Klatergoud vs eenvoud.

Vandaag keek ik met een half oog (wegens op de computer bezig) naar een documentaire over een producer genaamd Jean Vanloo. Die heeft in de jaren zeventig vanuit een platenstudio in Mouscron (Moeskroen) een hele hoop liedjes opgenomen die bekende hits werden. Hij had de kans om het te gaan maken in Amerika en verbleef zelfs een tijdje in Beverly Hills. Maar zijn echtgenote was daar niet gelukkig en ze maakte hem duidelijk dat ze terug naar huis wilde. Hij zei; je hebt gelijk, dat opgeklopte showbizzgedoe is niets voor mij.

Hij verkoos om gewoon vanuit zijn eigen thuisstad verder te werken. Hij was liever onder zijn eigen mensen in zijn eigen biotoop.

Hij had gelijk!

Meer mensen zouden moeten verzaken aan al die kitsch, al die glitter, al dat klatergoud.
Ik begrijp bijvoorbeeld niet waarom een oord als Dubai zo verheerlijkt wordt. Een woud van staal en beton in een dorre woestijn. Veel te heet, amper natuur en vooral veel opgeklopt gedoe. Drugsbaronnen, maffiosi, belastingontduikers en ander gespuis dat rijk wordt op de kap en de miserie van een ander maken daar grote sier en leven er als koningen terwijl de mensen die er werken amper rechten of bescherming hebben en er op een schandalige wijze worden uitgebuit.

Dubai met de Burj Khalifa.

En zo zijn er nog van die plekken. Monaco, Hollywood, Knokke-Zoute. Rijk volk troept er samen en er hangt een sfeer van oppervlakkigheid en materialisme. Op TV wordt dat met veel plezier breed uitgesmeerd en in de verf gezet en doet men of dat het summum is van succes of geluk.
Lui als Elon Musk, Jeff Bezos of in ons land Gert Verhulst, Marc Coucke of Fernand Huts worden veel te veel op een voetstuk gezet en kritiekloos opgehemeld. Ja, ze verschaffen mensen werk. Maar zonder die mensen zouden ze nergens staan. Een bedrijf is niets zonder arbeiders, bedienden, onderhoudsmensen, poetshulpen of zelfs ramenlappers. Zonder boeren, vissers, bakkers, beenhouwers, dokters, verpleegsters, zorgkundigen, bouwvakkers, schrijnwerkers, loodgieters, onderwijzers en zelfs zonder thuiswerkende moeders zou de samenleving in elkaar storten. Dat wordt wel eens vergeten als men zulke lui gaat ophemelen.

Al dat gepronk met luxe en weelde raakt me alsmaar minder en minder. Ik heb niets met dure sportwagens, grote pronkerige huizen of dure kleding. Ik vind het gewoon onzin dat een hemd, broek of paar schoenen tot duizend euro en zelfs meer kosten. Dat ge een horloge koopt van driehonderdduizend euro met het risico dat het dan gestolen wordt zoals dat zakenman Bart Versluys enkele jaren overkwam.
Mensen verkopen hun ziel voor een paar miljoen meer op hun bankrekening, welks ze dan verbrassen aan bovenvermelde zaken. Komaan, hoe leeg kan je leven eigenlijk nog zijn?
Nee, sorry maar ik heb dus echt geen enkele voeling met die zaken. Een sportwagen, wat ben je daarmee? Je mag hier niet eens sneller dan 120 km/u en terecht. Wat wil je daarmee tonen. Kijk ik kan mij een auto permitteren waarmee ik alleen maar anderen in gevaar breng als ik hem gebruik waarvoor hij gemaakt is.
Nee, dan zou ik moest ik de lotto winnen veel liever een mobilhome kopen en ermee de hort op gaan. Naar de Ardennen, Zuid-Frankrijk of misschien wel Oost-Europa of Scandinavië. En dan vooral voor de ongerepte natuur.

Ongerept natuur, ver weg van alles.
De Ardennen, love it!

Soms denk ik, een huisje in de Ardennen midden in het bos bij een klaterend riviertje. Maar dat vind ik dan ook weer een irreële droom. Want wat als er je iets overkomt en je kan niemand bereiken? Wat als je ouder wordt en slecht te been? Mensen denken veel te weinig aan dat soort dingen; en dat is niet echt slim, want we worden allemaal ouder. Daarvan wordt echt niemand gespaard hoor.
Neen, geef mij dan toch maar mijn onopvallende maar gerieflijke appartementje hier in Nieuwpoort. Alles dichtbij, bakker, supermarkt, viswinkels, park (voor de hondjes), bank, huisdokter, etc. Openbaar vervoer is hier ook vlakbij en op tien minuutjes wandelafstand is er een tramhalte. Dat maakt dat Veurne en Oostende (de belangrijkste centrumsteden) vlakbij zijn.
Ook de zee is niet veraf en tussen Nieuwpoort en Oostduinkerke, en Lombardsijde en Westende vindt je prachtige onaangeroerde duinen waar je zeker in de winter heerlijk kan wandelen zonder een mens tegen te komen. En er is het Calmeynbos in De Panne en ’t Bosje in Oostende.

En ik heb een computer, ik kan typen en verhalen schrijven en ik heb boeken. Ik zou echt eens een avondje moeten inlassen waarin ik niets anders doe dan LEZEN!
Ik heb een schat van een vrouw, mijn ouders zijn nog in leven. Ik heb een vaste baan, krijg een pensioen later en ik heb een appeltje voor de dorst in de vorm van een ‘tweede pijler’ of Tak 23.
En vooral; IK BEN NOG IN GOEDE GEZONDHEID!
En dat laatste moet ik zo houden, want ik weet nu meer dan ooit dat er niet veel voor nodig is om ineens vast te moeten stellen dat je gezondheid het laat afweten. En dat maakt dat ik meer dan ooit besef dat je gezondheid je grootste troef is. Wat zeg ik?
JE GROOTSTE SCHAT!

Kortom.
Dat ze eens mijn kleurpotloden kussen met al dat klatergoud!

31,19 miljoen euro voor een horloge.
Laat maar zitten, ik vraag wel hoe laat het is.

Vandaag las ik: Onze bijtjes in nood.

 

Dag lieve lezers.

Het is namiddag, ik zit hier in de zetel met mijn laptop op schoot en mijn grote liefde Christiane doet een middagdutje. Ook de hondjes hebben zich ergens genesteld om een uiltje te knappen. 
Cecieleke ligt bij mij in de zetel en klein Celientje ligt op de grond achter de bench en de salontafel te soezen. Toch zo heerlijk om zien hoe die twee kleine schatjes zo vredig kunnen liggen soezen zonder zich ook maar iets aan te trekken van de rest van de wereld.
Er speelt geen radio, geen TV, het is stil. De wereld draait even door zonder mij. Ik las een artikel in The Guardian over nieuwe factoren die een bedreigen vormen voor de bijen – onze zoemertjes.
Als humanist vind ik zo’n dingen belangrijk en ben ik van mening dat dit soort nieuws veel en veel meer op de voorgrond moet komen. Dit zijn ernstige zaken, dit zijn dingen waarover elkeen die een beetje een deftig bevattelijk vermogen heeft zich echt wel zorgen over zou moeten maken. Zonder bijen geen bestuiving en zonder bestuiving kunnen veel gewassen die die wij consumeren in de vorm van groenten en fruit niet meer groeien. Het grote genie Albert Einstein zou ooit gezegd hebben: “Als de bijen uitsterven zal de mensheid nog maar vier jaar bestaan. En het zullen vier afschuwelijke jaren zijn.”

Een informatiebord met meer uitleg over de bijen en het bewuste 'Einstein citaat'.
Eigen foto genomen in een bos in het Groothertogdom Luxemburg vijf jaar terug. 

Ik weet dat men wel vaker citaten toeschrijft aan personen zonder dat het zeker weet of ze die woorden ooit hebben uitgesproken. Maar het is wel geweten dat Einstein heel geïnteresseerd was in het leven van de honingbij en hij vaak wees op het belang van het beschermen van bijen. En daarin had hij groot gelijk.
Zelf vraag ik mij ook af, waarom zijn wij toch zo laks als het gaat over zaken als milieu en natuurbehoud? Wij kunnen niet zonder de natuur. De natuur daarentegen kan perfect zonder ons. De mens is maar een voetnoot in de geschiedenis van de aarde.
Maar wij mensen kunnen niet zonder de natuur!
Ik ga het nog eens herhalen maar dan in een groot lettertype.

WIJ MENSEN KUNNEN NIET ZONDER DE NATUUR!

Als de bijen sterven, en de zeeën dood zijn, de lucht bezoedeld en onze leefomgeving vol plastic. Dan wacht ons een gewisse dood. En wij gaan heel wat onschuldige dieren mee in onze ondergang sleuren. Een massa extinctie heet zoiets. Oftewel het massaal en grootschalig uitsterven van veel diersoorten. Zoals in de tijd van de dinosaurussen en de mammoeten.
Willen we dat echt op ons geweten hebben? Is ons kortstondig genot en onze drang om alles te laten opbrengen of er winst uit te halen dan echt zoveel belangrijker dan een leefbare planeet voor de komende generaties? Zijn wij echt zo dom dat wij met open ogen recht onze ondergang in wandelen?
Ik vrees van wel.
Mensen zijn niet zo heel intelligent. Daarvoor zijn wij veel te veel geobsedeerd door geld, luxe en genot. Kijk gewoon naar hoe laks heel veel mensen omgaan met hun gezondheid.
Kijk naar hoe men raadgevingen over gezonde voeding maar blijft in de wind slaan. Hoe men maar blijft ultra bewerkte voeding consumeren, men blijft maar alcohol nuttigen (dat hoort bij onze cultuur meneer), men blijft maar meer (rood) vlees eten dan de aanbevolen hoeveelheden. Kijk maar eens in de rij aan de kassa van de supermarkt. En wat ik nu zeg klinkt misschien cru en bot en onbeleefd, maar ik ga het toch zeggen.
Om de zoveel tijd spot je in de rij bij de kassa van de supermarkt wel zo’n type voorbeeld van menselijke domheid. Zwaarlijvig, op het ongezonde af. Maar zijn/haar kar ligt wel vol met ongezonde en voornamelijk ultra bewerkte rotzooi met veel te veel calorieën, veel te veel zout en vooral veel te veel toegevoegde suikers. Vaak vergezeld van mierzoete frisdrank en/of alcohol. Maar niets van groenten of fruit.
Nog een keer, ik weet dat ge zo’n grove stereotypen niet zomaar open en bloot op een blog moogt neerschrijven. Maar het is toch één van de meest frappante uitingen van menselijke domheid. Toch?
En voor wie zich hier toch aan stoort. De woorden die onderstreept zijn bevatten links. Links naar informatie waarmee ik mijn stellingen wij staven. Open ze, lees wat er staat en informeer u.
Want ook dat is iets wat niet bijster intelligente mensen veel te weinig doen. Zich correct informeren. 
Leer dat correcte informatie vaker niet dan wel aansluit bij uw overtuigingen. 

 En zo zijn er nog van die typische uitingen die mij eraan herinneren dat de meeste mensen helemaal niet zo intelligent zijn. Er is een kleine schare van echt intelligente mensen, en de eerder vermelde Albert Einstein was één van hen. Maar de meeste mensen ontberen die heel belangrijke dingen die nodig zijn om van echte intelligentie te kunnen spreken. En één van die belangrijke dingen is lange termijnvisie. Het vermogen om verder te kijken dan de volgende dag, week, maand of zelfs jaar.
“Waar denk of hoop je te staan over tien jaar?”
Heb je dat jezelf al eens afgevraagd? Waarschijnlijk niet. En als iemand het u zou vragen dan ga je waarschijnlijk uit de lucht vallen. En nochtans is dat iets wat echt intelligenten kenmerkt. Ze denken op lange termijn. Ze denken vooruit!
Ze staan stil bij wat de gevolgen van hun doen en laten zijn voor henzelf en anderen over meerdere liefst tientallen jaren.
Op lange termijn leren denken. Stilstaan bij de gevolgen van je daden. Je ervan bewust zijn dat je hier niet alleen rondloopt op deze wereld en dat wat je doet of laat impact heeft op de wereld rondom je. Dat zijn dingen waar echt intelligente mensen op oefenen en waar ze naar streven om daar beter in te worden.

Onze planeet maakt een zware crisis door, en die crisis wordt door ons veroorzaakt. Maar de meesten onder ons weten het niet. En dat is nog niet het ergste!
Het ergste is dat velen – ook al wordt er uitvoerig over die crisis bericht in de media – hardnekkig blijven ontkennen dat er iets aan de hand is. Meer nog, ze beweren dat de klimaatcrisis een ‘hoax’ is. Dat het verzonnen wordt om ons in een keurslijf te dwingen. Om onze vrijheden in te perken en om onze individuele keuzes te beperken. Ze hechten meer aan dat lekker stuk vlees op hun bord of om die comfortabele auto onder hun kont dan aan de leefbaarheid van onze planeet. Ze hebben meer schrik voor de verzonnen en compleet van de pot gerukte verhaaltjes over ‘The Great Reset’ dan voor de reële gevaren van een planeet die binnen enkele generaties gewoon onleefbaar zal zijn.
Het ergste is dat zei die het weten en die de macht en invloed hebben om er iets aan te doen en het tij te keren de hete aardappelen doorschuiven naar de volgende generaties.

Wij maken onze eigen habitat ziek. 

Dat stemt mij heel erg triest. Want ook al heb ik geen kinderen en ben ik daar in die zin net blij om. Ik heb te doen met de kinderen die nu opgroeien en deze die nog moeten geboren worden? Zij zullen een planeet erven die langzaam maar zeker onleefbaar wordt. Zij zullen leeggeviste zeeën vol plastic erven. Ingekrompen en zelfs verdwenen regenwouden, onze groene longe nota bene. En een zo goed als geheel verdwenen biodiversiteit. Zoet water zal zodanig schaars zijn dat er om zal gevochten worden. Dit gebeurt nu al maar je zal er amper iets over horen in de journaals van onze Vlaamse pretzenders. En het wordt particulieren nu al afgeraden om nog groenten uit de eigen tuin te eten vanwege de PFAS in de grond. En niemand vraagt zich af wat op termijn de gevolgen zullen zijn voor professioneel gekweekte landbouwgewassen?

Eigenlijk is het heel simpel om klimaatsceptici en anderen die de huidige milieu en biodiversiteitscrisis ontkennen van de nodige argumenten te voorzien.
Antwoord gewoon met de volgende stelling: Er hangen op dit moment wereldwijd zo’n slordige 16.000 (zestienduizend) vliegtuigen in de lucht. En er varen ongeveer evenveel (om misschien wel meer) schepen rond plus nog vele miljoenen auto’s, vrachtwagens, bussen, brom en motorfietsen waarvan de meesten nog op fossiele brandstoffen rijden. Er worden elke dag miljoenen dieren geslacht en om die dieren te voeden moet alsmaar meer akkerland voor menselijke consumptie maar ook bos of woeste natuur wijken voor akkerland bestemd voor dierlijke consumptie. We vissen de zee leeg en beroven de aarde van haar natuurlijke grondstoffen. En daar bovenop komt nog de onophoudelijke vervuiling.
Denkt je nu echt dat wij dat allemaal ongestraft kunnen blijven doen?

screenshot van flightradar24.com.
Op deze site kan je vliegtuigen traceren. Veel vliegtuigen.

Ewel! Ik niet!
Ik vrees dat de manier waarop wij roofbouw plegen op onze planeet zich ooit tegen ons zal keren. En dat dat nu al aan het gebeuren is. Maar de grote massa slaapt maar verder. Ze gaan maar verder met hun leventje dat bestaat uit werken voor wat knikkers, consumeren en vooral vasthouden aan leeghoofdig entertainment en banale verstrooiing. En intussen bloedt de aarden, lijden de dieren en hebben onze kinderen geen toekomst, en in de derde wereld al helemaal niet. Behalve vroegtijdig sterven of vechten om te overleven. Kiezen tussen een leven van hard en eentonig werk in sweatshops, kobaltmijnen of grootschalige plantages of niet weten of ze vandaag zullen eten.

Onze zoemertjes.
Collage van eigen foto's.

En ja, daar maak ik mij zorgen over.
We hebben maar één planeet, net zoals we maar één lichaam hebben. Dat lichaam moet nog een leven lang mee en onze planeet nog een eeuwigheid. Zoals Louis Neefs het destijds zo mooi zong in zijn liedje ‘Laat Ons Een Bloem’. Als we niet snel wat meer zorg gaan dragen voor onze lichamen, onze levenskwaliteit en de gezondheid van onze planeet zullen wij en nog veel meer onze nakomelingen heel nare tijden tegemoet gaan.
Lieve mensen, denk daar alstublieft eens aan.
Problemen als ‘de maand niet rondkomen’, schulden hebben, ruzie met je buren, problemen met je baas of collega’s of ’s avonds niet de straat op durven omwille van al dan niet ‘ingevoerd’ gespuis vervallen echt wel in het niets bij wat er ons te wachten staat als de biodiversiteit blijft afnemen in het tempo zoals dat nu gebeurt. En onze bijtjes – onze zoemertjes – zijn in dit geval de kanaries in de koolmijn. Hun uitsterven zal het begin zijn van een hele hoop ellende in het kwadraat. Laat wat ik schrijf diep tot u doordringen. Lees wat ik hier schrijf nog eens, en nog eens. Tot je het snapt.
Lees het opnieuw, maar zet eerst je radio en TV uit, leg die smartphone aan de kant en negeer alle binnenkomende mails en pushberichten.
Want dit gaat over ONZE TOEKOMST!

Die toeristen toch.

Dag lieve mensen.
Paasweekend: wie aan de kust woont weet wat dat betekent. Drukte, weinig parkeerplaats, lange wachtrijen bij de bakker, beenhouwer, viswinkels (hier op de Kaai in Nieuwpoort) en aan de kassa van de supermarkt. Alle terrasjes overvol en als je alsnog eens uit eten wilt gaan met Pasen dan heb je maar beter lang op voorhand gereserveerd want veel plaats zal er niet meer zijn.
Of kort gezegd… De toeristen zijn er!

Mensen zeggen wel eens: “Mooh die van de kust lopen altijd maar te kankeren op de toeristen, maar ze vergeten wel dat het dankzij het toerisme is dat ze daar niet meer in armoede leven zoals honderd jaar geleden.”
Ewel ja, dat klopt als een bus. Toeristen brengen geld binnen en zorgen voor werkgelegenheid en dan vooral voor lager geschoolden. Je hebt geen diploma nodig om een dienblad met pintjes, borden met allerlei gerechten als croque monsieur, steak met frieten of grote mosselpotten te dragen. En ook niet om vis te kuisen, vlees te bakken, mosselen te reinigen of borden te wassen.
In de horeca moet je maar één ding kunnen en dan vooral WILLEN!
Hard werken!
En het probleem is dat veel mensen (en niet alleen jongeren) daar hun neus voor optrekken. Maar dat is dan weer een andere kwestie.

Toeristen die aanschuiven in mijn straat.
Uit mijn fotoarchief, genomen op een regenachtige dag. 

Maar die toeristen dus.
Vanmorgen toen ik de voordeur opende zag ik het weer. Een hele rij auto’s bumper aan bumper. Hier en daar een mobilehome of een tros motoren. Sommige auto’s met bagagerekken en anderen met de fietsen achterop. Koppels, gezinnen met kinderen, groepen vrienden. Allemaal willen ze er eens tussenuit. De winter duurde lang genoeg en de mensen hebben behoefte aan frisse buitenlucht, zon, vitamine D en vooral: TIJD VOOR ELKAAR!
En wie ben ik om mensen zulke positieve dingen te misgunnen, het zijn net dat soort dingen waar ik zelf ook van geniet. Ja ik hou ook van een zalig terrasje met mijn lief vrouwtje en de hondjes erbij. Ik geniet ook van een zalige strandwandeling of om eens op verkenning te gaan in onze mooie duinen. En ik kan ook genieten van een prachtige zonsondergang op het strand.
En je zal het een kustbewoner niet zo gauw horen zeggen. Maar stiekem hou ik wel van die typische zomerdrukte hier aan zee. Kuierende mensen, levensgenieters die genieten van een goeie trappist op een terras, kinderen die rondcrossen met een go-cart of zoals ze hier zouden zeggen ‘e billekarre’. IJshoorntjes likken, Brusselse wafels eten, papieren bloemen maken of gewoon lekker zonnekloppen op het strand. Die sfeer van zorgeloosheid die mij doet terugdenken aan mijn zorgeloze kinder en tienerjaren toen ze mij van 1 juli tot 31 augustus met geen stokken konden binnenhouden (of het moest pijpenstelen regenen) en ik erop uit trok met mijn velo of met mijn skateboard.

Oostduinkerke. 

Maar eens ik ging werken in de horeca was ik tegen eind augustus blij dat het bijna voorbij was en we konden uitkijken naar het ‘fin de saison’ zoals dat toen heette. Toen was ik vooral in de winter thuis en ben ik de rust en kalmte gaan waarderen. Het strand leeg, overal plaats, even op adem kunnen komen. Heerlijk toch.
Werken in de horeca was leuk, maar ook heel vermoeiend en de laatste jaren zelfs slopend. En ik besef dat ik dat werk en dat tempo nooit meer ga kunnen aanhouden, zeker niet na mijn zware operatie van vorig jaar. Maar ik hoor nog elke dag de verhalen van mensen die ik ken en die in de horeca werken of hebben gewerkt, en nee er is in al die tijd nog niks veranderd.
En nu nog altijd ben ik blij dat het september is. Maar dat is dan vooral omwille van het drukke verkeer en de lange wachtrijen in de winkels. En de drukte op de kusttram waar je dan nergens een zitplaats vindt en je vaak gepropt zit als een sardientje in een doosje.

De laatste tijd hoor je dat er in veel toeristische steden en regio’s alsmaar luider protest is tegen het toerisme. De stad Venetië vraagt zelfs toegangsgeld voor wie de stad wil bezoeken en er niet logeert. Mensen spuwen de toeristen letterlijk uit en lopen over de stranden met bordjes met ‘Tourists go home’ erop. Ja gastvrij is toch anders hé. Zijn die mensen daar dan echt vergeten dat ze hun welvaart en voorspoed aan  het toerisme te danken hebben? Honderd jaar geleden was Tenerife een godvergeten eiland met van geïsoleerde dorpjes. Ik heb er ooit een dorpje bezocht dat tot 1990 van de buitenwereld was afgesneden. Tot dan duurde het eer ze daar een deftige weg hadden aangelegd. Tot dan was het dorpje alleen te bereiken via smalle ezelpaadjes. En dat mag voor ons naar rust snakkende West-Europeanen romantisch lijken, maar dat is het heus niet. Stel je maar eens voor als je ziek bent het duurt meer dan een dag eer je bij de dokter komt of een dokter kan u bereiken. Dat soort dingen dus.
1990 is nog niet eens zo lang geleden, ik werd zestien dat jaar. Maar ja, blijkbaar vergeten mensen snel. De huidige generaties hebben niets anders gekend dan toeristen die het eiland bevolken en de ongemakken die daaraan vasthangen.

De tol van het massatoerisme.
Hoogbouw. 

Want laten we de zaken nuchter bekijken. Toerisme brengt ongemakken met zich mee.
Toeristen brengen geld op en dat wekt de belangstelling van mensen die graag uit alles en iedereen geld willen kloppen. Immobiliënmakelaars, huisjesmelkers, inhalige horecabazen die de prijzen opdrijven. En dat zijn dingen die maken dat steden en regio’s waar veel toeristen komen een stuk onaantrekkelijker worden voor de plaatselijke bevolking. En dit in de eerste plaats omwille van de stijgende levensduurte. Huizenprijzen gaan omhoog, en vooral voor jonge mensen wordt het moeilijk om een eigen plekje te kunnen vinden. Bouwgrond en open ruimte wordt opgeofferd voor weer een nieuw hotel, luxe resort of bungalowpark. Huizen worden opgekocht en omgebouwd tot weer een nieuw vakantieverblijf of B&B en dat drijft de huur en koopprijs voor woningen naar boven. Ga naar eender welk dorp in de Ardennen, daar is zo good als elk huis opgekocht om er een vakantiehuis van te maken. De plaatselijke bevolking trekt er weg en buiten het toeristisch seizoen is alles daar zo dood als een pier. Mensen denken, “oh een huis te koop ineen rustig authentiek Ardens dorpje. Ja, tarara. Welkom in Saint Piège A Touristes Sur Semois (Toeristenval Aan De Semois). In de winter op weekdagen niets te beleven en in de zomer krioelt het er van wielertoeristen, motards en luidruchtige feestbeesten die tot laat in de nacht op de terrasjes of in de tuin van hun vakantieverblijf roepen, tieren, brullen en lallen. Al dan niet met sloten alcohol in hun lijf. De bossen liggen vol met afval en als je boodschappen wil doen dan doe je dat maar beter voor of na het weekend, en in de zomermaanden kan je zelfs dat gewoon vergeten.

Bohan.
Veel campings, maar toch nog altijd een gezellig dorpje. 

In Amsterdam, Firenze of zelfs Brugge is het niet anders. Daar kan je door geen enkele straat wandelen of je botst daar tegen een horde toeristen die als een kudde schapen achter één of andere mafkees met een stok met vlaggetje of zelfs een oud T-shirt lopen, en die laatste is dan gewoon een gids die met veel decibels loopt te vertellen over die ene kerk of middeleeuws pand met een verhaal. Winkels en horeca worden ingericht met het oog op de toeristen. Overal souvenirwinkeltjes vol prullaria ‘Made In China’ (Chinese toeristen kopen hier gewoon gerief dat gemaakt wordt in hun eigen land). Authentieke cafés worden toeristenvallen in plaats van ontmoetingsplaatsen voor de mensen uit de buurt.
Het is vakantie en wat willen we dan? Weg van de dagelijkse sleur, weg van de drukte, weg van alles wat in onze ogen artificieel is. We gaan op zoek naar het authentieke en we denken dat te vinden in een oude stad als Brugge of in één of ander afgelegen dorpje in de Ardennen of de Provence. Maar doordat meer en meer mensen op hetzelfde idee komen en naar dergelijke plaatsen afzakken, verliezen deze net hun authenticiteit. En dat niet alleen jammer voor de lokale bevolking, maar ook wie oprecht op zoek is naar leuke en authentieke plekjes.

Graffiti die je steeds vaker aantreft in Spanje. 

Ik ben ook zo iemand die graag leuke plekken opzoekt. Ik hou van lange wandelingen in bossen en velden, van gezellige terrasjes en authentieke eethuisjes. En die zijn er in overvloed, ja ook in je eigen streek. De Westhoek, De Kempen, De Vlaamse Ardennen, De Limburgse Fruitstreek (zeker in het voorjaar het bezoeken waard), Het Brugse Ommeland, Het Pajottenland, noem maar op. Soms heb ik zo het idee dat veel mensen het graag ver gaan zoeken, hoe exotischer hoe liever. Maar hun eigen streek niet of amper kennen. En dat is eigenlijk jammer want ik weet dat er dicht bij huis heel wat leuke plekjes zijn die het bezoeken waard zijn. Alleen is het gewoon beter dat ik dat dan op een ander moment doe dan tijdens het Paasweekend of andere drukke momenten. En als je dan zo’n plekje wil bezoeken. Wees dan geen toerist.
Ik herhaal: Wees dan geen toerist!

Ik hoor het je al denken: wat bedoelt hij daar nu mee?
Simpel, wees geen toerist.
Toeristen dat zijn mensen die denken dat het allemaal van hen is. Het is de meest gehoorde klacht over toeristen die ik hier in Nieuwpoort hoor: “Ze peinzen dat ol van under es!”
Toeristen gedragen zich graag als bullebakken. Ze zijn arrogant, luidruchtig en asociaal. Ze parkeren waar het hen uitkomt, maken van hun paretten als ze niet vlug genoeg naar hun zin bedient worden en ze vinden dat de plaatselijke bevolking hen dankbaar zou moeten zijn omdat zij hier hun centen komen uitgeven.
Als er hier in Europa een clichébeeld bestaat over Amerikanen, dan is dat het beeld van zwaarlijvige lawaaimakers in drukke kledij, witte sokken in sandalen, zonnebril en een veel te groot fototoestel. Nu ja, Europeanen gedragen zich anders ook graag als toeristen hoor. We kennen allemaal de verhalen van zatte Britten, luidruchtige Hollanders of arrogante Duitsers op vakantie. Maar zijn wij Belgen dan zo braaf? Het is toch raar dat als mensen op vakantie zijn ze alle vormen van fatsoen of zelfs gezond verstand thuis laten. Nachtlawaai, ordeverstoring, asociaal gedrag en zelfs vechtpartijen. Denk aan de Nederlandse rijkeluiszoontjes die in Knokke de boel op stelten komen zetten, aan de filmpjes van de hopen afval vorig jaar in Oostende, aan de parasolgooiers in Blankenberge, etc. En eens om de zoveel tijd lees je over domme toeristen die hun auto op het strand parkeren en vergeten dat er zo iets bestaat als eb en vloed.
Ewel, dat is toeristengedrag.
En dat is wat ik bedoel met ‘wees geen toerist’.
Wees geen asociaal die denkt dat alles van hem is. Respecteer de rust en de waardigheid van de mensen. Besef dat de mensen in de horeca veel uren kloppen en vaak nog bezig zijn met alles op te ruimen wanneer gij licht beneveld in uw bed kruipt. Dat de winkeliers waar gij uw zondagse pistoletjes gaat halen voor uw brunch in de tuin van je vakantiehuisje al van zes uur ’s morgens in de weer zijn om nog meer mensen zoals gij te bedienen. Vermijdt de drukste dagen en neem als het kan het openbaar vervoer. De kans dat ge vlug parking gaat vinden is ONBESTAANDE, dus laat die auto eens een dagje thuis. Wees beleefd, wees hoffelijk en informeer u over de lokale etiquette. Knip niet met je vinger om de ober te roepen, het is geweten dat je in Frankrijk het risico loopt om gewoon buitengezet te worden. EN TERECHT! Respecteer de uren waarop de keuken open is. 1 tafel = 1 rekening. En leer uw kinderen eerst wat DISCIPLINE voor je vertrekt.
En vooral, verwacht niet dat iedereen uw taal – of Engels – spreekt en leer een paar basiswoorden of zinnen in de lokale taal. Kleed u een beetje deftig…
EN RUIM UW AFVAL OP!

Typisch toeristengedrag! 
STOP DAARMEE!

Houdt rekening met deze punten en de mensen zullen u de volgende keer met open armen ontvangen. Want elke winkelier of horeca uitbater ziet goede klanten graag terugkomen.
Als je regelmatig naar dezelfde plaats terugkomt en in hetzelfde etablissement iets gaat eten of drinken, dan zal de uitbater u herkennen en blij zijn van u terug te zien. Dan bouw je een band op met die mensen. Vroeger hadden hotels en restaurants hun vaste terugkerende klanten. En die mensen werden met open armen ontvangen. Je kwam binnen als gast en je ging terug naar huis als een vriend.
Niet als ‘een toerist’. Maar ALS VRIEND!

Voor Celientje.

Dag Celientje.

Zoals ik enkele maanden geleden voor je zusje deed ga ik nu ook voor jouw een mooie brief schrijven voor je verjaardag. Want ook jij bent vandaag tien jaar geworden.
Tien jaar al huppel jij hier vrolijk rond en dat doe je het liefst met heel veel lawaai.
Kef, kef, kef, kef, kef, kef, kef KEF! KEF! KEF!!!!
Dit is het geluid dat het beste bij je past, tot groot ergernis van de buren (vooral toen je hier nog maar pas was), sommige voorbijgangers en bij momenten ook van ons. Want verdorie, jij kan echt wel behoorlijk veel lawaai maken, weet je dat?
En er was niet alleen dat keffen. Maar je kan ook huilen als een wolfje, ook al doe je dat tegenwoordig niet veel meer. Zoals die ene keer toen ik een foto van je wilde nemen toen je bij een lieve Limburgse dame op schoot mocht. Ik nam de foto en ineens... AWOOEEEE!

En toen liet ze haar wolvenkreetje horen.

Maar wat geeft dat? We zien je graag.
Al van de dag dat je bij ons kwam wonen bracht je vreugde en gezelligheid. Want ook dat is een woord dat zo goed bij je past. Jij kan zo gezellig op je ruggetje liggen met je pootjes hoog in de lucht. Dan kan voor jou de hele wereld de pot op. Zeker als er onder u een zacht kussentje of fleecedekentje ligt.
En bij gezelligheid hoort ook lekker eten, iets wat je al heel vroeg hebt begrepen.
Weet je nog toen je bij ons aankwam kleine Celine? Ik of mijn lieve Christiane (ik weet het niet meer) zette je op de grond om je de gelegenheid te geven om je nieuwe woonst te verkennen. En wat deed je? Je huppelde gezwind naar dat eetbakje waar nog eten in lag van je zusje Cecieleke en… Dat smikkelde en smakkelde je met veel smaak op.
En dan te weten dat we in de kennel een hele lijst meekregen van dingen die wel en nog niet mocht eten. Maar daar trok je je niks van aan en dat hadden we geweten.

De allereerste foto. 
Klein pluisje was je toen. 

Je bent een kleine levensgenieter en dat vind ik zo tof aan jou.
Al huppelend en met kwispelend staartje wandel jij door het leven. Met veel gekef begroet je je hondenvriendjes en ook hondjes die je helemaal niet kent om ze dan te besnuffelen en kusjes (likjes) te geven. Daarom leek het ons beter om jou en je zusje zo snel mogelijk te laten steriliseren, want we willen niet dat er ‘ongelukjes’ van komen.
Sindsdien kunnen we zonder zorgen met jullie buitenkomen zonder bang te moeten zijn dat jullie loopsheid hitsige mannetjes aantrekt. Want de natuur kan je eenmaal niet tegenhouden.

Ik heb de grote zetel helemaal voor mij alleen. 

Kleine Celien. Je bent echt een grappig, lief en sociaal hondje.
Ik zie je nog voor me als kleine puppy. Een snoezig bolletje pluis met donkere oogjes die mij en mijn schatje vol verwachting aankeken. Een grappig huppelmeisje, altijd blij en altijd nieuwgierig. Maar je beet nooit dingen kapot (toch veel minder dan je zusje) en was altijd super aanhankelijk.
Maar je groeide uit tot een flink uit de kluiten gewassen keeshondje. Een stuk groter dan je zusje Cecile en eigenlijk ook een beetje te zwaar, maar ja wat wil je? Met een eetlust zoals jij die hebt.
Wandelen is je lange leven en je geniet zo hard van de wind in je haartjes. Daar waar bij Cecieleke de vermoeidheid al begint toe te slaan als we gaan wandelen, kan jij nog uren doorgaan. Maar eens thuis dan val je als een blok in slaap op je geliefde fleecedekentje of op de leuning van de zetel van het vrouwke. De zetel waar ik altijd zit en waar je zusje altijd op de leuning bij het raam zit, daar durf je niet op. En eigenlijk was je wat op de zetel of op bed springen een beetje een laatbloeiertje. Je aapte hierin vooral Cecieleke na en ik betwijfel of je het zou gedurfd hebben moest je ons enige hondje geweest zijn.
Maar dat zullen wij dus nooit weten.

Met speelzusje Cecile in het mandje. 

Kleine Celine, lief kroelemieke.
Je had het minder moeilijk dan Cecieleke toen ik vorig jaar voor lange tijd in de kliniek lag. Maar toen ik thuiskwam was je daarom niet minder blij en ook jij week niet van mijn zijde toen ik thuis herstelde.
En wat was ik blij dat het wandelen met jullie elke dag een beetje beter en beter ging. En daar geniet ik nu nog meer van dan ooit tevoren. Wandelen, buiten zijn, jullie eens goed laten crossen op het strand of in het park (waar er nu ook een kleine hondenweide is).
Maar net zo goed lekker luieren in de zetel met mijn laptop op schoot en ofwel jou, of je speelzusje naast mij. Af en toe zet ik mijn laptop op tafel en neem ik je op schoot om gezellig te ‘kroelen’. Dan lig je op mijn buik en streel ik je, woel ik door je pelsje en hebben we wat quality time. Of zoals ik het noem ‘een baasje-hondje moment’.

Baasje hondje moment met Celientje. 

Ik hoop kleine Celine, dat je nog heel veel jaartjes bij ons blijft en dat je ons nog veel mag verblijden en verstrooien met je grappige fratsen en dat we nog heel veel speel en kroelmomentjes samen beleven.
Gelukkige verjaardag klein, grappig, kefgraag kroelemieke!
Van je baasje, vrouwke en speelzusje Cecieleke.

Piep! 

Daar is de lente, daar is de zon.

Dag lieve mensen!

Het is lente.
Ok, normaal begint ze pas op 21 maart (ongeveer). Maar wie niet ziet dat de natuur langzaam maar zeker aan het ontwaken is, die is ziende blind of leeft onder een steen.
Het is lente!! Tijd om terug buiten te komen.
Tijd om terug wat vaker onze neus buiten te steken en om wat meer onze benen te strekken.
De vooruitzichten voor de komende dagen zien er zeer goed uit. Zoals je zelf kan zien.

Dat het komende week stukken kouder zal worden mag de pret niet drukken vind ik. Het is nog maar pas maart en het weer gaat in deze periode van het jaar nog regelmatig alle kanten uit. Het kan zelfs nog sneeuwen met Pasen. Hey, wist je dat de kans op een Witte Pasen groter is dan die op een Witte Kerst.
Maartse buien en aprilse grillen weet je wel.

Ach, ik kijk er al helemaal naar uit, echt wel.
En zeker die overgang van winter naar lente vind ik altijd wel iets speciaals. De krokusjes en narcissen die hun kopje opsteken (valt het je ook op dat dit elk jaar weer vroeger gebeurt?). De bomen die beginnen te botten en de vogeltjes die hun  lied alsmaar luider en luider gaan zingen. Zelfs een paar weken terug toen ik op een koude morgen aankwam op mijn werk – nadat ik eerst de rijm van mijn autoruiten moest plakken – en ik de vogeltjes al volop en met veel enthousiasme hoorde fluiten. Toen wist ik het: de lente is in aantocht.
en dat stemde mij hoopvol, echt wel.

Vorig jaar was de lente niet zo fraai.
Zicht vanop de 8ste verdieping van het AZ-Brugge.

Vorig jaar rond deze tijd werd ik geopereerd en moest ik daarna nog anderhalve maand in het ziekenhuis blijven. Weinig genieten van de lente was er dus niet aan. Maar ik weet dat ik niet de enige was die er amper kon van genieten. Want weet ge nog lieve mensen? De lente van vorig jaar.
Een hoogvlieger was het toch niet hé.
Veel te nat, veel te koud en veel te grijs. Ik herinner mij nog de beelden van de renners in de Waalse Pijl die in een felle sneeuwbui en helemaal verkleumt van de kou over de streep reden.

Maar dat was vorig jaar en dus verleden tijd. Ik kijk liever vooruit.
Zeker nu ik me veel beter voel, ik zou niet meteen zeggen ‘beter dan ooit,’ maar toch wel beter dan vorig jaar. En ja dat is een gevoel dat ik koester, een gevoel dat ik wil vasthouden.
Genieten van de dagelijkse wandelingen met mijn hondjes en voelen hoe het beetje bij beetje wat warmer wordt en zien hoe de natuur uit zijn winterslaap ontwaakt. Wat foto’s nemen met mijn smartphone, tussendoor wat rusten op een bankje en een blik werpen op de staalblauwe lucht met hier en daar een vliegtuig op zijn weg van of naar Londen. Allez ja, dat is wat een korte blik op flightradar24.com mij leert. Op dit moment is er eentje op weg van Londen naar Perth in Australië. Have a safe trip mates, denk ik dan.

En dan bedenk ik mij dat terwijl ik daar op dat bankje zit en het geluid hoor van de vogeltjes of en het gemekker, gekakel, gekraai of gebalk van de dieren van de kinderboerderij. Hey, het leven gaat door. Vliegtuigen zetten hun reis verder, mensen zijn aan het werk, kinderen zitten aandachtig in de klas te luisteren of hun oefeningen te maken, in de volkstuintjes wat verder inspecteert er iemand zijn moestuintje en ik schrik op van het gekef van mijn hondjes omdat ze een ander hondje zien dat eveneens met zijn baasje aan het wandelen is.
En dan heb ik dat heerlijke gevoel van ‘sorry mensen, maar ik doe vandaag even niet mee!’
Zeker als je zoals vandaag eens vrijaf bent na heel wat dagen na elkaar te hebben gewerkt. En als dan net op die dag de zon zo uitbundig schrijft is dat nog eens zo heerlijk.
Straks breng ik mijn grote liefde naar het werk, en ik denk dat ik daar een speelmomentje op het strand aan vastkoppel. Altijd leuk voor de hondjes en voor mij het moment om even het hoofd leeg te maken.

Laat ons nog wat wandelen baasje, toe.
Cecieleke en Celientje. 

Liefs.
Miguel.

De terugkeer (slot)

 

Alain fietste door de straten met stevig tempo.
De kleverige motregen negerend sloeg hij een kleine doodlopende straat in. Daar stond een vrijstaand huis met daarnaast een uit hout en golfplaat opgetrokken aanbouwsel.
'The Proud Fighters-vzw' stond er in zwarte letters op een houten plank die op de gevel was vastgetimmerd.
Alain parkeerde zijn fiets tegen het aanbouwsels en keek rond. Op het grasveld naast het aanbouwsels stonden meerdere geparkeerde auto's en uit het bouwwerk klonk ophitsende muziek met veel en snelle beats.
Binnen heerste er een drukte van jewelste. Jonge mannen waren in de boksring of er rond aan het sparren. Anderen waren duchtig in de weer met bokszakken. En nog anderen waren met gewichten aan het trainen of trokken aan bars hun eigen lichaamsgewicht op.
Alain keek rond maar de persoon die hij hebben moest was nergens te zien in het geharrewar van bezwete lijven en in het rond vliegende vuisten.
Eén van de weinige vrouwen zag Alain en hield op met sparren.
"Wacht efkes," zei ze tegen haar partner, waarna ze met stevige tred op Alain afstapte.
"Ey ouwe, bol het ies af jong, dat is hier een privé aangelegenheid," riep de kleine maar gespierde jongedame met blond langszij afgeschoren haar dat ze in een paardenstaart had geknoopt. Haar blauwe ogen leken wel vuur te schieten toen ze voor Alain ging staan en een intimiderende houding aannam.
"Ik had graag Rico De Vuyst gesproken," zei Alain die zich niet onder de indruk toonde.
"De Rico heeft genen tijd nu, afbollen," zei de jonge dame met het behoorlijk afgetrainde lichaam, forse armspieren en goed zichtbare sixpack op de buik.
Alain toonde zijn badge: "Ik ben van de politie," zei Alain. "Ik wil Rico spreken in het kader van een lopend onderzoek.
"Flikken hebben hier al helemaal niks verloren. Afbollen zionistenknechtje! Of ik schop u godverdomme buiten!"
"Smaad aan de politie is strafbaar juffrouw, alsook bedreigingen aan het adres van een rechercheur in functie." zei Alain op rustige toon."
"Godverdoeme opa, hedde gaai aa oorappareilke vergeten in te stekenI" brulde de jongedame in zijn oor. " Afbollen heb ik gezegd! Of denkt ge da 'k nie darref misschien?
Als ge nog nooit slaag gekregen hebt van e vraa, dan zal 't vandaag uwen eerste keer zijn zulle! Kom doar is 't gat van de timmerman!" De jongedame gaf ze Alain een fikse duw. Dan ging er een deur open. Rico De Vuyst, 27 jaar, struise geblokte kerel gekleed in zwart mouwloos hemdje en trainingsbroek liep op Alain af.
"Laat hem Mariska, ik regel het wel," zei hij.
"Ge wilt mij spreken hoofdinspecteur?" vroeg Rico.
"Ja, onder vier ogen als het even kan."
"Broer, dat is wel ne flik hé. Ge gaat u door dat strontvolk toch niet laten kloten zeker?" zei Mariska De Vuyst, jongste telg uit een beruchte familie die het geweld en de louche zaakjes niet schuwde.
"Laat mij dit regelen en hou u bezig met de training reageerde Rico korzelig.

Alain volgde Rico naar het woonhuis, daar had hij van de woonruimte een klein kantoor gemaakt met een bureaumeubel van IKEA waarop een laptop stond en een hele hoop paperassen lagen.
"Hoofdinspecteur Alain Donck. Ik was u verwachtende," zei Rico. Drinkt ge iets? vroeg hij terwijl hij in de keuken de koelkast opentrok en voor zichzelf een energiedrankje uithaalde."
"Koffie," zei hij. "Heet en straf."
"Ge hebt geluk," zei Rico, ons Mariska heeft er net gezet. Die drinkt sloten koffie en haar verloofde nog veel meer. Maar liever dat dan een alcoholdrinker. Wie dat gif aan zijn lippen zet heeft bij 'The Proud Fighters' niets verloren. En er komt nog veel meer dat in onze club taboe zal zijn. Zeker na wat er deze week gebeurde is wordt het hoog tijd om de slechte reputatie die deze club met zich meesleurt voorgoed achter zich te laten. Het tijdperk Marco De Vuyst is voorbij. Het is nu little brother Rico die de lakens uitdeelt, en dat zal de wereld geweten hebben."
"Was je me daarom verwachtende?" vroeg Alain. "Om me dit allemaal te vertellen?"
"Hoofdinspecteur," zei Rico.
"Mijn broer maakte er een potje van met zijn knokploeg. Want dat was het tenslotte, een ordinaire knokploeg. Een verzameling hooligans en halve en hele criminelen die hij liet knokken voor de poen waar hij dan grote sier mee maakte. Of hij huurde ze aan de onderwereld voor allerhande klusjes.
Hier wordt komaf mee gemaakt inspecteur. Mag je gerust weten."
"Goed," zei Alain. Vertel me eens iets wat ik nog niet weet.
"Uw instructeur die vlak voor hij Freddie Yarowa zijn nek brak een sms bericht ontving met de boodschap 'hij wordt vanmiddag opgepakt'.
Vertel daar eens iets over?
Want een gewelddadige ex-paracommando met extreem rechtse sympathieën die op de hoogte wordt gebracht van een politieactie waar op dat moment alleen de commissaris, ikzelf en mijn team van op de hoogte was.
Dat is niet normaal.
Voor mij toch niet."
"U hebt het over Thibault De Bruyne," zei Rico.
"Ja ik heb het over Thibault De Bruyne," herhaalde Alain.
"Lid van The Proud Fighters, net als Kevin Courtois. Mededader van de moord op Freddie Yarowa."
"Hoofdinspecteur," zei Rico.
"Steken jullie niet heel veel werk in het onderzoek naar de stomtoevallige dood van een illegale parasiet die bovendien 'roesgiften' verkocht aan minderjarigen?" vroeg Rico.
"Moord blijft moord, Rico," zei Alain.
"Doodslag.
Het was een stom ongeluk.
Denk dat Thibault u dat wel heeft uitgelegd.
Thibault is een goeie instructeur Hoofdinspecteur, en een nationalist in hart en nieren.
Zoals de meeste jongens hier.
Tenminste deze die mijn charter hebben ondertekend.
Het is te kiezen. Charter ondertekenen en er naar leven. Of een andere club kiezen."
Alain las het charter vluchtig.
-Zich onthouden van alle drugs en andere roesmiddelen inclusief alcohol.
-Een blanco strafregister hebben, of op zijn minst geen nieuwe feiten meer plegen.
-Op je voeding letten, je gewicht in de gaten houden en de principes van 'intermettent fasting' toepassen.
-Zich onthouden van voorhuwelijkse seksuele betrekkingen, of het hebben van seksuele betrekkingen met iemand anders dan uw wettelijke echtgeno(o)(t)e.
Alain fronste zijn wenkbrauwen.
"Is dat niet een beetje erg streng?" vroeg Alain.
"Hoofdinspecteur.
Dit is een nationalistische sportvereniging. Wij willen alleen mensen die het nationalistische en conservatieve gedachtengoed uitdragen.
Wie gehecht is aan een nihilistische of hedonistische levensstijl heeft hier niets te zoeken. Alcohol en respect voor je lichaam gaan niet samen en voorhuwelijkse seks of een te losse seksuele moraal is de reden waarom deze samenleving in een diep moreel verval is verzeild geraakt.
Wij willen de jeugd tonen dat er nog andere zaken zijn in het leven. Zaken waar je veel verder mee geraakt in het leven.
Met soberheid, onthouding en een levenshouding gebaseerd op principes en respect voor uw vaderland en zijn tradities raak je veel verder in het leven. Dat is wat wij 'The Proud Fighters' willen uitdragen."

Alain keek Rico strak aan.
"Rico.
Ik vraag het maar één keer.
Wie stuurde dat bericht naar Thibault?"
"Dat weet ik niet.
Ik leg mijn leden strenge leefregels op, maar ik kan me met de beste wil van de wereld niet bezighouden met de berichten die ze sturen naar elkaar."
Alain schudde het hoofd.
"Dacht ik het niet.
Praatjes, praatjes en nog eens praatjes.
Hoe hou je dit zieltogende en door politie en gerecht veelgeplaagde clubje eigenlijk recht Rico.
Moet toch moeilijk zijn voor een knaap van amper 27 jaar.
Tenzij je ergens iemand hebt die u het handje boven het hoofd houdt. En dan denk ik aan een zeer gekend politicus uit de regio die sinds kort ook lid is van de politieraad en die al eerder aangaf dat hij liever zag dat jonge  mensen wat weerbaarheid kweken in een sportclub dan dat ze heelder dagen rondhangen in gesubsidieerde jeugdhuizen."
"Iemand die een cannabis dealende uitgeprocedeerde als Freddy Yarowa, bijgenaamd Rasta Fred liever kwijt dan rijk is, maar als de dood is voor het feit dat hij wel eens zou kunnen gaan vertellen over wat hij echt weet over de relatie tussen uw broer Marco ex buitenwipper in menig hoerenkeet waaronder de beruchte La Mimosa. En populist Marcel Leliaert.
Daarbij. Kunt ge mij garanderen dat ge echt geen opdracht hebt gekregen van uw broerke in de gevangenis? Er zijn genoeg gangsters die hun zaakjes verder regelen vanuit den bak."
"Kijk Hoofdinspecteur," zei Rico lichtjes geërgerd.
Als ge die toer opgaat, dan is het misschien beter dat ge uw kloten opheft en maakt dat ge hier buiten zijt.
Want zoals ge wel gemerkt hebt zijt ge als flik hier niet erg populair.
Ik heb mijn goeie wil getoond, gooi mijn kaarten op tafel.
Kijk, Marco is zelfs geen lid meer van deze club. Zijn rol is uitgespeeld Hoofdinspecteur.
En toch blijft ge doordrammen en afkomen met allerhande op niets slaande insinuaties.
Sorry, maar dan stopt het voor mij." zei Rico terwijl hij de deur opende.

Alain verliet het kantoor en liep door de trainingszaal.
Hij zag hoe Mariska haar sparringpartner in de steek liet en regelrecht naar een jongeman liep die de trainingszaal binnenstapte, waarna een innige omhelzing en een een passionele tongzoen volgde. In een reflex draaide hij zijn hoofd en liep langs de boksring naar de deur om te maken dat hij zo snel mogelijk buiten was.
Die 'verloofde' van Mariska was niemand minder dan...
BART HOLVOET!!!
Alain fietste naar huis, waar hij zijn jas in een hoek gooide en meteen naar de koffiezet liep.
"Koffie, heet en straf," mompelde hij.
"Ik heb het verdomme nodig nu!"
Alain hoefde nu niet meer te twijfelen.
Wat hij al meteen vermoedde zag hij gewoon voor zijn ogen als bevestigd.
Bart Holvoet is een mol. Een infiltrant. En niet meer of dat bericht.
Kwam gewoon van hem.
Na het drinken van een drietal koppen straffe koffie keerde Alain terug naar het clublokaal van The Proud Fighters, maar ditmaal met zijn fototoestel. Hij verborg zich achter een boom en wachtte geduldig af.
Even later zag hij hoe Bart naar buiten stapte samen met Rico en Mariska.
Ze maakten nog een praatje en daarna nam hij afscheid. Hij gaf Rico een hand en Mariska een zoen op de mond. Waarna hij naar zijn auto liep en wegreed.
Alain hield zijn fototoestel goed vast en glimlachte.
"Ik heb u bij uw kloten betweterke!!!
EN GOED OOK!!!"

De terugkeer 5

 Alain liep het politiebureau in en tikte Bart tegen zijn schouders.

"Gij meekomen," zei hij. Onmiddellijk.
"Waarom?" vroeg Bart verbaasd?
""Omdat ik het u beveel als zijnde uw overste!" snauwde Alain hem toe.
"Woef, woef, woef," deed Bart terwijl hij met gespeelde militaire pas achter Alain liep.
Alain sloot de deur en ging voor Bart staan.
"Waar is uw gsm?" vroeg hij.
"Daar hebt gij geen zaken mee chef," zei Bart die zijn best deed om te doen alsof hij helemaal niet onder de indruk was van Alain zijn manier van doen.
"Oh nee," zei Alain.
"Ik weet uit zeer goede bron dat Thibault De Bruyne getipt werd over de arrestatie van Freddie Yarowa gisteren. Waarna hij meteen zijn huis verliet toen hij dat bericht ontving.
Kijk Bart, voor mij is het heel simpel. Gij kunt maar beter zien dat ge kunt aantonen dat gij op geen enkele manier contact hebt of had met die Thibault De Bruyne. Want bij het minste vermoeden dat ik daarvan heb. Zorg ik ervoor dat ge geen dag langer bij de politie blijft.
Want ik vertrouw u voor geen haar Bart Holvoet.
Moogt ge gerust weten.
En wat je met Sarah van plan was en vooral dat ze door uw toedoen dit team verliet. Dat vergeef ik je nooit Bart Holvoet.
Godverdomse smeerlap!"
Bart keek Alain glimlachend aan.
"Chef komaan. Wat heb ik met Sarah gedaan denk je?
Helemaal niets. Echt niet.
Sarah kon dit werk niet aan.
Is meer iemand voor het werk achter de schermen. Zoeken naar kruidsporen of vingerafdrukken, het afnemen van DNA stalen, analyses maken. Dat soort dingen.
Het enige wat ik heb gedaan is haar voorgesteld om na ons huwelijk thuis te blijven en voor onze toekomstige kinderen te zorgen. En  open kaart gespeeld over hoe ik het gezinsleven zie.
Ja dat is het traditionele gezin met de vrouw die thuisblijft en voor de kinderen zorgt.
Ik ben daar eerlijk in tegenover mijn toekomstige levenspartner, dus ook tegen Sarah.
Maar blijkbaar vond ze dat te beperkend. Erg hoe jonge vrouwen de kop zot gemaakt worden met dat volstrekt idiote idee van buitenshuis werkende en carrière najagende vrouwen.
Of vindt je dat niet erg chef? Dat liberalisme, feminisme en compleet doorgeschoten individualisme deze samenleving tot op de rand van het verval hebben gebracht."
"Genoeg!" riep Alain. "Spaar je politieke prietpraat voor je extreem rechtse vriendjes."
"Als je maar snapt Chef, dat ik gewoon eerlijk was met Sarah. Ze trok haar conclusies en ging. Ze kon niet meer met mij samenwerken. Maar dit is nu eenmaal hoe ik ben. Klinkt het niet Dan botst het.
En met Sarah botste het. Erg als mensen de harde waarheid zo slecht verteren.
Alles moet verbloemd worden. Maar 'sugar coating' is nooit mijn stijl geweest, sorry."
"Ik heb je door Bart Holvoet.
Dat je dat maar gerust weet.
Vroeg of laat ontmasker ik je als een mol en infiltrant. En Marcel Lelieart zal me niet kunnen tegenhouden. Lid van de politieraad of niet."
"Je kan niets bewijzen Chef. NIETS!!!
Ge brengt alleen maar uzelf en uw job in gevaar, alleen al met deze conversatie. Ge beseft dat toch.
Ik kan nu al naar de dienst interne zaken stappen en dan ga je wel je bron moeten prijsgeven. En eerlijk gezegd, daar ben ik echt wel nieuwsgierig naar."
"Gij hebt Thibauld De Bruyne getipt over de nakende arrestatie, waarna hij samen met zijn kompaan Kevin Courtois toesloeg.
Waarom?
Omdat Freddie Yarowa teveel wist over hun praktijken.
Over wat er echt met Yoshi Dobbelaere gebeurd is."
"Wat er echt met Yoshi gebeurd is is toch duidelijk. Heeft met zijn geroddel en zijn lasterpraatjes de verkeerde tegen zich in het harnas gejaagd. En heeft daar een hoge prijs voor betaald. Komt ervan als men de fantasieën van een compleet doorgeslagen junk ernstig gaat nemen.
Hadden ze die knaap gewoon geïnterneerd en in een gesloten afdeling opgesloten had ie nu nog geleefd en was al die drama niet nodig geweest.
Enfin, eigenlijk is het echt wel triest dat eerst zijn eigen zoon moest sterven eer hij inzag hoe die smerige drugs als een kanker in onze stad woekert.
Maar nu wordt er eindelijk actie ondernomen tegen die smeerlapperij en ik sta op de eerste rij om die rotzooi te bestrijden. En jij Chef?"
Trouwens, ik dacht dat de commissaris u opgedragen had om de nodige voorbereidingen te treffen voor die razzia van komende vrijdag."
"Ge kunt gaan Bart," bromde Alain.

Nog dezelfde middag werd Alain bij de commissaris geroepen.
"Waarom neem jij contact op met de onderzoeksrechter voor een bijkomende ondervraging van Thibault De Bruyne en dit zonder mijn medeweten?" vroeg Commissaris Wim Van Marcke kortaf.
"Omdat ik een anonieme tip heb ontvangen Commissaris.
Van iemand die het had over het plotse vertrek van Thibault nadat hij een sms-bericht ontving welks hij luidop herhaalde.
Weet je wat er in dat bericht stond Commissaris?
'Hij wordt vanmidag opgepakt'. En nu moogde gij nekeer drie keer raden wie die 'hij' was.
Wie er zo ongeveer een uur later in de fietsstalling werd doodgemept.
Dat werpt toch een heel ander licht op de zaak nietwaar.
Schiet nog maar weinig over van het verhaaltje van Thibault die kwaad was omdat zijn neefje een psychose overhield aan zijn ongebreidelde cannabisgebruik waaraan Freddie zogezegd schuldig was.
En dat vind ik niet alleen, maar de onderzoeksrechter denkt er eveneens zo over."
"Godverdomme! je bent nog geen twee dagen terug aan de slag en je begint al opnieuw met dat eigengereide gedoe van je," zei de commissaris geërgerd.
"Ja dat is zo. En ik ben niet van plan daarmee te stoppen, wel integendeel.
Denk maar niet dat ik ga buigen als een knipmes voor die Marcel Leliaert en zijn grilletjes," zei Alain.
Je kan Bartje betweter Holvoet zo gek krijgen dat hij onderzoekt a la téte du cliënt, maar voor mij telt er maar één ding. De volledige waarheid. Ik heb altijd al de waarheid als leidraad van mijn onderzoeken genomen.
En dat ga ik blijven doen.
En als flik... Als commissaris.
Zou je me alleen  maar gelijk kunnen geven.
Geef je me nu gelijk commissaris?
Of wil je de ware reden voor de moord op Freddie Yarowa niet weten.
Vindt je ook dat we daar geen moeite moeten steken omdat hij 'maar' een illegaal, 'maar' een ordinaire drugsdealer was?"
"Ok, het is goed, ondervraag hem maar.
Maar de volgende keer ga je eerst langs mij voor je contact opneemt met de onderzoeksrechter.
En ik herinner je eraan dat de razzia van komende vrijdag absolute prioriteit heeft. En ik ga de voorbereidingen er van niet allemaal alleen doen."
Maar voor de commissaris die laatste zin kon afmaken had Alain al lang het bureau verlaten, maar niet zonder de deur met een smak dicht te trekken.

's Anderendaags werd Thibault De Bruyne in de ondervragingsruimte geleid.
"Maak zijn boeien maar los," zei Alain. "Ik heb van hem niets te vrezen."
Thibault zette zich neer, kaarsrecht en strak voor zich uit kijkend.
"Bon, zeg het ne keer. Door wie werd je getipt dat we  Freddie Yarowa zouden oppakken?" vroeg Alain op de man af?
"Pardon?" Vroeg Thibault terwijl hij Alain van top tot teen bekeek en zijn ogen tot speeltjes vernauwden.
"Dacht ge nu echt dat uw verhaaltje zou pakken? Uw neefke die met psychoses zit en dat Freddie daarvoor moest boeten."
"Ik ga nog een keer zeggen wat ik tegen uw collega's heb gezegd. Moesten gulder nekeer stoppen met hier van die bruin apen binnenlaten en al die drugsdealers eens echt straffen. Dan zouden zo'n acties zoals wij deden niet nodig zijn."
Alain schudde zijn hoofd heen en weer.
Nee kameraad.
Nee.
Dit hebt ge niet gedaan uit wraak.
Freddie moest gewoon zwijgen.
Freddie stond gekend voor zijn lange tong en dat maakte dat hij veel vijanden had. Er zijn genoeg lui die het niet graag zagen gebeuren dat hij hier in deze ondervragingsruimte zou belanden.
Hier, bericht verzonden naar uw gsm. 'Hij wordt vanmiddag opgepakt'."
"En dan, krijg zoveel van die berichten die nergens op slaan. Dacht zelfs dat het gewoon abuus was."
"Nee Thibault, nee.
Gij hebt aan uw bezoek laten weten dat ge dringend weg moest, nadat ge dat bericht luidop hebt gelezen. Dat heb ik van mijn tipgever gehoord, en op basis daarvan heb ik uw telefoongegevens laten opvragen. En ja, mijn tipgever had gelijk.
Dit was helemaal geen wraakactie."
"Gij maakt uzelf chanteerbaar dat weet ge toch?"
"Denk niet dat dat terzake doet," antwoordde Alain.
"Ik wordt hier ondervraagt door nen hoerenloper, nooit gedacht dat het zo erg gesteld was met het niveau van ons 'flikkenkorps'."
"De pot verwijt de ketel," kaatste Alain de bal terug.
"Ik ben geen flik, groot verschil."
"Maar gij hebt Deborah wel de deur uit geduwd nadat ge dat berichtje ontving. Moet toch wel heel belangrijk nieuws geweest zijn hé, dat ge een stevige beurt onderbreekt. Denk niet dat dat was omdat ze er niks van bakte hé."

Thibault ging overstag.
"Dieje Freddie moest zwijgen," zei hij.
"Tegen ons."
"Ja.
Rasta-Fred was een fucking viswijf en een vulgaire lasteraar."
"Van wie moest hij zwijgen?"
"Van ons.
Van Kevin en ikzelf.
En van wie nog?"
"Alleen van ons," zei Thibault.
"Ik geloof u niet.
Er zijn er teveel die er baat bij hebben dat Freddie zijn mond hield tegen de politie.
Iemand moet dit alles gecoördineerd hebben en die iemand had naast jullie als uitvoerder ook iemand die op één of andere manier heel goed op de hoogte was van het feit dat wij van plan waren om Freddie te arresteren Want deze actie was zeer geheim en er waren maar een zeer beperkt aantal politiemensen op de hoogte van wat we met Freddie van plan waren."
"Ja, het was een opdracht." zei Thibault.
"Ah, nu komen we ergens.
En wie gaf die opdracht?"
"Hoofdinspecteur, gij moet nu nekeer heel goed luisteren.
Ik ben een nationalist. Geen rat.
Snapt ge.
Ik verraad mijn kameraden niet."
"Dus het kwam uit de hoek van uw extreem rechtse vriendjes. Freddie wist teveel van jullie smeerlapperij is het dat?
Stel u voor een uitgeprocedeerde asielzoeker en ook nog een notoir drugsdealer die dingen van jullie weet.
En dan nog een zwarte.
Een inferieure.
Ein Üntermensch!
Oh nee, dat kan niet zijn hé.
Uitschakelen die hap. Met een welgemikte trap in zijn nek."
"Paar puntjes Hoofdinspecteur.
Wij denken al lang niet meer in termen van über of üntermenschen. Wij gunnen mensen van alle kleur of godsdienst echt wel een plekje onder de zon. En wij vinden dat die het recht te hebben om hun taal te spreken en hun culturele gebruiken uit te oefenen zoveel ze willen. Meer nog, elk volk heeft het recht op zijn eigen cultuur en op zijn soevereiniteit.
Maar dan in hun eigen land.
Zij hebben hier niks te zoeken. En wij hadden destijds niets in Afrika te zoeken.
Zo simpel is het.
En ten tweede. Rasta-Fred moeide zich teveel met zaken die hem helemaal niets aangingen.
En dat maakte mensen kwaad.
Dat hij onze jonge mensen vergiftigde met zijn smerige drugs was nog niet erg genoeg. Moest hij zich moeien met zaken waarvan hij echt geen kloten van af wist."
"Welke zaken?" vroeg Alain.
"Ik heb al teveel gezegd inspecteur, sorry."
"Welke zaken Thibault De Bruyne!" drong Alain aan.
Thibault schuifelde ongemakkelijk op zijn stoel en  keek weg toen Alain hem in de ogen wilde kijken. Hij besefte dat hij teveel had gezegd.
"Wat doet gij daar eigenlijk in dat vechtclubke van Marco en Rico De Vuyst?" vroeg Alain.
"Ik train die gasten. Leer jonge gasten te vechten, zichzelf te verdedigen en aanvallers uit te schakelen. Dankzij dat 'vechtclubke' zoals gij het eufemistisch noemt hebben hier in deze stad  toch nog een paar jonge gasten met wat weerbaarheid in hun lijf. Of moeten het allemaal watjes worden."
"En daar blijft het bij?
Denk het niet hé.
Want de leden van jullie clubke hebben zonder uitzondering een strafblad met vooral veel feiten van slagen en verwondingen. Zijn er daar eigenlijk nog gasten bij zonder stadionverbod. Toch raar dat jullie zo vaak in het hooligan milieu rekruteren hé. En haast allemaal hebben ze banden met extreem rechts en in het bijzonder met Arische Jeugd Vlaanderen."
"Weet ge waarom het gaat in het hooliganisme.
Zien wie de sterkste is en altijd sterker willen zijn dan de tegenstanders.
De dag dat ge last hebt met dat vreemd gespuis, dan gaat ge het u beklagen dat ge geen hooligans in uw vriendenkring hebt.
Want dan volstaat één telefoontje om dat vreemd gespuis op andere gedachten te brengen.
Want wij slaan door.
En we slaan HARD!
En dat weten ze."
"Wel, voor de dag ermee.
Wie gaf u de opdracht om Freddie Yarowa dood te meppen?"
vroeg Alain terwijl hij Thibault recht in  de ogen keek.
"Ik doe beroep op mijn zwijgrecht.
Ik verklik mijn kameraden niet.
Nogmaals, ik ben een nationalist.
GEEN RAT!!!"
"Zoals ge verkiest," zei Alain.
"Allez kom, ge moogt beschikken."
Alain verliet de ondervragingsruimte en liep in het bureau meteen naar de koffiezet.
Koffie heet en straf zei hij. Waarna hij de telefoon van de haak nam en de commissaris belde.
"Wat moet er nog geregeld worden in verband met die razzia?
OK,
Ja, die heb ik doorgenomen.
Ok, dan morgenvroeg nog een laatste keer alles doornemen en morgenmiddag een eerste algemene briefing.
Ja doe ik.
Tot morgen."
Daarna trok hij zijn jas aan. "Ik ben ermee weg mannekes. Tot morgen. Vergeet niet, half negen briefing."
Daarna sloeg hij de deur dicht en wandelde hij het politiebureau uit.

De Terugkeer 4

Alain had zich thuis teruggetrokken in zijn studeerkamer. Veel meer dan de woonkamer was dit de favoriete ruimte in zijn huis. Het is hier dat hij de avonden doorbrengt in zijn leesstoel, eigenlijk een oude schommelstoel die hij ooit op een rommelmarkt kocht.

Met een goed boek en een streep jazz. Alain heeft naast een uitgebreide boekencollectie - zijn studeerkamer is eigenlijk een kleine bibliotheek - ook een heel mooie verzameling jazzplaten.
Maar die avond vinden we hem terug achter het eikenhouten bureau. Zijn geconcentreerde blik gericht op een map vol dossierstukken, krantenknipsels en eigen aantekeningen.
Dan stond hij recht en trok hij het prikbord dat naast het venster stond naar voor en richtte er zijn leeslamp op.
Hij bekeek de foto's en namen, verplaatste enkele foto's en zette er een paar nieuwe bij.
IJsberend zette hij alles op een rijtje.
"Wat wist die Freddie Yarowa?" vroeg Alain zich af.
"Die jongen zijn getuigenissen waren goud waard. En net nu vinden ze hem dood in het station terwijl we allemaal op hem stonden te wachten bij het atheneum. En diezelfde avond stapt die ploert van een Marcel Leliaert doodgemoedereerd naar beneden. En niet veel later komen de twee mannen die we in het vizier hebben zich aanmelden.
En ik wordt uit het onderzoek buitengesloten.
Ik... De hoofdinspecteur.
Denken ze nu echt dat ze met een uil te doen hebben?
Die Marcel Leliaert bemoeit zich wel heel erg met ons korps en met mijn team.
En nu grote acties tegen drugs. Zo toevallig allemaal.
Iemand moet die twee vechtersbazen getipt hebben.
Maar wacht eens?"
Alain plaatste een foto op het prikbord.
Van Bart Holvoet.
Plaatste er een groot vraagteken onder.
"Als ik dit maar eens kon hard maken." dacht hij bij zichzelf.
"Dan heb ik dat armtierig betweterke bij zijn kloten.
Want hoe hij Sarah zo ver kreeg dat ze dit team verliet.
Dat vergeef ik die etter nooit!"

Even later lag Alain in bed.
Kon de slaap niet vatten.
De gebeurtenissen van de dag lagen op zijn maag.
Het vertrek van Sarah.
Hetgeen hij over haar hoorde.
Samen met Daniella. Het verbaasde Alain niet. Sarah leerde Daniella en haar zusje Naomi kennen toen ze als tiener als monitrice geplaatste kinderen begeleide en hen een prettige vakantie bezorgde. Het klikte meteen tussen Sarah en de lieve zorgzame Daniella die als een moederkloek over haar zusje waakte maar er ook was voor de andere jongere kinderen die haar liefdevol Grote Zus noemden.
Later toen ze hier in de stad kwam wonen en zich opgaf als vrijwilligster in het jeugdhuis trof ze Daniella opnieuw en hoorde ze wat er met haar zusje is gebeurd. Dit beroerde Sarah heel erg en niet meer of ze werd een grote steun en toeverlaat voor de jonge Daniella die zich een weg zocht door het leven. En zelfs veel meer.
Daniella overtuigde Sarah ervan om zich niet te schamen voor haar sluimerende bi-gevoelens en op een mooie zomeravond lagen Sarah en Daniella te vrijen in de slaapkamer van Sarah's kleine studiootje met het venster open en stomende reggae door de speakers.
Alain schudde het hoofd.
"Waarom moest ik het toch ook uitmaken?" vroeg hij zich af, zichzelf vervloekend.
"Had ik dat niet gedaan dan zou ze nooit iets zijn begonnen met die etter.
God wat was je toch heerlijk Sarah.
Seks met jou was zo verdomd heerlijk.
Seks.
Waarom verlang ik toch zo hard naar seks?"
Alain betrapte zichzelf erop dat hij zichzelf lag af te rukken.
Nog maar eens.
Hij zag het uur op de klokradio, half één was het.
Hees zichzelf uit bed en trok zijn boxershort aan waarna hij naar de studeerkamer liep waar hij zijn laptop aanzette.
Hij typte enkele gerichte zoekopdrachten en op het scherm verscheen een jonge vrouw.
Helblond haar, helemaal naakt, gezicht geblurd, prachtig ravissant lichaam.
Hij belde naar het nummer.
"Met Deborah, wat kan ik voor u doen?" hoorde hij een zwoele doch zelfverzekerde stem zeggen.
"Is het mogelijk om u nog te boeken voor deze nacht?" vroeg Alain.
"Zeker," zei Deborah. "Mag ik uw naam en adres?"
"Alain Donck, Schipperstraat 24."
"En zou je willen doen? Of wil je dat ik doe?"
"Eens stevig neuken, dat wil ik," zei Alain.
"Ok? Ik ben er over een uurtje is dat goed?"
"Perfect," zei Alain waarna hij inhaakte.
Alain surfte wat doelloos op het internet en zijn oog viel op een artikel over 'een jong aanstormend raptalent'.
Daniella, door de auteur gewoon 'Grote Zus' genoemd. Haar artiestennaam. Maar Alain herkende haar op de foto.
Vrank en vrij keek ze de wereld in met haar donkere ogen.
Eén en al vastberadenheid.

Dan ging de bel, Alain ging open doen maar besefte pas toen Deborah voor hem stond dat hij alleen zijn boxershort aan had.
"Goeie avond. Ik ben Deborah, u had mij geboekt?"
"Euh ja dat klopt zei Alain terwijl hij de deur snel sloot.
Volg me maar naar mijn slaapkamer."
Alain bekeek de jonge vrouw met een begerige blik. Tuurlijk had hij een erectie, die speelde hem al de hele avond parten. Eigenlijk al de hele dag, hij kon zijn ogen niet van die jonge vrouwelijke getuige houden.
Op zijn slaapkamer overhandigde hij haar het verschuldigde bedrag van 150 euro waarna Deborah haar jas en meteen daarna haar topje uittrok.
Wat was ze een prachtvrouw.
Ze zakte door haar knieën en trok Alain zijn boxershort naar beneden.
"Owlaa wat een kanjer," kirde ze zachtjes voor ze hem in haar mond stopte.
"God, hier ben ik zo hard aan toe," zuchtte Alain terwijl hij met volle teugen genoot van Deborahs orale werk.
"Wil je op mij liggen schatje?" vroeg Deborah terwijl ze zich in het bed neervleide nadat ze Alain een condoom om deed. Dit liet Alain zich geen twee keer zeggen. Hij kroop op Deborah en even later leefde hij zich uit op haar

Een half uur later liet hij moe maar voldaan zijn hoofd rusten tussen Deborahs volle ronde appelborsten.
"Heb je genoten schatje?" vroeg Deborah."
"Zeker," zei Alain. "Hier was ik zo hard aan toe."
"Hoe komt het dat je single bent Alain? Zo'n knappe man als jij met met een prachtig huis en vast en zeker ook een goede job."
"Ik ben gehuwd, maar mijn echtgenote is zwaar zorgbehoevend en wilsonbekwaam," antwoordde Alain.
"Ow, da's heftig.
Waarom neem je geen minnares?" vroeg Deborah.
"Dat is toch al lang geen schande meer."
"Ach, heel verhaal," zei Alain.
"Had een relatie met iemand, maar dat sprong af.
En jij?" vroeg hij dan. "Wat is de reden waarom jij je lichaam verkoopt?"
"Kan de centjes goed gebruiken," zei Deborah. Heb mijn diploma journalistiek op zak, maar heb besloten om verder te studeren, criminologie."
"Interresant vak," zei Alain.
"Is het zeker, het past ook bij mijn interesses en ambities. Ik zou graag verslagen schrijven van processen en zo. Misdaad in al zijn facetten, crimineel gedrag, psychopatie en dat soort zaken. Dat interesseert me en intrigeert me geweldig.
Ooit wil ik het maken als schrijver van misdaadthrillers."
"Dat hoor je nu zelden," zei Alain.
"De duistere kantjes van de mens intrigeren me enorm," zei Deborah terwijl haar ogen vuur schoten.
"Dat is ook een tweede reden waarom ik in de prostitutie ben gegaan. Je komt in de meest ondenkbare milieus en ontmoet mannen met de zotste wensen die ge u kunt indenken. Eén van mijn klanten wil dat ik mijn haar in vlechtjes doe en een roze jurk aantrek. "Als ik zo niet aan mijn gerief kom verkracht ik één dezer dagen een kind."
Zegt hij letterlijk hé.
"Zo'n dingen verbazen me echt niet Deborah," zei Alain met diepe zucht.
"Ik ben al vaak genoeg met de duisterste kanten van de mens in aanraking gekomen. En één ding kan ik je wel zeggen. 'Hoe groter geest hoe groter beest'."
"Je bent psycholoog," zei Deborah.
"Nee liefje, ik ben rechercheur."
"Dan loop je toch risico," zei Deborah.
"Waarom?" vroeg Alain.
"Je maakt jezelf chanteerbaar hé Alain.
Wel spannend, heb dat nog niet gehad, ne flik." zei Deborah lichtjes giechelend.
"Drugdealers, gangsters, coke snuivende compleet oversekste fils-a-papa's.
En zelfs rechtse extremisten. Vanmiddag klant gehad, die had op z'n borst 'Mein Ehre Heisst Treue' laten tatoeëren, echt zot.
Het was nen ex-paracommando. Hele rare kwiet, maar een beest in bed, echt waar. Helaas net toen hij mij lekker aan het neuken was ging zijn gsm af. Hij las hardop 'hij wordt vanmidag opgepakt'. Waarna hij me van zich afduwde en zei dat hij er vandoor moet.
Hele rare kwiet, echt."
"Thibault De Bruyne." flapte Alain er ineens uit.
Deborah keek Alain verwonderd aan.
"Ken je die?" vroeg ze verwonderd.
"En of ik hem ken.
Zeer gewelddadig kereltje met zeer extreem gedachtegoed."
"Iets anders," zei Deborah ineens. "Zin in nog een lekkere beurt lekkere vent?"
"Liever niet, zoveel geld heb ik nu ook weer niet."
"Maar ik wil geen geld Alaintje. Dit is 'just for fun' weet je wel. Ik wil soms eens wat meer dan dat kille bandwerk.
Hey, deze meid heeft ook haar gevoelens hoor," zei Deborah terwijl ze Alains penis zachtjes masseerde terwijl ze haar lippen op de zijne drukte.
"Kus me maar lieverd, laat je maar gaan dat ben ik ook van plan nu."
Even later lag hij weer op haar en laaide de passie weer hevig op.