Die toeristen toch.

Dag lieve mensen.
Paasweekend: wie aan de kust woont weet wat dat betekent. Drukte, weinig parkeerplaats, lange wachtrijen bij de bakker, beenhouwer, viswinkels (hier op de Kaai in Nieuwpoort) en aan de kassa van de supermarkt. Alle terrasjes overvol en als je alsnog eens uit eten wilt gaan met Pasen dan heb je maar beter lang op voorhand gereserveerd want veel plaats zal er niet meer zijn.
Of kort gezegd… De toeristen zijn er!

Mensen zeggen wel eens: “Mooh die van de kust lopen altijd maar te kankeren op de toeristen, maar ze vergeten wel dat het dankzij het toerisme is dat ze daar niet meer in armoede leven zoals honderd jaar geleden.”
Ewel ja, dat klopt als een bus. Toeristen brengen geld binnen en zorgen voor werkgelegenheid en dan vooral voor lager geschoolden. Je hebt geen diploma nodig om een dienblad met pintjes, borden met allerlei gerechten als croque monsieur, steak met frieten of grote mosselpotten te dragen. En ook niet om vis te kuisen, vlees te bakken, mosselen te reinigen of borden te wassen.
In de horeca moet je maar één ding kunnen en dan vooral WILLEN!
Hard werken!
En het probleem is dat veel mensen (en niet alleen jongeren) daar hun neus voor optrekken. Maar dat is dan weer een andere kwestie.

Toeristen die aanschuiven in mijn straat.
Uit mijn fotoarchief, genomen op een regenachtige dag. 

Maar die toeristen dus.
Vanmorgen toen ik de voordeur opende zag ik het weer. Een hele rij auto’s bumper aan bumper. Hier en daar een mobilehome of een tros motoren. Sommige auto’s met bagagerekken en anderen met de fietsen achterop. Koppels, gezinnen met kinderen, groepen vrienden. Allemaal willen ze er eens tussenuit. De winter duurde lang genoeg en de mensen hebben behoefte aan frisse buitenlucht, zon, vitamine D en vooral: TIJD VOOR ELKAAR!
En wie ben ik om mensen zulke positieve dingen te misgunnen, het zijn net dat soort dingen waar ik zelf ook van geniet. Ja ik hou ook van een zalig terrasje met mijn lief vrouwtje en de hondjes erbij. Ik geniet ook van een zalige strandwandeling of om eens op verkenning te gaan in onze mooie duinen. En ik kan ook genieten van een prachtige zonsondergang op het strand.
En je zal het een kustbewoner niet zo gauw horen zeggen. Maar stiekem hou ik wel van die typische zomerdrukte hier aan zee. Kuierende mensen, levensgenieters die genieten van een goeie trappist op een terras, kinderen die rondcrossen met een go-cart of zoals ze hier zouden zeggen ‘e billekarre’. IJshoorntjes likken, Brusselse wafels eten, papieren bloemen maken of gewoon lekker zonnekloppen op het strand. Die sfeer van zorgeloosheid die mij doet terugdenken aan mijn zorgeloze kinder en tienerjaren toen ze mij van 1 juli tot 31 augustus met geen stokken konden binnenhouden (of het moest pijpenstelen regenen) en ik erop uit trok met mijn velo of met mijn skateboard.

Oostduinkerke. 

Maar eens ik ging werken in de horeca was ik tegen eind augustus blij dat het bijna voorbij was en we konden uitkijken naar het ‘fin de saison’ zoals dat toen heette. Toen was ik vooral in de winter thuis en ben ik de rust en kalmte gaan waarderen. Het strand leeg, overal plaats, even op adem kunnen komen. Heerlijk toch.
Werken in de horeca was leuk, maar ook heel vermoeiend en de laatste jaren zelfs slopend. En ik besef dat ik dat werk en dat tempo nooit meer ga kunnen aanhouden, zeker niet na mijn zware operatie van vorig jaar. Maar ik hoor nog elke dag de verhalen van mensen die ik ken en die in de horeca werken of hebben gewerkt, en nee er is in al die tijd nog niks veranderd.
En nu nog altijd ben ik blij dat het september is. Maar dat is dan vooral omwille van het drukke verkeer en de lange wachtrijen in de winkels. En de drukte op de kusttram waar je dan nergens een zitplaats vindt en je vaak gepropt zit als een sardientje in een doosje.

De laatste tijd hoor je dat er in veel toeristische steden en regio’s alsmaar luider protest is tegen het toerisme. De stad Venetië vraagt zelfs toegangsgeld voor wie de stad wil bezoeken en er niet logeert. Mensen spuwen de toeristen letterlijk uit en lopen over de stranden met bordjes met ‘Tourists go home’ erop. Ja gastvrij is toch anders hé. Zijn die mensen daar dan echt vergeten dat ze hun welvaart en voorspoed aan  het toerisme te danken hebben? Honderd jaar geleden was Tenerife een godvergeten eiland met van geïsoleerde dorpjes. Ik heb er ooit een dorpje bezocht dat tot 1990 van de buitenwereld was afgesneden. Tot dan duurde het eer ze daar een deftige weg hadden aangelegd. Tot dan was het dorpje alleen te bereiken via smalle ezelpaadjes. En dat mag voor ons naar rust snakkende West-Europeanen romantisch lijken, maar dat is het heus niet. Stel je maar eens voor als je ziek bent het duurt meer dan een dag eer je bij de dokter komt of een dokter kan u bereiken. Dat soort dingen dus.
1990 is nog niet eens zo lang geleden, ik werd zestien dat jaar. Maar ja, blijkbaar vergeten mensen snel. De huidige generaties hebben niets anders gekend dan toeristen die het eiland bevolken en de ongemakken die daaraan vasthangen.

De tol van het massatoerisme.
Hoogbouw. 

Want laten we de zaken nuchter bekijken. Toerisme brengt ongemakken met zich mee.
Toeristen brengen geld op en dat wekt de belangstelling van mensen die graag uit alles en iedereen geld willen kloppen. Immobiliënmakelaars, huisjesmelkers, inhalige horecabazen die de prijzen opdrijven. En dat zijn dingen die maken dat steden en regio’s waar veel toeristen komen een stuk onaantrekkelijker worden voor de plaatselijke bevolking. En dit in de eerste plaats omwille van de stijgende levensduurte. Huizenprijzen gaan omhoog, en vooral voor jonge mensen wordt het moeilijk om een eigen plekje te kunnen vinden. Bouwgrond en open ruimte wordt opgeofferd voor weer een nieuw hotel, luxe resort of bungalowpark. Huizen worden opgekocht en omgebouwd tot weer een nieuw vakantieverblijf of B&B en dat drijft de huur en koopprijs voor woningen naar boven. Ga naar eender welk dorp in de Ardennen, daar is zo good als elk huis opgekocht om er een vakantiehuis van te maken. De plaatselijke bevolking trekt er weg en buiten het toeristisch seizoen is alles daar zo dood als een pier. Mensen denken, “oh een huis te koop ineen rustig authentiek Ardens dorpje. Ja, tarara. Welkom in Saint Piège A Touristes Sur Semois (Toeristenval Aan De Semois). In de winter op weekdagen niets te beleven en in de zomer krioelt het er van wielertoeristen, motards en luidruchtige feestbeesten die tot laat in de nacht op de terrasjes of in de tuin van hun vakantieverblijf roepen, tieren, brullen en lallen. Al dan niet met sloten alcohol in hun lijf. De bossen liggen vol met afval en als je boodschappen wil doen dan doe je dat maar beter voor of na het weekend, en in de zomermaanden kan je zelfs dat gewoon vergeten.

Bohan.
Veel campings, maar toch nog altijd een gezellig dorpje. 

In Amsterdam, Firenze of zelfs Brugge is het niet anders. Daar kan je door geen enkele straat wandelen of je botst daar tegen een horde toeristen die als een kudde schapen achter één of andere mafkees met een stok met vlaggetje of zelfs een oud T-shirt lopen, en die laatste is dan gewoon een gids die met veel decibels loopt te vertellen over die ene kerk of middeleeuws pand met een verhaal. Winkels en horeca worden ingericht met het oog op de toeristen. Overal souvenirwinkeltjes vol prullaria ‘Made In China’ (Chinese toeristen kopen hier gewoon gerief dat gemaakt wordt in hun eigen land). Authentieke cafés worden toeristenvallen in plaats van ontmoetingsplaatsen voor de mensen uit de buurt.
Het is vakantie en wat willen we dan? Weg van de dagelijkse sleur, weg van de drukte, weg van alles wat in onze ogen artificieel is. We gaan op zoek naar het authentieke en we denken dat te vinden in een oude stad als Brugge of in één of ander afgelegen dorpje in de Ardennen of de Provence. Maar doordat meer en meer mensen op hetzelfde idee komen en naar dergelijke plaatsen afzakken, verliezen deze net hun authenticiteit. En dat niet alleen jammer voor de lokale bevolking, maar ook wie oprecht op zoek is naar leuke en authentieke plekjes.

Graffiti die je steeds vaker aantreft in Spanje. 

Ik ben ook zo iemand die graag leuke plekken opzoekt. Ik hou van lange wandelingen in bossen en velden, van gezellige terrasjes en authentieke eethuisjes. En die zijn er in overvloed, ja ook in je eigen streek. De Westhoek, De Kempen, De Vlaamse Ardennen, De Limburgse Fruitstreek (zeker in het voorjaar het bezoeken waard), Het Brugse Ommeland, Het Pajottenland, noem maar op. Soms heb ik zo het idee dat veel mensen het graag ver gaan zoeken, hoe exotischer hoe liever. Maar hun eigen streek niet of amper kennen. En dat is eigenlijk jammer want ik weet dat er dicht bij huis heel wat leuke plekjes zijn die het bezoeken waard zijn. Alleen is het gewoon beter dat ik dat dan op een ander moment doe dan tijdens het Paasweekend of andere drukke momenten. En als je dan zo’n plekje wil bezoeken. Wees dan geen toerist.
Ik herhaal: Wees dan geen toerist!

Ik hoor het je al denken: wat bedoelt hij daar nu mee?
Simpel, wees geen toerist.
Toeristen dat zijn mensen die denken dat het allemaal van hen is. Het is de meest gehoorde klacht over toeristen die ik hier in Nieuwpoort hoor: “Ze peinzen dat ol van under es!”
Toeristen gedragen zich graag als bullebakken. Ze zijn arrogant, luidruchtig en asociaal. Ze parkeren waar het hen uitkomt, maken van hun paretten als ze niet vlug genoeg naar hun zin bedient worden en ze vinden dat de plaatselijke bevolking hen dankbaar zou moeten zijn omdat zij hier hun centen komen uitgeven.
Als er hier in Europa een clichébeeld bestaat over Amerikanen, dan is dat het beeld van zwaarlijvige lawaaimakers in drukke kledij, witte sokken in sandalen, zonnebril en een veel te groot fototoestel. Nu ja, Europeanen gedragen zich anders ook graag als toeristen hoor. We kennen allemaal de verhalen van zatte Britten, luidruchtige Hollanders of arrogante Duitsers op vakantie. Maar zijn wij Belgen dan zo braaf? Het is toch raar dat als mensen op vakantie zijn ze alle vormen van fatsoen of zelfs gezond verstand thuis laten. Nachtlawaai, ordeverstoring, asociaal gedrag en zelfs vechtpartijen. Denk aan de Nederlandse rijkeluiszoontjes die in Knokke de boel op stelten komen zetten, aan de filmpjes van de hopen afval vorig jaar in Oostende, aan de parasolgooiers in Blankenberge, etc. En eens om de zoveel tijd lees je over domme toeristen die hun auto op het strand parkeren en vergeten dat er zo iets bestaat als eb en vloed.
Ewel, dat is toeristengedrag.
En dat is wat ik bedoel met ‘wees geen toerist’.
Wees geen asociaal die denkt dat alles van hem is. Respecteer de rust en de waardigheid van de mensen. Besef dat de mensen in de horeca veel uren kloppen en vaak nog bezig zijn met alles op te ruimen wanneer gij licht beneveld in uw bed kruipt. Dat de winkeliers waar gij uw zondagse pistoletjes gaat halen voor uw brunch in de tuin van je vakantiehuisje al van zes uur ’s morgens in de weer zijn om nog meer mensen zoals gij te bedienen. Vermijdt de drukste dagen en neem als het kan het openbaar vervoer. De kans dat ge vlug parking gaat vinden is ONBESTAANDE, dus laat die auto eens een dagje thuis. Wees beleefd, wees hoffelijk en informeer u over de lokale etiquette. Knip niet met je vinger om de ober te roepen, het is geweten dat je in Frankrijk het risico loopt om gewoon buitengezet te worden. EN TERECHT! Respecteer de uren waarop de keuken open is. 1 tafel = 1 rekening. En leer uw kinderen eerst wat DISCIPLINE voor je vertrekt.
En vooral, verwacht niet dat iedereen uw taal – of Engels – spreekt en leer een paar basiswoorden of zinnen in de lokale taal. Kleed u een beetje deftig…
EN RUIM UW AFVAL OP!

Typisch toeristengedrag! 
STOP DAARMEE!

Houdt rekening met deze punten en de mensen zullen u de volgende keer met open armen ontvangen. Want elke winkelier of horeca uitbater ziet goede klanten graag terugkomen.
Als je regelmatig naar dezelfde plaats terugkomt en in hetzelfde etablissement iets gaat eten of drinken, dan zal de uitbater u herkennen en blij zijn van u terug te zien. Dan bouw je een band op met die mensen. Vroeger hadden hotels en restaurants hun vaste terugkerende klanten. En die mensen werden met open armen ontvangen. Je kwam binnen als gast en je ging terug naar huis als een vriend.
Niet als ‘een toerist’. Maar ALS VRIEND!

Voor Celientje.

Dag Celientje.

Zoals ik enkele maanden geleden voor je zusje deed ga ik nu ook voor jouw een mooie brief schrijven voor je verjaardag. Want ook jij bent vandaag tien jaar geworden.
Tien jaar al huppel jij hier vrolijk rond en dat doe je het liefst met heel veel lawaai.
Kef, kef, kef, kef, kef, kef, kef KEF! KEF! KEF!!!!
Dit is het geluid dat het beste bij je past, tot groot ergernis van de buren (vooral toen je hier nog maar pas was), sommige voorbijgangers en bij momenten ook van ons. Want verdorie, jij kan echt wel behoorlijk veel lawaai maken, weet je dat?
En er was niet alleen dat keffen. Maar je kan ook huilen als een wolfje, ook al doe je dat tegenwoordig niet veel meer. Zoals die ene keer toen ik een foto van je wilde nemen toen je bij een lieve Limburgse dame op schoot mocht. Ik nam de foto en ineens... AWOOEEEE!

En toen liet ze haar wolvenkreetje horen.

Maar wat geeft dat? We zien je graag.
Al van de dag dat je bij ons kwam wonen bracht je vreugde en gezelligheid. Want ook dat is een woord dat zo goed bij je past. Jij kan zo gezellig op je ruggetje liggen met je pootjes hoog in de lucht. Dan kan voor jou de hele wereld de pot op. Zeker als er onder u een zacht kussentje of fleecedekentje ligt.
En bij gezelligheid hoort ook lekker eten, iets wat je al heel vroeg hebt begrepen.
Weet je nog toen je bij ons aankwam kleine Celine? Ik of mijn lieve Christiane (ik weet het niet meer) zette je op de grond om je de gelegenheid te geven om je nieuwe woonst te verkennen. En wat deed je? Je huppelde gezwind naar dat eetbakje waar nog eten in lag van je zusje Cecieleke en… Dat smikkelde en smakkelde je met veel smaak op.
En dan te weten dat we in de kennel een hele lijst meekregen van dingen die wel en nog niet mocht eten. Maar daar trok je je niks van aan en dat hadden we geweten.

De allereerste foto. 
Klein pluisje was je toen. 

Je bent een kleine levensgenieter en dat vind ik zo tof aan jou.
Al huppelend en met kwispelend staartje wandel jij door het leven. Met veel gekef begroet je je hondenvriendjes en ook hondjes die je helemaal niet kent om ze dan te besnuffelen en kusjes (likjes) te geven. Daarom leek het ons beter om jou en je zusje zo snel mogelijk te laten steriliseren, want we willen niet dat er ‘ongelukjes’ van komen.
Sindsdien kunnen we zonder zorgen met jullie buitenkomen zonder bang te moeten zijn dat jullie loopsheid hitsige mannetjes aantrekt. Want de natuur kan je eenmaal niet tegenhouden.

Ik heb de grote zetel helemaal voor mij alleen. 

Kleine Celien. Je bent echt een grappig, lief en sociaal hondje.
Ik zie je nog voor me als kleine puppy. Een snoezig bolletje pluis met donkere oogjes die mij en mijn schatje vol verwachting aankeken. Een grappig huppelmeisje, altijd blij en altijd nieuwgierig. Maar je beet nooit dingen kapot (toch veel minder dan je zusje) en was altijd super aanhankelijk.
Maar je groeide uit tot een flink uit de kluiten gewassen keeshondje. Een stuk groter dan je zusje Cecile en eigenlijk ook een beetje te zwaar, maar ja wat wil je? Met een eetlust zoals jij die hebt.
Wandelen is je lange leven en je geniet zo hard van de wind in je haartjes. Daar waar bij Cecieleke de vermoeidheid al begint toe te slaan als we gaan wandelen, kan jij nog uren doorgaan. Maar eens thuis dan val je als een blok in slaap op je geliefde fleecedekentje of op de leuning van de zetel van het vrouwke. De zetel waar ik altijd zit en waar je zusje altijd op de leuning bij het raam zit, daar durf je niet op. En eigenlijk was je wat op de zetel of op bed springen een beetje een laatbloeiertje. Je aapte hierin vooral Cecieleke na en ik betwijfel of je het zou gedurfd hebben moest je ons enige hondje geweest zijn.
Maar dat zullen wij dus nooit weten.

Met speelzusje Cecile in het mandje. 

Kleine Celine, lief kroelemieke.
Je had het minder moeilijk dan Cecieleke toen ik vorig jaar voor lange tijd in de kliniek lag. Maar toen ik thuiskwam was je daarom niet minder blij en ook jij week niet van mijn zijde toen ik thuis herstelde.
En wat was ik blij dat het wandelen met jullie elke dag een beetje beter en beter ging. En daar geniet ik nu nog meer van dan ooit tevoren. Wandelen, buiten zijn, jullie eens goed laten crossen op het strand of in het park (waar er nu ook een kleine hondenweide is).
Maar net zo goed lekker luieren in de zetel met mijn laptop op schoot en ofwel jou, of je speelzusje naast mij. Af en toe zet ik mijn laptop op tafel en neem ik je op schoot om gezellig te ‘kroelen’. Dan lig je op mijn buik en streel ik je, woel ik door je pelsje en hebben we wat quality time. Of zoals ik het noem ‘een baasje-hondje moment’.

Baasje hondje moment met Celientje. 

Ik hoop kleine Celine, dat je nog heel veel jaartjes bij ons blijft en dat je ons nog veel mag verblijden en verstrooien met je grappige fratsen en dat we nog heel veel speel en kroelmomentjes samen beleven.
Gelukkige verjaardag klein, grappig, kefgraag kroelemieke!
Van je baasje, vrouwke en speelzusje Cecieleke.

Piep! 

Daar is de lente, daar is de zon.

Dag lieve mensen!

Het is lente.
Ok, normaal begint ze pas op 21 maart (ongeveer). Maar wie niet ziet dat de natuur langzaam maar zeker aan het ontwaken is, die is ziende blind of leeft onder een steen.
Het is lente!! Tijd om terug buiten te komen.
Tijd om terug wat vaker onze neus buiten te steken en om wat meer onze benen te strekken.
De vooruitzichten voor de komende dagen zien er zeer goed uit. Zoals je zelf kan zien.

Dat het komende week stukken kouder zal worden mag de pret niet drukken vind ik. Het is nog maar pas maart en het weer gaat in deze periode van het jaar nog regelmatig alle kanten uit. Het kan zelfs nog sneeuwen met Pasen. Hey, wist je dat de kans op een Witte Pasen groter is dan die op een Witte Kerst.
Maartse buien en aprilse grillen weet je wel.

Ach, ik kijk er al helemaal naar uit, echt wel.
En zeker die overgang van winter naar lente vind ik altijd wel iets speciaals. De krokusjes en narcissen die hun kopje opsteken (valt het je ook op dat dit elk jaar weer vroeger gebeurt?). De bomen die beginnen te botten en de vogeltjes die hun  lied alsmaar luider en luider gaan zingen. Zelfs een paar weken terug toen ik op een koude morgen aankwam op mijn werk – nadat ik eerst de rijm van mijn autoruiten moest plakken – en ik de vogeltjes al volop en met veel enthousiasme hoorde fluiten. Toen wist ik het: de lente is in aantocht.
en dat stemde mij hoopvol, echt wel.

Vorig jaar was de lente niet zo fraai.
Zicht vanop de 8ste verdieping van het AZ-Brugge.

Vorig jaar rond deze tijd werd ik geopereerd en moest ik daarna nog anderhalve maand in het ziekenhuis blijven. Weinig genieten van de lente was er dus niet aan. Maar ik weet dat ik niet de enige was die er amper kon van genieten. Want weet ge nog lieve mensen? De lente van vorig jaar.
Een hoogvlieger was het toch niet hé.
Veel te nat, veel te koud en veel te grijs. Ik herinner mij nog de beelden van de renners in de Waalse Pijl die in een felle sneeuwbui en helemaal verkleumt van de kou over de streep reden.

Maar dat was vorig jaar en dus verleden tijd. Ik kijk liever vooruit.
Zeker nu ik me veel beter voel, ik zou niet meteen zeggen ‘beter dan ooit,’ maar toch wel beter dan vorig jaar. En ja dat is een gevoel dat ik koester, een gevoel dat ik wil vasthouden.
Genieten van de dagelijkse wandelingen met mijn hondjes en voelen hoe het beetje bij beetje wat warmer wordt en zien hoe de natuur uit zijn winterslaap ontwaakt. Wat foto’s nemen met mijn smartphone, tussendoor wat rusten op een bankje en een blik werpen op de staalblauwe lucht met hier en daar een vliegtuig op zijn weg van of naar Londen. Allez ja, dat is wat een korte blik op flightradar24.com mij leert. Op dit moment is er eentje op weg van Londen naar Perth in Australië. Have a safe trip mates, denk ik dan.

En dan bedenk ik mij dat terwijl ik daar op dat bankje zit en het geluid hoor van de vogeltjes of en het gemekker, gekakel, gekraai of gebalk van de dieren van de kinderboerderij. Hey, het leven gaat door. Vliegtuigen zetten hun reis verder, mensen zijn aan het werk, kinderen zitten aandachtig in de klas te luisteren of hun oefeningen te maken, in de volkstuintjes wat verder inspecteert er iemand zijn moestuintje en ik schrik op van het gekef van mijn hondjes omdat ze een ander hondje zien dat eveneens met zijn baasje aan het wandelen is.
En dan heb ik dat heerlijke gevoel van ‘sorry mensen, maar ik doe vandaag even niet mee!’
Zeker als je zoals vandaag eens vrijaf bent na heel wat dagen na elkaar te hebben gewerkt. En als dan net op die dag de zon zo uitbundig schrijft is dat nog eens zo heerlijk.
Straks breng ik mijn grote liefde naar het werk, en ik denk dat ik daar een speelmomentje op het strand aan vastkoppel. Altijd leuk voor de hondjes en voor mij het moment om even het hoofd leeg te maken.

Laat ons nog wat wandelen baasje, toe.
Cecieleke en Celientje. 

Liefs.
Miguel.

De terugkeer (slot)

 

Alain fietste door de straten met stevig tempo.
De kleverige motregen negerend sloeg hij een kleine doodlopende straat in. Daar stond een vrijstaand huis met daarnaast een uit hout en golfplaat opgetrokken aanbouwsel.
'The Proud Fighters-vzw' stond er in zwarte letters op een houten plank die op de gevel was vastgetimmerd.
Alain parkeerde zijn fiets tegen het aanbouwsels en keek rond. Op het grasveld naast het aanbouwsels stonden meerdere geparkeerde auto's en uit het bouwwerk klonk ophitsende muziek met veel en snelle beats.
Binnen heerste er een drukte van jewelste. Jonge mannen waren in de boksring of er rond aan het sparren. Anderen waren duchtig in de weer met bokszakken. En nog anderen waren met gewichten aan het trainen of trokken aan bars hun eigen lichaamsgewicht op.
Alain keek rond maar de persoon die hij hebben moest was nergens te zien in het geharrewar van bezwete lijven en in het rond vliegende vuisten.
Eén van de weinige vrouwen zag Alain en hield op met sparren.
"Wacht efkes," zei ze tegen haar partner, waarna ze met stevige tred op Alain afstapte.
"Ey ouwe, bol het ies af jong, dat is hier een privé aangelegenheid," riep de kleine maar gespierde jongedame met blond langszij afgeschoren haar dat ze in een paardenstaart had geknoopt. Haar blauwe ogen leken wel vuur te schieten toen ze voor Alain ging staan en een intimiderende houding aannam.
"Ik had graag Rico De Vuyst gesproken," zei Alain die zich niet onder de indruk toonde.
"De Rico heeft genen tijd nu, afbollen," zei de jonge dame met het behoorlijk afgetrainde lichaam, forse armspieren en goed zichtbare sixpack op de buik.
Alain toonde zijn badge: "Ik ben van de politie," zei Alain. "Ik wil Rico spreken in het kader van een lopend onderzoek.
"Flikken hebben hier al helemaal niks verloren. Afbollen zionistenknechtje! Of ik schop u godverdomme buiten!"
"Smaad aan de politie is strafbaar juffrouw, alsook bedreigingen aan het adres van een rechercheur in functie." zei Alain op rustige toon."
"Godverdoeme opa, hedde gaai aa oorappareilke vergeten in te stekenI" brulde de jongedame in zijn oor. " Afbollen heb ik gezegd! Of denkt ge da 'k nie darref misschien?
Als ge nog nooit slaag gekregen hebt van e vraa, dan zal 't vandaag uwen eerste keer zijn zulle! Kom doar is 't gat van de timmerman!" De jongedame gaf ze Alain een fikse duw. Dan ging er een deur open. Rico De Vuyst, 27 jaar, struise geblokte kerel gekleed in zwart mouwloos hemdje en trainingsbroek liep op Alain af.
"Laat hem Mariska, ik regel het wel," zei hij.
"Ge wilt mij spreken hoofdinspecteur?" vroeg Rico.
"Ja, onder vier ogen als het even kan."
"Broer, dat is wel ne flik hé. Ge gaat u door dat strontvolk toch niet laten kloten zeker?" zei Mariska De Vuyst, jongste telg uit een beruchte familie die het geweld en de louche zaakjes niet schuwde.
"Laat mij dit regelen en hou u bezig met de training reageerde Rico korzelig.

Alain volgde Rico naar het woonhuis, daar had hij van de woonruimte een klein kantoor gemaakt met een bureaumeubel van IKEA waarop een laptop stond en een hele hoop paperassen lagen.
"Hoofdinspecteur Alain Donck. Ik was u verwachtende," zei Rico. Drinkt ge iets? vroeg hij terwijl hij in de keuken de koelkast opentrok en voor zichzelf een energiedrankje uithaalde."
"Koffie," zei hij. "Heet en straf."
"Ge hebt geluk," zei Rico, ons Mariska heeft er net gezet. Die drinkt sloten koffie en haar verloofde nog veel meer. Maar liever dat dan een alcoholdrinker. Wie dat gif aan zijn lippen zet heeft bij 'The Proud Fighters' niets verloren. En er komt nog veel meer dat in onze club taboe zal zijn. Zeker na wat er deze week gebeurde is wordt het hoog tijd om de slechte reputatie die deze club met zich meesleurt voorgoed achter zich te laten. Het tijdperk Marco De Vuyst is voorbij. Het is nu little brother Rico die de lakens uitdeelt, en dat zal de wereld geweten hebben."
"Was je me daarom verwachtende?" vroeg Alain. "Om me dit allemaal te vertellen?"
"Hoofdinspecteur," zei Rico.
"Mijn broer maakte er een potje van met zijn knokploeg. Want dat was het tenslotte, een ordinaire knokploeg. Een verzameling hooligans en halve en hele criminelen die hij liet knokken voor de poen waar hij dan grote sier mee maakte. Of hij huurde ze aan de onderwereld voor allerhande klusjes.
Hier wordt komaf mee gemaakt inspecteur. Mag je gerust weten."
"Goed," zei Alain. Vertel me eens iets wat ik nog niet weet.
"Uw instructeur die vlak voor hij Freddie Yarowa zijn nek brak een sms bericht ontving met de boodschap 'hij wordt vanmiddag opgepakt'.
Vertel daar eens iets over?
Want een gewelddadige ex-paracommando met extreem rechtse sympathieën die op de hoogte wordt gebracht van een politieactie waar op dat moment alleen de commissaris, ikzelf en mijn team van op de hoogte was.
Dat is niet normaal.
Voor mij toch niet."
"U hebt het over Thibault De Bruyne," zei Rico.
"Ja ik heb het over Thibault De Bruyne," herhaalde Alain.
"Lid van The Proud Fighters, net als Kevin Courtois. Mededader van de moord op Freddie Yarowa."
"Hoofdinspecteur," zei Rico.
"Steken jullie niet heel veel werk in het onderzoek naar de stomtoevallige dood van een illegale parasiet die bovendien 'roesgiften' verkocht aan minderjarigen?" vroeg Rico.
"Moord blijft moord, Rico," zei Alain.
"Doodslag.
Het was een stom ongeluk.
Denk dat Thibault u dat wel heeft uitgelegd.
Thibault is een goeie instructeur Hoofdinspecteur, en een nationalist in hart en nieren.
Zoals de meeste jongens hier.
Tenminste deze die mijn charter hebben ondertekend.
Het is te kiezen. Charter ondertekenen en er naar leven. Of een andere club kiezen."
Alain las het charter vluchtig.
-Zich onthouden van alle drugs en andere roesmiddelen inclusief alcohol.
-Een blanco strafregister hebben, of op zijn minst geen nieuwe feiten meer plegen.
-Op je voeding letten, je gewicht in de gaten houden en de principes van 'intermettent fasting' toepassen.
-Zich onthouden van voorhuwelijkse seksuele betrekkingen, of het hebben van seksuele betrekkingen met iemand anders dan uw wettelijke echtgeno(o)(t)e.
Alain fronste zijn wenkbrauwen.
"Is dat niet een beetje erg streng?" vroeg Alain.
"Hoofdinspecteur.
Dit is een nationalistische sportvereniging. Wij willen alleen mensen die het nationalistische en conservatieve gedachtengoed uitdragen.
Wie gehecht is aan een nihilistische of hedonistische levensstijl heeft hier niets te zoeken. Alcohol en respect voor je lichaam gaan niet samen en voorhuwelijkse seks of een te losse seksuele moraal is de reden waarom deze samenleving in een diep moreel verval is verzeild geraakt.
Wij willen de jeugd tonen dat er nog andere zaken zijn in het leven. Zaken waar je veel verder mee geraakt in het leven.
Met soberheid, onthouding en een levenshouding gebaseerd op principes en respect voor uw vaderland en zijn tradities raak je veel verder in het leven. Dat is wat wij 'The Proud Fighters' willen uitdragen."

Alain keek Rico strak aan.
"Rico.
Ik vraag het maar één keer.
Wie stuurde dat bericht naar Thibault?"
"Dat weet ik niet.
Ik leg mijn leden strenge leefregels op, maar ik kan me met de beste wil van de wereld niet bezighouden met de berichten die ze sturen naar elkaar."
Alain schudde het hoofd.
"Dacht ik het niet.
Praatjes, praatjes en nog eens praatjes.
Hoe hou je dit zieltogende en door politie en gerecht veelgeplaagde clubje eigenlijk recht Rico.
Moet toch moeilijk zijn voor een knaap van amper 27 jaar.
Tenzij je ergens iemand hebt die u het handje boven het hoofd houdt. En dan denk ik aan een zeer gekend politicus uit de regio die sinds kort ook lid is van de politieraad en die al eerder aangaf dat hij liever zag dat jonge  mensen wat weerbaarheid kweken in een sportclub dan dat ze heelder dagen rondhangen in gesubsidieerde jeugdhuizen."
"Iemand die een cannabis dealende uitgeprocedeerde als Freddy Yarowa, bijgenaamd Rasta Fred liever kwijt dan rijk is, maar als de dood is voor het feit dat hij wel eens zou kunnen gaan vertellen over wat hij echt weet over de relatie tussen uw broer Marco ex buitenwipper in menig hoerenkeet waaronder de beruchte La Mimosa. En populist Marcel Leliaert.
Daarbij. Kunt ge mij garanderen dat ge echt geen opdracht hebt gekregen van uw broerke in de gevangenis? Er zijn genoeg gangsters die hun zaakjes verder regelen vanuit den bak."
"Kijk Hoofdinspecteur," zei Rico lichtjes geërgerd.
Als ge die toer opgaat, dan is het misschien beter dat ge uw kloten opheft en maakt dat ge hier buiten zijt.
Want zoals ge wel gemerkt hebt zijt ge als flik hier niet erg populair.
Ik heb mijn goeie wil getoond, gooi mijn kaarten op tafel.
Kijk, Marco is zelfs geen lid meer van deze club. Zijn rol is uitgespeeld Hoofdinspecteur.
En toch blijft ge doordrammen en afkomen met allerhande op niets slaande insinuaties.
Sorry, maar dan stopt het voor mij." zei Rico terwijl hij de deur opende.

Alain verliet het kantoor en liep door de trainingszaal.
Hij zag hoe Mariska haar sparringpartner in de steek liet en regelrecht naar een jongeman liep die de trainingszaal binnenstapte, waarna een innige omhelzing en een een passionele tongzoen volgde. In een reflex draaide hij zijn hoofd en liep langs de boksring naar de deur om te maken dat hij zo snel mogelijk buiten was.
Die 'verloofde' van Mariska was niemand minder dan...
BART HOLVOET!!!
Alain fietste naar huis, waar hij zijn jas in een hoek gooide en meteen naar de koffiezet liep.
"Koffie, heet en straf," mompelde hij.
"Ik heb het verdomme nodig nu!"
Alain hoefde nu niet meer te twijfelen.
Wat hij al meteen vermoedde zag hij gewoon voor zijn ogen als bevestigd.
Bart Holvoet is een mol. Een infiltrant. En niet meer of dat bericht.
Kwam gewoon van hem.
Na het drinken van een drietal koppen straffe koffie keerde Alain terug naar het clublokaal van The Proud Fighters, maar ditmaal met zijn fototoestel. Hij verborg zich achter een boom en wachtte geduldig af.
Even later zag hij hoe Bart naar buiten stapte samen met Rico en Mariska.
Ze maakten nog een praatje en daarna nam hij afscheid. Hij gaf Rico een hand en Mariska een zoen op de mond. Waarna hij naar zijn auto liep en wegreed.
Alain hield zijn fototoestel goed vast en glimlachte.
"Ik heb u bij uw kloten betweterke!!!
EN GOED OOK!!!"

De terugkeer 5

 Alain liep het politiebureau in en tikte Bart tegen zijn schouders.

"Gij meekomen," zei hij. Onmiddellijk.
"Waarom?" vroeg Bart verbaasd?
""Omdat ik het u beveel als zijnde uw overste!" snauwde Alain hem toe.
"Woef, woef, woef," deed Bart terwijl hij met gespeelde militaire pas achter Alain liep.
Alain sloot de deur en ging voor Bart staan.
"Waar is uw gsm?" vroeg hij.
"Daar hebt gij geen zaken mee chef," zei Bart die zijn best deed om te doen alsof hij helemaal niet onder de indruk was van Alain zijn manier van doen.
"Oh nee," zei Alain.
"Ik weet uit zeer goede bron dat Thibault De Bruyne getipt werd over de arrestatie van Freddie Yarowa gisteren. Waarna hij meteen zijn huis verliet toen hij dat bericht ontving.
Kijk Bart, voor mij is het heel simpel. Gij kunt maar beter zien dat ge kunt aantonen dat gij op geen enkele manier contact hebt of had met die Thibault De Bruyne. Want bij het minste vermoeden dat ik daarvan heb. Zorg ik ervoor dat ge geen dag langer bij de politie blijft.
Want ik vertrouw u voor geen haar Bart Holvoet.
Moogt ge gerust weten.
En wat je met Sarah van plan was en vooral dat ze door uw toedoen dit team verliet. Dat vergeef ik je nooit Bart Holvoet.
Godverdomse smeerlap!"
Bart keek Alain glimlachend aan.
"Chef komaan. Wat heb ik met Sarah gedaan denk je?
Helemaal niets. Echt niet.
Sarah kon dit werk niet aan.
Is meer iemand voor het werk achter de schermen. Zoeken naar kruidsporen of vingerafdrukken, het afnemen van DNA stalen, analyses maken. Dat soort dingen.
Het enige wat ik heb gedaan is haar voorgesteld om na ons huwelijk thuis te blijven en voor onze toekomstige kinderen te zorgen. En  open kaart gespeeld over hoe ik het gezinsleven zie.
Ja dat is het traditionele gezin met de vrouw die thuisblijft en voor de kinderen zorgt.
Ik ben daar eerlijk in tegenover mijn toekomstige levenspartner, dus ook tegen Sarah.
Maar blijkbaar vond ze dat te beperkend. Erg hoe jonge vrouwen de kop zot gemaakt worden met dat volstrekt idiote idee van buitenshuis werkende en carrière najagende vrouwen.
Of vindt je dat niet erg chef? Dat liberalisme, feminisme en compleet doorgeschoten individualisme deze samenleving tot op de rand van het verval hebben gebracht."
"Genoeg!" riep Alain. "Spaar je politieke prietpraat voor je extreem rechtse vriendjes."
"Als je maar snapt Chef, dat ik gewoon eerlijk was met Sarah. Ze trok haar conclusies en ging. Ze kon niet meer met mij samenwerken. Maar dit is nu eenmaal hoe ik ben. Klinkt het niet Dan botst het.
En met Sarah botste het. Erg als mensen de harde waarheid zo slecht verteren.
Alles moet verbloemd worden. Maar 'sugar coating' is nooit mijn stijl geweest, sorry."
"Ik heb je door Bart Holvoet.
Dat je dat maar gerust weet.
Vroeg of laat ontmasker ik je als een mol en infiltrant. En Marcel Lelieart zal me niet kunnen tegenhouden. Lid van de politieraad of niet."
"Je kan niets bewijzen Chef. NIETS!!!
Ge brengt alleen maar uzelf en uw job in gevaar, alleen al met deze conversatie. Ge beseft dat toch.
Ik kan nu al naar de dienst interne zaken stappen en dan ga je wel je bron moeten prijsgeven. En eerlijk gezegd, daar ben ik echt wel nieuwsgierig naar."
"Gij hebt Thibauld De Bruyne getipt over de nakende arrestatie, waarna hij samen met zijn kompaan Kevin Courtois toesloeg.
Waarom?
Omdat Freddie Yarowa teveel wist over hun praktijken.
Over wat er echt met Yoshi Dobbelaere gebeurd is."
"Wat er echt met Yoshi gebeurd is is toch duidelijk. Heeft met zijn geroddel en zijn lasterpraatjes de verkeerde tegen zich in het harnas gejaagd. En heeft daar een hoge prijs voor betaald. Komt ervan als men de fantasieën van een compleet doorgeslagen junk ernstig gaat nemen.
Hadden ze die knaap gewoon geïnterneerd en in een gesloten afdeling opgesloten had ie nu nog geleefd en was al die drama niet nodig geweest.
Enfin, eigenlijk is het echt wel triest dat eerst zijn eigen zoon moest sterven eer hij inzag hoe die smerige drugs als een kanker in onze stad woekert.
Maar nu wordt er eindelijk actie ondernomen tegen die smeerlapperij en ik sta op de eerste rij om die rotzooi te bestrijden. En jij Chef?"
Trouwens, ik dacht dat de commissaris u opgedragen had om de nodige voorbereidingen te treffen voor die razzia van komende vrijdag."
"Ge kunt gaan Bart," bromde Alain.

Nog dezelfde middag werd Alain bij de commissaris geroepen.
"Waarom neem jij contact op met de onderzoeksrechter voor een bijkomende ondervraging van Thibault De Bruyne en dit zonder mijn medeweten?" vroeg Commissaris Wim Van Marcke kortaf.
"Omdat ik een anonieme tip heb ontvangen Commissaris.
Van iemand die het had over het plotse vertrek van Thibault nadat hij een sms-bericht ontving welks hij luidop herhaalde.
Weet je wat er in dat bericht stond Commissaris?
'Hij wordt vanmidag opgepakt'. En nu moogde gij nekeer drie keer raden wie die 'hij' was.
Wie er zo ongeveer een uur later in de fietsstalling werd doodgemept.
Dat werpt toch een heel ander licht op de zaak nietwaar.
Schiet nog maar weinig over van het verhaaltje van Thibault die kwaad was omdat zijn neefje een psychose overhield aan zijn ongebreidelde cannabisgebruik waaraan Freddie zogezegd schuldig was.
En dat vind ik niet alleen, maar de onderzoeksrechter denkt er eveneens zo over."
"Godverdomme! je bent nog geen twee dagen terug aan de slag en je begint al opnieuw met dat eigengereide gedoe van je," zei de commissaris geërgerd.
"Ja dat is zo. En ik ben niet van plan daarmee te stoppen, wel integendeel.
Denk maar niet dat ik ga buigen als een knipmes voor die Marcel Leliaert en zijn grilletjes," zei Alain.
Je kan Bartje betweter Holvoet zo gek krijgen dat hij onderzoekt a la téte du cliënt, maar voor mij telt er maar één ding. De volledige waarheid. Ik heb altijd al de waarheid als leidraad van mijn onderzoeken genomen.
En dat ga ik blijven doen.
En als flik... Als commissaris.
Zou je me alleen  maar gelijk kunnen geven.
Geef je me nu gelijk commissaris?
Of wil je de ware reden voor de moord op Freddie Yarowa niet weten.
Vindt je ook dat we daar geen moeite moeten steken omdat hij 'maar' een illegaal, 'maar' een ordinaire drugsdealer was?"
"Ok, het is goed, ondervraag hem maar.
Maar de volgende keer ga je eerst langs mij voor je contact opneemt met de onderzoeksrechter.
En ik herinner je eraan dat de razzia van komende vrijdag absolute prioriteit heeft. En ik ga de voorbereidingen er van niet allemaal alleen doen."
Maar voor de commissaris die laatste zin kon afmaken had Alain al lang het bureau verlaten, maar niet zonder de deur met een smak dicht te trekken.

's Anderendaags werd Thibault De Bruyne in de ondervragingsruimte geleid.
"Maak zijn boeien maar los," zei Alain. "Ik heb van hem niets te vrezen."
Thibault zette zich neer, kaarsrecht en strak voor zich uit kijkend.
"Bon, zeg het ne keer. Door wie werd je getipt dat we  Freddie Yarowa zouden oppakken?" vroeg Alain op de man af?
"Pardon?" Vroeg Thibault terwijl hij Alain van top tot teen bekeek en zijn ogen tot speeltjes vernauwden.
"Dacht ge nu echt dat uw verhaaltje zou pakken? Uw neefke die met psychoses zit en dat Freddie daarvoor moest boeten."
"Ik ga nog een keer zeggen wat ik tegen uw collega's heb gezegd. Moesten gulder nekeer stoppen met hier van die bruin apen binnenlaten en al die drugsdealers eens echt straffen. Dan zouden zo'n acties zoals wij deden niet nodig zijn."
Alain schudde zijn hoofd heen en weer.
Nee kameraad.
Nee.
Dit hebt ge niet gedaan uit wraak.
Freddie moest gewoon zwijgen.
Freddie stond gekend voor zijn lange tong en dat maakte dat hij veel vijanden had. Er zijn genoeg lui die het niet graag zagen gebeuren dat hij hier in deze ondervragingsruimte zou belanden.
Hier, bericht verzonden naar uw gsm. 'Hij wordt vanmiddag opgepakt'."
"En dan, krijg zoveel van die berichten die nergens op slaan. Dacht zelfs dat het gewoon abuus was."
"Nee Thibault, nee.
Gij hebt aan uw bezoek laten weten dat ge dringend weg moest, nadat ge dat bericht luidop hebt gelezen. Dat heb ik van mijn tipgever gehoord, en op basis daarvan heb ik uw telefoongegevens laten opvragen. En ja, mijn tipgever had gelijk.
Dit was helemaal geen wraakactie."
"Gij maakt uzelf chanteerbaar dat weet ge toch?"
"Denk niet dat dat terzake doet," antwoordde Alain.
"Ik wordt hier ondervraagt door nen hoerenloper, nooit gedacht dat het zo erg gesteld was met het niveau van ons 'flikkenkorps'."
"De pot verwijt de ketel," kaatste Alain de bal terug.
"Ik ben geen flik, groot verschil."
"Maar gij hebt Deborah wel de deur uit geduwd nadat ge dat berichtje ontving. Moet toch wel heel belangrijk nieuws geweest zijn hé, dat ge een stevige beurt onderbreekt. Denk niet dat dat was omdat ze er niks van bakte hé."

Thibault ging overstag.
"Dieje Freddie moest zwijgen," zei hij.
"Tegen ons."
"Ja.
Rasta-Fred was een fucking viswijf en een vulgaire lasteraar."
"Van wie moest hij zwijgen?"
"Van ons.
Van Kevin en ikzelf.
En van wie nog?"
"Alleen van ons," zei Thibault.
"Ik geloof u niet.
Er zijn er teveel die er baat bij hebben dat Freddie zijn mond hield tegen de politie.
Iemand moet dit alles gecoördineerd hebben en die iemand had naast jullie als uitvoerder ook iemand die op één of andere manier heel goed op de hoogte was van het feit dat wij van plan waren om Freddie te arresteren Want deze actie was zeer geheim en er waren maar een zeer beperkt aantal politiemensen op de hoogte van wat we met Freddie van plan waren."
"Ja, het was een opdracht." zei Thibault.
"Ah, nu komen we ergens.
En wie gaf die opdracht?"
"Hoofdinspecteur, gij moet nu nekeer heel goed luisteren.
Ik ben een nationalist. Geen rat.
Snapt ge.
Ik verraad mijn kameraden niet."
"Dus het kwam uit de hoek van uw extreem rechtse vriendjes. Freddie wist teveel van jullie smeerlapperij is het dat?
Stel u voor een uitgeprocedeerde asielzoeker en ook nog een notoir drugsdealer die dingen van jullie weet.
En dan nog een zwarte.
Een inferieure.
Ein Üntermensch!
Oh nee, dat kan niet zijn hé.
Uitschakelen die hap. Met een welgemikte trap in zijn nek."
"Paar puntjes Hoofdinspecteur.
Wij denken al lang niet meer in termen van über of üntermenschen. Wij gunnen mensen van alle kleur of godsdienst echt wel een plekje onder de zon. En wij vinden dat die het recht te hebben om hun taal te spreken en hun culturele gebruiken uit te oefenen zoveel ze willen. Meer nog, elk volk heeft het recht op zijn eigen cultuur en op zijn soevereiniteit.
Maar dan in hun eigen land.
Zij hebben hier niks te zoeken. En wij hadden destijds niets in Afrika te zoeken.
Zo simpel is het.
En ten tweede. Rasta-Fred moeide zich teveel met zaken die hem helemaal niets aangingen.
En dat maakte mensen kwaad.
Dat hij onze jonge mensen vergiftigde met zijn smerige drugs was nog niet erg genoeg. Moest hij zich moeien met zaken waarvan hij echt geen kloten van af wist."
"Welke zaken?" vroeg Alain.
"Ik heb al teveel gezegd inspecteur, sorry."
"Welke zaken Thibault De Bruyne!" drong Alain aan.
Thibault schuifelde ongemakkelijk op zijn stoel en  keek weg toen Alain hem in de ogen wilde kijken. Hij besefte dat hij teveel had gezegd.
"Wat doet gij daar eigenlijk in dat vechtclubke van Marco en Rico De Vuyst?" vroeg Alain.
"Ik train die gasten. Leer jonge gasten te vechten, zichzelf te verdedigen en aanvallers uit te schakelen. Dankzij dat 'vechtclubke' zoals gij het eufemistisch noemt hebben hier in deze stad  toch nog een paar jonge gasten met wat weerbaarheid in hun lijf. Of moeten het allemaal watjes worden."
"En daar blijft het bij?
Denk het niet hé.
Want de leden van jullie clubke hebben zonder uitzondering een strafblad met vooral veel feiten van slagen en verwondingen. Zijn er daar eigenlijk nog gasten bij zonder stadionverbod. Toch raar dat jullie zo vaak in het hooligan milieu rekruteren hé. En haast allemaal hebben ze banden met extreem rechts en in het bijzonder met Arische Jeugd Vlaanderen."
"Weet ge waarom het gaat in het hooliganisme.
Zien wie de sterkste is en altijd sterker willen zijn dan de tegenstanders.
De dag dat ge last hebt met dat vreemd gespuis, dan gaat ge het u beklagen dat ge geen hooligans in uw vriendenkring hebt.
Want dan volstaat één telefoontje om dat vreemd gespuis op andere gedachten te brengen.
Want wij slaan door.
En we slaan HARD!
En dat weten ze."
"Wel, voor de dag ermee.
Wie gaf u de opdracht om Freddie Yarowa dood te meppen?"
vroeg Alain terwijl hij Thibault recht in  de ogen keek.
"Ik doe beroep op mijn zwijgrecht.
Ik verklik mijn kameraden niet.
Nogmaals, ik ben een nationalist.
GEEN RAT!!!"
"Zoals ge verkiest," zei Alain.
"Allez kom, ge moogt beschikken."
Alain verliet de ondervragingsruimte en liep in het bureau meteen naar de koffiezet.
Koffie heet en straf zei hij. Waarna hij de telefoon van de haak nam en de commissaris belde.
"Wat moet er nog geregeld worden in verband met die razzia?
OK,
Ja, die heb ik doorgenomen.
Ok, dan morgenvroeg nog een laatste keer alles doornemen en morgenmiddag een eerste algemene briefing.
Ja doe ik.
Tot morgen."
Daarna trok hij zijn jas aan. "Ik ben ermee weg mannekes. Tot morgen. Vergeet niet, half negen briefing."
Daarna sloeg hij de deur dicht en wandelde hij het politiebureau uit.

De Terugkeer 4

Alain had zich thuis teruggetrokken in zijn studeerkamer. Veel meer dan de woonkamer was dit de favoriete ruimte in zijn huis. Het is hier dat hij de avonden doorbrengt in zijn leesstoel, eigenlijk een oude schommelstoel die hij ooit op een rommelmarkt kocht.

Met een goed boek en een streep jazz. Alain heeft naast een uitgebreide boekencollectie - zijn studeerkamer is eigenlijk een kleine bibliotheek - ook een heel mooie verzameling jazzplaten.
Maar die avond vinden we hem terug achter het eikenhouten bureau. Zijn geconcentreerde blik gericht op een map vol dossierstukken, krantenknipsels en eigen aantekeningen.
Dan stond hij recht en trok hij het prikbord dat naast het venster stond naar voor en richtte er zijn leeslamp op.
Hij bekeek de foto's en namen, verplaatste enkele foto's en zette er een paar nieuwe bij.
IJsberend zette hij alles op een rijtje.
"Wat wist die Freddie Yarowa?" vroeg Alain zich af.
"Die jongen zijn getuigenissen waren goud waard. En net nu vinden ze hem dood in het station terwijl we allemaal op hem stonden te wachten bij het atheneum. En diezelfde avond stapt die ploert van een Marcel Leliaert doodgemoedereerd naar beneden. En niet veel later komen de twee mannen die we in het vizier hebben zich aanmelden.
En ik wordt uit het onderzoek buitengesloten.
Ik... De hoofdinspecteur.
Denken ze nu echt dat ze met een uil te doen hebben?
Die Marcel Leliaert bemoeit zich wel heel erg met ons korps en met mijn team.
En nu grote acties tegen drugs. Zo toevallig allemaal.
Iemand moet die twee vechtersbazen getipt hebben.
Maar wacht eens?"
Alain plaatste een foto op het prikbord.
Van Bart Holvoet.
Plaatste er een groot vraagteken onder.
"Als ik dit maar eens kon hard maken." dacht hij bij zichzelf.
"Dan heb ik dat armtierig betweterke bij zijn kloten.
Want hoe hij Sarah zo ver kreeg dat ze dit team verliet.
Dat vergeef ik die etter nooit!"

Even later lag Alain in bed.
Kon de slaap niet vatten.
De gebeurtenissen van de dag lagen op zijn maag.
Het vertrek van Sarah.
Hetgeen hij over haar hoorde.
Samen met Daniella. Het verbaasde Alain niet. Sarah leerde Daniella en haar zusje Naomi kennen toen ze als tiener als monitrice geplaatste kinderen begeleide en hen een prettige vakantie bezorgde. Het klikte meteen tussen Sarah en de lieve zorgzame Daniella die als een moederkloek over haar zusje waakte maar er ook was voor de andere jongere kinderen die haar liefdevol Grote Zus noemden.
Later toen ze hier in de stad kwam wonen en zich opgaf als vrijwilligster in het jeugdhuis trof ze Daniella opnieuw en hoorde ze wat er met haar zusje is gebeurd. Dit beroerde Sarah heel erg en niet meer of ze werd een grote steun en toeverlaat voor de jonge Daniella die zich een weg zocht door het leven. En zelfs veel meer.
Daniella overtuigde Sarah ervan om zich niet te schamen voor haar sluimerende bi-gevoelens en op een mooie zomeravond lagen Sarah en Daniella te vrijen in de slaapkamer van Sarah's kleine studiootje met het venster open en stomende reggae door de speakers.
Alain schudde het hoofd.
"Waarom moest ik het toch ook uitmaken?" vroeg hij zich af, zichzelf vervloekend.
"Had ik dat niet gedaan dan zou ze nooit iets zijn begonnen met die etter.
God wat was je toch heerlijk Sarah.
Seks met jou was zo verdomd heerlijk.
Seks.
Waarom verlang ik toch zo hard naar seks?"
Alain betrapte zichzelf erop dat hij zichzelf lag af te rukken.
Nog maar eens.
Hij zag het uur op de klokradio, half één was het.
Hees zichzelf uit bed en trok zijn boxershort aan waarna hij naar de studeerkamer liep waar hij zijn laptop aanzette.
Hij typte enkele gerichte zoekopdrachten en op het scherm verscheen een jonge vrouw.
Helblond haar, helemaal naakt, gezicht geblurd, prachtig ravissant lichaam.
Hij belde naar het nummer.
"Met Deborah, wat kan ik voor u doen?" hoorde hij een zwoele doch zelfverzekerde stem zeggen.
"Is het mogelijk om u nog te boeken voor deze nacht?" vroeg Alain.
"Zeker," zei Deborah. "Mag ik uw naam en adres?"
"Alain Donck, Schipperstraat 24."
"En zou je willen doen? Of wil je dat ik doe?"
"Eens stevig neuken, dat wil ik," zei Alain.
"Ok? Ik ben er over een uurtje is dat goed?"
"Perfect," zei Alain waarna hij inhaakte.
Alain surfte wat doelloos op het internet en zijn oog viel op een artikel over 'een jong aanstormend raptalent'.
Daniella, door de auteur gewoon 'Grote Zus' genoemd. Haar artiestennaam. Maar Alain herkende haar op de foto.
Vrank en vrij keek ze de wereld in met haar donkere ogen.
Eén en al vastberadenheid.

Dan ging de bel, Alain ging open doen maar besefte pas toen Deborah voor hem stond dat hij alleen zijn boxershort aan had.
"Goeie avond. Ik ben Deborah, u had mij geboekt?"
"Euh ja dat klopt zei Alain terwijl hij de deur snel sloot.
Volg me maar naar mijn slaapkamer."
Alain bekeek de jonge vrouw met een begerige blik. Tuurlijk had hij een erectie, die speelde hem al de hele avond parten. Eigenlijk al de hele dag, hij kon zijn ogen niet van die jonge vrouwelijke getuige houden.
Op zijn slaapkamer overhandigde hij haar het verschuldigde bedrag van 150 euro waarna Deborah haar jas en meteen daarna haar topje uittrok.
Wat was ze een prachtvrouw.
Ze zakte door haar knieën en trok Alain zijn boxershort naar beneden.
"Owlaa wat een kanjer," kirde ze zachtjes voor ze hem in haar mond stopte.
"God, hier ben ik zo hard aan toe," zuchtte Alain terwijl hij met volle teugen genoot van Deborahs orale werk.
"Wil je op mij liggen schatje?" vroeg Deborah terwijl ze zich in het bed neervleide nadat ze Alain een condoom om deed. Dit liet Alain zich geen twee keer zeggen. Hij kroop op Deborah en even later leefde hij zich uit op haar

Een half uur later liet hij moe maar voldaan zijn hoofd rusten tussen Deborahs volle ronde appelborsten.
"Heb je genoten schatje?" vroeg Deborah."
"Zeker," zei Alain. "Hier was ik zo hard aan toe."
"Hoe komt het dat je single bent Alain? Zo'n knappe man als jij met met een prachtig huis en vast en zeker ook een goede job."
"Ik ben gehuwd, maar mijn echtgenote is zwaar zorgbehoevend en wilsonbekwaam," antwoordde Alain.
"Ow, da's heftig.
Waarom neem je geen minnares?" vroeg Deborah.
"Dat is toch al lang geen schande meer."
"Ach, heel verhaal," zei Alain.
"Had een relatie met iemand, maar dat sprong af.
En jij?" vroeg hij dan. "Wat is de reden waarom jij je lichaam verkoopt?"
"Kan de centjes goed gebruiken," zei Deborah. Heb mijn diploma journalistiek op zak, maar heb besloten om verder te studeren, criminologie."
"Interresant vak," zei Alain.
"Is het zeker, het past ook bij mijn interesses en ambities. Ik zou graag verslagen schrijven van processen en zo. Misdaad in al zijn facetten, crimineel gedrag, psychopatie en dat soort zaken. Dat interesseert me en intrigeert me geweldig.
Ooit wil ik het maken als schrijver van misdaadthrillers."
"Dat hoor je nu zelden," zei Alain.
"De duistere kantjes van de mens intrigeren me enorm," zei Deborah terwijl haar ogen vuur schoten.
"Dat is ook een tweede reden waarom ik in de prostitutie ben gegaan. Je komt in de meest ondenkbare milieus en ontmoet mannen met de zotste wensen die ge u kunt indenken. Eén van mijn klanten wil dat ik mijn haar in vlechtjes doe en een roze jurk aantrek. "Als ik zo niet aan mijn gerief kom verkracht ik één dezer dagen een kind."
Zegt hij letterlijk hé.
"Zo'n dingen verbazen me echt niet Deborah," zei Alain met diepe zucht.
"Ik ben al vaak genoeg met de duisterste kanten van de mens in aanraking gekomen. En één ding kan ik je wel zeggen. 'Hoe groter geest hoe groter beest'."
"Je bent psycholoog," zei Deborah.
"Nee liefje, ik ben rechercheur."
"Dan loop je toch risico," zei Deborah.
"Waarom?" vroeg Alain.
"Je maakt jezelf chanteerbaar hé Alain.
Wel spannend, heb dat nog niet gehad, ne flik." zei Deborah lichtjes giechelend.
"Drugdealers, gangsters, coke snuivende compleet oversekste fils-a-papa's.
En zelfs rechtse extremisten. Vanmiddag klant gehad, die had op z'n borst 'Mein Ehre Heisst Treue' laten tatoeëren, echt zot.
Het was nen ex-paracommando. Hele rare kwiet, maar een beest in bed, echt waar. Helaas net toen hij mij lekker aan het neuken was ging zijn gsm af. Hij las hardop 'hij wordt vanmidag opgepakt'. Waarna hij me van zich afduwde en zei dat hij er vandoor moet.
Hele rare kwiet, echt."
"Thibault De Bruyne." flapte Alain er ineens uit.
Deborah keek Alain verwonderd aan.
"Ken je die?" vroeg ze verwonderd.
"En of ik hem ken.
Zeer gewelddadig kereltje met zeer extreem gedachtegoed."
"Iets anders," zei Deborah ineens. "Zin in nog een lekkere beurt lekkere vent?"
"Liever niet, zoveel geld heb ik nu ook weer niet."
"Maar ik wil geen geld Alaintje. Dit is 'just for fun' weet je wel. Ik wil soms eens wat meer dan dat kille bandwerk.
Hey, deze meid heeft ook haar gevoelens hoor," zei Deborah terwijl ze Alains penis zachtjes masseerde terwijl ze haar lippen op de zijne drukte.
"Kus me maar lieverd, laat je maar gaan dat ben ik ook van plan nu."
Even later lag hij weer op haar en laaide de passie weer hevig op.

De Terugkeer 3

De fietserstunnel bij het station. Een plek met een niet al te beste reputatie.

Jongeren hingen er rond, overal zie je graffiti en sporen van vandalisme en er hangt een penetrante geur van urine. Vooral 's avonds mijden mensen deze plek als de pest. Je fiets stallen in de fietsenstalling in de tunnel doe je echt wel op eigen risico. Want de kans dat hij gestolen of beschadigt wordt is erg groot. Dit ondanks de camera's die er hangen en de zeer frequente politiebewaking.
De ingang van de tunnel was afgesloten met een scherm, Alain en zijn team werden binnengelaten door een agent die op wacht stond.
In de fietsenstalling lag het lichaam van een jongeman. Donkere huidskleur, lange dreadlocks.
"Kijk hiervoor zou ik spontaan een fles Champagne ontkurken se." zei Bart. "Gesteld dat ik alcohol zou drinken natuurlijk, maar ik drink dat vergif niet want ik heb nog zelfrespect.
Eindelijk heeft die smerige dealer gekregen wat hij verdiende."
"Hou uw mening maar voor uzelf Holvoet," bromde Alain terwijl hij Bart met een striemende blik aankeek."
"Wat?" reageerde Bart. "Dit is toch een schone opkuis zeker. Freddy Yarowa, notoir cannabisdealer die er niet voor terugdeinst om zijn smeerlapperij aan minderjarigen te slijten. Morsdood.
Hier kan je als flik toch alleen maar blij om zijn."
"Ik ben net flik geworden omdat ik niet geloof in 'oog om oog tand om tand' Holvoet," reageerde Alain. "Moord blijft moord, wie het slachtoffer ook was."
"Goed gesproken Alain," reageerde wetsdokter Dirk Dejonghe die het T-shirt van het slachtoffer openknipte om zo een beter zicht te hebben op de mogelijke doodsoorzaak.
"Dag dokter," zei Alain. "Kun je al iets vertellen over de doodsoorzaak."
"Drie ferme meppen op het aangezicht en een welgemikte karatetrap op de bovenrug. Resultaat, gebroken nek. Hij had geen schijn van kans.
Het moet heel snel gegaan zijn."
"Is hij hier gestorven of is het lichaam verplaatst?" vroeg Alain.
"Afgaande hoe hij werd aangetroffen is hij na de stamp tegen zijn bovenrug gevallen en hebben ze hem zo achtergelaten."
"Zijn er getuigen?"
"Ja, een vrouw hoorde geroep en getier in de fietsenstalling maar durfde niet naar binnen gaan. Dan zag ze twee mannen weglopen, ze zit in de combi te wachten om een verklaring af te nemen.

In de combi zat inderdaad een jonge vrouw. Alain schatte haar vooraan in de dertig. Sluik blond haar, doffe ogen, trillende handen, dikke grijze wollen trui, blauwe jeans, gympen.
Alain ging tegenover haar zitten. "Wilt ge iets drinken? Een koffie?" vroeg hij.
De jonge vrouw keek op en knikte van ja.
"Bart, haal eens twee koffie?" riep Alain uit de openstaande deur.
Vijf minuten later nam Alain twee dampende kartonnen bekers koffie aan en reikte er één naar de jonge vrouw.
"Vertel maar rustig wat er gebeurd is," zei Alain op rustige toon.
"Ik kwam van mijn werk met de trein en wilde mijne velo halen in die fietsenstalling. Maar ik hoorde daar kabaal. Een hoop getier en dan geluid alsof er klappen vielen.
En dan gekraak, luid gekraak.
Ik versteef van angst, durfde gene stap meer te zetten. Dan zag ik twee gasten uit de fietsenstalling komen. Die blik in hun ogen inspecteur... Eén en al agressie."
"Hoe zagen ze eruit?" vroeg Alain.
"Ruige kerels," zei de jonge vrouw.
"Geen vreemdelingen, het waren gasten van hier. Ze waren met twee, de ene had de capuchon van zijn hoodie over zijn hoofd getrokken en de andere was kaal en droeg een bomberjack en hij was groter, struiser en ook een stuk ouder.
Ik heb daar zeker een kwartier gestaan, bevend als een riet. Toen kwam er een andere man de stalling in en dan hoorde ik hem roepen 'verdomme een dooie'. Toen wist ik genoeg. Ik ben door mijn benen gezakt en zo hebben uw collega's mij gevonden toen ze aankwamen nadat de man die het lichaam vond jullie belde."
"Ik heb genoeg gehoord," zei Alain. Bedankt voor de informatie."
Voor hij de combi verliet liet hij zijn blik over de jonge vrouw glijden. Ze mocht best gezien worden. En dat maakte wel wat los bij Alain bij wie het toch lichtjes begon te klagen dat hij nergens terecht kon met zijn sluimerende seksuele behoeften."

Terwijl het team aan de slag ging met de opgevraagde videobeelden en persoonsbeschrijvingen die de getuigen hen gaven zat Commissaris Wim Van Marcke achter zijn bureau toen er op de deur geklopt werd.
"Binnen," zei hij.
De deur ging open en Marcel Leliaert stapte met kordate stap het bureau binnen.
"Mijn goede vriend Wim, hoe gaat het ermee."
"Druk Marcel," zei Wim. "We hebben een moord op te lossen." antwoordde Wim amper opkijkend van het scherm van zijn laptop.
"Ach, daders onbekend, waarschijnlijk afrekening in het milieu. Gewoon de moeite niet om daar het zuurverdiende belastinggeld van de hardwerkende burger aan weg te gooien."
"Heb zonet Alain Donck gesproken, en die heeft toch al enkele verdachten in het vizier," ging Commissaris Van Marcke verder.
"Ge luistert slecht Wim," zei Marcel.
"De publieke opinie zal er niet mee opgezet zijn dat men zoveel tijd en moeite steekt in het opsporen van een individu dat iets te hard op een illegaal stuk gemeen in stampte waardoor zijn nek brak. Een illegaal die menig ouders zorgen baarde met zijn activiteiten zijnde het sjacheren met drugs in de buurt van scholen het jeugdhuis en andere plaatsen waar jonge mensen samen kwamen."
"Het appeasen van de publieke opinie is uw werk Marcel, Het onze is de wet handhaven en de misdaad bestrijden en daders van misdrijven opsporen." zei Wim Van Marcke onverstoorbaar.
"Je doet het weer Wim," zei Marcel terwijl hij zijn zonnebril over zijn voorhoofd stak en Commissaris Van Marcke recht in de ogen keek.
"Uit de hand gelopen ruzie in het drugsmilieu, geen spoor van de daders.
Ondanks de broodnodige tegenreactie die vrijdagavond zal plaatsvinden en die -dat weet ik zeker - zeer zeker zal gesmaakt worden door de publieke opinie.
De mensen en dan vooral ouders van opgroeiende kinderen, zullen zeer opgelucht zijn als ze zien dat de drugsproblematiek aangepakt wordt zoals ze hoort aangepakt te worden.
Krachtdadig en met harde hand.
Ik, en velen met mij zien liever dat dealend gespuis achter de tralies dan iemand die een illegale dealende uitvreter de doodsmak gaf die hij verdiende.
Volgt ge mij Wim?" vroeg Marcel terwijl hij ging zitten op de stoel tegenover de Commissaris.
"Doodsmak? Dit was een moord met voorbedachte rade, en Alain Donck is de daders al op het spoor. Het is maar een kwestie van uren voor het aanhoudingsbevel op tafel ligt."
"Dat weet ik, en de procureur weet dat, en gij weet dat ook.
Maar dat hoeft het grote publiek niet te weten.
We houden het gewoon bij 'daders onbekend' en laten dat rusten. Ik ga zo meteen even langs bij de procureur en vanavond heb ik een goed gesprek met een bevriende journalist die bereid is om het een en ander in het juiste perspectief te zetten."
"Ge wilt die zaak in de doofpot steken?"
"Doofpot, doofpot. Weer zo'n geladen woord. Er valt hier niets in de doofpot te steken, die Freddie Yarowa hoorde hier niet eens te zijn. Uitgeprocedeerd en dus illegaal in het land weet je wel. Wie hier niet officieel woont kan ook niet officieel doodverklaart worden. Al dat geld dat we steken in dat invasieve soort, dat kan zoveel beter besteedt worden. Eigenlijk is de beste besteding van de overheid deze die niet plaatsvind. We hebben nu al de hoogste belastingdruk van de wereld. Nee, laten we het er gewoon op houden dat we ons wat strikter toeleggen op de voornaamste en wat mij betreft de enige overheidstaak die er echt toe doet. Zorgen voor orde en veiligheid. Ik kan ervoor zorgen dat deze politiezone hiervoor ruimere budgetten kan krijgen. Maar ik doe dat natuurlijk niet zomaar.
Ik kan zelfs regelen dat ge twee extra man kunt aanwerven voor uw rechercheteam."
"Twee extra man. Ik heb er maar één van doen hoor. Sarah Van Beiren was niet van de minste dus haar vervanger zal van goede huize moeten komen."
"En Alain Donck," zei Marcel.
"Hoe lang zal het duren eer die weer in de lappenmand ligt"
"Die is vandaag met verse moed begonnen. En hij is vitaler dan ooit. Ik heb hem nooit eerder zo gezien. Hij blaakt van gezondheid en zelfvertrouwen."
"En hoe lang zal dat duren?" herhaalde Marcel met iets meer nadruk.
"Gij weet evengoed als ik dat als hij zich gaat vergalloperen en alles verloopt niet naar zijn goesting, dat hij weer in zijn oude gewoontes zal vervallen. Om over zijn eigengereide gedoe nog maar te zwijgen.
Zijn manier van werken is niet meer van deze tijd Wim. Het lijkt me beter dat hij gewoon met vervroegd pensioen zou gaan."
"Dat krijg ik nooit aan hem verkocht," reageerde Wim Van Marcke. "Alain is er te erg op gebrand om aan de slag te gaan en ik ben eigenlijk blij dat hij terug is."
"Waarom? Uw team heeft bewezen dat het ook zonder die eigengereide dwarsligger kan functioneren. Meer nog, uw mensen werken veel efficiënter zonder hem.
Neem nu de het dossier rond wijlen Yoshi Dobbelaere. Had Alain dat onderzoek geleid dan zouden we tijd en geld hebben verknoeid aan het volgen van nutteloze pistes op basis van compleet nutteloze getuigenissen van een compleet sufgeblowde rapster en een langzaam dementerende psychiater op rust.
Terwijl onze goede vriend Bart Holvoet het al vanaf het begin bij het rechte eind had.
Je weet dat ik wil dat van zodra dit mogelijk is, dat hij de leiding krijgt over uw team. Hij heeft talent, ambitie en vooral een goede kijk op de zaken. Zijn gedrevenheid om te voldoen aan de fysieke eisen is voor mij echt een voorbeeld, en dit voor elke politieman en vrouw Nee, wat mij betreft mag het hoofdstuk Alain Donck vandaag al afgesloten worden. Zodat dit team eindelijk de 21ste eeuw kan in stappen.
Stuur hem gewoon met vervroegd pensioen Wim.
Want het Comité P zal zal het ditmaal niet door de vingers zien als hij weer zijn boekje te buiten gaat. En ik weet niet of ik een verhoging van het budget en meer middelen dan nog verkocht krijg aan de politieraad.
Nog een prettige dag verder."

Alain trok zijn jas aan en liep de gang in. Op de trap stond hij oog in oog met Marcel Leliaert.
"Dag Alain, fijn u hier terug te zien," zei Marcel.
Alain keek weg en liep terug naar zijn bureau, zijn gezicht stond op onweer. Maar dan hoorde hij de commissaris roepen. Alain kom eens even, ik zou u graag willen spreken."
Alain liep naar boven waar hij de deur van het bureau van de commissaris achter zich dichttrok."
"Goed," zei de commissaris. Hoe staat het met het onderzoek naar de dood van Freddie Yarowa?"
"We hebben twee potentiële verdachten in het vizier," zei Alain.
"Kevin Courtois, 24 jaar: notoir vechtersbaas, hooligan, meermaals veroordeeld voor slagen en verwondingen.
En dan is er nog Thibault De Bruyne, 38 jaar: ex-paracommando. Uit het leger gezet vanwege zijn extreemrechtse sympathieën en zijn lidmaatschap van de onlangs verboden organisatie Arische Jeugd Vlaanderen. Ze zijn beide lid van 'The Proud Fighters', een lokale boks en vechtsportclub. Destijds opgericht door Marco De Vuyst - what's in a name - en nu gerund door zijn broer Rico
Toch raar dat we voor de zoveelste keer bij dezelfde ranzige figuren uitkomen hé.
Altijd weer die links met de Arische Jeugd Vlaanderen en de knokploegjes van de broertjes De Vuyst." merkte Alain op.
Net op dat moment ging de telefoon.
"Met Commissaris Van Marcke," klonk het nadat de commissaris afnam.
"Wat? Ok, ik waarschuw de mensen van de recherche die zullen het nodige doen."
"Wat is er vroeg Alain."
"Die twee gasten die je daarnet noemde, ze staan hier beneden aan de balie.
Ze willen zichzelf aangeven voor het toebrengen van de fatale slagen aan Freddie Yarowa."
"Goed, ik ga direct naar beneden. Ik popel om die twee eens goed aan de tand te voelen."
"Nee Alain dat ga je niet. Laat Bart Holvoet dit maar afhandelen. Ik ik heb je hier nodig. Ik wil dat jij me helpt met de voorbereiding van de razzia van komende vrijdag."
"Zo doorzichtig allemaal," foeterde Alain tussen zijn tanden.
"Wat wil je daarmee zeggen Alain Donck?" vroeg de commissaris?
"Gij denkt echt dat ge met een uil te doen hebt hé Commissaris Wim Van Marcke.
"Eerst kom ik hier op de gang die ploert van een Marcel Leliaert tegen. Dan terwijl ik hier boven zit komen de twee hoofdverdachten van de moord op Freddie Yarowa zich spontaan aanmelden en jij verwacht dat ik hier wat ga opzitten en pootjes geven.
En voor een plaatsvervangend lid van de politieraad heeft die Leliaert wel veel pretentie me dunkt. Denkt ie nu echt dat hij hier zomaar in en uit kan lopen als het hem uitkomt?"
"Het zou wel eens kunnen Alain, dat Marcel Leliaert Jef Moenaerts definitief opvolgt.
Hij heeft zonet van de dokters te horen gekregen dat hij terminaal is en wil de resterende tijd met zijn gezin en zijn kleinkinderen doorbrengen."
"Godverdomme!!!!" Vloekte Alain waarna hij de deur van het bureau van de commissaris achter zich dichttrok.

 

De Terugkeer 2

 

Kwart voor vier in de namiddag.

De rechercheurs hadden postgevat in de straat van het Atheneum. Bart en Patrick zaten in een anoniem voertuig te wachten tot hun lokaas een jonge snaak die net iets te veel met de politie in aanraking kwam wegens drugsbezit en in ruil voor opschorting van straf met politie en gerecht meewerkte.
Hij had een deal gesloten met Freddy Yarowa alias Rasta-Fred bij wie hij een paar grammen weed zou aankopen vlak na schooltijd.
Niet meer of Freddy zou er van de gelegenheid gebruik maken om nog meer jonge klanten te ronselen voor zijn illegale handeltje.
Verderop liep Alain met zijn handen op zijn rug te ijsberen. Kauwend op een tandenstoker welks hij vaker deed sinds hij gestopt was met roken. Het was koud en er stond een strakke wind. Alain trok zijn jas wat  meer dicht en staarde naar de overdrijvende wolken.
Vijf voor vier. De school was bijna uit. De spanning was te snijden.
De eerste te vroege buitenglippers verlieten de schoolpoort en fietsten zo snel ze konden weg. "De jeugd is na al die jaren nog niets veranderd," bedacht Alain zich.
Vier uur, de bel gaat. Scholieren zwermen uit de schoolpoort, fietsers flitsen voorbij en overal weerklinkt het geluid van optrekkende brommertjes. Leerlingen stappen in de klaarstaande schoolbussen of trekken naar het station waar ofwel de lijnbus ofwel de trein op hun wacht.
Alain kijkt rond.
Zoekt tussen de menigte naar Freddie Yarowa met zijn opzichtige dreadlocks.
Thijs Vlaeminck de jongen die als lokaas dienst doet staat zenuwachtig bij de schoolpoort.

"Hij daagt niet op," foeterde Bart. Ik zou haast gaat denken dat hij getipt werd. Ondanks we alles zo zorgvuldig mogelijk verborgen hielden."
"Kom nu Bart. Buiten de commissaris en de korpschef wist er niemand van deze actie af."
"Echt niemand Patrick?" vroeg Bart?
"Hoe wilt ge zeggen?" vroeg Patrick.
"Gij gaat toch af en toe op bezoek bij je oude moedertje die wat verderop in dat sociale woonblok woont. Echt niets gezegd in de trant van 'we gaan deze week actie ondernemen tegen verkoop van drugs aan minderjarigen?"
"Komaan Bart, voor wie hou je mij eigenlijk?"
"Voor een weliswaar uitmuntende rechercheur, begaan met zijn vak. Maar met een best wel groot gebrek.
Gij vergeet vaak dat ge flik zijt.
Snapt ge?
En in de woonblok naast deze waar je lieve moedertje in een sociaal appartement woont woont ook dat loeder met haar gemene rapmuziek die je godbetert overal op de radio begint te horen. Je lieve moedertje die Daniella toch zo'n lieve vindt hé. Omdat ze oudere mensen al eens hun boodschappen naar boven draagt. Maar intussen zingt ze wel de lofzang voor die smerige cannabis die al zoveel ellende heeft aangericht.
Zie je hoe snel het kan gaan Patrick.
Zie je wat er gebeurt als mensen met een eerbaar beroep en hun familie te los omgaan met 'ondervolk'?"
"Gast sorry, maar ge zijt erg!" reageerde Patrick.
"Is dat je sterkste argument Patrick?" Vroeg Bart op kalme toon terwijl hij Patrick recht in de ogen keek.
"Waarom vind je wat ik zeg erg Patrick. Kan je me dat uitleggen? Met argumenten graag?"
"Moet ge wat weten betweter? Daniella woont daar niet meer. Ze is eind vorige maand verhuist. Ze gaat in Brussel wonen en zich voor honderd procent concentreren op haar carrière.
Nu gij weer. Irritant stuk vreten."
"Beste nieuws in jaren," zei Bart terwijl hij achterover leunde.

Dan tikte Alain tegen het raam.
"Ik denk niet dat hij nog komt jongens, laten we gewoon ermee kappen voor vandaag."
"Zou hij getipt zijn?" vroeg Bart?
Alain haalde zijn schouders op.
"Door wie?
Misschien rook hij onraad, misschien ligt hij nog apestoned in zijn nest te stinken. Wie zal het zeggen?"
Terug op het bureau nam Alain Patrick apart.
"Patrick, ik hoorde daarnet die ietwat luide conversatie tussen u en Bart.
Je zei iets over Daniella, dat ze verhuist zou zijn."
"Mag de deur even dicht chef?" vroeg Patrick.
"Zeker," zei Alain.
"Chef, wat ik u nu ga zeggen vertel ik alleen tegen u. Ik wil zeker niet dat dit aan Bart zijn oren komt.
Daniella heeft een relatie met Sarah," zei Patrick.
"Ze is in afwachting tot ze een appertementje vond ingetrokken bij Daniella op haar kamertje boven de opnamestudio waar ze aan haar nieuwe album werkte die sinds kort uit is.
Sinds vorige maand wonen ze samen in een eigen appartementje en kwamen ze met een gehuurde bestelwagen. Daniella heeft geen rijbewijs dus ik wilde weten wie haar vergezelde. Toen zag ik hoe Sarah uitstapte. Ik zag hoe Sarah en Daniella met elkaar omgingen, hoe ze in elkaars ogen keken. Een knuffel tussendoor, een kus.
Een lieve kus.
Ik wist meteen genoeg."
"Heb je haar gesproken?" vroeg Alain.
"Even," antwoordde Patrick.
"Ze zei dat ze goed haar draai vindt daar in Brussel en dat ze het verleden achter zich wil laten en voluit wil gaan voor haar nieuwe leven aan de zijde van Daniella.
Ik moest u wel de groeten doen chef, en ze zei dat ge goed op uzelf moest passen."
Alain glimlachte en nam een slok van zijn koffie.
"Ge kunt gaan Patrick," zei hij.
Dan nam hij een nieuwe kop koffie en zette zich terug achter zijn bureau waar hij voor zich uit staarde.
"Sarah," dacht hij.
"Ik ben u kwijt.
Voorgoed.
Gelukkig niet aan het betweterke, al had ik dat even wel gewild.
Maar wat zou ik mezelf vervloekt hebben moest je omwille van mijn dwaze plan voor de rest van je leven in de greep zitten van de oerconservatieve familie Holvoet.
Toen ik hoorde dat je relatie met hem onverbiddelijk stuksprong vroeg ik aan de dokters of ik terug aan de slag kon.
Ik drong erop aan, maar nog voor ik toestemming kreeg was je weg.
Ik hoopte je nog terug te winnen.
Ach nee.
Wordt jij maar gelukkig met Daniella, jullie waren voor elkaar bestemd.
Wist ik al meteen.
Ken haar verhaal even goed als jij."
Dan ging de telefoon, Alain haakte af. "Donck," zei hij kortaf.
"Wat?
Een dode in de fietstunnel bij het station.
OK, we komen eraan!