drukke stad waar alles en iedereen er een moordend tempo op nahoudt.
Morgenvroeg zal ik mijn reiskoffer in de laadruimte van de taxi leggen en daarna zal de chauffeur mij door het hectische verkeer van deze veel te drukke stad leiden richting luchthaven. Daar na het inchecken zal het veel te lang wachten zijn om aan boord te gaan van het vliegtuig dat zes uur lang in de lucht zal hangen. Zo lang zal het duren eer ik terug vaste grond onder mijn voeten zal hebben.
Pas dan zal ik hem weer zien.
MIJN ALLERLIEFSTE TOM!
God wat heb ik die jongen toch gemist. Al van de eerste dag al. De eerste nacht in New-York was voor mij al een marteling. Alleen in een kingsize bed in een luxe hotel met een fles whisky als gezelschap en da diepe gemis in mijn hart.
Nu weet ik het zeker.
Ik wil dit niet meer!
Nee, ik ben het godverdomme spuugzat om mezelf voorbij te steken en de mooiste jaren van mijn leven te verkloten aan dat rotbedrijf waar men alleen aan omzet en winstmarges denkt en waar je gepusht wordt om zoveel mogelijk vette deals te sluiten in ruil voor wat extra premies, een nieuwe bedrijfswagen of een veel te duur snoepreisje.
Het kan me niet verrotten wat moeder ervan gaat denken, wat mijn vrienden ervan gaan denken en alle anderen die menen zich te moeten moeien met mijn leven.
Ik ga voor Tom, ik ga voor mijn geluk. En mijn geluk ligt niet in New-York of Brussel.
Mijn geluk bevindt zich niet in een uit glas, staal en beton opgetrokken kantoorgebouw of een veel te duur luxehotel, en al zeker niet in dat veel te dure appartement van mij waar ik ooit zo trots op was dat ik het kon kopen, maar nu een plaats is die ik tot in het diepste van mijn ziel veracht.
Heel binnenkort verkoop ik die keet en met dat geld koop ik mij een klein huisje in de Ardennen dat Tom en ik helemaal zullen opknappen. En dan ga ik enkel en alleen nog voor één ding.
MIJN GELUK!!!”

Ik slikte en fluisterde zacht haar naam.
Jessica liefje, je meende het zo hard met mij lieve schat.
Hoe kan ik nu ooit mijn leven verderzetten? Zonder u, zonder uw wilde plannen, uw zelfzekerheid, je doorzettingsvermogen. Zelfs tegen beter weten in zoals vlak voor het fatale moment, het moment waarop het voor jou stopte.
Ondanks het gevaar het risico, zette je door. Ondanks de regen die tot door onze regenjassen drong. Je zette gewoon door.
Ook al was er iets wat je ongerust maakte.
Wat ik bevestigd zag toen ik verder bladerde in haar dagboek die ze de laatste maanden weidde aan mij en de liefde die we voor elkaar voelden.
Dan las ik haar laatste dagboekbrief.

“Morgen gaan we naar de Ardennen.
Nu ja, ik heb fucking veel goesting om die hele trip gewoon af te blazen en thuis te blijven. We houden het wel op af en toe een uitstapje naar zee tijdens ons verlof.
Ik ben er niet gerust in, en ik weet niet waarom?
Aan de ene kant wil ik er dolgraag heen. Mama opzoeken, dat is al veel te lang geleden en ja dat komt door mijn werk, mijn vorige werk waarvan ik nu echt wel blij ben dat ik dat heb opgegeven en dat ik snel iets anders vond. Iets totaal verschillend van het vorige. Ik werk nu in een kantoor van de vakbond en ik moet vooral mensen te woord staan die om een of andere reden problemen hebben met hun werkgever en hiervoor juridische hulp nodig hebben.
Ik heb eerst rechten gestudeerd voor ik in een vlaag van onbezonnenheid voor economie koos, en dat komt me nu goed van pas. Het geeft me een enorme drive om mensen in nood te helpen met raad en daad, dat ik nu pas ontdek waar mijn roeping echt ligt.
Maar ik wil meer dan gewoon mijn moeder bezoeken en even langsgaan bij het graf van Papa.
Ik wil de natuur in, de stilte horen, de petrichor ruiken en die heerlijk rust voelen die ik als kind ontdekte en mij tot rust bracht in mijn turbulente tienerjaren. Ik wil terug naar de plek waar ik ontmaagd werd en daar met Tom de liefde bedrijven en zo die heerlijke energie naar hem overbrengen. Ik weet zeker dat hij het zal zien zitten om naar de Ardennen te verhuizen. Hij houdt van hiking en lange wandelingen, en dat was de reden dat hij aan zijn conditie begon te werken. Hij wil terug wandelen en met een bierbuik ten gevolge van een ongezonde levensstijl lukt dat niet.
Maar toch ben ik bang. Er bekruipt mij nu al enkele dagen zo’n raar voorgevoel. Zo heftig dat ik er ongemakkelijk van wordt. Maar ik vecht er tegen, ik wil doorgaan. Ik wil de natuur in en daar alles op een rijtje zetten, want ik wil echt wel mijn leven een andere wending geven.
Nee, het is nu duidelijk, ik zet door. Tommy en ik wij trekken morgenvroeg naar de Ardennen. Weg van wat ze zogezegd beschaving noemen, weg van alle zorgen, stress en verplichtingen en terug verbonden zijn met de natuur. Want de natuur… Heeft mij nog nooit teleurgesteld.
En als er iets moest gebeuren. Wel… Ik heb er tenminste alles aan gedaan om mijn leven in eigen handen te houden. Liever kort leven dan lang geleefd worden!”

Toen ik deze woorden las brak ik.
Ik liet het dagboek vallen, gooide me op bed met mijn hoofd diep in mijn hoofdkussen en barstte in diepe snikken uit. Zeker een uur lang heb ik onbedaarlijk gehuild.
Daarna lag ik een hele poos op mijn rug naar het plafond te staren.
“Jessica,” zei ik. “Waarom moest je nu al gaan? Je had nog zoveel plannen schat. En ik wilde er zo graag deel van uitmaken.
Lieve meid, je deed me heel anders kijken naar het leven. Je gaf me energie, de energie die ik voordien ontbeerde wat mij ertoe aanzette om aan mijn conditie te werken. Dankzij jou ging dat stukken beter en was ik gemotiveerder dan ooit.
Godverdomme Jessica, bloem van een vrouw. Mijn hart doet zoveel pijn, alsof het in stukken wordt gescheurd. Ik zou mijn hoofd tegen de muur kunnen bonken en andere dwaze dingen doen om die vreselijke hartenpijn te doen stoppen. Er zit nog een fles whisky in de drankenkast, ik heb zin om hem open te doen en helemaal soldaat te maken.
Maar ik doe het niet.
Want ik weet dat ik je hiermee zo keihard zou teleurstellen.
Daarom verbijt ik de pijn liefje. Om je nagedachtenis in ere te houden.”

Dan stapte ik uit bed, deed mijn jas aan en trok de deur van het appartement achter mij dicht.
Ik liep door de stad, het was valavond.
En hier was het weer beter dan in de Ardennen waar ik vanmorgen afscheid nam van de enige vrouw die ik zo hard en zo intens liefhad.
Het regende.
Niets zo triest als een uitvaart op een regenachtige dag.
En het was zo’n dag toen ik afscheid van je nam en daarna in mijn eentje de terugreis aanvatte.
Uren zat ik op de trein in gedachten verzonken. Tranen liepen over mijn wangen?
“Waarom weent u meneer?” vroeg een oudere man die naast me kwam zitten. Ik vertelde het en hij legde zijn hand op mijn knie. “Mijn diepste en oprechte deelneming,” zei hij waarna hij rechtstond en de trein verliet in Brussel Centraal.
Eens Brussel voorbij zag ik da het eindelijk was opgehouden met regenen en toen ik van het station naar Jesscia’s appartement wandelde waar ik de laatste maanden meer verbleef dan op mijn eigen appartement, kwam de zon er zelfs door.
Nu is het helemaal uitgeklaard en de mensen komen terug buiten.
Ik passeer de viswinkel op de hoek van de straat waar de uitgestalde vissen in bakken worden gelegd om in de frigo te worden gezet en waar alles tot in de puntjes wordt proper gemaakt; Bij café De Noordzee dat van dezelfde eigenaar – een uitgeweken Oostendenaar – is zit het terras goed vol met mensen die na al die dagen van druilerig weer nog eens hun neus buitensteken.
Dan loop ik naar het stationsplein en ook hier zitten de terrassen van de cafés tjokvol.
Hier bevindt zich mijn oude stamcafé de Dinky Toys.
Ik stapte er binnen en zag een oude bekende zitten. Een oude bekende die door toedoen van Jessica terug een vriend werd, want hij werkt ook bij de vakbond en hij was het die Jessica opgeleid heeft en haar hielp om in te werken.  
Maar ik ken hem vooral als een muzikant in hart en nieren, zijn groep waarmee hij destijds enorm veel succes oogste klinkt na al die jaren nog altijd als een klok hier in de stad. En nu nog altijd gord hij zjjn gitaar om met de bedoeling om een stevig potje te rocken en is hij een veel gevraagde gast voor bands die tijdelijk om een gitarist verlegen zitten. En het was zo dat ik hem leerde kennen.
Ik speelde als jonge gast basgitaar bij een rockgroepke en dan ineens gaf onze gitarist er de brui aan. Onze zanger zei terstond, ‘ik weet wie ons uit de nood kan helpen’. En daar stond hij dan.
Lou Selleslaghs.
Crème van een vent met het hart op de juiste plaats. I fucking love that guy.
Hij zag me en vroeg om een pint, dit zette hij voor mijn neus toen ik mij op de kruk naast hem ging zitten.
Hij zei geen woord maar sloeg zijn arm rond mij en trok me dichter.
“Jessica,” ze hij.
“Nog maar twee maanden bij ons in dienst en ze is alweer weg.
Voorgoed.
Ik werkte graag met haar,” zei Lou. “Jessica was een supertoffe griet. Een aanwinst voor ons bureau, dat was ze. Zonder zeveren.
Die meid had iets in eur kopke, echt wel.
Veel meer dan de meeste mensen vandaag de dag.
En ze zag u geire.
Ey ge moogt het weten ze Tom. Ze kon gewoon niet zwijgen over u.
Die… Die zag u geire.
En ik weet, gij zag eur ook geire.
Ge had haar lief met heel uw hart. Ze is in uw leven gekomen en heeft heel uw leefwereld door elkaar geschud. Ze is in uw vel gekropen en ze gaat er nooit meer uitgaan.
Waar of niet?” vroeg Lou.
“Ja,” zei ik,” terwijl ik het hoofd liet hangen en een zware krop in mijn keel kreeg.
“Mijn hart doet zeer Lou, echt waar,” zei ik.
“Zo verdomd veel zeer.
En wat ik ook doe, het gaat gewoon niet over.
Die verrekte pijn in mijn hart wil maar niet overgaan!
Ik sta ermee op. En ga ermee slapen.
Nu ja, pas nadat ik uren aan een stuk in mijn bed heb liggen wenen.
Ik mis haar zo hard Lou.
Ik mis Jessica zo verdomd hard!”
Lou keek me aan,
“Ik versta u,” zei hij.
Ik heb het verdomme zelf meegemaakt.
Ik heb zelf gevoeld hoeveel pijn het doet om iemand te verliezen die ge zo verrekt graag zag.
Dat gevoel of uw hart wordt in duizend stukken gescheurd. En telkens weer opnieuw.
Telkens weer opnieuw de hele dag door.
Maar dat weet ge.”
Ik keek hem aan, tuurlijk kende ik de tragische geschiedenis van Lou’s grote liefde Gracienne.
Ze ging op dezelfde manier als Jessica. Totaal onverwacht en net op het moment dat ze boordevol plannen had.
En ze liet iedereen die ze kende en die haar graag zag achter met een hart vol intens verdriet.

Waarom blijven zo’n dingen zich altijd herhalen?

Onblusbare passie 6

 

Drie dagen later.
De laatste etappe van ons hiking avontuur in de Ardennen.
Direct na het ontbijt vertrokken Jessica en ik en trokken we de bossen in voor onze laatste etappe. Het einddoel was ditmaal Neufchateau. Daar zouden we de trein terug huis nemen.
We stapten door de bossen en ik voelde een gevoel van gemis. Onze laatste dag in dit prachtige gebied. Onze laatste dag dat we kunnen genieten van de stilte en het feit dat menselijke aanwezigheid veraf is.
En toch wisten we dat we blij zouden zijn om terug thuis te zijn.
We zeiden geen woord, Jessica en ik. Zwijgend liepen we over het smalle paadje.
We zaten nu echt diep in de bossen. In het begin van de wandeling wisselden de bossen zich nog met weilanden of akkers, maar nu alleen nog bos en steile hellingen.
In tegenstelling tot de afgelopen dagen was het nu grijs en regenachtig, De avond ervoor heeft het flink geonweerd en sindsdien sloeg het weer helemaal om en volgens de weerberichten zou het nog de hele week grijs en druilerig zijn.
De regen maakte dat de paden er glibberig bij lagen, en dat maakten dat we nu extra voorzichtig moesten zijn.
Jessica zette zich op een boomstronk om even uit te rusten, ik sloeg mijn armen rond haar hals en trok haar dichte bij me. Ze draaide haar hoofd en glimlachte.
“Ik ben zo gelukkig met je,” zei ze met hese stem.
“Soms lijkt het echt te mooi om waar te zijn. En dat maakt me een beetje bang.”
“Waarom?” vroeg ik.
“Dat er ineens iets onverwachts zou gebeuren waardoor ik je voorgoed kwijt geraak, of jij mij.”
“Maar schatje toch, dat zal heus niet gebeuren hoor. Hey, wij worden samen oud, jij en ik.
En als het even kon hier in deze prachtige streek.”
Jessica trok me dichter en kuste me.
“Oh, als dat eens zou kunnen liefje,” zei ze met zachte doch doorleefde stem.
Dan trokken we verder, maar het pad werd alsmaar steiler en gevaarlijker, zeker met dit natte weer.
“Zouden we niet beter teruggaan?” vroeg ik.
“En een omweg maken, ik ben nu al doorweekt,” reageerde Jessica. Verdomme als ik geweten had dat het zo zou ‘draschen’ dan had ik de wandeling toch enigszins aangepast.
Hoe verder we gingen hoezeer ik me minder op mijn gemak voelde. “Dit is hier levensgevaarlijk meid, nog eens… Laat ons teruggaan!”
Eens boven is het minder steil Tom, nog even doorbijten,” zei Jessica vastberaden.

Het begon nu echt heftig te regenen. Jessica liep een heel eind voor me, naast ons werd de helling naar beneden alsmaar steiler, het regenwater liep tussen de keien rotsen door langs onze voeten.
Dan gebeurde het…
Jessica schoof weg, ik zag hoe de keien onder haar wegschoven. Ik wilde haar nog tegemoet lopen maar….
JESSICA STORTTE DE DIEPTE IN!
Ik schreeuwde haar naam: “JESSICAAAAA!”
Ze verdween tussen het kreupelhout, ik zag haar nergens meer. Wat moest ik nu doen?
Ik zocht naar mijn gsm, maar er was natuurlijk geen bereik, wanhoop maakte zich van mij meester. Ik schreeuwde nogmaals haar naam, maar het enige wat ik hoorde was het geroffel van de regen op het bladerdak.
“Help ons! Au secour!” schreeuwde ik, waarna ik een hele poos voor me uit staarde. Langzaam drong het besef tot me door dat Jessica meer dan waarschijnlijk een fatale val maakte.
Dan stond ik recht, ik moest iets doen. Ik liep een eindje verder waar het al wat minder steil was, daar liet ik me naar beneden glijden. Een eind verder zag ik iets rood, haar regenjas.
Ik liep er naartoe, bijna struikelend over een boomstronk. Ik vervloekte mezelf, want hier mijn been breken is nu echt geen goed idee.
Ik zag Jessica liggen en liep tot bij haar, ik zakte door mijn knieën en probeerde haar lichaam te draaien.
“Jessica, liefje,” zei ik. Ik zag haar gezicht, helemaal onder het bloed en gezwollen. Niet meer of ze maakte een ware doodsmak tegen de boom waarnaast haar lichaam lag.
“Laat me hier niet achter schatje. Laat me niet in de steek… Toe!”
Ik legde mijn vinger op haar hals en voelde dat ze nog polsslag had, er was nog hoop. En ik had bereik op mijn gsm, ik probeerde het noodnummer 112 te bellen en slaagde erin. In mijn beste Frans probeerde ik uit te leggen waar ik me bevond. “On va localisé vous avec la signal de ton portable,” zei de dispatcher. Maar ik beseft dat het nog een hele poos zou duren eer de hulpdiensten mij zouden bereiken.
Maar ongeveer een kwartier later zag ik een helikopter boven de bossen hangen. Ik stond recht, zocht een open plek op en zwaaide met mijn armen. De helikopter zakte en de piloot gaf teken dat hij mij gezien had. Boven zag ik koplampen van een terreinwagen, enkele mannen daalden de helling af.
“Spreek je Nederlands?” vroeg één van de hulpverleners, ik zei ja. “Ik ben Robbe,” zei de jonge hulpverlener en ben perfect tweetalig.”
Dan richtte hij zijn aandacht op Jessica. “Ze is er heel slecht aan toe en haar pols verzwakt. Ze moet zo snel mogelijk naar het ziekenhuis.
Er werd een draagberrie naar beneden gebracht en Jessica werd er met de grootste voorzichtigheid opgelegd. Dan klom ik achter de hulpverleners naar boven en werd Jessica in de terreinwagen gelegd. Ik nam plaats in een wagen die er achter reed. We reden naar een hoofdweg waar een ambulance klaarstond, ik stapte achteraan in en de ziekenwagen reed in zeven haasten naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

In het ziekenhuis werd Jessica meteen in een aparte kamer ondergebracht waar de dokters haar meteen onderzochten. Ik hoorde hen dingen zeggen als ‘iedereen los’ en wist dat ze haar aan het reanimeren waren. “Vecht liefje,” prevelde ik zachtjes. “Ik wil je nog niet kwijt.”
Dan kwam een dokter naar buiten, een grote ietwat magere man met blond haar in de gel en bril. Een Nederlander, flitste het door mijn hoofd. En dat was ook zo.
“Dag meneer, ik ben Dr Bruinisse, neuroloog,” zei hij met een sterk hoorbaar Zeeuws accent<.
“Kijk meneer, ik zal er geen doekjes om winden hoe hard de waarheid ook is,” zei hij op ernstige toon.
“Jessica is… HERSENDOOD!”
Ik hield mijn handen voor het gezicht en kon geen geluid uitbrengen.
“Nee,” zei ik stilletjes.
De sociale dienst nam contact op met Martine, Jessica’s moeder. Ze kwam met grote spoed naar het ziekenhuis en vloog me huilend in de armen. “Elle est ou ma petite fille?” vroeg ze snikkend.
De dokter leidde ons terug de kamer in waarin Jessica lag, maar niet zonder haar eerst apart te nemen om haar uit te leggen dat ze haar toestemming nodig had om de machines die haar in leven hielden uit te schakelen.
Met trillende hand zette ze haar handtekening onderaan het document. Dan liet de dokter ons alleen om afscheid te nemen. Huilend streelde Martine het gezicht en de haren van haar dochter. “Adieu mon couer,” snikte ze.
Dan richtte ze zich tot mij. “Ik weet, je hield zielsveel van Jessica,” zei ze. “Ik wil je de kans geven om afscheid van haar te nemen.
Bedankt dat je mijn dochter zo gelukkig maakte in haar laatste levensmaanden,” voegde ze eraan toe. Dan verdween ze stil door de deur die ze half openhield en weer sloot.
Ik draaide me om, Jessica lag aan allerlei machines gekoppeld.
Ik streelde haar haren en wreef zacht over haar wangen.
“Liefje,” zei ik.
“Ik moet je laten gaan, met pijn in het hart. Maar er is geen weg meer terug.
Het lot was wreed voor jou, voor ons.
Mijn hart doet pijn, maar ergens weet ik. Wij zien elkaar terug.
Ooit… Ergens.”
Ik kuste haar voorhoofd en woelde door haar haren. Ik probeerde haar geur op te vangen en in mijn geheugen op te slaan. Haar zo typische en herkenbare geur.
Dan legde ik mijn hoofd op haar borst en begon onbedaarlijke te huilen.

Onblusbare passie 5

 

We daalden af naar het dorp.

Jessica liep voor me.
“Wie ben je toch?” vroeg ik me af. “Waarom heb je me nooit over je ouders verteld?
Welke verrassing heb je nog voor mij in petto?”
We liepen langs het dorp en hielden halt bij een klein oud huisje langs een weg die leidde naar een nabijgelegen bos. Hier bleef ze staan.
“Hier ben ik geboren,” zei Jessica. “In dit huisje dat toen nog het enige was in ons straatje.
Dan kwam er een vrouw vanuit de achtertuin naar de poort gelopen. “Qoui tu cherche ici?” vroeg ze met een stevig Waals accent.
“Bonjour maman,” zei Jessica terwijl ze naar de poort riep.
“Jessica! C’est toi?” zei de vrouw terwijl ze de poort opende en naar Jessica toe liep. Ze legde haar handen op Jessica’s gezicht en streelde haar wangen.
“Oui c’est moi ‘maman’, ik ben het. Ik wil mijn geliefde aan je voorstellen. De man van mijn leven.
“Ohla, qu’elle bonhomme! Wat een aardige man,” zei Jessica’s moeder. “C’mon tu t’appeller?” vroeg ze me.
Ik stelde mezelf voor en Jessica’s moeder, een slanke vrouw met zwart grijzend haar en een gezicht met vele rimpels die een lastig en zwaar leven verraadden gebood ons om haar te volgen. We liepen om het huis om dan via de achterdeur in de achterkeuken te komen. Het was nog een ouderwetse achterkeuken met een gasvuur, een fluitketel en koffie die wachtte op het kokende water dat nog in de ketel zat.
Ze opende de kast en haalde er een doos koekjes uit.
“Non, faites pas ça maman,” zei Jessica. Dat is echt niet nodig. Koffie volstaat.”
“Mais non mon coeur. Ik ben zo blij om je eindelijk nog eens terug te zien. Hoe is het nog met je? En met je job? Reis je nog vaak naar Amerika?”
“Je quitter mon bulot,” zei Jessica. “Ik heb mijn werk opgegeven en werk nu als administratief bediende voor een kleine verzekeringsmaatschappij.”
“Mais tu est stupide!” gilde haar moeder uit. “Je had een mooie job waar je veel verdiende en die meetelde voor je pensioen. Waarom geef je dat op? Toch niet voor hem zeker?”
“Ja voor hem,” zei Jessica terwijl het vuur in haar ogen te lezen was. “Tom is de liefde van mijn leven en telkens weer weken van hem gescheiden zijn dat doet me teveel pijn aan het hart.
Ik heb lang genoeg voor het werk geleefd ‘maman’,” zei Jessica. “Het wordt tijd dat ik mijn hart volg en ga voor dingen die echt belangrijk zijn. Er is meer dan het leven dan alleen maar ‘argent, argent, argent’ hoor.” Jessica had het vuur in haar ogen toen ze dat uitsprak.
Haar moeder zuchtte, maar ze besefte dat ze dit haar dochter toch niet uit het hoofd kon praten.
“Vous ete juste comme ton pere, je bent helemaal je vader.”
“C’est un compliment pour moi,” reageerde Jessica.

Dan stelde ik mezelf voor aan Martine, Jessica’s moeder en sinds enige tijd weduwe. Haar man bezweek aan leverkanker als gevolg van zijn problematische alcoholgebruik. De laatste jaren van zijn leven was hij zo teleurgesteld in het feit dat hij als kunstenaar niet meer aan de bak kwam dat hij overmatig is gaan drinken, hij zoop zijn lever letterlijk kapot alsook zijn huwelijk. Martine wilde hem op straat zetten, maar daar stak Jessica een stokje voor. Ze zorgde ervoor dat hij werd opgenomen in een palliatief verzorgingstehuis en bleef waken bij zijn sterfbed tot zijn laatste ademstoot.
“Gij zijt de enige wie ik nog heb,” zei de getormenteerde man met zijn laatste krachten. Het beeld van haar stervende vader staat voor eeuwig op Jessica’s netvlies gebrand.

“Tu boire d’alcool?” vroeg Martine ineens. “Drink jij alcohol?”
“Minder da vroeger,” zei ik. “Ik ben de laatste jaren meer op mijn voeding en gezondheid gaan letten en ook beginnen sporten.”
“L’alcool c’est la salopperie,” zei Martine streng. “Het is de grootste en goorste smeerlapperij die er bestaat. In amper vijf jaar ging mijn echtgenoot er aan onder, en ik bijna ook.
Als het aan mij lag dan werd deze smerige drug meteen verboden. L’alcool c’est du poison pour les gens, het is vergif. Niets meer en niets minder. Onthoud dat heel goed.”
Toch leek het me dat Martine blij was met het feit dat er iemand in het leven van haar dochter is. Ze keek me aan en nam mijn hand vast.
“Zorg goed voor mijn dochter,” zei ze in het Nederlands. “Ze is de enige die ik nog heb.
En ze blijft me dierbaar, welke weg ze ook inslaat in het leven.”
We gingen buiten zitten met de koffie en de koekjes. Het werd gezellig en ook de buurman kwam erbij zitten, zijn naam is Claude, een kranige man van ver over de tachtig. Voormalig militair en boswachter op rust, kent de bossen in de streek op zijn duimpje en hij vertelt met smaak over zijn tijd toen hij nog bij het leger was en in Duitsland gestationeerd was, dicht bij het IJzeren Gordijn.
En zo ging de dag over in de avond. Moeder Martine maakte een lekker stoofpotje klaar en er werd buiten gegeten, want het was immers prachtig weer en tot laat in de avond heerlijk warm buiten, al ging het zo tegen middernacht wel wat afkoelen wat normaal is als je aan de rand van het bos woont. Maar een vuurkorf en enkele warme dekens boden uitkomst.
Moeder Martine ging slapen en Jessica en ik zaten nog buiten terwijl het vuur in de vuurkorf lichtjes aan het doven was nestelde Jessica zich in mijn schoot en legde ze haar hoofd op mijn schouder.
“Moeder vindt je best aardig,” zei ze.
“Ja, ze lijkt me een toffe vrouw. Maar het lijkt me beter dat ze niet te weten komt dat er nog wat flesjes bier in uw rugzak zitten.”
“Moeder is verteerd door verdriet omdat mijn vader zo snel aftakelde als gevolg van zijn alcoholisme. Ze heeft zware tijden met hem meegemaakt, eigenlijk waren hun karakters veel te verschillend en ik heb nooit anders geweten dan dat ze alle dagen ruzie hadden. En toch zagen ze elkaar graag. Meermaals heeft moeder vader buitengezet en hem even vaak terug binnen gepakt.”

Jessica slikte.
“Papa was een goed mens, maar hij voelde zich vaak onbegrepen en miskend. Mijn moeder en ik waren de enige die hij nog had. Veel van zijn vrienden lieten hem vallen, zeker toen hij begon e drinken. Als hij gedronken had kreeg hij vaak oncontroleerbare woede aanvallen en moesten mama en ik het huis uitvluchten om aan zijn razernij te ontsnappen. De volgende dag werd hij wakker en wist hij daar niets meer van.
En toch… Mis ik papa zo hard,” zei Jessica met een krop in de keel. Tranen liepen over haar wangen. Ik zoende haar op haar voorhoofd en woelde zacht door haar haren.
“Je hart doet vast pijn nu,” zei ik.
“Ja,” zei Jessica. “Heel veel pijn.
Fuck, ik ben blij dat ik jou heb. Was ik nu alleen dan had ik de hele nacht in bed liggen wenen, echt waar Tom.ӣ
Ik kon het niet vatten, de vrouw die tot voor kort een gehaaide zakenvrouw was die miljoenendeals sloot in het harde New-York lag hier in mijn armen te snikken als een klein kind. Ik voelde haar fijngevoeligheid en de diepe liefde in haar hart. Liefde voor mij, voor haar moeder en haar vader die haar veel te vroeg ontvallen is. Ze was amper zeventien toen hij overleed.
Dan doofde ik het vuur van de vuurkorf en zochten we de slaapkamer op. “Vous a fermer la porte?” hoorde we Moeder Martine roepen vanuit haar kamer.
"Oui maman,” antwoordde Jessica meteen.

Het was ochtend en de geur van koffie en gebakken eieren en vers gebakken brood prikkelde mijn neusgaten.
Jessica en ik genoten van een heerlijke portie ochtendseks terwijl haar moeder beneden het ontbijt klaarmaakte.
Het oude bed waarin Jessica haar hele jeugd lang in sliep kraakte en piepte en het was eigenlijk maar een eenpersoonsbed. Maar wat deerde dat.
Het feit dat we zo dicht bij elkaar lagen maakte dat er niet veel nodig was om ons te verleiden tot een stevig potje vrijen.
Jessica kreunde zacht en fluisterde mijn naam. Ik voelde de zonnestralen in mijn rug prikken alsook een fris briesje uit de venster die open stond met een vliegenraam erin. Dit was toch echt wel de perfecte ochtend. Ik hoorde Jessica zacht kreunen en de vogels buiten hun ochtendlied zingen. Niet veel later kwam ik klaar en stootte nog een laatste keer lekker diep in haar liefdesgrotje. Jessica bedankte mij met een zalige lange kus.
Ook het ontbijt werd buiten genuttigd. Vers gebakken brood, spek met eieren en koffie die nog ouderwets in een filter rechtstreeks de kan in ging. Minouch de huiskat gaf kopjes en vroeg om aandacht, Jessica riep het dier dat meteen op haar schoot sprong en zich tegen haar buik nestelde. Het aandoenlijke tafereel verwarmde mijn hart, God wat hou ik van die vrouw.

Onblusbare Passie 4

 Twee maanden later.

Het is hoogzomer.
We bevinden ons in de Ardennen, Jessica en ik.
Al vroeg in de ochtend braken we onze tent af en zetten we onze tocht verder.
We reisden per trein naar Dinant welks het vertrekpunt werd van een lange hiking tocht door de prachtige bossen en ongerepte natuur van onze Ardennen.
Langs de Maas en de Lesse gingen we steeds verder van de drukke asfaltwegen af en liepen over weilanden en bossen, bedwongen bij momenten nijdige hellingen en liepen parallel met de Franse grens naar de vallei van de Semois. De bossen werden dichter en we hadden het gevoel dat we de beschaving almaar verder achter ons lieten liggen.
Twee dagen later bereikten we het dorpje Bohan waar we onze tent konden opzetten op een kleine camping aan de oever van de Semois.
Bij valavond zaten Jessica en ik bij het smeulende kampvuur waarboven we marshmallows roosterden onder het genot van een lokaal biertje welks we rechtstreeks uit de fles dronken.
Jessica leunde achterover en legde haar hoofd tegen mijn borst, ik legde mijn handen op haar ontblote buik. Ze had een flinke knoop in haar T-shirt gelegd om zo wat af te koelen tijdens de wandeling. Onze tent stond in een uithoek van de camping, de andere tenten lagen een stuk verder dan die van ons. Dus hadden we privacy genoeg, alsook weinig last van het feestje dat de jongelui die er kampeerden er hielden.
De zon was al achter de steile heuvels verdwenen en de krekels zongen hun avondlied en de Semois stroomde rustig verder en zette haar weg voort naar Frankrijk waar de spelling van de naam van de stroom heel anders is. Daar is het Semoy. Uiteindelijk zal de rivier daar in de Maas uitmonden. Ik zoen haar zachtjes in haar nek en fluister lieve woordjes in haar oor. Ik hoor haar gelukzalig zuchten, een zachte glimlach siert haar lippen.
Ze haalt een stok met marshmallows uit het vuur en reikt deze naar mijn mond. Ik neem er één en trek hem met mijn tanden van de stok, om hem dan in mijn handen te laten vallen. “Verdomme da’s heet.”
Jessica lacht en neemt er zelf één. Ze bijt erin en spoelt hem door met het bier. Dan kust ze me op de mond. Wat een heerlijke avond is dit toch. 
Als het donker is zoeken we de tent op en daar ontdoen we ons van onze kleren. Jessica ligt op haar slaapzak die op een matras ligt. Ik kruip op haar en begin haar te kussen nadat ik de zaklamp die het geraamte van de tent hangt had uitgedaan. Ik hoor haar zacht kreunen, neuk me smeekt ze terwijl ze haar hoofd achterover slaat.
Even later hoor ik alleen nog maar Jessica’s gekreun, het feestje wat verderop en het stromen van de Semois. We vrijen een uurtje en daarna ritsen we onze slaapzakken dicht en vallen we in slaap.

Weer twee dagen later.
We zetten ons tentje op in een weide vlakbij het dorpje Herbeumont. We hebben een prachtig panoramisch zicht op het dorpje en de omliggende weilanden en bossen.
We besluiten om even in het dorp wat mondvoorraad in te slaan en om daarna op een terrasje te aperitieven. Ik zie het geluk in haar ogen wanneer ze een Rochehaut bestelt. Hetzelfde bier als wat we gisteren dronken, lokaal gebrouwen in het gelijknamige dorpje aan de oevers van de Semois. We genieten van de gemoedelijke sfeer en het heerlijke warme weer.
Jessica haalt de stafkaart uit haar rugzak om verder de route uit te stippelen. En ik begin mij dingen af te vragen.
Waarom heb ik de indruk dat ze een band heeft met de Ardennen en dan vooral met deze streek.
Ze herkent elke boom en plant en weet waar welk dier zich waar verschuilt? Ze maakte mij attent op de roep van een hert welks we effectief zagen lopen nadat ze mij aanmaande om zo stil mogelijk te zijn.
De geharde zakenvrouw die pendelde tussen New-York en Brussel, die in een luxueus appartement woont en houdt van cocktails en volgens de regels geschonken gin-tonic, lijkt zich als een vis in het water te voelen in de diepe donkere wouden van onze Ardennen. Met ingehouden bewondering en verwondering geniet ze van de uitzichten en het prachtige natuurschoon. Bij momenten was ze zelfs tot tranen toe beroerd. Het gaat wel was altijd haar antwoord als ik haar troostte en vroeg of het wel ging.
“Kijk hoe mooi het hier is,” zei ze terwijl ze achter mij stond en haar armen rond mijn buik sloeg.
“Dit is mijn paradijs, hier voel ik intens en diep geluk en een soort spiritualiteit die ik nergens anders ervaar. En ik wil dat jij daar deel van gaat uitmaken.
Ze stippelde de route uit tot bij de gekende abdij van Orval. “Van daaruit nog één dagje en dan zijn we op de plek waar ik het meeste verbondenheid voel, meer dan op welke plaats dan ook.”
“Waar wil je eigenlijk heen?” vroeg ik.
“Zal je wel zien lieverd,” zei ze terwijl ze mijn hand vastnam. Wat die plek voor mij betekent kan ik niet met woorden uitdrukken. Je moet het gewoon zelf voelen en ervaren Tom, echt wel.

De volgende ochtend waren we echt wel vroeg op pad. Het schemerde nog toen we onze tent afbraken en ons materiaal in de rugzak stopte en de ochtendzon kwam van achter de oostelijke heuvels piepen. We liepen in de door nevel gehulde bossen, tot Jessica ineens stil hield.
“Kijk,” zei ze.
Verderop op het pad liep een edelhert, een dier dat hier leeft maar erg schuw is. Je moet echt heel veel geluk hebben om er één te zien.
Het imposante dier draaide zich om en zag ons staan. Dan liep het weg het bos in.
“Hier had ik graag een foto van willen nemen,” zei ik.
“Wat nou, bewaar dat beeld toch gewoon in je hart,” reageerde Jessica. Deze ervaring vergeet je nooit, dat weet ik zeker.”
We stapten verder en het leek alsmaar warmer te worden. Het was vochtig in de bossen van de mist en de warmte maakte dat de vochtigheid algauw tropisch aanvoelde.
We hielden halt om tussendoor een energiereep te eten en wat water te drinken. We zaten in een dicht mastbos, een sparrenbos. De zon priemde door de nevelen heen wat voor een prachtig zicht zorgde. Dan stond Jessica recht en liep ze tussen de bomen van het pad af. Dan trok ze ineens haar T-shirt uit en knoopte ze haar broek los. Naakt stond ze voor zich uit te staren.
“Waarom doe je dit?” vroeg ik.
Jessica draaide zich om en sloeg haar armen rond mijn hals.
“Lieve Tom, hier beleefde ik het meest magische moment uit mijn leven.
Hier verloor ik mijn MAAGDELIJKHEID!
Hier bedreef ik de liefde met de eerste jongen waarvan ik vond dat hij het waard was dat ik hem mijn lichaam, mijn jeugd en mijn kuisheid schonk.
Ik stond naakt voor hem zoals ik nu voor je staat. Alleen, hij was ook naakt.” Terwijl ze dat zei knoopte ze mijn broek los en trok ze mijn T-shirt omhoog. Ik begreep de boodschap en kleedde me uit. Daar stond ik, naakt in een Ardens bos ver van de bewoonde wereld. Jessica sloot mij opnieuw in haar armen en zoende me teder doch met heel veel diepe ingehouden hartstocht.
Ze zette enige stappen achteruit en leunde tegen een boom. “Help me om dit magische moment opnieuw te beleven Tom,” smeekte ze. Trek mijn benen open en neuk me.
Kom zo vaak mogelijk klaar als je maar kan. Samuel, die lieve jongen die hier met mij de liefde bedreef kwam zeker zes keer in me klaar, Hij bleef maar ejaculeren, zo hard geilde hij op mijn lichaam. Fuck, waar zit je toch lieve schat? Ou est tu mon amour?” mijmerde Jessica terwijl ze haar hoofd achterover sloeg.
Je vertrok uit deze streek zonder een spoor achter te laten.
Ik trok haar benen open en schoof mijn pik in haar grotje dat al behoorlijk nat was. Ik nam haar armen en drukte ze tegen de stam van de boom terwijl ik ritmisch in haar heen en weer ging.
Ik hoorde mijn lieve hartendief zachtjes zuchten en kreunen. Ze ging helemaal in extase en eigenlijk was dat zalig om zien hoe ze zo opging in haar goesting en haar herinneringen. Die meid geniet van seks, dat is meer dan duidelijk.
We bedreven meer dan een uur lang de liefde. Ik voelde de zon die beetje bij beetje draaide priemen op mijn rug, afgewisseld door een heel zacht windje. Er was geen ander geluid dan het gekreun van Jessica en het gefluit van wat verre vogels. God wat was dit toch heerlijk. Ik spoot lekker in haar nauwe liefdesgrotje, nog maar eens. “Gij maakt me zo geil schatje,” zei ik.
“Dan ben je op je best lieveling,” was haar antwoord waarna ze me terug begon te kussen en ik weer krachtig in haar heen en weer ging.”

Na een zalige vrijpartij zaten Jessica en ik naakt op een boomstronk en aten we broodjes met ham en dronken we van de flesjes cola die we gisteren in Herbeumont kochten.
“Wat doen we? Trekken we verder?” vroeg ik toen ik mijn afval in het zakje stopte dat we aan onze rugzak vastbonden zodat iedereen goed kan zien dat we ons afval meenemen en niet in de bossen achterlaten.”
Ze keek me smekend aan. “Eerst nog een vluggertje, toe,” zei ze.
Ik stond recht en nam haar arm om haar ook overeind te trekken.
“Sla je armen om die boomstam en buig je voorover,” gebood ik. Ze deed meteen wat ik haar opdroeg en richtte haar blik naar beneden.
Ik drong in haar binnen en neukte haar met harde krachtige stoten. Mijn buik petste tegen haar kont en dat maakte een grappig petsend geluid, welks mij net aanmoedigde om verder te gaan.
Ik greep haar bij de heupen en trok haar dichter zo kon ze mijn pik nog beter voelen. Ik krijg gewoon geen genoeg van Jessica’s heerlijke lichaam. Wat is het toch heerlijk om die vrouw te neuken. Ik voel me geprivilegieerd omdat ze mij uitverkoren heeft om van haar heerlijke lichaam te MOGEN genieten. En dat doe ik dan ook met volle teugen. Na een kwartier kwam ik klaar, ik voelde mijn laatste restje zaad in haar heerlijke liefdesgrotje spuiten waarna ik hem er terug uithaalde.
Ze draaide zich om en keek me met haar indringende blik aan.
“Mon amour,” zei ze met een snik in haar stem. “Mon grand amour, mon ame.
Mon petit papillion,” zei Jessica.
“Zo noemde Samuel mij altijd.
Mijn kleine vlinder.
Fuck, die jongen was zo romantisch.
Te gevoelig voor deze wereld.
Heel anders dan die vaak lompe boerenkinkels hier in deze streek.
Werd er ook om gepest. Ik nam het altijd voor hem op.”
“Dat siert je,” zei ik terwijl ik haar met veel liefde aankeek.”
“Dank je schat,” zei Jessica terwijl ze zich terug aankleedde.
We liepen verder en klommen langs een smal weggetje een steile heuvel op.  Even verderop zagen we een prachtig zicht op een vallei en beneden een klein dorpje.
Chiny.
“Mijn geboortedorp,” zei Jessica terwijl ze vol ontroering haar blik over het landschap en het dorp liet dwalen.
“Jij bent van hier?” vroeg ik.
“Geboren uit een Vlaamse vader en een Ardense moeder,” zei Jessica.
“Papa was een kunstenaar die er in zijn jonge jaren was neergestreken. Hij kon niet aarden in Vlaanderen, hij had rust ruimte en de aanwezigheid van de natuur nodig. Ik ken geen grotere natuurmens dan papa.
Reeds als klein meisje nam hij me mee op lange wandelingen door de prachtige bossen. Hij leerde me alles over de bomen, planten en het onderscheiden van giftige en eetbare paddenstoelen. Hij leerde me sporen zoeken en vogelgeluiden herkennen.
Maar hij leerde me vooral om respect te hebben voor de natuur en om dieren in hun waarde te laten. Papa was vegetariër en werd later ook veganist. Hij verafschuwde de cultus rond het jagen die hier heerste en nog meer de rijke Vlamingen en Fransen die hier kwamen jagen omdat de wetten op de jacht hier zoveel soepeler waren.
Mama was dan weer veel praktischer. Ze zette me regelmatig aan het werk in het huishouden en leerde mij hoe je een budget moest beheren, prijzen vergelijken en waardebonnen bijhouden. Ze had in haar jeugd heel veel armoede gekend en ergerde zich rot aan het feit dat Papa zo nonchalant was als het op het vergaren van inkomsten was. Papa was heel selectief in zijn opdrachten en wilde niet te commercieel worden. Mama wilde vooral dat er geld in het laadje kwam en we het einde van de maand haalde. Net omdat ze zoveel had meegemaakt. Daarom ging ze werken in een kleine superette in het dorp.
Maar ik heb een gelukkige jeugd gehad hier, echt wel.

Onblusbare passie 3

 

Maandagmorgen 10u30.
Ik ben op kantoor, wroet me door de tientallen dossiers die op mijn bureau liggen.
Ben er niet met mijn hoofd bij, ik ben met mijn gedachten bij Jessica die gisterenavond richting New-York vertrokken is voor een zoveelste zakentrip.
Ik bracht haar weg naar de luchthaven waar we afscheid namen met een brok in de keel.
We gaven elkaar een hartstochtelijke kus in de vertrekhal en dan zag ik naar de gate wandelen, sensueel wiegend met haar heerlijke kont.
Ik had een brok in de keel.
Veertien dagen zonder Jessica.
Veertien dagen zonder haar liefde, haar kussen, haar warme blik, haar zachte licht rokerige hese stem, haar lippen teder in mijn hals of aan mijn oorlelletje.
Veertien dagen zonder de warmte van haar prachtige, heerlijke lichaam.
Ik probeer me weer op mijn werk te concentreren maar makkelijk is het niet.
Telkens opnieuw ruik ik haar zoete geur, zie ik haar beeld voor me of hoor ik haar woorden diep in mijn hoofd.
Dan is het pauze, ik zit aan een tafeltje naar mijn kop instant soep te staren. De uren kruipen traag voorbij, dat is de eerste keer dat mij dat hier overkomt. Ik doe deze job graag, en voel me hier meer op mijn gemak dan op mijn vorige werk. Maar vandaag gaat het me niet af. En als dat zo veertien dagen gaat duren dan zal het niet lang duren of mijn chef roept mij op het matje.
Dan ontvang ik een Whats’app berichtje. Het is Jessica.
“Lieverd, ik kan niet slapen,” schrijft ze.
“Hoe komt het?” Schrijf ik terug.
“Mis je zo fel lieverd. Fuck, wat mis ik u hard.”
Ik schud het hoofd. Die meid meent het zo keihard met mij.
“Ik mis u ook, kan me amper concentreren op mijn werk,” schrijf ik.
Ze stuurt een hartje.
Dan een gebroken hart.
“Ik voel me zo leeg,” is haar volgende berichtje.
“Jesske toch,” denk ik bij mezelf.

Tijdens de pauze maak ik een ommetje, ik krijg immers toch geen hap door mijn keel.
Ik zet me op een bank in het park, mijn gedachten dwalen af.
Ik zie Jessica in gedachten.
Ik kijk omhoog en zie de wolken overdrijven.
“Jessica,” fluister ik zachtjes.
“Wat doe jij me toch aan meid?”
Ik dacht terug aan afgelopen zondag. Toen reden we naar zee waar we heerlijk uitwaaiden op het strand en daarna een pannenkoek aten in één of andere tearoom. Ik keek haar aan en zag niets anders dan geluk in haar ogen. Ze steunde op haar ellenbogen en liet haar kin rusten op de ruggen van haar handen. Ik voelde het toen zo week worden in mijn hart.
“Jessica,” fluister ik opnieuw.

Het is na middernacht wanneer de telefoon gaat. Het is Jessica.
“Hi honey,” hoor ik haar zeggen met haar hese stem.
“Dag liefje,” zeg ik met een dikke brok in de keel.
“Hey schatje, wat scheelt er? Heb je gehuild?” vraagt ze bezorgd.
“Ja,” geef ik eerlijk toe.
“Ik mis je,” voeg ik eraan toe.
“Honey,” hoor ik haar zeggen. “I miss you too.
Ik mis je heel hard zelfs. My sweet boy.”
“Hoe was je dag?” vroeg ik.
“Mega fucking boring,” hoor ik haar zeggen.
“Vergaderen, notities nemen, zakenlui uitvragen, alles naast elkaar leggen en daarna contact opnemen met de hoofdzetel om verslag uit te brengen.
Dan naar het hotel, daar zit ik dan helemaal alleen in mijn hotelkamer.
Weet je, voordien ging ik graag uit hier in de stad. Bars, discotheken, musicals, filmpje meepikken, dat soort dingen.
Nu zegt het me niets meer.
I wanna go home weet je wel. Ik wil naar huis.
Ik wil bij jou zijn lieve schat.”
“Hey liefje, voor mij is het ook hard. Maar elkaar een poosje niet zien maakt de liefde sterker.
Hou vol, we komen er wel. Ook al zullen we nog veel tranen storten voor elkaar.”
“You’re right,” hoor ik haar zeggen. Haar woorden klinken zo oprecht en gemeend.
De dagen erna slepen zich voort, maar ik hou me recht aan mijn eigen woorden en aan deze van haar.

Veertien dagen later.
Het regent.
Ik rij over de Brusselse ring en rij zo geconcentreerd mogelijk. Ik nader de afrit van de luchthaven van Zaventem dus verzaak ik om de Roemeense vrachtwagen voor mij voorbij te steken om zo veilig te kunnen invoegen.
Eens ik de auto heb geparkeerd trotseer ik de gietende regen en loop ik naar de aankomsthal van de luchthaven, maar aangezien het nog meer dan een half uur duurt eer de vlucht uit New-York gaat landen besluit ik om een koffie te drinken in één van de koffiebars van de luchthaven.
Ik nip van mijn koffie en voel mijn hart bonzen. Eindelijk na veertien lange dagen zal ik mijn lieve Jessica terug in mijn armen sluiten. Ik sla de passage van de vele mensen gade. Mensen die hun familie, geliefden of zakenpartners komen ophalen. Mensen op zoek naar een huurwagen, mensen op zoek naar een ultiem Belgisch souvenir.
Eens mijn koffie uit is ga ik naar de aankomsthal waar ik lui zie met  bordjes met vreemde namen op, joelende Marokkaanse dames, Chassidische Joden die het voorgenoemde tafereel hoofdschuddend aanschouwen en voor mijn neus een boomlange Afrikaan die net niet op mijn tenen gaat staan.
De vlucht uit New-York is geland, nog meer Chassidische Joden gaan rond mij staan. De Marokkaanse dames begroeten een jong meisje die blijkbaar teruggekeerd is uit het thuisland en er als een soort heldin wordt onthaald. Er wordt uitgebreid gekust en geknuffeld waarna het bonte gezelschap afdruipt.
Dan komen de passagiers uit New-York. De Joden beginnen als gekken te springen en te dansen wanneer ze een oude kromgebochelde Chassidi  met lange grijze baard de ruimte zien binnenstappen steunend op een wandelstok. Hij zwaait en mompelt iets in het Jiddisch, Het gejoel is oorverdovend.
Maar dan zie ik haar, ik wring me tussen het Joodse gezelschap door en loop haar tegemoet, zij ziet mij en versneld haar stap. Huilend en lachend tegelijk vliegen we in elkaars armen.
Ik kijk haar aan, zij kijkt naar mij. De tranen stromen over onze wangen. En daarna volgt de kus.
Zeker een kwartier lang kussen Jessica en ik elkaar in de aankomsthal.
“Laat ons het toilet opzoeken,” hoor ik haar zeggen.
“Waarom, moet je nodig?” vraag ik.
“Nee, ik heb zo’n fucking veel zin nu! Ik ben toe aan een vluggertje.”
“Jesske,” zei ik. “Ik heb een kamer geboekt hier in het Sheraton Hotel vlakbij de luchthaven.
“Zot! Dat kost kweenie hoeveel geld,” zei Jessica.
“Voor  u heb ik dat over. Ik denk niet dat ik het uithou tot thuis. Laten we snel gaan inchecken liefje,” zei ik.
Jessica pakte mijn hand en we liepen de terminal uit. Een kwartier later opende ik de deur van onze hotelkamer. Eens die dicht was vloog Jessica me in de armen en begon ze me vol vuur en sluimerende passie te kussen. Tegelijk knoopte ze mijn broek en daarna ook mijn hemd los. Niet veel later lagen we op bed en werd ik zo zalig gepijpt door mijn geliefde Jessica.
Met gesloten ogen slikte ze mijn zaad door waarna ze haar mond afveegde. Daarna kuste ze me opnieuw. Ik proefde de smaak van mijn eigen zaad, maar wat deerde dat. Ik hield Jessica in mijn armen en ik voelde het heftige vuur opnieuw opborrelen. Ik voelde haar schaamhaar prikkelen over mijn eikel terwijl ze hitsige bewegingen maakte met haar bekken. “Ik zie u zo fucking graag,” fluisterde ik in haar oor.
“Dat weet ik lieverd,” zei ze terwijl ze mijn balzak streelde en mijn borstkas kuste. Ze stimuleerde me om dan eens hij weer goed hard was schrijlings op mij te zitten en mijn pik tussen haar benen te duwen. Daarna ging ze heftig op en neer rijdend op mijn pik. Ze schudde haar hoofd achterover, haar haren zwiepten door de lucht. Terwijl gleden haar koele handen over mijn buik en borst.

Na een uur zinderende passie lag ik in haar armen en keken we elkaar aan.
We zeiden geen woord.
Ik voelde tranen in me opwellen, ik kon het niet meer houden en begon onbedaarlijk te snikken.
Jessica legde mijn hoofd tussen haar borsten en wreef zacht door mijn haren.
“Je liefde zit diep hé schat,” zei ze.
“Ja,” snikte ik.
“Ik voelde me zo schuldig dat ik weg moest,” zei ze.
“Ik beloof je, dit was mijn laatste zakenreis. Echt waar.
Ik verspeel hiermee de kans om een hele mooie carrière uit te bouwen Tom. Maar jij bent me zoveel dierbaarder dan dat.
Hoor je me liefje.
Jij bent me zoveel dierbaarder dan dat!
Ik kijk haar aan met betraande ogen.
“Meen je dat?” vroeg ik.
“Maak alstublieft dat je hier nooit spijt van krijgt?” voegde ik eraan toe.
“Nee liefje, hier krijg ik geen spijt van.
Meer dan ooit ben ik gaan beseffen waar ik mee bezig ben.
Uren en uren slijt ik op kantoren, in vergaderzalen en in veel te dure stijfdeftige restaurants.
Lul ik uren tegen de wind tegen lui in maatpak aan wiens gezicht je kan zien dat het hen gewoon geen reet interesseert. Maar de firma wil dat je hen binnenhaalt, je aan je portefeuille toevoegt.
Ik ben die shit zo beu als koude pap Tom,” zei ik.
“Geef mij dan maar een saai en onderbetaald kantoorbaantje bij ons in de stad.
Maar dat ik elke avond bij jou ben.
Veilig in je armen.
Tom,” zei Jessica terwijl ze mij met betraande ogen aankeek.
“Lieve, lieve tom.
Man van mijn leven.
Je bent als het zonlicht op mijn huid. De zuurstof in mijn longen.
Laat me nooit in de steek schatje.
Want dat overleef ik niet.”
“Ik ook niet,” zei ik.
En toen bedacht ik dat ik toch wel heel snel aan die meid gehecht was geraakt.
Nooit eerder had ik zo’n sterke band met iemand.
Nooit drong iemand zo diep in mijn ziel als Jessica.
Ik legde mijn lippen op de hare en zag hoe ze spontaan haar ogen sloot, ik deed hetzelfde en begon haar te kussen.
Ritmisch en met een zekere routine kussen we elkaar.
We vergeten de wereld en hebben alleen nog aandacht voor elkaar.
Weer voel ik haar schaamhaar over mijn natte eikel glijden Ik voel haar hand en even later zit mijn penis weer in haar heerlijke natte liefdesgrotje. Zacht ga ik heen en weer terwijl ik mijn geliefde blijf kussen. Dit voelt zo goed, dit voelt zo juist. Alles klopt gewoon.
Onze lichamen zijn één, onze harten kloppen in hetzelfde ritme.
We zijn als Yin en Yang, Elke aanraking, elke kus, elke penetratie brengt ons meer en meer in harmonie met elkaar. Dan slaat Jessica haar hoofd achterover met gesloten ogen.
“Fuck me!!! Neuk me!” hoor ik haar smeken. “Ik wil dat je me geeft, dat je me pakt zo hard als je maar kan.” 
Ik hou op met haar te kussen en recht me. Trek haar benen nog meer open en begin haar met volle kracht en snelheid te penetreren. Ik geef Jessica een beurt zoals ze er al zoveel heeft gehad. Maar ditmaal geef ik me nog feller en nog krachtiger. Ik voel het zweet van mijn hoofd en borstkas druipen. Ik probeer het klaarkomen zo lang, lang mogelijk uit te stellen en slaag er in om haar nu toch al twintig tot vijventwintig minuten lang krachtig te penetreren. Jessica schreeuwt, brult, kreunt en hijgt als een bezetene en trekt verwoed aan het kussen waar haar hoofd op rust.
“Oooooooh Tom! Oooooh mijn seksgod! Harder lieverd harder!!!
DOE ME GODVERDOMME PIIIIJJJN!!!!!”
Dit is voor mij het signaal. Ik geef me helemaal, zodanig dat ik erin op ga en alles rond mij vergeet. Terwijl ze brullend klaarkomt stroomt mijn warme zaad in haar grotje. Het blijft maar komen, wat een heerlijk gevoel.
Daarna sluit ik haar trillende lichaam in mijn armen en wieg ik haar zachtjes. Ze klampt zich aan me vast en ik weet gewoon dat ze me de rest van de avond niet meer los zal laten en dat er ook geen woord meer gezegd zal worden.
Ik leg haar op haar rug en nestel bovenop haar. Ik hoor haar rustiger wordende ademhaling.
“Je was weer zo fucking zalig liefste,” hoor ik haar zeggen.
Ik zucht diep en besef ineens en meer dan ooit.
“DIT WORDT DE MOEDER VAN MIJN KINDEREN!”

Onblusbare passie 2

 

De donderdag daarop ben ik weer paraat in het zwembad.
Ik zwem mijn baantjes en hou de ingang in de gaten. Zou ze komen zwemmen vandaag.
Ja hoor, daar is ze. Ze glijdt opnieuw zo heerlijk sensueel het water in en begint aan haar baantjes, ditmaal blijf ik staan.
“Hey schone jongen zijde daar weer?” vroeg ze.
“Blij je te zien” zei ik terwijl ik in haar donkere ogen keek. Ze glimlachte.
“Zin om samen wat baantjes te trekken?” vroeg ze. Tuurlijk zei ik geen nee.
We zwommen, en ik merkte dat ze het tempo alsmaar meer opdreef.
“Laat zien dat je een echte vent bent” zei ze.
Zo zwommen we zeker tien lengtes waarna we even babbelden leunend met onze armen op de boord van het diepe gedeelte.
“Wat is uw naam?” Vroeg ze. “Ik heet Jessica.”
“Ik ben Tom,” zei ik.
“Jessica keek me een poosje zwijgend aan en hees zich dan uit het water.
“Ik ga er vandoor” zei ze. Heb straks nog een afspraak. Maar het was aangenaam met je kennis te maken.
“Nou, dag Jessica,” zei ik. “Zie ik je volgende week terug?”
“Moogt ge zeker van zijn, ik kom hier alle dagen,” zei ze.
Sensueel liep ze naar de douches, ik hees mezelf uit het water en ging haar achterna.
Ik liep eerst naar mijn kastje en haalde een washandje en mijn douchegel uit. Weer voelde ik mijn lichamen zwellen. Want ik wist, mijn plan kon niet, mag niet mislukken.
Ik ging onder de douche staan en liet het later heerlijk stromen terwijl ik een flinke spuit douchegel op mijn washandje liet vloeien. Ik zag hoe Jessica de zeep van haar lichaam spoelde en naar mij omkeek. Ik draaide me zodat ze goed mijn boner kon zien. Ik zeepte mijn borstkast en buik in en trok mijn zwembroek wat vooruit zodat ik wat zeep er tussen kon laten vloeien. Weer zag ik haar omkijken en de pretlichtjes in haar ogen verschijnen.
Dan draaide ik mij wat en liet mijn washandje onder mijn zwembroek over mijn kont glijden waarna ik mijn benen inzeepte. Toen ik discreet omkeek zag ik hoe ze haar lippen aflikte.
Daarna spoelde ik mij schoon en ongegeneerd trok ik opnieuw mijn zwembroek wat naar voren. Alleen Jessica en ik stonden onder de douche. Ik spoelde mijn washandje en liet het vallen naast mijn douchegel. Na dat ik alles uit mijn kastje had gehaald en aan de kapstok in mijn kleedhokje had gehangen trok ik mijn zwembroek uit… En wachtte geduldig af.

Terwijl ik mijn voorhuid stroopte en zo mijn eikel ontblootte werd er aan de deur geklopt.
“Hey Tommyboy, ge zijt iets vergeten hoorde ik Jessica’s rokerige stem zeggen. Ik opende de deur en ze reikte mij de douchegel aan, ik zag haar blik langzaam naar beneden dwalen.
Ze duwde de deur nog meer open en glipte naar binnen, snel sloot ze de deur achter haar.
Ze nam hem vast en duwde hem tussen haar benen nadat ze eerst het onderste van haar badpak wat wegschoof. “Jezus wat een kanjer” kreunde ze. Ik voelde haar schaamhaar prikken en dat wondt me nog meer op.
Ze trok terstond haar badpak uit, wat een prachtig lijf had die meid.
“Pak me,” fluisterde ze terwijl ze zich omdraaide en voorover boog. Ze plaatste haar handen op de zitbank en bewoog uitdagend met haar kont. “Pak me, neuk me, neem me met al je kracht. Ik heb al van afgelopen maandag een geweldige crush op je stijve en toen je daar stond nog veel meer. Maar dat had je al door zeker hé exhibisionistje?” fluisterde ze plagend.
Ik duwde mijn pik diep in haar liefdesgrotje en gaf die meid een meer dan stevige beurt.
Ik hoorde hoe ze haar gekreun probeerde te smoren om niet betrapt te worden. Ik greep haar borsten en kneedde haar tepels.
“Meer, meer, meer,” kreunde ze. “Stoot harder toe… STOOT HARDER!”
Na vijf minuten kwam ik klaar, god ja wat wil je? Zo’n heerlijk gestroomlijnd lijf en zo’n zalig nauw kutje. Wat wil een vent als ik nog meer?
Nog eens klaarkomen in die meid haar heerlijke liefdesgrotje natuurlijk.
Ik begon opnieuw te stoten, ze draaide haar hoofd.
“Hey wat doe je? Straks betrappen ze ons nog.”
“Sorry Jessica, maar ge windt me zo hard op.”
“Ik weet het schat, maar dit kunnen we echt niet maken. Dit is publiek domein weet je wel. Meer dan een vluggertje kan hier echt niet.”
Ik trok mijn zwembroek terug op. “Ge hebt gelijk,” zei ik.
Jessica draaide zich om. “Kom vanavond om zes uur naar mijn appartement, ik geef je het adres. Daar kunnen we ongestoord ons goesting doen.”
Ik sloot een nog naakte Jessica in mijn armen en gaf haar een lange liefdevolle kus.
“Bedankt voor het mooie moment,” zei ik.
“You ain’t see nothing yet honey,” zei ze.
“Vanavond zal ik u eens heerlijk verwennen, dat beloof ik je.

Die avond stond ik voor de deur van een appartement in een recent en vooral heel chique gebouw met marmeren vloer en zachte LED-lampen.
De deur ging open en achter de deur stond Jessica in heerlijk sexy lingerie. Ze lachte haar tanden bloot en keek me aan.
Dan sloeg ze haar armen om me heen.
“Lekkere gast,” zei ze waarna ze me heftig begon te tongzoenen. Tegelijk knoopte ze mijn hemd los ik voelde haar lippen over mijn hals en zo naar mijn borstkas glijden. Eens mijn hemd op de grond lag werd mijn gulp opengeritst en mijn pik uit mijn broek gehaald. Voor ik het goed en wel besefte zat hij in haar heerlijke mond.
Ik leunde tegen de muur. Fuck ik wist gewoon niet wat mij overkwam. Wat kan die meid zalig pijpen.”
Ik kwam klaar in haar mond waarna ze me meetroonde naar haar stijlvol ingerichte slaapkamer waar een prachtig hemelbed stond. Ja die meid had smaak echt wel.
Daar lag ik dan naakt in haar armen. We kusten elkaar en ik beroerde haar clitje met mijn vinger. Ze sloeg meteen haar hoofd achterover.
“Je bent een goede kusser schatje,” zei Jessica. Terwijl ze op het punt stond om klaar te komen.
“Oh fuck gast, ik ga hier zo meteen zo heftig squirten,” zei ze.
Meteen verdween mijn hoofd tussen haar benen. Ik wilde haar heerlijke sapjes proeven als haar kutje zou gaan spuiten. Ik hoorde haar langgerekte schreeuw en proefde haar heerlijke sappen die in mijn mond spoten. Haar lichaam schokte als was ze bezeten.
Toen ik overeind kwam lag ze uitgeteld onderuitgezakt in bed. Ik streelde haar borsten en legde haar wat meer op haar rug. Ik had een joekel van een stijve en de nood om te penetreren was nu heel groot.
Maar dan spreidde Jessica haar benen en greep ze mijn penis vast. “Fuck me,” smeekte ze.
“Come on honey fuck me! Geef me een lekker stevige beurt Tommyboy.”
Meteen begon ik haar krachtig te penetreren. Haar lichaam schokte en schudde op mijn ritme. Jessica greep het kussen vast waarop haar hoofd rustte en kreunde alsmaar luider.
“Ooooooh zalige vent, lekker geile bok! Dit voelt zo zalig aan ooooow oooooow yeah!”
Ik voelde haar opnieuw squirten, haar sap spoot op mijn schaamhaar, ze was gewoon drijfnat. Haar clit was gezwollen en haar tepels stonden stijf en kaarsrecht. Ik greep haar borsten vast en als reactie kreeg ik een oerkreet waarvan ik mijn oren de hele nacht lang hoorde suizen.
Ik kwam klaar, maar was niet van zin van te stoppen. Tot grote vreugde van Jessica.
“Oh jaaaaaah heerlijk viriele vent. Penetreer me. Neuk me. Fuck me!!!
Ze greep naar mijn hoofd en drukte haar lippen op de mijne. Ze kuste me met alle heftigheid.
Ik beantwoordde haar kus en hield haar handen vast. “Je bent van mij lekker wijf!” zei ik terwijl ik haar recht in haar donkere ogen keek. “Nooit laat ik je nog gaan. Voor uw lichaam, uw geilheid, uw goesting. Daarvoor zou ik mijn leven geven.”
“Doe het dan!” smeekte Jessica. “Geef jezelf. Geef jezelf aan mij! Ik wil je!
Oooooooh Tom heerlijke schattebout van me! IK WIL JE!!”
Ik gaf me helemaal, voor Jessica.
Tien minuten of zelfs een kwartier lang penetreerde ik haar met volle kracht tot ik mijn liezen voelde scheuren. Ik spoot al mijn zaad in haar kletsnatte liefdesgrotje en liet mezelf dan op haar lichaam neervleien. Weer kuste we elkaar. Zeker een uur lang kusten we elkaar terwijl mijn penis half slap in haar vagina zat. We kusten elkaar met gesloten ogen alsof we al een hele poos een stel waren. Terwijl streelde ik haar heerlijke, goddelijke lichaam. En zij, zij streelde mij.
En voor ik het wist was ik die heerlijke vrouw weer aan het penetreren, maar ditmaal trager terwijl we elkaar bleven kussen, vol goesting en passie. We voelden allebei hoe er in onze harten een vuur oplaaide. Een krachtig en gloeiend vuur dat brandde met volle kracht.
Een vuur dat niet gauw zou doven.

Het was nacht.
Jessica sliep, ik was klaarwakker.
De hele avond en het grootste deel van de nacht hebben Jessica en ik gevreeën.
We hebben vol passie de lust gevierd en de liefde bedreven, zodanig dat geen van ons nog maar aan eten dacht.
Ik zag haar lichaam in het schemerdonker en voel opnieuw dat vuur van liefde en passie diep in me oplaaien. Ik zag haar volle borsten, haar afgetrainde buik, Haar hoofd lag naar links gedraaid op het hoofdkussen en ze ademde traag en ontspannen. Ik leg me naast haar en kijk haar aan, ik voel mijn ogen loom worden en val in slaap.
Dan wordt ik opnieuw wakker, ik voel scherp licht prikken in mijn ogen. Ik zie Jessica staan bij het raam, ze droeg een kamerjas en draaide haar hoofd.
“Goeiemorgen… LIEVELING!” zei ze met een hese stem die veel liefde verraadde.
Dan zetten ze een plateau die op de dressoir bij de spiegel stond op het bed. Wanneer ik naar rechts kijk zie ik een ijsemmer met daarin een Magnumfles Champagne.
“Wat moet dit voorstellen?” vraag ik.
“Ontbijt op bed lieve schat,” zei Jessica waarna ze me teder zoende.
Ze deed haar kamerjas uit en kroop bij me in bed. Er volgde weer een kus, een lange liefdevolle kus.
Ze sneed een broodje open, boterde het en smeerde het met confituur. Ze reikte het naar mijn mond. “Ge hebt hard gewerkt gisterenavond en nacht, tijd om wat kracht op te doen,” zei Jessica.
“Ge hebt genoten hé,” zei ik.
Jessica’s ogen begonnen te blinken en te twinkelen. Ze lachte en sloeg haar armen om mijn hals.
“Tom, lieverd. Schatje.”
Anderhalf jaar geleden zwoer ik dat ik nooit nog een man in mijn leven zou toestaan, behalve dan voor een snelle wip. Datgene waarin ik al een poosje zin had toen je mijn pad kruiste en ik je daar zag staan kijken naar mij met die boner die zo hard opviel. Gelukkig was er niet veel volk, ik denk dat ik de enige was die het zag. Die boner in combinatie met je lichaam dat langzaam maar zeker zijn vorm terugkrijgt. Ik was meteen opgewonden. Ik heb in mijn kleedhokje even de hand aan mezelf geslagen voor ik me aankleedde, mag je gerust weten.
Had je niet zo opzichtig geprobeerd mij te verleiden, dan was ik alsnog op je afgestapt. Maar ik was het toen wel zeker, jij had een al even harde crush op mij als ik op u.
En toen ik je zag, naakt. Je eikel afgestroopt. Je heerlijke gigantische pik.
Ik wilde hem in me, hoe sneller hoe liever. En verdorie het voelde zo goed.

Tom, liefje… schatje.
Seks met jou is het einde.
Het was zo onwezenlijk Tom, zo onaards.”
Jessica’s adem stokte.
Het idee dat je straks dit appartement zal verlaten om te gaan werken doet mijn hart schreeuwen.
Ik wil je bij me hebben liefje, snap je dat.
Ik wil jou aan mijn zijde, ik wil jou in mijn leven. Ik wil jou in mijn hart.
Ik wil jou diep in mijn lichaam!!!!

“Weet je wat?” zei ik.
“Ik meldt me ziek en blijf de hele dag bij jou.
Want ik voel op elk vlak hetzelfde als wat jij daarnet beschreef lieve schat!”
Nadat  ik mijn werkgever had gebeld schoof ik de plateau met daarin de resten van het ontbijt weg, kroop opnieuw op Jessica en gaf haar datgene waarnaar ze met haar hele hart zo hard naar verlangde. Passie, seks, penetratie, passionele kussen en vooral… AL MIJN LIEFDE!

Onblusbare passie.

Lieve mensen.
Het is weer een poosje geleden dat ik nog een verhaal heb gepost.
Maar tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis heb ik er eentje geschreven en opgeslagen op mijn harde schijf.
Eigenlijk staan er nog meer op die ik wel eens op mijn blog zal zetten van zodra ik ze wat heb bijgeschaafd (ja 't moet in orde zijn hé).
Maar dit verhaal kwam los uit de pols en recht uit het hart.
Een verhaal dat begint met een goesting, verlangen, lust, passie.
Om uiteindelijk over te gaan in diepe oprechte liefde.

Stedelijk Zwembad: Maandagmiddag 15u30.
Ik trek mijn baantjes, zoals ik dat sinds kort twee keer per jaar doe. Eigenlijk op aandringen van mijn dokter die mij zei dat als ik niet snel op mijn voeding zou letten en vooral meer zou bewegen ik wel eens zware gezondheidsproblemen zou krijgen.
Dus ben ik maar beginnen joggen, maar dat getsjok zegt me niets en bovendien is het meer vermoeiend dan dat het vooruit gaat.
Fietsen ging me iets beter af, maar ik had toch het gevoel dat ik meer nodig had.
Zwemmen dus.
Ik kocht mij een abonnement en sindsdien ben ik twee keer per week in het zwembad te vinden. Liefst op uren en dagen dat er niet teveel schoolkinderen in het zwembad zitten, want ik zit echt niet te wachten op dat gejoel en vooral dat oorverdovende getier van die kleine gasten. Waar komt dat toch vandaan? Moesten wij echt niet doen hoor, zo roepen en tieren in het zwembad. Er zwaaide wat plus nota in het agenda en dan zwaaide er nog wat thuis ook.
Maar goed, het is iets rond vieren en buiten ikzelf zijn er maar een stuk of drie zwemmers in het zwembad. Twee mannen en één oudere dame.
Maar dan komt er nog een vierde zwemmer, of beter zwemster.
Een vrouw, midden de dertig, lang ravenzwart haar, bruine ogen, slank lichaam en vooral…  heerlijk groot van ‘schap’. Ze draagt een gitzwart badpak die haar slanke lichaam nog meer accentueert, een opvallende verschijning ja dat was ze.
Sensueel wiegt ze met haar heupen en laat ze zich langs het trapje in het ondiepe gedeelte in het water glijden. Ik krijg warempel een boner, wat een prachtvrouw!

Ze zwemt in schoolslag naar het diepe gedeelte waar ik mij bevind, Ik zwem haar tegemoet, knikje, goeiedag. Ik krijg een goeiedag terug, ze lacht haar parelwitte tanden bloot. Ik leun tegen de kant aan het ondiepe gedeelte met mijn armen rustend op de rand. Ik sla haar gade en zie hoe ze meteen terug zwemt. Mijn fantasie neemt het over en in gedachte ligt ze onder mij terwijl ik stevig met haar van bil ga. Daardoor ontgaat het me dat ik nog steeds met een stijve knoert rondloopt. Ze grijpt de boord vast en trek zich op. “Hey,” zegt ze met een licht rokerig hese stem.
Ik draai me om, ze ziet mijn boner en ik zie pretlichtjes in haar ogen terwijl ze andermaal haar tanden  bloot lacht.
“Het is de eerste keer dat ik u hier zie,” zei ik.
“Ben een poosje weggeweest ja,” zei ze. “Naar The States voor zaken, ik werk voor een grote multinational zie je. En ben regelmatig voor lange tijd weg van huis. Maar waar ik ook ben, ik zorg ervoor dat mijn conditie op peil blijft.
“Moet ik ook doen van de dokter,” zei ik in alle eerlijkheid. “Moet zeggen, het werpt wel zijn vruchten af, mijn buikje is bijna weg.”
“Ja, je ziet er goed uit,” zei de vrouw waarna ze verder ging met het baantjes trekken.
Ik volgde haar voorbeeld en zwom achter haar aan. Buiten regende het en ik zie de bomen van de ene kant naar de andere zwiepen.
Na tien baantjes gaat de vrouw uit het water en zoekt ze de douches op. Ik blijf leunen tegen de rand aan het diepe gedeelte, Ik stel me voor hoe ze daar staat te douchen en hoe het lauwwarme water over haar gestroomlijnde lichaam stroomt. Ik ga ook naar de douches en zie haar nog net verdwijnen richting de kleedhokjes.
Terwijl ik me onder de douche inzeep zit ik op iets te broeden.
Ja deze jongen heeft een plan.

Mens sana in corpore sano.

 

Dag lieve mensen.

Hoe gaat het met me?
Goed, dank u.
Ik heb me in maanden niet meer zo goed gevoeld en dat voelt heerlijk aan, echt waar.
En meer dan ooit koester ik dat gevoel van mij goed te voelen, gezond te zijn en vaststellen dat mijn conditie beetje bij beetje beter wordt.
En dat gevoel maakt iets in mij wakker. En weet je wat dat is?
Het streven naar een GEZONDERE LEVENSSTIJL!

Meer en meer begin ik te beseffen dat ik wat dat betreft veel te laks was.
OK, ergens wist ik het wel en deed ik pogingen om gewicht te verliezen en ben ik minder alcohol gaan drinken. Maar ik drink het nog, zoals vandaag toen ik samen met mijn lieve Christiane en mijn ouders ging eten De Smoefeloare in de bistro de mijn zus en schoonbroer uitbaten.
Daar dronk ik een gin-tonic als aperitief en twee glaasjes rode wijn Als dessert at ik een dame blanche, nog eens veel suiker op de koop toe dus.
Maar het was gezellig en het kan en mag zeker niet de bedoeling zijn dat we onszelf dergelijke momenten van samenzijn ontzeggen. Eten is en blijft in de eerste plaats een sociaal gebeuren en dat mogen we zeker nooit uit het oog verliezen. Eigenlijk is er niets zo triest als gezinnen waar men elk met zijn eigen bord in de sofa TV zit te kijken of waar iedereen al etend met zijn smartphone bezig is, in plaats van eens echt TIJD TE MAKEN voor elkaar en van een maaltijd een echt gezinsmoment te maken.

Maar te lang heb ik me overgegeven aan vet, zout en suikerrijk eten. Aan veel te veel vlees, gemakkelijke kant en klaar gerechten (zeker toen ik nog alleen woonde) en veel te weinig groenten en fruit, en dan vooral fruit. Ik moet echt meer fruit eten en proberen de aanbevolen hoeveelheid van minimaal vijf porties groenten en fruit te halen.
Groenten eet ik wel veel, ik kan mij echt geen bord zonder groenten voorstellen. Mijn favorieten zijn witloof, spruiten, bloemkool, sperzieboontjes, spinazie, andijvie, kropsla, wortelen en radijzen. Erwten en tomaten eet ik minder graag, en ja ik weet dat mensen dat laatste raar vinden, maar het is wat het is.
Het is niet dat ik geen fruit lust, ik kom er gewoon te weinig aan toe om naar fruit te grijpen, ook al heb ik er in huis. Ik moet echt, het genot van een sappig appeltje, het aardbeienseizoen, kersen, perzik en meloenen in de zomer, leren waarderen en daar voorrang aan geven in plaats van aan zoetigheid of snelle hartige snacks

Ook word het tijd dat ik mijn fiets eens laat herstellen. Liefst voor ik terug ga werken, dat zal in september zijn. En dan MET DE FIETS GAAN WERKEN!
Momenteel  ga ik naar de kiné en twee  keer per week naar het Koningin Elisabeth Instituut (kortweg KEI) voor cardiotraining. Dat is een beetje hetzelfde als wat ik doe in de kine conditietraining en het versterken van mijn spieren. Eigenlijk zijn het dingen die je ook kan doen in een fitnesscentrum, maar met dat verschil dat het ziekenfonds het terugbetaalt.
En zoals dat gaat in het begin wanneer je op eender welke manier aan sport begint te doen, voelde ik de dag erna pijn aan spieren waarvan ik geen flauw benul had dat ik ze heb.
Maar dat is goed, zo besef je dat je een mens bent. Een beweeglijk wezen, een spierwezen. En je spieren moet je gezond houden door ze regelmatig te doen bewegen. En datzelfde geldt ook voor je hersenen. Of zoals men in het Engels zegt: “If you don’t use it you loose it.”
Dus, ervoor zorgen dat je regelmatig beweegt. Dat je je af en toe eens goed inspant en jezelf eens goed moe maakt.
Maar ook wat geestelijke inspanning af en toe is broodnodig om gezond te zijn en te blijven.
Een goed boek lezen, of een longread. Kruiswoordpuzzels oplossen of breinspelletjes spelen (het internet bulkt ervan). Een nieuwe taal leren of een muziekinstrument leren bespelen. Maar ook gewoon buitenkomen en met mensen praten. Sociaal zijn en conversaties aangaan zijn dingen die je brein een stevige boost geven.
We zijn wezens die kunnen denken en redeneren, en dat is toch een mooie gave. Een gave die we moeten koesteren en in ere houden.

Je gezondheid, het is het hoogste goed.
Dat besef ik nu meer dan ooit tevoren. En ja ik ga trachten daarnaar te leven.
En nee dat is niet leven als een Spartaan of jezelf alles wat plezant is te ontzeggen. Maar gewoon wat bewuster omgaan met je lichaam. Nadenken voor je iets in je mond stopt en vooral wat actiever zijn. Zowel lichamelijk als geestelijk.
Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet. Nu ja, ik weet het wel, ik heb al het één en ander neergezet in mijn persoonlijke dagboek dat ik op de harde schijf van mijn computer bewaar.
Maar die lekkende hartklep en wat dat met zich meebracht hebben ertoe geleid dat ik heel wat kilo’s verloren ben. Woog ik voordien zo’n 85kg, ben ik nu net geen twintig kilo afgevallen en weeg ik nu 67,5kg (deze ochtend gewogen). En ik wil dat eigenlijk wel zo houden. Mijn BMI is 24,3 wat net nog goed is. Boven de 25 loop je het risico op zwaarlijvigheid. Maar toch ben ik blij dat ik afgelopen twee maanden wat in gewicht toenam. Het is het teken dat mijn lichaam zich herstelt.
Maar het mag geen reden zijn om nonchalant om te gaan met mijn gezondheid, INTEGENDEEL!
De gedachten die mij bewust maken van een goede gezondheid en hoe kostbaar dat wel is moet ik echt wel vasthouden. Want GEZONDHEID IS JE GROOTSTE SCHAT!
Zonder een goeie gezondheid kan je niet werken en zelf voor je inkomen instaan. Zonder een goede gezondheid kan je geen plannen maken, je dromen niet doen uitkomen en gaat de kwaliteit van je leven achteruit.
En dat is nu net wat ik wil voorkomen.

Want op 1 juli wordt ik vijftig jaar. En dat is een leeftijd waarop je moet gaan uitkijken voor de typische ouderdomskwalen en andere ongemakken. Maar ook de leeftijd waarop het risico op kanker, hart en vaatziektes en andere levensbedreigende welvaartziekten groter wordt.
Net daarom is het belangrijk om in te gaan op uitnodigingen voor bijvoorbeeld het Darmkanker Onderzoek van de Vlaamse overheid Kanker is een vreselijke ziekte die veel leed met zich meebrengt, maar dankzij de huidige stand van zaken in de wetenschap zijn de meeste kankers goed te behandelen als ze tijdig worden opgespoord. Daarom is ook een regelmatig bezoek aan de huisarts alsook regelmatig bloed laten trekken een  noodzaak die alsmaar groter wordt naarmate de leeftijd vordert.
Meer dan ooit is preventie de sleutel tot een goede gezondheid en wat extra gezonde levensjaren. Je regelmatig laten screenen en onderzoeken is meer dan ooit van belang. Denk niet van: Mij zal het niet overkomen. Maar wees bewust van je kwetsbaarheid. Tot twee jaar geleden prees ik mij gelukkig dat ik buiten een verkoudheid of bronchitis amper ziek werd. Tot ik ten gevolge van langdurig bloedende aambeien ineens bloedarmoede had en daarvoor in de kliniek terecht kwam. Dan kwam die onderhuidse hersenbloeding een paar maanden later. En nu dus die hartklepoperatie.
Dat heeft me echt wel aan het denken gezet. En ik wil echt wel nieuwe gezondheidsproblemen voorkomen.
En dat kan alleen door over je levensstijl na te denken en deze aan te passen.
Met slempen, schransen en zuipen wordt je niet oud, en er een sedentaire levensstijl  op nahouden is ook geen goed idee voor wie gezond oud wil worden.
Dus…
BEREID ZIJN OM JE LEVENSSTIJJL AAN TE PASSEN IS DE BOODSCHAP!