Dingen die me bezighouden.

Dag lieve mensen. 
Vanmiddag zijn we nog eens heerlijk gaan wandelen in het Vloethembos in Zedelgem.
Wat deed het deugt om nog eens in de natuur te zijn en de geur van chlorofyl op te snuiven en weinig meer te horen dan het geruis van de bladeren en het gefluit van een vogel.
Het is ook zo leuk om zien hoe de hondjes genieten als ze nog eens mogen wandelen.
De schattige kopjes van Cecieleke en Celientje fleuren echt op als ze de boslucht opsnuiven en vooral ons lieve Celientje straalt van geluk als ze haar pootjes mag strekken. Onvermoeibaar is ze dan die kleine lieve schat. Bij Cecieleke zie je sneller dat ze moe is, maar Celientje (Rechts op de foto) die blijft maar gaan. En geniet van de eerste minuut tot de laatste.

Wat is de natuur toch mooi. Zowel in de Ardennen waar we twee keer na elkaar een heerlijk weekendje verbleven. Na ons heerlijk weekendje aan de Semois waar ik uitvoerig over schreef volgde eer nog een weekendje Durbuy.
Andermaal een weekendje ontspannen, wandelen, genieten en de prachtige natuur ontdekken. En zo'n forel op Ardense wijze of een brokje everzwijn doorgespoeld met één van hun goddelijke streekbieren. Dat is toch echt niet te versmaden nietwaar lieve mensen?
Ofschoon de natuur hier even prachtig en de bossen er  even mooi en uitgestrekt zijn gebiedt de eerlijkheid mij toch te zeggen dat ik me toch meer thuis voelde in Bohan. Veel volkser en gemoedelijker. Durbuy is dan weer de pleisterplaats van lui als Marc Coucke, Wout Bru en Roger Van Damme. Zij drukken hun stempel op het kleine stadje en dan vooral op de prijzen. Zelfs als je zoals wij niet in één van de dure tenten van bovengenoemde heren gaat dineren betaal je toch veel geld voor een maaltijd. Toch meer dan in Bohan of Bouillon.
Maar het is wel een mooi stadje, dat wel. En plaatsen waar zakenlui en gegoede mensen zich goed voelen hebben zeker hun bestaansrecht. Al begrijp ik wel dat de super vriendelijke gids (een gepensioneerde leraar) zich vragen stelt over hoe door toedoen van Marc Coucke alles veranderd en e vastgoedprijzen de pan uit swingen. De vriendelijke gids is heel fier op zijn stad en sprak er vol liefde over. En een grapje was nooit ver weg.
Echt, ge moet dat eens doen. Als ge in een vreemde stad zijt eens meegaan met een geleide wandeling met een gids. Gidsen zijn vaak vrijwilligers en vooral mensen die fier zijn op hun stad en streek en vooral heel blij als ze er honderduit over kunnen vertellen. En je steekt er nog veel van op ook.

Vakantie is leuk. Maar helaas haalt de realiteit ons steeds weer in en voor je het weer gaat het leven weer zijn gewone gang.
Werken, het huishouden, op de centjes letten en alles als een goede huisvader beheren.
En dan denk je aan de dure gas en elektriciteitsprijzen die maar blijven de hoogte ingaan, of je vaak van leverancier verandert of niet.
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat je voor iets dat we allemaal elke dag nodig hebben 21% BTW moeten betalen?
21% BTW: dat wil dus zeggen dat elektriciteit een niet essentieel product is zoals alcohol, tabak of een restaurantbezoek.
Echt???
En dan zijn er nog van die lui die beweren dat dit nodig is omdat je anders mensen met een verwarmd zwembad een wel heel genereus cadeau doet. (bron).
Ja die politica van de zelfverklaarde 'groene' partij beweert dat dus echt hé.
Mevrouw: als ge vindt dat elektriciteit een luxeproduct is en ge het dus normaal vindt dat mensen de helft van hun inkomen moeten spenderen aan de in dit land veel te dure energiekosten. En als uw motivatie is dat mensen maar zuinig moeten zijn met energie. Dan stel ik het volgende voor.
Geef het goede voorbeeld en doe de was zoals onze grootmoeders en overgrootmoeders dat deden.
MET DE HAND!!!
Een hele dag was afkoken, schoonschrobben, afspoelen, uitwringen en dan aan de waslijn te drogen hangen.
Zijt gij bereid om elke week een volledige dag hiervoor uit te trekken?
Ik dacht het niet hé.

Ik wil maar zeggen.
Elektriciteit is helemaal geen luxeproduct!
Maar een noodzakelijk iets dat de levens van miljarden mensen op een positieve manier heeft beïnvloed. Dankzij elektriciteit zijn heel wat alledaagse en broodnodige activiteiten veel minder arbeidsintensief geworden. Het heeft op vele vlakken de levenskwaliteit van de mens verhoogt.
En nee wij kunnen niet meer zonder. En ook niet zonder gas of eender welke bron van verwarming.
Het is een regelrechte schande dat sociaal zwakkere mensen die het al moeilijk genoeg hebben zich in allerlei bochten moeten wringen om deze alsmaar hoger wordende rekeningen te betalen.

Wordt het niet eens tijd om de bekommernissen van de mensen in de straat eens ter harte te nemen dames en heren politici? In plaats van mee te drijven met die 'woke' onzin en vooral jullie te laten ringeloren door allerlei lobby's en belangengroepen.
Ja we moeten de klimaatopwarming ernstig nemen en ja we moeten nadenken over duurzaamheid. Maar ik stel me vragen over de manier waarop jullie dat allemaal willen doorduwen. Elektrische auto's zijn nog altijd zeer duur en hoe valt de aanleg van nog meer laadpalen en te rijmen met de berichten over energieschaarste? En hoe gaat we dat dan combineren met de kernuitstap. Want ineens moeten we van die kerncentrales af. En alles moet groen, duurzaam en we gaan vertrouwen op technieken die nog in hun kinderschoenen staan en we gaan de zee vol windmolens en elke lap grond en elk dak vol zonnepanelen leggen. Want we willen ambitieus zijn.
Waarom is het altijd een of/of verhaal ipv een en/en verhaal. Waarom kan men niet inzetten op zowel kernenergie en alternatieve energie en als het echt niet anders kan toch beroep doen op fossiele brandstoffen?
Waarom moet men perse in zo'n snel tempo de dieselwagens uitbannen en de mensen met een oude dieselwagen uit de steden verbannen? Voor veel mensen is die oude diesel hun enige vervoermiddel en hebben ze die nodig om naar hun werk te gaan.

Ik heb zo het idee dat het allemaal veel te snel gaat. Niet zozeer voor mijzelf, maar vooral voor de ouderen, de lager geschoolden. Kortom de mensen voor wie de wereld zo al voortraast en alles amper te volgen en bij te houden is.
Niet iedereen snapt het nut van al die maatregelen ten behoeve van het klimaat. Niet zozeer omdat ze onwillig zijn of er geen moer om geven. Maar omdat ze zich in hun vaak al beperkte leefwereld beknot en beperkt voelen en ze de indruk hebben nodeloos op kosten te worden gejaagd.
Deze mensen hebben echt geen nood aan de praat van betweterige middenklasse wichtjes die over het klimaat gaan ratelen terwijl ze zelf nog nooit een rekening betaald hebben. En ze zitten er zeker niet op te wachten om voor 'dom', 'ouderwets' of 'koppig' verweten te worden omdat ze hun auto nog niet hebben ingeruild voor een hippe bakfiets en nog niet alle vlees van hun menu hebben geschrapt.
Klimaatambitie is mooi, en ik ben de eerste om te zeggen dat we zorg moeten dragen voor het milieu en ons ecosysteem. Maar niet op de kap van de gewone werkende mens en zeker niet op die van de sociaal zwakkeren. Want als ge deze mensen niet meekrijgt dan raak je echt wel nergens hoor.

Dat moest er toch even uit.

De natuur in beeld: De Semois op haar mooist (slot)

Dag 3: Zondagmiddag in Bouillon.

Dag lieve mensen.
Zondagmorgen. De mist is minder fel als gisteren. Het is wel grijs en het wolkendek laag.
Het is zondagmorgen, we liggen nog alle vier lui te soezen. De hondjes laten we even op bed. De lakens en het dekbed die erop liggen zijn van ons dus van haar op het bed is weinig of geen sprake. Het is gezellig, ik streel de hondjes en knuffel mijn allerliefste. Ik voel de warmte van haar lichaam.
Haar heerlijke lichaam.
En ik kus haar vol liefde.
We vergeten de wereld om ons heen en maken tijd voor ELKAAR!
We verdelen het bed eerlijk in twee. De ene helft is voor de hondjes die zich koesteren aan de warmte van mijn lichaam dat ervoor nog op die plek lag. De andere helft is  voor mijn lieve Christiane en mijzelf. Dit is zo'n moment waarop de rest van de wereld heel even van geen tel is. Als ge verstaat wat ik hiermee wil zeggen?
Daarna is het weer tijd voor koffie en voor croissants. Want het is tenslotte zondag.
Met dat heerlijke gevoel van warme liefde in het hart begeef ik me naar het dorp en zoek ik een bakker op die nog croissants in huis heeft. Want ons heerlijk liefdesmomentje duurde toch langer dan we dachten.
Maar ik zocht en vond en nam de tijd om nog even van dit charmante dorpje te genieten.

Maar het is zondag, wat gaan we doen? Wandelen?
Hmmm die wandeltocht van gisteren zit nog in onze benen. Maar we willen wel buiten zijn natuurlijk.
Ha, maar waarom gaan we eens niet een keer gezellig naar Bouillon?
Zo gezegd, zo gedaan, Onze hondjes van achter in de auto, GPS ingesteld en even later slingerden we weer langs de bochtige wegen van de Ardennen. Hé, we reden zelfs een stukje Frankrijk. Maar het enige wat we zagen van La Douce France waren dichte bossen en veel groen. Er was geen mens te bespeuren en op het vroege middaguur waren er amper auto's op de weg. We zaten echt in the middle of nowhere. 
Maar voor we het wisten zagen we de borden met Belgique en My God, de wegen zijn hier echt wel slecht.

Maar goed Bouillon.
Stad van Godfried van Bouillon en zijn machtige burcht.
prachtig gelegen aan de oevers van de Semois en zowat de enige plaats van belang waar deze rivier door stroomt. De Semois slingert zich door weinig bevolkt gebied, in een streek die vroeger als 'afgelegen' kon worden beschouwd. Maar door het toerisme is daar weinig van te merken, behalve in de wintermaanden misschien. Maar het is er toch wennen aan de afstanden en mijn lieve vriendin vroeg zich af waar de mensen daar eigenlijk kleren en zo gingen kopen. Want boetiekjes en zo vindt je niet in Bouillon. Hotels en restaurants van frituur of kebab tot poepsjiek in het Hotel Panorama dat hoog op een heuveltop is gelegen, met zicht op de burcht van onze goede vriend Godfried wiens leven en werk als een rode draad door de stad loopt.
We zitten hier niet ver van Frankrijk en dat is te merken aan de vele auto's met Franse nummerplaten. Iets zegt me dat onze zuiderburen massaal hierheen komen omdat ze hier geen vaccinatiebewijs moeten voorleggen wat in hun land al sinds augustus verplicht is. Dik tegen die jongens hun goesting natuurlijk. Fransen en overheidsmaatregelen, het is nooit een goed huwelijk geweest.
Ach, wij Belgen moeten niet veel zeggen, wij zijn zelf geen haar beter. Maar dit geheel terzijde.

Bouillon is een stadje op mensenmaat. Geliefd bij toeristen die een bezoekje aan de stad toevoegen aan hun activiteiten tijdens hun verblijf. Er zijn gezellige terrasjes, vooral dan aan de oevers van de Semois en er is natuurlijk de burcht die ik zo'n tien jaar geleden als eens bezocht. Je kan er helaas niet in met hondjes erbij dus lieten we hem links liggen.
Tip: als je de burcht bezoekt, probeer dan zeker de roofvogeldemonstratie mee te pikken.
Ook een goede manier om de stad te verkennen is het toeristische treintje dat om het uur vertrekt vanuit verschillende locaties. Wij stapten op bij de Pont De Liege.

Aan de oevers van de Semois kan je heerlijk verpozen en konden we de leiband van onze hondjes even laten vieren, wat die twee rakkertjes zeker konden appreciëren. Er zijn bankjes en wat is er heerlijker om een heerlijke Ardeense worst of een broodje met Ardeense ham te eten aan de oever onder het gesnater van eendjes die hopen dat er een kruimeltje van de kar valt. Maar brood is niet goed voor eenden en andere vogels. En achtergelaten brood trekt ratten en ander ongedierte aan. Toch maar niet doen dus.

Beeld van de heilige Arnoldus.
Maar de beeldhouwer had Godfried van Bouillon in gedachten.

Maar het was helaas de laatste dag en avond. Reden temeer om van de laatste maaltijd iets lekkers te maken. Forel met amandelen zoals ze dat in de Ardennen zo lekker kunnen klaarmaken en in ons verblijf nog een heerlijk lokaal biertje.'
's Anderendaags was het tijd om terug naar huis te keren.
Maar met een voldaan gevoel in ons hart en heel veel mooie herinneringen.
En ook onze lieve keesjes genoten met volle teugen.

Die lieverdjes.

De natuur in beeld: de Semois op zijn mooist 2

 

Dag 2: Een heerlijk lange wandeling.

Dag lieve mensen.
Zaterdagmorgen. Een dichte mist hangt over de vallei van de Semois. Ik ontwaak en hijs mezelf uit bed waarna ik het gordijn opentrek. Ik kijk door het raam en zie dat er een dichte mist hangt die de hoogste toppen in nevelen verhult.
Spontaan denk ik aan die conversatie die ik vaak zie op Njam-TV - waar mijn zoetje graag naar kijkt en ik stiekem ook. Want vanwege mijn opleiding en mijn werk als keukenhulp vind ik het kijken naar hoe topchefs te werk gaan wel interessant - tussen de Brugse chocolatier Dominique Persoone en de Belgisch-Italiaanse chef Peppe Giacomazza waar al wandelend in de omgeving van hun chalet waar ze hun programma maakten rond samen koken met plaatselijke producten de eerste het volgende zei.
Persoone: "Stel je ki voorn zeg, iedere dag mist.
Hé, Iedere dag mist.
'Ek peinzen daje hier e wienkeltje mé mistlampen eit daje hier ghoe zakens doet."
Maar dat is zo hé.
Vanaf de herfst invalt krijg je op je Ardense hoogten te maken met hardnekkige mist. En in de winter vriest die ook nog eens aan.
Maar mist is vaak de voorbode van mooi weer. Dus ik bewaarde mijn optimisme tijdens het dagelijkse toiletritueel terwijl de geur van verse koffie in ons vakantieverblijf domineerde.
Even naar de bakker is toch iets heel anders als je met vakantie bent nietwaar. Het is voor mij de uitgelezen kans om de omgeving echt in je op te nemen. Ook al was ik met de wagen wegens nog andere dingen nodig dan brood. En ik laat mijn hondjes niet graag buiten voor de winkeldeur achter. Ik mag er niet aan denken dat ze door één of ander individu met kwade bedoeling worden meegenomen.
Dan maar de auto geparkeerd en na het winkelen een kleine wandeling in en rond het dorp gemaakt.
Terug in ons verblijf genoten we van een stevig ontbijt. Dat was wel nodig want er stond een lange wandeling op het programma.

Tussen het stapeltje brochures over de streek en wat je er kan doen vonden we een folder met wandelzoektochten en ik dacht, laten we er eens eentje doen. Ik koos voor een wandelzoektocht die startte in het dorpje Naifraiture. Op zo'n tien kilometer rijden van Bohan. 
De basis van onze wandeling waren de instructies die we moesten volgen om de antwoorden te vinden op de vragen verderop in de folder. Die instructies leiden ons weg van het dorpje, door de velden en weiden en tenslotte... Het bos in.

De wandeling bracht ons diep de bossen in, weg van alle drukte, stress en overmatige lawaai.
Meer nog.
Wat was het hier toch zalig stil.
Ik hoorde alleen het ruisen van de zachte wind door de bomen. Het vallen van de bladeren en hier en daar de verre kreet van een vogel.
De hondjes mochten gerust los, ofschoon dat eigenlijk niet hoort, zelfs als er geen expliciet verbod is, omdat loslopende honden storend kunnen zijn voor dieren en voor andere wandelaars. Maar onze keesjes lopen in het begin wat dartel rond, snuffelen wat om dan snel achter ons aan te lopen. Maar voor de rest van de wandeling blijven ze altijd dicht bij ons. Die kleine lieverdjes.

De wandeling was behoorlijk pittig en ik moest goed letten op de details onderweg om toch maar geen aanwijzing over te slaan. Van de vragen heb ik amper iets gevonden en op den duur konden ze me niks meer schelen. Ik was waar ik hoe langer hoe meer het liefste ben. Midden in de natuur. En dat waar de natuur nog echt natuur is. Waar van 'beschaving', menselijke aanwezigheid en bebouwing amper iets te merken is en er zo goed als geen auditieve vervuiling is. Geen geruis van auto's zelfs niet in de verste verte. Je hoort er het klateren van een beekje beneden je. En hoe dieper je afdaalt hoe luider het klinkt. Wat een heerlijk rustgevend geluid is dat toch.

 

De stress, drukte en dagelijkse sleur zijn hier ver weg. Ik pak in een onbewuste reflex toch even mijn smartphone en open Facebook, wat me  net lukt met de povere verbinding en vraag me ineens af waarom ik dat toch steeds weer doe? De wereld draait door en de dagelijkse mallemolen van de waan van de dag met de bijhorende stroom van meningen en meninkjes gaat gewoon verder. Maar nu... Zonder mij.
Smartphone terug weg en fototoestel in de aanslag. Want ik wil al dat moois toch echt wel delen met wie mij lief is en wie deze blog leest.

De wandeling liep van Naifraiture naar het naburige dorpje Houdremont en dan weer terug. We liepen een stuk op een pad waarlangs ooit de stoomtram reed naar Vresse Sur Semois. Maar het gesis en gefluit van de stoomtram is voorgoed verstomd en maakt plaats voor de zalige stilte die je alleen diep in de natuur vinden kan. Als die stilte tenminste niet wordt onderbroken door luid taterende mountainbikers. Voordeel, je hoort ze van ver aankomen dan, want meestal merk je pas als ze er zijn als ze rakelings langs je scheren. Op een gegeven moment merk ik dat ons Cecieleke achtergebleven is. Ik kijk om en zie dat mevrouwtje in het gras licht te rollebollen. Ik roep haar en bekijk haar goed.
Maar Cecieleke, hoe zie jij eruit meisje?

Haar kopje, rug en pootjes zaten helemaal onder het vuil en de vettige smurrie.

Hondjes.
Wat zijn ze toch lief hé.

Ja dat wordt een badje met stevig schrobwerk straks. Maar dat zijn zorgen voor later. Eerst even verder genieten van al het moois rondom ons.

Herfsttijd = paddenstoelentijd.

De foto bovenaan werd genomen op de linkerkant van het pad waarop we liepen.
Rechts nam ik de foto onderaan. Merk het verschil van bodembegroeiing. 

Eens we het bruggetje op de foto hierboven over waren wachtte er ons nog een steile klim, waarna we terug aan de rand van het bos kwamen; Terug in Bohan genoten we van een lekker aperitiefje en een lekkere maar iets te sobere maaltijd. Dat kwam omdat alle restaurants vol zaten en je er niet inkwam als je niet gereserveerd had.
En wat doe je dan als echte Belg?
Dan ga je een frietje steken natuurlijk.

En het waren verdorie lekkere frietjes.
Morgen het laatste deel: Zondag in Bouillon.

De natuur in beeld: de Semois op zijn mooist.

 

Dag één: de heenreis.

Dag lieve mensen.
Ik heb een heerlijk weekend gehad.
Vrijdag 24 september jongstleden laadde ik mijn kleine autootje vol voor een deugddoend weekendje er tussenuit.
Zoals veel mensen waren ook mijn grote liefde als ikzelf hier echt aan toe. De dagelijkse sleur in combinatie met die verstikkende maar helaas broodnodige coronamaatregelen werkten op ons gemoed en ons humeur. Dit ondanks het vele en deugddoende wandelen in de prachtige natuur dicht bij huis.
Een mens heeft dat af en toe eens nodig om eens in een andere omgeving te zijn.
Daarom boekten we een verlengd weekendje in een supergezellig en gerieflijk huisje diep in de prachtige Ardennen. Na een rit van twee uur ruilde ik de snelweg in voor die heerlijk kronkelende wegen in de Ardennen. Overal zag je stapels omgezaagde bomen en het was er uitkijken voor de vele vrachtwagens geladen met boomstammen. Voorts zag ik uitgestrekte bossen, pittoreske dorpjes en huizen gebouwd met typische Ardeense leistenen. Dan kwamen we aan in het dorpje Bohan. 

Bohan is een klein en charmant dorpje aan de oever van de Semois.
Het is behoorlijk toeristisch, er liggen heel wat campings aan de oevers van de Semois, en veel huizen worden verhuurd als vakantiehuis. Maar echt druk was het nergens, behalve op zaterdagavond toen we iets wilden gaan eten en alles al gereserveerd was. Maar het was er vooral gezellig druk. De terrasjes gevuld met levensgenieters die genoten van een heerlijk streekbiertje of een heerlijke maaltijd. Daarvoor kom je toch naar de Ardennen, toch?
En om te wandelen natuurlijk.

Wanneer we hadden uitgepakt en ons hadden geïnstalleerd in onze supergezellige vakantiewoning, trokken we al snel onze wandelschoenen aan en de hondjes hun leibandje en gingen we op verkenning.
Maar het is er erg steil en dit in combinatie met het feit dat we er een lange autorit en het bijhorende in en uitladen van de bagage op hadden zitten, maakte dat we toch snel terugkeerden.
Mmm ja, snel. We namen de tijd om van de prachtige omgeving te genieten en om foto's te maken van al het moois dat we op onze weg tegenkwamen. En we gingen daarna gewoon naar het dorp om er te genieten van een heerlijk aperitiefje en een stevige maaltijd.

Ja hoor, ze mochten mee.
Onze lieverdjes.

Hier wil ik oud worden.
Oud huisje, rustige straat, de zon die schijnt op de gevel.
Prachtig toch.

Tot zover dag één. Morgen geef ik een verslag van die heerlijk superlange wandeling die we zaterdag maakten.
Liefs.
Miguel.

Nine Eleven.

Dag lieve mensen.
11 september 2001. 20 jaar geleden al.
Maar als ik die beelden terugzie, dan lijkt het alsof het gisteren was.
Ik weet nog waar ik was. En ook hoe ik me voelde.
Ik voelde me 20 jaar geleden niet echt prettig in mijn vel. Ik zat even zonder vaste job na een conflict met harde woorden met mijn toenmalige werkgever. Ik had geen werk, geen lief en mijn eigenwaarde stond even op een laag pitje. Dat veranderde gelukkig een klein half jaar later toen ik een nieuwe job vond en terechtkwam op een plek waar ik tenminste meer was dan een 'manusje-van-alles' dat alleen maar goed was om als pispaal te dienen en op zijn kop te krijgen. Ik leerde er toffe collega's kennen en mijn Frans kreeg een ferme boost, want op de receptioniste en de oudste kelner na was iedereen er Franstalig. Ok, de baas probeerde zich verstaanbaar te maken in het Nederlands, maar na verloop van tijd verstond ik hem beter als hij Frans sprak tegen mij.
Maar goed: die ene dag in september 20 jaar geleden.
We betaalden nog in Belgische Franken, al werden we al stevig voorbereid op de komst van die vermaledijde Euro. De GSM was al goed ingeburgerd, ikzelf was één van de vele trotse bezitters van een Nokia 3310. Heerlijke mobieltjes waren dat.

Ook het internet maakte toen al deel uit van ons leven. Ik zou later in het najaar nog enkele leuke contacten maken via chatkanalen en zo, maar het waren eigenlijk van het soort contacten waar jullie lezers geen zaken mee hebben. Ook wij bloggers houden soms dingen voor onszelf moet je weten.

Maar dan op een doordeweekse dinsdag. 
Ik woonde nog thuis. En na het eten zat ik in de woonkamer samen met mijn moeder. Ik zat in de zetel en las wat in de Dag Allemaal, dat was mijn moeder haar wekelijkse lectuur en ook de TV gids voor de hele familie.
Dan bleef moeder hangen op ZDF en zei: "Er is iets raars gebeurd in New-York."
De commentaarstem had het over 'ein flugzeug' dat zich in één van de WTC torens had geboord.
Terwijl zag je beelden van rook en vlammen die uit de toren kwamen. "Euh.... WTF????"
Ik legde mijn 'boekske' aan de kant. Meende die dat nu?
Die piloot moet een ferm stuk in zijn kraag gehad hebben dat hij zo'n groot gebouw niet zag staan.
Maar terwijl men in het Duits over de mogelijke oorzaken aan het bakkeleien was? Was het een ongeluk? Of was er terrorisme in het spel. Amerika heeft immers nogal wat vijanden gemaakt met zijn agressieve buitenlandpolitiek, dus er zijn genoeg lui die met dat land een eitje te pellen hebben. En dan op dat moment...
Knalt er een tweede vliegtuig in de andere toren.

Ok, dit was wel degelijk een terroristische aanval.
En geen kleintje ook. Dit moeten lui zijn die wel heel erg 'pissed off' op de US of A.
Ondertussen hadden ook onze eigen Vlaamse zenders het nieuws opgepikt en alle uitzendingen onderbroken. Overal ter wereld viel alles stil. En iedereen belde elkaar op: "hebt ge gezien wat er gebeurd is in New-York?"
Ja lieve mensen. Dit was onwezenlijk.
Dit was niet te vatten.
Wie kon dit op zijn geweten hebben?
Wie is er zo door en door verrot om op een doordeweekse dag mensen die gewoon gingen werken en met hun zaken en hun leven bezig maken op dergelijke manier de dood in te jagen.
DOOR EN DOOR VERROT BEN JE ALS JE ZOIETS DOET!!!

De hele middag en avond zat ik verbijsterd toe te kijken naar wat er zich daar in de VS voltrok.
En ik weet... Vele mensen met mij.
En ineens, toen men naar mogelijke daders wees, dacht ik... Verdomme, hoe naïef ben ik eigenlijk?
Zo verdom naïef om te geloven in die zogenaamde 'multiculturele samenleving'.
Zo verdomd naïef om te denken dat ge met moslims kunt samenleven. Terwijl wij voor hen ongelovigen zijn. Lager dan varkens of honden.
Heel even vervloekte ik mezelf, en de rest van de wereld. Ik vervloekte mijn naïviteit en deze van de media, de onderwijzers die mij probeerden wijs te maken dat racisme fout is en ge niet zomaar moogt oordelen over andere culturen. Ik vervloekte onze zwakheid en ons gebrek aan alertheid. Maar gelukkig zijn deze gedachten in mijn hoofd verzwakt en werden ze niet dominant. Maar het veranderde wel mijn kijk op de dingen.
We werden wakker in een heel andere wereld. We werden wakker met het besef dat onze leefwereld niet zo veilig was als we dachten. Dat de vrede en veiligheid waar we ons in wentelden geen zekerheid was. We gingen opnieuw beseffen dat je voor veiligheid en vrede moet vechten. Dat er overal vijanden op de loer lagen die deze konden bedreigen.
En dat is ook zo.
Na 9/11 kwamen de aanslagen in Madrid, Londen, Parijs... Brussel.
Die waren niet zo megalomaan, maar daarom helaas niet minder dodelijk. En elke aanslag herinnert ons eraan dat vrede een illusie is en veiligheid iets waar je voor moet vechten en de alertheid van iedereen vereist.
Maar dat wil niet zeggen dat je nu ineens het recht hebt om wie anders leeft of denkt als jij met misprijzen te gaan bejegenen.
Het is integendeel een goede zaak om diegene die wel goed doen een hart onder de riem te steken.
Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar een documentaire die afgelopen week op Canvas te zien was. De gebeurtenissen van 9/11 En dan zag ik dat deze gebeurtenissen gevolgd werden door een enorme golf van steun en solidariteit voor de hulpdiensten. Voor de brandweerlui en ambulanciers die met gevaar voor eigen leven anderen ter hulp schoten en daarbij helaas het leven lieten. En toen moest ik even denken aan de vele steunbetuigingen die de mensen in de zorg vorig jaar TERECHT kregen tijdens de coronacrisis.

Laat me hierin heel duidelijk zijn.
Wie dingen denkt als: "ja maar die Amerikanen hebben het toch zelf gezocht met hun eeuwige bemoeienis met andere landen en hun oorlogen en zo."
Of: "Nu weet de westerling ook eens hoe het is om te leven in angst voor terreur, aanslagen of bombardementen."
Die weet echt niet wat hij lult.
Want hoe fout de beslissingen ook waren  om zich te gaan moeien met conflicten waar ook ter wereld. Denk aan Vietnam, Irak, Afghanistan, Syrië. Er zijn heel veel mensen die tegen deze beslissingen hebben geprotesteerd.
Die er kritiek op op hebben geuit en deze met alle mogelijke middelen probeerden te stoppen.
Vergeet niet.
HIER MAG DAT!!!
Hier in het westen mag je je ongenoegen uiten over eender welke beslissing van de overheid. En kan je deze tegenhouden als je daar genoeg medestanders voor vindt? Hier mag je op straat komen en manifesteren. Op voorwaarde dat je niet gaat rellen en andermans gerief niet kapot maakt. Doe je dat toch, dan moet je niet komen huilen als 'Oom Agent' met zijn 'matrak' gaat slaan.
Mag dat in Afghanistan waar de Taliban 20 jaar na 9/11 en de inval van de USA terug aan de macht is? Mag dat in het Syrië van Assad? Mag dat in Rusland of in Turkije?
Nee dat mag daar niet.
Daar vlieg je in een donker hok en wordt je gemarteld als je kritiek hebt op de overheid.
Hier mag je zelfs rondbazuinen 'dat de overheid het volk vergiftigt met vaccins tegen een ziekte die een sterftegraad heeft van minder dan drie procent'.
Ik hoef u niet te vertellen over welke ziekte het hier gaat.
Maar dit soort bullcrap mag je  gewoon op Facebook zetten. Het enige wat je riskeert is dertig dagen ban op Facebook. Maar dat riskeer je voor veel minder dan dat.

De aanslagen op 9/11 en alle anderen daarna waren aanslagen op het VRIJE WESTEN en op alles waarvoor het staat.
Vrijheid, democratie, mensenrechten, onderwijs, toegankelijke gezondheidszorg, juridische bescherming, gelijkheid van man en vrouw, etc.
Daarom zeg ik dit!!!!
Wie deze aanslagen vergoelijkt of goedpraat is voor mij ook een vijand van het westen en alles waarvoor het staat.
Punt andere lijn.
En op eigenlijk gewoon ondankbaar.
Ondankbaar voor de vele kansen die je in zo goed als elk westers land krijgt. Onderwijs is er zeer toegankelijk en goedkoop tot zelfs zo goed als kosteloos. In westerse landen kan lezen en schrijven. Kindersterfte is hier zeer laag, zeker in vergelijking met derde wereldlanden. Ook sterven hier zeer weinig moeders tijdens de bevalling, wat in Afrikaanse of Aziatische landen wel heel anders is.
Hier moogt ge zo anti-westers zijn als je zelf maar wil. Ja echt wel.
Ge moogt alleen niet provoceren en met een swastika of IS-vlag lopen zwaaien of in boerka rondlopen.
Ja we moeten ergens een lijn trekken.
Moogt ge met de regenboogvlag rondlopen in Saudi-Arabië? Moogt ge als vrouw in een kort topje en minirok rondlopen in Iran? Moogt ge een 'Proud to be gay' t-shirt dragen in Rusland?
Nee...
Dat mag allemaal niet.
Ge riskeert er om gearresteerd of zelfs op straat doodgeklopt te worden. Ge wordt er verstoten en verbannen als ge u niet kleedt of niet leeft naar de normen door geloof of overheid opgelegd.
Dit is de reden waarom vele mensen hier hun heil zoeken. Omdat ze hier in vrijheid willen leven. Zonder angst, zonder vrees. Ze willen zichzelf zijn.
En dat kan je hier.
JEZELF ZIJN!!!

Ik denk dat dit hetgeen is wat westerse landen zo bijzonder maakt. Dat ge uzelf kunt zijn. Dat ge kunt leven volgens uw normen of uw wensen. Zijt ge gelovig? Geen probleem. Leeft ge in een 'manage au trois' waarvan één van uw partners een transseksueel is. Geen probleem. Vroeger wel, maar nu niet meer.
Prachtig toch.
Weet je lieve mensen?
We beseffen te weinig hoe prachtig dat wel niet is?
En ik vrees dat dit een grotere bedreiging is dan alle terroristen samen.
Als wij niet wat vaker zeggen hoe prachtig al die verwezenlijkingen die wij in het westen hebben wel niet zijn. Dan zegt niemand het.
We moeten ophouden met onszelf zo neer te halen of laten neerhalen door volk dat in alles en iedereen racisme of discriminatie ziet.
En dat eigenlijk niets anders doet dan spijkers of laag water zoeken.
Echt... Stop daarmee.

En wie na dit alles te lezen vindt dat deze blog en ikzelf niet 'woke' genoeg zijn.
Lees alles eens opnieuw. Misschien heb je het één en ander niet goed begrepen.

Hoe zit het nu echt? Waarom deze vraag?

Dag lieve mensen.
Ik moet eigenlijk meer artikels schrijven.
Dat is echt iets wat ik mezelf moet opleggen.
Beter gezegd: ik zou me eigenlijk veel meer moeten bezig houden met het up to date houden van mijn blog en ervoor zorgen dat ik er meer mensen mee bereik.
Ik merk tot mijn grote ontevredenheid dat ik veel te veel tijd verspil met het eindeloos scrollen op Fakebook... Oh pardon ik bedoel natuurlijk Facebook. 
Soms stoot ik daar op een interessante discussie of een link naar een webstek over een leerzaam onderwerp of een statement waar over na te denken valt.
Ik herhaal... Soms.
Ik heb gisteren eindelijk de puntjes en komma's van een tweede artikel over mijn jaarthema 'De Hersenen' bijgewerkt. En zodoende is het toonbaar en klaar voor publicatie.
Welks ik dan ook heb gedaan. Maar in tegenstelling tot wat ik voordien deed ben ik nu niet van plan om op mijn lauweren te gaan rusten.
Vandaar dat er eens wat artikels elkaar sneller opvolgen.

We leven in complexe tijden en wat we horen of zien in de media roept veel vragen op. Veel meer vragen dan dat we antwoorden krijgen. En het is verrekt moeilijk om ons altijd een goed beeld te vormen van wat we allemaal horen en zien. Op sociale media worden we bovendien nog eens bestookt met meningen en statements die het allemaal nog verwarrender maken dan het al is?
Dat maakt dat mensen keihard gaan twijfelen.
"Zijn die vaccins tegen het coronavirus wel betrouwbaar? Want ik las dat die hele nare bijwerkingen hebben."
"Waarom spreken die virologen zichzelf zo tegen?"
"Het klimaat verandert al sinds de Aarde bestaat, waarom moeten wij ons ineens zo hard zorgen maken over de stijging van de temperatuur met anderhalve graad?"
"Waarom worden dieselwagens overal geweerd?"
"Is het waar dat we over enkele jaren niets meer zullen bezitten? En dat er een 'Great Reset' komt?"
Allemaal dingen waar iedereen een mening over heeft, maar wat zijn nu de FEITEN?"
Hoe zit dat nu echt met die klimaatopwarming? De risico's van die coronavaccins? Wat is dat met die ecologische voetafdruk? Is de wereld echt overbevolkt? Is kernenergie echt zo onveilig? Is vlees eten nu echt zo slecht voor het klimaat? Of voor onze gezondheid? Zijn er nu echt meer dan twee genders? Mag ik als man nog grappige opmerkingen maken over vrouwen, of een complimentje geven?
Allemaal pertinente vragen waar we anno 2021 mee te maken krijgen. En waar velen al op voorhand een mening over hebben, niet zelden totaal niet gehinderd door enige kennis van zaken.

Inzicht verkrijgen is een mooi iets in het leven.
En inzicht verkrijg je niet door je tijd te verspillen op sociale media en zijn tot niets leidende dovemansgesprekken met zelfverklaarde experten of complotwappies die zo graag met alternatieve feiten lopen te zwaaien.
Inzicht verkrijg je door vooral veel te LEZEN en door gericht te zoeken naar relevante informatie.
Je zal vaststellen dat veel van die informatie je verward of zelfs angstig zal maken, of dat het je wereldbeeld doet wankelen. Je zal jezelf afvragen of je nu echt zo 'verkeerd leeft'? Je zal vragen stellen als 'ben ik nu echt zo'n slechte mens omdat ik vlees eet'? of 'help ik mijn gezondheid nu echt naar de vaantjes met het drinken van zelfs een matige hoeveelheid alcohol'? 
Dergelijke spanningen of felle emoties noemt men cognitieve dissonantie wat wordt gedefinieerd als 'de onaangename spanning die iemand ervaart bij tegenstrijdige overtuigingen, ideeën of opvattingen of bij handelen in de strijd met de eigen overtuiging'. 
Als je zaken opzoekt en je jezelf erin verdiept dan treedt je eigenlijk uit je 'comfort zone'. En dat is een goede zaak. Want juist door je eigen meningen en overtuigingen in vraag te stellen of zelfs los te laten verkrijg je inzicht en verruim je je geest. Ik vind het zo jammer dat mensen zich zo hard blijven vastklampen aan hun eigen grote gelijk welk ze dan proberen te bevestigen door net die zaken op te zoeken die dat gelijk bevestigen, of door zich vooral op te houden in groepjes of discussie platformen waar ze vooral gelijkgezinden treffen. Dan wordt zo'n platform vooral een echokamer waar ze hun  opinies versterkt zien: "Voila ziet het se, hij zegt het ook. Dat vind ik er nu ook van se!"
Jezelf te vaak ophouden in dergelijke 'echokamers' is echt wel nefast voor je wereldbeeld en zorgt ervoor dat je minder goed om kan met tegengestelde meningen. Je moet eens voor de lol een compleet tegengestelde opinie droppen in zo een virtuele echokamer. Opgelet, je moet er wel een sterke maag en stalen zenuwen voor hebben, want de stront en bagger die je over je heen zal krijgen zal niet van de poes zij.

Ooit had ik een profiel op een datingsite waar ik vertoefde toen ik nog single was en waar ik veel mensen leerde kennen. Vooral omdat ik er zeer actief was op het discussieforum aldaar.
Op dat profiel antwoordde ik op de vraag 'wie of wat ik graag wil zijn?' met: Een wijze mens.
En weet je wat lieve mensen?
DIT MEEN IK NOG STEEDS!!!
Schoonheid vergaat, je fysieke krachten nemen af en ook de capaciteit van je hersenen neemt af in de loop der jaren. Maar zelfs dat laatste verhindert ons niet om wijsheid te verschaffen en inzicht te verwerven. Door het verwerven van kennis na te streven en door levenservaring op te doen worden wij wijzer. Of dat zou tenminste de bedoeling moeten zijn.
Sterker nog: dat is toch het mooiste streven dat er maar kan zijn in dit leven. Wijsheid verkrijgen. De dingen om ons heen beter begrijpen en mensen een duwtje in de rug geven met goede raad die echt ergens op gebaseerd is. Mensen advies en raad geven die er echt toe doet.
Advies waar ze mee verder kunnen. Dat hen inzicht geeft.
Moest ik maar van enkele mensen weten dat hetgeen ze op deze blog lezen hen wijsheid en inzicht verschaft, dan zal mij dat zeer gelukkig maken.
Want dan weet ik dat ik echt wel goed op weg ben... OM EEN WIJZE MENS TE WORDEN!