Het Pleidooi Deel 3; De dader.

Een ambulance raasde met een rotvaart door de nacht.
Met gierende banden vloog hij de grote weg op, om zo snel mogelijk bij het ziekenhuis te zijn.
Sandra had een overdosis slaappillen genomen. Haar moeder trof haar bewusteloos aan op bed er lagen nog pillen op haar hoofdkussen en tussen haar lakens. Zelfs in haar hand hield ze er nog vast.
Moeder was totaal in paniek.
Ze zat bij Sandra in de ziekenauto, en hield haar hand vast.
“Meiske toch, waarom? Waarom hebt ge dat gedaan?"
Haar gezicht was in tranen maar ze hield zich sterk.
Ze wilde bij haar kind zijn. Wat er ook gebeurde.
In het ziekenhuis werd ze echter opgevangen door een verpleegster.
“Rustig maar mevrouw, alles komt in orde. De dokters zullen alles doen om uw dochter er weer bovenop te helpen." Zei de jonge verpleegster terwijl ze met geruststellende gebaren Sandra’s moeder naar een wachtlokaaltje bracht.
“Zal ik een kopje koffie voor u brengen mevrouw?" Vroeg ze.
Uren later.
Sandra lag in een ziekenhuisbed. Haar ouders waren bij haar.
Haar moeder streelde zachtjes haar haren terwijl haar vader zijn hand op die van zijn dochter legde.
Ze sliep. Nadat dokters haar maag hadden leeggepompt werd ze aan een hartmonitor gelegd. Om het kwartier kwam een dokter of verpleegster kijken.
“Uw dochter zal er snel bovenop zijn. De dosis pillen was gelukkig niet groot genoeg om dodelijke gevolgen te kunnen hebben. En het is een sterke jonge meid. Ze zal er geen gevolgen van ondervinden."
Opeens begon Sandra met met haar ogen te knipperen.
Zachtjes bewoog ze haar hoofd. Ze opende langzaam haar ogen en keek versuft in het rond.
“Oh shit… Mislukt… Verdomme toch." Hoorden haar ouders haar tot hun ontzetting binnensmonds murmelen.
“Kindje toch…” Moeder pakte haar hand vast.
“Waarom deed je dat? Wil je ons nu echt zoveel verdriet aandoen?"
Sandra zweeg. Ze staarde minutenlang naar het plafond.
Toen slikte ze even en draaide ze haar hoofd.
“Het spijt me Mama." Fluisterde ze zacht. “Ik zit er helemaal onderdoor… Wat heb ik nog om voor te leven?
Ik had het gisterenmiddag uitgemaakt met Jeroen… “ Ze slikte nogmaals en slaakte een diepe zucht.
“Ik kan hem toch alleen nog maar vriendschap geven. Wat is mijn leven nog waard? Zonder liefde, zonder genegenheid?”
“Rust wat kindje”, zei Moeder terwijl ze haar dochters tranen droogde. “Je bent moe, gun jezelf wat rust meisje..."

De maanden gingen voorbij
Sandra heeft diep gezeten, dat moet echt wel worden gezegd.
Ze verzonk in een diepe depressie en moest zelfs een tijdje in de kliniek blijven. Dokters vreesden dat ze wel eens een nieuwe wanhoopsdaad zou kunnen plegen.
Maar weet lieve lezer… Zover zou het nooit komen.
Sandra was een vechter… Zij wel.
Maar ze zou weldra het trieste verhaal horen van een ander meisje dat in de handen van haar belager viel. Een meisje dat helaas niet de kracht had om dat zware trauma te boven te komen.
Maar dat is voor later.
Maar nogmaals, Sandra… Da’s een vechtertje.
Ze klom uit het diepe dal waarin ze was verzonken nadat ze die ene mooie relatie met haar allerliefste Jeroen met spijt in het hart verbrak.
Ze vocht terug. Vooral na gesprekken met enkele van haar lotgenoten die haar in de kliniek kwamen opzoeken begon ze te beseffen dat ten onder gaan aan haar trauma’s, haar pijn en haar verdriet. Alleen maar een overwinning zou zijn voor haar smerige kwelgeest.
Dat hielp haar er langzaam maar zeker weer bovenop.
Bezwijken aan haar trauma’s? Ten onder gaan aan alle verdriet en pijn die hij haar had aangedaan.
Oh nee… NO FUCKING WAY !!!!!!
Dat gunde ze die klootzak niet.
Sandra kwam weer meer buiten.
Ze zocht haar vrienden en vriendinnen op.
Ze durfde zelfs al eens een bezoekje brengen aan de cocktailbar waar ze zovele jaren werkte.
Ze kreeg er een warm onthaal.
Oude vrienden sloten haar voorzichtig in de armen… Hoezeer Sandra ook huiverde, ze liet hen doen.
Want ze leerde beseffen dat echte vrienden dat deden uit genegenheid.
Ze genoot van de hartelijke verwelkomingen van haar vroegere collega’s en de vaste klanten.
“Sandra, gho zo blij dat ik u zie. Drinkt iets van mij lieverdje”…
Hoe vaak hoorde ze het niet zeggen.
Het deed haar deugd aan haar broze hartje.
Ze trok er zich aan op.
Maar diezelfde avond terwijl Sandra genoot van het weerzien met haar vele vroegere vrienden, die zo erg met haar meeleefden, haar kaartjes stuurden met ‘veel sterkte, ‘we missen je’, ‘hou vol’, ‘je bent de liefste vriendin’, etc… Erop.
Terwijl ze met hen een glaasje dronk en honderduit babbelde, in een gezellige en hartelijke sfeer.
Gebeurde er kilometers verderop iets wat haar verdere leven en haar kijk op de wereld op ingrijpende wijze zou veranderen.
Tientallen auto’s met zwaailichten, gepantserde wagens van gespecialiseerde eenheden van de Federale Politie.
Ze hadden zich in allerijl verzameld rond een oude hoeve.
“Komaan doe niet zo dom… Dit heeft geen enkele zin”. Riep een agent door een megafoon.
Toen knalde een handgranaat. Gelukkig zonder dat er gewonden vielen.
Meteen daarna klonk er een stem vanuit een openstaand venster.

“Vergeet het bende janetten. Ik ga me niet overgeven voor de goesting van een stel aanstellerige showwijven…
Kom me maar halen, de booby-traps wachten op jullie, BENDE MIETJES!!"
Maar toch wisten ze hem te overmeesteren.
Met een list wisten ze hem naar het raam te lokken, daar wist een agent van de speciale éénheid van de ‘Federale Politie hem te overmeesteren.
Een lenige kerel die op het dak klom en zich ondersteboven van het dak liet glijden, tegengehouden Zo hing hij boven het raam in kwestie en greep hem op het juiste moment vast.
Dan liet zijn collega hem vallen, samen kwamen ze op de grond terecht.
Nog voor de man ook maar iets konden ondernemen gooiden nog andere agenten zich op hem.
Zo wisten ze hem te overmeesteren, waarna ze hem in een auto duwden.
Eén van de mannen ging naast hem zitten en sprak hem aan.
 “Gij hebt chance dat ons doen en laten door velen gevolgd wordt gij smerig LOWLIFE !!!!
Maar als ik u was, ik zou me heel koest houden, want we worden niet overal gevolgd of geregistreerd. Hebt ge dat verstaan godverdoms CRAPUUL ???
De agenten in kwestie wisten dat ze te maken hadden met een individu dat er geen graten in zag om lukraak onschuldige meisjes of vrouwen uit te pikken om ze dan op gruwelijke manier te vernederen, en er zijn lusten op bot te vieren.
En sommigen onder hen hadden ook dochters… Als je snapt wat ik hiermee wil zeggen?

In een donker kantoor van het politiebureau zat hij naar de grond te staren.
Een vrouwelijke inspecteur vuurde de ene vraag na de andere op hem af. Ze bleef koel en berekend, ook al voelde ze niets dan minachting voor het individu dat geboeid op de stoel voor haar zat.
Maar hoezeer ze ook probeerde. Hij hield de lippen stijf op elkaar>.
Toen liep ze weg.
“Met die gast zijn we nog niet aan de nieuwe patatjes vrees ik." Zei ze. “Er is geen woord uit te krijgen."
“Ach?" Sprak haar mannelijke collega. “Ge kent dat toch, de koppigaard uithangen, denken dat ze nog altijd de boel in handen hebben…  Ik zal eens een klapke doen met die gast."
Hij liep het kantoor binnen.
“Precies niet veel van zegs hé Francis Pelckmans …” Zei de Inspecteur terwijl hij nonchalant op de stoel ging zitten.
“Wat wilt ge weten? Vraag maar raak Inspecteur. Ik ben bereid om ten volle mee te werken."
“Ja dat heb ik daarnet gezien, toen mijn collega u ondervroeg." Antwoordde hij cynisch.
“Met u werk ik mee." Zei Pelckmans." "Met haar niet…  Allez zeg nu zelf jongen. Vrouwen horen dit werk toch niet te doen.
Vrouwen mijne jongen. Die moeten zorgen dat het huis aan de kant is en het eten op tafel staat als hun vent thuiskomt…
Al de rest is gewoon dikke vette BULLSHIT !!!!!”
Dit was een fraai voorbeeld van hoe Francis Pelckmans 54 jaar, een aan lager wal geraakte ex Para-Commando, ex-huurling, en ooit zaakvoerder van een firma die buitenwippers en lijfwachten verhuurde, over vrouwen dacht...
Als man waande hij zich superieur. Leiding geven was in zijn ogen iets wat enkel en alleen aan mannen toekwam. Hij beschouwde het toelaten van vrouwen in de politiek, de zakenwereld, de politie en vooral het leger als de oorzaak van het verval van de maatschappij.
Francis Pelckmans vond dat we in een ‘mietjesmaatschappij’ leven waarin echt mannelijke eigenschappen taboe waren.
“Ja ik ben een macho. Ik ga op café zo lang ik wil, ik zuip zoveel ik wil, als ik kwaad ben op iemand sla ik op zijn bakkes zo hard ik wil, en als ik een vrouw knap vind dan sla ik op haar poep…
En ik ben er godverdomme fier op !!!!
En wie daar problemen mee heeft is ofwel een janet ofwel een strekenwijf, en janetten en strekenwijven moeten uit mijn buurt blijven."
Francis groeide op in een éénvoudig arbeidersgezin waar het traditionele rollenpatroon nog gold. Vader werkte als bouwvakker en moeder deed het huishouden en bediende hem op zijn wenken.
 Hijzelf was zo’n jongen waarmee men ‘geen kot kon houden’.
Buiten gevlogen uit meerdere scholen, dan maar gaan werken, in de bouw, als bakkersgast of keukenhulp. Maar meestal werd hij na een maand of twee aan de deur gezet omdat hij zijn grote mond niet kon houden of zich gewoonweg onuitstaanbaar gedroeg.
Hij was een haantje de voorste die zich graag liet gelden. Meermaals bracht men hem binnen in het politiebureau na weer een vechtpartij in één of ander café waar hij met zijn vriendjes de boel kwam op stelten zetten.
op zijn 18de ging hij het leger is, en koos voor de Para’s. Dat was echt zijn ding.
Leren vechten, leren schieten, keiharde inspanningen.
Hier kon hij tonen hoe mans hij wel was. Met zijn maten organiseerde hij ook graag wedstrijdjes, om ter meest pompen, om ter snelst het hindernissenparcours afleggen. En de verliezer moest dan in de kantine de hele avond trakteren.
Maar daar was hij zelden bij. Daarvoor won hij veel te graag.
Hij tekende bij en ging maar al te graag mee op missie naar het toenmalige Zaire.
Daar kon hij niet alleen bewijzen wat hij als Para-Commando waard was.
Hij liet zich de aandacht van de jonge zwarte vrouwen maar al te graag welgevallen.
Francis was een rokkenjager met een enorm libido.
Met zijn gespierde lichaam wist hij de aandacht van de meisjes te trekken en daar wist hij wel raad mee. Het ene na het andere meisje lulde hij in bed, om haar daarna weer te dumpen.
“Een meiske dat met de eerste de beste naar bed gaat is een ‘slet’, een ‘hoer’. Daar moet ge genen tijd insteken’. Uw goesting mee doen en dan dumpen die handel ”, zei hij tegen ieder die het horen wilde.
Daar in Afrika zag hij hoe de jonge mannen zich vergrepen aan de meisjes die naar dancings gingen om zich te amuseren. Hoe ze met hun handen aan de vrouwen hun kont zaten en ze dan met hun meisje naar keuze zich terug trokken voor een stevige beurt. Maar ook hoe getrouwde vrouwen hun lichaam bedekten als ze de deur uitgingen. Hoe ze zich onderdanig gedroegen tegenover hun echtgenotes. En ’s avonds braaf thuis bleven en voor man en kroost zorgden”.
“Daar in Afrika kennen de vrouwen hun plaats nog. Daar komen ze alleen buiten om naar de markt te gaan en op het veld te werken en houden ze tenminste hun bakkes. Die strekenteven hier in in België daarentegen… “
De jaren gingen voorbij en Francis Pelckmans wist zich op te klimmen tot instructeur bij de Para’s.
Hij was door de rekruten gehaat en gevreesd omwille van zijn harde aanpak.
Hij stelde zich bikkelhard op en deed niets liever dan de zwakkelingen eruit te halen en hen zodanig te vernederen dat ze zo snel mogelijk de brui aangaven. “Alleen de beste van de beste, de hardste van de hardsten zijn het waard om zich Para te mogen noemen. Bij de Para’s is er geen plaats voor zwakkelingen”

Op een dag ergens midden jaren 80 stormde hij briezend het bureau van de generaal binnen.
“Zijde gij zot geworden ofwa????
Een wijf bij de Para-Commando’s? Hoe haalt ge het in uw weke hersens!!!!”
De Generaal stond recht en kruiste zijn armen, hij was allerminst onder de indruk van de briezende Sergeant-Instructeur die voor zijn neus stond.
“Ten eerste ben ik hier nog altijd GENERAAL!!! En zodoende uw meerdere.
Ten tweede is uw brutale manier van binnenkomen werkelijk beneden alles
Ten derde. In elke eenheid zitten tegenwoordig vrouwen. Dus waarom niet bij ons?
En ten vierde… Van hogerhand hebben we orders gekregen. We moeten dus vrouwen toelaten om de opleiding te volgen. Dit mijn beste is een BEVEL!!!!
En ook gij gaat er u aan houden, of je dat nu wil of niet… “
“Over mijn lijk!!!!” Brulde Pelckmans
“Ik hou ermee op en geef mijn ontslag. Met ingang van NU!!!!
Kust allemaal mijn kloten godverdomme!”
Hij verliet het kantoor van de generaal met slaande deuren.
Hij stapte in zijn auto en reed naar huis.
Onderweg stopte hij bij een café. Hij zette zich aan de toog en kapte de ene whisky na de andere naar binnen.
Hij zat binnensmonds te vloeken en bonkte regelmatig met zijn vuist op tafel.
“Zeg Francis, wat is dat met u maat?" Vroeg de cafébaas. “Ge zijt zo opgewonden?"
“Je zou voor minder verdomme. De wereld is naar de kloten… Naar de kloten zeg ik u."
Hij dronk zijn whisky leeg en gaf aan dat hij er nog één wilde.
“Ik heb net mijn ontslag gegeven bij de generaal. Ik ga weg bij de Para’s. ’t is gedaan, FINI!!!
Ze hebben godverdomme op mijn hart getrapt de paljassen!!!”
“Allez gij. Nu doet ge mij verschieten. De Para’s daar ligt toch uw hart. Gij die zo trots waard op uw baret, uw uniform, uw werk als instructeur..."
Hij trok zijn jas uit en gooide het op de grond.
“Dat doe ik met mijn uniform se”. Hij veegde er zijn voeten aan en spuwde erop.
Bende VERRADERS!!! Geen eer, geen respect… BAH!!!
Het Belgisch Leger kan de pot op!” Bij die woorden stak hij zijn middelvinger in de lucht.
“Vrouwen bij de Para-Commando’s, het idee alleen al. Zum kotzen gewoon.”
“Gaat ge daarvoor weg bij de Para’s? Allez jong zijt ge nu niet een klein beetje aan het overdrijven?"
Francis keek de cafébaas strak in de ogen. “Hoe??? Wat?? Vinde gij da normaal ofwa?
Wijven hebben in het leger niks te zoeken. En al zeker niet bij de Para’s. Daar komt alleen maar miserie van.
Wijven moeten thuisblijven en voor de kinderen en het huishouden zorgen. Als ze ongehuwd zijn kunnen ze werken als poetsvrouw, kleuterjuf of secretaresse. Maar eens gehuwd is hun plaats in de keuken ja!!!"
Bij die woorden dronk hij zijn glas leeg en gooide het op de grond. Het spatte in duizend stukjes uit elkaar op de grond.


In een tafel achterin zaten twee jonge vrouwen. Eén van hen stond recht.
“Och hoor hem, hoor hem, stukske macho van mijn kloten…
In welke eeuw leefde gij nog gast?
Ziet dat eens af, meneer zit te zuipen, te brallen en van zijn oren te maken. En wij vrouwen zouden ons onderdanig moeten opstellen voor meneer. Wij mogen niet leven, alleen slaaf spelen voor meneer hé. En niet teveel kritiek hebben hé als meneer gaat zuipen en brallen en 's avonds onder het kots en de kwijl thuiskomt terwijl vrouwlief al het werk doet… Sjongejongejonge... Gij sukkelaar."
Nu werd Francis echt heel boos.
“Wat doen jullie hier truttebellen? Zouden jullie niet beter naar huis gaan in plaats van hier een grote bek op te zetten"? Bij die woorden smeet Francis zijn kruk op de grond.
“’t Zijn omhooggevallen streketeven zoals jullie die de maatschappij naar de kloten aan het helpen zijn. Met jullie ‘feminisme’, ‘emancipatie’, ‘gelijkheid van man en vrouw’… Hij spuwde nogmaals op de grond om zijn minachting te tonen.
Het wordt tijd dat jullie eens op jullie plaats worden gezet!!!!”
De cafebaas wou er zich mee moeien. “Francis hou u kalm of ge kunt het afbollen ja”.
Maar Francis was razend. Hij sloeg de cafébaas vlak in het gezicht.
“Moeit u nie janet”!!!!! Brulde hij.
“Kom meisjes, nu is ‘t tussen  ons. Ik ga die feministische streken eens gaan afleren se”.
Hij nam een stoel en begon de jonge vrouwen ermee te bedreigen.
Maar even later stormden een stel rijkswachters het café binnen. De cafébaas had de Rijkswacht gebeld, en de kazerne bevond zich op een halve kilometer van het café.
 Een van hen trok zijn pistool.
“Laat die stoel vallen en handen omhoog, u staat onder arrest”.
Francis draaide zich om.” Wat krijgen we nu? Is ’t jeanettencafé gesloten dat jullie hier komen janken?”
Hij sloeg de stoel keihard op de rijkswachter die zijn wapen naar hem richtte. Dat viel op de grond en een schot ging af. Een spiegel achter de toog brak luid in stukken. De andere rijkswachters overmeesterde hem en voerden hem af.

Voor de jongere lezers is het belangrijk om te weten dat tot voor enkele jaren een militair in dienst niet voor een burgerlijke rechtbank kon worden berecht.
Zodoende verscheen Francis Pelckmans voor de krijgsraad wegens geweldpleging, bedreiging van een wetsdienaar in functie, bedreiging en het onteren van een militair uniform.
Hij moest naar de militaire gevangenis. In de volksmond ‘het cachot’.
Daar leerde hij andere militairen kennen die zich misdroegen. Mannen met extreem rechtse sympathieën. Na zijn vrijlating trok hij met enkelen van hen naar Afrika en Zuid Amerika om er als huurling te gaan vechten in dienst van allerlei obscure dictatoriale regime’s.
Tien jaar later dook hij opnieuw op in ons land. Met een ferme smak geld op zak.
Hij wilde zaken doen. Hij richtte een firma op die zich specialiseerde in het opleiden en het verhuren van veiligheidsmensen. Wie nood had aan een buitenwipper of lijfwacht kon bij Francis Pelckmans terecht.
Ook daar was hij zijn keiharde zelf. En ook daar mochten alleen de besten van de besten bij hem in dienst gaan.
Maar hij verdiende geld als slijk en liet het dan ook graag zien dat hij goed zijn brood verdiende.
Snelle wagens, dure kleren, alle dagen op restaurant en wilde feestjes.
Hij ging op reis naar Thailand en leerde daar een lieve jongedame kennen.
Ze was een vrouw naar zijn hart, lief, trouw, gedienstig en onderdanig aan hem.
Tot ze huwden en hij met haar naar ons land terugkeerde.
Ineens was ze weg.
Hij was razend. Het idee alleen al dat een vrouw het gore lef had om zijn vertrouwen te beschadigen. Hij zwoer dat hij haar zou opzoeken en dan zou hij haar een lesje leren.
Hij ging na met wie ze allemaal belde en  stelde vast dat een nummer uit het Antwerpse veelvuldig in de lijst van zijn telefoonrekening voorkwam.
Het nummer kwam hem bekend voor.
Ineens viel zijn oog op een advertentie in de krant.
“Voor een heerlijke Thaise massage met dat ietsje meer… Bel  03/xxx xx xx”.
“Godverdoeme”, vloekte hij. Madam wil hier voor hoer spelen en maakt daarom misbruik van mijn goedheid en vertrouwen. Daar zal ik eens korte metten mee maken.
Hij belde en deed zich voor als een klant en had meteen een afspraak beet.
Hij ging naar het bewust adres, belde aan. Een andere Thaise jonge dame deed open.
“Kom binnen schatje”, zei ze poeslief.
“Laat me door trut”, briesde hij, en hij liep het appartement binnen. Milay die in de leefruimte zat schrok zich rot. “Francis jij hier”? Vroeg ze verschrikt.
Francis ging als een razende te keer en sloeg Milay verrot.
Ook de inboedel van het flatje dat ze als massagesalon met dat ietsje meer hadden ingericht moest eraan geloven.
Nadat Milay roerloos bleef liggen en ook haar flatgenote de nodige klappen had gekregen, bolde hij het af.
Milay was er erg aan toe, ze zou nooit meer kunnen lopen of spreken.
Voor die feiten kreeg hij tien jaar cel.
Zijn zaak moest hij overlaten en drie vierde van zijn vermogen moest hij vrijgeven om de hoge schadevergoeding te betalen.
Hij kwam vrij en met wat hij nog over had kocht hij een oude hoeve.
Hij  slaagde er in om een ziekte uitkering te bekomen. En deed zo nu en dan wat klusjes in het zwart.
Voor de rest leefde hij teruggetrokken in zijn oude hoeve. Met alleen Adolf zijn trouwe Duitse Herder als gezelschap.
Hij had een stuk van zijn tuin afgebakend. Daar moest Adolf dan blijven wanneer hij een weerloze jonge vrouw in zijn huis binnenloodste om er zijn lusten op bot te vieren.
Want zijn ongebreidelde libido bleef hem parten spelen.

En zijn haat jegens vrouwen was groter dan ooit tevoren.

Het Pleidooi Deel 2: De gevolgen.

Sandra was totaal van de kaart.
Haar hele leven was in een vreselijke nacht vol folteringen en vernederingen door elkaar geschud.
Na die ene nacht waarin ze werd herleid tot een voorwerp, een stuk vuil waarvan een lage liederlijke vent dacht dat hij daar ongestraft zijn lage lusten op kon botvieren. Zou haar leven nooit meer hetzelfde zijn.
De verkrachtingen,  de vernederingen, de slagen met de rijzweep.
Het  liet diepe sporen na niet. Niet alleen op haar lichaam maar nog heet meest van al in haar ziel.
Elke nacht werd Sandra badend in het zweet wakker, een liefdevolle aanraking of een schouderklopje kon ze niet meer verdragen, en al zeker niet van een man.
Zelfs haar eigen vader mocht niet te dicht in haar buurt komen. Dan verstijfde ze meteen van angst.
Ze durfde het huis niet meer uit, en zat de hele dag op haar kamertje. Vaak lag ze de hele dag in bed.
Ze probeerde te slapen, maar dan kwamen die vreselijke nachtmerries weer.
Maar even vaak lag ze in haar bed te huilen, haar kussen doorweekt van haar tranen.
Haar ouders omringden haar met liefde en ook haar vele vrienden probeerden haar te steunen.
Ze ging in therapie en kwam terecht in een praatgroep waar ze haar verhaal deelde met andere lotgenotes, slachtoffers van verkrachting.
Onder hen zaten vrouwen en meisjes die op bijna dezelfde manier werden ontvoerd, vernederd en verkracht door een grote man met grijzende slapen, haviksneus en een verschrikkelijke grijnslach op zijn lippen.
Een serieverkrachter, en dan nog één van het smerigste en meest sadistische soort.
Sandra trok zich op aan het verhaal van haar lotgenotes. Ze luisterde met aandacht wanneer ze vertelden hoe ze hun vreselijke trauma te boven trachtten te komen en de draad van hun leven probeerden op te pikken.

Want Sandra wilde zo graag verder met haar leven. Terug gaan werken, onder de mensen komen.
Ze voelde de angst.
Ze gaf haar baan in de cocktailbar op. Met spijt in het hart, want ze werkte er zo graag.
Eigenlijk was dat een bijbaantje. In het begin om haar studies te betalen, later als extra bijverdienste nadat ze werk vond in een interimbureau.
Sandra kwam graag onder de mensen. Hoe meer mensen rond haar, hoe liever ze het had.
En mensen helpen, hen bijstaan. Dat was het liefste wat ze deed.
En net zij zat nu thuis. Bang, getraumatiseerd, gekweld door allerlei nare gevoelens.
Haar lichaam voelde vies aan. Hoe vaak ze zich ook waste. Ze bleef zich vuil voelen.
Ze voelde de sporen van zijn vettige kleverige handen. Op haar rug voelde ze de striemende pijn van de slagen van zijn rijzweep. Door haar hoofd spookten de verwensingen en scheldwoorden.
“Slet, “hoer," “teef," “lellebel," “sloerie," “zeug;" “ongedierte,"  “crapuul…." Telkens weer. Telkens weer.
Vaak barstte ze in tranen uit. Of ze stond op en ze ging naar boven, naar haar kamer.
Dan wilde ze alleen zijn.
Wanneer haar moeder uit bezorgdheid kwam kijken zag ze haar dochter liggen onder de lakens, opgerold in een bolletje, op haar duim te zuigen…

Haar teddybeer die ze jaren terug toen ze twaalf was in de kast opborg had ze terug boven gehaald. Ze hield hem stevig in haar armen.  Terwijl de muziek loeihard uit de boxen van haar stereo knalde.
“Mijn arme meisje, wat gaat er toch om in dat koppeke van haar”? Vroeg haar bezorgde moeder zich af.
Maar dan kwam weer dat verlangen om weer terug onder de mensen te komen.
Om weer te gaan werken, om weer bij haar lieve Jeroen te zijn. Om weer te kunnen leven zoals voorheen.
Onbezorgd en vrolijk zoals ze ooit was.
Ze wilde zo graag terug die vrolijke losbol zijn. De immer lachende, ronduit taterende, vrolijke Sandra.
Zo kenden haar vele vrienden haar.
Maar zo gemakkelijk ging dat niet.
Wanneer  ze de deur uit ging, voelde ze ineens die alles verlammende angst. Voelde ze hoe het angstzweet uitbrak. Begon haar hart te bonzen.
Ze vertelde erover aan de psycholoog die haar behandelde.
“Ben je jezelf niet teveel aan het forceren Sandra"? Vroeg hij.
“Je hebt een zwaar trauma opgelopen meisje. Je moet dat met geduld proberen te verwerken. Straks stort je nog in meisje”…
Sandra boog het hoofd. Een traan bengelde over haar wangen.
“Ik wil mijn oude leven terug." Zei ze met zachte stem. Daarbij slaakte ze een diepe zucht.
“Ik wil terug kunnen vrolijk zijn, lachen, zot doen met mijn vriendinnen.
Weet je wat het ergste is dokter? Dat ik het vermogen om te genieten van seks, van tederheid, van lichamelijk contact, helemaal verloren ben.
Weet je hoe Jeroen, mijn vriend me steevast noemde? ‘Mijn tijgerinneke, mijn hete seksgodin'….
Nu voel ik me vies en lopen de rillingen over mijn rug als ik aan seks denk. Wil iemand mij aanraken dan voel ik mijn lichaam verstijven…
GODVERDOMME !!!!!” Schreeuwde ze. “Waarom moest die klootzak mij dit mooie plezier afpakken!!!”
Sandra huilde, met lange diepe snikken. Ze verborg haar hoofd in haar handen.
De psycholoog liet haar uithuilen en weer tot zichzelf komen.
“Je lichaam en ziel zijn in shock Sandra. Een man heeft zonder jou wil misbruik van je gemaakt en binnengedrongen in dat deel van je lichaam en je ziel welks je alleen wil houden voor die ene jongen of man die jij daarvoor hebt uitverkoren.
Als dat gebeurt dan gaat je lichaam in het verweer.  Zoals een egel die zijn stekels opzet als er gevaar dreigt.
Wanneer een hond mishandeld werd, dan gaat hij grommen naar elke mens die in zijn buurt komt.
Want hij wantrouwt mensen, mensen zullen hem doen denken aan slaan, aan roepen en tieren, aan pijn….
Dat is bij u ook zo Sandra. Je lichaam zal elke aanraking, en dan vooral die van mannen beschouwen als iets gevaarlijks. Je hersenen zullen meteen in het verweer gaan wanneer het een mannelijke aanraking constateert.
Je moet dat tijd geven. Je moet jezelf niet zo forceren Sandra…”
Sandra dacht na over de woorden van de psycholoog.
De volgende ochtend zond ze een SMS naar Jeroen, haar lieve vriend met wie ze ooit had willen samenwonen.
“Kom vanmiddag naar Taverne ’t Marktplein. Ik moet je spreken. Liefs x Sandra."
Jeroen SMS’te terug, “Ok ksal er zijn."

Sandra liep tegen het middaguur de taverne binnen. Jeroen zat aan een tafeltje een pintje te drinken.
“Dag Sanneke." Zei hij.
Hij knikte maar bleef zitten. Hij besefte dat het beter was dat hij haar niet aanraakte.
“Gaat het een beetje lieverd?" Vroeg hij bezorgd?
“Ca va. antwoordde Sandra. Ik sla me er wel door hoor.
De kelner kwam, Sandra bestelde een Cola.
“Jeroen.' Begon ze. “Ge weet, ik zie u enorm graag. Je betekent heel veel voor me, al die mooie dingen die we samen beleven koester ik diep in mijn hart."
Ze keek hem aan met haar felgroene ogen.
“Maar lichamelijk kan ik je niets meer bieden Jeroen. Seks zal ik vast voor altijd associëren met pijn, met vernedering, met die gruwelijke dingen die ik die ene nacht heb moeten ondergaan.
Dat is iets wat ik vast voor de rest van mijn leven zal meedragen. Daar zal ik moeten mee leren leven."
Jeroen wilde Sandra’s hand vastpakken, maar hij bedacht zich.
Maar toen legde Sandra haar hand op de zijne.
“Hou mijn hand maar vast lieverd, ik kan dit wel aan”, zei ze liefdevol.
“Sandra, lieverd." Antwoordde Jeroen. "Ik begrijp het wel. Ik besef dat fysiek contact te pijnlijk is voor je.
Maar ik blijf je trouw, want je bent mijn allerliefste schat. Ik zie je zo verdomd graag Sandra, en ik wil er zijn voor je…. Voor altijd."
“Nee Jeroen…" Zei ze, terwijl hij hem recht in de ogen keek, en zijn hand stevig vastklemde.
“Nee, dat kan en wil ik je niet aandoen. Je bent nog zo jong, je lichaam is in volle vorm.
Ik weet als geen ander hoe belangrijk seks voor je is. Hoe je daarvan genieten kan, met volle teugen.
Ik wil je dat niet ontzeggen Jeroen. Ik kan je dat niet aandoen. Ik WIL je dat niet aandoen.
Daarom laat ik je vrij Jeroen.
Zoek je geluk bij een ander meisje of vrouw. En schenk haar liefde, genegenheid en laat haar genieten van je zalige grote pik. En geniet van haar lichaam, zoals je genoot van het mijne.
Je verdient zoveel meer dan een getraumatiseerd meisje dat huivert bij de minste aanraking."

Jeroen wist niet wat zeggen…
“Wil je het uitmaken Sandra?" Stamelde hij.
“Wil je er een punt achter zetten? Na al die mooie jaren." Jeroen voelde zich ongemakkelijk, wist niet goed wat doen of wat zeggen.
Maar ook voor Sandra was dit een moeilijk moment.
“Begrijp je het dan niet lieverd?" Zei ze.
“Ik kan je niets meer bieden. Niets meer dan mijn vriendschap, mijn genegenheid. Ik wil je vriend blijven, je soulmaatje. Ik zal er altijd voor je zijn als je problemen hebt met wie dan ook.
Maar een relatie, liefde, knuffels, zoenen, strelen, seks…. Dat kan niet meer, misschien nooit meer…
Daarvoor heb ik teveel moeten doorstaan die ene vreselijke nacht…
Het spijt me Jeroen. Het spijt me zo erg.
Maar het is de enige oplossing, het beste voor ons beiden. Voor mij maar nog het meest van al voor jou.
Ik zie je te graag om je al het mooie wat er tussen twee mensen kan zijn te ontzeggen.
Ik zou zo graag zien dat je het geluk zou vinden bij een lieve meid die jou haar lichaam en al haar liefde schenkt. Die je liet genieten met volle teugen van die dingen die jij toch zo zalig vindt, maar waar ik nooit meer zal van kunnen genieten…”
Jeroen keek Sandra aan… “Ik begrijp je lieverdje. Het is lief van je…
Maar het doet pijn.
Ik kan niet geloven dat het zo eindigen moet....
 Ik was zo gelukkig met jou Sandra."
Er viel een stilte. Hij staarde naar zijn pint, een traan rolde over zijn wangen.
Sorry ik… Ik heb frisse lucht nodig."
Hij legde enkele Euromuntjes op tafel, “wil jij afreken Sanneke?" Vroeg hij nog.
En hij stond recht.
Sandra sloeg hem gade, ze zag hoe hij naar buiten liep, en zich een weg baande tussen de auto’s die voor de taverne geparkeerd stonden.
Tussen twee auto’s barstte Jeroen in snikken uit. Abrupt kwam er een einde aan die mooie jaren die hij samen met haar beleefde. Hij voelde een steek door zijn hart, het deed hem enorm veel pijn.
Hij hoopt dat Sandra zijn tranen niet zag. Hij wilde niet dat ze zijn verdriet zag.
Maar ze zag het toch.
“Verdomme toch” siste ze tussen haar tanden.
“Wat een smerige rotsituatie toch." Ze bonkte hard op de tafel.
Daarna liet Sandra ook haar tranen de vrije loop.
Ilse. Eén van de serveersters zag Sandra huilen.
“Hey meiske wat scheelt er? Gaat het niet”?
Ilse had ook nog gewerkt in de cocktailbar en kwam super goed overeen met Sandra.
“Ik heb het uitgemaakt met Jeroen." Zei ze snikkend.
“Maar... Maar waarom? Vroeg Ilse verbaasd.
“Waarom niet?" Antwoordde Sandra. “Hij heeft toch niets meer aan mij.
Ik kan hem niets meer bieden, geen knuffels, geen zoentjes, geen strelingen, geen aaikes, geen tongzoenen, geen zalige vrijpartijen… Niks, niks, niks…
Ik kan hem dat niet aandoen.
Jeroen is zo’n jongen die een enorme behoefte heeft aan seks. En dat wil ik hem niet ontzeggen. Hij is nog jong, het leven lacht hem toe. Waarom zou ik hem dat alles moeten ontzeggen… Ik wil hem vrijlaten… Hij verdient dat, hoe pijnlijk het nu is om hem te moeten laten gaan.
Ik zag hem net huilen Ilse… En mijn hart brak…"
Ilse legde voorzichtig haar hand op Sandra haar schouder.
“Ik begrijp het zus. Je ziet hem graag, en je bent bezorgd om hem. Hij zal het zelf ook wel snappen, geef hem wat tijd”.
Sandra stond recht.
“Ik ga er vandoor. Ik moet even alleen zijn, alles verwerken.
Dag Ilse, ik zie je nog wel…"
Beide meisjes gaven elkaar een voorzichtige knuffel.
En weg was Sandra.

Thuis lag ze terug in bed in foetushouding. Opgerold in een bolletje met haar duim in haar mond.
Tranen rolden over haar wangen.
Haar hart deed pijn.
Die klootzak van een vent had haar nu ook haar enige liefde afgenomen.
Sandra had echt het gevoel dat haar leven als zand tussen haar vingers weg glipte.
“Waarom er nog mee doorgaan?" Dacht ze.
"Ik zou er beter een einde aan maken…”
Zwartgallig waren de gedachten die door haar hoofd spookten…

ZOU DIT OOIT WEER GOED KOMEN???

Het Pleidooi deel 1: De Feiten.

Zaterdagnacht 02u15.

Een hippe Lounge-Bar in de stad.
Een stek waar hipsters, fashionistas, gays, flashy meisjes en opgeklede jongens op zoek naar een lief of een one night stand samen kwamen voor een babbel, een drankje, gezellige momenten.
Of gewoon om er af te spreken om dan verder te trekken naar één of andere danstent.
De muziek was up-to-date. En er was een ruim aanbod aan cocktails, speciale bieren (150 op fles en 20 op vat),
Whisky (van Single-Malts over Bourbon tot zelfs Japanse of Braziliaanse Whisky's die je nergens anders in België vinden kan) en zelfs 20 verschillende soorten Rum.
Voor wie honger had waren er de home made tapas.
Met liefde bereid door de uitbater Marc Vriezemans. Een robuuste vent uit één stuk, met veel ondernemingszin, twee rechterhanden, no nonsens mentaliteit. Maar tegelijkertijd een warme sociale mens die zich tegenover zijn personeel als een vaderfiguur opstelde.
Hij wist zijn crew te motiveren en het moreel hoog te houden. En dat was te merken.
De barmannen stonden coctails te shaken, pinten te tappen en dranken uit te schenken alsof hun leven ervan af hing.
En de dienstertjes in hippe werkkledij bestaande uit donkerblauwe korte topjes en zwarte rokjes, zigzagden langs de tafels en waren druk in de weer met bestellingen opnemen, tafels oppoetsen, glazen afruimen. Dan snel naar de bar om de bestellingen doorgeven en weer weg naar de volgende tafel.
Een van die dienstertjes heette Sandra Musschaert.
Een knap roodharig meisje met een gouden hart en begiftigd met die echte Vlaamse arbeidsethos.
Ze was de jongste dienster van de crew.
Maar ze wist haar mannetje te staan. En Marc Vriezemans was meer dan tevreden van haar werk.
Snel, correct, vriendelijk en joviaal naar klanten en collega's toe.
Een meer dan goede aanwinst voor deze goed draaiende zaak.

Aan de bar zat een man. Achterin de 50, grijzende slapen, haviksneus, dikke wenkbrauwen, scherpe blik, groot met stevige pustuur, knoestige handen en een venijnige grimlach. Op het hatelijke af.
Hij bestelde een Glenmorangie puur zonder ijs. Met het glas in de hand aanschouwde hij het drukke heen en weergeloop van de ijverige dienstertjes.
Sandra kwam naar de bar gesneld, Ze schudde even met haar hoofd, zodat haar rode krullende haren niet zo voor haar gezicht zouden hangen. Zette een paar lege glazen op tafel, en gaf de zoveelste bestelling door.
"Twee Mojito's, één Whisky-Cola, één gewone cola, een pintje en een La Chouffe". En weg was ze, op naar de volgende bestelling.
De man had haar van top tot teen bekeken. Haar donkerrode krullende haren, vurige groene ogen, haar borsten die fors vooruit staken.
Haar lichaam dat een beetje naar het mollige leek te neigen.
Haar mooie welgevormde kontje.
Zijn blik liet haar niet meer los.
Daar was ze terug.
"Driemaal 'Sex on the beach en een Vodka Redbull' zei ze vlug.
Ineens voelde ze een kneep in haar billen.
Ze draaide zich om en zag hoe de man haar grijnzend aankeek en wierp hem een venijnige blik toe.
En weer was ze weg.
Hij knoopte discreet zijn broek los en begon stiekem met zijn geslachtsdeel te spelen. Sandra zag enkele bekenden. Ze begroette hen hartelijk en sloeg een haastig praatje met hen.
Ze was zichtbaar opgetogen met hun aanwezigheid. Haar ogen straalden en schitterden. En ze kreeg in elke wang zo'n schattig kuiltje.
Waardoor haar gezelschap wist hoe blij ze was met hun komst.
Maar ja het werk wachtte, ze nam snel hun bestelling, liep naar een andere tafel. En weer naar de bar. Weer twee bestellingen opdreunen.
Weer voelde ze een hand over achterste glijden.
"Wat is uw naam lekker diertje?"
"Poten thuis!!!" Snauwde Sandra hem op bitse toon toe. Ze nam haar dienblad en ze ging weer bestellingen opnemen.
Van blijdschap ging haar gemoedstoestand over in ziedende woede.
God wat haatte ze die glibberige vetzakken die denken dat haar billen in de bediening inbegrepen zijn.
Marc Vriezemans had het incident gezien maar liet niets merken.
Discreet hield hij de man die meteen na zijn tweede poging om Sandra te bepotelen nog een tweede glas Glenmorangie bestelde in het oog.
Hij boog zich over naar één van de barmannen.
"Ik moet die kerel niet, 't lijkt me een smerig pervert zwijn. Hou hem mee in de gaten OK?"
Sandra kwam weer aangesneld.
Onvermoeibaar was ze. "Davidje twee 'Brugse Zotten' alsjeblieft." Zei ze terwijl ze naar de jonge barman keek die even tevoren door zijn baas aangesproken werd.
De man trok haar tegen zich aan en zat met zijn hand ongegeneerd onder haar rok. Hij trok haar slip naar beneden en duwde zijn vinger tussen haar schaamlippen, terwijl hij haar hand op zijn stijve geslachtsdeel legde.
"Speel even mee schatje..." Hijgde hij. Maar Sandra duwde hem van zich af.
"GODVERDOMME!!! PERVERT STUK CRAPUUL !!!!!" Schreeuwde ze het uit.
Hoofden draaiden zich in hun richting.
"Als ge nog één keer met uw vettige pollen aan mijn lijf zit dan schop ik uw ballen tot op de maan. Hebt ge da verstaan KLOOTZAK!!!"
Ze liet haar dienblad vallen. Ze was compleet overstuur.
Inge haar collega die ook net naar de toog kwam gelopen ving haar op en ging met haar naar de keuken.
Marc Vriezemans kwam van achter de bar en stapte kordaat op de man af.
"Kom gast... BUITEN!"
Hij greep de man bij zijn kraag en duwde hem naar de deur.
"Luistert eens hier stukske cafébaas van mijn kloten! Ik heb hier wel twee Glenmorangie's gedronken hé. Zo'n goeie klant smijt ge niet buiten!" Zei de man terwijl hij probeerde weerwerk te bieden.
"Al dronk je voor mijn part twintig flessen Chateau Petrus van 't jaar 1947. 't interesseert mij allemaal geen kloten. Maar van mijn diensters moet ge met uw poten afblijven... En als ge 't niet direct afbolt dan bel ik de politie... Dus BUITEN!"
Marc opende de deur en duwde de perverseling eruit.
"En waag het niet om hier te blijven rondhangen of ik haal er de flikken bij verstaan?" Toen sloeg de deur toe.
De gezellige sfeer was ineens verdwenen.
Mensen deden hun jassen aan en maakten aanstalten om te vertrekken.
De tafels werden afgeruimt en afgewassen, de stoelen op hun plaats gezet.
Sandra zat huilend in de keuken. Inge en Cornelia probeerden haar te troosten. Marc nam een fles whisky van 't schap, schonk een glas uit en gaf het haar.
"Hier meisje drink op, dat zal u wat kalmeren."
Met kleine slokjes dronk Sandra van de whisky, terwijl Marc zacht door haar donkerrode krullenbol woelde.
"Zie je wel, ik heb het nog gezegd. Dat was gewoon een smerige obsedé. Hij heeft chance dat 't stampvol zat. Anders had ik hem een goed pak slaag gegeven, goed geweten.
Als er één iets is waar ik echt van moet kotsen... Godverdomme!" Marc Vriezemans kookte van woede.
"Moet ik u naar huis brengen meiske"? Vroeg hij aan Sandra.
Ze slaakte een diepe zucht.
"Merci voor de geste Marc. Maar ik heb frisse lucht nodig".
"Jamoja, met al die freaks. Wie weet waar zit die kerel? Die zit misschien ergens in zijn auto te loeren. Dat zwijn had het echt op u gemunt hé."
Sandra ging in op het aanbod en samen reden ze naar haar ouderlijke woning. Stil ging ze naar binnen, verwisselde haar kleren voor haar nachtjapon en kroop in bed. Waar ze eerst nog een lief maar vluchtig SMS'je stuurde naar haar Jeroen, haar vriendje waarmee ze nu toch al enige jaren samen was en met wie ze dolgraag zou willen samenwonen. Zijn foto stond op het scherm van haar GSM. Ze drukte die tegen haar hartje en zuchtte diep.
"I love you schetebees" fluisterde ze. En ze knipte het licht uit en sliep in...

Twee weken later.

Het incident leek vergeten. Sandra was weer haar hardwerkende zelf.
Na een nacht bestellingen opnemen en klanten bedienen reed Sandra met haar fiets door de nacht.
De nachten werden warmer, en Sandra genoot ervan.
Ze reed langs de verbindingsweg door dat ene donkere bosje dat de verkavelingswijk scheidde van de binnenstad waar ze werkte. Ze had haar GSM in de hand, ze wilde haar lieveling nog een berichtje sturen.
Een zware SUV reed rakelings langs haar. Ze voelde een slag, het stuur van haar fiets raakte de zijspiegel van de Land Rover…
Ze viel, ze tuimelde de gracht in en zag hoe haar GSM in het water verdween.
Ze krabbelde overeind en zag een man uit de Land Rover uitstappen…
“Zot!!!!! Schreeuwde ze. Kijkt toch waar ge rijdt, godverdomsen IMBECIEL !!!!”
De man liep onverstoorbaar door. Hij greep haar bij de haren en duwde een revolver onder haar neus.
Hij keek haar recht in de ogen… “Ken je me nog schatje?” Vroeg hij met een sarcastische ondertoon in zijn stem.
Sandra verstijfde van angst. Het was de gluiperige vetzak die haar twee weken terug betastte in de coctailbar.
“Dit ding is geladen, en er staat een geluidsdemper op. Dus niemand zal het fatale schot horen. Dus doe maar braafjes wat ik je zeg."
Met die woorden dwong hij Sandra om plaats te nemen op de passagierszetel van zijn Land Rover.
“Hoofd buigen en waag het niet om een kick te geven SLET!!!!” Siste hij terwijl hij zijn pistool op haar slaap duwde.
Hij vertrok met een rotvaart. Sandra was gewaar dat hij er een stevige vaart op nahield.
Hii raasde aan snelheden tussen 100 en 140 km/u over allerhande gewestwegen. Waar naartoe? Sandra had er geen flauw benul van. Ze was verstijfd van angst.
Ze kwamen aan bij een vervallen hoeve, Een witgekalkt huisje met met afgebladderde ramen en bouwvallige koterijen errond. Hij  parkeerde zijn Land Rover op de oprijbaan en opende de achterdeur. Dan trok hij de passagiersdeur open en sleurde Sandra uit zijn wagen.
“Naar binnen vuil hoer…"  Siste hij.
Hij duwde haar door een smerige achterkeuken, met vuil vaatwerk in het aanrecht en smerige pannen op het fornuis.  Dan door de leefruimte waar allerhande kleren op de zetels lagen, vuile glazen en legen flessen op de salontafel, alsook enige boeken en magazines. In een hoek zag ze een grote flatscreen staan.
Hij loodste daar door de inkomhal naar zijn slaapkamer die zich eveneens op het gelijksvloer bevond.
Hij gaf haar een duw, Sandra viel op de grond.
“Kleed u uit…” Beval hij.
Sandra trok aarzelend haar kleren uit, terwijl ze hem met zijn revolver zag zwaaien.
Hij zat met zijn hand in zijn broek en begon met zijn lul te spelen. “Schoon, Godverdomme wat zijde gij toch schoon." Zij hij grijzend.
Aan de muur hing een rijzweep, Hij liep er naartoe en haalde die van de muur. Traag begon hij die te ontrollen.
“Omdraaien en uw handen tegen de muur smerige teef…”
Sandra keek om, ze beefde van angst. Wat was die gast met haar van plan.
Ze hoorde de zweep klappen.
“DOE WAT IK ZEG SLET !!!!” Beval hij.
Bevend als een riet deed ze wat hij haar vroeg.
Niet veel later voelde ze zijn rijzweep over haar rug knallen.
Ze schreeuwde het uit van de pijn.
“Nu hebde al wa minder praat hé smerige loopse teef dat ge zijt!!!”
Hij sloeg Sandra genadeloos met zijn rijzweep en lachte sardonisch.
“Ik zal u uw smerige streken wel afleren jaja”. Sprak hij sarcastisch.
Toen liet hij zijn broek zakken en trok hij haar benen open.
Sandra voelde ineens zijn lid in haar binnendringen. God wat deed dat pijn...
Hij ramde brutaal in haar vagina en had geen oren voor haar geschreeuw.
“Hier se maske, seks met een echte vent. Ja ik ben een echte vent ja. Geen Janet die gaat smeken of hij eens aan uw tetten mag zitten. Maar iemand die uw wulpse signalen beantwoord op natuurlijke wijze.
Of dacht ge dat ge ermee weg kon komen door met uw lijf te showen en dan nee te zeggen en hysterisch te doen, wetende dat uwe ‘Boss’ u zou komen uit de shit halen”?
Hij trok Sandra bij haar haren…. “Ge zijt nu van mij, en ik doe nu wat IK wil.”
Sandra voelde dat hij klaarkwam. Toen draaide hij haar om en keek haar strak in de ogen.
“Jullie strontwijven denken echt dat jullie daarmee zullen blijven weg kunnen komen hé. Met te janken en te bleiten van ‘hij zit aan mijn lijf help help’. En maar blijven denken dat jullie er ongestraft als hoeren mogen bijlopen."
Hij trok haar hoofd dichter en fluisterde in haar oor...
"Als ge u kleed en gedraagt als een hoer, dan moet ge kunnen verdragen dat ge gepakt wordt als een hoer”….
Bij die woorden duwde hij Sandra’s hoofd tot tegen zijn geslachtsorgaan….
“Zuigen, komaan zuigen zeg ik u. Zuig zoals een slet hoort te zuigen”.
Bij die woorden trok hij Sandra venijnig bij haar haren. Het meisje deed wat haar kwelduivel van haar verlangde, ook al moest ze het kokhalzen onderdrukken.
Hij kwam klaar in haar mond. Sandra spuwde zijn sperma vol walging uit.
“Haa je wil niet slikken!!!!!" Hij duwde Sandra op de grond en gaf haar een stamp in haar buik.
Sandra schreeuwde het uit van de pijn.
Daarna voelde ze opnieuw een regen van slagen van  zijn rijzweep.
Hij trok haar bij de haren en gooide haar op zijn bed.
“Benen open da 'k u nog eens goe pak SMERIGE HOER!!!" Snauwde hij. En hij verkrachtte haar opnieuw. Hij ramde zijn pik in haar poesje, ze had geen enkel verweer. Ze voelde niks als walging toen hij in haar tekeer ging.
Hij schold haar uit. “Hoer, slet, teef, trut, smerige ros, zeug, lellebel”. Al zulke dingen moest ze aanhoren.
Om van de regen van slagen met zijn rijzweep en zijn vuisten nog maar te zwijgen.
Dan hield hij op, eindelijk had hij er genoeg van.
Hij sleurde haar in zijn wagen. En dwong haar weer met haar hoofd voorover gebogen op de passagierszetel.*
“Mijn kleren” smeekte Sandra.
“Die heb je toch niet nodig, strontwijven als jij lopen toch graag naakt rond is het niet”? Siste hij sarcastisch.
“Wie zegt dat je hier levend vandaan komt? Jij smerige loopse teef!!!"
Sandra was nu echt bang. Ze zag zijn revolver in zijn jaszak, ze vreesde voor haar leven.
“Heeft mijn laatste uur nu echt geslagen?" Vroeg ze zich af.
“Mama, Papa… Melissa mijn lieve zusje. En Jeroen, die lieve Jeroen. Mijn schat, mijn grote liefde…
Ik wil hen niet achterlaten, hen dit verdriet niet aandoen." Bedacht ze zich terwijl ze trilde als een rietje van pure doodsangst.
De auto stopte. Sandra bereidde zich voor op haar nakende einde.
Hij trok haar bij de haren en duwde haar in de gracht.
Ze zag hoe hij zijn revolver op haar richtte.
“Vaarwel Sandra…. “ Lachte hij sardonisch.
Ze  draaide haar hoofd, sloot haar ogen en wachtte op het fatale schot.
Maar het kwam niet.
Sandra was in schock toen ze gevonden werd door een politiepatrouille die toevallig langsreed.
Uren later kwamen haar ontredderde ouders aan op de spoedafdeling van het ziekenhuis

Aan lager wal.

Hij stapte met lood in zijn schoenen door de straten.de regen pletste onophoudelijk door de verlaten stad. De rolluiken van de winkels waren dicht en hier en daar zag je door de gordijnen wat vaal licht branden.Er klonk muziek uit een café dat nog open was, het was het soor melige schlagermuziek die je verwacht in een café dat zich voorbereid op de sluitingstijd. En waar de gasten zodanig beschonken zijn dat ze maar half beseffen hoe idioot ze zich wel gedragen met hun gelal en gebral, hun omhelzingen en hun over emotionele gedoe.Hij wandelde erlangs, net op het moment dat de waard de gordijnen sloot, en hem bekeek met een blik van "sorry jongen maar we gaan sluiten, zuip maar op een ander".En zo wandelde de man verder, in gedachten verzonken.Peinzend en tobbend over wat er zoal misgelopen was in zijn leven. En dat was heel wat.
En dat had vooral te maken met zijn tomeloze geslachtsdriften en zijn onvermogen om het begrip echtelijke trouw in daden om te zetten.Hij passeerde langs de rosse buurt, vooral veel donkere meisjes probeerden hem met hun schalkse poses en met veel geklop op de ramen te verleiden om bij hen aan te kloppen voor een snelle wip.Hij voelde hoe zijn lid stijf en hard werd bij de gedachte om toch eens even langs te gaan bij Ella, of Patty, of Gonza. In gedachte voelde hij hun vingers over zijn geslachtsorgaan glijden...Maar al even snel schudde hij die gedachten weer van zich af."
Hoe kon ik toch zo stom zijn"? Vroeg hij zich af."Waarom heb ik mijn leven verkloot enkel en alleen door achter mijn pik aan te lopen?"Met zijn donkere jas, zijn slobbertrui en zijn versleten jeans vol vlekken en hier en daar een gat. Zijn warrige grijzende haar, vaal gezicht en wallen onder de ogen, leek hij in niets op de fiere man die hij ooit was.
Strak in het pak, netjes gekamde haren en scherpe blik. Zo kende men hem in de stad als zaakvoerder van een goeddraaiend restaurant waar voornamelijk de gegoede klasse van een gastronomische maaltijd kwam genieten.
Zelfs de burgemeester en schepenen en zelfs parlementsleden en een minister kwamen er regelmatig over de vloer.
Hij kende hun verlangens en hun favoriete gerechten. Sprak met hen over werk en privéleven. Werd regelmatig uitgenodigd op feestjes, recepties, banketten, etc.
Dronk regelmatig met hen een glaasje mee en ja af en toe stond er ook een bezoekje aan de meisjes van plezier op het programma.
Niet naar die ordinaire hoerenbuurt waar hij doorliep hé. Neen naar de sjieke clubs en stripteasetenten waar bij het drinken van sloten champagne de meisjes werden gekeurd en gekeerd.
Dat zijn echtgenote de zaak moest sluiten, de administratie en de personeelszaken moest regelen, lange dagen en korte nachten had en daar bovenop vaak alleen in een veel te groot bed moest slapen, dat deerde hem geen zier.

Alleen zijn pleziertjes telden.
En daarbij gaf hij meer geld uit dan gezond was.
Daar bovenop kwamen nog de veroordelingen voor rijden onder invloed, plus de zware boetes die daarbij hoorden. De kosten van een ongeval waarbij hij zijn dure wagen in de prak reed, etc.
En ook het feit dat zijn macht zo erotiserend werkte dat de vrouwen aan zijn voeten hingen.
Naast het gescharrel met één van zijn dienstertjes die zich al te makkelijk liet verleiden tot een affaire met haar baas, had hij ook nog eens een verhouding met de vrouw van een rijke bedrijfsleider. Een knappe jonge dame die veel tekort kwam omdat manlief veel van huis was. En kwam hij regelmatig 'op de koffie' bij een rijke en zeer mooie weduwe van een Afrikaanse diplomaat.
En zij was het die hem pluimde. Die hem chanteerde en ermee dreigde de video opnames van hun hitsige vrijpartijen naar zijn vrouw te sturen, als hij niet met veel geld over de brug kwam.
Wist hij veel dat madame al het geld van haar rijke echtgenoot erdoor had gedraaid en op zoek was naar een domme Belg met een broek vol goesting die ze naar hartelust pluimen kon.

En zo!!!
Duurde het niet lang voor hij aan lager wal zat.
De schulden stapelden zich op en een deurwaarder kwam de inboedel opnemen en al gauw ging het restaurant failliet, ging het voor de buitenwereld o zo perfecte zelfstandigenkoppel uitéén.
En daar woont hij nu in een zolderkamertje met enkel een lavabo om zich te wassen, een lekkend dak, een hele hoop schulden en een knagend geweten.
Om de schuldgevoelens te verdrijven dronk hij meer dan goed voor hem was.
En meermaals ging hij dan met een glas teveel op naar de rosse buurt om er met een Afrikaans of Oost-Europees meisje van bil te gaan voor 50 euro.
Of hij regelde een date met een huisvrouw op zoek naar een bijverdienste en liet hij zijn broek zakken in de slaapkamer van een verkavelingsfermette met een veel te hoge hypotheek.
Om dan 's avonds met een knagend geweten door de stad te dwalen. Er niet in slagend om al die donkere gedachten en schuldgevoelens, die zelfhaat en die twijfels van zich af te zetten.
Meermaals dacht hij "ik spring in het water, dan is alle ellende voorbij. Mij zijn ze toch liever kwijt dan rijk".
Maar het ontbrak hem aan lef om het te doen.
Hij moest beseffen dat hij een zwakkeling was. Een man zonder karakter of principes.
Te vlug verleidt door genot, door drank, door vrouwen.
De zonde van het vlees en de verleidingen van het leven hadden hem in de macht. En zijn gezin en personeel werden daarvan de dupe.
Maar hij dacht alleen aan zijn eigen miserie, aan zijn eigen gekrenkte ego.
Hij lulde zich eruit, stelde zich aan als een verongelijkte puber die door pa en ma naar z'n kamer gestuurd werd na een luide discussie over het uur van thuiskomst.
Hij was een egoïst en een narcist. En bovendien slecht met geld, daarover kon zijn boekhouder een stevig boompje opzetten.

Uiteindelijk.
Zocht hij verpozing in een kroeg waar hij als late klant nog welkom was.
Er galmde Blues uit de boxen. De bassen waren veel te sterk en de zang was dan weer te stil. Maar het waren kniesoren die daarop letten.
Hij zette zich aan de toog op een kruk en bestelde een whisky.
Twee stoelen verder zat een vrouw. Ze was eind in de dertig, droeg een leren jekker en een zwarte leren broek. Op haar armen waren tattoo's zichbaar, maar hij kon nauwelijks onderscheiden wat ze voorstelden moesten?
Ze was tamelijk groot, struis gebouwd en had lang ravenzwart haar.
Haar gezicht vertoonde beginnende rimpels en kraaienpootjes, maar ondanks dit alles mocht ze best gezien worden. En ze zat nog strak in haar vel, het leek duidelijk dat ze regelmatig aan sport deed om haar conditie te onderhouden.
De vrouw zette zich naast hem.
"Hey lekkere vent, ook nog zo laat op wandel?"
"Euh ja, had nog zin in een borrel", antwoordde hij.
"Alleen in een borrel? Of in iets meer"?
"Gewoon... Een borrel" zei hij schuchter.
Ze ritste haar jekker open. Daaronder droeg ze een strak, rood topje. Haar borsten staken er uit, ze had best wel een grote cup.
"Ik woon hier boven, zin om te neuken?
Ik heb zin in een lekkere dikke paal vanavond".
Ze bekeek hem met zaadvragende ogen, en sloeg haar haar achterover.
In haar navel zat een flinke piercing en de blokjes op haar buik maakten duidelijk dat ze er alles aan deed om zo strak en slank mogelijk te blijven.
Hij stak zijn hand uit, ze legde hem op haar borst.
"Lekker stevig hé, niet slecht hé voor een dame van 39 jaar oud."
Ze rekende af, "zet dat van meneer ook maar op mijn rekening" zei ze.
Ze stond recht.
"Kom mee spetterrrr" kreunde ze.
Hij volgde gedwee.
Op haar kamer boven het café was hij niet meer te houden.
Hij maakte zijn gulp los terwijl hij haar bewonderde hoe ze haar topje uitdeed en wellustig over haar borsten wreef.
Ze deed haar BH uit, en wandelde traag naar hem.
Hij keek haar kwijlend aan terwijl hij zijn stijve paal in zijn handen hield.

Toen greep ze hem bij zijn ballen!!!!!!
En keek hem nijdig aan.
Eindelijk heb ik je te pakken jij miezerige vieze klootzak!!!!!
Ge moet uw eigen hier eens zien staan jij vorte zielige vetzak.
Dacht je nu echt dat je ongestraft zou wegkomen met datgene wat je twintig jaar geleden hebt gedaan?
Dacht je nu echt dat je me ongestraft kon bepotelen, vernederen, misbruiken, etc... SMEERLAP!!!!
"Laat me met rust rotwijf!" probeerde hij zich te verweren.
Maar dat werd beantwoordt met een welgemikte rechtse op z'n gezicht.
Hij viel naast het bed op de grond.
"Een beweging en ik stamp met de hak van mijn laars uw kloten in gruzelementen, verstaan stuk crapuul!"
Hij tastte naar zijn broek, die hij wilde optrekken.
"En laat uw broek maar waar hij is, daar heb je die toch zo graag hé obsedé"...
"Maar wat heb ik je misdaan? Ik ken je niet eens" vroeg hij al smekend.
"Natuurlijk dat je me niet meer kent, selectief geheugen hé. Zal ik het even opfrissen?"
"Jij als maitre in de zaak van je rijke nonkel, het omhooggevallen ventje dat denkt dat hij meer mag dan een ander omdat hij familie van de baas is. En ik arm en blut. Stond er aan de afwas. Heelder dagen te travakken. En sliep boven op een miezerig zolderkamertje van dat sjieke restaurant waar jij de grote man uithing en het ideale schoonzoontje speelde voor al die hoge ome's die er kwamen vreten.
En ik jong, naief. Hunkerend naar liefde, naar een knuffel en wat tederheid, na een moeilijke jeugd, liefdeloze ouders die me meer slaag dan eten gaven, en een vader die niet zijn poten van mij kon blijven. Een broer die mij als zijn sekssslaafje behandelde. Dan van de ene instelling naar het andere pleeggezin. Weglopen, kraakpanden. En dan toch de moed gevonden om mijn leven op het juiste spoor te krijgen.
Werk gezocht bij je oom. Maar daar liep ik met open ogen in je mooipraterijen.
Je beloofde me de hemel op aarde. Maar je geilde alleen maar op mijn lijf jij godverdomse vetzak!
En als dat dan nog alles was? Nee je dwong me dan nog om voor hoer te spelen. Zonder dat ik er erg in had lag ik naakt op tafel met mijn benen wijdt. Terwijl een stel fils-a-papa's zich aan me vergrepen.

Vies!!!!

Hoor je me?
Vies!!!! Zo voel ik me nu nog altijd na die ene nacht waarop je me dronken voerde en me dan naakt presenteerde aan die vieze vettige vriendjes van je.
Later hoorde ik wat je je gezin en alle mensen rondom jou hebt aangedaan.
Hoe je ieders geluk op het spel zette enkel en alleen omdat je je pik achterna loopt.
Jij, jij geeft alleen om jezelf. Jij bent een gemene, achterbakse, smerige, rotte egoïst!!!!!
Bij die woorden plantte ze de hak van haar laars in zijn gezicht.
Hij kermde het uit van de pijn.
"Sukkelaar, grote, domme, egoïstische sukkelaar!!!!!
Hoe laag kunt ge als mens eigenlijk nog vallen?
Stinkend naar het zweet en de drank doolt ge hier rond in de stad. Uw geld opdoen aan drank en hoeren. Terwijl ge beter uw schulden zoudt afbetalen aan uw vrouw en kinderen die je al zoveel miserie hebt aangedaan.
Ik zat hier alle dagen aan de toog, hopend dat ge op een dag zoudt binnenkomen op zoek naar de roes van drank of die van een snelle nachtelijke wip.
En ik wist dat ik maar mijn borsten vooruit hoefde te steken om u goesting te doen krijgen.
En eindelijk!!!! EINDELIJK!!!!!
Eindelijk heb ik u waar ik u hebben wil.
Ik ben een wijf van de straat weet je wel.
Zo eentje dat als kind graag met jongens optrok, in bomen klom en al eens graag een robbertje durfde te vechten.
Kickboxen en krachttraining hielpen me om de duistere gedachten van me af te zetten. Alsook de liefde van Nancy, mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, mijn grote liefde. Tot de dag dat ze in mijn armen stierf na een lang ziekbed, moge ze in vrede rusten...
Ik had u voor het gerecht kunnen dagen, maar daarin heb ik mijn geloof allang verloren.
Ik reken met u af op mijn eigen manier.
Ik heb niets meer te verliezen. Mijn ouweheer ligt al in zijn graf.
En die geilzak van een broer zit in de gevangenis, en daar mag hij voor mijn part nog lang blijven.
Dus blijft er nog maar één iemand over om wraak te nemen. Om eens eindelijk mijn woede te koelen op jullie venten die mij en zoveel andere vrouwen zien als lustobjecten. Goedkope speeltjes waar ze denken hun lusten op te kunnen botvieren.
En dat ben...

JIJ!!!!!!

Bij die woorden toonde ze een scalpel, en bewoog die langzaam tot bij zijn kruis....
NEEEEEEEEEEEEEEEE !!!!!!!!!!!!!!
Hoorden ze hem beneden in de gelagzaal nog schreeuwen.
Toen de cafébaas en de laatste klanten erin slaagden de gebarricadeerde deur te openen troffen ze hem aan met ingeslagen schedel en een grote plas bloed ter hoogte van zijn kruis.
Op het nachtkastje lag een leeg ampul, cyaankali zo bleek later.
Zijzelf lag naakt op bed, haar lange haren warrig over haar gezicht en met een glimlach op haar lippen, alsof ze opgelucht was dat alles eindelijk voorbij was.
Op de afscheidsbrief stond in grote letters...

Had hij zijn broek maar wat vaker aangehouden!

Duistere idealen (slot)

Een week later.

Het was koud.
Echt koud.
Een scherpe wind waaide recht uit het noorden.
Fijne vlokken sneeuw vielen naar beneden.
Op de sobere bruine kist die de kerk werd binnengedragen.
Sheila droeg een zwart kleed met rouwsluier.
Uit respect.
Diep respect.
Hoezeer haar afkeer voor Graziella Cappolli ook was.
Vooral dan toen ze haar beste vriendin bedreigde, vandaliseerde en bestookte met regelrechte haat en dreigmails.
De tragische dood van het jonge meisje raakte haar diep in het hart.
Het gaf Sheila enige gemoedsrust dat ze vlak voor Graziella tragisch aan haar einde kwam nog de spons over alles kon vegen.
Dat ze het meisje nog vergiffenis kon schenken.
"Graziella is met een gerust gemoed gestorven." Zei Sheila achteraf.
"Dat troost me toch een heel klein beetje"
Sheila stapte de kerk binnen.
Achter de ouders en familie van Graziella.
Die als één blok achter de kist aanliepen.
Zoals het een echte Italiaanse familie betaamd.
Het werd een sobere en ingetogen plechtigheid, zonder al teveel franjes.
Maar met respect voor de rituelen die horen bij een katholieke uitvaart.
Want de familie Cappolli is zeer katholiek.
Grootvader Guiseppe kwam 50 jaar geleden als jonge knaap helemaal vauit Sicilië naar Maasmechelen, waar Graziella opgroeide.
En waar ze vandaag ten grave werd gedragen.
De oude man staarde wezenloos naar de kist van zijn oudste kleindochter.
Alsook haar ouders die al tien jaar geleden uit elkaar gingen.
Maar nu verenigd waren rond de kist van hun enige kind.

Ook Jurgen was aanwezig.
Hij mocht plaatsnemen bij de familie.
Zijn naam stond op het overlijdensbericht.
De jongen had een flinke klop gekregen.
Hij zag bleek, en leek vermagerd.
Hij liep met gebogen hoofd.
Het raakte Sheila.
Een jongen zo brutaal in het hart geraakt.
Zijn vriendinnetje, bruusk van hem ontnomen.
Graziella en Jurgen.
Hun liefde begon langzaam open te bloeien.
Tot iets serieus uit te groeien.
En dan.
Werden ze net als Sheila door de bende niets ontziende rechts extremisten ontvoerd, bedreigd, gemarteld.
En Graziella tenslotte neergeschoten.
Jurgen moest machteloos toezien hoe zijn vriendinnetje langzaam stikte in haar eigen bloed dat haar longen langzaam vulde.

Sheila luisterde met een half oor naar de zalvende woorden van de priester.
Hield vooral Jurgen in de gaten die elk moment leek te breken.
Na de dienst volgde ze de familie naar het kerkhof.
Waar Graziella voorgoed aan de aarde werd toevertrouwd.
Voor Jurgen werd het teveel.
Huilend trok hij zich terug.
Met gebogen hoofd liep hij tussen de graven die intussen bedekt waren met een ragfijn laagje poedersneeuw dat maar bleef in fijne vlokken uit de lucht vallen.
Sheila liep achter hem.
Sloeg haar arm om zijn schouder.
"Gaat het maatje?" Vroeg ze moederlijk.
Jurgen keek haar aan.
Sheila omhelsde hem en drukte zijn hoofd tegen haar schouder.
Woelde door zijn haren.
Jurgen begon hartverscheurend te huilen.
"Huil maar even uit jongen." Zei ze met zachte stem.
"Laat je verdriet maar de vrije loop."
"Ik zag haar graag." Snikte hij.
"Het is net of er een stuk uit mijn hart is gescheurd.
De dag ervoor waren we nog samen.
Hebben we heerlijk lang gevreeën.
Heb haar een heel schoon cadeau gegeven.
Een ring met diamant.
En dure lingerie.
Ze zag er zo beeldig uit.
Ik kreeg er zo'n goesting van.
Niet veel later lagen we in bed.
Tot die telefoon ging.
Was ik maar niet gegaan.
Was ik maar niet met die onzin begonnen.
Ze wilde het niet.
Ze zocht liever zelf werk.
Nu weet ik waarom."
Hij zweeg even.
"Ik had in dat graf moeten liggen.
Niet zij...
NIET ZIJ!!!

Het is allemaal MIJN EIGEN STOMME SCHULD!"

Sheila keek hem aan.
Schudde hem door elkaar.
"Zeg dat nooit meer Jurgen." Zei ze met aandrang.
"De enige die schuld hebben aan de dood van Graziella.
Is die extremistische smeerlap Rutger Schimmeling.
En zijn bende criminele extremisten.
En niemand anders.
Hoor je me Jurgen...
NIEMAND ANDERS!
En ik zal getuigen.
En jij ook.
We praten die mannen voor lange tijd de cel in.
Jij en ik.
We doen het voor Graziella.
Kom jongen.
We gaan een hapje eten.
En een beetje praten, gij en ik."
Samen verlieten ze het kerkhof.
Voor een goede maaltijd.
En een lang gesprek.

Het nieuws rond De Soldaten Van Anders Breivik domineerde meer dan een week lang alle krantenkoppen.
Ze beraamden aanslagen op de politieke kopstukken en zelfs de koningshuizen van Nederland en België.
En waren dit alles heel punctueel aan het voorbereiden.
Karel Platteeuw voelde weinig voor dit soort acties en wilde de geldkraan dichtdraaien.
Hij moest dit met zijn leven bekopen.
Zijn vennoot Armand Wydood was diep geschokt te vernemen dat zijn zakenpartner die tevens zijn vriend was al van in zijn studententijd, zich met dergelijke zaken leek in te laten vlak onder zijn neus.
Hij kocht alle aandelen van Karel Platteeuw en zijn familie en trok het laken naar zich toe.
Hij wilde niks meer met die bende zwartzakken te maken hebben.
Karel en Graziella betaalden de hoogste prijs.
Karel voor zich te willen terugtrekken uit de hele affaire.
Graziella door die ene USB-stick met gevoelige informatie naar de politie te brengen.
De wraak van de bende was niets ontziend.
Al meteen bleek Rutger Schimmeling het brein was achter de hele gang van zaken.
De meeste andere zogenaamde Soldaten Van Anders Breivik waren niets meer dan meelopers die zich voor zijn kar lieten spannen.
Op een paar gevaarlijke medestanders na.
Die net als Rutger doordrongen waren van een gevaarlijk gedachtegoed en over lijken gingen om dat in de praktijk te zetten.
Maar Rutger was net dat ietsje erger.
Een niets ontziende psychopaat die de juiste mensen wist te kiezen voor zijn duistere plannen.
En die iedereen liquideerde die hem in de weg durfde te staan.

Het was waar.
Sheila haatte Graziella.
Maar haar dood trof haar diep in het hart.
Sheila is nu eenmaal wie ze is.
Rechtvaardig.
Vergevingsgezind voor wie oprecht spijt betuigt.
Dat deed Graziella.
In haar laatste uren.
Toen de angst voor wat haar te wachten stond haar frêle lichaam beheerste.
Na de begrafenis nam ze afscheid van de nabestaanden van Graziella en van Jurgen.
Die avond zat ze samen met Pieter Slembrouck aan tafel.
"Wat een triest verloop." Zei hij.
"Vooral voor dat meisje."
Sheila knikte en roerde in haar kom soep.
"Ja." Zei ze.
Meer kon ze niet uitbrengen.
Pieter begreep.
Zag de traan die over haar wang bengelde.
"Je hebt dat goed gedaan." Zei ze.
"Ik ben blij dat ik je in dienst genomen heb.
Ik ga aan deze zaak helaas niets verdienen.
Toch geen geld.
Maar in de plaats kreeg ik iets veel waardevoller.
Een goede kracht waarop ik vertrouwen kan."
Hij keek Sheila aan.
Ze glimlachte even.
Hij streelde haar hand.
Keek in haar ogen.
Haar mooie helder blauwe ogen... "

Duistere idealen 5

Een leegstaande fabriek.
Waar?
Sheila had er geen idee van.
Ze werd uit de auto gesleurd.
Ze moest de hele tijd op haar knieën zitten met haar gezicht van de grond tussen de bestuurderszetel en de achterbank ik.
Eén van die skinheads zette zijn voet op haar rug om haar in bedwang te houden.
De rit duurde zeker twee uur.
En de mannen in de auto zeiden geen woord.
Ergens in een hoek stond een stuk van een machine die waarschijnlijk werd gebruikt voor de productie.
Ooit.
Toen de fabriek nog draaide en er bedrijvigheid was.
Sheila moest mee, door de leegstaande hal.
Dan door een deur.
De trappen af.
In de kelders.
Lange gangen.
Een deuropening.
Een donkere ruimte.
Eén van de skinheads stak een zaklamp aan.
Een deur.
Die ging open.
Een kleine opening gaf licht door.
Een zuil.
Daaraan was iemand vastgebonden, een jonge vrouw.
Haar gezicht naar de grond gericht, Sheila kon haar niet herkennen.
Ze werd naast de jonge vrouw vastgebonden.
"Gij hier." Zei ze.
Sheila draaide haar hoofd.
De jonge vrouw was niemand minder dan Graziella Cappolli.
Ze had alleen haar kamerjas aan en rilde van de kou.
"Hoe kom jij hier?" Vroeg Sheila.
"Ich weet het niet." Zei het meisje met een bange stem.
"Deze voormiddag belden ze aan de deur.
Zeiden dat het de post was.
Aangetekende zending, of ik even naar beneden wilde komen.
Ik was alleen thuis.
Ma en haar vriend waren gaan werken.
Ik opende de deur.
Er stonden twee ongure types, die grepen me vast en sleurden me in een auto.
Ik was bang.
Echt bang."
Graziella huilde.
Met lange diepe snikken.
"Ge moet me helpen Sheila." Zei ze snikkend.
"Ik wil niet sterven.
Oh verdomme ik ben zo bang.
Toen we aankwamen bonden ze me vast.
Een half uur later ging de deur weer open.
Ze brachten Jurgen binnen.
En bonden hem hier ook vast.
Daarstraks kwamen ze hem halen.
Ik ben zo bang.
Wat gaan ze met hem doen?
Wat gaan ze met mij... Met ons doen?
Wat willen ze van ons?"
Sheila keek Graziella aan.
"Ik wou dat ik het wist meisje.
Allez ja.
Ik weet wat ze van mij willen.
Maar niet wat ze van jou willen.
Tenzij... Jurgen aan het praten krijgen."

Graziella werd bang.
"Oh my God.
Ze gaan me toch niks aandoen?
Ik ben zo bang.
Kunnen we niet samen ontsnappen of zo?"
"Hoe dat?
We zitten vast aan ijzeren ketens.
Die krijg ik niet los hoor.
Zo sterk ben ik nu ook weer niet."
Graziella slaakte een wanhopige jammerkreet.
"We zijn verloren." Snikte ze.
"Net nu het leven me toelachte.
Die dag toen je binnenviel.
Jurgen belde.
Hij wilde dat ik zo rap mogelijk naar Knokke kwam.
Want hij had een verrassing.
Toen ik daar aankwam, had hij een ring bij zich.
Een verlovingsring."
"En jullie zijn nog maar zes maanden samen." Reageerde Sheila cynisch.
"En dan?" Vroeg Graziella.
"Het was zo superromantisch van hem.
Hij had een ring bij zich, en een duur  maar o zo schoon lingeriesetje.
Ik heb het aangetrokken.
Weet je wat hij zei?
"Gij zijt de schoonste prinses die ik ooit gezien heb."
Dan kuste hij mij.
Sheila.
Ik weet wat gij van me denkt.
Wat iedereen van me denkt.
Dat ik hem genomen heb omdat hij een rijke papa heeft.
Da was zo ja.
In 't begin.
Maar ben hem almaar beter leren kennen.
En ik dacht.... Met die jonge wil ik verder.
Ja da is echt Sheila.
Ik wil verder met die 'jong'.
Ik zie die graag."

Toen weerklonk er een korte maar rauwe kreet.
"Jurgen." Riep Graziella vol ontzetting.
"Ze zijn hem aan 't folteren.
Wie weet hebben ze hem al... "
Weer begon ze jammerend te huilen.
Tranen liepen van haar wangen.
"Je houdt echt van hem hé." Zei Sheila.
"Ja." Zei Graziella.
"Weet je dat ik vast werk heb gevonden?
Volgende week mag ik beginnen.
Toen we met elkaar in de clinch gingen kwam ik eigenlijk van een sollicitatiegesprek.
Vanmorgen belden ze.
Ik wil echt iets aanvangen met mijn leven.
Ik heb domme dingen gedaan ja.
Ik was onvolwassen.
Ik dacht dat het leven één groot feest was.
Had geen benul van de waarden van geld.
Papa was de wanhoop nabij.
Wist ik veel dat dat was omdat hij bezorgd om me was.
Ik wilde bij ma gaan wonen.
Omdat die veel toegeeflijker is."
Ineens werd het stil.
Graziella huilde.
Sheila luisterde ernaar.
Maar wist niet wat zeggen.
Het meisje rilde van de kou.
Logisch, ze had alleen haar kamerjas aan.
Het licht uit haar levendige donkere ogen was verdwenen.
"Graziella." Zei Sheila.
"Ik vergeef je alles meisje.
En ik zal je helpen.
Als we hieruit komen, dan geef ik je mijn telefoonnummer.
Als er iets is, je kan me altijd bellen. Ook 's nachts.
Want ik geloof in jou Graziella."
Graziella hield op met huilen.
Draaide haar hoofd en probeerde oogcontact te maken met Sheila.
"Merci." Prevelde ze zachtjes.
Daarna keek ze weer naar de grond.
Slaakte een diepe zucht van opluchting.

Dan ging de deur open.
Twee mannen kwamen binnen.
Het waren andere mannen dan diegenen die samen met die Rutger Sheila hierheen brachten.
Maar ook zij waren kaal en hadden allerhande tatouages in hun nek.
Eén had zelfs een keltisch kruis van achter op zijn schedel.
Ruig volk.
Ze maakten Sheila en Graziella los.
Weer begon Graziella luidkeels te jammeren.
"Nee! Nee! NEE!!!
Ik heb niets gedaan, laat me gaan! Ik heb niets gedaan, LAAT ME GAAN!!!" Jammerde ze.
Terwijl ze heftig met haar benen spartelde.
De man die haar losmaakte sleepte haar mee.
Ook Sheila moest mee.
Het gejammer van Graziella echode door de gangen.
Sheila boog het hoofd.
Ze begreep dat Graziella nu echt reden had om een drama te maken.
in een ruimte die ooit dienst deed als omkleedruimte voor de arbeiders.
Er stonden nog oude kleerkastjes, één ervan nog met een slot erop.
In het midden zat Jurgen Wydood vastgebonden op een stoel.
Zijn gezicht onder het bloed, half versuft.
Graziella slaakte een wanhopige kreet.
"Jurgen!!!" Schreeuwde ze.
"Wat hebben jullie met hem gedaan? Klojo's!"
Rutger lachte.
Ging voor Graziella staan en keek haar strak in de ogen.
Hij spuwde in haar gezicht.
"Nihilistich kutwijf!" siste hij.
"Jij bent toch verloren voor de maatschappij.
Zeker voor de maatschappij die wij voor ogen hebben.
Dus hou maar op met jammeren moppie. Het zal je toch geen stap verderhelpen." Zei Rutger.
"Nou vooruit. bindt die twee wijven vast." Beval hij.
Sheila en Graziella werden op de stoel gezet en hun handen vastgebonden met stevige ductape.
Niet voordat Rutger eerst Graziella's kamerjas wegnam.
"Die heb je toch niet meer nodig moppie!"
Hij gooide haar roze kamerjas achteloos in een hoek waar een smerige waterplas lag.
Sheila huiverde toen ze zag hoe Graziella haar laatste restje waardigheid werd weggenomen.
"Klootzakken!" Riep ze.
Rutger stond naast haar, maar gaf geen krimp.
Toen ze vastgebonden waren begon hij zijn betoog.
"Welkom dames.
Laat mij ons even voorstellen wie wij zijn.
Wij noemen onszelf 'DE SOLDATEN VAN ANDERS BREIVIK'!
Wij streven net zoals ons grote voorbeeld naar de omverwerping van de door en door corrupte en cultureel marxistische regering, en haar opiniemakers.
In tegenstelling tot de meeste rechtse denkers geloven wij niet of beter gezegd niet meer in de kracht van een vastberaden massa om dingen te veranderen.
Omdat het voor ons duidelijk is dat de grote massa gewoon verstard, gehersenspoeld en in slaap gewiegd werd door de corrupte en verdorven massamedia. Kijk maar naar dat moppie hier naast me". voegde hij eraan toe terwijl hij naar Graziella keek.
"Het enige wat de mensen doen is hun gal spuwen op sociale media.
Wiens enige nut dat nog heeft de echte idealisten eruit te filteren en hen van achter hun scherm weg te halen.
En hen op te leiden tot hetgeen de maatschappij zoals wij die voor ogen heeft zo hard nodig heeft.
Vastberaden, masculine MANNEN die in staat zijn om de leiding te nemen in het omvormen van de hedendaagse verrotte maatschappij naar een waardig nationalistisch model gebaseerd op EIGEN VOLK EERST!"

Met een kleine maar vastberaden groep hadden we een heel goed plan op poten gezet om op één dag komaf te maken met de corrupte leiders van Nederland en Vlaanderen.
Ze zouden tijdens goed georkestreerde acties voorgoed uitgeschakeld worden.
Andere mannen op de juiste plaats zouden meteen ingezet worden om de door ons zo hard gewenste machtsovername in gang te zetten.
Dit plan was in zijn laatste fase.
Tot jullie roet in het eten begonnen te gooien.
Eigenlijk begon het met de plotse weigering van één van de mannen op wie wij het hardst rekenden voor onze acties, temeer omdat deze een heleboel geld kosten.
Wij dachten dat Karel Platteeuw een waardig nationalist was.
Maar die naïeve dwaas bleef maar geloven in het domme idee van de kracht van de massa.
Toen wij ons alternatief op tafel legden wilde hij ineens niet meer meewerken.
Draaide hij de geldkraan dicht.
Wierf hij het verwende rijkeluiszoontje hier aan om bij hem op zijn bureau te werken.
Meneertje hier, kreeg het in zijn weke hersens om bedrijfsgeheimen te stelen.
Of zo leek het wel.
Ons werd snel duidelijk dat meneertje hier in opdracht voor Karel Platteeuw de plannen moest ontvreemden, waarvan we dachten dat ze bij hem veilig waren.
Maar al snel kwamen wij er achter dat ze zich in een kluis in een bank in Sluis bevonden, waarvan meneertje het rijke snobistische nihilistje het bestaan niet van kon afweten.
Zelfs zijn papa, Karel Platteeuws vennoot wist niets van die kluis die op naam van het bedrijf werd gehuurd af.
We gingen kijken in Sluis en stelden vast dat de kluis leeg was.
Wisten Tim en Guus veel dat de blonde dame die even tevoren buiten kwam dezelfde was die de avond ervoor van Jurgen vernam dat ze in die kluis moest gaan zoeken?
Dus hebben we Jurgen en zijn lieve vriendinnetje Graziella maar komen ophalen.
Wat later trof onze kameraad John Dhondt mejuffrouw Sheila Verdoolaeghe aan sluipend rond het woonhuis van de Platteeuwhoeve.
En ze bekende meteen dat de USB-sticks in haar auto lagen.
Case close zou je denken?
Niet dus.
Er zaten zes USB's in het zakje van haar laptop draagtas.
De belangrijkste, met daarop de details betreffende onze acties die wij deze week hier gingen bespreken.
Ontbreken."
Dan zweeg Rutger.
Keek Jurgen grijnzend aan.
"Zijn smoeltje ziet er leuk uit hé.
Tja.
Wilde niet meewerken.
Niet slim.
Geldt ook voor jullie dames.
Niet meewerken is niet slim.
Echt niet."
Rutger knipte in zijn vingers.
"De voorhamer."
Sheila slikte.
Jurgen hapte naar adem.
Graziella gilde het uit.
Zeker toen één van de andere mannen haar rechtervoet vasthield terwijl John een joekel van een voorhamer binnenbracht.
"Wat zie julder van plan? Bende sadisten."
Rutger grijnsde.
"De vraag is simpel.
Waar is de zevende USB-Stick."
"Laat Graziella met rust!" Riep Jurgen.
"Zeg het dan." Antwoordde Rutger.
"Of weet jij het moppie?" Richtte hij zich nu tot Graziella.
"Zeg het dan maar snel.
Want we gaan je pijn doen... "
Angst stond in de ogen van Graziella te lezen.
Sheila moest walgen.
"Geen antwoord.
Wat dom... "
Hij knikte.
John verbrijzelde Graziella's rechterknie.
Het meisje brulde het uit van de pijn.
Sheila kon haar walging niet onderdrukken.
Ongemerkt probeerde Sheila de ductape rond haar polsen losser te maken.
Dat viel niet mee.
Ze was goed vastgemaakt aan het ijzer dat de leuning van de stoel met het zitstuk verbond.
"Ik ben de enige die Graziella en Jurgen kan redden." Dacht ze.
"Ek meugen nie falen, 't mag nie! 't mag nie!" Zei ze.
Telkens opnieuw.
Ze hoorde de rauwe kreten van Graziella.
Die door merg en been gingen.
"Wel hoe zit het?"
"Wie zegt dat wij het gedaan hebben?" Vroeg Sheila.
"Wie weet heeft Karel Platteeuw die stick wel weggenomen, aangezien het zijn kluis was."
Weer knikte Rutger.
Ditmaal moest Graziella haar linkerknie eraan geloven.
Meedogenloos waren ze.
"Fout antwoord Sheila... Wat doe je Graziella toch aan moppie?
We hebben zijn hele huis uitgekamd, en ook zijn kantoor.
Het moet één van jullie geweest zijn."
Toen ging er een GSM af.
Rutger nam op.
"Ja, ja... OK.
Bedankt moppie."
Hij drukte af, stak zijn GSM weer in zijn broekzak.

"Graziella... " Vroeg hij cynisch.
"Waar was je gisteren zo rond 10u in de voormiddag?
Voor je naar je vriendje in Knokke ging."
"Ja ik was het." Zei Graziella.
"Ik ben gisteren in Sluis geweest.
En die ene stick, ik wist welke, die met het rode fijne plaklint erop...
Gaan halen.
Met een vals volmacht, zijn handtekening nagebootst
Jurgen wist er niks van.
Hij wilde dat houden, die Karel Platteeuw ermee chanteren.
Ik vond dat dat naar de politie  moest gebracht worden.
Want ik wilde het vele kwaads dat jullie van plan waren verhinderen."
"Wat zei je daar moppie?" Vroeg Rutger ineens.
Zijn ogen schoten vuur.
Zijn stem klonk heel gemeen?
"Veel... KWAADS!"
Hij trok zijn pistool en richtte het op haar.
"Jij verdomd nihilistisch kutwijf!" Foeterde hij.
Hij sloeg de kolf van zijn revolver tegen haar hoofd.
"Wij waren net veel goeds van plan.
Maar dat zie je niet.
Verdwaasd gecorrumpeerd hoerejong!"
Hjj schoot.
Een kogel raakte haar in haar longen.
Graziella hapte naar adem.
"NEEEEEEEEEEE!!!!!" Riep Jurgen.
Ze viel om met stoel en al.
Haar gereutel ging door merg en been.
Sheila kreeg kippenvel.
"Jij bent de volgende smerig rijkeluiszoontje.
Jij bent net zo'n vijandig element voor onze samenleving."
Dan gebeurde het.
Sheila rukte haar handen los en greep de arm van John die haar onder schot hield.
Ze rukte zijn pistool uit de hand en overmeesterde hem.
Ze hield het wapen tegen zijn slaap en begon te roepen.
"WAPENS NERE GHODVERDOMS CRAPUUL DA JULDER ZIET!!!!" Schreeuwde ze.
De mannen lieten hun wapens vallen.
Uitgezonderd Rutger.
Die draaide zich om en grijnsde.
"Nou...
Wat ga je doen... moppie!"
Sheila schoot.
Een kogel verbrijzelde zijn knieschijf.
Brullend van pijn viel Rutger Schimmeling op de grond.
"Voila, smeerlap.
Nu weet je ook ekeje hoe dat dat voelt!
En ghie marginale kletskop. Ga Jurgen losmaken!" Brulde ze in John D'hondt zijn oor.
"En e betje rap ghodverdomme!"
Jurgen liep meteen naar Graziella.
Wiens longen zich langzaam vulden met bloed.
Ze keek Jurgen aan.
Happend naar adem.
Hij probeerde om haar handen los te maken, maar het touw was heel strak vastgebonden.
"Woar zitten wiender?" Vroeg ze aan John.
"Komaan zeg het.
Of 'k sla je domme froete in tweeën".
Sheila hief haar vuist op.
"In een loods in de haven van Rotterdam." Zei hij.
Meteen belde Sheila naar de 112.
Waarna ze de hele bende skinheads naar beneden dreef en hen opsloot in het hok waar ze samen met Graziella opgesloten zat.
Toen ze terugkwam hoorde ze Jurgen hartverscheurend schreeuwen.
Ze wist... Het was voorbij.
Graziella stierf langzaam en pijnlijk.
Stikkend in haar eigen bloed.
Samen met Jurgen maakte ze het ongelukkige meisje haar handen los.
Ze legde Graziella op haar rug en sloot voorgoed haar ogen.
Veegde het bloed op dat uit haar mond kwam toen ze werd neergelegd.
en bedekte haar lichaam met haar kamerjas die nog altijd in die vieze plas lag.
Het was het enige wat ze nog voor haar konden doen.
Sheila woelde even door haar lange zwarte haren.
"Slaapwel meisje." Zei ze met een snik in haar stem.

Sheila sloeg haar arm om Jurgen.
Woelde door zijn haren.
Maar kon geen woord uitbrengen.
Tranen liepen over haar wangen.
De politie kwam.
Alsook ambulance en spoedartsen.
Rutger Schimmeling werd geboeid in een ambulance gedragen.
Ook Jurgen werd door dokters weggebracht.
Sheila werd ondervraagd, ze vertelde alles van naaldje tot draadje.
Met tranen in de ogen.
In het politiebureau wachtte een man in maatpak op haar.
Het was een hooggeplaatst persoon van de Nederlandse politie.
"Mevrouw." Zei hij.
"We hebben begrepen dat onder andere door jou onderzoek in opdracht van ene Karel Platteeuw op heel wat bezwarende dingen gestoten bent.
De USB-sticks die u onder dwang moest afgeven bevatten voor ons zeer waardevolle informatie over een groots opgezet complot van een gevaarlijke bende extremisten.
Maar, ere wie ere toekomt.
Het was de melding gisterenavond bij een lokaal politiebureau in Vlaanderen omtrent bezwarende informatie op een USB-stick die de bal aan het rollen bracht.
Een melding door Graziella Cappolli die zopas laffelijk om het leven werd gebracht.
In Vlaanderen werden al verscheidene mensen opgepakt en ook onze mensen zijn nu op pad om de nodige arrestaties te verrichten.
Dit zal zeker worden opgevolgd.
Wij hopen dat u bereid bent om te getuigen en mee te werken aan het onderzoek."
"Met alle plezier." Zei Sheila.
Ik wil gerechtigheid.
Voor Karel en Graziella.
Hoe fout Karel ook was.
Hij was evengoed slachtoffer."

Duistere idealen 4

Jurgen bekende alles.
Veel keuze had hij niet.
Zeker niet nadat Sheila nogmaals dreigde met de straffen die hem te wachten stonden.
En met het feit dat hij nergens nog aan de bak zou geraken.
Jurgen drong 's nachts stiekem het kantoor binnen van zijn overste Karel Platteeuw onder wiens gezag hij door zijn vader geplaatst werd.
Hij vond er niet alleen bedrijfsgeheimen en nuttige info over op stapel zijnde projecten die hij aan concurrerende bedrijven verkocht voor grof geld.
Maar ook zeer bezwarende feiten over Karel Platteeuw zijn verleden.
Karel Platteeuw was in zijn jeugd een beruchte neonazi.
Leider van een groepering genaamd De Schildknapen van Vlaanderen.
Deze ondergrondse groepering infiltreerde tot in de de hoogste kringen van de nationale politiek.
Ze legden een lijst aan van zogezegde vijanden van Vlaanderen.
Met de nodige uitleg waarom zij vijanden van Vlaanderen waren.
Op die lijst stonden politici, journalisten, mediafiguren en zelfs zangers, schrijvers en acteurs.
Er werd van hen onder andere beweerd dat ze spioneerden en propaganda activiteiten uitvoerden in opdracht van de Sovjet-Unie.

"Laat me raden.
Je wil je baas chanteren met zijn onfrisse verleden.
Wat denk je daarmee te bereiken.
Die man geeft je een kans.
Misschien wel dik tegen zijn zin.
Maar het is een kans.
Dommekloot!
Je was verdomme niet eens geboren toen Karel Platteeuw zich met die activiteiten inliet.
Waarom doe je dat?"
Jurgen zuchtte.
"Omdat Karel Platteeuw een verrekte fascistische klootzak is.
Een afjakkeraar in wiens ogen ik niets goed kan doen.
Ik werk me te pletter van 's ochtends tot 's avonds.
Zelfs in de weekends.
Maar nog is het niet goed genoeg.
Elke dag zit hij mij te verwijten dat ik een verwend stuk onbenul ben.
Elke godverdomse dag."
"Is 't geen waar misschien?" Vroeg Sheila cynisch.
Ben je dan geen verwend stuk onbenul?
Die denkt slim te zijn met zaken te verduisteren.
Die niet weet dat easy money een illusie is waar alleen dommekloten in geloven.
Die niet snapt dat alleen in het woordenboek succes voor werken komt.
Weet je wat het probleem is met kereltjes zoals jij?
Jullie kunnen niet DOORBIJTEN!
Bijt toch eens door godverdomme.
Beetje motivatie.
Hij verwijt je dat je een verwend stuk onbenul bent.
Ewel.
Bewijs het tegendeel.
Door nog harder te werken.
Door initiatief te nemen.
Maar nee.
Beetje je frustraties te gaan uitwerken door diegene die je de laatste kans geeft een beetje te gaan saboteren en dwarsbomen."
"Dus ik moet mij elke dag laten uitschijten door die bullebak?" Vroeg Jurgen verontwaardigd.
"Weet je." Zei Sheila.
"Ik was ook geen brave.
Beetje rebels.
Ik vond dat mijn ouders ook een serieus stiksje konden zagen.
Ik haatte het dat mijn moeder me altijd achter de veren zat om die vreselijke rotklusjes te doen.
Dat mijn vader elke zondagavond mijn agenda opvroeg en me bij elke nota, zelfs de kleinste trakteerde op een enorme preek.
Ik ging er tegenin.
Door nog meer er mijn klak naar te gooien.
Door nog meer mijn voeten eraan te vegen.
Tot groot verdriet van mijn ouders die het beste met me voor hadden.
Want ze zagen toen al dat er in de boerenstiel geen toekomst meer zat.
En wilde dat ik ging studeren.
Ik had dokter kunnen worden.
Of advocate.
Of misschien zelfs CEO van een groot bedrijf.
Ja echt.
Want het was niet dat ik het niet kon.
Het was niet dat ik dom was.
Ik had gewoon geen goesting.
Meer was het niet.
Geen goesting.
Ik zat liever op het veld.
Of rondhangen met de maten.
Ik begon in het Algemeen Secundair Onderwijs.
Maar ik haalde met veel moeite een diploma van beroeps.
Toen ging ik solliciteren.
"Geen werk juffrouw.
We hebben al iemand.
Te weinig ervaring juffrouw.
U past niet in het profiel juffrouw."
Om de zoveel keer naar de VDAB.
Uiteindelijk toch aan een job geraakt.
In een fabriek.
Dozen inpakken.
Ik.
Die in het secundair nog een hele verhandeling maakte over de abortuskwestie.
Waarvan zelfs de directeur zei dit het begin zou kunnen worden van een heuse thesis voor de universiteit.
Na een jaar had ik het daar gezien.
Dan maar serveren in een tearoom op de dijk van Oostduinkerke.
Al dat gezeik van die klanten.
Al die klachten voor een prulleke van niks.
Die jengelende kinderen.
Vooral als het regende en ze niet naar het strand konden.
Uiteindelijk ben ik bij de para's terechtgekomen.
Daar brachten ze mij datgene bij dat ervoor zorgde dat ik sta waar ik nu sta.
Discipline Jurgen.
Leren doorbijten.
Leren jezelf in vraag stellen.
Je ego leren in toom houden.
Jezelf leren beheersen, hoe erbarmelijk de omstandigheden ook zijn."
Het was stil.
Jurgen begreep wat Sheila bedoelde.
"Je hebt gelijk.
Ik heb me als een etter gedragen.
Me aangesteld."
Sheila sloeg haar arm om Jurgen's schouder.
"Ik ben blij jongen, dat je het toch beseft.
Ik Sheila Verdoolaeghe ben de kwaadste nog niet.
Kijk.
Ik moet verslag uitbrengen bij Karel Platteeuw.
En hem uitleggen hoe de vork in de steel zit.
Het is beter.
Dat je nu naar je vader gaat.
En alles bekend.
Als je dat spontaan doet.
En spijt betuigt.
En nu al zoveel mogelijk terugbetaalt.
Dan behoud je misschien nog een beetje krediet.
Ga nu naar je vader Jurgen.
Morgen ga ik naar Karel Platteeuw.
Met het eindrapport.
En ik zal hem vragen om niet te hard voor je te zijn.
Meer zal ik voor jou niet kunnen doen.
Maar het is iets.
Het is een kans.
Snap je Jurgen.
EEN KANS!"

Jurgen keek Sheila aan.
"Sheila." Zei hij.
"Ik heb nog meer informatie.
Opgeslagen op USB-sticks
Maar niet hier.
In een kluis in het filiaal van ABN-Amro in Sluis.
Ik kan een volmacht geven zodat je er aan kan.
Maar doe me een lol.
En bekijk de informatie die op die sticks staan.
Ze bevatten informatie over de activiteiten van Karel Platteeuw.
Die nu nog steeds met neonazi praktijken bezig is.
En ze financiert via allerhande constructies met geld van zijn bedrijf.
Voor de buitenwereld lijkt hij een gerespecteerd zakenman.
Zelfs mijn pa weet niks van zijn praktijken.
Ik wel.
Ik hield zijn hoeve in de gaten, nam foto's.
Van wie er kwam en ging.
En volgde hem.
Naar allerhande vergaderingen.
Ik zag jou buitenkomen uit de Platteeuwhoeve.
Ik wilde weten wie je was?
Of jij ook niet iemand van die bende was?
Ze zijn iets van plan Sheila.
Ik wist mezelf geen raad.
Ik vond ze in zijn brandkast.
Die heb ik opengekregen.
En vond er een schat van informatie.
Veelal op USB-sticks.
Je moet ze bekijken Sheila.
Want wat er op staat.
Is echt wel heftig."

De volgende dag.

Sheila had net de USB-sticks uit de kluis gehaald, en de sleutel terug aan de bankier overhandigd.
Toen ze naar buiten ging zag ze een duister figuur rondhangen bij het bankgebouw.
"Verdomme." Dacht ze.
"Dat zien die twee obscure figuren die ik eergisteren in de hoofdkantoor van Platteeuw Constructs zag.
En ja... 't zien skinheads.
'k Ben curieus wat er op die USB-lezers stoat."
Ze liep de straat op.
De mannen namen geen nota van haar.
Eens in haar auto keek ze rond, om te zien of niemand haar volgde.
Dat deed ze ook toen ze het oude stadje uitreed.
Pas op de autosnelweg voelde ze zich veilig.
Eens thuis liep ze naar binnen.
Begroette Oscar haar oude dikke kater.
"Jaa 'k weet het.
't Vrouwke is niet thuisgekomen.
En geen eten meer.
Mo Gheit er ekeje deugt van.
Dikzak.
Allez ghow, 't is goed.
Kghoan e bliksje opendoen."
Ze opende een blikje kattenvoer, welks dikke Oscar met smaak opat.
Daarna startte ze haar laptop op, schudde haar laarzen uit en ging languit op de zetel zitten.
"Dat nachtje op hotel in Knokke deed deugt.
Maar nergens kan het beter zijn dan in mijn eigen stekje.
In mijnen eigen zetel.
Met uzzen Oscar die zo gezellig komt vleien.
He moatje..."
"Miauw." Mauwde hij klaaglijk met zijn krasse stem.
Intussen had Sheila haar computer opgestart en plaatste ze de USB-stick in de gleuf.
En nam een slok van haar hete thee.
Buiten regende het.
Dit was zo'n dag waarop ze eigenlijk liever gezellig binnen bleef.
Met de laptop op schoot.
Of een goed boek.
TV had ze niet.
Daar komt toch alleen maar onzin uit, vond ze.
Lezen dat deed ze zoveel liever.
Fictie, detectives, misdaadromans, avonturenverhalen.
Maar ook non-fictie.
Boeken over misdaad, over psychologie, over economie, over politiek.
Sheila was zo iemand die alles wilde weten.
Die als ze geïnteresseerd was in een onderwerp, daar dan ook alles over wilde weten.
Maar hoe graag ze nu ook thuis had willen zijn op deze dag.
Ze besefte dat de plicht riep.
Zeker na hetgeen ze zag op de USB's.
"Meinschelief." Dacht Sheila.
"Als dat ollemolle woar es... "

Sheila dacht diep na.
Ineens ging de telefoon.
Het was Karel Platteeuw.
Die meteen vroeg hoe het met het onderzoek gesteld is.
"De zoon van mijn vennoot bekende dat hij bedrijfsgeheimen stal en doorverkocht.
Hebt u soms iets met die spontane bekentenis te maken?" Vroeg hij.
"Ja." Zei Sheila.
"Jazeker, ik ben rond met mijn onderzoek en ben bezig met het eindrapport." Voegde ze er meteen aan toe, hem eigenlijk in de rede vallend toen hij vragen wilde of ze al klaar was met het onderzoek.
"OK, ik kom zo meteen naar u toe meneer Platteeuw."
Sheila dacht na.
Misschien maar eerst die zaak afronden.
En later beslissen wat ik met die informatie doe.
Hoewel er verdorie haast bij is.
Want ze zijn iets van plan.
Ineens had ze het.
Ze stopte haar laptop in de tas.
En de USB-sticks in het zakje opzij.
Ze liep naar beneden en stopte dit alles in haar auto.
En ze reed weg.
Een uur later reed ze het erf van de Platteeuwhoeve op.
Er stond een andere auto.
Een Volkswagen Touareg.
"De ouwe heeft bezoek." Dacht Sheila.
Ze belde aan.
Geen antwoord.
"Misschien langs achter gaan." Dacht ze.
Ze opende het poortje en liep weer langs de moestuin.
Dan het tweede poortje.
Ineens deinsde ze achteruit.
Hield even de adem in, en keek dan langs het muurtje naar de veranda.
Ze zag hoe Karel Platteeuw  op een stoel vastgebonden zat en hardhandig werd ongevraagd door twee mannen.
Eén van hen was één van de twee skinheads die ze tot tweemaal toe zag.
Die ochtend in Sluis en eerder in het hoofdkantoor van Platteeuw Construct.
De andere was de magere man met de bril die in datzelfde hoofdkantoor op de twee skinheads afstapte.
De skinhead sloeg Karel keihard met zijn vuist in het gezicht.
"Schoften." Dacht ze.
Ze ging plat op haar buik en sloop naar de veranda toe.
Haar opleiding bij de paracommando's kwam dan toch nog van pas.
Ze ging op haar hurken zitten en probeerde het gesprek op te vangen.
"Dus.
Jij dacht dat je ons zomaar kon laten vallen.
Dat je ons zomaar een mes in de rug kon steken?
Dat je ons zomaar kon verraden.
We hebben je spelletje door Karel Platteeuw zei de jonge man met het brilletje.
Heel doorzichtig, doen alsof de USB-sticks gestolen waren samen met de andere bedrijfsgeheimen door het zoontje van je vennoot.
Het kereltje dat je niet kon luchten wegens te verwend, maar die je zogezegd om je vennoot een plezier te doen een baantje gaf.
En die dan 'zogezegd' met je bedrijfsgegevens ervandoor ging.
Zo doorzichtig allemaal.
Zo doorzichtig.
Maar daar trappen wij niet in."
"Maar." Zei Karel.
"Jurgen Wydood is er met mijn bedrijfsgegevens vandoor gegaan.
Dat heb ik zelf kunnen constateren door de geluidsopnames te beluisteren die afkomstig zijn van de opnameapparatuur die zijn eigen vader in zijn appartement in Knokke liet installeren, en die ik vanmorgen beluisterde.
Hij bekende alles.
En straks komt Sheila met het bewijsmateriaal dat ik tegen die arrogante vlegel ga gebruiken."
De jongeman grijnsde.
"Wij hebben die geluidsopnames ook gehoord.
Onze mannetjes hier hebben vannacht een kopie gemaakt van de opnames van de laatste week.
En we weten meer dan genoeg.
We weten dat Sheila Verdoolaeghe door de loslippigheid van Jurgen Wydood op de hoogte is van het bestaan van onze USB-sticks waarop alle informatie staat van onze plannen.
Handig gespeeld.
Alleen was je vergeten dat wij ook met computers kunnen omgaan.
Niet slim van jou... VERRADER"!
"Godverdomme." Dacht Sheila.
"Die gasten zijn op de hoogte van mijn komst."
Net op dat moment voelde Sheila iets kouds op haar slaap.
"Geen beweging maske." Zei een man met zwaar Antwerps accent.
"Of ik knal aauve kop eraf."
Sheila kreeg het koud.
"Allez vooruit, stoa recht.
En een beke rap!"
Sheila deed wat de man haar opdroeg.
Het was de tweede van het stel skinheads.
Onder dwang ging ze met hem mee naar de veranda.
"John, Rutger... Kaakt nekier ier. W'emme bezoek."
"Wel, wel, wel." Zei de jongeman met de bril die blijkbaar Rutger heette.
"Dus u bent Sheila Verdoolaeghe."
Hij bekeer haar van top tot teen.
Met een blik vol minachting.
"Dus u kreeg de opdracht van onze goede vriend om het zoontje van zijn vennoot te bespioneren om zo zijn bedrijfsgegevens terug te krijgen."
"Nee." Zei Sheila beslist.
Ik kreeg uit te zoeken wie er achter die diefstal zou zitten.
Ik dacht dat het een lang proces van infiltratie en onderzoek zou worden.
Tot de dader, Jurgen Wydood dus.
Mij schaduwde.
Maar ik had hem door en gaf merk van auto en nummerplaat door aan Karel Platteeuw.
Die wist mij te vertellen dat het de auto was van zijn vennoot die regelmatig, bijna constant. Gebruikt wordt door zijn zoon."

"Mooi gespeeld Karel." Zei Rutger cynisch.
"Kom op dan. Waar zijn de USB-sticks."
"Hier." Zei Sheila.
"Hier zijn alle sticks waarop ik de bewijzen van Jurgens laptop heb opgeslagen.
Bewijzen over het ontvreemden en verkopen van de bedrijfsgeheimen van Platteeuw Construct."
Ze overhandigde ze aan Rutger.
Maar hij gooide ze minachtend op de grond.
"Hou je niet van de domme." Beet hij haar toe.
"Waar zijn de sticks die je vanmorgen bent gaan ophalen in het filiaal van de ABN-Amro bank in Sluis?
Of ontken je dat je daar geweest bent?
We hebben je daar anders wel gezien."
"Waarom volgden jullie me dan niet?"
"Omdat we al wisten waar je woonde.
En door het beluisteren van de opnames van het appartement in Knokke... dat je gestuurd bent door deze meneer hier." Zei Rutger die met een opvallend Hollands accent sprak.
"Nou komop moppie.
Waar zijn die USB-Sticks."
Sheila zuchtte.
Ze besefte dat ze geen kant meer uit kon.
"In mijn auto.
In de tas van mijn laptop die op de achterbank ligt.
Hier zijn de sleutels."
"Prima." Zei Rutger.
"Weet je.
Jij zou een goede nationaliste zijn.
Dat hadden we al door toen we naar de opnames luisterden.
Hoe je dat nihilistische stel jongelui aanpakte daar op dat appartement.
Waren onze leraars en opvoeders ook maar zoals jij.
Dan zaten we nu niet opgescheept met zo'n stel leeghoofdige, oppervlakkige narcisten."
Nou jongens.
Neem mevrouw alvast mee naar de auto.
Ik reken ondertussen af met deze smerige VOLKSVERRADER!"

Rutger trok zijn revolver en richtte op Karel Platteeuw.
"NEEEEEEEE!!!!" Schreeuwde hij.
Maar het mocht niet maken.
Er klonk een schot.
Bloed spatte op.
En Karel Platteeuw viel met stoel en al achterover, en bleef roerloos liggen.
Zijn opengesperde ogen staarden naar het plafond.
Het was voorbij.
Sheila werd weggebracht.
Misselijk van het brute schouwspel.