Het onverwachte weerzien.

De Autoroute Du Solei.
De zon stond hoog.
Het was warm.
Onophoudelijk was de sliert voertuigen die zich zuidwaarts begaven.
Auto’s al dan niet met caravans, mobilhomes, camionettes, en hier en daar ook de vrachtwagens op hun eindeloze rit doorheen het Europese continent.
En daar tussenin ook hier en daar één of meerdere motoren.
Zo ook, vijf blinkende bolides op twee wielen.
Ze slalomden tussen het verkeer.
Aan de zijkant hadden ze speciale koffers voor de bagage gemonteerd.
Bagage die ze nodig hadden op hun trip naar de Provence.
Vooraan reed een knalrode Ducati Multistrada 200 S Touring.
Een prachtige en krachtige motor.
Bestuurd door Danny Borremans.
Jaren terug beleefde hij een passionele zomerliefde met ene Trish.
Hij liep weg uit de caravan van zijn ouders.
Om met haar mee te gaan.
Om bij haar te zijn.
Want hij was zot van haar.
Van haar lekkere lijf, haar passionele liefde.
Dat ze 5 jaar ouder was, dat deerde hem niet.
Hij voelt na al die jaren nog steeds de adrenaline door zijn lijf gieren als hij denkt aan die nacht en vroege ochtend.
Hij achterin met haar in een oude naar benzine stinkende bus met Deense nummerplaat.
Op een door de jongens van de commune zelf ineen gestoken bed.
Turend uit het raam.
Zijn armen om haar heen geklemd.
Zijn handen die haar clitje beroerden.
Heerlijk geil van haar lichaam, haar geur, haar buik die traag op en neer ging bij elke ademhaling.
Op weg naar, ja naar waar.
Avontuur.
Spannend.
Op weg naar het onbekende met een meid waar hij stapelzot van was.
Hij moet glimlachen als hij eraan terug denkt.
Nu wel.

Toen hij door de gendarmes werd meegenomen lachte hij minder.
Vooral niet toen zijn moeder briezend van woede de Gendarmerie van het kleine badstadje Berck binnenstormde.
En hij een meer dan duchtig standje kreeg.
Zo razend was ze.
Alleen al het idee dat ze haar zoon moest gaan halen in Frankrijk was al voldoende om haar bloed te doen koken.
Hij wist dat de dag dat ze hem moest halen bij de politie of rijkswacht de sanctie niet mals zou zijn.
Maar ze moest hem gaan halen in Frankrijk.
Marleen Kempens, gehuwd met Freddy Borremans haatte Frankrijk.
Zeker na die ene veel te dure, totaal uit de hand gelopen vakantie.
Benzinepech op 14 Juli. ‘Catorze Julliet’.
Geen Fransman die hen wilde uit de nood helpen.
En vuile onafgewerkte vakantiewoning.
Die helemaal onderliep bij een plotse wolkbreuk.
De arrogantie van de baas van het vakantiepark waar ze verbleven.
“Nooit zet ik nog een voet in dat kloteland.” Opperde ze.
Het was de warme zomer van 1976.
Danny was toen amper twee jaar.
En nu moest ze ineens terug naar dat ‘kloteland’.
Ze besloten om eerst een hapje te eten in een klein eettentje.
Maar een Franse ober die hen zag parkeren en dacht van ‘die dwaze Belgen’ te kunnen oplichten.
Maakte dat haar humeur naar een absoluut dieptepunt daalde.
Briezend van woede liep ze na een heftige discussie de eettent uit.
Schopte een suggestiebord omver.
“Kust toch allemaal mijn klote arrogant krapulevolk!!!" Schreeuwde ze.
En even later kreeg Danny de volle laag.
Werd op internaat gestuurd.
Het was een streng internaat.
Maar hij kon er informatica volgen.
Een wereld ging voor hem open.
Hij zou er meer dan goed zijn brood mee verdienen.

Na het secundair ging hij naar de universiteit.
Hij werd een meer dan begenadigd programmeur.
Ging aan de slag bij een groot bedrijf in de Londense ‘City’.
Om er de computers en de software van de grote banken en tradingbedrijven up to date te houden.
Tien jaar bleef hij daar.
Keerde toen terug naar Antwerpen.
Stampte een eigen IT-bedrijfje uit de grond.
Ook dat legde hem geen windeieren.
Danny Borremans woonde in een prachtig ingerichte loft aan de Scheldekaaien in Antwerpen.
Droeg dure merkkleding en naast zijn Ducati had hij ook nog een Porsche en een BMW roadster.
Danny verdiende goed zijn brood en dat liet hij graag zien.
Ging regelmatig uit eten in dure restaurants of gaan stappen in exclusieve nachtclubs en discotheken.
Waar hij zich liet omringen door vrouwelijk schoon.
Nu was hij op weg naar de Provence met zijn medewerkers.
Gewoon voor de fun eens een weekje er tussenuit.
Deden ze wel vaker.
Het ging er ontspannen aan toe in het kleine maar goed draaiende IT-bedrijfje.
Maar de reis had nog een ander doel.
Waarover hij bij aankomst meer zou vertellen.
Ze kwamen aan in een klein Provencaals dorpje.
Een kerkje, wat huisjes er rond, een ‘Brasserie’ op een pleintje waar enkele oude mannen petanque speelden, meer was het niet.
Even buiten het dorp was het vakantiehuis waar het gezelschap zou overnachten.
In een oude gerestaureerde hoeve.
Ze parkeerden hun motoren en pakten hun bagage uit.
En ontdeden zich van die warme motorpakken.
Daarna gingen ze naar beneden naar het dorpspleintje.
Ze nestelden zich op het terras van Brasserie ‘Chez Alain’.
Hier moet je zeker de huisgemaakte ‘Pastis’ eens proberen.
Da’s iets anders dan hetgeen je bij ons in de supermarkt vindt hoor, zei Danny.
En daar zaten ze.
Danny, Klaas en Thomas waren vrijgezel.
Bart was gehuwd en Joris had een vriendin.
Beiden hadden hun partners meegenomen.
Bart zijn vrouwtje heette Inge. Inge was een knappe sportieve blondine.
Ze droeg een kort topje en een heel sexy wit rokje.
En witte sandaaltjes aan haar voeten.
En Katia de vriendin van Joris droeg een mooi zwart zomerkleed een had haar zwarte zonnebril omhoog gedaan tot aan haar zwarte haren.
En daar zaten ze dan van de lange rit te bekomen met een zelfgemaakte Pastis voor hun neus.
Danny zat tegenover Inge.
Hij bekeek haar goed, ze mocht gezien worden.
Stralende blauwe ogen, leuke sproetjes rond haar neusje, hagelwitte tanden.
Stiekem keek Danny in de diepe decolleté van haar topje.
“Hij kon meteen raden dat ze twee mooie ‘tweelingszussen’ had.
En keek even later flirterig in haar ogen.
Het beviel haar, ze glimlachte stiekem terug.
Er werd gebabbeld over koetjes en kalfjes.
De pastis smaakte heerlijk er werd een tweede portie besteld.
Het gesprek ging de ‘pikante toer’ op.
Het ging over het ‘te vroeg klaarkomen’ van de mannen.
“Ze kunnen zich gewoon niet beheersen.” Zei Katia.
“Wij moeten hen een handje helpen hé.” Zei Inge.
“Ach." Zei Danny. "Een beetje vent kan toch twee keer na elkaar zeker.
En ja, met hulp van de dame moet dat lukken.”
Met die woorden keek hij naar Inge.
Glimlachte naar haar.

Danny was nog altijd de macho die hij destijds als tiener was.
Bruingebrand, sportief, brede borstkast, gespierde armen en benen.
Elke dag ging hij joggen en tweemaal per week stond hij in de fitness zichzelf af te peigeren met halters gewichten.
Hij was trots op zijn lichaam en liet het dan ook graag zien.
Hij wist de vrouwen rond zijn vinger te winden.
Regelmatig nodigde hij een mooie jongedame uit in zijn loft voor een romantisch etentje met dure wijn en Champagne en daarna… Ach behoeft het nog verdere uitleg?
Of een weekendje voor twee in zijn appartement in Knokke.
Samen hand in hand flaneren op de dijk en daarna een goed gekoelde emmer Champagne op een terrasje.
Hij was vrijgezel gebleven.
Och ja hij had wel eens een langdurige relatie toen hij nog in Londen woonde.
Met Eileen, een vurige roodharige Ierse.
Waar hij heel goed mee kon opschieten.
Ooit gingen ze samen op reis naar zo’n peperdure lodge in Jamaica.
Waar ze zich veertien dagen opsloten enkel en alleen om de liefde te bedrijven.
Danny was verzot op seks.
Maar in zijn binnenste wist hij.
Zo passioneel en zo heftig als met Trish.
Werd het nooit meer.
Geen enkele van alle dames waarmee hij het bed deelde.
Kon aan haar tippen.
Er ontbrak iets.
Vaak waren ze volgens hem gewoon te koel, te frigide.
Of te geremd.
Of… Tja misschien was Trish gewoon een uitzonderlijk geil en heet wijf.
Met haar zinderende lichaam dat verlangde naar lekkere sex.
Meermaals vroeg hij zich af.
“Wat zou er van haar geworden zijn?”

Maar het leven ging verder.
En Danny’s leven draaide om zijn IT-bedrijfje, zijn drukke sociale leven, zijn vriendenkring die voornamelijk bestond uit jonge ondernemende mensen die net als hij erg materialistisch ingesteld waren.
Feesten in dure nachtclubs en discotheken.
Uit eten gaan.
Verre reizen liefst in dure hotels.
Netwerken met mensen waarmee hij wel eens een mooie zakelijke deal kon sluiten.
Dat soort dingen.
Erg oppervlakkig ook allemaal.
Danny was ook niet verlegen om een vrouw van wie hij wist dat ze een partner had in zijn bed te krijgen.
Nu had hij zijn zinnen gezet op de mooie Inge.
26 jaar, blond, en de meer dan knappe vrouw van Bart.
Eén van zijn beste medewerkers.
Hij had meermaals met hem iets gaan drinken in één van de vele café’s in de stad.
Bart was veel meer dan gewoon een medewerker.
Ze waren vrienden.
Maar dat hield Danny niet tegen om stiekem met zijn mooie vrouw te flirten.
Na een aantal glaasjes pastis en een ‘pot au feu avec poissons, fait maison’. Een eenvoudige maar overheerlijke maaltijd op het zonnige terrasje van een gezellige Brasserie ergens in de Provence.
Keerde het gezelschap terug naar de hoeve waar ze zouden verblijven.
Inge liep naast Danny. Bekeek hem van tot tot teen.
Danny droeg een T-shirt en een short, en liep op dure maar goedzittende sandalen.
Waardoor zijn gespierde kuiten en armen goed uitkwamen.
Inge lachte naar hem en hield hem tegen.
Ze zag dat Bart die met Klaas aan het praten was ver vooruit liep.
“Danny.” Zei ze. Ik vind jou een knappe man, weet je dat?"
Ze wreef met haar beide handen over zijn borstkas.
Kom vannacht naar het lavendelveld achter ons verblijf."
Ze gaf hem een vluchtig zoentje op de mond.
“Lekkere vent”.
Danny liet het zich geen twee keer zeggen.
Op blote voeten, enkel gekleed in zijn short ging hij naar buiten.
Het was midden in de nacht en de krekels zongen hun zomerlied.
De geur van lavendel drong in zijn neus.
Hij hoorde geritsel.
Daar was Inge.
In haar slaapkleed.
Dat ze uitdeed en op de grond liet zakken.
Ze omhelsde Danny.
“Hier droom ik stiekem al zo lang van Danny.
Seks met een echte vent, een echte stoere macho.
Zoals je daar zat en zoals je daar praatte, recht voor de raap, no-nonsense.
Je diepblauwe ogen.
Ik werd lekker nat in mijn broekje.
Bart hoeft dit niet te weten, die ligt al lang in het dromenland na al die pastis die hij binnenkapte”.
Ze kuste hem, met lange halen likte ze zijn tong terwijl ze zijn gespierde borstkast en zijn rug streelde.
Tot aan zijn kont.
Bart had allang zijn broek laten zakken en duwde Inge tegen de boom die aan de rand van het lavendelveld stond.
Hij spreidde haar benen en drong in haar binnen.
Met krachtige stoten.
“Oooh jaah, oooh heerlijk.” Kreunde Inge zachtjes. “Oooh Danny dit is zo heerlijk. Niet stoppen nu toe. Ooooh ik geniet, oooh.”
Een vol uur lang vreeën Danny en Inge in het lavendelveld.
Danny kwam driemaal klaar in haar, om dan gewoon verder te gaan.
Potent en viriel als hij was.
Inge wist niet wat haar overkwam.
Raakte in extase.
Dit had ze nog nooit meegemaakt.
Hoe graag ze Bart ook zag.
Hij stelde haar teleur op seksueel vlak.
Even op haar, klaarkomen en dan slapen.
Danny, gaf haar waar ze stiekem zo naar verlangde.
Hevige seks, op het dierlijke af.
Ze keerde terug naar de vakantiehoeve.
Met een blosje op  haar wangen.
Nadat ze Danny nog een warme knuffel gaf.
“Bedankt voor dit zalige moment Danny”, zei ze zacht.
Waarna ze hem een lange tongzoen gaf.

Ook Katia zou hij weten te verleiden.
Ook zei genoot met volle teugen van de potente man die Danny was.
Overdag genoot het gezelschap van heerlijke ritten met de motor door het prachtige landschap van de Provence.
En ’s avonds aten ze in één van de vele gezellige restaurantjes in de buurt.
Maar Danny had nieuws.
Hij had een zeer aanlokkelijk voorstel gekregen van Marinus Van Soest.
Een steenrijke zakenman voor wie Danny’s bedrijfje som opdrachten uitvoerde.
Maar Danny wilde wel dat zijn medewerkers ook zijn voorstel zouden horen en mee konden beslissen.
Zo was hij wel.
Zijn medewerkers waren voor hem meer dan gewoon personeel.
Ze waren een team.
Eén voor allen, allen voor één.
Samen hadden ze dit bedrijfje groot gemaakt en samen zouden ze doorgaan tot het einde.
Daarom stelde hij voor om samen met Marinus dit alles te bespreken en er een motorweekje in Zuid-Frankrijk aan te koppelen.
De plaats van afspraak was Marseille waar Marinus zijn prachtige zeiljacht aangemeerd zou liggen in de Vieux-Port, de oude haven.
Van daaruit zouden ze naar Barcelona zeilen. Om dan in zijn wijnkasteel in Catalonië rustig de boel te bespreken.
Marinus Van Soest was een ietwat excentriek maar zeer correct zakenman.
Schatrijk ook.
Naast zijn jacht en wijnkasteel had hij ook meerdere lofts in Antwerpen, een paar huizen aan de Amsterdamse grachten en een penthouse in Manhattan en één in Londen.
Waar hij verbleef als hij daar gallerijen afschuimde om kunstwerken te kopen.
Danny en zijn medewerkers reden naar Marseille.
Ze plaatsten hun motoren in een beveiligde garage.
En liepen naar de oude haven.
Daar werden ze ontvangen door Marinus en zijn echtgenote Margriet.
Marinus was een slanke grijzende man van rond de 65 jaar.
Zwarte zonnebril, grijs pak witte zijden hemt, zwarte gelakte schoenen.
Een oerdegelijke en gedistingeerde zakenman.
Hij begroette het gezelschap hartelijk.
“Voor we aan boord gaan stel ik eerst voor dat we een hapje gaan eten, ik heb gereserveerd in een keurig restaurantje hier vlakbij."

Even later zaten ze op het terras van een gezellig restaurantje aan de Vieux Port van Marseille.
Het was er gezellig druk.
Logisch ook, midden in de zomer.
Het krioelde er van de toeristen.
Als aperitief werd er Champagne gedronken. In afwachting van het voorgerecht, echte Bouilabaise zoals ze die alleen in Marseille kunnen maken.
Danny zat naast Margriet, met zijn rug naar de straat.
Achter hem flaneerden talloze toeristen in T-shirt, met klak en bermuda. Sommigen (oh gruwel) met sokken in hun sandalen.
Margriet, de echtgenote van Marinus was een charmante en welbespraakte dame van vooraan in de 50.
Lang blond haar dat ze samenhield met een mooie zilveren diadeem.
Blauwe ogen, hier en daar wat rimpeltjes en kraaiepootjes.
Maar het stond haar eigenlijk wel.
Ze had een lieve lach en een warme stem.
Liep gekleed in een mooi blauw kleed en ze droeg mooie gelakte donkerblauwe schoenen op hoge hakken.
Ze had mooie verzorgde handen en naast haar trouwring droeg ze om haar rechter middelvinger een gouden ring met een prachtige robijn erin verwerkt.
Kortom een fiere en gracieuze vrouw.
Een zeer gecultiveerde vrouw ook.
Ze speelde piano, viool en harp.
In het kasteel in Catalonië had ze deze instrumenten dan ook staan.
Ze was ook zeer belezen en erg levenswijs.
Ze sprak met een zacht Limburgs accent.
Wat onder andere Inge opviel.
“Ben je een Vlaamse?” Vroeg ze.
“Je accent klinkt alles behalve ‘Hollands'."
“Ach.” Zei  Margriet. "Niet elke gefortuneerde Nederlander spreekt met die ‘Gooische R’ hoor.
Ik kom eigenlijk uit Maastricht, en ik ben fier op mijn afkomst.
En ik weiger om mijn afkomst en mijn accent te verloochenen."

Het werd gezellig op het terrasje daar in Marseille.
De Bouillabaise smaakte heerlijk en de witte wijn liep vlotjes binnen.
Margriet bekeek Danny die vlak naast haar zat aan van top tot teen.
Zijn struise bruinverbrande lichaam. Zijn hemd met van boven twee knopjes open en korte mouwen.
Zodat zijn stevige biceps goed zichtbaar waren.
Strak in zijn short en met gymschoenen aan.
Het was een gezellig en informeel moment dus de kledij mocht wat losjes.
En de zwoele temperaturen maakten dat een mens best wel lichte kledij kon dragen.
Danny zag er dan ook sportief en  best wel sexy uit die avond.
Losjes en ontspannen, met zijn zonnebril vlak boven zijn voorhoofd, praatte hij honderduit en nadat zijn bord bouillabaise leeg was hield hij voldaan zijn armen achter zijn nek en leunde hij lichtjes achterover.
De zelfverzekerde macho. Zo was hij en dat straalde hij dan ook graag uit.
Margriet voelde het warm worden vanbinnen als ze hem zo zag zitten.
Maakte oogcontact, hij glimlachte naar haar.
Stelde vragen over haar muziek, haar hobbies, haar jeugd.
Waarop ze eerlijk antwoordde.
Het klikte tussen hen.
Verderop hoorden ze iets wat leek op een ruzie of heftige discussie.
“Casse toi sale mendiante!” Riep er iemand (Scheer je weg vuile bedelares).
Hoofden draaiden.
Ze zagen een vrouw, zwart vuil haar, hier en daar al lichtjes grijzend.
slonzig gekleed in een vuilgrijs T-shirt en een versleten jeansbroek en kapotte gymschoenen.
Ze schold terug. “Salopards, bande des cons!” Schreeuwde ze.
Ze was zichtbaar dronken.
Weer ging ze naar een andere tafel twee etablissementen verder dan waar Danny en zijn gevolg zaten.
Weer geschreeuw, ditmaal in het Engels.
“Get the fuck out of here fucking dirty tramp!!!!" Schreeuwde een vrouw.
Katia snoof hooghartig en bekeek het tafereel met afgrijzen.
“Sorry dat ik het zeg hé, maar zo’n volk mogen ze voor mij afknallen… Echt waar.”
“Waarom zeg je dat nu toch?” Vroeg Margriet lichtjes verontwaardigd.
“Het is toch waar zeker? Dat schooit, dat zuipt, dat ligt in hun eigen vuil te stinken.
En wij mogen ervoor opdraaien. Waardoor ze zich nog meer in hun situatie gaan wentelen, vol zelfmedelijden.”
Hooghartig draaide ze zich terug en lepelde verder in haar bouillabaise.
“Je hebt twee soorten mensen op de wereld. Winners en losers.
En die laatsten hebben hun situatie alleen aan zichzelf te danken.
En door dat 'kutbestuur' bij ons zorgen ze er alleen maar voor dat er almaar meer losers bijkomen.
Godverdomme ik moet ook werken om in mijn levensonderhoud te voorzien.
En slaag daarin omdat ik discipline heb en zelfbeheersing.
Ik zou ook die hele fles wijn leegzuipen hoor, want godverdomme da’s goeie wijn mijn gedacht. Maar dat doe ik niet. Zeker niet als ik weet dat ik de dag nadien moet werken. En dat maakt dat ik bij de 'winners' hoor, en daar ben ik Godverdomme fier op. Mag het nog ja?
En kijk... wat is mijn dank daarvoor. Ik moet een stuk van mijn loon afgeven om dat soort stinkende gedrochten in leven te houden. Schandalig is het."
Margriet ergerde zich aan de harde en lompe woorden van Katia.
“Meisje.” Zei ze met zachte doch zelfverzekerde stem.
“Eer je over iemand oordeelt moet je eerst eens een dag in zijn schoenen lopen.
Je weet niet wat die vrouw allemaal heeft meegemaakt?”
“Bullshit”… Reageerde Katia bits.
“Voor mij is het simpel. Wie wil werken die vindt werk en wie niet wil werken vindt altijd wel een excuus om op een ander zijn zweet te teren.
Laat ze Godverdomme verhongeren dat kutwijf. Dan zal ze wel ophouden met zuipen en bedelen.
Ofwel valt ze dood ofwel is ze slim en pakt ze een borstel en keert ze de hele fucking straat.
In het eerste geval is het gewoon een geval van natuurlijke selectie, 'survival of the fittest'.”
Danny had er ook genoeg van.
“Komaan Katia zwijg gewoon. Ge kraamt ONZIN uit weet ge dat!!!”
Geërgerd stond hij op.
“Ben zo terug, ik moet pissen.”
“OK ’t is al goed.” Zei Katia. “Ik zeg al niets meer."
En ze stak hooghartig een sigaret op.

Nadat Danny zijn handen had gewassen en de deur van de WC opende.
Stond Margriet ineens voor hem.
Ze sloeg haar handen om zijn middel.
En keek hem diep in de ogen.
En drukte haar lippen teder tegen de zijne.
Danny wist niet wat hem overkwam, maar liet het zich toch welgevallen.
En beantwoordde zacht doch sensueel haar kussen.
en drukte haar dicht tegen zich aan.
Hij vond haar best wel een aantrekkelijke dame.
Hij rook haar parfum en voelde haar zachte handen rond zijn rug.
Duwde haar tegen de muur en merkte dat ze haar benen ietsje spreidde… Ze bewoog lichtjes haar bekken.
Het was duidelijk, deze dame had haar zinnen op zijn lichaam gezet.
“Ooooh Danny.” Fluisterde ze zachtjes in zijn oor.
“Ik vind jou een charmante en aantrekkelijke vent. Stoer en vooral MANNELIJK!!!
Ik wil met je vrijen Danny. Ik wil dat je mijn toyboy bent de komende dagen.
Ik droom al zo lang stiekem van seks met een jonge viriele vent.
En ditmaal laat ik die kans niet schieten.
Kom vanavond op het dek van ons jacht Danny. Daar kunnen we het stiekem doen.”
Na die woorden kuste ze hem opnieuw en liet haar handen over zijn kont glijden.
Waarna ze zich snel terugtrok naar de tafel.
Nadat ze hem een lieve glimlach schonk. En hem aankeek met levendige, twinkelende ogen.
Eens terug aan tafel, de ober had net enige desserten en voor Danny en Marinus een Irish Coffee gebracht. Toen draaide hij zich ineens om.
Hij keek de vrouw die aan het bedelen was recht in de ogen.
“Monsieur, vous ete un cigarette pour moi sil vous plait?” Vroeg ze met dikke tong.
Ze was dronken, haar ogen zaten dof in hun kassen.
Haar wangen waren ingevallen en ze was erg mager.
Haar borsten waren tamelijk groot en begonnen al wat door te hangen.
Maar toch kon je zien dat ze ooit een heel mooie vrouw moet zijn geweest.
Een mooie vrouw, aan lager wal geraakt.
Danny kreeg een schok…
“TRISH !!!!!!” Riep hij uit.
“Danny”? Antwoordde ze.
Ineens maakte ze zich uit de voeten.
Danny was compleet verbouwereerd.
Hij dronk zijn Irish Coffee in één slok uit.
Hij staarde minutenlang voor zich uit.
“Hoe is dat mogelijk? Trish, hier in Marseille. En in zo’n toestand?”
“Ken je die vrouw?” Vroeg Margriet bezorgd.
“Ja?” Zei Danny. "Ooit heeft ze me ontmaagd. Ik was 15 jaar en op vakantie aan de Vlaamse kust.
Godmiljaar dat was een schone tijd… “
Danny glimlachte toen hij eraan terugdacht.
Maar vroeg zich ineens af.
HOE IS HET TOCH ZOVER KUNNEN KOMEN???

Een Passionele Zomerliefde 2

Een week ging voorbij.
Danny en Trish waren elke dag samen.
En trokken dan naar hun plekje in de duinen om er heerlijk passioneel te vrijen.
Danny genoot.
Van de liefde, passie en vooral van het zalige lichaam van Trish.
Haar mooie borsten, haar strakke tepeltjes, haar ranke slanke figuurtje.
Van haar zwoele kussen en haar strelende handen.
Haar blik vol passie en haar smachtende gekreun.
Van haar lekker strakke liefdesgrotje.
Van elke moment waarin ze samen waren.
En genoten van elkaar lichaam.
In een sfeer van zinderende passie.
Trish was een passionele minnares en haalde het beste uit Danny en zijn jonge lichaam.
Ze was een meer dan goede leermeester voor hem.
Danny leerde zijn orgasme uit te stellen.
Na drie dagen slaagde hij er zelfs in om haar een half uur lang te penetreren zonder klaar te komen.
Hij genoot, en Trish nog veel meer.
Van lekker lang gepenetreerd te worden door een lekkere jonge knaap met een meer dan prima conditie.
Want wanneer hij klaarkwam, ging Danny gewoon verder.
Tussendoor hadden ze lange gesprekken.
Trish vertelde over haar reizen met de commune.
En over de vele ontmoetingen die ze daar hadden.
“Weet je Danny. Ik heb vele mannen gehad.
Ja ik heb met alle leden van de commune geslapen.
Met iedereen die met ons meeging, zelfs al was het maar als passant.
Vol goesting schonk ik hen mijn lichaam.
Ik genoot en liet hen genieten.
Ik geniet van seks, van neuken.
Ik schaam me er zelfs niet voor om wanneer het nodig is.
Te neuken voor geld.
Ook dat geeft me een kick ja.
Dat een man geld over heeft om aan mijn lijf te zitten, zijn pik in mijn pruim wil steken.
Ja dat windt me op.
Maar jij Danny.
Jij bent erg bijzonder.
Zoals het met jou was, was het nog maar zelden.
Zo fel, zo lang, zo hitsig.
Jij bent zo’n lekker veriel kereltje Danny.”
Ze kuste hem, streelde zijn lichaam.

Toen stond ze recht, boog zich voorover en hield zich vast aan een stam van een nogal scheef groeiende boom.
Neuk me Danny, neuk me op zijn hondjes.
Ik wil je pik voelen, lekker hard diep in mij”.
Danny duwde hem erin en begon haar te penetreren met krachtige stoten.
Hij voelde de zon op zijn bruingebrande lijf, het zweet parelde over zijn voorhoofd en gezicht.
Haar zo te neuken, rechtstaand. Met volle kracht.
Hij voelde zich nooit meer ‘man’ als op dat moment.
En hij ging lang door.
Het was al avond toen hij zich languit op het strandlaken uitstrekte.
Terwijl Trish nog hangende aan die boomstam lag uit te hijgen.
Ze voelde de adrenaline nog door haar lichaam gieren.
Zo heftig was het.
Ze rechtte zich, draaide zich om en ging dan naast Danny liggen.
Wreef zachtjes over zijn blonde haren.
Zoende hem zachtjes op de mond.
“Waarom ga je niet met ons mee Danny?
Waarom kom je niet bij de commune?
Ik zou dat echt graag willen.
Dat je altijd bij me was.
Jij bent een lieve jongen, een zalige minnaar.
Ik voel me zo goed bij jou.
Je bent een luisterend oor, lief gevoelig en zacht.
Een harde bolster maar o zo’n zachte en gevoelige pit.
Als je praat over je vrienden, dan pakt mij dat.
Een jongen die door het vuur gaat voor ‘zijn maten’.
Jij bent een jongen uit één stuk.
Een jongen naar mijn hart.
Ik herken zoveel van mijn lieve Lucas in jou.
En ben zo blij dat je mij mijn verhaal laat doen.
Dat je luistert, mij begrijpt.
Danny." Fluisterde ze zachtjes in zijn oor.
“Lieve, lieve Danny.
Mateke, lekkere vent.
Denk erover na.
Vrijheid, geen sleur, geen school.
Maar onder vrienden zijn.
De wereld zien.
Mensen ontmoeten.
Ontwaken in de prachtigste landschappen.
Samen eten in de vrije natuur.
Leven Dannyboy.
LEVEN !!!!!”

Ze keek hem aan.
Hij zag dat ze het meende.
Hij voelde zijn hart bonzen.
Wist niet wat hij ermee aanmoest.
’s Avonds in zijn bed.
Liet het hem niet los.
Zeker niet nadat hij met zijn moeder ruzie had over het feit dat hij zo laat thuis kwam.
Dat ze hem toewierp “dat hij zich aan het uur van thuiskomen te houden had, dat hij geen misbruik moest maken van het feit dat ze hem niet altijd in het oog kon houden, etc… "
Ze keek hem strak aan.
“Ge gaat toch niet om met dat crapuul daar in die bus daar achter in de camping.
Pas op hé als ik erop uitkom dan zal het uw besten dag niet zijn hé manneke.”
Haar man Freddy kwam tussen.
“Moete gaa naa altijd op die jongen zijn kap zitten?
Die is jong, die amuseert zich.
Het is vakantie.
En wat dan nog als hij met die gasten omgaat?
Die doen toch niks verkeerd?
Die trekken rond, amuseren zich.
Doen niemand kwaad.
Menselief toch.”
Maar moeder Marleen dacht er anders over.
“Het zijn een bende ‘bohemers’ die te lui zijn om hun gat op te heffen en in hun eigen vuiligheid leven.
Moet mijne zoon daar een voorbeeld aan pakken?
Aan snotapen die zich van niets of niemand aantrekken en geen enkele verantwoordelijkheid nemen.
Die denken dat het alle dagen feest is en dat de gebraden kiekens in hun mond komen vallen.
Waar leven die gasten van?
’t Zijn misschien drugdealers? Dieven?
Nenee ik wil niet dat onze zoon met zo’n volk omgaat.
En al zeker niet dat hij daar een voorbeeld aan pakt.
Ik wil dat hij leert dat er in het leven gewerkt moet worden, dat er verantwoordelijkheid moet genomen worden.
In het leven krijgt ge niks cadeau, en al wie anders beweert leeft met zijne kop in de wolken, punt!”
Danny was intussen achterin op zijn bed gaan liggen.
Wat aan het mokken.
“Altijd hetzelfde, dat gezaag van ons ma.” Dacht hij.
“Misschien had Trish toch gelijk.
Het leven is toch meer dan doen alleen maar werken en doen alsof elke vorm van plezier maken een misdaad is.”
De volgende ochtend moest hij boodschappen doen en andere klusjes uitvoeren zoals aardappelen schillen en dergelijke.
Want zo zei moeder, “het is niet omdat we met vakantie zijn dat ge hier moet de luierik gaat uithangen en ik hier al het werk doen.”
Ze porde hem aan om voort te maken, ze duldde geen getreuzel.
Danny baalde.
Na het eten liep hij naar het strand.
Trish stond hem op te wachten.
“Zal ik u even voorstellen aan mijn vrienden Danny”? Zei ze glimlachend.
Ze woelde even door zijn haar, haar ogen straalden.
Danny werd voorgesteld aan de jongelui met wie Trish optrok.
Het klikte meteen.
Er werd naar stevige rockmuziek geluisterd.
Een  jointje deed de ronde.
Danny deed een trekje maar niet te veel.
Ma mocht dat niet merken.
Ooit kwam hij stoned thuis.
Kreeg er van langs.
Kreeg een waarschuwing dat de straf niet mals zou zijn als hij zich nog eenmaal met drugs inliet.
“Uw ouders, drinken die af en toe een biertje? Of een glas wijn?" Vroeg Gerrit, één van de leden van de commune.
“Ja”, zei Danny. Pa drinkt alle dagen zijn pintjes als hij naar de Tour luistert of ’s avonds voor de buis.
En ma voor het eten haar ‘Portoke’.”

“Weet je dat dat zwaardere drugs zijn dan dit simpele jointje”? Zei Gerrit.
“Dat er onder invloed van ‘pintjes’ en ‘portokes’ meer ellende wordt aangericht dan onder invloed van jointjes?
Geloof je me niet?
Sla de krant open.
“Man vermoordt echtgenote”, “dronken bestuurder rijdt kind dood”, “man doodgeslagen tijdens caféruzie”.
Elke dag lees je het.
Maar nooit wordt er bijgezegd dat alcohol de boosdoener is.
Ware het illegale drugs, het stond er in koeien van letters bij.
Hij was ‘maar dronken’.
Niet onder invloed van illegale drugs.
‘Maar dronken’.
Het was ‘maar alcohol’.
Niets om je zorgen te maken.
Het is niet de alcohol die de oorzaak is.
Slechte jeugd misschien?
Moeilijk leven.
Ach wie weet was het gewoon een klootzak van een vent.
Maar nee het ligt niet aan de alcohol.
Met illegale drugs ligt het anders.
Dat moet wel de oorzaak zijn van wat die persoon gedaan heeft.
Laat ons de dealers oppakken, vervolgen, opjagen.
Ja ook diegenen die cannabis telen.
Hier in België toch.
In Holland mag je blowen, dat loopt daar lekker.
Niemand die er moeilijk over doet.
Maar buiten Holland met een ‘grammetje’ gepakt worden.
Je bent de ergste misdadiger.
Ik haat die hypocrisie.
Alcohol dood hersencellen.
Cannabis niet.
Je gaat er zelfs scherper door nadenken, de dingen anders bekijken.
Ach ik snap het niet”.
Danny moest er om lachen, hij voelde zich wel goed tussen die oudere jongens.
Die hem meteen warm onthaalden.
Trish die zich aan hem vastklampte.
Af en toe zoentjes gaf in zijn nek, op zijn wangen, op zijn mond.
Trish die alweer haar bovenstukje had uitgedaan.
Net als Greetje, Hildegard en Ingrid.
Ingrid was een lieve blonde Deense, Hildegard een kleine pittige Duitse en Nederlandse Greetje was de vriendin van Gerrit.
Danny keek zijn ogen uit, al die mooie vrouwen met hun borsten bloot.
Maar zijn aandacht ging toch naar zijn lieve Trish.
Ze keken elkaar aan.
Vol liefde.
Trish zat op zijn schoot.
Streelde hem.
Kuste hem.
“Laat ons even in de bus gaan Dannyboy”, zei ze.
“Ik heb zo’n zin nu”.
Ze bleven zeker twee uur in de bus.
Al die tijd hoorden de anderen hun vriendin Trish lekker kreunen.
“Ik denk dat ik begrijp waarom ze zo gek is van dat kereltje.
Je moet van goeden huize komen om ‘Trishke’ te kunnen bevredigen zei Greetje tegen Gerrit.
Trish had al aan Greetje verteld hoe zalig Danny kon neuken.
Dat zei ze niet gauw over een man.
Er was altijd wat.
Te klein geschapen, te vroeg klaargekomen, te bruut, te zacht, eigenlijk meestal te zacht.
Of gewoon te klungelig of te egoïstisch.
Maar Danny die had het.
En vooral, hij leerde zo gauw bij.
Ze vond het heerlijk hem zo te kneden dat hij precies dat deed wat ze van hem verlangde.
Dat hij meteen wist hoe hij haar moest bevredigen.
Greetje stond op en ging even stiekem kijken.
Ze trok het gordijn waarachter het bed lag waar Trish en Danny zo heftig lagen te rampetampen even opzij.
Ze zag hoe Danny stevig van bil ging met Trish.
Ze zag Trish zo intens genieten.
Hoe ze haar hoofd achterover sloeg en haar lippen bevochtigde.
Met gesloten ogen genoot ze van elke stoot en van elke streling van Danny.
Danny zoende haar nek en beet zacht in haar oorlelletje.
Terwijl hij stevig bleef stoten. Zachtjes haar naam fluisterde.
Greetje werd lichtjes nat in haar broekje toen ze hen zo intens en zo heftig zag vrijen.
Ze nam Gerrit bij de arm en fluisterde, “ik word zo nat van Trish haar gekreun.
Laat ons effe lekker neuken lieve Gerrit”.
Het was de laatste dag vakantie voor Danny.
Het trof hem diep in zijn hart.
Zijn lieve Trish, voor wie hij zoveel voelde. Te moeten verlaten.
Elke dag telde hij de uren af, tot de afwas gedaan was en hij de middag vrij mocht besteden.
Toen kon hij niet snel genoeg bij zijn lekkere lieve Trishke zijn.
Hij kon maar niet genoeg krijgen van haar lekkere lichaam, haar zalige kussen en haar zalige strelende handen.
En het was wederzijds.
Trish stond alle dagen vol ongeduld te wachten tot ze haar lekkere ‘Dannyboy’ in zijn short zag aankomen.
Verlekkerd keek ze naar zijn gespierde bruinverbrande lijf.
Voelde een siddering door haar lichaam als hij haar omhelsde en vurig kuste.
Op bed in de bus lagen ze in elkaar armen.
Danny huilde.
“Ik ga u zo hard missen Trish.
Ik zien u echt geiren meiske.” Zei hij met een snik in zijn stem.
“Denk aan mijn voorstel Danny.” Zei Trish.
“Als je wil bij ons blijven, kom dan voor 5 uur ’s ochtends naar ons toe.
Dan breken we in stilte de boel af en zijn we weg.
Voor zes uur zijn we dan in Frankrijk.
Ik weet dat dit een grote stap is voor je. Weg van je ouders, je familie.
Weg van die mensen die je grootbrachten, je een warme thuis schonken.
Maar het gaat om wat jij wil.
Wil je een saai huis tuin en keukenleventje. Studeren, werken, trouwen met een doordeweeks burgermeisje. En je dan afvragen, “waarom ging ik niet mee?
Of wil je die ene stap zetten, naar vrijheid. Avontuur.
Denk erover na Dannyboy.”
Trish gaf Danny een lekkere lieve zoen.
“Ik zie je vanavond lieve schat… " Zei ze met verlangen in haar stem.

Danny ging terug naar de caravan van zijn ouders.
Vader had de barbecue buitengezet.
Er lagen worstjes te braden.
De buren van de caravan naast hen waren ook uitgenodigd.
Thieu en Liesbeth, een ouder koppel uit Zonhoven.
“Aah." Zeiden ze.
“Da is dus de oudste zoon hé. Da’s den Danny.
U hebben we nie veel gezien hé."  Zei Thieu”.
“Tja.” Zei moeder.
De hele tijd op schok hé.
Wat hij uitspookt Joost mag het weten.
“Waar hebde gij gezeten”? Vroeg ze ineens bits.
“Ach gewoon.” Zei hij. “Op het strand."
“Naar de monokini’s gaan kijken hé Danny." Zei ‘Thieu’ lachend.
“Ge hebt gelijk mijne man, ge leeft maar enen keer.”
En hij gaf Freddy Borremans een por in zijn zij.
“Is toch waar hé Freddy.” Zei hij plagend.
“Da ies ne gezonde brok, hij heeft gelijk dat ie zijn ogen nie in zijn zakke steekt.”
Er werden worsten, ribbetjes en andere fijn gekruide stukken vlees verorberd en de wijn ging vlotjes naar binnen.
De radio speelde de ene Vlaamse hit na de andere.
Sarah was met een vriendinnetje aan het fietsen in het pad tussen de caravans.
En Danny.
Die dacht aan Trish.
Aan wat ze zei.
‘Thieu’ vroeg, “En kome jullie volgend jaar terug?"
“Misschien wel.” Zei moeder.
"Maar Danny zal er niet bij zijn.
Want ik wil dat hij eens zestien is gaat werken tijdens de vakantie.”
Ze keek hem aan met een blik van “nee ge gaat er niet onderuit komen. Ge moet en ge zult leren wat hard werken is, dat het leven meer is dan hele dagen rondhangen en lanterfanten.”
Ze ging verder.
“Ja hij moet een beetje karakter kweken.
Hij maakt het zichzelf graag te gemakkelijk en daar moet ik niet van weten.
Toen ik zo oud was als hij moest ik niet heelder dagen op straat rondhangen.
Werken, dat moest er gedaan worden. En hard als het even kon.
Voor elke frank moest er gewerkt worden.
Dat heeft me hard en sterk gemaakt. En dat moet hij ook leren.
Ik moet geen luiaards en slappelingen onder mijn dak.”

Het was nacht.
Nadat Danny onder het strenge oog van moeder de tafel afruimde en nog mee hielp afdrogen.
En iedereen zijn bed had opgezocht.
Was hij klaarwakker.
De strenge stem van zijn moeder zinderde nog na.
Alsook de woorden van Trish.
Hij wist het zeker.
Hij had genoeg van ma haar gezaag en haar bevelen.
"Waarom zou hij om haar tevreden te stellen voor een baas zijn kloten afdraaien? Om dan alle geld thuis af te moeten geven."
Hij trok de lakens weg en gleed uit bed.
Hij nam zijn jeansbroek en zijn T-shirt.
En nog een T-shirt dat nog op een tafel lag.
En zijn ‘All-Stars’ gympen.
De trend die zomer.
Sloop stil de caravan door.
Hij hoorde vader snurken.
Het enige geluid in die caravan.
Opende zacht de deur.
Liep naar buiten.
Sloot de deur zo zacht hij kon.
En liep stilletjes weg.
Hij voelde het plakkerige van een zwoele veel te warme zomernacht op zijn huid.
Hij had enkel zijn boxershort aan.
Zijn kleren droeg hij onder zijn arm.
Hij had een erectie.
Voor altijd samen met Trish.
Lieve, lieve Trish.
Dat alleen al deed hem zin krijgen.
Dat en het zwoele van de zomernacht.
Enkele jongens zaten buiten.
Ze rookte een joint.
De geur prikkelde zijn neus.
"Hey Trish!" Riepen ze.
"Uw schat is er."
Vliegensvlug werd alles ingepakt.
Trish stormde de bus uit, ze was helemaal naakt. En omhelsde Danny.
“Oh maatje, schat, ik ben zo blij…
Voor altijd SAMEN !!!”
Ze gaf Danny een intens passionele kus.
Ze hielp snel inpakken.
En even later verliet de bus de camping.
Uren later.
De bus had na een lange rit de Franse Opaalkust bereikt.
Danny keek uit het raam. Hij zag de opkomende zon.
Hij hield Trish in zijn armen.
Samen keken ze dromend uit het raam.
Zachtjes streelde hij haar borsten, haar buik.
Trish stuurde zijn handen tot tussen haar benen.
“Streel mijn clitje”, fluisterde ze met een zwoele stem.
Hij liet zijn vinger tussen haar benen glijden.
Over haar clitoris.
Hij hoorde haar zwaarder en sneller ademen.
“Ooooh Dannyboy” kreunde ze.
Ze draaide haar hoofdje en haar lippen raakten de zijne.
Een zalige tongzoen volgde.
Ze zochten het bed weer op.
Om nogmaals lekker te vrijen.
Lekker lang te vrijen.
Maar ineens….
De bus ging aan de kant.
Waarom?
Twee Franse Gendarmes kwamen kordaat de bus ingestapt.
“Cartes des identitès messieurs, demoiselles!” Riepen ze kortaf.
Danny deed vlug zijn short aan, Trish het broekje van haar bikini, en snel daarna haar bovenstukje;
Een gendarme keek Danny aan. Hield zijn zaklamp voor zijn gezicht.
Griste zijn identiteitskaart uit zijn handen.
“Vous, viens ici.” zei hij kortaf terwijl hij Danny bij de haren trok.
“Et vous, en vous aussi.” Brulde hij tegen de rest van de commune.
Ze werden gearresteerd en meegenomen  naar de Gendarmerie van Berck Sur Mer.
een kleine badstad aan de Opaalkust nog voorbij Boulogne zelfs.
Enkele uren later stonden Freddy en Marleen ook in Frankrijk.
Het kot was te klein, dat kan ik u wel zeggen.
Danny kreeg een hele scheldtirade over zich en enkele flinke meppen op het achterhoofd.
Marleen was door het dolle heen.
“Onnozel ventje, waar zat gij met uw gedachten? Zijde nu helemaal op uw kop gevallen? Hé... onnozelaarke!!!"
Terug thuis in ’t Kiel was de straf niet mals.
Moeder stuurde hem naar een streng internaat.
Bij de Paters Jezuïeten.
En in het weekend en in de vakanties moest hij er niet aan denken om een voet buiten te zetten.
Of het was om met vader mee te gaan om bij te klussen.
Of om borden te wassen in het restaurant van zijn nonkel.
En Trish?
Hij zou haar nooit meer terug zien !!!
Of misschien toch wel

Een Passionele Zomerliefde.

Het jaar 1989.
Het was een warme, zwoele zomer dat jaar.
Het was de zomer van de Lambada, de skateboard en van Tien Om Te Zien.
Aan de kust was het drummen voor een plekje.
Hele drommen toeristen zakten af naar onze badsteden.
Onder hen ook het gezin Borremans.
Vader Freddy Borremans,
Moeder Marleen, geboren Marleen Kempens.
En hun twee kinderen, de 15 jarige Danny en Sarah die pas 12 was geworden.
Sarah was een vrolijk en levenslustig meisje dat niets liever deed dan met haar barbiepoppen spelen, met haar fiets rondrijden en contact leggen met leeftijdsgenootjes.
Voor dat laatste was er plaats en gelegenheid zat in Camping Zonnewende.
De camping waar vader Freddy een stacaravan huurde.
Eerst dik tegen de zin van moeder Marleen.
Die vond het eigenlijk maar een zinloze geldverkwisting.
Ze had liever gezien dat haar echtgenoot tijdens het bouwverlof wat ging bijklussen (al dan niet in het zwart) om zo wat geld opzij de kunnen leggen voor mindere tijden.
Je kon het Marleen niet kwalijk nemen.
Als kind groeide ze op in de meest bittere armoede.
Elke frank moest in tweeën gebeten worden.
Het was meer dan welkom dat Marleen op haar 14de van school ging om te gaan werken.
Als hulpje in de keuken van een restaurant, of rekken gaan vullen in de supermarkt.
Het was hard, maar de waardering die ze daarvoor kreeg thuis, deden haar beseffen dat als je iets wilde bereiken in het leven, dat je daarvoor hard moest werken.
Alleen hard werken en jezelf niet ontzien kan tot resultaat leiden.
Ze wilde koste wat het kost vermijden om ooit terug in die uitzichtloze situatie terecht te komen.
En daarom legde ze zichzelf alsook de andere leden van het gezin een strikte discipline op.
Haar man Freddy moest en zou na zijn uren gaan bijklussen.
Danny moest kranten rondbrengen en bij buren en vrienden gaan helpen in de tuin.
Elke frank was welkom.
En geen haar op haar hoofd dat eraan dacht om geld uit te geven aan in haar ogen nutteloze luxeprullen.
Er was een TV, maar die was al meer dan tien jaar oud en de kleuren waren wat flets.
Maar hij werkte nog, dus er kwam geen nieuwe, einde discussie.
En een videorecorder. Als ge een programma niet kunt zien, en wat dan nog? Het is maar TV, zo redeneerde ze.
En toch slaagde Freddy er in om zijn vrouwtje te overtuigen.
Die stacaravan was van een collega, zo opperde hij.
We kunnen hem huren voor de helft van de gangbare prijs.
En ja, terecht stelde hij dat vakantie hem en ook haar eens deugd zou doen.

Na flink wat argumenteren was het gezin Borremans dus op weg naar de kust.
In de oude Toyota Corolla, gepakt en gezakt.
Sarah was dolblij, maar Danny was stukken minder enthousiast.
Liever bleef hij thuis, met zijn kameraden wat gaan skaten op het pleintje in de volkswijk waar de eenvoudige rijwoning van het gezin Borremans stond.
Maar moeder was formeel.
“De hele vakantie met dat schorremorrie rondhangen in de wijk zeker? Daar komt niets van in huis.
Daarbij profiteer maar van deze vakantie, want volgend jaar is het werken kameraad.
Volgend jaar moogt ge in het restaurant van Nonkel Michel in de De Keyserlei  borden gaan wassen, dat staat nu al vast”.
Danny trok graag op met Gregory, Hassan, Abdul en Kelvin.
Hassan en Abdul waren twee Marokkaanse broers die om de hoek woonden en Kelvin N’Gombaye was de zoon politieke vluchtelingen uit Nigeria.
Ze gingen naar dezelfde school en ’s avonds en in de weekends trof hij hen aan op het pleintje waar ze dan samen voetbal of basketbal speelden of met hun skateboards allerlei ‘tricks’ uithaalden.
Moeder Marleen was er niet mee opgezet dat haar zoon met ‘vreemd gespuis’ optrok.
En ook Gregory, de enige jongen van Vlaamse origine kon ook niet op haar goedkeuring rekenen.
Zijn vader was werkloos en zat heelder dagen op café en zijn moeder…
“Da’s een hoer.” Zei Marleen. De hele dag lopen daar venten af en aan. Hoe kan er van zo’n joenk iets goeds uit voortkomen”?
Als hij wegging was het dat ook altijd van, “Gaat ge nu weer met dat crapuul uwen tijd verprutsen?”
Maar ja, Danny was zoals elke tienerjongen niet van zijn stuk te brengen.
Zijn maten daarvoor ging hij door een vuur, “en moeder moet altijd niet zo zagen.” Zo zei hij altijd.
Het gezin was goed geïnstalleerd op Camping Zonnewende.
Sarah speelde voor de stacaravan met haar barbiepoppen of reed rondjes met haar fiets.
Sloot vriendschap met enkele meisjes waarmee ze Barbie kleertjes uitwisselde en tikkertje speelde rond de caravans.
Vader Freddy zat in zijn ligstoel met een pintje bier in de hand naar de Tour De France te luisteren.
En zelfs moeder Marleen kwam hier tot rust.
Zonnebaden in badpak, ontspannen naar de radio luisteren.
Boodschappen doen, eten klaarmaken voor haar familie.
Onthaasten.
Maar Danny…
Die verveelde zich stierlijk.
In de camping verbleven voornamelijk gezinnen met kleine kinderen.
Geen leeftijdsgenoten waar hij contact mee kon maken.
Geen leuke meid om te versieren.
Welks hij zeker zou gedaan hebben eens hij er de kans toe kreeg.
Danny was een machoke.
Gespierd, oefende elke dag. Pompen, sit-ups, gewichten heffen.
Bruingebrand van met ontbloot bovenlijf rond te lopen op het pleintje in het voorjaar en het begin van de zomer.
Kort donkerblond haar, blauwe ogen, speelse glimlach.
Veel meisjes zagen wat in hem.
Tongen in het fietsenrek, elkaar betasten in de WC.
Hij zei er geen nee tegen.

Op een dag kwamen er nieuwe gasten in de camping.
Een stel jongelui in een bouwvallige autobus.
Met gordijntjes.
En Deense nummerplaat.
Een bont en internationaal gezelschap.
Een Deen, twee Duitsers, Drie Nederlanders en twee Vlamingen.
Eén van hen was een bloedmooi jong meisje.
Met haar twintig lentes was ze de jongste van het gezelschap.
Ze heette Patricia, maar iedereen noemde haar Trish.
Trish had een mooi slank figuurtje, pronte vooruitstekende borstjes, prachtig ravenzwart haar en mooie donkere reeënogen.
Ze was een creatieve meid, een gevoelige ziel.
Ze kon prachtig tekenen, maakte zelf haar kleren en speelde gitaar, fluit en saxofoon.
En kon zingen als een nachtegaal.
Het gezelschap mocht achteraan de camping staan.
Tussen de gewone caravans en de tenten.
In een hoekje vlak bij een hoge duin die de camping scheidde van het strand.
Aan de bus werd een grote tent rechtgezet.
En palen waaraan ze hangmatten hingen.
Er klonk lekker vette rockmuziek en heerlijke stampende reggae.
En er hingen geurige geuren van gekruid vlees op de barbecue en natuurlijk ook van weed.
Die ze zelf teelden.
Ze droegen gelapte jeans en oude T-shirts.
Alternatieve jongeren, maar altijd hulpvaardig en heel sympathiek.
Ze stonden er vorig jaar ook en het jaar ervoor ook.
De campingbaas wist dat die jongelui geen last berokkenden.
Dus ze mochten gerust terugkomen.

Weer een dag later.
Het was warm, drukkend warm.
Danny hing wat rond bij de cafetaria.
Er speelde popmuziek.
Er waren wat meisjes van zijn leeftijd.
Maar daarmee was alles gezegd.
De ene had teveel puisten, de ander had bijna niks van borsten.
Danny vond het maar niets.
Trish wandelde langs de caravans, gekleed in een sexy zwarte bikini.
Ze genoot van de zon op haar huid.
Ze was lichtjes nat.
Had zin in een avontuurtje.
In seks.
Trish was een hete griet.
Ja, ze had met alle mannen van de commune reeds seks gehad.
Het was een soort commune die rondtrok van stad tot stad, land tot land.
Wie mee wilde mocht mee, wie eruit wilde stappen mocht dat gerust doen.
Zolang je maar bereid was om bij te dragen in geld, eten en drank voor het hele gezelschap.
Hoe je dat deed was geen bezwaar.
Trish genoot van de aanwezigheid van steeds weer nieuwe mannen en jongens.
En wist hen zo ver te krijgen dat ze met haar seks hadden.
Trish hield van seks.
Kreeg er geen genoeg van.
Nu was ze op zoek, naar een jongen die haar langzaam opflakkerende lusten kon blussen.
Ze zag Danny.
In zijn short.
Met ontbloot bovenlijf.
Gespierd.
Bruingebrand.
Leunend tegen een pilaar.
Hij zag haar niet.
Zij zag hem wel.
“Hmmm lekkere knul.” Dacht ze.
"Wel wat jong.
Maar da’s niet erg.
Kan hem misschien inwijden.
Altijd spannend".
Ze likte even aan haar bovenlip.
Voelde het nog natter worden in haar broekje.
Ze liep op Danny af.
Die ging net naar de drankautomaat en stak er een muntstuk in.
Haalde er een  blikje cola uit.
Trish wreef over zijn schouder.
“Hoi lekkere gast, wil je voor mij ook een blikje uithalen?”
Danny keek Trish aan.
Hapte even naar adem.
“Wat een moordgriet.” Dacht hij.
“Tuurlijk.” Zei hij meteen. En stak nog een stuk van twintig frank in het automaat.
“Alstublieft." Zei hij.
Trish omhelsde hem en gaf hem een tongzoen.
“Merci schat." Zei ze met een kirrend stemmetje.
“Gaat ge mee naar het strand? Beetje wandelen? Babbelen”?
Danny zei geen nee.

Ze liepen langs het drukke strand.
“Mijn naam is Patricia, maar iedereen noemt mij Trish, en hoe heet jij?"
“Danny." Antwoordde hij verlegen.
Trish legde haar hand om Danny zijn middel.
Hij keek haar aan en zag hoe ze gelukzalig glimlachte.
En hem met glinsterende en twinkelende oogjes aankeek.
“Heb je een vriendinnetje?" Vroeg ze.
“Nee.” Zei hij. "Wel gehad."
“Hoe heette ze?" Vroeg ze meteen.
“Nancy". Antwoordde hij.
“Is ze knap?" Vroeg ze ditmaal iets ondeugender.
“Ja ze viel best mee.” Hij keek Trish aan, zag haar mooie pronte borsten en haar heerlijke figuurtje.
“Maar niet zo knap als jij Trish.” Zei hij.
Trish moest erom lachen.
“Charmeur." Zei ze. Terwijl ze hem dicht tegen haar aantrok.
Ze gaf hem een zoentje op zijn voorhoofd en woelde door zijn blonde haren.
“Kom, voor de dag ermee. Heb je al met een meisje gevreeën?” Vroeg ze ineens op de man af.
“Ja. Met Nancy, op het zwembad in het kleedhokje.”
“Vertel me alles, hoe ging het? Hoe vaak kwam je klaar? Heb je je pik in haar gleufje gestoken?”
Danny begon te vertellen over die middag in het zwembad, anderhalve maand geleden.
Ze mochten het laatste kwartier van het zwemuurtje vrij zwemmen.
Kelvin sprak hem aan. "Jij ziet die Nancy zitten hé maat.” Zei hij.
“Ja, is een toffe, kan lekker kussen en ik denk wel dat ze meer wil.”
“Ewel dan.” Zei Kelvin. "Ga naar haar toe en zeg dat je het met haar wil doen. In de kleedkamers kan het best, in die doolhof wordt je niet snel betrapt hoor."
Danny dacht, “waarom niet?”
Hij zwom er naartoe, ze was met een vriendin wat aan het babbelen.
“Nancy schatje kom eens?” Vroeg hij.
Hij omhelsde haar en gaf haar een zoentje vlak bij haar oren.
“Nancy ge maakt me zot schat. Ik zou graag uw badpak willen uittrekken en u overal kussen en strelen.”
Nancy moest lachen, kreeg een kleur.
“Toch niet hier hoop ik?”
“Nee, in één van de kleedhokjes. Daar zijn we ongestoord. Ik wil je kussen en je voelen schatje, ik ben zo zot van u.”
Nancy twijfelde. "Ach waarom niet. We zien elkaar daar OK."

Elk apart zodat de leraar niets in de gaten had, liepen ze naar de kleedkamers.
Danny haalde eerst een condoom uit zijn kastje.
“Dit is het moment.” Dacht hij.
Hij liep langs de eindeloze rij kleedhokjes. “Psst.” Hhoorde hij.
Nancy trok hem binnen en begon hem te kussen.
Hij trok haar badpakje uit en begon aan haar borsten te likken.
Voelde met zijn hand tussen haar benen.
“Ietsje hoger Danny, ooh jaaaah daar, daar.” Kreunde ze.
Intussen trok Nancy zijn zwembroek naar beneden en begon speels met zijn pik te spelen.
“Doe je condoom om.” Smeekte ze. “En neuk me Danny.”
Danny spreidde haar benen en drong in haar binnen. Maar na drie stoten kwam hij klaar.
Deed het condoom uit en legde het in een hoekje.
“Heb  je nog ‘kapootjes'?" vroeg ze?
“Nee.” Zei Danny.
“Oh shit, loser.” Zei ze.
“Moest ge nu zo snel klaarkomen, ik sta zo heet als een konijn gast.”
Ze deed haar badpak aan en verliet het kleedhokje.
“Fuck.” Zei Danny.
Trish aanhoorde het verhaal en moest erom lachen.
“Wat jammer toch schat.” Zei ze.
Ze liepen weg van het strand, de duinen in.
Daar was het rustiger.
Terwijl Danny vertelde had Trish haar bovenstukje uitgedaan en genoot van de zon op haar ontblote bovenlijf.
Trish troonde Danny mee naar een rustig plekje met vee struiken en hier en daar wat bomen.
Daar was een plekje tussen het groen, iets lager gelegen en ver van de wandelpaden.
Daar legde ze haar tas neer die ze voordien even ging halen voor ze met Danny het strand opliep.
Ze haalde er een groot strandlaken uit en spreidde dit uit.
Ze deed ook haar slipje uit en legde zich languit op het strandlaken.
Danny wilde naast haar zitten, maar ineens greep ze met beide handen naar zijn short.
“Trek uit schatje, ik wil je pik zien lekkere vent.”
Danny deed zijn short uit en ging naast Trish liggen.
“Hmmm wat een lekkere pik Danny”, zei Trish, terwijl ze hem gretig in haar handen nam.
Ze begon hem te pijpen.
Danny wist niet wat hem overkwam, maar hij genoot ervan.
“Hmm zo’n grote, dikke, vlezige pik, lekkeeeerrrr!!” Kirde ze gelukzalig.
Ze likte zijn eikel en streelde zijn ballen.
Danny kwam klaar, in haar mond.
Maar Trish gunde hem geen rust.
Ze nam zijn penis in haar handen en speelde ermee zodat hij lekker stijf bleef.
En ging dan schrijlings op hem zitten, liet zijn pik tussen haar benen schuiven.
En ging zo op hem neer op zijn lekkere dikke paal.
“Oooh, oooh.... Jaaah die is zo lekker.” Kreunde ze.
Ze legde zijn handen op haar borsten.
“Speel met mijn tetten Dannyboy, oooh jaaah.”
Ze sloeg haar hoofd achterover en kreunde van puur genot.
De zon scheen over haar heerlijke lichaam.
Ze streelde Danny’s borstkas, en zo lager tot naar zijn buik.
En dan weer terug.
Ze liet hem genieten.
Danny streelde haar borsten, haar buik, rug en kontje.
Hij kreunde en zuchtte, wist met zijn genot geen blijf.
Kwam voor een tweede keer klaar.
In haar heerlijke grotje.
Hij voelde zijn sperma vloeien.
Daarna nestelde Trish zich voldaan tegen hem.
Haar hoofdje op zijn brede borstkas.
Een blosje op haar wangen.
“Dat was zo zalig Danny.
Ik heb zo genoten van je zalige dikke pik schat."
Danny woelde door haar lange ravenzwarte haren.
“Van waar zijde gij, schatje?” Vroeg Trish.
“Antwerpen.” Zei Danny. “’t Kiel.”
“Ooh tof." zei Trish.
“Ik ben van Kapellen. Allez mijn moeder woont daar. Maar daar heb ik al drie jaar geen contact meer mee.”
Ze lachte schamper.

“Ooit woonde ik met mijn pa en ma in een klein dorpke in de Kempen.
Mijne pa, dat was een echte natuurmens. We woonden in een klein hoevetje tenmidden van de bossen.
Pa kweekte biologische groenten en hoe vaak heb ik in de bossen rondom het huis niet gespeeld? Kampen gebouwd? Verstoppertje gespeeld?
Het was de mooiste tijd van mijn leven.
Toen kwam vader om bij een vreemd ongeluk.
Hij werd aangereden door een auto, de chauffeur pleegde vluchtmisdrijf.
Ik was ontroostbaar.
Moeder niet.
Die hertrouwde al na een half jaar.
Met Frans, een man waar ze stiekem een verhouding mee had.
De teef!"
Dat laatste sprak Trish uit met venijn in haar stem.
Het was duidelijk dat het flink scheef zat tussen Trish en haar moeder.
Ze hervatte haar verhaal.
“Frans Tilborghs was een welstellende advocaat. Een man met aanzien, een man die vooruit wilde in het leven en dat graag liet zien.
Riante villa in Kapellen, dure Mercedes en voor mijn moeder een BMW cabriolet.
Het kon niet op.
Dit was duidelijk het leven dat mijn moeder wou.
Als kind besefte ik daar maar weinig van.
Maar blijkbaar was moeder niet te vinden voor het leven in de natuur waar mijn papa en ikzelf zo gek van waren.
Ze verweet hem een gebrek aan ambitie, ze vond hem een lanterfanter en een dromer.
En ze beweerde dat er niets van mij terecht zou komen met hem als voorbeeld.
Mijn moeder.” Zei Trish.
“Liet haar eigen vent, mijn vader… VERMOORDEN !!!!!”
Ze heeft zichzelf meermaals verraden in de kletterende ruzies die we hadden.
Ik hoor het haar nog zeggen.
“Uwe pa had veel vroeger moeten verongelukken, dan viel er misschien nog iets met u aan te vangen!”
"TEEF !!!!!” Herhaalde ze nogmaals. Een traan bengelde over haar wangen.
“Pa, dat was de tofste en liefste mens op deze wereld.
Hij had een hart voor de natuur, voor de dieren.
Samen voerden we egeltjes en observeerden we vogels.
We hielden konijntjes, cavia’s en andere kleine diertjes in hokken en ik mocht ervoor zorgen.
Ik zie hem nog liefdevol toekijken toen ik ze voerde en verzorgde.
We speelden samen met de honden.
Toen hij stierf". Trish huilde zachtjes.
“Stortte mijn wereld in."
Danny streelde zacht haar haren en zoende zachtjes haar voorhoofd en haar wangen.
“Bij Frans Tilborghs thuis was alles anders.
Ik moest in Chique kleren rondlopen, mocht nauwelijks buiten.
Oh ja ik had een eigen kamer met TV en stereo installatie.
Maar daarvoor moest ik mijn vrijheid opgeven.
En moest samenleven met de dochters van Frans, mijn stiefzussen.
Stuk voor stuk gemene, rotverwende krengen.
Die op me neerkeken.
Me elke dag lieten merken dat ik te min voor hen was.
Dat ze mij niet voor vol aanzagen.
Ik was voor hen een boerentrien uit een boerendorp in de Kempen.
Ik beet van me af, rebelleerde tegen heel dat gedoe.
Ruzie dat daarvan kwam met mijn moeder.
Wie kreeg de schuld?  Ik.
Want ik moest me maar aanpassen, niet zo lastig doen.
Het stond haar echt tegen dat ik niet wilde plooien naar haar willetje.
Dat dat hele kleinburgerlijke gedoe met fijne maniertjes, schone schijn en materialistisch gezeik me niet aanstond.
Ik werd verliefd, had een vriendje.
Lucas.
Een lieve gast.
Hij ontmaagde me.
Het was zo schoon.
Hij leerde me genieten.
Maar ja, hij was te min voor moeder en ‘meneer Tilborghs’ de omhooggevallen advocaat die enkel leefde voor geld en zijn fucking status.
Hij was een jongen die al op zijn zestiende op een kamertje in Antwerpen woonde.
Hij kwam rond door allerlei jobs uit te oefenen.
En voor de rest, leefde hij van zijn kunst.
Maakte schilderijen en boetseerde mooie beeldjes.
Die verkocht hij dan op straat.
Of zong en speelde gitaar in bruine kroegen.
Ik zocht hem op.
Spijbelde, in plaats van naar ’t school te gaan. Zocht ik hem op in de stad.
Waar we dan zalig hebben gevreeën.
En hij mij vereeuwigde in een prachtig schilderij.
Ma en Frans Tilborghs kwamen erop uit.
Betrapten me in de stad waar we in het stadspark hand in hand liepen.
Ma sloeg me en schold me uit midden in het park, terwijl de mensen erop stonden te kijken.
Ze deden er alles aan om mij en Lucas uit elkaar te krijgen.
Ma probeerde op hem in te praten.
Dat ik moest omgaan met jongens ‘van mijn stand’.
Het hielp niet.
Tilborghs slaagde erin hem in de cel te krijgen voor drugsbezit.
Deed er alles aan om hem te kraken.
Maakte hem zwart.
Als zijnde een nozem die eerbare meisjes in hun ongeluk liet lopen.
Lucas ging eraan kapot.
Ik vloog op kostschool.
Ma hoopte dat ze me daar zouden ‘temmen’.
Dat ze er daar in zouden slagen om van mij een eerbaar meisje te maken.
Een meisje dat zou leven naar hun wensen.
Maar ik ging nog harder rebelleren.
Zeker toen ik hoorde dat Lucas zelfmoord pleegde.
Hij kon niet verkroppen dat wij uit elkaar waren, uit elkaar werden gedreven.
Die jongen hield oprecht van me.
Maar kreeg in de cel te horen dat ik met een andere jongen verkering had.
Kreeg een foto onder ogen van mij met een andere jongen, genomen op zo’n chichi feestje.
Het raakte hem diep in het hart.
Hij verhing zich in zijn cel.
Lucas…
Hij kon het niet plaatsen met de lieve brieven die ik hem stiekem bleef sturen.
Uit liefde voor hem.
Ik wilde hem steunen, hem moed inspreken.
Het maakte hem alleen maar meer verward.
Zijn laatste woorden waren, “zeg tegen leugenares Trish dat ik haar nooit meer wil zien."
Dat doet nog altijd zo’n pijn Danny”.

Trish huilde.
“Sorry Dannyboy dat ik  je hiermee lastig val.
Het moest er ineens uit.
Weet je waarom?
Je doet me denken aan Lucas.
Vooral als je met me vrijt.
Zo intens, zo passioneel.
Zoals je kust en me streelt.
Danny.
Je bent een lieve maar o zo hete en passionele knaap.
Je hebt nu al mijn hart gestolen.
Een blijvende indruk op me gemaakt.
Daarom wilde ik je dit alles vertellen lieve schat.”
Ze keek Danny strak aan, vol liefde, vol passie.
Ze kuste hem.
Streelde hem.
Danny’s lid werd weer hard.
Ze lag op haar rug en trok hem naar zich toe.
“Neuk me Dannyboy.
Neuk je zo hard je kan.
Oooh jaaah !!!
Neuk me Dannyboy!”
Danny gaf Trish een stevige beurt.
“Harder, harder!” S

meekte ze.
Hij gaf zich helemaal.
Ze kreunde en smeekte.
Zo gingen ze beiden op in het liefdesspel.
Vreeën de hele middag in dit lommerrijke plekje midden in de duinen.
Een laaiende passie vlamde op.
Een mooi verhaal begon.

De Confrontatie slot

Sandra heeft ons verlaten.
Het deed haar vrienden zoveel pijn.
Om nooit meer haar frisse en opgewekte stem te horen.
Nooit meer haar mooie glimlach te zien.
Die kuiltjes in haar wangen.
Die altijd twinkelende groene ogen van haar.
Het deed pijn.
Te beseffen dat ze voor eeuwig uit hun midden werd weggerukt.
Door toedoen van die smeerlap van een Francis Pelckmans en zijn kompanen.
Diezelfde dag nog werd hij opgepakt door Franse Gendarmes.
En naar een plaatselijk ziekenhuis gebracht.
Door de klappen had hij een barst in zijn schedel.
Zijn kompaan Abdel sleurde hem nog in de auto.
Wat hij beter niet had gedaan.
Daardoor kreeg Francis een hersenbloeding.
Over de helft van zijn lichaam is hij nu verlamd.
Zal nooit meer de oude worden.
Zal geen enkele vrouw meer molesteren of vernederen.
Ook Mohammed Al-Hassan werd in een netelige positie aangetroffen in het bos.
Aangevallen door een everzwijn.
Net goed.
Ze verdienen niet beter.
Ja toch...
Door hen is een lieve en talentvolle jonge vrouw wiens leven nog moest beginnen veel te vroeg aan haar einde gekomen.
Door hen zijn zovele mensen in diepe rouw gedompeld.

Een week later weerklonk het geluid van zware bronzen klokken over de stad.
De mensen stroomden in grote toe bij de grote kerk.
Om Sandra de laatste eer te bewijzen.
Ingetogen passeerden ze langs de lichtbruine kist.
Hielden even halt, sommigen knikten.
Andere mompelden iets.
Om dan hun rouwbetuigingen over te maken aan de diepbedroefde nabestaanden.
Daarna werd de kist naar voren gedragen.
Terwijl het kerkkoor één van haar lievelingsliedjes zong.
“You’ve got a friend in me." Uit de film Toy Story.
Een liedje dat zo hard aan haar herinnerde.
Want Sandra was een meisje dat nog wist wat echte vriendschap was.
En dat had al wie haar kende geweten.
Daarom was het verdriet dan ook zo groot.
Er werd hulde gebracht aan jonge dappere vrouw die opstond voor haar idealen en vocht voor de waardigheid van elke vrouw.
Onder de aanwezigen was ook Katrien Valcke de politie agente die Sandra in haar laatste minuten bijstond.
Ze werd warm onthaald en uitvoerig bedankt.
“Je stond haar bij in haar allerlaatste momenten. En bracht na die uren van angst en pijn toch een beetje rust in haar hart. Dit betekent zoveel voor ons." Zei Sandra’s moeder toen ze voor een bomvolle kerk een afscheidsrede hield voor haar overleden dochter. Met tranen in de ogen.
Na de sobere maar erg emotionele plechtigheid reed een met bloemen getooide lijkwagen door de stad.
Overal waar ze passeerden hielden de mensen halt.
Velen deden eerbiedig hun hoed af en oudere mensen maakten met gebogen hoofd een kruisteken.
Het was stiller dan anders die dag.
Ondanks het feit dat het een mooie warme zomerdag was.
Hing er een bedrukte sfeer.
De auto hield halt bij het kerkhof.
Sandra werd naar haar laatste rustplaats gedragen.
In bijzijn van haar Caroline, haar ouders en familie.
En enkele van haar beste vrienden.
Ze stonden bij het graf.
En zagen de kist traag naar beneden zakken.
Sandra's lichaam werd aan de aarde toevertrouwt.
Het ultieme afscheid.
Er klonk zacht gesnik.
En diep gezucht.
Caroline hield Melissa, Sandra’s jongere zus dicht tegen zich aan.
Het meisje huilde stilletjes.
Caroline droogde zacht haar tranen met een zakdoek.
Hoewel ook zij verscheurd was door onmetelijk verdriet.
Verzachtte het voor haar de pijn om Sandra’s jongere zusje te troosten en haar moed in te spreken.
Jeroen omhelsde zijn liefste Cornelia.
Verbeet zijn tranen.
Maar de droevige trek op zijn gezicht sprak boekdelen.
Zijn hart zat vol verdriet.
Daarna werd het graf dichtgemaakt.

Even later verlieten ze het kerkhof.
Op vijf minuutjes wandelen was er een taverne met een zaal achteraan.
Waar men samenkwam voor de zogenaamde koffietafel.
Het was er stil.
De emoties van de uitvaart zinderden nog lang na.
Ook Katrien Valcke de fietsende politieagente die Sandra zag sterven was aanwezig.
Ze luisterde geboeid maar met betraande ogen naar de herinneringen over Sandra die werden opgehaald.
Maar ook zij had een verhaal.
Waarin Francis Pelckmans een smerige rol speelde.
“Ik had een broere.” Zei ze met haar typisch West-Vlaamse tongval.
“Pascal, vier jaar oeder dan ek. De stoere macho die oltied opkwam voe ze joengere zusje.
Groot, breedgeschoederd, ne beer van ne keirel en van ‘nietend’ benauwd.
Je (hij in het West-Vlaams) was sportief, kost lopen lik nen oazewind (hazewind) en vechten lik ne leeuw. Mor dat deed ie juste mor als ze hem uitdaagden.
Zijn droom was in het leger gaan. Liefst van al bie de Paracommando’s.
Ook al was voader der geweldig tegen.
Ah ja, je wilde hem als zijn opvolger om later de boerderij over te nemen.
Mor Pascal deed zijn goesting.
Je ging in dienst.
Je slaagde voor de selectieproeven, met grote onderscheiding zelfs.
En je begon aan zijn opleiding.
Den instructeur van dienst was diene ‘nieweirt’ (nietsnut, ellendeling) van ne Francis Pelckmans.
Je kost Pascal zijn kop niet verdragen, dat was ol vanaf het begin duidelijk”.
Katrien had het moeilijk, maar Caroline en Sabine, Sandra’s mama ondersteunden haar.
En lieten zo weten dat ze met haar meevoelden.
“Pascal vertelde veel aan mien. Dingen die hij aan pa en ma niet kwijt kon.
Je zou vader nogal horen. “En zie je wel, khen olsang gezeit dat dat nietend voe joen is.
Joen plekke es op de boerofstee zeune”.
Diene Pelckmans pikte Pascal altijd eruit voor de smeirige karweitjes en de lastigste corvee’s.
En je schold hem om de haverklap uit voor ‘domme boerenkinkel’ of ‘West-Vlaamse boerenworst’.
Nu was het zo, diene Pelckmans deed niets liever dan de zwakkere jongens uit zijn groep vernederen en treiteren. Tot ze er de brui aan gaven.
Zo haalde hij de zwakkelingen eruit.
Pascal ‘kost’ doar nie  tegen.
Je ging naar die jongens toe en monterde hem op.
Zo was Pascal. Ne jongen met een hart van koekebrood.
Zo kreeg hij nog meer moeilijkheden.
Op een dag… " Katrien voelde de tranen in haar opkomen.
Snikkend vertelde ze over die ene dag lang geleden toen ze zelf zestien jaar was.
Een legerofficier kwam het erf opgelopen met een vreselijk bericht.
Pascal had zich in de bossen even buiten het kamp waar de groep para’s op manoeuvres was verhangen.
De schok was groot voor de familie.
Vader Georges Valcke zou de dood van zijn oudste zoon nooit meer te boven komen.
Ook voor Katrien was de dood van haar grote ‘broere’, ‘heure kameroad’ een grote schok.
Pas jaren later kwam ze te weten onder welke omstandigheden haar broer stierf.
Die avond kwam hij terug van een dropping.
Samen met een andere jongen.
Pelckmans had hem met opzet samen met een angstige jongen op dropping gestuurd.
Een jongen van wie hij goed wist dat hij niet geschikt was als para.
Hij hoopte dat ze buiten de voorziene tijd zouden aankomen en daarna zou hij Pascal die in zijn ogen veel te braaf was om een goede para te kunnen zijn.
Eens goed de mantel uitvegen.
Maar Pascal wist de jongen te motiveren, zodanig dat hij zichzelf wist te overtreffen.
Ze kwamen ruim op tijd aan.
Pelckmans ging over de rooie.
“Weet je wat jullie zijn?” Briesde hij.
“Smerige jeanetten. Ja dat zijn jullie.
En zo zal heel het regiment jullie zien.
Als twee smerige flikkers die tijdens de dropping in elkaars gat kropen.
Vooruit, meekopen de bossen in stelletje miezerige flikkers.”
Pascal werd razend.
“Ey keirel wuk zieje ghie van plan? Gestoorde zot?"
Maar Pelckmans greep hem meteen bij de keel.
“Dat zal je zo meteen wel merken West-Vlaamse boerenworst.” Grijnsde hij.
“Boerenkinkels horen niet thuis bij de para’s, maar op hun mesthoop.
Wie niet meewerkt aan het elimineren van de zwakkelingen uit de groep hoort bij de para’s zeker niet thuis.
En wie bij de para’s niet thuishoort die krijg ik wel weg. Lukt het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks.”
Met een ijzeren staaf in de hand dwong Pelckmans de jongens om zich uit te kleden.
Hij haalde een Polaroid fototoestel uit zijn zak en hield die in aanslag.
“Jij”! Riep hij naar de andere jongen. Neem je vriendje zijn lul maar in zijn mond en zuig eraan.
En vlug een beetje of moet ik wat komen helpen” riep hij, dreigend met zijn ijzeren staaf.
Bevend als een riet deed de jongen wat Pelckmans van hem eiste.
Zo dwong hij de jongens tot allerlei seksuele handelingen en zette dat op foto.
Daarna grijnsde hij met de Polaroid foto’s in zijn handen.
Zo meteen toon ik dit aan jullie kameraden, ze zullen me wel geloven als ik zeg dat ik jullie zo betrapte.
Dit was voor Pascal en de andere jongen teveel.
Ze wisten dat ze meteen door de hele groep ‘persona non grata’ zouden zijn.
Ze trokken hun kleren aan, zochten een eind touw ergens in het kampement.
En diep in de bossen vonden ze de volgende dag hun lichamen bengelend aan een touw.

Caroline wreef zacht door de haren van Katrien die hartverscheurend huilde.
“Zie je”, zei ze snikkend.
“Ik las Sandra haar boek. Telkens weer.
Ik herinnerde me hoe ze destijds die Pelckmans zijn vet gaf in de rechtszaal.
Daarom kocht ik haar boek.
Ik hoopte haar ooit te ontmoeten. Tijdens een signeersessie of zo.
Ik was ook al van plan om haar na de congé een mail te sturen.
Haar mijn verhaal te doen.
Haar woorden raakten me zo diep.
Dat meisje was zo wijs. Elk woord dat ze neerzette raakte me.
En net ik vond haar die ochtend.
Zwaar gewond… Stervende.
Kan er nog altijd niet van over." Zei Katrien huilend.
Caroline herkende het.
“Zo voelde ik het ook” zei ze.
Toen ik het proces bijwoonde.
Ik raakte zo hard in de ban van haar.
Maakte contact.
Het klikte meteen.
Ze werd mijn lieve vrouwtje.”
Er ontstond een band tussen de twee vrouwen.
Caroline nam Katrien haar hand vast.
“Het is voor mij een grote troost te weten dat Sandra niet alleen was in haar laatste minuten.
Dat ze door jou aanwezigheid tot rust kon komen.
Na alle pijn en angst die ze doorstond.
Merci Katrien.” Zei ze snikkend.
En omhelsde haar.
Het werd zowaar even stil in de zaal.
Het gemis sneed diep in de harten van de aanwezigen.
Jeroen stond ineens op.
“Wat is er”? Vroeg Cornelia.
“Ik heb frisse lucht nodig”, zei hij.
En hij ging naar buiten.

Hij wandelde over de brug nabij de eetgelegenheid waar de koffietafel plaatsvond.
Staarde naar het water onder hem.
Zuchtte diep.
“Lieve Sandra.” Stamelde hij.
Met vochtige ogen.
“Ik had je godverdomme zo lief schat.
Die jaren met jou waren de mooiste van mijn hele leven.
En nu ben je weg.
Die smeerlap is er nu echt in geslaagd om jou van mij weg te sleuren.”
Hij nam een steen en keilde die in het water.
“GODVERDOMME!!!!" Schreeuwde hij.
Hij huilde.
Na een minuut of vijf wandelde hij verder.
De stad in.
Na de treurige ochtend waarin de inwoners bedroeft afscheid namen van hun betreurde stadsgenote.
Leek het leven zich weer te hervatten.
Op het marktplein zaten de terrasjes weer goed vol.
Het was een warme zomerdag dus dat hoefde niemand te verwonderen.
Sandra stierf net op het moment dat het eindelijk begon te zomeren.
Dat maakte het verdriet nog zo groot.
In de winkelstraat was het weer een druk heen en weer geloop.
Hier en daar hing nog het overlijdensbericht dat de dood van Sandra aankondigde aan een uitstalraam.
Op sommige plaatsen haar foto die paginagroot in de krant stond.
Eronder een tekst.
“Wij vergeten je nooit lieve Sandra”.
Bij het station stapte hij zijn favoriete café binnen.
Café Dinky Toys.
Hier brachten Sandra en hijzelf veel mooie uren door.
Samen met hun vele vrienden.
Vaak na schooltijd, soms tijdens de schooluren.
Gezellig wat ‘brossen'.
Jeroen zette zich aan de toog.
Bestelde een whisky, puur.
Dronk die op.
Bestelde een tweede.
Staarde voor zich uit, met een traan in zijn ogen.
“Gaat het maat?" Vroeg Willem de cafébaas bezorgd?
“Nee." Antwoordde Jeroen.
Ben weggegaan, iedereen is nog aanwezig op de koffietafel, maar ik had frisse lucht nodig en ben daarom opgestapt”.
“Frisse lucht, en een goei borrel." Zei de baas.
“Ik versta dat jongen.
Heb ook al zoveel fijne mensen verloren in mijn leven”.
“Ik zag haar graag.” Zei Jeroen snikkend.
“Godverdomme ik zag haar zo fucking graag.
Met heel mijn hart heb ik van haar gehouden.
Elk uur aan haar zijde was zo schoon.
En nu… is ze weg. Voorgoed."
Hij nam nog een slok.
“Kijk, ik zie Cornelia zielsgraag. Ze is een schat van een meisje.
En binnenkort de moeder van mijn kind.
Ik wilde Sandra het nog vertellen, tijdens onze reis.
Wilde haar voorstellen om meter te worden van ons kindje.
Ik weet zeker dat ze dat met veel plezier zou gedaan hebben.”
Jeroen zweeg even, droogde zijn tranen.
“Sandra bracht ons samen. En daar ben ik haar dankbaar voor.
Het zegt veel over hoe graag ze me zag, niet alleen als ‘haar lief’. Maar ook als goede vriend.
Wij hadden zo’n goeie band samen.
Twaalf jaar was ik.
Toen ik haar leerde kennen.
We zaten in dezelfde school. Het eerste middelbaar.
Nieuwe school, nieuwe leraars, nieuwe klasgenoten.
Ooit de ‘groten’ van de school.
Nu terug de kleintjes, de pispalen.
We vonden elkaar.
Het klikte.
Maar eerst gewoon als klasgenoten, samen wat babbelen in de pauze en zo”.
Jeroen bestelde nog een whisky.
“Maar toen. Toen kwam dat ene vreselijke moment.
Die mij maar ook mijn beide ouders zo hard raakte.
Het was ergens in Mei.
We gingen naar een barbecue, bij vrienden van mijn ouders.
Pa ma, mijn kleine zusje Hanne… en ik.
De sfeer was gezellig en het eten lekker.
De kippenbillen waren niet doorbakken, maar niemand had er erg in.
Tot ’s avond.
We werden ziek, mijn zusje en ik.
Ik kreeg diarree en zat de halve nacht op de pot.
Maar mijn zusje was er erger aan toe.
Ze werd ziek.
Erg ziek.
Werd naar het ziekenhuis overgebracht.
Ik bleef thuis, mijn grootmoeder bleef bij me.
De volgende dag kwam ze me wekken, met tranen in de ogen.
“Jeroen lieve jongen.” Zei ze.
“Je zusje, ons Hanneke. Ze is niet meer.”
Mijn wereld stortte in.
Hanneke was mijn lieve kleine zusje.
Ik was de grote broer.
Die voor haar opkwam als ze haar lastig vielen in de klas of op het speelplein.
Die met haar mee naar de speeltuin ging.
Die… “

De emoties werden Jeroen te machtig.
Hij huilde.
“Sandra heeft me getroost, ze hielp me het verlies van mijn zusje te verwerken.
Gewoon… door er te zijn.
Te praten.
Vaak wandelden we door het park.
Gewoon babbelen.
Urenlang.
Zo ontstond er een hechte band.
Die niet stuk te krijgen was.
Als ik huilde, wreef ze over mijn rug.
Zalig was dat.
Dan zei ik “niet ophouden Sanneke, ik word daar zo rustig van.”
En dat was ook zo.
Eerst was ze gewoon een toffe vriendin, mijn maatje.
Maar toen. We waren zestien.
Ontstond er een vlammetje in ons hart.
Een klein vlammetje.
We gingen naar een fuif.
Met al onze kameraden.
Het was gewoon keitof.
Er werd gedronken.
Massa’s bier.
De muziek was vet.
Toen draaiden ze een fantastisch mooie slow.
Ik sloot Sandra in mijn armen.
We dansten.
Haar licht bezwete lichaam tegen het mijne.
Het was zo heerlijk.
Ik rook haar geur.
Voelde haar licht kleffe huid.
Ik hoorde haar zachte frisse stem.
Ik gaf haar een zoentje, op de wang. Dan zo naar haar oor.
“Oh Jeroen, da’s zo fijn.” Fluisterde ze.
Ineens keken we elkaar aan.
We zeiden geen woord.
En begonnen te kussen.
Een lange tongzoen.
Ook toen het liedje al lang uit was stonden we nog innig te kussen.
Dat kleine vlammetje werd een laaiend vuur van passie.
Ze zei het meteen.
Zonder blikken of blozen.
“Ik wil seks met jou Jeroen.”
We trokken ons terug.
In het toilet.
Ongegeneerd.
Zo groot was onze goesting.
Naar elkaar.
Twee uur hebben we op het toilet gevreeën.
Zo heftig verlangden we naar elkaar.
Sandra, ze was een echte seksgodin.
Ze kon me zo laten genieten.
Op een keer.
Mijn ouders waren een weekendje weg.
We sloten ons op in de kamer.
Twee dagen en twee nachten lang hadden we de heerlijkste seks.
Ze vertelde, ze viel stiekem op meisjes.
Ze vroeg of ik niet eens een triootje wilde doen.
“Dat is toch de droom van elke man, en jij bent zon onverzadigbaar.
Ik weet zeker dat je ervan zal genieten.”
En zo gebeurde het.
We gingen naar fuiven of op café.
En zij versierde een meisje.
Heerlijk hoe ze met zo’n meisje stond te flirten, te dansen.
En daarna… Hmmm”.
Weer staarde hij voor zich uit.
Prevelde stilletjes haar naam.
“Sandra.”
“Je mist haar hé”, zei een man die naast hem zat.
“Ze was mijn eerste echte liefde. Mijn hartsvriendin.
De band tussen ons, dat was iets… uniek.
Toen kwam die rotzak tussen ons in.
Hij verkrachtte haar.
Ze liep een zwaar trauma op.
Ze zou nooit meer zo van seks kunnen genieten als voorheen.
Niet met een man.
Dat vrat aan haar.
Dat ze mij niets meer kon bieden.
Dat ze mij haar lichaam niet meer kon schenken.
Op een dag stuurde ze me een bericht.
Ze wilde met me spreken.
Ik zag het verdriet in haar ogen.
Ze maakte het uit.
Ik was verscheurd door verdriet.
Liep weg.
Huilend.
Toen zat ik ook hier aan de toog.
Ik heb me toen een stuk in mijn kl**en gezopen.
Van verdriet.
De volgende dag vernam ik dat ze in het ziekenhuis lag.
Na een zelfmoordpoging.
Ik voelde me rot… ECHT ROT!!!
Weet je waarom?
Omdat ik alleen met mijn eigen verdriet bezig was.
Verdriet omdat het uit was.
Terwijl zij het zoveel moeilijker had.
Er haast onderdoor ging.
Ik had het me vast mijn leven lang beklaagd moest ze toen gestorven zijn.
Maar ze kwam er weer bovenop.
We hadden een lang gesprek.
Ze zei dat ik me nergens schuldig over moest voelen.
Er was maar één iemand die de oorzaak was van al haar verdriet en pijn.
Dat is dat stuk verdriet dat niet waard is dat ik zijn naam hier vernoem.”
Jeroen verborg zijn gezicht in zijn handen en legde zijn hoofd op tafel.
En huilde hartverscheurend.
Rondom hen enkele andere gasten die hem kenden.
Waaronder een goede vriend van hem.
Ze lieten hem uithuilen.
Eén van hen wreef zacht over zijn rug.
“Sorry.” Zei hij ineens.
“Mijn hart doet pijn.
Zoveel pijn.
Ik mis haar.
Ik krijg die verdomde helse pijn niet uit mijn hart.
Zo diep zit het."

Lieve Sandra.
Te vroeg verliet je deze wereld.
Op de vlucht voor een losgeslagen crimineel met een wapen.
Klom je op een veel te steile helling.
De pijn over je lichaam verbijtend.
Maar de strijd was ongelijk.
Want hij had een wapen.
En schoot om te doden.
Je hart werd geraakt.
Vol pijn en angst lag je zieltogend in dat bos.
Tot die lieve Katrien Valcke je vond.
En je bijstond in je laatste minuten.
Toen ging je weg.
VOORGOED!!!!
Je vrienden en familie wenen, hun verdriet is onmetelijk groot.
Je leven was mooi maar… VEEL TE KORT!!!
Maar je boodschap zal eeuwig blijven nazinderen.
De verkoop van het mooie boek dat je schreef haalt hoge toppen.
Mensen praten over jou.
De kranten schrijven niet alleen over jou plotse en veel te vroege dood.
Maar ook over de woorden die je zei en schreef.
Over de moed die vele misbruikte meisjes en vrouwen daaruit hebben geput.
Over het maatschappelijke debat dat eruit voortvloeide.
Tot zelfs in de hoogste politieke kringen.
Maar ook… Over hoe je elke dag weer van het leven genoot.
Van de liefde en passie van je lieve vriend Jeroen.
En daarna van je vrouwtje Caroline.
Je bent dood.
Maar je geest waart nog altijd rond.
In de harten van al diegenen die ooit door jou vriendschap en je mooie woorden werden geraakt.
En van die paar mensen aan wie je je liefde en je lichaam schonk.
Jeroen, Caroline. En nog een paar anderen op wie je je oog liet vallen.
Met volle goesting.
Want het mag gezegd. Je was een gezonde vrouw met gezonde verlangens.
Dat is geen schande.
Het leven kan wreed zijn.
Niet alleen voor jou en voor diegenen die jou nu zo hard moeten missen.
Maar ook voor Francis/Abdullah Pelckmans.
Hij is nu geïnterneerd, zit in een gesloten instelling.
Hij kan niet meer spreken, niet meer zelfstandig eten.
Door die klappen die je hem gaf.
Ach, eigenlijk verdient hij niet beter.
Velen zeggen, “ach waarom laten ze die smeerlap niet gewoon creperen?"
Maar zo is het in het leven.
Alleen in slechte actiefilms sterft de slechterik een vreselijke dood.
In het echte leven is het vaak anders.
Goede, zachte mensen laten het leven.
Zomaar, zonder dat men daarop is voorbereid.
Klootzakken gaan hun gang.
Tot ze op een dag… hun meerdere tegenkomen.
Ook de andere man, die drie fatale kogels op jou afvuurde ontkwam niet aan zijn lot.
Een everzwijn viel hem aan.
Eén van zijn slagtanden raakte hem vol tussen de benen.
Een politieagent vond hem kermend van de pijn.
En een kruis vol bloed.
Hij zal nooit meer kunnen…. Je weet wel wat hé.
Maar ook nooit meer kunnen lopen zonder krukken.
Want bij de aanval ging zijn pistool dat hij nog vasthield af.
En verbrijzelde zijn knie.
Sandra.
Nu ben je in het hiernamaals.
De hemel zullen sommigen zeggen.
Maar dat is zo Katholiek.
Nu ben je bij Inez.
Die lieve Inez, die moegestreden van de pijn zich van het leven benam.
En bij Pascal de broer van Katrien.
En bij  Hanneke, het zusje van Jeroen die je zo liefhad.
En bij je oma langs moeders zijde.
Om wie je zoveel verdriet had toen ze heenging.
Ik weet zeker… Dat ze je warm zullen onthalen.

VAARWEL SANDRA!!

De Confrontatie 4

Het was angstaanjagend stil in het dichte woud ver van de bewoonde wereld.
Enkel doorsneden door een rijbaan die langs de heuvels naar de Franse grens slingerde.
Daar reed een groep Vlaamse wielertoeristen.
Ze kwamen uit Bavikhove. “Deelgemeinte van Oarelbeke (In WestVloandren).Vijf mannen en twee vrouwen.
Elk jaar maakten ze een meerdaagse trip. Met als bedoeling zoveel mogelijk kilometers bij elkaar te fietsen.
De ene keer naar de Franse Opaalkust, de andere keer naar Zeeland. Vorig jaar naar het Zwarte Woud.
Maar dit jaar kozen ze voor de Ardennen.
En toch, konden ze het niet laten om een stukje ‘La Douce France’ aan één hunner uitgestippelde routes toe te voegen.
Eén van de twee vrouwen was Katrien Valcke.
40 jaar oud en van beroep inspecteur bij de Federale Politie.
Katrien was van geen kleintje vervaard.
“Grootgebracht met Bavikhoofse patatten van voadre ziene groend.”, zoals ze zelf steevast zei.
Dat zei voor diegenen die haar kenden al meer dan genoeg.
De ouderwetse West-Vlaamse arbeidsethiek gecombineerd met een onvervalste ‘no nonsense’ mentaliteit maakten deel uit van de opvoeding op de boerderij van de familie Valcke.
Als klein meisje bracht ze zonder vrees de koeien van de stal naar de weide. Zelfs van August, de 500 kilo zware dekstier die al meerdere prijzen op zijn palmares had staan en de familie een meer dan flinke stuiver opbracht had ze geen schrik.
Haar ouders noemden haar een ‘knechtebrokke’.
Voor de niet West-Vlamingen. Een meisje dat meer op een halve jongen leek.
Zo was ze ook.
In bomen klimmen, kampen bouwen, zeepkisten maken.
Ze deed niets liever.
Maar als er gewerkt moest worden konden haar ouders altijd op haar rekenen.
De mesthoop omkeren, de stallen kuisen, de kalfjes voederen
Katrien deed het met veel plezier.
"Ze zoe zie dadde nog nie zo slecht doen hier op de ‘boerhofstee’ als boerinne." Zei haar vader.
Die zijn oudste zoon verloor door omstandigheden die ik later zal uitleggen.
Maar Katrien koos een heel andere richting.
Katrien werd flik.
In  Brussel.
En de gangsters en straatcriminelen hadden het geweten.
Dat Inspecteur Katrien Valcke zich niet gauw laat intimideren.
18 jaar diende ze in onze hoofdstad.
Tot ze werd overgeplaatst.
Naar haar eigen regio.
“De Kortrijkse regio kampt met zware grenscriminaliteit”, zei haar overste.
“Onverschrokken gangsterbendes overvallen winkeliers en maken grote sommen buit.
De mensen willen dat er iets ondernomen wordt.
Liefst harde actie.
Jij bent van daar, je kent de streek.
En je geniet een uitstekende reputatie.
Iemand als jij kunnen ze daar best gebruiken”.

Zo belandde Katrien terug in haar geboortestreek.
En dat beviel haar best.
Ze vond er haar oude vrienden terug en knoopte de sociale banden die ze verloren raakte opnieuw aan.
Katrien is een sportieve dame.
Ze doet aan Karate en taekwondo. Liep al meerdere marathons en doet zelfs regelmatig zware triatlon wedstrijden.
En ze maalt meermaals per week haar kilometers af met de fiets.
Voor deze trip naar de Ardennen had ze verlof aangevraagd.
Dit wilde ze echt niet missen.
Het uitstapje met haar vrienden van Wielertoeristenclub ‘De Deurestampers'.
Die ochtend toen ze met haar wielervrienden zat te ontbijten kreeg ze telefoon van de commissaris.
Of ze het al gehoord heeft van de ontsnapping van Francis Pelckmans.
En of ze niet wilde uitkijken en als ze iets zag of opmerkte meteen zou bellen naar commissaris Lefevre.
Van de Federale Politie in Dinant.
Tuurlijk zou ze dat doen.
“Meinschenlief... Ak diene klootzak en mien anden krieg’n,’t  kan zien da’k em met me blote handen kastreren." Voegde ze eraan toe.
Ze had de hele zaak op de voet gevolgd.
Zelf had ze meer dan genoeg te maken gehad met verkrachtingszaken.
En de ellende die daar het gevolg van was.
Dergelijke mannen konden bij haar op geen enkele genade rekenen.
Maar er was nog een reden waarom ze Francis Pelckmans hartsgrondig haatte.
Een persoonlijke reden, die echter niets met verkrachting te maken had, maar wel met zijn optreden als instructeur bij de para's.

In het hotel, na elke rit en na het avondmaal met het bijbehorende ‘nagenieten’.
Trok Katrien zich op haar kamer terug.
Ze had onlangs het boek van Sandra gekocht in een filiaal van de Standaard Boekhandel in Kortrijk.
En ’s avonds zat ze erin te lezen.
Ze had het al helemaal uitgelezen.
Maar begon gewoon opnieuw.
Omdat de woorden die Sandra schreef zo oprecht waren.
Katrien had oprecht bewondering voor deze dappere jonge vrouw.
Ze had tranen in de ogen, telkens opnieuw. Toen ze in het boek zat te bladeren.
Ze wist nu al dat ze in november naar de boekenbeurs zou gaan, als Sandra er een signeersessie zou houden.
Ze wilde deze moedige jongedame best wel eens ontmoeten.
Ze besefte echter niet.
Dat ze Sandra sneller zou ontmoeten dan ze ooit zou vermoeden.
Helaas in tragische omstandigheden.
En dit zou haar kijk op het leven drastisch veranderen.
Die ochtend waren ‘De Deurestampers’ al vroeg op pad.
De groep hield er een stevige vaart in.
Langs de kleine bochtige wegen, vaak met stevig klimwerk en afdalingen met veel haarspeldbochten.
Zoals je dat wel eens in de bergritten van de grote wielerrondes ziet.
Ze hadden net het dorpje Gedinne verlaten en reden nu in de richting van de Franse grens.
Het enige geluid wat ze hoorden was het gefluit van de vogeltjes en het geluid van ruisende kettingen en en schakelende versnellingen.
Er was nog geen verkeer. Op die ene BMW na die rakelings langs hen raasde in een dolle vaart.
Tot opeens.
Een schot…
De groep remde.
Hoorden ze dat goed? Een schot?
Er was toch geen jachtseizoen.
Katrien keek omhoog.
Ze zag een man tussen de bomen sluipen.
Met een geladen pistool in zijn hand.
Ze deed teken aan de rest van de groep om halt te houden.
Ze zag de man, getaande huidskleur, blauwe sweater, zwarte trainingsbroek.
“’t Es were ne vremden." Foeterde ze stilletjes.

Ze zag hem tweemaal vuren.
Hoorde van hogerop een ruwe pijnkreet.
Katrien kreeg een schok, haar hart ging wild tekeer.
Ze staarde onbewogen naar de beboste helling, bijtend op haar lip.
De jongeman keek even naar beneden en klom dan haastig naar boven, zich vastklampend aan de bomen en struiken.
Toen zagen ze een jonge vrouw naar beneden rollen.
Haar lichaam smakte met volle geweld tegen een boom.
Katrien kreeg het warm en koud tegelijk.
“Shit, wuk est er ier goande?” Vroeg ze zich luidop af.
Ook de anderen stonden als aan de grond genageld.
Katrien liet haar fiets vallen, wipte lenig als een kat over de vangrail en ging naar boven.
Ze kwam bij de boom, ze zag een zieltogende jonge vrouw.
Ze zag haar verwondingen, hoe het bloed uit haar lichaam stroomde.
Ze knielde, raakte de jonge vrouw zachtjes aan, “Zou ze nog leven?” Vroeg ze zich af.
Voorzichtig draaide ze de zieltogende jonge vrouw om.
Katrien zag haar gezicht.
En kreeg het meteen ijskoud.
“Da kan toch ghin woar zien?" Stamelde ze.
Ze tastte in de achterzak van Sandra haar jeansbroek, haalde haar portefeuille eruit.
 Ze zocht naar haar identiteitskaart.
“Naam: Musschaert, voornaam: Sandra.” Las ze.
Katrien hapte naar adem, haar handen trilden.
“Me ziele Gods” zei ze zacht.
Ze hoorde zacht gereutel.
Sandra leefde nog.
Maar was er verschrikkelijk aan toe.
Ze riep naar beneden.
“Belt de hulpdiensten, rap é betje." Schreeuwde ze naar haar wielervrienden beneden.
Ze wende zich weer tot Sandra.
Zag hoe het ongelukkige meisje naar adem hapte.
“Rustig meisje." Zei Katrien.
“Ek ben hier.”
Sandra opende haar ogen.
Het leek of ze iets wilde zeggen.
“Ontsnapt”, zei ze.
“Is ontsnapt.
Wilde me… vermoorden…”
Sandra haalde moeizaam adem. Probeerde haar verhaal te doen.
“Heb hem neer… geslagen…”
Katrien kneep zachtjes in haar arm, ze had meteen door hoe de vork in de steel zat.
“Goe gedoan mokke, goe gedoan.”
Ze gaf Sandra een zoen op haar voorhoofd.
“Diene smeirlap verdient nie beter.”
Katrien greep naar haar GSM, belde meteen naar de commissaris van de Federale Politie in Dinant.
Daarna naar haar eigen overste.
“Ik wil niet… sterven”, prevelde Sandra zachtjes.
“Je zal niet sterven." Antwoordde Katrien.
"Ik ben bij je.
Je komt er wel door meid." Zei ze moederlijk.
Maar diep vanbinnen wist Katrien wel beter.
Sandra had al teveel bloed verloren.
En kreunde van de pijn.
Haar ademhaling werd alsmaar zwakker, alsook haar polsslag.
Het ongelukkige meisje verkeerde in stervensnood.
Katrien besefte dat de hulpdiensten nooit op tijd hier zouden geraken om haar te helpen.
Dat maakte haar triest en woedend tegelijkertijd.

“Caroline”, zei Sandra moeizaam.
Ze hapte naar adem.
“Wil haar… niet achter… laten."
Toen klonk in de verte het geronk van een helikopter.
Katrien kreeg nieuwe hoop.
“Ze zijn daar Sandra”, zei Katrien.
“Ze zullen je naar de kliniek doen, je zal Caroline snel in je armen kunnen sluiten meisje”
Terwijl ze dat zei woelde ze zachtjes door Sandra haar rode krullenbol.
Sandra leek het bewustzijn te gaan verliezen.
“Bij ons blijven." Zei Katrien.
“Komaan meisje vechten! Bij ons blijven… Toe!!!” Smeekte ze.
Tranen kwamen in haar ogen.
Ze zag hoe Sandra de strijd alsnog leek te verliezen.
Ze hoorde Sandra nog iets zeggen.
“Zeg aan… Caroline…
Dat ik… van... "
Sandra slaagde er niet meer in om haar zin af te maken.
Ze verloor voorgoed het bewustzijn.
Hield op met ademen.
Katrien voelde geen hartslag meer.
Boven haar zocht een helikopter van de SAMU, de Waalse tegenhanger van de MUG een plek om te landen.
De wielervrienden van Katrien namen positie in om eventueel aankomende auto's tot stoppen aan te manen terwijl de helikopter de landing inzette.
Meteen stapte de urgentiearts uit. Katrien gidste hem naar boven waar hij Sandra meteen onderzocht.
Maar hij kon enkel nog... HAAR OVERLIJDEN VASTSTELLEN!!!
Even later stond het beneden vol politieagenten en mensen van het parket.
De straat werd afgesloten.
Vlak over de Franse grens hielden gendarmes de inzittenden van een zwarte BMW onder schot.
De gewonde passagier werd meteen op een draagberrie gelegd en met een helikopter naar een ziekenhuis in het stadje Givet afgevoerd.
De bestuurder Abdel Benaïssa werd aangehouden.
Het stoffelijk overschot van Sandra werd in een grijze zak gelegd, die meteen werd toegeritst.
Daarna legden ze de zak in een zwarte kist.
Die werd naar beneden gebracht.
Katrien was in shock.
Ineens drong alles keihard tot haar door.
Maar ook haar vrienden waren danig onder de indruk van hetgeen ze zagen gebeuren.

Intussen thuis.
Een auto stopte in de vroege ochtend bij het appartement van Caroline en Sandra.
Jeroen en Cornelia waren er blijven slapen.
Ze wilden Caroline niet alleen laten, in deze lange uren van pijnlijke onzekerheid
Jeroen deed open.
“Jongeman, wij komen voor Caroline Vermeire, wij zijn van de dienst slachtofferhulp”.
Jeroen ging haar halen.
Ze vreesden het ergste.
“De commissaris wil je spreken Caroline. Het gaat over de verdwijning van Sandra.
Wij zullen erbij zijn om je te steunen”.
“Mogen we mee vroeg Jeroen?"
Dat mocht.
Even later zaten ze in het bureau van de commissaris.
Hij zat kaarsrecht achter zijn bureau, zette zijn bril af en keek Caroline recht in de ogen.
En daarna ook naar Jeroen en Cornelia.
“Jullie zijn vast goede vrienden van Sandra en Caroline, neem ik aan.
Het is goed dat jullie bij haar zijn.
Laat me meteen met de deur in huis vallen.
Francis Pelckmans, nu tegenwoordig bekend onder de naam Abdullah is vannacht met enkele kompanen ontsnapt uit de gevangenis van Brugge.
Wij vrezen dat hij de hand heeft achter de verdwijning van Sandra.
Hij liet al langer aan iedereen die het horen wilde weten dat hij haar zou vermoorden als hij ooit vrij zou komen.”
Caroline verbleekte.
“Nee”, stamelde ze. “Dit kan niet, mag niet.”
Ze begon zacht te snikken.
Cornelia sloeg haar arm om haar schouder.
Drukte haar dicht tegen zich aan.
“Hebben jullie al enig idee waar ze zou kunnen zijn?” Vroeg Jeroen.
“Er zijn overal controles, moesten we een spoor van Pelckmans of van Sandra opvangen.
Of een tip krijgen.
Komt heel het politie apparaat in werking.”
“Maar Pelckmans is vannacht ontsnapt en Sandra is al van gisterenavond spoorloos. Hoe valt dat dan te rijmen?” Vroeg Cornelia.
“Eén van zijn kompanen is Abdel Benaïssa.
Een gevreesde gangster uit het Antwerpse.
Ook zijn broer Rachid is geen onbekende voor het gerecht.
Die laatste wordt nu opgespoord, we denken dat hij meehielp om hen laten ontsnappen.
Hoogstwaarschijnlijk hebben beide heren enkele van hun mannetjes opgetrommeld om Sandra te ontvoeren en naar een geheim adres te brengen.”
De commissaris keek hen vaderlijk doch erg bezorgd aan.
“Wij vrezen met recht en reden voor het leven van Sandra.” Zei hij in volle ernst.
Toen ging de telefoon.
Ze hoorden hem aan de telefoon, van “ja, ja, natuurlijk, vanzelfsprekend.” Daarna stond hij ineens op, wenkte naar de mensen van slachtofferhulp.
Ze verlieten de kamer.
Caroline, Jeroen en Cornelia bleven verweesd achter.
“Wat gebeurt er toch”? Vroeg Caroline huilend.
Cornelia hield haar dicht tegen haar, sloot haar armen om haar heen.
“Rustig maar lieverd”, zei ze zacht.
“Het komt wel goed, wie weet hebben ze haar alsnog gevonden”.
“Oh als dat eens zou kunnen, ik zou haar dolgraag weer in mijn armen sluiten…
Sanneke.” Prevelde ze stilletjes. “Ik mis u toch zo hard lieverd.”

Toen kwamen de commissaris en de mensen van slachtofferhulp terug binnen.
De sfeer in het bureau was nog bedrukter dan voorheen.
De commissaris nam plaats achter zijn bureau en zuchtte heel diep.
“Ik heb… verschrikkelijk slecht nieuws.” Zei de commissaris bedrukt.
Er stond verslagenheid in zijn ogen te lezen.
Maar toch trachtte hij kalm en zakelijk te blijven.
Caroline keek verschrikt voor zich uit, hield de adem in.
“Nee.” Kreunde ze zacht, bijna onhoorbaar.
Hij twijfelde, wist niet goed hoe te beginnen.
“Ze hebben Sandra gevonden." Zei hij.
“In een bos in de Ardennen, vlak tegen de Franse grens.
Ze was zwaargewond. Ze kreeg verschillende klappen en er werd op haar geschoten.
De hulpdiensten hebben… “ De commissaris moest even slikken.
Keek Caroline en haar vrienden met ernstige blik aan.
“Ze hebben haar… Niet meer kunnen redden.”
Caroline slaakte een vreselijke wanhoopskreet.
Ook Jeroen en Cornelia barstten in diepe snikken uit.
Het nieuws sloeg in als een mokerslag.
Sandra… DOOD !!!!
De keiharde waarheid drong slechts langzaam door.
Sandra Musschaert is dood.
Brutaal om het leven gebracht door crimineel uitschot voor wie een mensenleven geen cent waard is.
Het nieuws sloeg hard in bij haar vele vrienden, bij allen die haar in hun hart hadden gesloten.
Het verdriet was groot.

Voor Caroline wachtte er nog een zware taak.
Ze moest het lichaam van Sandra, haar echtgenote, haar vrouw.
Identificeren.
Een loodzware opdracht.
Maar ze stond er niet alleen voor.
Sandra’s ouders zouden meegaan.
“We zijn bij je, we doen dit samen." Zei haar moeder.
En sloot Caroline in haar armen.
Verscheurd door onmetelijk verdriet.
Haar oudste dochter, haar ‘Krullenkopke’.
Zomaar brutaal van haar weggerukt.
Ze stapten samen met de mensen van het parket in een zwarte auto die met een hoge snelheid wegreed.
Na een veel te lange autorit kwamen ze aan in een gebouw ergens in Dinant.
Ze liepen een lange gang door en werden in een kille ruimte ontvangen door een jonge vrouw in een witte doktersschort.
Ze stelde zich voor als Dr Sandrine Couvreur. Wetsdokter.
En condoleerde Caroline en Sandra’s ouders.
Ze sprak met een warme en zorgzame stem.
“Suivre moi sil vous plais." Zei ze.
In het midden van de ruimte stond een soort operatietafel.
Op een tafeltje ernaast allerlei instrumenten.
Onder de grote tafel lag een lichaam onder een smetteloos wit laken.
Sandra.
Dr Couvreur schoof langzaam het laken naar beneden.
Ze zagen Sandra’s hoofd, haar gezicht.
Caroline hapte verschrikt naar adem.
Er was geen twijfel meer mogelijk…
Het dode lichaam onder het laken was dat van Sandra.
Caroline raakte zachtjes het gezicht van Sandra.
“Sandra… meisje toch.
Wat hebben ze met je gedaan.
Mijn lieve schat."
Ze zag hoe haar gezicht opgezwollen was.
Er hing nog wat bloed onder haar neus.
Trekken op haar gezicht verraadden hoe angstig Sandra moest geweest zijn op haar laatste momenten.
Caroline begon te huilen.
Ook Sandra’s moeder barstte in snikken uit.
Ze verlieten de ruimte, verscheurd door verdriet.
De mensen van slachtofferhulp vingen hen gelukkig zeer goed op, op dit voor hen zo vreselijke

moment.
Maar helaas… Voor Caroline begon opnieuw een lange pijnlijke periode van onmetelijk verdriet.
Nog maar eens verloor ze diegene van wie ze zoveel hield.
Eerst Inez, nu Sandra.
Hoeveel verdriet kan een mens verdragen?