De natuur in beeld: Mooie plekjes dicht bij huis.

Dag lieve mensen.
De herfst is zichtbaar en voelbaar.
Voelbaar wanneer we buitenkomen en het is op dat moment goed aan het regenen.
En zichtbaar zoals de herfst alleen maar zichtbaar kan zijn.
Met zijn prachtige kleuren en diepe okertinten.
De bomen die hun bladeren laten meedrijven met de opstekende wind.
Het gras bedekt onder een dikke laag bladeren en de nevelslierten die het invallende ochtendlicht in mysterie bedekt.

U weet het, ik ga elke dag wandelen met onze lieve keesjes.
De ene keer 's ochtends, de andere keer 's avonds. Dat hangt er van af welke dienst ik heb die dag.
En als ik niet moet werken dan ga ik gewoon twee keer wandelen.
Dat is gezond, zowel voor mij als voor hen.
En het helpt me om elke dag mijn tienduizend stappen te zetten.
Ja die tienduizend stappen zijn voor mij wel belangrijk. Er wordt wel eens gezegd 'zitten is het nieuwe roken'.
Beetje cru gesteld misschien. Maar feit is wel dat een te inactieve levensstijl niet gezond is. En jezelf voornemen om elke dag tienduizend stappen te zetten is volgens mij een goeie manier om een basisconditie op te bouwen.

Dit gezegd zijnde wil ik jullie nog eens meenemen op wandel.
Ditmaal dicht bij huis.
De plekjes waar ik regelmatig passeer als ik met mijn hondjes ga wandelen.
De plekken waar ik dagelijks of op z'n minst wekelijks voorbij kom, maar die die er toch elk seizoen opnieuw anders uitzien.

Ik ga dan ook alles opdelen per seizoen.

Winter:

De eerste sneeuw in het park.

Sneeuw op de bladeren.

Het bospad naar de kinderboerderij.

Zelfde plek, maar met meer sneeuw.

Als er één plek is waar de sneeuw maagdelijk en onaangeroerd blijft dan is het een tennisveld.
Want tennis is een zomersport.

Maar hier aan zee sneeuwt het niet vaak, meestal zien winterse landschappen er zo uit.

Lente.

De lente op z'n prilst.

Bloesems.

Het pad naar de kinderboerderij in de lente.

Westende Bad, waar vroeger Camping Cosmos was.

Zomer.

De pauw van de kinderboerderij maakt zijn ochtendwandeling.

Weelderige plantengroei.

De Oude Veurnevaart in Nieuwpoort-Stad.

Fleurige bloemen en zoemende bijtjes.

Het bospad in de zomer.

Sunset @ the beach.

Herfst.

Als de bladeren verkleuren.

Bij de Onze-Lieve Vrouwkerk aan de kant van de Willem De Roolaan.
Nieuwpoort-Stad.

Een strookje groen tussen de Colruyt en het Kattesas in Nieuwpoort-Stad.

Mijn favoriete bospad nogmaals.

Nu bedekt met herfstbladeren.

Ik hoop dat jullie even hard genieten van al dat mooi' als ik gedaan heb.

Liefs.
Miguel.

De natuur in beeld: Galgenbossen.

Dag lieve mensen.
Het is herfst.
Dat kan je nu echt niet meer ontkennen.
Het regent, het waait en de temperaturen komen amper nog boven de 15 graden uit.
Herfst dat is de tijd van de paddenstoelen, de geur van rottende bladeren, van okerkleurige landschappen in een gouden zonneschijn tenminste als er geen grijze wolken over onze hoofden glijden.

Vorige maand, op een zonovergoten zondag maakte ik samen met mijn lieve vriendin en onze twee vrolijke Keeshondjes een mooie wandeling.
De locatie en het decor van die dag waren De Galgenbossen.
Een prachtig natuurreservaat tussen Ieper en Poperinge.
Als je aan de streek rond Ieper denkt, dan denk je aan weidse velden, zacht glooiende heuvels en soldatenkerkhoven met mooi onderhouden witte zerkjes waaronder de overblijfselen rusten van jonge jongens die het leven lieten in een zinloze oorlog die vooral de belangen van de elite moest dienen, en die voor de rest van de bevolking alleen maar ellende en veel menselijk leed heeft gebracht.
Ja! West-Vlaanderen is de minst bosrijke provincie van ons land.
Maar de weinige bossen die we hebben zijn pareltjes, dat kan ik je wel zeggen.
En ook al is het natuurreservaat De Galgenbossen niet groot.
Het is daarom niet minder interessant.
Meer nog: voor beginnende wandelaars is dit een uitgelezen plek voor een rustige zondagse boswandeling die je kan afsluiten met een frisse pint in Café De Vuule Seule.
De Galgenbossen waren zoals de naam doet vermoeden de plek waar men de stoffelijke resten van ter dood veroordeelden werden gehangen als voorbeeld voor de rest van de bevolking.
Maar van dit lugubere gegeven uit een tijd waarin men geloofde dat dergelijke praktijken mensen ervan weerhielden om 'kwaad te doen', is vandaag de dag nog maar weinig te merken.
Ooit maakte het deel uit van een groot woud dat de hele streek rond Ieper en Poperinge in beslag nam.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog vonden Britse soldaten hier rust en konden ze even bekomen van de gruwel waar ze dag in dag uit getuige van waren.
De Galgenbossen zijn een oase van stilte die een bezoek meer dan waard zijn.

Dichte begroeiing, je zou haast vergeten dat je in De Westhoek bent.

Mooi onderhouden paden.

Een beek slingert door het reservaat, het water bedekt met eendenkroos.

Bos + Herfst = Paddenstoelen.

Wilde bramen: Opletten met het eten van bramen.
Laaghangende bramen kunnen besproeid zijn door vossen en hun urine kan parasieten en andere vieze troep bevatten waar je nare ziektes en zelfs hondsdolheid van kan krijgen.

Bosflora: Moet me dringend eens verdiepen in dat soort zaken.

Tamme kastanjes: Het dient te worden vermeldt dat je de eetbare tamme kastanjes in bossen vindt en de niet eetbare wilde kastanjes in tuinen, parken en vooral in de nabijheid van oude boerderijen of kastelen.
Waarom is dat zo? Wel, een andere naam voor 'wilde kastanje' is ook 'paardenkastanje'.
Deze werden zoals de naam al aangaf aan de paarden gegeven. 
Met het planten van kastanjebomen hadden kasteelheren en rijke herenboeren meteen een bron van goedkoop en makkelijk beschikbaar voedsel voor hun paarden bij de hand.

Wat kan je doen met tamme kastanjes die je vindt in het bos?
U leest het hier.

De bosrand.

Onze viervoetertjes mochten mee.

Wilde bessen.

Een weide vol wilde bloemen, een paradijs voor de bijen.

Enkele snapshots van een prachtige zondag in september.

Een klein 'boerhofsteeke' aan de rand van het bos met een grote moestuin
Hier zou ik oud willen worden.
Rust, de nabijheid van de natuur en groentjes uit mijn eigen tuin.

Hagle Dump Cemetery: een van de vele stille getuige van 'Den Grooten Oorlog'.
Witte zerkjes met elk hun eigen gruwelijke verhaal.
Of zoals Willem Vermandere het ooit zo treffend zong.
'Oltied iemands voader, oltied iemands kind'.

Met deze ingetogen gedachte sluit ik af.
Liefs.
Miguel;

Uitgelezen: Honden zoals ze echt zijn.

Dag lieve mensen.
Wat een druilerig weer buiten hé.
Ja, de zomer is nu echt wel voorbij.
We ruilen de tuin of het terrasje in voor de luie zetel.
De verwarming wordt aangezet of de open haard aangestoken.
Rolluiken naar beneden en laat de boel buiten maar draaien.
En wat is er op zo'n moment dan zaliger dan... LEZEN?
Een boek is op zo'n moment echt wel de beste compagnon die je je maar kan indenken.
En als er één boek is dat ik u wil aanraden om te lezen op druilerige zondagmiddagen of donkere avonden.
Dan is het dit prachtige werk van Chris Dusauchoit, die we allemaal kennen van het prachtige VRT-programma Dieren In Nesten.

HONDEN ZOALS ZE ECHT ZIJN!

De trouwe lezer van deze blog zal het misschien al weten, ik heb twee hondjes.
Keeshondjes.
Twee vrolijke lieve deugnietjes die erin slagen om een glimlach op m'n gezicht te toveren, zelfs wanneer ik me even niet goed in mijn vel voel.
Maar hoe zit dat nu eigenlijk?
Hoe denken honden?
Hoe slim zijn ze?
Hebben ze nu echt zo'n goeie neus als men beweert?
Kunnen honden echt zo scherp horen?
Zijn honden kleurenblind of kunnen ze toch kleuren onderscheiden.

Al deze vragen worden in dit boek in een helder en eenvoudig taalgebruik beantwoord.
Wat de mens ertoe aanzette om met honden samen te leven en ze te gaan inzetten voor de jacht, voor het bewaken van het erf of het vee en alle andere taken die de hond in de loop der eeuwen op zich is gaan nemen.
De band tussen mens en hond was oorspronkelijk die tussen mens en wolf.
Wolf werd hond en hoe dat is gekomen dat is eigenlijk wel een heel speciaal verhaal.
Het verhaal van een wild dier dat in de ruige natuur in familieverband leefde en dat gekend en gevreesd werd om zijn rooflust, zijn oerkracht en zijn wil om te vechten desnoods tot de dood. Een dier dat werd gedomesticeerd en tenslotte een werkkracht en zelfs een huisdier werd.
Ook vermeldenswaardig is hoe uit de doeken werd gedaan welke gevolgen het domesticeren van wilde dieren heeft niet alleen voor hun gedrag, maar ook voor hun uiterlijk.
Vlekken op de vacht zijn een teken van domesticatie want in de natuur zijn vlekken op je vacht eerder een nadeel dan een voordeel. Wolven hebben geen vlekken op hun vacht, evenals wilde vossen.
Honden hebben dat wel.
En dat heeft een reden en die reden wordt in het boek haarfijn uit de doeken gedaan.
En ja, het feit dat we honden bij het fokken zijn gaan selecteren op eigenschappen die ons goed uitkwamen heeft ermee te maken.
Volgzaamheid is er één van.
Als je een dier wilt domesticeren en tot huisdier of werkdier wilt maken, dan moet je gaan selecteren en dan begin je met gehoorzaamheid.
Volgzaamheid.
Al de rest is tot dan bijzaak.
Pas uit die meest gehoorzame, volgzame en makke dieren die het minst de neiging hebben om u of uw gezin aan te vallen kan je gaan selecteren op andere zaken.
Reukzin, gehoor, hard kunnen lopen, uithoudingsvermogen.
Noem het op.
Het zijn allemaal zaken die van belang waren voor de mens toen hij met honden begon te werken en samen te leven.
En dat vormde de basis van de veelheid en verscheidenheid van hondenrassen die we vandaag kennen.

Dit boek verdient een toelichting en een recensie omdat het gaat over iets wat mij zeer nauw ter harte gaat.
Ja.
Ik ben een hondenmens.
Niet dat ik katten niet leuk vind, ik vind dat best ook prachtige en interessante dieren.
Maar ik ben opgegroeid met honden.
Bijna iedereen in de familie had een hond en toen ik een jaar of vijftien was kwam er een nieuw gezinslid bij ons thuis.
Onze Duitse Herder Sina.
Prachtig dier.
Waar ik vele mooie momenten mee heb beleefd.

Als ik aan deze lieve rakker denk, dan denk ik aan de lange wandelingen die ik met hem maakte in de duinen en op het strand.
Aan de keren dat ik naar de hondenschool ben gegaan met hem in Hondenvereniging Fidelia in Oostduinkerke.
Aan de demonstraties en zelfs wedstrijden die ik met hem heb meegedaan.
Aan de bewonderende blikken van de mensen als ik met hem ging wandelen.
Maar vooral aan de liefde en vriendschap die je van zo'n dier krijgt.

Vele jaren later, ik woon ondertussen samen met mijn lieve vriendin Christiane.
Die graag keeshondjes ziet.
En die in haar jeugd lief en leed en haar diepste geheimen deelde met haar hondje Peggy, een keeshondje.
Telkens we er ééntje zagen kon ze er moeilijk voorbij en ook op het internet keken we samen naar foto's of internet van keeshondjes, en ja die vond ze toch zo schattig en ze droomde van een klein keesje in huis.
Maar ik werkte toen nog in de horeca, lange uren nooit thuis in het weekend dus die droom bleef een droom.
Tot ik van job veranderde.
En ik één weekend op twee thuis was.
Toen werd de knoop doorgehakt.
Er kwam een hondje.
Ons  Cecieleke.
En dan na enkele maanden later.
Laten we er een tweede nemen.
Ons Celientje.
En ik heb het al vaker gezegd.
Ik zou ze voor geen goud meer willen missen, die kleine lieve rakkertjes.

Honden brengen leven in huis, dat kan ik je wel vertellen.
En het is zalig om thuis te komen en verwelkomd te worden door die twee kleine dametjes met hun kwispelende staartjes en blije snoetjes.
Maar een hond is geen mens.
Een hond heeft zijn eigen behoeftes en eigen gedragingen waar je rekening mee moet houden.
Honden en zeker kleine keeshondjes kunnen blaffen, of in hun geval... KEFFEN!
En dat is niet altijd leuk voor de buren.
En ze kunnen gedrag vertonen dat we als 'ongewenst' beschouwen.
Maar wat voor ons 'ongewenst gedrag' is kan voor de hond gewoon normaal gedrag zijn.
Of hij wil je gewoon wat zeggen.
-"Ik zit te vaak alleen baasje."
-"Ik verveel me baasje, doet wat leuke dingen met mij"
-"Ik heb nood aan een uitdaging baasje, mijn voorvaderen gingen jagen of de schapen hoeden, maar jij ziet me als een aardig schoothondje dat het decor moet opleuken en vooral stil moet zijn en van het meubilair moet blijven."
Ja lieve mensen. honden hebben hun eigen behoeftes, en wij mensen kunnen daar beter rekening mee houden.
En eerst eens goed nadenken of deze wel passen bij onze levensstijl, wensen en verlangens.
Dat doen mensen veel te weinig, spijtig genoeg.
En daar is dan de hond de dupe van.
Ik zou willen zeggen wat zo vaak gezegd wordt op internet en sociale media.
-Doe onderzoek!
-Lees je in over het hondenras dat je wil hebben en ga op zoek naar informatie en wees niet verlegen om op sociale media de nodige vragen te stellen aan anderen die eenzelfde hond hebben.
En vooral... 
Denk twee keer na.
Wees niet impulsief.
Een hond is voor het leven... NIET VOOR EVEN!

Liefs.
Miguel.

 

De natuur in beeld: Intro.

Dag lieve mensen.
De natuur.
Mooi toch.
Ja ik hou van de natuur.
Van vogelzang en de schaduw van het groene bladerdak.

Van de rust en de geur van rottend hout en vochtige bladeren.
En het maakt mij niet uit of dat nu in de lente, zomer, herfst of winter is.
Of er nu een hoop slijk ligt.
Het is de ideale plaats om tot rust te komen en te herbronnen.
Het strand, de duinen, bos of veld.
Het maakt mij allemaal niet uit.

Ach.
Ik ben geen amateur ornitholoog en ik prijs me gelukkig dat ik het verschil ken tussen een eik en een beuk of het onderscheid kan maken tussen een tamme en een wilde kastanje.
Maar naast genieten van de natuur schrijf ik ook graag in mijn blog en heb ik ook mijn smartphone en fototoestel bij de hand.
Het afgelopen jaar heb ik een paar zeer interessante tripjes gemaakt met mijn lieve vriendin en onze kleine viervoetertjes
Die brachten ons zelfs tot in de Ardennen of Luxemburg (dat laatste was dit voorjaar nog vlak voor de lockdown).
En ja ik wandel als eens graag op het strand en in de duinen hier in het mooie Nieuwpoort waar nog niet alles is volgebouwd door de betonboeren.

Sta me toe om hier een paar indrukken mee te geven van het mooi's dat ik de afgelopen maanden heb mogen aanschouwen.

Luxemburg: Hosingen en omgeving.

Wilde paddenstoelen die er nog welig groeiden omdat midden maart.
Omdat het nog goed vochtig was en eigenlijk behoorlijk regenachtig in het weekend dat wij er waren.

Een klaterend beekje.

Het domein van onze chalet in de Ardennen: september 2020.

Ook dit is de natuur.
Kruiden.
Heilzaam en ook zeer aromatisch.

Rozen in al hun pracht, ze kunnen bloeien tot midden december.

Een hagedis laat zijn kopje zien op de citadel van Namen.

Hallo iedereen.

Hagedis op de rotsen.

Een stukje natuur in Nieuwpoort: De Koolhofputten!

Ik sluit af met deze prachtige waterpartij.
Maar er komt nog hoor lieve mensen.
Dat is beloofd!

Canciones caliente 7

 

Het was laat in de nacht.

De bandleden hadden hun slaapplaatsen opgezocht.

Sheila vergezelde hen en nam afscheid.

In het bijzonder van Manuel en Jessica.

"Gracias por todos," zei Jessica.

"Tienes un gran corazon (Je hebt een groot hart)," zei Manuel terwijl hij zijn ruwe handen op Sheila's schouders legde.

"Nunca olvido lo que hiciste por nosotros.

Ik vergeet nooit wat je voor ons gedaan hebt."

"You can have the room for yourself. And for Jessica of course," zei Lou terwijl hij Sheila aankeek.

"Tonight i sleep with the woman who diserves all my respect and... My love."

Sheila voelde in haar hart een diepe withete hitte opkomen.

"Wilt je zeggen da je?"

"We hebben veel bij te praten liefje," zei Lou terwijl hij Sheila dicht tegen zich aan trok.

Sheila keek Lou vol verwachting aan.

Na een hartelijk afscheid liep ze hand en hand met Lou door de uitgestorven straten van Malaga.

Het was laat in de nacht, of beter... Vroeg in de ochtend.

Sheila keek Lou aan, maar zei geen woord.

De weg naar het pension duurde lang.

Te lang naar haar zin.

Stil liepen ze de trap op, Sheila opende de deur van haar kamer en knipte het licht aan.

Wanneer Lou de deur sloot laaide de passie op.

Ze gooide haar topje uit en met ontbloot bovenlijf gooide ze zich in Lou's armen.

Waarna een lange passionele kus volgde.

Tussen het kussen door gooide ook Lou zijn t-shirt uit.

Tilde hij Sheila op en droeg haar naar het bed.

"Godverdomme mijn broek spant," zei hij terwijl hij zijn gulp open ritste.

Naakt kroop hij op bed en keek haar in de ogen terwijl hij haar broeksriem losmaakte en daarna de knop van haar jeans.

"Hier verlang je zo hard naar, nietwaar liefje," zei Lou terwijl hij haar broek naar beneden trok. Waarna hij meteen op haar ging liggen en haar prachtige borsten streelde.

"Joak schietje.

En eindelijk es 't zo verre."

Ze nam zijn hand en bracht die tussen haar benen.

"Voel je dadde schietje?

'k Stoan nat.

Kletsenat.

Puur van de ghoeste."

Lou duwde haar benen nog meer open en drukte zijn stijve pik tegen haar schaamlippen.

Sheila nam hem vast en duwde hem dieper, ze voelde een siddering door haar lichaam terwijl ze dat deed.

Lou begreep de boodschap en drong in haar binnen en begon meteen krachtig te stoten

"Oooooh jaaaa.

Kom mor schietje.

Ooooooh ja kom mor.

Komt in mien." 

Sheila sloeg haar hoofd achterover.

"Jaaah komt in mien!!!"

Lou penetreerde Sheila met korte doch hevige stoten.

Hij kon het amper geloven.

Meer dan twintig jaar na het tragische overlijden van Gracienne.

Zijn 'Grace'ke'.

Had hij opnieuw geslachtsgemeenschap met een vrouw.

En dit met volle overgave.

Zo groot was zijn achting en liefde voor Sheila.

Van wie hij nu zeker wist welk groot en edelmoedig hart ze heeft.

Hij streelde haar welgevormde borsten terwijl hij haar diep in de ogen keek.

"Gij zijt een goddelijke vrouw," zei hij nadat hij in haar was klaargekomen.

"Es 't woar schietje," zei Sheila terwijl haar handen over zijn behaarde borstkas gleden.

"Ja liefje," zei Lou.

"Gij... ZIJT EEN GODDELIJKE VROUW!"

Lou bezegelde deze woorden met een lange intense kus.

Waarna hij zijn penis opnieuw hard voelde worden en opnieuw begon te stoten.

Tot Sheila's grote vreugde en intens geluk.

Deze nacht kon voor haar niet meer stuk.

Van slapen zou er niets in huis komen.

Maar wat kon haar dat schelen?

Eindelijk beleefde ze datgene waar ze zo hard en intens naar verlangde.

Seks met Lou.

Heerlijke seks met Lou.

Zijn heerlijke pik diep in haar liefdesgrotje.

Zijn rijzige lichaam op en over het hare.

Zijn kussen, zijn passie, zijn goesting.

Terwijl het ochtendlicht al lang door het kleine vensterraam scheen weerklonk nog altijd het zachte gekreun van Sheila en het piepen van het bed.

Hun lichamen verenigd in de passie van het liefdesspel.

Het was na elven toen ze beiden met kleine oogjes aan de ontbijttafel verschenen.

Moe... Maar zo zielsgelukkig.

Die voormiddag gingen Lou en Sheila terug de andere bandleden opzoeken.

Die bij de broer van Manuel een onderkomen voor de komende dagen vonden.

Want de band zou hier enkele dagen verblijven en op adem komen tussen het drukke tourschema door.

Manuel zag Sheila en liep naar haar toe.

Gaf haar een dikke knuffel.

"Gracias!" zei hij.

"Gracias por traer de vuelta el amor y la felicidad en mi vida," zei hij.

"Bedankt dat je terug liefde en geluk bracht in mijn leven.

Tien jaar lang leefde ik met een vreselijke pijn in mijn hart.

De pijn van het brutaal gescheiden worden van mijn lieve Jessica.

Jij bracht haar terug.

Verenigde onze harten.

Afgelopen nacht was de mooiste van mijn... Ons leven.

Onze harten en lichamen werden één."

Terwijl hij sprak keek Jessica Manuel... Haar Manuel, aan met een blik vol liefde en genegenheid.

Teder sloeg hij zijn arm om die van Jessica.

Het raakte Sheila.

"Quiero pregutarte, tal como les pregunto a los otros miembros de la banda.

Ik zou jullie willen vragen zoals ik aan de andere bandleden vroeg.

Stel geen verdere vragen over waarom Jessica haar dood veinsde.

En zwijg hierover zowel tegen bekenden als onbekenden.

Ze gaat voortaan verder door het leven als Manuela.

Manuela Ramirez.

Jessica is dood.

Dit hoofdstuk verleden tijd.

Ze stelde zich als Jessica voor aan Sheila omdat ze het niet aandurfde om mij alleen op te zoeken."

"Toen ik je gisteren zag Sheila.

En het t-shirt dat je aanhad dan wist ik. Die komt vast voor het optreden in 'La Catacumba'.

Want daar treden wel vaker Metal en vooral Death Metal groepen op.

Waar men vaak van zeer ver op af komt.

Zelfs in Finland, het Metal land bij uitstek kennen ze 'La Catacumba'.

Ok, Los Addictos De Whisky is geen metalband, maar ook de stijl die zij brengen wordt door metalfans zeer geapprecieerd.

Dus ik kon er niet naast zitten.

Ik volgde mijn intuïtie en ik had gelijk.

Zonder jou Sheila.

Had ik dit niet aangedurfd... "

Sheila slikte.

Gaf zowel Jessica/Manuela als Manuel een knuffel.

Bedacht zich dat het de diepe liefde die ze voor Manuel voelde, en de diepe verbondenheid die ze met hem had was waarom ze voor de naam Manuela koos.

Moest gewoon.

Maar ze vroeg het niet.

Er werd gegeten en gepraat.

In een vrolijke stemming.

Het was gewoon feest.

De terugkeer van Manuels grote liefde moest gevierd worden.

Het gesprek dat Manuel en Manuela hadden die nacht was hard en pijnlijk.

Logisch, want vooral voor Manuel was de plotse - geveinsde - dood van Jessica een zware schok.

En haar gisteren terugzien evenzeer..

Tuurlijk vroeg hij wat haar bezielde.

Manuel hoorde haar verhaal.

Haar rauwe hartverscheurende verhaal.

Over wat ze meemaakte als kind.

Welks ze voor iedereen, ook voor hem verborgen hield.

Haar jeugdjaren vol pijnlijke trauma's die haar zelfs tot in het volwassen leven achtervolgden.

Maar het waren niet haar trauma's die haar deden besluiten om haar eigen dood te veinzen.

Maar... DIEGENEN DIE ZE VEROORZAAKTEN!"

Het feest ging verder, met veel eten, veel wijn en veel gezang en zelfs een heuse jamsessie waar zelfs Sheila zich liet gelden en iedereen - Lou nog het meest - verbaasde met haar zangtalent toen ze een eigen versie ten gehore bracht van Bed Of Roses van Bon Jovi. 

Ze oogste applaus, maar vooral de manier waarop Lou naar haar keek toen ze zong stond op haar netvlies gebrand.

En de stevige pakkerd die ze hem gaf sprak ook boekdelen.

Maar wat haar echt tranen in de ogen bezorgde was wat Lou tegen haar, en alleen tegen haar zij.

"Gij lijkt zo hard op haar meiske, in alles wat ge doet!" 

Hij zei het met een diepe snik in zijn stem.

"Podemos retiramos a una habitacion por un momento por favor? (Mogen we ons even terugtrekken op een kamer alstublieft?)" vroeg Sheila tussendoor aan Ramon, de broer van Manuel.

Dat mocht.

Sheila nam Lou bij de arm en nam hem mee naar boven.

Trok hem tegen zich aan nadat ze haar t-shirt uittrok.

"Kheint efkes nodig nu schietje," zei ze.

"Nie zozeer de seks.

Mo 'k wiln joen lichaam voeln.

Je warmte.

Je... LIEFDE!!"

Lou omhelsde haar en begon haar te kussen.

Terwijl nam hij haar vast en legde haar neer in het bed.

Streelde haar lichaam en trok terwijl haar broek en slip uit.

Ging over en op haar liggen nadat hij zichzelf snel uitkleedde, waarna een lange en vooral intense kus volgde.

De middagzon priemde door de luiken brachten wat licht in de verduisterde kamer.

Scheen op hun lichamen.

Lou streelde en kuste Sheila.

Hij genoot even hard als zij dat deed.

Van de liefde die terug in zijn leven kwam.

Voor hij het goed en wel besefte was hij in haar binnengedrongen.

Niet dat Sheila dat erg vond, integendeel.

"Ksiejegeiren schietje," zei Sheila met een diepe zucht.

Ze klampte zich aan Lou vast. Tranen liepen over haar wangen.

Tranen van diep en intens geluk.

"Ksien joen toch zo verdomd geiren Lou!" zei ze nu heel luid.

Lou droogde haar tranen en keek haar aan.

"Ik u ook Sheila," zei hij.

"Gij godverdoms topwijf!!!" voegde hij eraan toen waarna hij haar stevig begon te penetreren.

Hij herhaalde het meermaals.

"Gij topwijf!

Het beste wat mij in twintig jaar is overkomen... DA ZIJDE GIJ!"

Ineens hield Sheila hem tegen en keek Lou recht in de ogen.

"Schietje, ziet eerlijk...

Lijk ik echt hard op eur?" vroeg Sheila ineens.

"Ja.

Zei ik toch al eerder.

Dat ge mij zo hard aan haar doet denken.

En altijd weer een beetje meer.

Gij zijt zo...

Hoe moet ik het zeggen.

Gul.

Zoals Grace'ke ook was.

Gul op alle gebied.

In vrijgevigheid, hulpvaardigheid, in genegenheid, in vriendschap.

In de seks.

Maar vooral...

In de liefde."

Lou streelde Sheila en nam haar geur en warmte in zich op.

Heel diep en intens.

En genoot met volle teugen.

Zelfs uw geur doet mij aan haar denken.

Die intense doordringende geur als je transpireert.

Die geur van iemand die alles uit het leven wil halen dat erin zit.

Grace'ke was ook zo.

Haalde alles uit haar leven wat er in zat.

Maar dat deelde ze dan met ons, haar maten.

En ook dat vind ik bij u terug Sheila," zei Lou terwijl hij zacht door haar blonde haren streelde.

Sheila beet op haar lip en probeerde uit alle macht haar tranen te bedwingen, maar wist nu al dat dit haar niet lukken zou.

Dan liet ze hem los en liet ze zich languit vallen met haar hoofd diep weggezakt in het kussen.

Liet haar tranen de vrije loop.

Lou tilde haar hoofd op en wiegde haar zacht in zijn armen.

"Sorry," zei ze.

"Sorry da 'k hier de bleitekousse uithang'n.

Mo... 't Komt van zo diepe.

Weet je wel?"

"K'hadden nooit gepeinst dat dat mien oois nog ghing overkom'n.

Da 'k etwien ghing tegenkom'n...

Woar da 'k zovele zou voelen vanuut zo diep in mien eirte (hart)."

Lou zweeg.

Hij wist dat dat bij hem ook het geval was.

Ook hij voelde tranen van intens en diep geluk opkomen.

Sheila zag het.

"Je meug ghie ook schreuwn (huilen) wi," zei ze.

Ze keek hem aan.

"Doe mor.

Lot je ghoan.

Krop het nie op.

Lou begon te snikken.

Sheila wreef over zijn kale hoofd

Drukte zijn hoofd tegen haar boezem.

Terwijl ook bij haar de tranen stroomden.

Twee harten verlangend naar liefde.

Hadden elkaar gevonden.

Twee mensen gaven zich over aan elkaars lichaam in vurig oplaaiende passie, nadat ze elkaars tranen die vloeiden in een moment van ontlading hadden gedroogd.

Waarna Lou's trommelvliezen scheurden bij het aanhoren van Sheila's rauwe oerkreet toen ze in alle heftigheid klaarkwam.

Sheila bleef twee dagen in Malaga.

Vooral om bij Lou te zijn.

De dag voor ze vertrok nam ze hem mee naar een meer hoog in de Sierra Nevada.

Een meer dat gewoon uitnodigde voor een heerlijke zwempartij.

Naakt.

Die uitmondde in een passionele vrijpartij in het koele helblauwe water.

Sheila ging er helemaal in op.

Maar Lou herontdekte ook dat er nog andere dingen rock&roll zijn dan stevige rockmuziek maken.

Bibberend maar vooral voldaan liet hij zich door Sheila afdrogen eens ze terug op het droge waren.

En lieten ze hun lichamen warmen in de zon.

Ook toen waren hun lichamen één in het heerlijke liefdesspel.

's Anderendaags namen Lou en Sheila afscheid op de luchthaven van Malaga.

"'k Ghoan joen missen," zei ze.

"Ik ook.

Als ik kan, keer ik vroeger terug," zei Lou.

"Nee... " zei Sheila.

"Niet doen.

Je zie bie je moaten.

Je geniet.

'k Hein dat gezien op 't optreden."

Lou schudde het hoofd.

"Ik heb het onderschat meid," zei hij.

"Elke dag de hort op.

Inpakken, inladen, uitladen, uitpakken, inpluggen, soundchecken, spelen, weer uitpluggen.

Elke godverdomse dag opnieuw.

Stress.

Veel te veel drank.

Onevenwichtig eten, op onregelmatige tijdstippen.

Vaak eten dat gewoon niet te vreten is..

Meiden die hengelen naar onze... Mijn aandacht.

Veel te weinig slaap.

Ik verlang terug naar mijn oude leventje in België.

Dat leventje dat ooit zo saai en uitzichtloos leek.

Maar nu niet meer.

Gewoon... Omdat het veel minder saai is als je weet dat ER IEMAND OP JE WACHT!!!"

Canciones Caliente 6

 Intussen ging het optreden verder.

Ook de volgende songs waren een stuk ernstiger.

"La botella esta vida y las estrellas bailan.

De fles is leeg en de sterren dansen."

Een lied over alcoholisme en waanbeelden.

Sheila ging meer en meer op in de doorleefde liedjes gezongen door een ruige kerel met een ruwe en hese stem.

"Miljaarde... " Dacht ze bij zichzelf.

"Dat es tenminsten muziek."

Maar wat haar het meest plezier deed was te zien hoe Lou helemaal opleefde op dat podium.

Hij gaf zich helemaal op zijn goeie ouwe gitaar.

Ging op in de muziek en in de atmosfeer.

Sheila voelde haar hart alsmaar sneller kloppen.

"Hopelijk komn d'er nie tevele ghin bisnummers!" dacht ze bij zichzelf.

Ook Jessica herpakte zich en ging opnieuw helemaal op in het optreden.

"Viva mi liberdad!!!" schreeuwde ze voluit mee, wat u niet hoeft te verbazen. Want het liedje dat nu speelde was een Spaanse vertaling van Arno's Vive Ma Liberté.

Maar dan in een veel sneller en snediger tempo, met scherpe gitaarrifs waar Lou voor zorgde.

De hele zaal zong mee uit volle borst en deinde bijna gelijkmatig mee op het snedige ritme.

Dan verliet de band het podium, maar Sheila begreep dat er nog een paar snedige bisnummers zouden volgen.

Wat een optreden.

De sfeer was buitenaards en Jessica genoot met volle teugen.

Niet alleen van de muziek maar ook van het biertje dat Sheila voor haar ging halen.

De band kwam weer op.

Er volgde een snedige versie Fascist Cops van The Kids.

Deels gezongen in het Spaans deels in het Engels.

Lou nam de Engelse teksten voor zijn rekening.

Dat het aansloeg bij de jonge mensen in de zaal verbaasde Sheila niet.

Velen droegen t-shirts van Ché Guevara, of met opschriften als 'Fuck Autority' of 'No Pasaran'.

Dan viel er weer een stilte.

'Jéfe' nam opnieuw de microfoon.

"La ultima cancion es un homenaje." zei hij.

"De laatste song is een eerbetoon.

Es cantado por nuestro amigo de Belgica, (Het wordt gezongen door onze vriend uit Belgie)" zei hij terwijl met een uitnodigend gebaar naar de microfoon wees, waarna Lou er plaatsnam.

"Pero fue escrito por su primer gran amor. Una chica que hacia musica como vivia. Con fuego y pasion (Maar het werd geschreven door zijn eerste grote liefde. Een meid die muziek maakte zoals ze leefde. Met passie en vuur!)

"Al igual que Gloria ella no esta alli. pero su espiritu vivo en sus canciones. (Net zoals Gloria is ze er niet meer. Maar haar geest leeft verder in haar liedjes)"

Muisstil was het toen Lou de eerste noten speelde van 'Forever Living Spirit.'

Het lied dat Gracienne ooit schreef ter nagedachtenis van haar grootmoeder.

Haar 'Marraine'.

Lou zong het met volle overgave.

Sheila had een krop in de keel.

Zijn doorleefde stem ging door merg en been.

Tranen liepen over haar wangen.

"Ze's preus op joen moatje," zei ze zacht."

"Da zien 'k zeker."

Toen de laatste noten uitstierven was het applaus overweldigend.

De bandleden gaven elkaar een high-five gevolgd door een stevige pakkerd.

Sheila begreep dat de band tussen Lou en 'Jefe Borrucho' heel sterk was en waarom.

Twee mannen met een diep gemis in hun hart.

Een diep verdriet om dat ene meisje die ze met heel hun hart liefhadden.

En die er nu niet meer is...

Hoewel.

Sheila kon zich moeiteloos 'backstage' begeven dankzij het kaartje dat Dries haar gegeven had en niemand maakte enig bezwaar dat Jessica mee was.

"Quédate aqui," gebood Sheila.

"Blijf hier."

Jessica bleef ongeduldig wachten op de kale gang met koude bakstenen muren terwijl Sheila Dieter volgde die de deur van de kleedkamer opende.

"Lou, er is hier iemand voor u," zei hij.

Lou zag Sheila en stond recht.

"Wat doede gij hier godverdomme?" zei hij verrukt.

Hij liep op Sheila af, greep haar vast en tilde haar zowaar op.

Dan keek hij haar diep in de ogen.

"Godverdomse toffe mokke!" zei hij.

Daarna kuste hij haar.

Welks Sheila zich liet welgevallen.

Ze sloot haar ogen en beantwoordde de enthousiaste en lange tongzoen van Lou.

Spreidde haar benen lichtjes en liet haar handen over zijn achterste glijden terwijl ze zachtjes haar bekken wat bewoog.

"Laat me raden," zei Lou terwijl hij haar handen vastnam die nu over zijn borst gleden.

"Gij moest in Spanje zijn voor een zaak of zo en ge hebt even gaan opzoeken waar wij optreden... Zoiets?"

Sheila knikte bevestigend.

"Het was e machtig optreden schietje," zei ze.

"Ik heb ervan genoten, echt wel."

"Is 't waar."

"She liked the concert," zei Lou in het Engels tegen zijn Spaanse vrienden.

"Really," zei Jefe Burracho wiens echte naam Manuel Valesques was.

"Especialmente esa cierte cancion," zei Sheila.

"Mi cariña, yo te manque... "

Manuel keek Sheila aan.

"Un homenaje a una chica por quien mi corazon aun llora... Een hommage aan een meisje om wie mijn hart nog altijd weent."

"De verdad?" vroeg Sheila.

"Eso es una coincidencia, dit is toeval." zei ze terwijl ze veelbetekenend naar Lou keek.

Manuel begreep, Lou ook al moest hij - zoals wel vaker - hard moeite doen om het Spaans te verstaan. 

"El podria decir adios," zei Manuel terwijl hij naar Lou keek.

"Hij kon afscheid nemen.

Ik heb nooit de kans gekregen om afscheid te nemen van mijn allerliefste Jessica.

Ze ging drank voor me gaan halen.

Un bottella de whisky.

Nadat we aankwamen in een klein stadje waar we zouden optreden in een plaatselijke kroeg

Ze bleef maar weg.

Uren en uren bleef ze weg.

We verwittigden de politie.

Maar wat dacht je?

Dat ze ons serieus namen?

Een stel ordinaire langharige muzikanten.

Naturalemente no.

Por que deberian ellos? Waarom zouden ze?"

De dorpelingen en dan vooral de jongeren namen haar verdwijning wel serieus en ze gingen mee met ons op zoek.

We vonden haar t-shirt, in flarden gescheurd.

En een schoen.

Bij de kolkende rivier... "

Manuel barstte in huilen uit.

"Nooit werd haar lichaam gevonden.

Logisch, ze zochten ook niet.

Nooit heb ik kunnen afscheid nemen.

Nunca podria decir adios... A mi querida Jessica

Sheila legde haar handen op Manuel zijn schouders en keek hem aan.

Manuel.

Se que te llamas Manuel. Lo busque, soy un detective, sabes.

Ik weet dat je Manuel heet. Ik heb dat opgezocht, ik ben detective weet je.

En ik moet u iets vertellen.

Ik heb in de stad een jonge vrouw ontmoet.

Die, en dat is heel toevallig.

In hetzelfde pension logeerde als ikzelf.

Ze was pas aangekomen hier in de stad.

En deed me haar verhaal."

"Gij gaat me toch niet vertellen dat gij... " Onderbrak Lou.

Sheila knikte even en gebaarde van even niet tussen te komen.

Dan wenkte ze naar Dries en gebaarde om de deur open te doen.

Dries had Sheila in gezelschap van Jessica gezien en begreep.

"Puedes entrar por favor," zei hij.

"Je mag binnenkomen."

Jessica betrad de ruimte.

Manuels mond viel open van verbazing.

"No," zei hij.

"No... Di que esto un sueño.

Zeg dat dit een droom is."

"Esto no es un sueño cariño," zei Jessica met stokkende stem terwijl ze op Manuel afstapte.

Manuel stond op.

Keek Jessica aan.

Zijn lip trilde.

Evenals zijn handen.

Dan pakte hij haar vast en sloot hij haar in zijn armen.

Drukte Jessica dicht tegen zich aan en barstte in diepe snikken uit.

Ook Jessica huilde hartverscheurend.

Van puur en diep intens geluk.

"Godverdomme... " zei Lou.

"Hoe hebde gij dat nu weer voor mekander gekregen," zei hij.

"Dit was puur toeval schietje," zei Sheila.

"Ik leerde haar kennen als een toffe meid waarmee ik aan de praat geraakte hier in de stad.

Dan bleek dat ze in hetzelfde pension logeerde.

Het klikte meteen tussen ons.

Brachten samen de dag door.

Dan tijdens het optreden ik zag de melancholie in haar ogen, vooral tijdens het liedje dat hij aan haar had opgedragen.

Dan kwam het eruit.

Het was haar niet ontgaan dat ik dicht bij jullie, de band stond.

Dat ik een backstage pasje kreeg van Dries.

Ze smeekte om ervoor te zorgen dat ze ook mee backstage kon.

Ja tuurlijk wilde ik dat voor haar gedaan krijgen.

Lou stond recht en keek Sheila aan.

Keek haar in de ogen.

Ze zag zijn blik veranderen.

Liefde uitstralen.

"Sheila....

Gij hebt altijd heel hoog in mijn achting gestaan meiske.

Maar nu...

Kunt ge niks, maar dan ook niks meer verkeerd doen bij mij!

Het is waar.

Wat de band tussen Manuel en mij sterker maakte is dat hij net als ik leefde met een diep en hartverscheurend verdriet in zijn hart.

Hij miste Jessica, net zoals ik Grace'ke zo hard mis.

Dat gij op een dag hier voor mijne neus zou staan, daar was ik al op voorbereid.

Maar dat gij zoiets zou gedaan krijgen."

Lou pakte Sheila opnieuw vast en kuste haar.

Zacht, liefdevol en met veel oprechte en diepe tederheid.

"Ik zien u geire schatteke," zei hij.

"Gij zijt echt wel het beste wat mij is overkomen.... "