Winter in Vuurland 6

Sarah en Beatriz liepen in hun nachtjapon naar de kamer van Manuel Torres.
De deur was nog open.
Manuel lag half versuft in bed zijn roes uit te slapen.
Zijn gezicht zat nog onder het bloed.
Hij lag bijna meer uit dan in het bed.
Zijn hoofd diep in het hoofdkussen.
Sarah nam haar GSM en begon foto's te nemen.
"Zie hem daar liggen, de perverte klootzak." Zei ze.
"Wilde hij je daarmee verkrachten", wees Beatriz naar zijn geslachtsorgaan.
"Met dat kleine ding?
Ik wed er mijn hoofd op dat Gabriel veel groter geschapen is," zei Beatriz terwijl ze naar Sarah knipoogde.
Sarah glimlachte.
"Veel groter", zei ze.
Haar ogen straalden.
Sarah was zo gelukkig met haar Gabriel.
Putte zoveel kracht uit de vastberadenheid van Beatriz.
"Gooi je slipje op bed", zei ze.
Sarah deed het.
Beatriz maakte foto's.
"Dit was deel één van mijn plan.
Morgen zullen we eens een hartelijk woordje praten met hem".
Ze gingen naar buiten, trokken de deur achter zich dicht en gingen terug naar hun kamer.

De volgende dag gingen Sarah en Beatriz gewoon werken.
"Hoe was het eergisteren met Manuel, leuke avond en vooral nacht gehad".
"Nee", zei Sarah.
"Het klikte uiteindelijk toch niet tussen ons." Loog ze haar tante voor.
Niet van zinnens om haar de ware toedracht te gaan vertellen.
"Jammer", zei Elvira.
"Zo'n mooie kans.
Waar zit Manuel trouwens? Normaal is hij altijd zo rond 10 uur beneden."
Net op dat moment kwam een echtpaar naar de receptie dat ook op de tweede verdieping logeerde.
"Señorita, we hebben klachten", zeiden ze tegen Sarah.
"De man in kamer 208 zat de hele tijd lawaai te maken, en met van alles te smijten.
Alsof hij in een vlaag van razernij verkeerde".
De onschuld zelve spelende keek Sarah in de computer.
"208, dat is de kamer van Manuel Torres, verblijft er alleen.
En is later dan normaal beneden.
Kijk meneer, mevrouw". Zei Sarah.
"We zullen hem er over aanspreken van zodra hij beneden is.
"Nos disculpamos Señor, Señora"....
Ze glimlachte heel beleefd terwijl ze haar verontschuldigingen aanbood in naam van Hotel Rosita.
De mensen namen er vrede mee.
Dan vielen de ogen van de man op het TV scherm aan de andere kant van de inkomhal.
Ook Sarah zag een kaart van Argentinië, een grote vlek die sneeuwval voorstelde over de almaar smaller wordende strook die het zuiden van het Amerikaanse continent voorstelde.
En onderaan de woorden PELIGRO! ATTENCION!
Een zware sneeuwstorm was rechtstreeks vanuit Antarctica op weg naar Vuurland en de Zuidelijkste provincie Santa Cruz.

Pas laat in de middag kwam Manuel Torres naar beneden.
Hij vroeg een lichte maaltijd, waar hij maar mondjesmaat van at.
Daarna zat hij in de lounge, dronk tegen zijn gewoonte in slechts vruchtensap en water.
Dan werd het tijd om in pauze te gaan.
Manuel liep traag naar de lift. Zijn hand tegen zijn hoofd houdend.
Hij had vast een zware kater.
Sarah liet hem dan ook veel whisky drinken.
"Sarah vienes", wenkte Beatriz.
Sarah kwam uit de balie vandaan en volgde Beatriz naar de lift.
Vlak voor de liftdeur zou sluiten glipten ze naar binnen, Sarah drukte meteen op twee.
"Hola Señor Torres como estas?" Vroegen ze beiden op sarcastische toon.
"Beetje pijn aan het hoofd zeker?" Vroeg Beatriz grijnzend.
Meteen knalde Beatriz hem tegen de muur.
Trok zijn hoofd achterover.
"Het kan geen pijn genoeg doen, pervert!" Zei ze.
Ze duwde haar GSM onder zijn neus.
Toonde de foto's die ze die nacht nam.
Vooral die van Sarah's slipje op de grond en de fles whisky tussen het hoofdkussen en het nachtkastje.
En van de vernielingen die aangericht waren.
"Met deze beelden zullen mijn nonkel en tante, alsook de politie meteen aannemen dat jij me afgelopen nacht hebt proberen te VERKRACHTEN!!!!
We kunnen ook een weinig fraaie verklaring geven waarom het er vannacht zo luidruchtig aan toe ging, waardoor veel mensen uit hun slaap werden gehouden.
En Beatriz wil wel getuigen in mijn voordeel hoor."
"Ok, ok, jullie winnen. Wat willen jullie van me?"
"Niets." Zei Sarah.
"Gewoon dat je ophoudt met zo op mij te geilen.
Ik ben je die perverte manier waarop je mij zit uit te kleden met je ogen gewoon spuugzat.
Ik een een meisje. Een vrouw.
En GEEN FUCKING LUSTOBJECT!!!!En mijn hart behoort aan Gabriel.
Ik bemin hem.
Ik adoreer hem.
En misschien beloof ik die lieve schat ooit eeuwige trouw.
En hij is helemaal geen crimineel.
Jij bent er één.
Dat heb je gisterennacht bewezen.
Maar als je verstandig bent.
En doet wat ik je vraag.
Dan blijft dat onder ons.
Afgesproken?"
Ze stak haar hand uit.
Hij drukte haar de hand.
"Afgesproken", zei hij.
Maar in zijn ogen waren pure minachting en haat te lezen.
"Mij moet je de hand niet schudden," zei Beatriz.
Ik treed enkel op als getuige.

Manuel droop af.
Sarah en Beatriz gaven elkaar een high five.
"Ik ga naar beneden nu", zei Sarah.
Haar ogen blonken.
"Je weet wel waarom hé".
Beatriz nam haar handen vast en keek haar in de ogen.
"Geniet ervan 'hermana'". Zei ze.
Sarah zag die lieve kuiltjes in Beatriz haar wangen.
Gaf haar een kus op de mond.
Dan ging ze naar beneden.
Toen de lift open ging zag ze Juan die naar zijn kamer wilde waar Elvira vast al op hem lag te wachten.
In bed, met aar duurste lingerie aan.
Die hij hitsig en half dronken van haar lichaam zou sleuren.
Om dan als een bezopen wild zwijn op haar te kruipen.
Om haar stevig te pentreren.
Sarah negeerde hem.
Ze liep de keuken door, meteen naar de keldertrap.
Ze verwachtte om Gabriel aan te treffen bij de diepvries.
Hij was er niet.
Ineens deed iemand zijn handen voor haar ogen.
"Quién es"? Hoorde ze iemand zeggen.
Ze wist wel dat het Gabriel was.
Sloeg haar arm achterover om zijn hals.
Draaide zich om en gaf Gabriel, haar lieve Gabriel een kus.
Vurig en passioneel.
Gabriel greep lekker sappig haar kontje vast.
Sarah voelde zo'n heerlijke siddering door haar lijf.
Gabriel trok haar rok omhoog.
Zijn handen gleden onder haar slipje.
"Si mi amor." Kreunde ze.
Hij trok haar slip met een ruk naar beneden en tilde haar op.
Met één en dezelfde beweging knoopte hij zijn broek los.
Voor Sarah het goed en wel besefte was hij haar al aan het penetreren.
"Oh lo qué alegria tener sexo contigo Gabriel" (Wat is het toch heerlijk om seks met jou te hebben Gabriel). Zei Sarah verrukt.
Traag ging hij heen en weer.
Zijn heerlijke flinke penis diep tussen haar benen.
Hij knoopte haar blouse los.
"Muéstrame tu cuerpo muy hermosa y delicioso" (Toon me je prachtige en heerlijke lichaam). Zei hij
Terwijl hij haar borsten streelde.
"Het is zo heerlijk om je te voelen".
Hij kuste haar opnieuw.
Sarah bewoog met haar bekken.
Sloeg haar hoofd achterover.
Terwijl ze zich vastklampte aan haar Gabriel.
"Vienes Gabriel... cogerme como un animal (Kom Gabriel... neuk me als een beest). fluisterde ze hem smekend van verlangen in het oor.
Ze liet zich zakken.
"Me entrego enteramente a tu deseo (Ik geef me helemaal over aan jou lust).
Gabriel zorgde ervoor dat ze comfortabel kon liggen op de vriezer.
En begon heerlijk hard te stoten.
Hij gaf Sarah een heerlijke beurt.
Streelde haar buik en borsten.
Sarah kreunde en smeekte.
Smeekte om meer.
Dit is waar zo zo heftig naar verlangde.
Ongeremde seks.
Zonder géne.
Zonder schaamte.

Ze gaf zich over aan Gabriel.
Gabriel genoot van de hevige brok passie die Sarah was.
Veeleisend.
Ongeremd.
Onverzadigbaar.
Hoe lief, teder en begripvol ze was in de omgang.
Door hem wat cola of water te brengen als hij aan het werk was.
Door voor hem op te komen.
En hem een troostende schouder aan te bieden.
Zo ongeremd en hevig was ze als hij seks had met haar.
Hij kwam klaar.
Weer voelde Sarah zijn heerlijke zaad.
Ditmaal stootte hij gewoon door.
Sarah was in totale extase.
Kwam ongeremd klaar.
Meerdere malen.
Multiple orgasmes zoals dat heet.
Heerlijk was dat wanneer haar lichaam zo heerlijk schokte en sidderde.
Wanneer ze het pure genot voelde van haar hoofdhaar tot de topjes van haar tenen.
Een uur later nestelde ze zich weer halfnaakt rond zijn hals.
Slaakte een diepe zacht.
"Gabriel", zei ze.
"Midden september moet ik terug naar België.
Maar weet je?
Ik zou liever hier blijven.
Bij jou.
Ja Gabriel
Dat wil ik.
Met jou door het leven gaan.
Weet je waarom?
Jij bent zo'n lieve, pure en oprechte jongen".
"Mi amor." Fluisterde hij in haar oor.
"Yo te quiero, con to mi corazon.
Pere no tengo futuro.""Zeg dat niet Gabriel." Zei ze.
"Jij hebt wel een toekomst.
Je moet gewoon geloven in jezelf.
Luister niet naar Elvira.
En zeker niet naar die Juan".
Ze streelde zijn hartstreek.
"Hieronder Gabriel.
Zit een eerlijk en puur hart."
"Denk je dat"? Vroeg Gabriel.
"Estoy Segura" (Ik weet het zeker). Zei Sarah.
Gabriel begon te huilen.
"Sarah", zei hij.
"Jij bent de eerste die zo over mij praat.
De eerste die mij zo diep weet te raken.
De eerste die ik echt kan vertrouwen.
Op wie ik echt kan bouwen".
Sarah drukte zijn hoofd tegen haar borst.
Woelde zacht door zijn lange zwarte haar.
Zoende zijn voorhoofd.
Heel teder.
Heel moederlijk.
"No llores mi cariño (huil maar niet mijn lieverd). Zei ze met zachte en moederlijke stem.
"Te ayudaré, te lo prometo" (Ik help je wel, dat beloof ik).

Zo groeiden Sarah en Gabriel nog dichter tot elkaar.
Sarah voelde zoveel warmte en liefde voor de jonge Gabriel.
Die door iedereen werd uitgespuwd en veracht.
Toen nam ze zijn geslachtsorgaan vast.
Begon hem te stimuleren.
Kuste hem.
"Por ultima vez mi amor. Cogerme mi duro y brutal!!!"Gabriel trok zijn t-shirt uit.
En haar rok die ze nog aan had naar beneden.
En begon haar opnieuw stevig te penetreren.

Na hun heerlijke vrijpartij rookten Sarah en Gabriel buiten een sigaretje.
En babbelden nog een beetje.
Sarah gaf hem goede moed.
Liet hem merken dat hij op haar kon bouwen.
"Ik beloof het je lieverd.
Ik laat je nooit in de steek.
Nooit".
"Ik weet het wel Sarah.
Ben zo blij dat ik je ken".
Gabriel doofde zijn sigaret.
Het is koud, ik ga naar binnen.
Nog wat proberen te slapen.
Tot straks Sarah." Zei hij.
"Tot straks lieve schat." Zei Sarah.
Ze gaf hem nog een zoen.
Toen hij weg was, keek Sarah naar de lucht.
Zag een dreigende wolkenmassa verschijnen vanuit de bergen in het zuiden.
Er stak ook een ijzige wind op.
Ze stak nog een sigaret op.
De zon begon te zakken, maar voor ze achter de prachtige besneeuwde bergen wegzakte  schoven de wolken er al voor.
Het werd meteen al een stuk donkerder.
Sarah rilde van de kou.
De wind begon er nu echt wel aan te trekken.
Een scherpe, koude zuidenwind.
Het begon ook te sneeuwen.
Gulzig trok Sarah aan haar sigaret en keek naar de alsmaar dreigende lucht die alsmaar donkerder werd.

Ineens...
Grepen twee sterke handen haar vast.
En tilden haar op.
Ze wilde gillen.
Maar dan voelde ze ineens iets kouds tegen haar keel.
Een mes.
"Càlatte o te corto el cuello" (Kop dicht of ik snij je keel over). Hoorde ze een diepe mannenstem zeggen.
Sarah werd bang.
De man wierp haar over zijn schouder.
Greep haar vast bij haar rug.
Hij moest groot en sterk zijn.
Met stevige tred stapte hij naar het hek.
Klom er zonder moeite over, met Sarah op zijn schouder.
Hij nam haar mee.
De bossen in.
Diep de bergen in.
Sarah was bang.
Ineens begon het te dagen;
"Oh nee." Dacht ze.
"PANCHO EL VIOLADOR!
Ik ben verloren... "

Winter in Vuurland 5

Het was laat in de voormiddag.
Sarah had de hele dag vrij.
Tot 17u30.
Ze kwam langzaam wakker.
Het deed haar deugd om eens te kunnen en mogen uitslapen.
Want de dagen in Hotel Rosita begonnen vroeg.
Kwart na zes opstaan.
Douchen, ochtendtoilet.
Dan maken dat ze tegen zevenen beneden was.
Eerst helpen met het voorbereiden van het ontbijt voor de klanten.
Tafels dekken, ontbijtbuffet klaarzetten.
Dan om half acht zelf ontbijten.
Samen met de anderen.
Dan om negen uur stipt achter de balie tot half twaalf.
En na eten van twaalf tot 15, soms 16u.
Dan na de pauze het avondservice.
Maar nu niet.
Nu genoot ze van de ochtendzon die door het raam scheen.
Buiten was het koud.
Maar ze voelde de stralen van de zon op haar huid.
Ze trok de lakens weg.
Om zo de zon op haar huid nog beter te voelen.
Ze was naakt.
Haar blonde haren warrig over haar schouders.
Haar hoofdje tussen de diepe kussens.
Ze begon met zichzelf te spelen.
Ze dacht aan Beatriz.
En de mooie momenten die ze afgelopen nacht beleefde.
En aan Gabriel.
Aan die kus van eergisteren avond.
Ze fantaseerde.
In haar fantasieën ritste hij zijn gulp open en trok hij haar slipje uit en gooide het ergens tussen de containers terwijl hij haar bleef kussen.
Ze duwde haar twee vingers diep in haar intieme plaatsje.
Kreunde zijn naam.
"Gabriel... Ooooh Gabriel".
Ze sloeg haar hoofd achterover.
Raakte in trance.
In haar fantasie beleefde ze een hitsig seksueel moment met hem.
Zo kwam ze klaar.
Ze besefte.
Ze moest niet fantaseren.
Maar handelen!!!!

Ze gleed het bed uit.
Nam een snelle douche.
Terwijl het lauwwarme water over haar lichaam stroomde.
Broedde ze op een plannetje.
Ze droogde zich af.
Ze had nog tijd zat.
Zette haar laptop aan en logde in op haar Facebook pagina.
Zag foto's van haar vrienden.
Die genoten van de zomer en het mooie weer ginds in het verre Europa.
Een jongen die een crush op haar had stuurde heel pikante foto's.
Zijn lid in erectie.
"Mijn gedachten zijn bij jou Sarah", stond er onder de foto.
"Ja, maar de mijne niet bij u wanker!"  Dacht ze bij zichzelf.
Ze chatte met een vriendin.
Vertelde dat het heel tof was daar in Vuurland.
Maar nog geen tijd had voor foto's.
Maar die zouden er zeker wel komen.
Dan werd het zo rond twaalf uur.
Sarah kleedde zich aan.
Liep naar beneden en vroeg aan Alfredo Chang of hij een bord extra kon maken voor het middagmaal.
Dat mocht.
Net op dat moment kwam Juan Cortez de keuken binnen.
"Haaa guapo", zei hij met een vettige stem.
Hij greep haar vast.
"Als je wat extra saus wil, moet je er maar komen vragen lekkertje", fluisterde hij in haar oor.
En likte er eens aan.
Daarna tilde hij haar even op.
En lachte luid en vettig.
"Nee dank je", zei Sarah.
"Teveel saus is slecht voor mijn slanke lijn".
En weg was ze.

Na het middagmaal besloot Sarah om even naar buiten te gaan.
Gabriel was nu druk bezig met de afwas.
Dus die had nu geen tijd.
Buiten was het koud.
Er stond een ijzige wind die uit het zuiden kwam.
Maar de zon scheen.
Ze liep door de tuin, met het zonneterras.
In de zomer staan hier prachtige bloemen.
Maar nu ligt er sneeuw.
Verderop zag ze de skiërs langs de hellingen naar beneden zoeven.
Ze liep langs de houten trap naar beneden.
Daar eindigde een skipiste.
En was er een apres ski hut.
De muziek kwam haar al tegemoet.
Stampende reggaeton, de populaire dansmuziek uit Zuid-Amerika, die ook in Argentinië populair is bij de jeugd.
Jonge mensen dronken er, dansten er en zochten vertier na een dagje inspanning op de piste.
Ze zag een zwoele Latina met prachtig lang zwart haar in een paars ski pak sensueel dansen.
Een knappe donkere jongen trok haar dicht tegen zich aan.
Sarah kreeg er zin van.
Ze dronk een cocktail en deinde wat mee op de muziek.
Haar zin om met Gabriel intiem te zijn werd nog groter.
Maar alleen was er geen donder aan om in die apres-ski tent te zijn.
Dus keerde ze terug naar het hotel.
Ze zag hoe Elvira de keuken in trippelde.
Ze kletste wat met Juan die wat flauwe grappen maakte.
Terwijl Alfredo groenten aan het snijden was, en Gabriel in het afwaskwartier nog steeds druk bezig was de laatste borden aan het afwassen was.
Elvira nam wat keukengerei dat vuil was en bracht het naar Gabriel.
"En zie dat het proper is, smerig stuk tuig dat ge daar staat", sneerde ze.
Ze bekeek de jongen vol misprijzen.
Haar striemende blik bezorgde hem een knauw in het hart.
"Juan, ik ga dan naar boven hé", zei ze.
Ze knipoogde naar hem.
En wierp een kushandje.
Juan toverde een vettige glimlach op zijn gezicht.
Maakte een schunnige beweging met zijn heupen.
"Señora Elvira is verdomme toch een prachtige vrouw hé.
Knap, intelligent, verzorgd.
Begrijp alleen niet wat ze ooit zag in die ruggengraatloze Europeaan.
Ze verdient zoveel beter.
En dat begint ze ook te beseffen.
Nog even.
En er komt een nieuwe baas.
"EN DAN VLIEGT DAT STUK ONGELUK DAAR AAN DE AFWAS WAAR HIJ THUISHOORT!
OP STRAAT!!  Sarah nam de lift naar boven.
Net toen ze uitstapte kwam Elvira uit het appartement.
Ze gunde Sarah geen blik.
Ze droeg een zijden kamerjas.
"Even de kamers controleren", zei ze.
"Zorg ook maar dat jullie kamer op orde is, want er zwaait wat.
Wie zelfs zijn eigen kamer niet op orde kan houden is niet waard om in een standingvol hotel als dit te werken".
Ze ging binnen in de kamer van Juan Cortez.
Sarah wist wel beter waarom ze net daar binnenging.

Tegen een uur of drie keerde Sarah terug.
Ze liep de keuken in.
Er was niemand meer.
Behalve Gabriel.
Ze hoorde het geluid van de afwasmachine.
Sarah maakte twee knoopjes van haar blouse los.
Gabriel was borden aan het schikken op het aanrecht.
Sarah sloeg haar armen om zijn middel.
Trok zijn t-shirt wat omhoog en streelde zijn half ontblote buik.
Zo onder zijn t-shirt naar zijn borstkas.
Sabbelde aan zijn oorlelletje.
"Mi amor, mi corazon". Fluisterde ze.
Gabriel draaide zich om.
Zijn ogen blonken.
Hij sloot Sarah in zijn armen.
Zo omhelsden ze elkaar.
Meteen gaf hij haar een tedere kus.
"Zullen we vrijen lieveling?" Vroeg Sarah.
"Ik brandt van verlangen nu."
Ze ging langzaam heen en weer met haar bekken.
Heel sensueel.
Haar slipje was drijfnat.
Zo groot was haar goesting.
"Waar?" Vroeg Gabriel.
"In de kelder.
Neem me op de grote vriezer, bij de deur van je slaapkamer."
Ze wachtte geen antwoord af en nam zijn hand.
Ze gingen naar beneden.

Daar knoopte Sarah haar hemd los en gooide die ergens in een hoekje.
Alsook haar BH.
Ze zette zich op de diepvriezer en spreidde haar benen.
Gabriel haalde zijn pik uit zijn broek, en trok haar rok en slip naar beneden.
"Ooh si Gabriel, tomar mi coño" (Ooh ja Gabriel, pak mijn poesje), kreunde ze zachtjes.
Ze sloeg haar armen om Gabriel zijn hals en voelde hoe hij diep in haar binnendrong.
Met krachtige stoten.
Ze klampte zich aan hem vast en kuste hem.
"Tan delicioso querida Gabriel" (Zo heerlijk lieve Gabriel). kreunde ze zacht.
Terwijl ze haar hoofd achterover sloeg.
"Niet stoppen nu lieverd. Doorgaan.
Doe maar lekker hard schat".
Ze loste haar grip.
Liet zich zakken en lag languit over de lengte van de vriezer.
Gabriel spreidde haar benen nog wat meer en ging stevig tekeer.
Hij had zijn t-shirt uitgedaan.
Nu pas zag Sarah welke prachtige tattoo's zijn gespierde lijf sierden.
Hij legde zijn handen op haar lichaam en streelde haar buik en borsten terwijl hij alsmaar harder begon te stoten.
"Tu chica maravillosa" (jij prachtmeid). Zei Gabriel.
Terwijl hij op haar ging liggen en haar vol passie in haar hals en achter haar oor kuste.
"Mi amor eterno" (mijn eeuwige liefde), fluisterde hij in haar oor.
"Su hermoso ojos azules, me hacen loco mi Sarah bonita" (Je prachtige blauwe ogen maken me gek mooie Sarah).
Het klonk zo diep.
Zo oprecht.
Sarah kreunde van puur genot.
Zette haar nagels in zijn borst.
"Verder stoten Gabriel.
Ik sta op ontploffen.
Ik wil keihard genomen worden nu".

En dat deed hij.
Hij begon opnieuw hard te stoten.
Leek wel een bronstige fokstier die niet meer te houden was.
Hij kwam klaar.
Sarah voelde een enorme lading sperma tussen haar benen stromen.
Ze sloot haar ogen.
Dit voelde zo heerlijk.
Dat warme zaad.
Van haar Gabriel.
"Sarah", fluisterde hij in haar oor.
"Tengo mas esperma para ti.
Para mi gran amor.
Yo te queiro.
A quin adoro.
Con todo mi corazon".Hij kuste haar.
Passioneel.
Terwijl hij haar tepels masseerde met zijn duimen.
En traag in haar heen en weer ging me zijn lid dat ze weer stijf voelde worden.
"Damélo cariño (Geef het me lieverd).
Laar je maar eens gaan.
Ik ben helemaal van jou".
Gabriel begon opnieuw te stoten.
Sarah kwam klaar.
Eenmaal.
Tweemaal.
Driemaal.
Ze kreunde zo heerlijk.
Met volle overgave.

Noch Sarah, noch Gabriel hadden door dat ze werden bespiedt.
Achter een hoekje stond Manuel Torres te gluren.
Hij had Sarah de keuken horen binnengaan.
Hoorde hoe ze Gabriel voorstelde om naar beneden te gaan om daar elkaar lief te hebben.
Sloop stil achter hen aan.
Zag hoe Sarah en Gabriel zich aan elkaar overgaven.
"Puta sucia", foeterde hij.
"Vuile slet".
Hij nam zijn smartphone en begon te filmen.
"Nu heb ik je in mijn macht meisje.
En heb je geen andere keuze dan met mij te doen wat je nu met die crimineel doet".
Toen hij zag dat ze voldaan waren.
Hun zinnen eindelijk geblust leken.
Ging hij terug weg.
Gabriel kwam een tweede maal klaar.
"Zet je op de vriezer Gabriel", zei ze.
Ze ging door haar knieën.
"Ik zal jou lekkere penis eens helemaal schoon likken".
Ze likte hem.
"Wat een prachtige pik", zei ze.
"Zo groot, zo mannelijk.
Ze zoog eraan.
"Ik weet zeker Gabriel.
Dat je nog kan.
Dat je nog kan geven waar ik zo hard naar verlang.
Je heerlijke warme zaad.
Ze likte zo heerlijk.
Tot hij terug helemaal stijf was.
"Llévame a lo perrito" (neem me op zijn hondjes), smeekte ze.
Dat deed hij.
Tot haar grote geluk.

Zo vreeën Sarah en Gabriel zeker anderhalf uur lang.
Voor ze hun kleren terug aandeden nam Sarah hem nog eens vast.
Kuste hem.
"Eres un gran amante Gabriel" (je bent een heerlijke minnaar Gabriel). Zei Sarah.
Mijn lichaam trilt er nog van, van die heerlijke passie die je me gaf.
"Te quiero Sarah", Zei Gabriel.
"Amor eternal, tu y mi" (eeuwige liefde, jij en ik). Zei Gabriel vol emotie."Tuurlijk lieverd", reageerde Sarah.
Ze huilde stilletjes.
Zo'n heftige emoties.
Zo'n hevig oplaaiende passie.
Voelde ze nog eerder voor een jongen.
Het gaf haar kracht.
Moed.
Goesting in het leven.

Sarah ging naar haar kamer.
Snel douchen.
Zich fatsoeneren.
Daarna naar beneden.
Weer die pittige drukte in de zaal.
Daarna dronk ze nog een glaasje met haar collega's.
Beatriz was al naar boven.
Ze voelde zich niet lekker.
"Ik kom zo meteen", zei Sarah.
Na een glaasje en een babbeltje liep ze naar de lift.
Manuel Torres liep achter haar.
"Daar heb je hem weer, gigolo van het jaar nul". Dacht ze.
De lift ging open.
Ze stapte in.
Hij ook.
Drukte op knop nummer 2.
Daarna trok hij aan haar haren.
Duwde haar tegen de muur.
"Buenos noches, puta sucio"... grijnsde hij.
De deur ging dicht, de lift zette zich in beweging.
Hij trok haar slip wat omlaag.
"Je staat een beetje hitsig heb ik gezien.
Hé, vieze slet.
Wat heeft dat criminele afwassertje dat ik niet heb?
Zeg me dat eens?
Heb je mij nu echt afgewezen voor dat onbenul?
Hé?"
Hij trok aan haar haren.
"Dwaas wijf.
Wat ben jij een dwaas wijf.
Om je tijd te verspillen aan die losgeslagen misdadiger.
Jij bent al net zo dwaas als je oom.
Die neemt dat in dienst.
Jij spreid je benen voor hem.
Verstandige mensen werken zich op.
Jij haalt jezelf naar beneden".

Sarah voelde hoe hij haar rok optilde en zijn stijve penis tegen haar rok aanschurkte.
"Laat me los, pervert". gebood ze.
Toen haalde hij zijn smartphone boven.
Hield die voor haar neus en speelde het filmpje af.
"Godverdomme", zei ze.
"Smeerlap".
"Laten we gewoon naar mijn kamer gaan Sarah", zei hij.
"Anders zou je wel eens in heel nauwe schoentjes kunnen terecht komen".
Sarah voelde de grond onder haar voeten wegzakken.
Ze besefte dat hij het meende.
Ze trok haar slip op, en ging gedwee mee met Manuel naar zijn kamer.
Hij sloot de deur.
"Mooi zo", zei hij.
"Kleed je uit".
Sarah ademde oppervlakkig en snel.
Ze voelde haar hart bonzen.
"Je wil toch niet dat Elvira dit ziet.
Relaties tussen personeelsleden zijn verboden, dat weet je toch.
En als je hier buiten vliegt.
En naar huis moet.
Hoe ga je dat thuis uitleggen.
Kom, waar wacht je op".
Sarah deed haar gilet uit, knoopte haar blouse los.
"Muy bonita", zei hij.
"Una cuerpo mervelliosa.
En dat geef je te grabbel aan dat stuk crimineel.
Domme Sarah.
Je hebt een kans uit de duizend.
Om aan de zijde te staan van een man met stijl, intellect en invloed.
Maar je ligt liever te rampetampen met een dief en een geweldenaar".
Hij sloeg haar in het gezicht.
"Wat moet ik daarvan denken?
Je hebt me in mijn eer gekrenkt Sarah.
Daarom beperk ik je keuzevrijheid.
Nu moet je wel voor mij kiezen.
Wil je niet bij je familie gekend staan als een ordinaire slet die met schorem licht te neuken op een diepvriezer".

Hij dwong haar op haar knieën.
"Ik denk wel dat je weet wat je te doen staat hé Sarah Albrecht".
Met bevende handen ritste ze zijn gulp open.
"Goed zo, Sarah". Prees hij haar.
"Creo que seràs una buena esposa Sarah.
Y un buena madre para mi hijo" (Ik geloof dat je een goede echtgenote zult zijn Sarah. En een goede moeder voor mijn zoon)

Sarah keek hem aan.
"Je bent gek". Zei hij.
"por que?
Je hebt de goede leeftijd.
Als vrouw kan je maar beter zo jong mogelijk aan kinderen beginnen.
Ik wil er veel Sarah.
Om ons ras verder te zetten.
Om te vermijden dat er binnen hier en honderd jaar alleen maar 'negros' en andere 'inferieuren' rondlopen.
Ik kan me erbij neerleggen en zeggen van, "ach. Als die meiden liever met gangsters naar bed gaan omdat ze knap zijn, of een dikke pik hebben. Dan doen ze dat maar".
Maar zo ben ik niet Sarah.
Jij bent te mooi en te edel om toe te kijken hoe je je in je ongeluk en het verderf stort.
Hij trok zijn hemd uit en sleurde Sarah bij haar haren en gooide haar op het bed.
Kroop op haar en keek haar strak in de ogen.
"Je bent nu van mij Sarah.
Je lichaam en je geest horen mij toe.
Tot aan de dood.
Hoor je me Sarah.
Je zal me gehoorzamen.
Je zal me je lichaam schenken.
Je houdt meteen op met de pil te nemen.
Zodat ik je snel zwanger kan maken".
Sarah voelde hoe hij haar vagina beroerde.
Kon de walging nauwelijks onderdrukken.
Tranen rolden over haar wangen.
Hij zag het.
Lachte demonisch.
"Ik heb mijn zinnen op jou gezet.
En Manuel Torres krijgt altijd zijn zin".
Hij streelde haar lichaam.
Betaste haar borsten.
Terwijl hij demonisch bleef lachen.

"Weet je Sarah.
Al dat romantische gedoe over liefde.
Ik vind dat onzin.
Een man moet zijn macht uitoefenen over een vrouw.
Haar domineren.
Van af het begin, vanaf hij zijn zinnen op haar heeft gezet.
Duidelijk maken wat hij van haar wil.
Haar in zijn nette strikken.
Dan haar binden, met de ring.
Dan haar bezwangeren.
Zijn zaad in haar achterlaten".
Hij greep haar bij de keel.
"Separa las piernas" (Open je benen). Gebood hij.
Sarah kon amper adem halen.
"Noooo, por favor... Nooooo"!!!! Smeekte ze.
Ze verzette zich.
Hij sloeg haar.
Keihard in haar gezicht.
"Onwillige slet!!!" Riep hij.
"Ik zal je leren gehoorzamen!"
Toen plantte Sarah haar vuist recht in zijn gezicht.
Hij schreeuwde het uit van de pijn.
Sarah raakte buiten zinnen.
Sloeg hem keihard op het hoofd.
Sprong uit bed en nam zijn smartphone.
En sloeg hem aan stukken op de grond.
Daarna ook zijn laptop.
Nam de whiskyfles die op het nachtkastje stond, trok Manuel bij zijn haren.
Dan kneep ze zijn neus dicht en begon de whisky in zijn mond te gieten.
"Zuipt klootzak!" Riep ze.
"Dat ge godverdomme zo ziek zijt als een hond.
Misschien dat ge dan uw manieren gaat leren houden... SMERIGE PERVERT!!!"
Dan was ze weg.
Iedereen zou denken dat hij van zattigheid zijn computer en GSM vernielde.

Beatriz werd wakker.
Zag een naakte Sarah ontredderd de kamer binnen strompelen.
Sarah liet haar kleren die ze bijéén raapte op de grond vallen en liet zich vallen in de armen van Beatriz die meteen uit bed sprong en naar haar toeliep.
"Hé Sarah que pasa"? Vroeg ze.
"Manuel", zei ze.
"Hij wilde me chanteren.
Verkrachten.
Die vent is gek... " Snikte ze.
De veer brak.
Sarah begon te huilen.
Met diepe snikken.
Beatriz troostte haar.
Gaf haar een warme knuffel.
Maar tegelijk voelde ze de woede opborrelen.
"Cerdo Pervetido" (pervert zwijn), foeterde ze.
"Wat heeft hij met je gedaan"? Vroeg ze.
Met horten en stoten deed Sarah haar verhaal.
"Wat"? Zei Beatriz.
"Dat gaan we zo niet laten. Doe je nachtpon aan, en neem je slipje....
IK HEB EEN PLAN!!!

Winter in Vuurland 4

De volgende dag zat Sarah weer aan de receptie.
Ze hoorde tumult.
Het kwam van achter het bureau achter de receptie.
Daar waren Ronny en Elvira aan het ruzieën.
"Je moet dat rotjoch buiten smijten zeg ik je"!! Schreeuwde Elvira.
"Dan moet hij terug naar de gevangenis, en dat wil ik hem niet aandoen.
Hij is nu net op de goeie weg,"
"Jaja, tot op een dag dat hij met geld van de kassa gaat lopen.
Wat ga je dan zeggen?
"Oh had ik dat maar geweten".
Naïeveling".
Elvira trippelde op haar hoge hakken de receptie in.
"Sarah je was twee minuten te laat beneden.
7 uur geen minuut later. Ik ga het niet blijven dulden.
Ik eis stiptheid,  ook van personeel dat familie is, me entiendes? (heb je me begrepen)?"
"Jazeker... Euh señora".
Elvira keek Sarah met een striemende blik aan.
Het beviel Sarah niet.
Hoe warm en sympathiek Nonkel Ronny was.
Die zijn nichtje met open armen ontving en wegwijs maakte.
Elvira, zijn echtgenote was koel en streng, op het onmenselijke af.
Ze hield iedereen met haar starre arendsblik minutieus in de gaten.
En stond op vinkenslag om eenieder die zelfs het kleinste foutje maakte een uitbrander te geven.

Sarah baalde.
Ze vond het in Hotel Rosita ineens een heel stuk minder aangenaam.
De sfeer was er erg onderkoeld.
Iedereen liep er op de toppen van zijn tenen.
In de keuken voor de grillen van Juan.
In de zaal alsook de kamermeisjes voor de nukken van Elvira.
's Middags had ze het er tijdens de pauze over met Beatriz.
"Elvira", zei ze. "Die is niet gewoon streng.
Die is harteloos.
Regels zijn voor haar belangrijker dan mensen.
Iedereen loopt op de toppen van zijn tenen.
En het ergste is.
Die dronkaard van een Juan laat ze gewoon zijn gang gaan.
Die loopt te zuipen en gaat als een wildeman tekeer gaat tegen die arme Gabriel.
Vanmorgen hoorde ik haar tekeer gaan tegen Ronny.
Ze wil Gabriel buiten...
Waarom?
Die jongen heeft het zo moeilijk.
Hij vecht, hij zet door.
Maar diep van binnen gaat hij kapot.
Hij kan elk moment breken.
Gewoon breken".
Sarah huilde zacht.
Beatriz sloot haar in haar armen.
Woelde zacht door haar blonde haar.
"Wees eens eerlijk", zei ze.
"Je voelt veel voor Gabriel hé.
Meer dan alleen maar vriendschap of mededogen".

"Gisterenavond toen ik een sigaret rookte.
Kwam hij met de vuilniszakken.
Toen heb ik met hem gepraat.
Een diep gesprek.
Dat zo goed voelde.
Ik gaf hem een knuffel.
Zei wat ik voor hem voelde.
Spontaan.
Het kwam recht uit mijn hart.
En met heel mijn hart.
Begon ik hem te kussen.
Hij beantwoordde mijn kussen.
Ook met heel zijn hart.
Ach.
Gabriel".
"Sarah", zei Beatriz.
"Je hebt een goed hart.
Gabriel ook.
Jullie verdienen elkaar.
Geloof me.
Geef die jongen liefde.
Geef het hem".

Beatriz gaf Sarah een lange lieve knuffel.
Streelde zacht haar blonde haren.
Drukte haar dicht tegen zich aan.
Sarah genoot ervan.
Wreef zacht over Beatriz haar rug.
Ineens keek Beatriz haar in de ogen: "Sarah" zei ze, "ik wil je iets vertellen.
Maar je moet het voor jezelf houden.
Alleen Simon, de barman en ikzelf weten ervan.
Elvira en Juan... Ze hebben een verhouding".
"Wat? Zei Sarah?
Hier?
Zomaar onder Nonkel Ronny zijn neus"?
"Ja", zei Beatriz.
Juan en Elvira zijn studiegenoten
Ze studeerden beiden aan de hotelschool in Buenos Aires.
En daar waren ze blijkbaar meer dan studiegenoten.
In bijzijn van Ronaldo, zo noemen we je nonkel altijd, hielden ze zich in.
Maar eens hij naar boven was, of zich terugtrok op het bureau om zijn boekhouding te doen.
Dan kon de pret niet op.
Gibberen, giechelen, grappen maken.
Voor Juan er was, was Elvira nog te genieten.
Ze was een goede en begripvolle bazin.
Ze werkte mee, onthaalde de klanten, stond achter de receptie.
Toonde zich de perfecte gastvrouw.
Nu drinkt ze zelf ook meer dan goed voor haar is.
Vernederd ze je nonkel, zelfs waar anderen bij zijn.
Ze werd van de ene dag op de andere zo bazig en onhandelbaar".

Sarah aanhoorde het.
Het begon haar steeds meer te dagen.
Ze kende Nonkel Ronny als een goedlachse en immer hartelijke man die graag onder de mensen kwam, en die geen minuut kon zwijgen.
Als hij naar België kwam bleef hij altijd bij haar ouders logeren.
Als kind keek ze zo hard uit naar de komst van Nonkel Ronny die ook haar peter was.
Hier in Hotel Rosita zag ze een sombere man die zich al op zijn appartement terugtrok terwijl het avondservice nog aan de gang was.
Hij stapte met trage tred en sprak weinig.
Het verontrustte haar.
Heel erg zelfs.
Maar wat moest ze doen?
Praten?
Maar hoe moest ze daaraan beginnen?
Ze wist het niet.
"Wacht gewoon het goede moment af", zei Beatriz.
Die woorden gaven Sarah wat innerlijke rust.

Het werd tijd om naar beneden te gaan en aan de avonddienst te beginnen.
Sarah begaf zich naar de zaal.
Ze passeerde langs de lounge, daar zat Manuel Torres aan een tafel de krant te lezen.
Hij nipte van zijn whisky.
Toen draaide hij zijn hoofd.
Hij zag Sarah.
Keek haar aan met zijn indringende grijsgroene ogen.
Een grimmige grijns op zijn gezicht.
Hij likte zijn bovenlip af.
Keek Sarah aan alsof hij haar met zijn ogen zat uit te kleden.
Sarah voelde diep vanbinnen een withete woede.
Toen hij aan tafel zat was het weer Sarah die hem bediende.
Weer keek hij haar aan met die grijns op zijn gezicht.
"Gracias", zei hij toen Sarah het bord met het hoofdgerecht op zijn tafel zette en wat wijn bijschonk.
Toen ze na het werk langs de bar liep zag ze dat Elvira bij hem zat aan de dichtste tafel bij de deur.
Ze wenkte naar Sarah. "Sarah venir aqui", zei ze.
Sarah zuchtte.
Maar draaide zich toch om en liep de bar in.
"Deze heer wil jou iets te drinken aanbieden Sarah.
Zet je even naast hem in de zetel meisje".
Ze glimlachte.
Een koude, valse glimlach.
Nu viel het Sarah pas echt op wat een koude, valse vrouw Elvira was.
Die hartelijke glimlach waarmee ze Sarah rondleidde ervaarde ze ineens niet meer als 'hartelijk'.
"Lieve Sarah, je hebt deze goede man zijn hart gestolen meisje.
U weet dat Manuel Torres niet zomaar de eerste de beste is.
Veel vrouwen zouden graag in jou plaats willen zijn.
Ik zou deze kans niet laten schieten Sarah.
Normaal verbied ik geflirt tussen personeel en cliënten.
Maar hiervoor maak ik graag een uitzondering.
En nee, niet omdat je familie bent.
Een jong meisje die zo'n mooi toekomstperspectief heeft zoals jij nu.
Daar maak ik graag een uitzondering voor.
En morgen moet je maar 's avonds de zaal doen, overdag ben je vrij.
Ik zal de receptie wel voor mij nemen
Oh Sarah", fluisterde ze in haar oor.
"Wees niet te preuts meisje, je beste troeven zitten onder deze werkkleding".
"Nou dat had ze dan maar gedacht", dacht Sarah.
"Dat ik met die klier in bed zou duiken voor de schone schijn en de trots van de familie".

Sarah ging zitten, tegen haar zin.
Manuel vulde haar glas nog wat bij.
"Nee", dacht ze.
"Jij gaat me niet dronken voeren".
"Vertel eens Sarah, wat studeer je? Welke richting?"
"Vertaler-tolk," antwoordde ze.
"Spaans en Duits".
Ineens was Manuel één en al oor.
"Muy interessante", zei hij.
Je zou een goede professionele hulp kunnen zijn.
Ik zou graag mijn boeken in andere talen vertaald zien.
Er zijn al Engelse vertalingen, en ze zijn nu bezig met het vertalen naar het Frans.
Maar Nederlandse en vooral Duitse vertalingen lijken me zeer interessant".
"Dat kan ik begrijpen," zei Sarah.
"Su Castellano es buena Sarah,"  zei hij op vleierige toon.
"Ik moet nog veel leren", zei Sarah.
"Nonono!!!" Reageerde Manuel.
"Je woordenschat, je uitspraak, je taalbeheersing.
Ik ken expats die jaren in Madrid wonen.
En wiens 'Castilliaans' nog altijd huilen met de pet op is.
En dan spreek ik van academici hé.
Voor wat het begrip academicus nog waard is tegenwoordig.
Ik ken proleten die meer boeken lezen dan het zootje imbéciles dat ze tegenwoordig intellectuelen noemen.
Lees jij veel boeken Sarah?"
"Ja, en voor mijn studies ook veel Spaanse.
Om de taal onder de knie te krijgen.
Daarom ben ik ook hier.
Nu valt het me op hoeveel ik nog moet leren. Hoeveel woorden ik nog niet ken."
Manuel glimlachte.
"Sarah, Sarah, querida Sarah", zei Manuel.
Zijn ogen blonken.
Hij glimlachte.
Het leek een warme en oprechte glimlach.
Toch was Sarah op haar hoede.
Bleef de man haar angst inboezemen.
"Hermosa flor de una mujer (mooie bloem van een vrouw).
Laat me eerlijk zijn.
Het verheugde me dat onze reis dezelfde bestemming had.
Ik begrijp, die eerste keer.
Dat je bang was.
Je bouwde een muur om je heen.
Ik hoop dat je beseft.
Dat dit niet nodig was."

Hij sloeg zijn arm om haar schouder.
Trok haar dichter.
Sarah zag dat Elvira van achter de bar haar in de gaten hield.
Hij nam haar hand.
Legde die op zijn hartstreek.
"Pueden sentir mi corazon latiendo Sarah (Voel je mijn hart kloppen Sarah)?
Onrustig en onregelmatig.
Telkens als ik je zie.
Je bent nooit uit mijn gedachten Sarah.
Ik heb je in mijn hart gesloten.
Ik wil je al mijn liefde geven.
Sarah.
Sarah Albrecht.
Schenk vannacht je lichaam aan mij.
Geef je over aan mijn liefde en passie.
En ik zorg ervoor dat het je voor de wind gaat in het leven".
Toen Manuel dit zei gleden zijn handen onder haar blouse.
"Quiero sentir tu cuerpo Sarah (Ik wil je lichaam voelen Sarah)." Zei hij terwijl hij haar BH met zijn grijpgrage vingers naar beneden trok.
Hij had niet door dat Sarah stiekem wat ijsblokjes uit de ijsemmer nam.
Meer nog.
Ze deed alsof ze het spelletje meespeelde.
Elvira had de bar inmiddels verlaten.
Sarah ritste traag zijn broek open.
"Traviesa guapa", zei hij.
Drukte zijn lippen tegen de hare.
"Laat ons naar boven gaan, dan zal ik jou eens heerlijk verwennen de hele nacht lang"

Toen voelde Manuel ineens hoe het ijzig koud werd ter hoogte van zijn kruis.
"Hier geile pervert!!!" Zei Sarah met boosheid in haar stem.
"Beetje afkoeling heb je wel nodig!
Of dacht je echt dat ik al na een eerste gesprek met een wildvreemde pervert naar bed ga?"
Ze stond recht en verliet de bar.
Ze liep naar de lift en begaf zich naar de 5de verdieping.
Boos stormde ze de kamer in.
"Heb je nu van je leven?" Zei ze tegen Beatriz die op bed TV lag te kijken.
"Hola mi hermana", suste Beatriz. "Tranquillo un poco por favor (blijf rustig alstublieft).
Wat is er gebeurd?"
Sarah knoopte haar blouse los en gooide die in een hoek van de kamer.
Ook haar BH gooide ze van zich af.
"Elvira heeft het in haar kop gekregen om mij aan die klier van een Manuel Torres te koppelen.
Ze stond erop dat ik met hem een glas wijn te drinken.
En ja hoor, hij begon me al te bepotelen die pervert.
Maar ik heb wat ijsblokjes in zijn broek gedeponeerd, zodat hij wat kon afkoelen."
Beatriz moest erom lachen.
"Vindt je dat grappig of wat"?
"Dat van die ijsblokjes?
Dat vind ik heel grappig mi hermana."Toen moest ook Sarah erom lachen.
Ze viel op bed, Beatriz sloeg haar arm om Sarah.
Samen giechelden ze nog wat verder.
"Ik ga me eerst douchen", zei ze.
Ik stink naar het zweet en de vettige vingers van Manuel geven me een vuil gevoel."
Beatriz keek haar aan.
"Moet ik je rug wassen zusje?" Vroeg ze terwijl ze Sarah's slip uittrok.
"Dat mag je doen, dat zal me misschien wat ontspannen".

Samen kropen beide meisjes in de douchecel.
Beatriz sloot de deur en nam de douchekop.
"Ik zal de temperatuur even regelen", zei ze.
Sarah voelde de koude waterstroom langs haar benen.
Die langzaam lauwer werd.
"Spreid je benen zusje", gebood Beatriz.
Ze richtte de waterstraal op Sarah's intieme delen.
"Denk aan Gabriel", fluisterde ze zacht in Sarah's oor.
"Denk aan die heerlijke kus van gisterenavond.
Denk aan zijn de zoete liefde die hij voor je voelt.
Want dat voelt hij.
Heb daarstraks met hem een sigaretje gerookt.
Hij denkt aan jou Sarah.
Kan hem geen ongelijk geven.
Je bent zo mooi Sarah."
"Heb jij nooit iets gevoeld voor Gabriel?" Vroeg Sarah.
"Het klikt toch best tussen jullie."
Beatriz liet de sproeier zakken.
Zuchtte diep.
"Sarah", zei ze.
"Soy lesbiana... "
Ze boog verlegen het hoofd.
Alsof ze zich daarvoor heel diep schaamde.
Sarah sloeg haar handen om Beatriz haar hals.
"Hey zus", zei ze.
"Dat is toch geen schande meer".
"Bij jullie in Europa niet nee.
Maar op het platteland waar ik ben opgegroeid.
Daar ben je beter een dief dan een homoseksueel.
Een meisje die bij mij op school zat.
Kwam op een dag niet meer.
Later hoorde ik.
Dat haar vader erachter kwam dat ze een verhouding had met een ander meisje.
Hij heeft haar... DOODGESCHOTEN!
Richtte zijn jachtgeweer op haar.
En schoot een lading hagel door haar borstkas.
En begroef haar in de Pampas, ver van de bewoonde wereld.
Hij werd opgesloten, maar kwam na enkele jaren terug vrij.
In het dorp werd hij onthaald als een held.
Carmen werd gewoon een een naamloos graf aan de rand van het kerkhof begraven.
Kreeg zelfs geen kerkelijke begrafenis.
Daarom ben ik weggelopen.
Ook hier hou ik mijn geaardheid verborgen.
Omdat mensen hier in Vuurland ook heel conservatief zijn.
Ooit... Wil ik naar Buenos Aires gaan wonen.
Waar de mensen veel opener zijn.
En daar dan de liefde van mijn leven vinden."

Sarah gaf Beatriz een tedere knuffel
Nadat ze de douchekop aan de haak had gehangen zodat ze de warme waterstraal zouden voelen in die koude badkamer.
Zacht streelde Sarah haar rug.
"Wilde je daarom mijn rug wassen Beatriz?
Om samen met mij in de douche te zijn?"
"Si", zei ze.
"Jij bent zo knap."
"Jij ook", zei Sarah.
"Je hebt zo'n mooie volle borsten."
Sarah raakte haar borsten aan.
Streelde ze zacht.
Ze koesterde diepe bi gevoelens.
Fantaseerde er stiekem van hoe het zou zijn om met een vrouw of meisje te vrijen?
Beatriz nam de douchekop weer vast.
En richtte de waterstraal weer op Sarah's intieme delen.
Draaide aan de kraan, zodat het water ietsje kouder werd.
"Zal ik je klaar vingeren Sarah?" Vroeg Beatriz fluisterend in haar oor.
"Si." Zei Sarah.
Zacht gleden de vingers van Beatriz tussen Sarah haar benen.
Terwijl ze het meisje begon te kussen.
Sarah drukte haar dicht tegen haar aan.

Twee meisjes vonden elkaar.
Verkenden elkaar.
Een heel intiem moment dat hen dichter bij elkaar bracht.
Samen lagen ze achteraf nog na te genieten in bed.
"Je was heerlijk", zei Beatriz.
"Je deed me genieten.
Fijne meid.
Echt waar.
Bedankt Sarah.
Bedankt dat ik mezelf mag zijn.
Dat je me aanvaard zoals ik ben.
Nogmaals.
Het was fijn.
Maar bewaar je liefde en je lichaam voor Gabriel.
Die jongen smacht naar liefde".
"En jij niet dan"? Vroeg Sarah.
"Ach", ze Beatriz.
"Wat er zonet was, tussen ons.
Was leuk.
Beetje fun.
Moet kunnen toch?
Maar meer wil ik echt niet.
Ik hou de echte passie voor de ware.
Die ik in Buenos Aires hoop te vinden".
"Ik hoop het voor jou ook zusje", fluisterde Sarah teder in Beatriz haar oor.
Beide meisjes gaven elkaar nog een knuffel.
En een lange zoen.
Om dan in elkaars armen in slaap te vallen.

Winter in Vuurland 3

De volgende ochtend werd pas goed duidelijk hoe hard en hoeveel het de afgelopen dag en nacht wel had gesneeuwd.
Rondom het hotel lag zeker een meter sneeuw.
Toen Sarah het gordijn open schoof zag ze in het schemerdonker een jongen die naarstig in de weer was met een grote sneeuwschop.
Beatriz stond achter haar.
"Amai het heeft gewoon de hele nacht doorgesneeuwd," zei ze.0
"Buenos Dias", zei Beatriz met een glimlach.
En kwam naast haar staan.
"Mooi hé", zei ze.
"Indrukwekkend", zei Sarah.
"Maar wie is die jongen die beneden staat sneeuw te ruimen?" Vroeg ze.
"Dat is Gabriel, die doet hier de afwas en allerhande klusjes," zei Beatriz.
Ze keek Sarah aan.
"Ronny heeft hem aangenomen, zeer tegen de zin van Elvira.
Eén of andere ambtenaar wist hem te overtuigen om Gabriel aan te nemen, in ruil voor vergunningen en dat soort shit.
Gabriel heeft in de jeugdgevangenis gezeten.
Voor best wel zware feiten.
Inbraken, diefstal met geweld, slagen en verwondingen.
Geen lieverdje.
Hij valt ook enorm op met de tatoeages op zijn armen, handen en in zijn nek.
En de traan onderaan zijn oog.
Daarom wil Elvira dat hij niet samen met ons eet, noch dat hij zich in de zaal of andere plaatsen waar de klanten komen vertoont".
Sarah knikte.
Ze begreep.
"Maar Gabriel wil echt wel verbeteren hoor.
Hij heeft een heel goede inborst.
Ach het is zo'n schat van een jongen, echt waar Sarah".
"Ik geloof je wel hoor," zei Sarah.

Beide meisjes maakten zich klaar.
Ze hadden een drukke dag voor de boeg.
Na het ontbijt liet Elvira Sarah inwerken in de receptie.
Ze legde alles uit hoe alles werkte, hoe ze de gasten moest registreren in de computer, welke kamer wie moest krijgen en dat soort dingen.
Sarah leerde snel, tot Elvira's grote tevredenheid.
Maar Sarah kreeg ook meteen haar vuurdoop.
Veel gasten die door de sneeuwstorm gestrand waren, kwamen nu aan in het hotel.
Sarah onthaalde hen met de glimlach en maakte hen wegwijs.
's Avonds moest ze dan weer meehelpen in de zaal.
Yves, de Franse ober had zijn zinnen op haar gezet. Liep de hele tijd naar haar te lonken, dit tot groot ongenoegen van Sarah.
"He ma belle, tu veux boire quelque chose apres le travail"? Vroeg hij in het Frans terwijl ze een ijsemmer met water en ijs vulde achter de bar.
"Non merci", reageerde Sarah koel en liep met de ijsemmer waarin ze een grote fles champagne had gelegd naar de klanten die erom vroegen.
Ze zag hoe Yves naar haar keek met een zelfgenoegzame grijns.
"Fuck", dacht ze bij zichzelf.
"Nog zo'n zelfingenomen klier die denkt dat hij mij kan krijgen.
Wat zien al die strekenventen toch in mij?"
Beatriz had het druk, dus nam Sarah enkele van haar tafels over.
Eén van die tafels was deze van Manuel Torres.
Hij glimlachte toen Sarah zijn maaltijd op tafel zette.
"Wat een verademing", zei Manuel.
"Om bedient te worden door een ravissante verschijning zoals jij.
Mooie blauwe ogen, lief snoetje".
"Ja we weten het al dat je een crush op me hebt", reageerde Sarah.
"Nononooo!!!" Zei Manuel.
"Je begrijpt me verkeerd."
Hij wees naar Beatriz.
"Bezie haar eens.
La Gorda (de dikke)".
Hij sprak het met diepe walging uit.
"moddervet, pokdalig puistengezicht, geen enkele présence.
Zeg nu zelf.
Zo'n wicht zou hier toch niet mogen rondlopen in het restaurant van een klassehotel als dit.
En die andere kelners zijn ook al niet veel beter.
Die Pedro, zie hem lopen.
Afhangende schouders, heft zijn voeten nauwelijks op.
Die had ik destijds in het leger eens onder mijn gezag willen hebben... Ooh dat kereltje ging nogal janken.
Of die Yves, die Franse snoeshaan.
Zie hem snuiven, die zit vast aan de coke.
Ik had allang zijn kamer boven eens doorzocht.
Dat wil je toch niet onder je dak? Een junkie.
Maar de ergste is La Gorda.
Wat een gedrocht is dat toch.
Zoiets jaagt de klanten weg
Een meisje zoals jij, die zou de klanten moeten onthalen.
Dat stelt de mensen op hun gemak, echt waar".
"Ik heb geen tijd", zei Sarah kordaat. Er is nog veel werk."

Het avondservice was in volle gang.
Sarah bracht een stapel lege borden naar de afwaskeuken.
Daar was Gabriel bezig de borden te sorteren in de bakken om deze dan in de afwasmachine te schuiven.
Wat verder stond Juan Cortez aan zijn fornuis.
Sarah zag hem loeren, met een geile blik in zijn ogen.
Ook hij kon zijn ogen niet afhouden van het knappe blonde Vlaamse meisje.
"Sarah esta una chica muy guapa, hé Alfredo?" Zei hij tegen zijn hulpkok Alfredo.
Die knikte en giechelde wat.
"Met haar wil ik wel eens... je weet wel?" hoorde hij hem iets stiller tegen Alfredo zeggen.
Ze schikte de borden vliegensvlug, en deponeerde het bestek in de emmer.
"Lukt het een beetje Gabriel"? Vroeg Sarah.
De jongen glimlachte ietwat verlegen.
En begon te blozen.
"Se echucharà" (dat gaat wel hoor). Zei Gabriel.
Maar het zweet liep van zijn voorhoofd.
"Moet ik wat te drinken voor je halen", zei Sarah enigszins begripvol.
"Ik heb hier nog een fles Cola staan", zei hij.
Hij toonde een fles Cola  die in een hoekje stond.
"Die is warm, ik haal een andere, frisse Cola is veel lekkerder".
Sarah kwam terug met een fles Cola uit de frigo.
"Gracias", zei hij.
Onder het ruige uiterlijk van een veroordeelde jeugddelinquent schuilde een verlegen jongen met twinkelende pretogen die de aandacht van de begripvolle Sarah wel prettig vond.
Het was haar niet ontgaan dat Juan Cortez de jongen regelmatig afblafte.
Ze liet niets merken, deponeerde gewoon de borden en liep dan terug naar de zaal.
Vooral omdat het erg druk was die avond.
Maar het vrat aan haar om te zien hoe de arme Gabriel werd uitgescholden en vernederd door Juan.
"Pereza, criminal, ladron, cerdo apestoso, mono retrasado (wat zoveel betekende als luiaard, crimineel, dief, stinkend zwijn, achterlijke aap). Dat waren nog maar een paar van de scheldwoorden die Juan naar zijn hoofd slingerde

Die nacht had ze het erover met Beatriz als ze uitgeteld in bed lagen.
"Ach", zei Beatriz.
"Iedereen zit op die jongen zijn kap.
Weet je.
Hij heeft geen andere keuze.
Hij is vrij, maar op voorwaarde.
Eén van die voorwaarden is dat hij een job heeft en die moet zien te houden.
Als hij volgend jaar voor de opvolgingscommissie moet komen en hij kan niet aantonen dat hij een vaste job heeft.
Dan moet hij terug naar de gevangenis om de rest van zijn straf uit te zitten.
En de gevangenissen hier zijn geen pretje.
Sarah begreep dit alles.
Maar kon het niet vatten.
Van al die dingen die ze hier ervaren mocht in deze heel bevreemdende omgeving.
Een hotel in een afgelegen ski oord in Vuurland, waar het hartje winter is wanneer wij Europeanen van de zomerzon genieten.
Was dit wel het gene dat Sarah het meest aangreep.
Sarah Albrecht is een heel empathisch meisje met een hart voor haar medemensen.
En ze kan echt niet tegen onrecht.

De volgende dag zocht ze Gabriel dan ook regelmatig op.
Als hij de schotels aan het wassen was.
Of wanneer hij tussen het in de container gooien van de vuilnisbakken door een sigaretje rookte.
Dan rookte zij er eentje mee.
En bood de jongen één van haar sigaretten aan.
Zo raakten ze aan de praat.
Gabriel sprak met zachte stem.
Keek vaak naar de grond.
Alsof hij zich diep schaamde.
Dat deed hij ook, zo leerde Sarah snel.
Hij heeft zware feiten gepleegd ja.
Maar de jongen had ook geen gemakkelijk leven.
Opgegroeid in een heel arm milieu.
Moest knokken om te overleven.
Raakte al op tienjarige leeftijd in de greep van een lokale jeugdbende.
Die lieten hem allerhande klusjes opknappen.
Inbreken.
Drugspakketjes afleveren.
Liep daarmee onder de ogen van politie en leden van rivaliserende jeugdbendes door de straten.
Wat best wel gevaarlijk was.
Maar hij was nog geen lid, en had dan ook nog niet de tatoeages die bij het lidmaatschap hoorden.
Zo was hij veilig.
Eens hij lid was, was hij dat niet meer.
Hij heeft zich meermaals uit de greep van rivaliserende bende's moeten knokken.
Zo leerde hij vechten.
Maar zo raakte hij ook in aanraking met politie en gerecht.
Moest hij naar de jeugdgevangenis.
Maar zo won hij net respect in het milieu.
Klom hij hoger in de hiërarchie.
Hij verdiende geld met dealen en stelen.
De meisjes lagen aan zijn voeten.
Hij kreeg anderen zo ver dat ze drank en wiet stalen voor hem.
Tot zijn beste vriend voor zijn ogen werd doodgeschoten.
Toen hoefde het voor hem niet meer.
Hij wilde breken met de bende.
Maar dat doe je niet zomaar.

Op een dag werd hij gearresteerd bij een overval.
Om aan te geven dat hij wilde breken met de bende verraadde hij de leiders en mede bendeleden.
Dat maakte dat hij in de gevangenis kop van jut was.
Hij werd bijna doodgeslagen.
Vandaar de littekens op zijn gezicht, en de brandwonde ter hoogte van zijn hals tot vlak onder zijn oren.
Een cipier had medelijden met hem, wist dat zijn verhaal oprecht was.
Hij wist zijn oom een reclasseringsambtenaar op Vuurland zo ver te krijgen dat hij voor Gabriel een job kon regelen.
Zo kon hij kans maken op voorwaardelijke vrijlating.
Zo vertrok de straatjongen uit Buenos Aires naar het verre en koude Vuurland.
En begon hij aan een tweede leven.
En nee.
Het was geen gemakkelijk leven.
Maar Gabriel sloeg zich erdoor.
Hij wilde echt dit harde leven achter zich laten.
Sarah hoorde zijn verhaal.
Het raakte haar.
Zag de blik in de jonge Gabriel zijn ogen.
Hoorde de oprechtheid van zijn woorden.
Ze nam zijn handen vast.
"Je bent een goeie jongen Gabriel.
Eerlijk, oprecht.
Courageus."
Ze keek hem diep in de ogen.
Gabriel was best een knappe jongen.
Met zijn lang haar tot net over de schouders, zijn diepe donkere ogen.
Zijn sikje en de kuiltjes in zijn wangen.
19 jaar was hij.

Die avond, na het service.
Sarah ging even naar buiten voor een sigaret.
Gabriel was net de vuilniszakken in de container aan het deponeren.
Sarah ging naar hem toe? "Sigaretje"? Vroeg ze.
Hij zij geen neen.
Weer raakten ze aan de praat.
Ineens...
Sarah sloeg haar arm over zijn schouder.
Trok de jongen wat dichter tegen zich aan.
Woelde zacht door zijn haren.
"Chico guapo", fluisterde Sarah in zijn oor.
"Mirame a los ojos Gabriel.
E escùchame" (Kijk in mijn ogen Gabriel, en luister naar me) zei ze met zachte doch zelfverzekerde stem.
"Quiero sentir tu amor... E TU CUERPO!!! (Ik wil je liefde voelen... En je lichaam)".Ze sloeg haar armen om Gabriel, en begon hem te kussen.
Ze nam het initiatief.
Zomaar.
Zonder aarzelen.
Ze kende de jongen nog maar een dag.
Maar voelde zich zo goed in zijn bijzijn.
Kreeg een warm gevoel telkens ze buiten stonden te roken.
En te praten.
In de kille buitenlucht.
Ze ging ervoor.
Zei rechtuit wat ze voor hem voelde.
En het was een sterk gevoel.
Gabriel bloosde.
Hapte naar adem.
Sarah liet hem even tot zichzelf komen.
Glimlachte zacht naar hem.
Gabriel trok haar hoofd dichter.
Drukte zijn lippen op de hare.
En begon haar opnieuw te kussen.
Terwijl het zachtjes begon te sneeuwen.

Sarah leunde tegen de muur.
Spreidde lichtjes haar benen.
Terwijl Gabriel haar bleef kussen.
Haar hart klopte sneller.
Thuis zou ze veel meer geremd zijn om zomaar met een jongen die ze amper een dag kende te beginnen flirten?
Een paar maanden voor ze naar Argentinië vertrok sprong haar relatie met Jens stuk.
Anderhalf jaar was ze samen met hem.
Tot ze erachter kwam dat hij haar bedroog.
Ze confronteerde hem met de keiharde bewijzen.
Een kletterende ruzie.
Harde woorden.
"Daar is het gat van de timmerman!!!" Schreeuwde ze hem toe.
Terwijl ze een een halfvol glas cola naar zijn hoofd slingerde.
Zo razend was ze.
Het deed pijn ja.
Heel even.
Dan kwam het moment dat ze vrij was.
Dat ze haar gang kon gaan.
Ze hoorde het Ashley haar beste vriendin nog zeggen.
"Zoveel schoon gasten Sarah.
Laat u gaan.
Kies er één uit.
Doe uw goesting.
Geniet, en laat hem genieten.
Ge zijt nog jong.
Gij kunt krijgen wie ge wilt, met uw schoon lichaam, en uw schoon blauw ogen".
Ze had gelijk.
Maar Sarah voelde zich geremd.
In een kleine provinciestad waar iedereen iedereen kende.
En waar velen haar ouders kenden.
Wat zouden ze zeggen.
Wat als iemand haar in Leuven ziet, met een wildvreemde jongen.
Wat als die persoon zegt, "Sarah hangt daar in Leuven de slet uit".

Daar aan de andere kant van de wereld vielen al die remmingen weg.
Ze dacht terug aan de woorden van Ashley.
"Nu is het 'het moment' Saar", zei ze.
"Laat u gaan.
Nu ge de kans hebt.
Volg je hart, je gevoel".
Dat deed ze.
Ze liet haar tong over die van Gabriel glijden.
Met gesloten ogen.
Ze voelde hoe zijn handen haar streelden.
Hoe hij haar lichaam tegen het zijne drukte.
Hoe zijn bekken langzaam heen en weer gingen.
Ze voelde dat hij een erectie had.
Zijn harde lid dat heen en weer schoof over haar kruis.
Ze werd lichtjes nat.
"Slaap je alleen"? Vroeg ze.
"Nee", was het antwoord.
Ik slaap in de kelder, daar is nog een kamer.
Samen met Alfredo Chang.
Die moet me van Elvira in de gaten houden.
"Is hij een gemakkelijke kamergenoot"? Vroeg Sarah lichtjes bezorgd?
"Pest of vernederd hij je"?
"Nee.
We lachen veel.
Alfredo is best een goeie vent.
Tapt graag schuine moppen.
We spelen samen op de playstation.
Juan, dat is diegene die mij niet moet hebben.
In de keuken doet Alfredo mee met hem.
Uit angst".

Sarah dacht na.
Ze besefte dat seks met Gabriel.
Er vanavond niet meer inzat.
Tenminste niet als ze voor de anderen verborgen wilde houden wat ze voor hem voelde.
Ineens greep Gabriel haar weer vast.
"Te quiero mi corazon", fluisterde hij teder in haar oor.
"Ik weet wat je wil Sarah.
Ik zeg geen nee.
Maar het kan niet.
Zonder dat ze ons betrappen".
"Ik weet het Gabriel", zei Sarah.
Weer kusten ze elkaar.
"Ik moet gaan nu lieverd.
Maar in gedachte ben ik bij jou Gabriel".

Winter in Vuurland 2

Ronny Albrecht stond ongeduldig te wachten en sloeg de binnenkomende passagiers in de terminal van de luchthaven van Ushuaïa gade.
Zijn nichtje Sarah kon elk moment van tussen die passagiers tevoorschijn komen.
Alsook Manuel Torres die een voorname gast was in zijn hotel.
Zijn beste klant zoals dat heet.
Hij kwam de man met plezier ophalen in de luchthaven.
Hij wist het te regelen dat Sarah een dag later zou komen met een vlucht vertrekkende uit Madrid.
Zo moest hij maar eenmaal de sneeuw en de slechte weersomstandigheden doorstaan om helemaal naar Ushuaia te rijden.
Ronny begroette zijn nichtje hartelijk.
"Hey meid", zei hij.
"Heb je een goede reis gehad"?
"Oh dat viel wel mee.
Alleen het laatste stuk.
Schudden en schokken, er leek geen einde aan te komen".
Tja.
Dit is niet voor niets één der meest geïsoleerde plekken op deze planeet meisje.
Enkel te bereiken ofwel via een doortocht door Chili, plus overtocht met veerboot.
Uren onderweg.
Ofwel met het vliegtuig.
Maar ik voel me hier thuis in dit afgelegen stukje Aarde.
En je zal snel merken waarom meisje".
Dan wendde hij zich tot Manuel.
"Hola Manuel, usted un bueno viaje"? Vroeg hij.
Manuel begroette Ronny al even hartelijk.
Sarah kon haar ogen niet geloven.
"Die klier logeert in het hotel van Nonkel Ronny... NEE!!!!"
Het meisje voelde haar hart ineenkrimpen.
"Jullie zaten waarschijnlijk dicht bij elkaar, zonder elkaar te kennen hé.
Manuel, dit is mijn nichtje Sarah. Ze komt hier drie maanden werken, en zo haar Spaans wat bijspijkeren.
Sarah, dit is Manuel Torres. Een zeer puike Spaanse schrijver.
En vaste en wat mij betreft de meest gerespecteerde gast van Hotel Rosita!"

Hotel Rosita was de naam van het hotel dat Ronny Albrecht en zijn Argentijnse echtgenote Elvira Razon tien jaar geleden kochten.
Toen was het een oud leegstaand en vervallen krocht.
Dat ze ombouwden tot een prachtig modern hotel met alle voorziening voor de veeleisende klant.
Eens de bagage van de band werd geplukt liepen Ronny, Manuel en Sarah naar de parking waar Ronny's wagen stond.
Het was een potige Dodge Ram.
Een stevige wagen, en die heb je hier wel nodig. Zeker in de winter.
De bagage werd achterin de laadruimte gelegd.
Manuel zat vooraan bij Ronny en Sarah zat achterin.
Ronny gaf een stevige scheut gas en even later reden ze al de stad uit, de bergen in.
En hoe dieper ze de bergen in reden hoe meer de sneeuw met bakken uit de hemel viel.
Sarah wist niet waar ze het had.
Het was de 2de Juli.
In Vlaanderen bleef alleen aan de kust de temperatuur onder de 30°C.
En hier was het gewoon winter.
Een winter die ze dan nog alleen maar kende van toen ze met het zesde leerjaar op sneeuwklassen ging naar de Zwitserse bergen.
Halverwege stopte Ronny, om de sneeuwkettingen aan de wielen te leggen.
Manuel hielp een handje.
Er hingen ijspegeltjes aan zijn dunne snor.
Sarah vond het wel grappig.
Niet veel later konden ze hun weg voortzetten.
De rit duurde uren.
Daar waar Ronny er anderhalf uur over deed om naar Ushuaia te rijden, waar hij toch minstens éénmaal per week moest zijn.
Deed hij er nu zeker vier uur over.
Door de ijzige kou die in de wagen voelbaar was, ook al draaide de verwarming op de hoogste stand.
Maar Ronny bleef kalm.
Net zoals de meeste bewoners van Vuurland liet hij zich niet uit zijn lood slaan door de kou en de eeuwig jagende sneeuw.

Ineens zagen ze in de verte flikkerende lichten.
Twee jeeps versperden de weg.
POLICIA FEDERAL! stond er in grote letters te lezen op de jeeps.
Een agent deed met een lichtsignaal teken om aan de kant te staan.
Een tweede agent kwam erbij.
"Tarjetas de identidad, permiso de conducir, documentos del coche". Vroeg de eerste agent vriendelijk doch kordaat.
Ronny gaf hem zijn identiteitskaart, rijbewijs en de papieren van zijn auto.
"Las tarjetas de identidad por favor? Incluso los pasajeros." Klonk het.
Ook Manuel en Sarah gaven hun papieren.
De agent wees naar Sarah, daarna naar Ronny
"Familia"? Vroeg hij.
"Dat is mijn nichtje", zei Ronny. Ze komt bij me werken.
Sarah toon je documenten eens meisje". Gebood hij.
De agent bekeek alles vluchtig en keek Ronny aan.
"Zorg goed voor haar", zei hij.
"En hou haar binnen 's avonds.
Want 'Pancho El Violador' houdt zich op hier in 'Tierra Del Fuego'.
Hij heeft hier al twee slachtoffers gemaakt".
"Ze is veilig bij mij in het hotel", zei Ronny.
"Dat geloof ik graag", zei de agent terwijl hij tegen zijn pet tikte.
Ze mochten doorrijden.

"Ze hadden die maniak toch gearresteerd begin vorig jaar". Zei Manuel enigszins verbaasd.
"Hij slaagde erin te ontsnappen uit de zwaar beveiligde instelling waar ze hem interneerden,"antwoordde Ronny.
"Zo zie je maar.
Ze hadden dat inferieur stuk vuil gewoon een kogel tussen zijn twee ogen moeten jagen.
Dat soort volk is alleen maar een last en een gevaar voor de samenleving.
Toen ik jong was had je nog de 'garotte'.
Wie daartoe veroordeeld was kon nooit meer hervallen".
"Wie is die Pancho"? Vroeg Sarah.
"Ach", zei Ronny.
"Een dolgedraaide verkrachter.
Een Mexicaanse ex-militair die in het drugsmilieu verzeild geraakte.
Als spijtoptant, getuigde tegen de bazen van allerhande drugkartels.
Vandaar zijn Mexicaans klinkende bijnaam Pancho.
Kwam hier in Argentinië terecht, nieuwe identiteit en dat soort zaken.
Maar zijn drang naar sadisme, vooral tegen vrouwen kon hij niet onderdrukken.
Hij werd al snel gelinkt aan een aantal brutale verkrachtingen in en rond de stad Cordoba.
Agenten betrapten hem op heterdaad toen hij een vrouw verkrachtte in een park.
Hij gijzelde haar, sneed voor hun ogen haar keel over en vluchtte.
Hij trok het land door, en veroorzaakte een ware angstpsychose.
Vorig jaar rond de jaarwisseling werd hij opgepakt hier op Vuurland, in Tolhuin.
Hij werd ontoerekeningsvatbaar verklaard en opgesloten in een zwaar beveiligde gesloten instelling voor ontoerekeningsvatbare criminelen.
Tot hij daar ook ontsnapte twee maanden terug".
Sarah huiverde.
"Een Mexicaan", foeterde Manuel.
"Inferieur en waardeloos volk.
Boeven en rapaille dat zich vermengde met nazaten van indianen die mensenoffers brachten.
De Amerikanen weten wel waarom ze een muur bouwen aan de grens met Mexico.
Dat volk hou je op afstand als de veiligheid van je burgers je lief is.
Punt".
Sarah wist niet wat haar het meest deed huiveren.
De gedachte dat hier een geflipte serieverkrachter ronddoolde?
Of de rabiate racistische en reactionaire prietpraat van Manuel Torres?

Uiteindelijk kwamen ze aan in Hotel Rosita.
Het hotel deed Sarah denken aan de jeugdherberg waar ze verbleef toen ze met het zesde studiejaar naar Zwitserland op sneeuwklassen ging.
Veel hout, beetje Duitse of Zwitserse vakwerk stijl.
Rode gordijnen voor de ramen.
Binnen was het sober ingericht maar heerlijk warm.
Toen ze binnenkwamen zat Elvira achter de receptie.
Ze liep Manuel en zijn gezelschap meteen tegemoet.
Ze gaf haar echtgenoot een flinke smakkerd van een kus.
En begroette Manuel.
Dan keek ze Sarah aan.
"E tu eres Sarah", zei ze lachend.
"Je nonkel heeft veel over je verteld."
Ze bekeek Sarah van top tot teen.
"Jij ziet er me een alleraardigst meisje uit, welkom in bienvenida en Hotel Rosita".
Elvira toonde Sarah haar kamer.
Die bevond zich op de bovenste verdieping.
Daar sliep het personeel.
"Je slaapt samen met Beatriz, die in de zaal werkt.
Zo meteen gaan we eten en kan je met haar en de anderen kennismaken.
Je kan intussen je koffer al wat uitpakken en je wat verfrissen.
Ik verwacht je over een half uurtje, is dat goed"

Een half uur later zat Sarah aan tafel, samen met de anderen.
Na het eten zou de avonddienst beginnen.
Ook al was er nog niet veel volk.
"Logisch", zei Ronny.
"Ze hebben alle vluchten moeten annuleren, voor hetzelfde geld zaten jij en en Manuel nog steeds op de luchthaven van Buenos Aires.
Vanavond zal het nog rustig zijn, kan Sarah zich wat inwerken.
Morgen zal het heel wat drukker zijn, want dan begint de wintervakantie pas echt.
En dan willen ze zo snel mogelijk op de latten staan".
"Komt er hier zoveel volk skiën?" Vroeg Sarah.
"Elk jaar meer en meer meisje.
De afgelopen twintig jaar zijn de landen in Zuid-Amerika veel stabieler geworden.
Wat maakt dat de economie eindelijk kan floreren en er een middenklasse ontstaat.
Niet alleen hier in Argentinië, maar ook in Brazilië, Colombia, Peru, Mexico en zelfs armere landen als Bolivië of Ecuador kunnen steeds meer mensen zich veroorloven om op vakantie te gaan.
En almaar meer mensen, vooral jongeren willen op de latten staan.
Of snowboarden.
De laatste jaren meer en meer snowboarden".
"En in de zomer? Komen er dan ook veel mensen".
"Zeer zeker", zei Ronny.
"Vuurland is een prachtige streek.
Vooral het bergachtige gedeelte dan.
Hier kan je bergbeklimmen, mountainbiken, kajakken, raften en trektochten maken zowel te voet als te paard.
Vooral dat laatste is erg populair.
Argentijnen zijn hartstochtelijke liefhebbers van alles wat met paarden en paardensport te maken heeft.
De Gaucho cultuur weet je wel.

Sarah luisterde geboeid.
Maakte ook kennis met de anderen die werkten in Hotel Rosita.
In de keuken roerde Juan in de potten.
Juan Cortez was het levende toonbeeld van 'Morbide Obesitas'.
130 kilo droog aan de haak, joekel van een snor.
Met zijn eeuwige vuile t-shirt en de zweetdruppels die van zijn voorhoofd parelden zou je honger meteen over zijn als je hem in de keuken bezig zag.
Maar hij kon koken als geen ander.
Zonder ophouden braadde hij gigantische lappen vlees op de reusachtige grill, Argentinië is het land van grote lappen gemarineerd vlees klaargemaakt op de grill.
En de marinades van Juan waren een keukengeheim van Hotel Rosita.
Hij werd bijgestaan door Alfredo Chang. Die was afkomstig uit het Chinatown van Buenos Aires.
Hij maakte de heerlijkste soepen, sausen en desserts klaar die je je maar kon indenken.
Alfredo was het tegenovergestelde van Juan, een klein mager mannetje.
Maar hij kon fel uit de hoek komen als het nodig was.
Het zal niemand verbazen dat Juan en Alfredo wel eens smalend 'El Gordo y El Flaco' (De Dikke en De Dunne) werden genoemd.
In de zaal werkten drie jonge kerels. Pedro, Jorge en Yves.
Yves Devolder kwam uit Duinkerke.
Werkte een poosje als kelner in verschillende Vlaamse kustgemeentes.
Maar kon de verleidingen van het witte poeder genaamd cocaïne niet weerstaan.
Hij snoof het niet alleen, maar begon ook te dealen om zo buiten zijn loon en het drinkgeld dat hij mocht houden, nog een extra inkomsten te hebben.
En zo zijn meer dan riante levensstijl te kunnen onderhouden.
Yves was zo'n jongen die het liefst merkkledij droeg, in dure wagens rondreed naar feestjes met veel drank, coke en extravagant geklede meisjes bijwoonde.
Maar één van zijn drugsvriendjes verlinkte hem, hij werd opgepakt door gerechtelijke politie van Veurne en veroordeeld.
Maar hij dacht slim te zijn en zijn verklikker en de anderen aan de galg te praten.
Maar voor je dit soort dingen doet, check je beter of de lui die het spul leveren zo niet heel toevallig voor Colombianen werken.
Na zijn vrijlating vertrok hij naar Spanje waar hij als ober werkte in een Argentijns restaurant.
Eén van zijn collega's aldaar kon hem aan een visum voor Argentinië helpen.
Daar werkte hij in Buenos Aires, Cordoba en Bahia Blanca.
Om tenslotte in Hotel Rosita terecht te komen.

En dan was er Beatriz.
Het meisje waarmee Sarah haar kamer deelde.
Beatriz Guzman was klein, ietwat mollig maar met een knap gezichtje en vurige donkere ogen.
Ze was rad van tong, ietwat grofgebekt bij momenten, maar altijd rechtuit. En ze kwam steeds op voor haar eigen mening.
Beatriz werkte snel en efficiënt. Op haar korte beentjes liep ze door het restaurant alsof er batterijen in haar rug zaten.
Onvermoeibaar was ze.
Sarah raakte al snel gesteld op de vlijtige en praatgrage Beatriz.
Tijdens het avondservice klikte het meteen.
En daarna zaten ze op hun kamer nog uitgebreid te babbelen in bed.
Qua kennismaking mocht het best tellen.
Beatriz vroeg Sarah de kleren van het lijf over Europa en het leven daar.
Europa was voor haar een oord dat ze slechts kende van boeken en TV.
Het feit dat haar nieuwe kamergenote uit een Europees land kwam vond ze opwindend.
Sarah daarentegen was gecharmeerd door Beatriz haar spontaniteit en openheid.
En ook een beetje omdat ze die klier van een Manuel Torres op zijn plaats zette.
Hij kloeg over het vlees dat volgens hem niet hard genoeg gebakken was.
"Je hebt half doorbakken gevraagd, je hebt half doorbakken gekregen.
Zeg dan van de eerste keer dat je hem helemaal doorbakken wilt ja".
Manuel at zijn bord met lange tanden leeg, dronk zijn wijn uit en stapte op.
"Die heeft zijn bekomst", dacht Sarah die op dat moment een sympathiek echtpaar uit Montevideo aan het bedienen was.
Ze had het er over toen ze op de kamer waren.
En besloten om de bedden lekker dicht bij elkaar te schuiven.
"Gho", zei Beatriz.
"Die Manuel Torres is gewoon wat hij is.
Een domme oerconservatieve seksistische macho.
Kan alleen maar kritiek geven en een grote muil opzetten.
Maar voor de rest is hij gewoon hondegierig en loopt hij meer rond te wandelen dan wat anders.
Praat nooit met iemand, zit tot de middag op zijn kamer, komt dan vreten.
Wandelt dan wat rond in de omgeving, zijn jas over zijn hoofd getrokken.
Daarna gaat hij naar de bar, drinkt whisky.
Komt eten.
Terug naar de bar om whisky te zuipen tot hij niet meer op zijn benen kan staan.
Om dan straalbezopen terug naar zijn kamer te gaan.
Ronduit waardeloze zak.
En een misplaatste rokkenjager ook.
Zit steeds avances te maken.
Kreeg vorig jaar bijna boel met een andere hotelgast toen hij iets te vrijpostig omging met zijn echtgenote.
Had Simon die de bar doet niet tussenbeide gekomen, hij kreeg vast het pak slaag van zijn leven.
En eerlijk...
Ik gunde het hem.

Sarah moest erom lachen.
Vertelde over hoe hij avances maakte in de luchthavens van Madrid en Buenos Aires.
En over de vlucht naar Ushuaia.
"De klier", zei Beatriz.
"Ik had gewoon even mijn vuist keihard tussen zijn benen laten terechtkomen, goed geweten.
Zo babbelden beide meisjes door tot laat in de nacht.
Ineens had Beatriz door dat Sarah niets meer terug zei.
Ze was in slaap gevallen.
Haar hoofd schuin, weggezakt in het hoofdkussen.
Beatriz glimlachte.
"Lieve meid", zei ze zachtjes.
Gaf Sarah een zoentje op haar voorhoofd.
"Duerme tranquilo", fluisterde ze stilletjes.
Om dan het licht uit te knippen en ook haar ogen te sluiten.

Winter in Vuurland.

De luchthaven van Zaventem.
Drukte in de vertrekhal.
Een man, een vrouw en een jong meisje liepen naar de incheckbalies.
"Bon", zei de man.
"Hier zijn we dan".
Zijn stem stokte, ook al hield hij zich sterk.
De vrouw had het veel moeilijker.
"Sarah, meiske", zei ze.
"Ge gaat toch wel voorzichtig zijn daar hé.
We willen u nog niet kwijt hoor".
"Ma", zei het blonde meisje.
"Ik ga niet naar een oorlogsgebied hé.
Ik ga bij nonkel Ronny werken in zijn hotel in Argentinië.
Dat gaat me helpen bij mijn studies vertaler tolk.
Mijn Spaans kan er maar beter van worden".
"Ik weet het meiske", zei de vrouw.
Ze sloot het meisje in de armen en snikte zacht.
"Goede reis, en laat iets weten als ge aangekomen zijt, belooft ge dat"?
"Dat doe ik zeker mams, erewoord".
"Dag meiske", zei haar vader.
"Doet de groeten aan Nonkel Ronny", zei hij.
"Zeg dat ik hem mis".
Dan vertrok Sarah.
Het grote avontuur begon.
Een werkvakantie van drie maanden in Argentinië.
In het hotel van haar nonkel Ronny Albrechts.

Sarah ging aan boord van een toestel van SN-Airlines met bestemming Madrid.
Ze zat bij het raam.
Buiten scheen de zon, het was een warme zomerdag.
Het voelde raar aan.
Het was het begin van de zomer.
Vele mensen  stonden aan te schuiven om naar de zonnige stranden van de Middelandse Zee te vertrekken.
Al haar vrienden en vriendinnen trokken naar festivals, naar zee, naar de Ardennen.
Genoten van het mooie zomerweer.
En Sarah.
Die vertrok naar de andere kant van de wereld.
Naar het zuidelijk halfrond.
Waar het nu, begin Juli...
Winter was.
Sarah bekeek nog even haar GSM voor ze die zou uitzetten.
SMS'jes, berichten op haar Facebook profiel.
Foto's, veel foto's.
Van haar vrienden en vriendinnen in bikini, met een cocktail of fris pintje.
Op terrasjes, op het strand.
Met de nodige spottende commentaren.
"Vries niet dood ginder".
Sarah moest erom lachen.
Ze kende haar vrienden, hun grappen en grollen.
Ze sloot haar GSM af, net op het moment dat daarop via de intercom werd opgeroepen.
Dan zette het vliegtuig zich in beweging.
Nu was er geen weg meer terug.

Met een razende vaart scheerde het toestel over de startbaan.
Sarah zag hoe de huizen steeds kleiner werden.
Ze zag de auto's op de Brusselse ring.
Het leken wel speelgoedautootjes.
Er scheerde een wolk langs het toestel.
Die deed haar beseffen hoe snel het vliegtuig door de lucht scheerde.
Naast Sarah zat een oudere man in een deftig kostuum.
Hij las The Wall-Street Journal.En bestudeerde de tabellen met de beurskoersen en obligaties heel zorgvuldig.
Sarah besloot een dutje te doen.
Maar twintig minuten later zat ze nog steeds voor zich uit te staren.
Ze wendde haar blik weer af naar buiten.
Zag het mozaïek van akkers, weiden, bossen met hier en daar kleine dorpjes.
Waar waren ze? Geen idee.
Frankrijk.
In de verte slingerde een rivier, het zonlicht glinsterde in het water dat door het landschap kronkelde.
De Loire?
Sarah stelde zich voor hoe de mensen daar aan de oever proefden van een heerlijk glas witte wijn.
Ergens op een terrasje.
Of tijdens een degustatie in één of ander wijnkasteel daar.
De hele tijd staarde Sarah naar het traag voorbij schuivende landschap onder haar.
Rechts van haar zag ze de rechtervleugel van het vliegtuig.
Ze keek naar de verte.
Probeerde een glimp van de Atlantische Oceaan op te vangen.
Dat lukte niet.
Wel zag ze na een tijdje de Pyreneeën opdoemen.
Hoge bergtoppen, af en toe nog besneeuwd.
Toen dommelde het meisje toch even in.
Sarah Albrechts 19 jaar.
Ze had net haar eerste jaar in de richting 'vertaler-tolk' achter de rug.
Ze koos voor Duits en Spaans.
Ze droomde ervan om ooit te gaan werken in Spanje of Latijns-Amerika.
Sarah wilde de wereld zien, dat stond nu al vast.

Het vliegtuig landde op de luchthaven Madrid-Barajas.
Daar wachtte Sarah op de aansluitende vlucht naar Buenos-Aires.
Ze bekeek opnieuw berichtjes op haar smartphone.
Zond een bericht naar haar ouders, dat ze nu in Madrid was.
Las wat berichtjes op Facebook.
Dan zag ze hoe een man naar de rij zitjes kwam gelopen waar zij zat.
Hij was lang en mager.
Vooraan in de vijftig.
Zijn zwarte grijzende haar netjes gekamd in een scheiding.
Dunne snor.
Zwarte bril, fijn montuur.
Donkerblauw kostuum, goedkoop, confectiemodel.
Gelakte schoenen.
Hij zag Sarah.
Bekeek haar van top tot teen.
Het leek of hij haar uitkleedde met zijn ogen.
Sarah kreeg het koud, toch voelde ze het angstzweet uitbreken.
"Buenos tardes señorita", zei de man.
Terwijl hij ongevraagd naast haar kwam zitten.
Sarah gunde de man geen blik.
"Beleefd is anders", zei hij.
"Wat is jullie generatie toch zo verrekt asociaal hé.
De hele tijd naar dat schermpje te zitten staren, ook al spreekt er een oudere persoon tegen je".
"Cuàl est tu nombre? Wat is je naam"? Vroeg de man.
"Chica bonita, tu eres una chica bonita", zei hij. Nogmaals proberend contact met Sarah te maken.
"Just tell me what's your name is", probeerde hij nu in het Engels.
"Sarah, Yo llamo Sarah", zei ze.
Nog steeds de man geen blik gunnende.
"Mooie naam", zei de man.
"Waarom wil je geen praatje met me slaan?
Toch veel gezelliger, dan gaat de tijd tenminste sneller vooruit.
Ik heet Manuel.
Manuel Torres.
Ik ben schrijver, ga op studiereis naar Tierra Del Fuego voor mijn volgende boek.
Mooie streek, vooral in de winter.
Ben er vorig jaar eens heen geweest.
Heerlijke plek om de zomerhitte in dit land te ontvluchten".

Weer keek Manuel Sarah aan.
"Wat heb je prachtige borsten Sarah", zei hij.
Sarah keek de man nijdig aan.
"Je moet zo boos niet kijken.
Als jij zo onbeleefd bent om me niet aan te kijken.
Dan ben ik ook maar onbeleefd en zeg ik maar vlakaf wat ik van je denk".
"Ik wist al voor je hier kwam zitten wat je van me denkt, daarom wil ik ook geen woord tegen jou zeggen, vetzak". Siste Sarah.
"Domme Sarah.
Veel vrouwen smeken om de aandacht die ik je geef.
Zeker als ze weten wat ik hen zoal te bieden heb".
Sarah stond recht.
"Pech voor jou, maar zo'n vrouw ben ik niet".
Ze liep weg.
Net op dat moment hoorde ze via de intercom van de luchthaven dat de passagiers verzocht werden om zich naar Gate 14 te begeven om in te schepen voor de vlucht van Iberia naar Buenos-Aires.
Ze mochten inschepen, Sarah was er niet rouwig om.
"Hopelijk zit die klier niet naast me of voor me, of achter me", dacht ze bij zichzelf.
Maar dat was niet zo.
Ze kreeg een zetel in het midden toegewezen.
Dat vond ze niet zo leuk.
"Maar ach", dacht ze.
"Er is toch niks te zien buiten de Atlantische Oceaan.
En we stijgen pas op rond 22u, dus er is zowiezo niet veel te zien buiten.

Sarah ging languit liggen.
Ze zat in de middelste stoel in de middenrij.
Rechts van haar ging een oudere dame zitten.
Ze nam meteen een tijdschrift en begon erin te lezen.
Sarah herkende de karakters als zijnde Hebreeuws.
De laatste passagiers kwamen naar binnen.
Eén van hen was een jonge vrouw.
Lang zwart haar, prachtige donkere ogen.
Ze droeg een blauwe jeansbroek en een rode blouse.
Ze had een elegante stap en ze wiegde lichtjes met haar heupen.
Ze zette zich naast Sarah.
"Hola, hello", zei ze.
"Español? English?"
"Both", zei Sarah.
"My name is Sarah? And yours".
"Farida", zei de jonge vrouw die ongeveer 25 jaar oud was.
Slank, prachtig figuur.
Lange zwarte haren, levendige donkerbruine ogen".
"Ben je Arabische?" Vroeg Sarah nieuwsgierig?
"Half Spaans, half Marokkaans", was het antwoord.
"Ik woon in Ceuta, ken je dat?"
Sarah had er al van gehoord ja.
Spaanse enclave op het Marokkaanse vasteland.
Vader is Marokkaan, geboren en getogen op Ceuta.
Mijn moeder is opgegroeid in Andalusië.
Maar werkt in Ceuta als verkoopster in een parfumwinkel.
Ben mijn ouders gaan opzoeken en nu keer ik terug naar mijn gezin in Argentinië".
"Hoe ben je in Argentinië verzeild geraakt"? Vroeg Sarah.
"In Sevilla waar ik studeerde leerde ik Ramon kennen.
Een Argentijnse student die eigenlijk ook een beetje op zoek was naar zijn roots.
Samen zochten we informatie op over zijn familie, liepen we in menig dorp of stad langs de burgerlijke stand.
Hij ontdekte dat hij afstamde van een zeer gekende familie van paardenfokkers.
Hij was trots om de plaatsen te zien waar de wortels van zijn familie lagen.
Vooral de oude 'haciënda' maakte indruk.
En nog meer de paarden die er nog steeds gefokt worden.
Dat al meer dan 500 jaar lang.

Toen de samen optrokken werd de band tussen Ramon en mezelf sterker en sterker.
En ja.
Ik besloot om hem naar Argentinië te volgen.
We huwden en nu run ik samen met hem de paardenfokkerij in Patagonië.
En ik doe het heel graag.
Paarden zijn prachtige dieren".
Farida vertelde het met veel vuur en passie.
En toonde vol trots de vele foto's op haar tablet.
Prachtige paarden.
Met een machtig berglandschap als achtergrond.
"Je verlangt vast om terug thuis te zijn", zei Sarah.
"Enorm", zei Farida.
Zo raakten twee jonge vrouwen aan de praat terwijl ze de lange oversteek maakten van het noordelijke naar het zuidelijke halfrond.
Hoog boven de nachtelijke Atlantische Oceaan.
Farida bestelde een karafje witte wijn en deelde het met Sarah.
Samen keken ze naar een film.
Zo overbrugden ze twaalf lange uren in de buik van een ijzeren vogel die zijn weg baande naar het zuiden.

Uren later stond Sarah slaapdronken op de luchthaven van Buenos Aires.
Ze nam hartelijk afscheid van Farida die naar een andere gate moest voor de aansluitende vlucht naar
San Carlos De Bariloche een stad in het westen van Argentinië.
Sarah begaf zich naar 'Gate 7' en wachtte daar tot het moment dat ze haar reis kon verder zetten met een binnenlandse vlucht van drie uur.
Ze zette zich neer op één van de oranje stoeltjes.
En ja hoor, daar was hij weer.
Manuel Torres.
Ongevraagd zat hij naast haar.
"Buenos dias chica muy linda", zei hij met een geforceerde glimlach.
Sarah huiverde.
Vooral toen zijn blik naar haar borsten dwaalde.
Sarah had een weelderige boezem ja.
Dat viel elke man direct op.
Dat ergerde haar.
Daarom droeg ze liever hemden en jeansbroeken.
Liefst zo wijdt mogelijk.
Om haar weelderige boezem en haar best wel welgevormde kontje wat voor de begerige blikken van de jongens en mannen verborgen te houden.
En ook omdat ze alles behalve een 'showtrees' was. Zoals ze ze zelf altijd noemde.
Sarah haatte het soort meisjes die het moesten hebben van hun lichaam.
Die denken dat ze meer zijn dan een ander omdat ze er toevallig goed uitzagen.
Sarah wilde niets liever dan dat ze haar beoordeelden op haar intellectuele vermogens.
Ze studeerde hard, las veel boeken.
Nam deel aan discussiegroepen.
Ze is een begenadigde spreker en heeft een heel ruime woordenschat.
Velen zeggen dat ze veel rijper en wijzer is dan de meeste meisjes van haar leeftijd.
En ja.
Eigenlijk was dat ook zo.

"Waarom loop je in zulke boertige kleren Sarah"? Vroeg Manuel.
"Je loopt erbij als een manwijf. Ben je lesbisch of zo".
Sarah keek hem aan met ogen die op elk moment vuur konden schieten.
"Zijn dat uw zaken"? Vroeg ze.
"Ik kleed me verdomme toch wel hoe ik wil zeker."
"Je zult veel verder geraken in het leven moest je eens een prachtig kleed aantrekken.
Een wijde decolleté, die vormen wat laten accentueren.
Meer heb je niet nodig om de aandacht te trekken van een man die ervoor zorgt dat je nooit hard zal moeten werken en je voor de rest van je leven op rozen zit".
"Da's dan pech, zo'n venten interesseren me niet.
Ik zal zelf wel aan mijn weg naar boven timmeren, zonder de hulp van mannen die een poppetje willen om mee te pronken".
Manuel lachte.
Sarah stond recht.
Ging elders zitten.
Wierp Manuel een giftige blik toe.
Hij glimlachte en haalde een exemplaar van El Mundo boven, en begon erin te lezen.

Dan was het tijd om te boarden.
Is het de Wet van Murphy?Of gewoon toeval.
Maar Manuel Torres kreeg de plaats naast Sarah die links bij het raam zat toegewezen.
Het meisje baalde.
Hij grijnsde.
"Muy bonita", zei hij.
"Alleen moet je nog zoveel leren over de echte wereld.
Ik wil je daarbij helpen Sarah.
Echt wel.
Alleen moet je daarom je vooroordelen wat aan de kant zetten lieverd".
Het vliegtuig vertrok
Sarah zag onder haar de ochtendspits in Buenos Aires op gang komen.
En de zon die steeds hoger naar de hemel klom.
De dag begon.
Ze zouden rond de middag in Ushuaia aankomen.
Voor Sarah kon het niet snel genoeg gaan nu.
Elke minuut naast Manuel Torres was er voor haar al één teveel.
Manuel  bleef maar avances maken.
Op haar inpraten.
Tevergeefs.
Ze nam haar smartphone, stak haar 'oortjes' in en zette haar favoriete muziek op, tussendoor wierp ze nog een giftige blik naar Manuel Torres.
Met gekruiste benen keek ze door het raam.
Het vliegtuig liet de Argentijnse kust achter zich om een groot deel van de vlucht boven zee te hangen op zijn weg naar het koude zuiden van Argentinië.
Manuel las weer verder in zijn krant.
Tussendoor keek hij stiekem met een begerige blik naar Sarah.

Na drie uur vliegen begon het vliegtuig te zakken en vloog het door het lage wolkendek.
Even ervoor had de piloot in het Spaans en het Engels de passagiers gevraagd om de gordels aan te doen wegens turbulentie en de slechte weersomstandigheden.
Eens in het grauwe wolkendek begon het toestel te schudden.
Het leek of er iets hardnekkig tegen de ramen tikte.
Sneeuw.
En geen klein beetje ook.
Het vliegtuig vloog door een ware sneeuwstorm in de laatste etappe op weg naar Ushuaïa.
Dan ineens zag Sarah lichten onder de laag van nevel en jachtige sneeuw opdoemen.
Ze herkende contouren van gebouwen.
Een weg.
En dan de verlichting en markeringen van de landingsbaan die met man en macht sneeuwvrij werd gehouden.
Eindelijk zat de lange reis erop.