Die ene kerstvakantie 3

 

De dagen gingen voorbij en kerstmis naderde.
Ik begon alsmaar beter om te kunnen met de routine van het vroeg opstaan, het doorwerken en het strakke schema met dingen die gedaan moesten worden.
Sheila prees mij voor mijn vooruitgang, maar haar broer Jason bleef mij met gereserveerdheid en wantrouwen benaderen. Maar Sheila zei dat ik mij dat niet teveel moest aantrekken.
“Jason doet hem harder voorn dan dat ie es,” zei ze.
“Je doet alsof hij even ghoed de boerderij kan leiden of zijn voader, mor je moet zelve nog vele leren wi. En lik dat ie met joen ommeghoat, dat zoe voader zelfs niet tolereren.
En je weet heel ghoed dat ie moet leren om iedereen e kanse te geven.
Mor ja met uzze vorige knecht was dat ook ezo. ’t Was e jeugddelinquent van juuste over de schreve.”
“Van wat?” vroeg ik om dan te beseffen dat ik haar onderbrak.
“De schreve, de Fransche grenze. Die grenze es hier achter e veldslag getrokken en de dorpen hier verderop, Hondschoote, Oost-Cappel, Ghyvelde, Bray Dunes ollemolle oorspronkelijk Vlaamsche dorpen woar dat de meinschen nog generoasjes lange Vlams klapten woaren voorghoed Frans grondgebied. En niemand die uzze mening doarover vroeg. Dat heit lange geknaagd bie de meinschen en ’t gevoel bleef dat die grenze uus werd opgedrongen, zonder dat iemand uzze mening vroeg. Doarom klappen we nog olsang van ‘De Schreve’. Getrokken lik daje e blad papier in tweeën deelt.
Mor Gauthier,” zei Sheila haar betoog verder zettende. “Dat was tot verbazing van moeder e werker en één die rap leerde. Moeder die d’er ook niet mee gediend was droaide bie. Mor Jason bleef mor vasthoedn aan ze vooroordelen.”
“En waarom werkt die Gauthier hier niet meer?” vroeg ik.
“Gho ja, dat was mien schuld.
‘k Woaren zot van die gast die vuuf joar oeder was dan ek.
Als veftienjoarige snotneuze vonden kik nietend opwindender dan die keirel roend me vinger te winden en ghoeste te doen kriegen. Je vond mien ook te joenk hé, mor toch kregen kik hem zo verre dat ie mien langs achter pakte terwijl da ‘k leunde op ’t voorwiel van de tracteur op ne veels te warme zomerdag. Juste terwijl da ‘k kloarkwamn stoeg voader neffest uus.
Ek kreegn huusarrest voe de rest van ’t verlof en Gauthier vloog buutn.”
“Dus gij had seks op uw vijftiende, amai. Ik ben nog maagd,” zei ik.
“Dat moeje ze tied geven. ’t Es beter te wachten en seks t’hein met etwien die echt voe joen wilt ghoan en omgekeerd dan dat ’t teleurstelling es.”
“Je hebt misschien gelijk zei ik.”
We zaten in de schuur waar de tractor stond en bedacht me dat we net op de plek stonden waar Sheila voor het eerst seks had. Ik zag het zo voor me en dacht ineens. “Hey dat mokkel naakt zien moet de max zijn.” Maar ik hield die gedachte voor mezelf en verdreef ze
Sheila keek me aan en glimlachte.
“Kom we ghoan nog e betje deuredoen zekers? De kaboetertjes ghoan ’t nie doen wi,” zei ze terwijl ze hard op mijn been sloeg.

Nu ja ik alleen aan het werk in de stallen en Sheila hielp haar moeder met de voorbereiding van het kerstdiner. Want er zou op kerstavond heel wat familie over de vloer komen en sommigen zouden zelfs blijven slapen. Ik zou met Jason de kamer moeten delen want er zouden een tante en nonkel in de logeerkamer blijven slapen, er werd zelfs al een bed tegen het mijne geschoven.
Vader Johnny werd ontslagen uit het ziekenhuis maar hij moest nog veel rusten. Hij kwam wel eens kijken en zag me bezig.
“Je doet dat ghoed moatje,” zei hij terwijl hij naar me toe liep en mij een schouderklopje gaf.
“Je meug joen oeders ulder vertrouwen nie zo beschamen vent,” zei hij. “Dat es echt ’t domste wat daje als zeune of dochter kan doen.
Ze meen ziender dat ghoed met joen wi. Mor ze zien teleurgesteld.
En dat geldt zeker voe joen voader Ruben.”
“Ik weet het, ik had dit niet mogen doen,” zei ik.
“Je moe nu vooral toogen daje kan deurebietn. Da je kan voortdoen, hoe zwoar dat ’t ook es. Je voader heit schrik daje te weinig karakter heit voe te kunnen standhoeden in de wereld.
Als je olsang te rap opgeeft kom je nauwers we vent, verstoa je dadde?”
“Ik denk het wel,” zei ik.
“Allez ghow doe mo vors je ziet er biekan,” zei Johnny terwijl hij me nog een stevige schouderklop gaf.
Ik begon mij meer en meer thuis te hoeven op deze oude hoeve die al vele generaties in het bezit was van de familie Verdoolaeghe. Kleine hardwerkende boeren die heel hard aan elkaar hingen.
Sheila vertelde over hoe haar grootouders tot aan hun dood in de hoeve bleven wonen en door haar en door haar moeder verzorgd werden tot op het sterfbed toe. Dit ging zo al generaties tot lang voor de Franse revolutie.

’s Avonds na het laatste werk in de stallen waren Sheila en haar moeder nog altijd bezig in de keuken. Jason zat voor de TV en vader lag in de zetel te rusten.
“Kan ik helpen?” vroeg ik aan Sheila en haar moeder. “Ghoed daje da vraagt joengn,” zei moeder Greta. “Kiekt, je meugt die asperges in de hespe rolln,” zei ze. “Drie per stek en de koptjes moeten bloot zien, ghoat dat lukken vent?” vroeg ze.
Ik knikte van ja en wilde aan de slag gaan. Maar Sheila greep mij vast. “Misschien eerst je handen wasschen,” zei ze terwijl ze mij naar de gootsteen duwde.
“Deed ik toch al en heb andere broek en hemd aangetrokken ook.”
“Je kan noois tevele joen handen wasschen vent,” zei ze. “Zeker als je met etenswaren bezig ziet.”
Ik waste mijn handen, Sheila gaf aanwijzingen. “De rug van joen handen ook, en ook hiertusschen.
Jamoja, ‘k hein dat ol geleerd van de thuusverpleegster die mien grootoeders kwam verplegen wi. Die heit uus ’t belang van handhygiëne echt d’erin gestampt.”
Dan ging ik aan de slag. Het werd gezellig in de keuken en er werd honderduit gepraat, gelachen en grapjes gemaakt. Het ijs brak definitief en ik voelde mij hier echt welkom. Ik werkte zo goed mogelijk door want ik wilde hen niet teleurstellen. Moeder Greta stond achter mij en knikte tevreden. “Dat es tenminsten werken se. Doeje dat gheiren werken in de keuken.”
“Ja, maar niet zoals afgelopen zomer in die taverne in Oostduinkerke,” zei ik. Het werk deed ik er graag, maar de bazen en sommige personeelsleden waren een nachtmerrie.”
Sheila vertelde wat ik haar al had vertelt. En moeder Greta begreep.
“Ja aje zukke diengn meemakt verstoan ‘k daje weg wilt,” zei ze.
Nadat het werk klaar was en we met z’n drieën de afwas deden kwam Jason slaapwel zeggen. Hij gaf zijn moeder en zuster een kus en dan vermaande Moeder Greta hem. “D’er es hier nog etwien wi.”
“Slaapwel Ruben,” zei hij waarna hij wilde naar zijn kamer gaan.
“Komt ekeer hier,” zei Moeder Greta waarna ze hem duidelijk maakte dat hij mij met respect moet behandelen en ophouden met te doen alsof hij hier de baas was.
“Voader es boas hier op de boerhofstee, en niemand anders. Aje wilt de boas zien zoekt een eigen boerhofstee en betaalt toen ook olle rekeningen zelve. J’eit hoort hé veugel,”
Jason droop af en sloot de deur. “Wiender zien toen ook ghoan slapen, hé vent,’ zei Sheila.
“Want ’t es morgen were vroeg dag hé.”
We gingen naar boven en ik trok mijn pyama aan om in mijn nest te kruipen. Maar dan ging de deur open.
“Kom je nie efkes bie mien? Betje babbeln en zo,” vroeg Sheila.
Ja dat wilde ik wel en even later zaten we op bed de stereo stond op een net hoorbaar volume en het enige licht kwam van het nachtlampje. Sheila had een stereo op haar kamer, en ernaast een uitpuilende kast vol CD’s. Ook had ze rekken en kasten met boeken. Ook op haar bed en haar nachttafeltje lag het vol met boeken.
“Leest gij zoveel?” vroeg ik.
“’t Es ’t liefste wat dan ‘k doen,” zei Sheila.
“Beter dan die stomme televiesje, pfff dat trekt toch ol op nietend. Zeker die Vlaamsche series nie. Of ol die stomme quizjes. Hier ken je dadde?” zei Sheila terwijl ze warempel een boek van Jef Geeraerts op mijn schoot gooide.
“Die schrijver zijn naam heb ik wel eens gehoord. Maar eigenlijk ben ik niet zo’n boekenlezer. Ja stripverhalen of magazines over skaten. Soms teken ik ook zelf, of schrijf ik teksten en scenario’s en zo.”
“Ewel, toch e reden om meer te lezen. Dat verbetert je woordenschat, verruimt je weireld en je doet massa’s nieuwe ideeën op.”
“Moet al boeken lezen voor ’t school. Volgende maand heb ik weer een boekbespreking.
Vind dat eigenlijk mega saai, echt.”
“Die boekbespreking ja, dat es deurebietn hé.
Mor ’t lezen zelve. Die microbe hein ‘k overgekregen van iemand die mien heel dierboar es,” zei Sheila terwijl ze een ingekaderde foto van haar nachtkastje nam en die op mijn schoot legde. Ik zag de foto van een guitig meisje met donkerblond haar en speelse sproetjes die met een licht ondeugende glimlach in de camera keek.
“Kathy,” zei Sheila met een snik in haar stem.
“Thope hein wiender vele gelezen, hier in ’t bedde of bien eur in ’t bedde. Elk een hoofdstuk.
In ’t begin vele griezelverhalen, lekker spannend. Loater ook andere, meer serieuze boeken. Boeken van verre boven uzze leeftijd. Of we lazen boeken thuis en vertelden doarover op weg naar ’t schole en terug.
Och Kathy moksje,” zei ze terwijl een traan over haar wangen liep.
“Is er iets met Kathy gebeurd?” Vroeg ik terwijl ik over haar rug wreef.
Sheila keek mij aan en vertelde over die ene dag dat ze te laat thuis vertrok en Kathy niet op de plaats van afspraak zag staan. Die dag verdween Kathy spoorloos.
Sheila was ontroostbaar en voelde zich schuldig, en nam de schuld van haar verdwijning op zich. Had ze zich niet overslapen, dan was Kathy verdwenen, zo zei ze. Maar haar ouders en nog meer de ouders van Kathy praatten dit uit haar hoofd. Sheila wilde toch iets terugdoen en organiseerde een zoektocht. Die zoektocht kwam op TV en de toen elfjarige Sheila gaf zelfs een interview.
Huilend hield ze de foto van Kathy in haar handen. Ik trok haar dichter en wreef zacht over haar rug.
Ik hield op toen ze de foto opnieuw weglegde.
“Doe mo vors wi,” zei Sheila.
“Da’s zalig wat daje deed.”
“Bedoel je dit?” vroeg ik terwijl ik opnieuw over haar rug wreef.
“Jaaa, zalig vent, echt.”
Ze keek mij aan, met een zachte glimlach.
“Ghie ziet e toffe gast,” zei ze.
Ze lachte haar tanden bloot en keek me aan met haar prachtige staalblauwe ogen. Ze legde haar hand op mijn dij.
“En ’t es gheistig babbeln met joen.”
“D’er zien nie vele ghin gasten met wien daje e gesprek op niveau ku voeren.”
“Ik doe mijn best, en dit is een heel prettig gesprek over de dingen die we leuk vinden.”
“Ach weet je? De meeste gasten hier kunn’n alleine mo babbeln over voetbal, auto’s, brommers en voe de reste es ’t ol vulle klaps en denigrerend doen na de meisjes.
Ze peinzen dat dat stoer es, mor ek knappen doar serieus op of. Etwad in je koptje hein meug wel wi aje als gast meer wilt mé mien.”
“En jij denkt dat ik iets in mijn kopke heb?” vroeg ik.
“Nee Ruben, ek peinzen dat niet.
Ek zien dat zeker,” zei Sheila terwijl ze haar arm rond mijn hals sloeg en dichter trok.
Waarna ze mij een zachte zoen op de mond gaf.
“Ghoa nu mor nog e betje ghoan slapen, ’t es morgen vroeg dag,” zei ze dan terwijl ze speels door mijn haren woelde.
Een uur later was ik nog altijd klaarwakker en keek ik naar het raam waar ik het helder witte maanlicht naar binnen zag schijnen, welks versterkt werd door de sneeuw die er lag.
Die kus van Sheila, die blik in haar ogen, haar lieve zachte stem.
Ik kon het niet uit mijn hoofd zetten.

Die ene kerstvakantie 2

Ik werd wakker en voelde hoe de warmte van mijn donsdeken ineens werd weggerukt en ik alleen nog de kilte van de onverwarmde kamer voelde.
“Kom vent, opstoan. Ghoa je zere ghoan woasschen en aankleden, te zessenhoalf ontbijt en ghin minuute loater,” zei Sheila kordaat.
Ze had haar slaapkleed nog aan, daaronder zag ik haar gestroomlijnde lichaam en haar borsten die ze fier vooruitstak. Ik bedacht me dat die meid er best mocht wezen. Maar ik borg mijn fantasieën snel weg. “Die meid is niets voor u Ruben,” vermaande ik mezelf.
Ik waste me aan de wastafel in mijn kamer en trok mijn kleren aan. Toen ik in de keuken kwam werd er al snel een bord met spek met eieren voor mijn neus gezet. Het rook heerlijk en die eieren zagen zo diep geel bijna oranje. Dit moesten wel scharreleieren zijn. Net zoals de eieren die we soms krijgen van onze buurman. Die zien ook zo donkergeel.
“Bon,” zei Moeder Greta. “Ek ghoan sebiet mé voader na de klinieke. Ghiender zorgt dat ’t werk gedoan es. Koeien melken, zwiens en kiekens eten geevn, de peirden roskammen, en Sheila, ’t Ghoa joen toer zien voe te maken da ’t eten op tafel stoat wi. Kiekebilln met appelmoes – ’t zit er nog in de diepvries – en patatten. Ghoat dat lukken meid?”
“Mo tuurlijk moedertje,” zei Sheila. Waarna vader en moeder afscheid namen.
“Zorgt ghoed voe de boerhofstee,” zei vader.
"’t Es thopen dat voader were thuus es tegen de kerstdag,” zei Sheila.
“Tuurlijk wel,” zei Jason. Die dokteurs kunn’n vele wi den dag van vandaaghe.”

Dan gaf Jason mij een por. “Kom vent, tied voor an de slag te ghoan.”
“Mijn bord is nog niet leeg!” Protesteerde ik.
“Betje rapper eten vent, ’t werk wacht niet wi. Kom eerst de koeien,” legde Jason er meteen de pees in.
“Ey Jason, rustig an hé vent,” reageerde Sheila terwijl ze haar broer met een striemende blik aankeek.
“Jaja,” zei Jason terwijl hij met een knik aangaf om hem te volgen.
Het was verrekt koud. Kouder dan gisterenavond. Er lag overal rijp en de plassen op het erf waren bevroren.
“D’er hangt sneeuw in de lucht,” zei Jason. “Smoet mo je kitten, we ghoan meugen sneeuw ruumn sebiet.  Wet je wadde? Pakt mor ol ’t strooizoet en de schuppe in de schuure. En smiet mor heel ’t erf vul met zout. We wiln nie dat er ier iemand ze benen breekt.”
Ik liep de stal in en zocht naar het strooizout. Ik keek af en toe naar de geopende schuurpoort of Jason er niet aankwam, want als het te lang duurde naar zijn zin zou hij weer uitvliegen. Maar ik vond al snel een emmer met daarop in koeien van letters ‘strooizout’ erop en ernaast een grote schop. Even later schepte ik het zout op de schop en strooide het over het erf uit. Ik werkte zo snel mogelijk, en vond het stiekem jammer dat ik niet met Sheila mocht helpen.
De wind wakkerde aan en blies in mijn gezicht. Ik hoopte dat de sneeuw nog wat zou uitblijven, want het was zo al moeilijk genoeg om te wennen aan het harde werk op deze kleine familiale boerderij.
Eens klaar met het zout strooien liep ik naar de stal waar Jason me kortaf opdroeg om de koeienmest te verzamelen en daarna alles schoon te spuiten.
Ik werkte hard, maar begon stillaan te balen van heel de tijd maar te moeten werken zonder ook een momentje voor mezelf. Waarom wil iedereen dat ik mij met dat soort zaken bezig hou? Dat ik mij de hele dag loop af te jakkeren? Een moment voor mezelf, niet altijd mezelf moeten afbeulen. Is dat nu zoveel gevraagd?”
“Kom vent doe vors ’t werk wacht!” hoorde ik Jason zeggen. Hij stond achter mij met zijn handen in zijn heupen. Zijn benen wijdt uit elkaar en zijn striemende blik in mijn richting. Ik versnelde mijn tempo en deponeerde de mest op de mesthoop. Daarna spoot ik alles schoon en ging ik er nog eens over met de schuurborstel. Daarna moest ik de troggen met voeder voor de koeien vullen. De dieren storten zich meteen op hun verse voer.
Daarna hetzelfde in de varkensstal, hier werd de mest in een speciale citerne bewaard en ook hier moest alles brandschoon zijn. Hier bestond de vloer uit tegels en die moesten geschuurd worden.
En ook hier hield Jason mij de hele tijd in de gaten met zijn stuurse minachtende blik.
Dan kwam Sheila langs, net als haar broer droeg ze een ruitjeshemd en daarover een dikke jas, een oude jeansbroek die dienst deed als werkbroek en een koppel degelijke laarzen tot net onder de knie. Dat vader aandrong om oude kleren in te pakken en zeker mijn laarzen niet te vergeten deed mij al vermoeden dat ik hier terecht zou komen.
“En gastjes ghoat het e betje?” vroeg ze.
“D’er es nog vele schaafwerk an uzze logé wi,” zei Jason.
“’t Ghoat nippe zien om voe de noene gereed te zien.”
“De kiekens kunnen wachten tot achter ’t eten. Misschien kuje Ruben meepakken aje ’t tarweveld ghoat omploegen.”
“Dat ghoan ‘k wil alleine doen. Lat hem nu mor de kiekens doen en de boel in ’t kiekenkot proper maken. Dat ghoa vele beter zien.”
“Jason,” zei Sheila. “Als ie d’er ghin ghoeste meer in heit hé, komt het nooit meer ghoed tusschen Ruben en zien voader en vliegt ie buutn.”
“Es dat uus fucking probleem?” riep Jason ineens uit!
“Nie alleine volt ol ’t werk ier op uzze nekke omwille van die operoasje van pa. We meugen hier nu nog babysit speeln voe diene sukkelaore ook. Je ku ghodverdomme nog ghin bustel vasthoedn de ghodverdomsche pezewever. Allez kom vent, makt daje in ’t kiekenkot ziet of ‘k schuppen je d’er naartoe.”
“Nu es ’t genoeg!” riep Sheila.
“Ghie makt daje in je tracteur zit en koelt doar mor e betje of,” zei ze kordaat.
“En ghie begunt ol met olles proper te maken in ’t kiekenkot. Ek kom straks efkes bie joen langs,” vervolgde Sheila.

Ik ging naar het kippenhok. Daar brak ik. Ik zette me op een houten constructie die diende als speeltuig voor de kippen en barstte in tranen uit.
Ik wist even niet waaraan of waaraf, alleen dat ik de boel voor mezelf ferm verkloot had en die mensen hier vooral tot last was.
Dan voelde ik een zachte hand op mijn schouders.
“Moatje,” hoorde ik de zachte stem van Sheila zeggen. Ze trok me dicht tegen zich aan en woelde door mijn haren. Ik de verte hoorde ik de tractor waarmee Jason naar het tarweveld reed.
“Vertelt ekeje, wat es ’t er zo scheef gelopen tusschen joen en joen voader dat ie joen wilt buutnsmieten?”
“Ik heb gewoon alles verkloot. Mijn studies, ik weet gewoon niet welke richting ik wil volgen. Ik ben begonnen in het ASO. Moderne talen, handelswetenschappen, verkoop. Het lag me allemaal niet.
Dan technisch, ook daar lagen de vakken me echt niet.
Dan probeerde pa mij warm te maken voor handenarbeid en hij overtuigde een vriend die een schrijnwerkerij had om daar aan de slag te gaan.”
“Mor dat deje ook nie geiren.”
“Jawel maar…
Ik trok liever op met mijn maten. Ik liet me door hen onder druk zetten. Toen van mij verwacht werd dat ik in de schrijnwerkerij zat, zat ik met mijn maten op de skateramp of trok ik met hen door de stad, wat rondhangen, kloterij uithalen. Tot mijn maten en ik in aanraking kwamen met de politie en die mij thuis hebben afgezet. Ja toen zat het er serieus op natuurlijk.”
“Ai!” zei Sheila. “Dat mocht je dus echt nie gedoan hein hé vent.
Nooit het vertrouwen van joen ouders beschamen,” zei ze terwijl ze mij berispend aankeek.
“Je kan in de clinch liggen met je ouwelui. Mé sloande deuren naar je kamer gaan of een keer ghoed tegen de groend stampen. ‘k Hein dat ook ollemolle ghedoan wi, zie mor zeker.
Mor diengn in den duuk doen, liegen, ulder vertrouwen beschamen.
Dat is niet alleine heel lelijk en gemeen. Maar je brengt daarmee nog ’t meest van ol joen eigen in de miserie.
Hey, je pa en ma doen zovele voe joen. Ze zorgen voor e veilig nest, een warm bedde, eten op tafel en ze betalen joen rekening d’er nog ekeje bovenop. Dus e klein beetje respect es dus nie tevele gevraag hé.
Eerbied voe je voader en je moeder. Hoe hard daze ook zagen en hoe moeilijk da ze ’t joen maken.
Je moet dat olsang hier in je koptje hoedn. Je moaten zien vervangbaar. Mor den dag dat jouw ouders er niet meer zijn. Dan ga je een leegte voelen die met niets anders te vergelijken is.
Ik had dat bij mijn grootouders die ik tot aan hun dood verzorgde en hun dood veroorzaakte bij mij al een diepe leegte. Wat gaat dat zijn als ik mijn ouders verlies?
Mijn grootvader zei het me zelf al. “Hoedt je voader en moeder olsang in ere Sheila. Ze zien d’er mor vor e korten tied.”
Dat hein ‘k nooit vergeten. Nooit!”
“Daarmee! Ik heb het gewoon allemaal verkloot, enkel en alleen omdat ik mijn zin wilde doen. Omdat ik liever tekende en teksten schreef in plaats van mijn huiswerk te maken. Omdat ik liever optrok met mijn maten in plaats van aan het werk te zijn in die schrijnwerkerij.
Daarmee dat vader en moeder me niet geloofde toen ik hen wilde duidelijk maken waarom ik na een week al de brui gaf aan die vakantiejob in Oostduinkerke.
Pa gooide gewoon de telefoon dicht toen ik belde om mij te komen halen.
Telkens opnieuw, zonder dat ik de kans krijg om iets te zeggen. Ik hoorde hem nog zeggen ‘die snotneus stelt zich weer aan’.
Maar ik kon daar echt geen minuut langer blijven  bij die zotte alcolieker van een baas en dat hysterische wijf van hem. Dus heb ik maar mijn sporttas met spullen genomen en na enkele dagen aan zee te hebben verbleven, onder andere bij een goeie maat die daar ook een vakantiejob deed en met anderen een appartement deelde, keerde ik dan maar met tram en trein terug naar huis. Zonder geld had ik geen enkele keuze dan zwartrijden.
Maar ik werd betrapt en was zo dom om met die conducteur in discussie te gaan. Politietussenkomst en die hebben mij thuis afgezet, waarna de hel pas goed losbarstte.”
Tranen liepen over mijn wangen terwijl ik mijn verhaal deed.
“Ja, als je eine keir ’t vertrouwen van je ouders schendt,” zei Sheila.
“Ik zou zo graag hun vertrouwen terugwinnen en bewijzen dat ik echt wel mijn leven richting wil geven en dat ik kan doorzetten en ergens voor gaan.”
“En ek ghoan joen doarbie helpen,” zei Sheila terwijl ze mij een tedere knuffel gaf, waarna ze mij aankeek en mij… Warempel op de mond kuste.
Haar warme lippen tegen de mijne terwijl ze door mijn haren woelde. Daarna keek ze mij recht in de ogen met die staalblauwe kijkers van haar. Ik wist niet wat mij overkwam en had een joekel van een stijve in mijn broek.
“Allez kom, nu aan de slag, ek ghoan an ’t eten begun,” zei ze dan om mij met mijn twee voeten terug op de grond te zetten

Die ene kerstvakantie.

 

Ik weet nog goed, het was die ene winter. Misschien de laatste winter waarvan ik me herinner dat het een echte winter was.
Niemand zag het aankomen. November en de eerste helft van december waren veel te zacht voor de tijd van het jaar. Maar dan zo rond de zeventiende december werd het plots kouder met nachtvorst en gladde wegen en in de Ardennen het eerste pak sneeuw terwijl men het in ‘Laag en Midden België’ – zo werd dat toen nog genoemd – met wat plakkerige smeltende sneeuw moest doen.
Ik. Ik was zeventien, had lak aan de school en de relatie met mijn ouders diep onder het vriespunt.
Ik hing vooral rond in het jeugdhuis waar ik glazen spoelde en pinten tapte in ruil voor wat  bierbonnetjes en in de zomer op de skateramp.
Vader noemde mij een nietsnut en een ‘halve vent’. Hij kon het niet verkroppen dat ik afgelopen zomer al na anderhalve week de deur achter mij dichttrok op mijn vakantiejob aan zee. “Ne gast die niet kan doorwerken en doorbijten is genen echte vent. Gij zijt een grote teleurstelling en een mislukkeling. Rondlummelen en uw tijd verdoen da’s al wat dat gij kunt. Maakt dat ge van onder mijn ogen zijt.
Zoekt u maar al een ander onderkomen want eens ge achttien zijt vliegt ge. Ik moet geen tamzakken onder mijn dak!”
Ik baalde, voelde alleen nog haat en frustratie. Ik stond echt op ontploffen. Ik haatte mijn ouders, vooral mijn vader. Maar ook mijn moeder stelde mij zwaar teleur. Die bleef dan weer doordrammen over mijn schoolresultaten.
Zonet deed ze het weer. Wat mij niet verwonderde, want ik had net mijn rapport van het eerste trimester gekregen en dat was echt niet goed.
“Als ge niet graag keukenwerk of andere handarbeid doet dan gaat ge echt wel moeten maken dat ge beter uw best doet op school jongen. Want zonder inspanning gaat het echt niet lukken hoor.”
Is dat alles wat gij kunt zeggen wierp ik op. Ik heb al honderd keer gezegd wat er daar in die keuken gebeurd is, en nog geloven jullie mij niet!” Waarna ik naar mijn kamer ging en daar de deur met een smak dichtsloeg, waarna ik mijn CD van Osdorp Posse afspeelde met het volume op maximum.
Ik had echt de pest aan alles.
Ach, eigenlijk had ik vooral nood aan een goed gesprek. Aan iemand die zei ‘kop op gast, het komt allemaal wel goed.”
Maar niemand gunde mij dat. Ik kreeg alleen op mijn kop thuis en op school en nog het meest van al  afgelopen zomer in die tearoom waar een tirannieke dronkaard van een baas mij constant liep af te  blaffen in de keuken en schold mij uit voor ‘leeghoard, trage lul, papzak’ en meer van dat fraais. Hij noemde mij: ‘e verwende leegloper uut ’t binnenland’.
Tot die keer dat hij een groot koksmes achter mijn hoofd slingerde. Dat was voor mij de druppel.
Dat dit tot zo’n hard conflict met mijn vader zou leiden had ik nooit gedacht.
Al wist ik wel dat dat niet de oorzaak was, maar iets wat ik het jaar voordien had uitgevreten. En nee, dat was niet schoon van mij.

Vader kwam binnen en trok de stekker van mijn stereo uit.
“Wat gaat het zijn godverdomse leegganger? Gaat ge nu echt dit huis en de straat blijven terroriseren met uw ketelmuziek?” Hij trok me bij de haren en keek met een blik vol haat en minachting.
Hij gooide me op bed en stond voor mij.
“Luister eens hier Ruben,” zei hij.
Als ge niet wilt dat ik u op uw achttiende verjaardag gelijk een hond op straat smijt. Dan pakt ge nu uw sporttas die bovenop uw kleerkast ligt en steekt ge daar voldoende kleren in voor de hele kerstvakantie. En ge maakt dat ge binnen het kwartier in de garage staat. Oh en vergeet uw rubberen laarzen niet, ge gaat ze heel hard nodig hebben
“Waar gaan we naartoe?” vroeg ik.
“Waar dat gij naartoe gaat?
Dat gaat ge wel zien kameraad. Dat gaat ge wel zien.
Kom begint er maar aan uw tijd is al aan het ingaan hé!”
Ik besefte dat ik weinig keuze had. En eerlijk gezegd had ik al een vermoeden.
Even later zat ik naast vader in de auto, hij zij de hele rit lang geen woord.
Hij hield er een stevige vaart op na, gelukkig werd er in de jaren negentig nog niet zo hard gecontroleerd op snelheid en zo.
We reden de snelweg af in Veurne om dan door te rijden tot het plaatsje Bulskamp.
Daar stopten we bij een oude hoeve. Een witgekalkt woonhuis met schuren en stallingen en een erf dat er heel proper bijlag, de mesthoop, de koeien die we hoorden loeien terwijl vader het portier opensloeg. Hij droeg me op om mijn sporttas uit de kofferruimte te halen en intussen stonden de hoevebewoners ons in het deurgat op te wachten.
Johnny Verdoolaeghe, en zijn echtgenote Greta en hun twee kinderen Jason en Sheila.
Johnny begroette mij met een warme handdruk. “Zieje ghie die joengn die uus een handje komt helpen best da kik na de klinieke moeten?” zei hij.
“Ja, en leg er maar goed de pees op. Hij moet eens gaan leren wat hard werken is.”
Nadat vader afscheid nam en wegreed volgde ik het gezin Verdoolaeghe naar binnen. Moeder Gerda droeg haar dochter Sheila op om mijn kamer te wijzen en ‘mij te installeren’.
Sheila toonde mij mijn kamer. Een sober ingerichte kamer met een oud bed dat nog moet opgemaakt worden, en een oude kleerkast en een klein  bureaumeubel. Er hing ouderwets behangpapier aan de muren en de ramen waren hier nog uit enkel glas wat je meteen voelde.
Sheila toonde waar ik mijn kleren kon rangschikken en hoe ik mijn bed moest opmaken, maar ik moest het wel doen op haar aanwijzingen. En dat ze geen gemakkelijke was mocht ik meteen ondervinden. Had vader het op een akkoordje gegooid met het landbouwersgezin waar hij als vertegenwoordiger van een groot melkdistributiebedrijf vaak langsgaat voor prijsonderhandelingen en dat soort dingen.
“Mo je doet dat toch ezo nie,” riep Sheila kwaad uit terwijl ze de beddenlakens uit mijn handen ritste en op de grond gooide.
“Es ’t je mamaatje die je bedje opmakt misschien? Komaan recht je rug, pakt die beddenlakens en opnieuw. En je weet hoe daje nie moet doen hé. Kom toogde keje dat je iets kan wi.”
Ik begon opnieuw en hield de striemende blik van Sheila in het oog.
Wat stoa je doar te beven op je poten? Kom doe vors te zessen worden we aan tafel verwacht en ghin minute loater. Allez, ‘k zeggen toch nietend, dat wilt zeggen da je ’t ghoed doet.”
Ik deed verder. Toen ik het laken op de deken plooide zoals ik dat van mijn moeder leerde griste Sheila weer het laken uit mijn handen.
Ruben! Je was zo ghoed bezig. Woarom verkloot je ’t deure dat laken ezo te plooi’n?
Als er iemand die kamer binnenkomt en die persoon ziet dat? Wat voor een indruk geeft dat.
E opgemakt bedde moet EFFEN zien!
Kom dat laatste opnieuw en doe mor vors.
Ik plooide het bed zo glad mogelijk.
Daarna opende Sheila de deur en sloeg ze mijn hand over mijn schouder. “Ghow ’t es ghoed,” zei ze.
Kom zere aan tafel, want straks es ’t er nog vele werk.”
Nu nog?” vroeg ik.
“’t Werk op e boerhofstee es nooit gedoan Ruben. ’t Es hier ’t ministerie nie wi.”
We gingen aan tafel, we aten varkenskotelet met boontjes en aardappelen. Het vlees smaakte heerlijk.
“E zwientje van de boerhofstee hé,” zei Moeder Gerda. “Zelve opgekweekt en vetgemest, en de patatten en boontjes komen van uus eigen veld.”

Ik at met smaak maar daarna moesten we al meteen terug aan de slag. Koeien melken, zo’n 150 stuks. Gelukkig  verliep het melken mechanisch. Maar de stukken moesten wel nog aan de uiers worden vastgemaakt. Dat was een heel gedoe, en weer corrigeerde Sheila mij op gestrenge wijze, maar ik had het gelukkig al vlug onder de knie.
Daarna duwde ze een borstel in de hand.
“Allez kom!” zei ze. “De stal uutvaagn. Je ziet toch dat dat hier vul met stof, stro en voederkorrels ligt. En aje hiermee klaar ziet meug je vanachter de mest wegspuiten met de lanse en proper schuren met de schuurbustel.”
Ik begon het middenpad te borstelen. Sheila begon de eerste koeien te ontkoppelen van de melkmachine. Nu kwam haar broer Jason naar mij toe.
“Ey keirel, an dat tempo zieje morgenuchtend nog nie kloar,” zei hij terwijl hij de borstel uit mijn handen rukte.
Hij begon met snelle bewegingen het vuil bijéén te keren. “Kiekt keirel zieje dadde? Ezo moeie busteln. Joen rug en klein beetje plooien, betje duwn met joen handn op die bustelsteirt en buzze geven. Hoor je dat keirel! Buzze geven moeie doen. Moe of nie moe, zeer of ghin zeer. Deuredoen.
Zieje e vent of zie j’een schutteldoek!” siste Jason die mij duidelijk niet moest hebben. Ik zag de minachting in zijn ogen, terwijl hij verwoed borstelde.
“Kom vent ’t es nu an joen. En gelijk ek dat deejn hé zeg!”
Ik borstelde zo goed en kwaad als ik kon zoals Jason dat deed. Hij hield me strak in het oog dus ik mocht maar beter niet verslappen.
In iets meer dan tien minuten tijd had ik het middenpad al geborsteld, dan verwisselde ik de keerborstel met de schuurborstel en sloot ik de waterslang aan. Ik spoot de koeienmest van tussen de greppel en zo de afvoerput in . Ik probeerde zo snel mogelijk te werken. “Deuredoen hé kerel!” Hoorde ik Jason in de achtergrond roepen. Daarna schuurde ik alles zo proper mogelijk.
Jason keurde mijn werk, ook Sheila kwam erbij.
“En broere wat peins je?”
“D’er es nog vele werk wi voe van hem een echte werker te maken.
Kom je kriegt nog een herkansinge, begunt mor aan den andere kant.”
Sheila nam haar broer apart.
“Ey Jason, ziet ekeje zo hard nie voe die joengn hé zeg. ’t Es ol erg genoeg dat ie hier moet zien omdat ze voader hem voe de keuze gesteld heit.”
“Als die keirel niet wilt leren daje niet olsang joen kan amuseren en je ghoeste doen. Dat es zien probleem? Moeten wiender dat oplossen?
Echt vent, ‘k hadden liever gheit dat Gauthier hier nog was. Mo ja zusje moest met hem liggen flikflooien in de stal. En nu moeten we ’t met losers en mislukkelingn doen best dat voader in de klinieke ligt voe zien operoasje en gedurende zien herstel. Fuck vent.”
“Hey, je weet dat pa en ma dat woord hier niet wiln horen hé broere,” berispte Sheila haar jongere broer.
“Leert ekeer etwien e kanse geven, komaaan joengen,” zei ze licht geërgerd.

Na het reinigen van de koeienstal moest het erf nog geborsteld worden. Johnny en Gerda Verdoolaeghe stonden erop dat het erf er altijd brandschoon bij lang en dat er niets rondslingerde. “’t Es nie omdat we boeren zien dat den boel d’er lik e stort moe bieliggen. E proper erf es de trots van e degelijke boer.”
Met z’n drieën veegden ze het erf schoon. Het was al stevig koud en ik wilde naar binnen gaan achter mijn jas.
“Eyla ’t werk es nog nie gedoan hé. Kom deuredoen,” riep Jason.
“Ik heb het koud,” zei ik.
“Betje rapper werken, toen krieg je ’t vanzelfst warme.
“Jason laat hem, straks eit ie e longontsteking op zienen eersten dag,” zei Sheila.
“Doarbie ek hein ook koed, ’t vriest geweunweg keirel.”
Sheila ging met mij mee naar binnen om onze jassen te halen.
“Ey, loat je niet van je stik brengen deure Jason wi,” zei Sheila terwijl ze haar handen op mijn schouders legde.
“Hij is gewoon kwaad omdat vader onze vroegere knecht niet meer wil terugnemen. Mor dat was eigenlijk mien schuld.
Maar ie gaat wel bijdraaien wi. Zeker als je bluuft je best doen lik daje nu doet.”
Dan duwde ze me terug naar buiten. “Kom vent nog e duwtje en je meugt genieten van e welverdiende rust.”

Buurmeisje op bezoek (zomaar uit de losse pols)

De kus was innig en vol diepe tederheid. Langzaam trok hij haar T-shirt omhoog en streelde haar slanke  buik. “Mijn broek spant,” hoorde ze hem zeggen. Hij knoopte zijn broek los en legde haar op haar rug waarna hij haar  broek losmaakte en naar beneden trok  Hij kuste haar heerlijk slanke buikje en schoof haar slipje naar  beneden, hij zag haar poesje netjes getrimd in een driehoekje en zoende haar tussen haar  benen, hij kuste haar clitje en streelde het met zijn tong, ze begon heel zacht te kreunen. Hij liet haar klaarkomen en trok zijn broek en T-shirt uit. Hij spreidde haar benen en kroop op haar. Hij duwde zijn penis in haar druipnatte liefdesgrotje en begon meteen krachtig te stoten. Eindelijk had hij haar waar hij haar hebben wilde. En hij zou de eerste uren niet van haar kruipen, maar van de gelegenheid gebruik maken om eens lekker met zijn buurmeisje te vrijen. Hij trok haar benen nog meer open en gaf zich helemaal, hij hoorde haar steeds luider kreunen. Ze schudde haar hoofd heen en weer, haar vlasblonde haren kriskras over haar bovenlichaam. Haar tepels stonden stijf van de goesting. Terwijl ze het uit kreunde loosde hij zijn sperma in haar druipnatte grotje.

Heerlijk nagenietend legde ze haar hoofdje op zijn borstkas. “Dit was zo zalig,” zei ze.
Ze masseerde zijn penis en streelde hem zachtjes met haar kleine koele handjes.
“Ik wil meer,” zei ze. Ze schurkte over zijn penis met haar vagina. Hij legde haar op haar rug en kroop opnieuw op haar.
“Lieve Jessica, schatje van me,” zei hij. Ze keek hem verrukt aan. Had geen spijt dat ze hem binnenliet in haar flatje hem innig kuste en zijn broek openritste. Verrukt was ze toen ze hem eindelijk voelde.
Wat voelde zijn penis toch heerlijk aan. Hij kuste haar vol passie en streelde haar blozende wangetjes.
“Topmeisje,” zei hij terwijl hij klaarkwam.
“Wil je de mijne zijn lieve Jessica?” vroeg hij. Niet veel later trok ze  bij hem in op zijn appartement.
En lang duurde het niet dat ze gezien werd met een alsmaar boller wordend buikje.
Waarin een LIEFDESKINDJE groeide.

Vooruit met die blog.

Kasteel van Wijnendale.
Waar er een prachtig bos is om te wandelen.

 

Dag lieve mensen.
Ik heb er weer een maandje Facebook ban opzitten.
Nog maar eens.
Ja, nog maar eens heb ik me laten vangen door de censuurval van Facebook en weer was het door het posten van een onzinnig reactie op het onzinnige commentaar van een bij nader inzien nogal onzinnig persoon.
Ja, ik moet dat toch eens afleren.
Ik die hierdoor weer al die mensen die mij volgen en op mijn posts reageren in de steek heb gelaten.
Eigenlijk hou ik mij teveel bezig met onzin in plaats van wat dingen te posten die mensen kunnen inspireren. Al was het maar een foto van mijn lieve hondjes.
Er wordt veel te veel getaterd op Facebook, te veel getater en te weinig inhoud. Daar moet ik eigenlijk niet meer aan meedoen. En toch ben ik bang voor het moment dat ik mij weer ga laten verleiden tot het vertellen van dergelijke dommigheden. Ja ik zou daaraan moeten werken.

Nee, ik ben het beu om voor de zoveelste domme uitspraak weer 30 dagen uitgesloten te worden.
Terwijl ik mijn gave om dingen neer te schrijven veel en veel beter kan benutten. Ja dat is wel iets wat ik van mezelf besef, dat ik deze gave heb. Niet dat ik de nieuwe Vondel, Shakespeare of Hugo Claus ben, zoveel kapsones heb ik nu ook weer niet, en moest ik die krijgen dan verzoek ik mijn naasten om mij gewoon een KEIHARDE KLAP VOOR MIJN HERSENS TE VERKOPEN!
Want mensen met kapsones, daar valt gewoon niet meet te leven! En ik wil in de eerste plaats iemand zijn waarmee te leven valt.

In een wereld waarin iedereen een mening heeft en deze maar al te graag etaleert is het eigenlijk zoveel interessanter om op zoek te gaan naar DE FEITEN!
In een wereld waarin iedereen denkt de waarheid in pacht te hebben en vooral wanneer die waarheid afwijkt van wat algemeen wordt aangenomen en men zelfs koketteert met lui en hun ideeën die wetenschappelijk onderbouwde feiten en waarheden in twijfel willen brengen, zelfs als die ideeën gewoon GEVAARLIJK zijn voor mens, maatschappij en volksgezondheid. Dan nog denken ze dat het een daad van rebellie is, van edelmoedigheid zelfs om die ideeën verder te verspreiden. Want zij zijn wakker, en al wie niet meegaat in hun enggeestige narratief zijn schapen, mediavolgers, televisiegapers, nieuwskijkers. Het is voor dat soort lui al een schande als je naar het televisiejournaal kijkt of je informatie haalt uit conventionele mediakanalen. Want die zijn volgens hen onder controle van ’de elite’. Waarmee ze een select clubje bedoelen dat het niet goed met ons voor zou hebben en ons regelrecht de tirannie en de totalitaire staat willen indrijven. Maar zelf dwepen ze met Poetin en kijken ze met bewondering naar China waar ze wel dingen voor elkaar krijgen en hun zaken op orde hebben. Dat je er als mens niet jezelf kan zijn en voor het minste van je vrijheid kan beroofd worden dat deert hen niet. En van je vrijheid beroofd worden gebeurt dan zelfs niet altijd fysiek. Maar door beperkingen op je internetgebruik of het recht om je te verplaatsen. Zo’n toestanden moeten we hier niet willen.
Maar ze maken ons net bang voor zo’n toestanden en als je dan naar hun profiel kijkt zie je ofwel een Russische vlag of andere verwijzingen naar pagina’s of links waarin ze Poetin verheerlijken.

Het was zo iemand waarmee ik even dolde op Facebook. Ik noemde zo iemand ‘een Poetin trolletje’.
Het was gekscherend bedoeld.
En toch kreeg ik een ban.
Dertig dagen.
Dan zeg ik liever niks meer, sorry.
En net zoals de vorige keren was het omdat ik iets postte een publieke commentaarsectie op de fanpagina van een krant of ander mediakanaal.
Dan is het voor mij toch duidelijk.
Voortaan hou ik me weg van commentaarsecties op fanpagina’s van kranten of andere massamediakanalen waar dergelijk gribus verzamelt om hun bagger te spuien.
Nee, het is iets waar ik echt werk van moet maken. Voor mezelf, maar ook voor jullie.
Ik zal nog wel op mijn eigen pagina dingen posten of op die van vrienden of op bepaalde groepen waar ik lid van ben. Maar voor de rest ga ik echt keihard op mijn vingers bijten.
Er moet een lijn getrokken worden!

Broeierige zomerpassie (slot)

 

De volgende ochtend liep Kenny over de nog lege zeedijk die vol troep lag. Meeuwen hadden de vuilniszakken bij de plaatselijke horecazaken opengebeten en het afval overal rondgestrooid in hun zoektocht naar iets eetbaars. Een reusachtige meeuw zat met zijn kop in een vuilniszak en haalde er een half opgegeten zeetong uit en liep dan triomfantelijk met zijn buit over de dijk richting strand. Kenny was dit soort taferelen wel gewend, net als elke kustbewoner.

Hij stond bij het appartementsgebouw waar Tracy verbleef, zou hij aanbellen.
Dan hoorde hij een frisse stem. “Ha daar is mijn lekkere knul,” hoorde hij haar zeggen. “Tracy liep hem tegemoet. Ze droeg een wit topje en een lichtblauw broekje dat tot net onder haar kont kwam. Ze zette haar boodschappen neer en sloeg haar armen rond Kenny’s hals. “Alles goed met je liefje?” vroeg ze voor ze hem een zachte kus op de mond gaf.
“Ja,” zei Kenny. “Ek wilde joen zien, doarom kwam kik efkes langs,” zei hij.
“Kom binnen,” zei Tracy terwijl ze de deur open deed.
In de lift sloot ze Kenny in haar armen en zoende ze hem hartstochtelijk. Ze legde haar hand op zijn kruis en streelde zacht zijn balzak. Toen de deur opendeed nam Kenny haar boodschappentas en liep tot haar appartement. “Dank je wel lieve gentleman,” zei Tracy terwijl ze de deur openmaakte.
Kenny zette alles wat bederfelijk was meteen in de frigo terwijl Tracy het stokbrood op een snijplank legde en een broodmes ernaast.
“Ontbijten doen we straks,” zei ze terwijl ze zich omdraaide en haar handen op Kenny’s schouders legde. “Laten we even naar de slaapkamer gaan liefje. Beetje vrijen, jij en ik.”
Kenny volgde haar naar de slaapkamer. Tracy schoof de dekens weg en opende het raam. “Kleed je uit lieverd, en ga op bed liggen,” zei ze terwijl ze haar topje uittrok. Ze keek toe hoe Kenny zijn T-shirt en bermuda uittrok waarna hij op bed ging liggen. Ze schudde haar schoenen uit en trok haar broek naar beneden waarna ze door haar knieën zakte.
“Die heerlijke dikke paal van je,” zei ze terwijl ze hem in haar mond stopte. Wat ze deed met veel raffinement. Zacht sloot ze haar slanke vingers rond zijn eikel en schoof zijn voorhuid naar achteren. Waarna ze zijn eikel gretig likte en kuste. Ze stak hem steeds dieper en dieper in haar mond terwijl ze zijn balzak streelde. Kenny ademde zwaarder en zwaarder en zijn borstkas ging steeds sneller op en neer. Dan ging Tracy schrijlings op Kenny zitten en duwde ze zijn penis tussen haar benen. Terwijl ze sensueel op zijn paal reed streelde ze zijn borst, buik en schouders. “Verdomd heerlijke knul van me,” zei Tracy terwijl ze steeds sneller op en neer ging. Ze sloeg haar hoofd achterover, haar lange ravenzwarte haren vielen over haar schouders en hingen tot vlak boven haar borsten. Kenny greep naar haar borsten en begon ermee te spelen. “Ooooh ja lieve knul, speel met mijn tieten. Ze zijn van jou nu schatje. Wat mij betreft zijn ze alleen nog van jou. Ooooh heerlijke knul van me.” Kreunde Tracy.
Kenny kwam klaar met veel gekreun waarna Tracy haar lichaam liet zakken en kirrend zijn gezicht streelde met haar beide handen.

“Lieverd,” zei ze. “Ik heb je keihard gemist knul,” zei ze.
“Tracy, ik hein gisteren wa roars meegemaakt,” zei Kenny.
“Ek vertelde da ‘k touche hadden met e mokke, ghie dus. En da joen voorname Tracy was en woarda ‘k joen ontmoette. En Randy begoste te lachen. Je zei dat ie nie kost geloven da kik e model aan den haak gesleegn hadden. En dat terwijl da ‘k alleine mor joen voorname zeijn en ghin details gaven.”
Tracy lachte.
“Ach,” zei ze. “Ik weet wel dat ik hier al door velen herkend werd en dat er stiekeme foto’s van mij op sociale media verschijnen. That’s part of the job zeker hé.”
“Je wist wien daje was en… Niemand gelooft mien da kik en ghie. Allez verstoa je.”
“Tuurlijk wel lieverd,” zei Tracy. “Tuurlijk begrijp ik je.
Hey, wat jou is overkomen daar droomt elke man van. Van bil gaan met Tracy die zo graag haar lijf showt op Instagram en in pikante seksvideo’s te zien is. Tuurlijk dat je vriend jaloers reageerde.
Hij droomt ervan, jou overkwam het.”
“Ja maar toch, gheistig es ’t nie aje deure je beste moat uutgelachen wordt en als fantast wordt ofgeschilderd.”
Tracy lachte hartelijk en gaf Kenny een superlange knuffel terwijl ze in zijn oorlelletje beet.
“Hey lieverd. Geniet nu toch eens gewoon van wat jou overkomt man. Ik heb jou uitverkoren boven al die anderen, waaronder je jaloerse vriend. Koester dit.
Bewaar dit in je hart, je zal er later nog met de glimlach aan terugdenken. Trek je niet aan van wat je vrienden vertellen, van de haat, nijd en jaloezie. Noch van het feit dat je ouders boos waren  omdat je niet thuis was gekomen de vorige nacht.
Denk daar niet meer aan en geniet. Wees dankbaar voor wat er jou nu overkomt Kenny want zal ik je wat vertellen lieve knul van me.
The best is yet to come!!”
“Hoe bedoel je?” vroeg Kenny.
“Ssssjt!” zei Tracy terwijl ze haar vinger op zijn mond legde.
“Dit blijft tussen ons ok lieverd.
Ik stop heel binnenkort met dit modellenwerk. Ik ben het zat, het hoeft voor mij niet meer.
Heb poen genoeg verdient en ik wil het rustiger aan doen.
Ik wil een rustig leven leiden met de man van mijn dromen heel dicht bij me.” Bij die woorden hief Tracy Kenny’s hoofd op en zoende ze hem zeker een volle minuut lang.
“Zien kik de man van joen… ?”
“Jaaaah liefje,” zei Tracy met een verrukt stemmetje.
“Jij bent de man van mijn dromen. Geloof me schatje, ik wil nooit of te nimmer nog een ander meer.
Ik heb een appartement gekocht in dat nieuwe project even buiten het centrum. Een prachtig luxe appartement met frontaal zicht op zee.
En… Ik wil dat je bij me komt wonen.”
“Ek ben nog mor zeventien joar,” zei Kenny die compleet overdonderd was.
“Wanneer wordt je achttien dan?” vroeg Tracy.
“Noaste joare in Meie, en doarachter ghoan kik na de unief, en op kot.”
“Wat dan nog? Dan kom je toch elk weekend gewoon naar mij toe.
En kom ik je in de week opzoeken op je kamer. Weet je, de leukste seks had ik destijds op mijn studentenkamer. Met zo’n nog heerlijk naïeve eerstejaarsstudent. Ja ik val op jonge kereltjes, daarom viel ik als een blok voor jou… Lieve knul van me.
Hmmm lijkt me dat je opnieuw zin hebt hé liefje,” zei Tracy terwijl ze over Kenny’s penis wreef die weer in erectie stond. Dan ging Tracy op haar rug liggen en keek ze Kenny smekend aan.
“Kom lieverd, neuk me. Duw die pik diep in mijn grot en geef me een heerlijke stevige beurt.”
Kenny kroop op Tracy en even later kraakte het bed en was Tracy’s heftige gekreun tot buiten op het binnenkoertje te horen. Kenny gaf zich helemaal en genoot met volle teugen. Hij genoot van de heerlijke seks die hij mocht beleven met de warmbloedige en onverzadigbare Tracy Luvenhout.
Top mannequin, Instagrammodel, pornoster en zwoele seksgodin die regelmatig de schandaalpers haalde met haar beroemde en soms zelfs omstreden veroveringen.
Wat was het toch dat ze haar zinnen zette op Kenny Marteel. Een zeventienjarige knul die doelloos rondhing op de dijk en het strand en die zich maar al te graag de aandacht van de voor hem onbekende zwoele schoonheid Tracy liet welgevallen.

Die avond schoof Tracy bij het gezin Marteel aan tafel.
Ze stelde zichzelf voor in alle eerlijkheid, moeder wist niet waar kruipen van schaamte toen Jelle, Kenny’s jongste broer zei dat ze wist wie ze was en wat er van haar op het internet te zien was.
“Heb jij mijn filmpjes bekeken jochie?” vroeg Tracy op de man af.
“Sommige wel ja, pa es ’t er op uut gekomn deure in de geschiedenis sectie van de browser van uzze gemeenschappelijke PC te kiekn en ‘k hein e weke nie meugen surfen op ’t internet, ook niet met de smartphone,” zei de veertienjarige knul.
“Ooit ga je je vader nog dankbaar zijn dat hij de teugels zo strak houdt jochie,” zei Tracy.
“Mijn filmpjes zijn al redelijk heftig, en als je dat al eens gezien hebt dan wil je meer, en heftiger.
Waar kom je dan op uit?
Nee, doe zoals je oudere broer. Zoek iets dat je echt interesseert en zoek daar zoveel mogelijk informatie over. Zorg dat je een hobby vindt en probeer daar zo goed mogelijk in te worden.
Ik ga eerlijk zijn, ik heb spijt van die filmpjes, echt wel.
Ik deed het voor het geld en ook voor de kick. Maar de reputatie die je achteraf krijgt blijft je achtervolgen voor de rest van je leven.
Kijk. Ik heb jullie zoon leren kennen hier op het strand. En het klikte tussen ons.
Wat er is tussen Kenny en mij. Dan is gewoon met geen woorden te beschrijven. Ik weet, ik kan elke man krijgen die ik wil. Tot zelfs miljardairs, prinsen en weet ik veel.
Maar dat wil ik niet.
Ik zoek een eenvoudige jongen, liefst iets jonger dan ik zelf ben.
Hij gaat studeren, en dat kost geld. En ik wil graag een handje toesteken om die studies te betalen.
Ik hoop dat jullie beseffen dat mijn bedoelingen oprecht zijn en ik zeker geen misbruik wil maken van zijn jonge leeftijd of zo. Kenny is voor mij een keuze van het hart, en die ga ik benaderen met verstand. Ik vraag niets meer dan jullie vertrouwen.”
Karel en Veerle keken elkaar aan, ze wisten niet goed wat te zeggen.
“Wat voel je voor mijn zoon?” Vroeg Veerle. “Is het dat hij nog jong en viriel is?
“Wat ik voel Veerle, is gewoon pure diepe liefde,” zei Tracy terwijl ze met haar beide handen haar hart vasthield en Kenny een liefdevolle blik toewierp vergezeld door een glimlach die oprecht was en uit haar buik kwam.
“Laat hem bij me intrekken als hij daar klaar voor is, meer vraag ik niet van jullie. Wil je dat hij daarmee wacht tot hij achttien is, dan respecteer ik dat en dan wil ik dat hij dat ook doet. Geef je toch de toestemming als zijn ouders, dan zal ik daar zeer verantwoordelijk mee omgaan.”
“Luustert,” zei Karel Marteel. “Kenny kan ook in de weekends bij u komen slapen. Als het niet ten koste gaat van zijn studies natuurlijk. En voor zolang het duurt, want eerlijk. Loop je gij niet te hard van stapel juffrouw Luvenhout?”
“Ik volg mijn hart ja,” zei Tracy. “Heb dat te weinig gedaan. Ik leefde niet maar werd geleefd. Alleen het modellenwerk telde. Van hot naar her reizen, in hotels slapen, telkens weer mijn drukke agenda volgen. Altijd weer mijn sociale netwerken up to date houden en belangstelling blijven zoeken. Gevlei van allerlei mannen ondergaan. Mannen die van alles zeiden maar en geen woord van meenden. Valse vriendschappen, gebruiksvriendschappen.
Ik ben dat beu.
Ik wil alleen nog oprechte mensen om me heen.
En mijn lieve Kenny is zo’n heerlijk oprechte jongen. Ik heb hem in mijn hart gesloten vanaf het moment dat ik hem in een vlaag van onbezonnen geilheid toeliet in mijn huurappartement en in het intiemste van mijn lichaam. Vooral wanneer ik hem toeliet in het intiemste van mijn lichaam. Hij was in al die jaren de enige van wie ik kan zeggen dat hij dat waard was. Van al die anderen heb ik diep spijt, van Kenny totaal niet. En dat is echt een verademing weet je.”
Dan keek Tracy Kenny opnieuw aan. Kenny draaide zijn hoofd en keek in haar ogen.
“Maak er het beste van ghiendersche tweeën,” zei Veerle. “Ik heb vertrouwen in jullie.”
“Als je wil mag je vannacht bij Tracy bluuvn slapen zeune,” voegde Karel eraan toe. “Maar morgen ga je wel mee met mien na ’t containerpark hé vriend!”
“Ik zorg ervoor dat hij er op tijd staat,” zei Tracy waarna ze Karel en Veerle een oprechte knuffel en dankjewel gaf.

Op weg naar huis passeerden Tracy en Kenny langs danscafé De Noorman, waar Kenny en zijn vrienden vaak te vinden zijn. Enkele jongens riepen hem. “Hey doar es Kenny met zien vlamme,” hoorde hij hen roepen. Hij wilde de straat oversteken.
“Hey wat scheelt er? Wil je mij niet voorstellen aan je vrienden?” vroeg Tracy.
“Kweenie, ze ghoan de zot met uus hoedn.”
“Maar nee, dat gaan ze niet. Zeker niet als ik een rondje betaal. Kom verman je en ga mee naar binnen.”
In het café werden Kenny en Tracy door tientallen jongens en ook meisjes aangeklampt.
“Zieje ghie ’t echt?” vroeg Randy aan Tracy.
“Ja ik ben Tracy Luvenhout, wat ga je drinken van mij knul?” antwoordde Tracy gevat waarna ze naar de bar liep en zei dat ze een rondje voor de hele zaak wilde geven.
Meteen zat de stemming erin en Tracy kreeg heel veel vragen waarop ze gevat antwoordde. Ze bleef de hele tijd dicht bij Kenny en ze gaf hem af en toe een tedere kus op de mond. Zijn vrienden zagen meteen dat wat er was tussen hem en Tracy, en vooral… Dat het gemeend was.
Zeker toen ze aan één van de barmannen vroeg of er een traag liedje kon gespeeld worden, waarna ze Kenny ten dans vroeg.
Ze stonden in het midden van de dansvloer te dansen, en keken elkaar liefdevol in de ogen waarna op het einde van het liedje een lange tongzoen volgde.
Daarna zaten Kenny en Tracy nog te praten met Randy en Jarne en met Kato het vriendinnetje van Jarne. Het was een hartelijk en diepgaand gesprek dat werd verdergezet op het terras.
“Ghie é chance met zo’n mokke Kenny. Die zie joen heel zitten keirel. Lot dat nie schieten hé vent,” zei Randy.
“Ghoan kik zekers niet doen wi. Ze zit hier keirel, echt woar.”
“Houdt ze doar,” zei Randy waarna hij naar binnen ging om nieuwe drankjes te halen.
Vroeg in de ochtend namen Tracy en Kenny afscheid en liepen ze langs de dijk.
Tracy draaide en daalde de trap af naar het strand. “Woar ghoje naartoe?” vroeg Kenny.
“Ik heb zin om te zwemmen lieverd,” zei Tracy.
“Ik heb zin om het zilte zeewater op mijn naakte huid te voelen.”
Ze trok Kenny verder het strand op, daar trok ze het prachtige witte kleed aan dat ze die avond droeg uit, evenals haar BH en slipje. Ook Kenny trok zijn kleren uit en volgde Tracy naar het water.
Daar sloot Tracy Kenny in de armen en kuste ze hem vol diepe hartstocht.
“Neuk me Kenny,” smeekte Tracy. “Hier in he water.”
Kenny tilde Tracy wat op zodat ze zijn harde paal tussen haar benen kon duwen. Ze sloeg haar hoofd achterover en slaakte een kreet van puur genot.
De maan was vol, het was heerlijk zwoel en het koele zeewater voelde heerlijk aan op hun huid.
Tracy kwam meteen klaar en kreunde als een bezetene, zo hoog was de nood na een avond vol lekker eten en veel drank. Wanneer ze aangeschoten was was ze altijd dat beetje geiler, en daar hebben net iets teveel mannen misbruik van gemaakt. Maar nu was haar geilheid voor Kenny en alleen nog maar voor hem.
“Alleen voor jou schatje,” kreunde Tracy terwijl haar ademhaling rustiger werd en ze zijn warme zaad tussen haar benen voelde stromen. “Mijn geilheid, mijn libido en mijn orgasmes zijn alleen nog maar voor jou. Oh liefje toch, wat doe jij me toch genieten hmmmm.”
Ze wilde hem eruit halen en haar lichaam laten zakken, maar Kenny hield haar tegen.
“’k Hein ghoeste schatje,” zei hij. “’k Hein zukke ghoeste nu.” Hij begon haar als een bezetene te palen terwijl hij haar aankeek. “Toe maar, ga je gang lieverd. Laaf je aan mijn lichaam en mijn lust schatje. Ik ben helemaal de jouwe zalige knul van me.”

Kenny en Tracy.
Lust bracht hen samen. De lust naar een zalige vrijpartij, een heerlijk seksmoment.
Maar daar bleef het niet bij.
Een week later al waren ze onafscheidelijk. Elk moment dat ze er niet was hunkerde Kenny met heel zijn lichaam en ziel naar Tracy en dat was meer dan wederzijds.
Maar de plicht riep voor beiden. In september moest Kenny weer naar school en Tracy had haar verplichtingen als model en influencer. Verplichtingen waar ze niet onderuit kon en die haar naar Milaan, New-York en Dubai brachten. Maar haar hart bevond zich ergens aan de Belgische Kust. En bij die gedachte proefde ze het zilte zand op haar tong en de zon die op haar huid brandde. Maar ’s nachts in haar luxe hotelkamer in de Burj Al Khalifah voelde ze in haar dromen Kenny’s heerlijke penis diep in haar liefdesgrotje. En die gedachte ging zo diep dat ze kreunend de hand aan zichzelf sloeg waarna ze zijn naam schreeuwde toen ze klaarkwam. “Ik mis je zo lieve schat,” zei ze terwijl ze haar hoofdkussen tegen haar lichaam klemde.
Nog 48 uur eer ze het vliegtuig kon nemen naar Brussel waar – daar was ze gewoon zeker van – Kenny haar zou opwachten met een brok in de keel en een heel mooi cadeau waar hij het geld waarvoor hij zich als jobstudent uit de naad werkte aansprak. Geld dat hij opzij zette om dan daarmee het halen van zijn rijbewijs te bekostigen. Maar dat kon nu even wachten.
Met tranen in de ogen schoof ze de prachtige ring rond haar vinger die Kenny in een juwelenwinkeltje op de luchthaven kocht. “Dat es voe joen, omda ‘k je keihard gheiren zien,” zei Kenny. Waarna hij Tracy kuste en hij het zout van haar tranen proefde die van pure ontroering over haar wangen stroomde.

Tracy en Kenny, een wereld van verschil.
En toch kwamen ze samen.
Tracy zette een punt achter haar carrière als model en influencer en trok zich terug uit de publieke belangstelling. Ze vond rust aan de zijde van Kenny die elk weekend in haar luxe appartement doorbracht en waar de liefde weekend na weekend groeide.
Dit verhaal is fictie, en misschien niet altijd even realistisch. Maar het komt recht uit mijn hart.
Geen intriges, geen gedoe over mensen die elkaar het leven zuur maken. Maar twee harten die elkaar vonden op een broeierige zomerdag. Twee mensen, twee lichamen, één passie, één liefde.
Liefde is wat we nodig hebben. Liefde zonder taboe maar met des te meer passie.
Heb lief, met heel je hart. Geef je bloot en geniet van het mooiste wat er tussen twee mensen kan zijn
De liefde is zo mooi!
VIER DE LIEFDE!!

Broeierige zomerpassie 2

 

“Woarom ek?” vroeg Kenny terwijl hij Tracy aankeek die zacht zijn borstkas streelde en hem met haar diepe donkere ogen aankeek.
"Waarom niet schatje?” vroeg Tracy.
“Ik heb het me nog geen moment beklaagd dat ik jou heb verleid, jou zin heb doen krijgen en meenam naar deze plek hoor. Jij wel dan?”
“Nee, zeker nie. ’t Was geweune mega zalig meid.Mor ghie ziet tien joar oeder µdan ek, en… “
“En wat?” vroeg Tracy terwijl ze zacht zijn wang streelde met haar linkerhand.
“Ghie ku zovele venten kriegen. En je kiest e snotaap van zeventien joar met e poar pluksjes hoar op ze kinne, Een veels te bleek lichaam en amper spieren in vergelijking met de reste,” zei Kenny.
“Alsof dat allemaal belang heeft.
Weet je waarom ik jou koos lieverd? Jij hebt uitstraling.
Jij straalde zin uit, snap je?
Zin naar lichaamscontact, zin naar seks. Zin in een goeie beurt.
Alleen wist je nog niet hoe je dat moest aanpakken. Maar ik zag het.
Je keek om je heen van, wie zal het worden? Waar is ze? Die geile meid die eens goed geneukt wil worden.
Wel, daar was ik dan lekketje. En je hebt genoten hé.
Kenny heerlijke knul. We zochten allebei hetzelfde. En eerlijk hé.£
Ik was niet teleurgesteld.
Voor één keer was ik niet teleurgesteld in de man die ik meenam voor een stevige beurt.”
"Gebeurt dat anders wel misschiens?” vroeg Kenny.
“Veel te vaak naar mijn zin knul,” zei Tracy.
“De meeste venten van mijn leeftijd en ouder kunnen gewoon niet neuken.
Ze vinden van zichzelf van wel, maar ze bakken er gewoon geen bal van.
Hey, wees eens eerlijk knul. Was dit je eerste keer?”
Kenny kleurde opnieuw rood.
“Ja, ’t was mien eerste ké,” zei hij.
“Je eerste keer seks, en al meteen met een topmodel,” kirde Tracy.
“Meen je dadde?” vroeg Kevin. “Zieje ghie?”
"Tracy Luvenhout, meer dan honderdduizend volgers op Instagram, en ook een paar pittige videootjes op 18+ sites, moet mijn naam maar eens intypen op Google.
Ben hier om even op adem te komen. Volgende week heb ik een fotosessie in Nice, en daarna sta ik weer twee weken op de catwalk in Milaan.£
Maar nu ben ik hier en geniet ik met volle teugen van de passie en de goesting van een zeventienjarig kereltje die meer in zich heeft dan al die venten die zich elke dag opnieuw komen aanbieden.
Heb je echt nog nooit van mij gehoord? Ga je nooit op zoek naar leuke fotootjes op Instagram of zo?”
"Ek zoeken vooral dingen op die te maken hein met skateboarden, alternatieve muziek en Manga strips.”
“Oh, je ziet liever tekeningen van frêle Japanse meiden zonder tieten die genomen worden door enge monsters.”
“Manga es wel vele meer of dadde wi,” zei Kenny lachend.
“Ik geloof je wel lieverd,” zei Tracy terwijl ze Kenny zacht streelde en teder haar lippen op de zijne legde. “Oh mijn lieve jongen,” zei Tracy met diepe stem terwijl ze haar hoofd op zijn borst neerlegde.

Het werd stil. Tracy sloot haar ogen en liet zich meedeinen bij elke ademstoot van Kenny.
Kenny sloot Tracy zacht in zijn armen en luisterde naar de geluiden van buiten. In de verte hoorde hij muziek en het ruisen van de zee. Hij voelde de warme huid van een passionele jonge vrouw met wie hij de hele middag en avond lang verdomd mooie momenten heeft beleefd. Zacht streelde hij haar rug en sloot haar zo nog meer in zijn armen. Milaan en Nice waren nu heel ver weg. De catwalk, de fotosessies, het drukke jachtige leven van een aanstormend fotomodel annex mannequin, annex influencer was even heel ver weg. De mannen voor één nacht die haar neukten na het snuiven van een lijn coke door, de decadente feestjes met sloten alcohol, massaal veel coke waar ze schaars gekleed of zelfs gewoon naakt moest aantreden en waar ze de aanwezige heren op hun wenken bediende met vooral haar carrière in haar achterhoofd.
Dit alles was nu even heel ver weg.
Er was alleen die jonge ietwat slungelachtige knul met wie ze ongeremde seks had, puur voor de fun en vooral de passie die ze uiterst geraffineerd uit zijn lichaam en geest wist te krijgen met zachte aanrakingen en attentvolle zacht uitgesproken woorden van diep verlangen.
Ze voelde zijn armen rond haar lichaam en een diepe innerlijke rust kwam over haar als een warm deken. Dan begonnen de tranen over haar wangen te stromen. Voor ze het goed en wel besefte was Tracy aan het huilen.
“Woarom schreim je schatje?” vroeg Kenny.
“Omdat ik dankbaar ben lieve schat,” antwoordde Tracy.
“Dankbaar voor die heerlijke momenten met je.
Voor die onbedaarlijke passie die je me schonk deze middag en avond. Voor de heerlijke seks die je me gaf. Voor die heerlijke paal van je die ik diep in mij mocht voelen.”
“Mor meisje toch,” zei Kenny. “Aje ghie doar zovele nood aan? Vrijen met e geweune gast lik ek?”
“Ja, dat heb je goed gezien,” zei Tracy. “Ik wilde gewoon eens in gezelschap van een gewone jongen zijn. Een gewone knul die gewoon puur uit lust en passie met mij vrijt enkel en alleen omdat ik voor hem een gewone lekkere meid ben, en niet dat gekende model. Je was blij met mijn belangstelling. De belangstelling van een onbekende meid die op je afstapte en een voorstel deed. En hoe je daarmee omging, wat je daarna met me deed.
Kenny, lieverd.
Je raakt me lieverd.
Je hebt echt geen idee hoe hard en hoe diep jouw aanwezigheid mij nu raakt. Hoe diep je nu al in mijn hart zit.
Lieve schat van me.” Deze woorden werden gevolgd door en lange intense kus. Een kus met gesloten ogen

Kenny bleef die nacht bij Tracy slapen, goed wetende dat hij zich thuis aan een flinke preek mocht verwachten omdat hij niet thuis was gekomen. Zoals die keren dat hij bij zijn maten bleef slapen. Nu ja, slapen. Bier drinken, moppen tappen en vuile praat vertellen in de hangmatten in de tuin van één van hen onder een blote sterrenhemel.
Tracy bereide hem een heerlijk ontbijt waarna ze elkaar zwijgend aankeken.
“Ik ben verliefd op je knul,” zei Tracy.”
Kenny zuchtte diep. “Ek ook op joen,” zei hij. “Schatje.”
Dan nam hij afscheid met een lange intense zoen.
Thuis had hij inderdaad het één en ander uit te leggen, waarna hij door zijn vader aan het werk werd gezet. Gras maaien, aardappelen schillen en na het eten meehelpen met het verven van de schuur. “Je peinst agliek nie dat mien huus een hotel es zeker hé, snotneuze,” zei hij kordaat.
Karel Marteel, de vader van Kenny was niet van zin om de nonchalance waarmee zijn zoon het huis in en uit wandelde zomaar te laten gebeuren. Hij verwachte van hem net als van de twee andere kinderen dat hij participeerde in het gezinshuishouden en dat hij minstens drie maal per week ’s avonds aan tafel zat. Behalve wanneer hij een studentenjob uitoefende.
Na het werk ontmoette hij Randy zijn beste maat. Ze zaten bij de skateramp bij het sportpark wat bij te praten bij een blikje Cola.
“Ey moatje woar eje ghie gezeetn, ‘k hein joen What’sapp berichtjes gestuurd en je reageerde nie.”
“’k Hein touch g’had keirel,” zei Kenny waarna hij vertelde over zijn ontmoeting met Tracy.
“Hoe noemde die mokke, Tracy?”
“Ja en ‘k kwamn ze tegen bie ’t cremekotje van Siesn wetjewel. Ze verbluuft zie in een appartement d’er juste boven.”
Randy begon luid te schaterlachen. “Zieje d’ermee an ’t rammel keirel of wadde? Je ku me vele wiemaakn, mo toch dadde nie we keirel,” zei Randy.
“Ek maken joen nietend wies keirel, ’t was echt woar. Eindelijk e echte coole mokke, ghin ghiecheltrutje of modepuptje mor e fokking heet keun die mien heel den achternoene en avond loaten genieten heit lik ghinein.”
“Probeer je ghie mien nu echt te verteln daje ghie gistern gepoept eit met Tracy Luvenhout?”
“Ken je ghie dadde?” vroeg Kenny.
“Ey keirel, dat es ’t heitste keun van Instagram en zelfs op Porntube stoan d’er filmpjes van eur.
En ja z’es hier ol dikwijls gespot hier op de bings wi. Ze was ier passeerde joare ook en ‘k wisten van Pedro die in de cremerie werkte als jobstudent dat ie eur doar regelmoatig zag binn’n en buutn ghoan. Mor dat ze zie seks wilt met ezo e bonestake lik ghie… Kennyboy, vertelt mor een ander verhaaltje wi,” zei Randy terwijl hij zijn kameraad een por gaf.
“Ach bloast hem up joengen,” zij Kenny waarna hij rechtstond en van de skateramp wegliep.
“Ey Kenny dat was ezo nie gemeint,” zei Randy die geschrokken was door Kenny’s reactie.
“Wat makt het uut. Die mokke noemde Tracy en voe de reste weet je ghie heel ghoed da ‘k sociale media vooral gebruukn voe me hobby’s en mien interesse voe manga strips.”
“Kwam ze echt spontoan op joen of?” vroeg Randy.
“Joas, ‘k kosten ’t zelve nie geloven keirel. Ek zaten doar met me wiede Bermuda en me bleke borstkasse bloot en zie kwam geweune bie mien zitten.
Pas achter de seks zei ze wien da ze echt was. ‘k Weten dat dat ongeloofwoardig klinkt. Mor je weet, ol die hoalfblote wuuvn op Instagram dat interesseert mien ol ghin flikker.
Die vrouwe had iets machtigs over eur. Ghin oppervlakkige seutemoeie met e schoon figuurtje zoender inhoud. Mor geweune e machtige bomme vul ghoeste. En ze wist hoe dat ze e gast lik ek ghoeste moest loaten kriegn.”
Kenny keek zijn vriend aan. “Makt dat dat oender uus bluft Randy. ‘k Wiln e knie daze de spot me mien driefn en me zien als e fantast of zo. Ek verstoan nog olsang niet woarom dat dat vrouwmeins mien d’eruut koos vor e portie seks.”
“Ek zwiegn lik e graf moat,” zei Randy waarna hij zijn maat een schouderklop gaf.

Broeierige zomerpassie.

 

Het verhaal begint ergens tussen Knokke en De Panne.
Op een bloedhete zomerdag.
Kenny Marteel zoefde met zijn skateboard over de dijk.
17 jaar, T-shirt, bermudashort, blote voeten.
Blikje cola in de hand, geen zorgen noch stress.
Het was vakantie voor hem. Eindelijk.
De maand ervoor had hij gewerkt, een vakantiejob en nu zou hij met een deel van dat geld het er eens goed van pakken.
Wat hij nu vooral wilde was… Een meisje.
Kenny verlangde er zo hard naar om eindelijk eens een lief te vinden. Al zijn vrienden hebben al een lief of hadden er één, maar het raakte af. Hij aanhoorde de vele verhalen, en dan vooral de vele pikante verhalen over wat zijn maten met die meisjes tussen de lakens deden.
Ze omschreven hun vriendinnetjes lichaam. “Ey z’heit zukke machtige borsten keirel, met schone roende tepeltjes.” Of “’t Es echt een heite vent, ze kriegt er geweune ghin genoeg van.”
Wat verlangde hij ernaar om ook zo’n dingen te beleven. Om naakt de zee in te gaan en daar gewoon lekker seks te hebben zonder condoom zoals zijn boezemvriend Randy deed. Kenny had een heuse ‘boner’ bij de gedachte alleen al.
Maar Kenny had een probleem.
Er waren maar weinig meisjes die hem konden boeien. Eigenlijk kon geen enkel meisje hem boeien.
Niet dat hij ze niet aantrekkelijk vond of zo. Integendeel.
Maar de meeste meisjes vond hij… Stom.
Te kinderachtig, te roddelachtig, te oppervlakkig, teveel bezig met mode, stomme TV programma’s en dwaze muziek.
Eigenlijk gewoon… Stom.

Kenny duwde zijn skateboard omhoog en pakte hem vast. Hij liep een stuk verder over de dijk en daalde de trap af naar het strand. Hij zette zich onderaan op de stenen boord van de dijk met zijn voeten in het zand en observeerde de kinderen die op het steile stuk naar boven klommen tot bij de omheining, om dan naar beneden te lopen en zich in het zand te laten neerploffen. Wat verder bij het ijsstalletje zag hij een groepje meisjes. En ja, weer hetzelfde. Giechelen, zichzelf o zo interessant vinden, onnozel lachen en elkaar vastpakken. Dan liepen ze weg en verdwenen ze in het drukke strandgewoel. Kenny was er niet kwaad om, ziek werd hij van dergelijke truttige taferelen.
Hij trok zijn T-shirt uit en schudde zijn halflange haar waarna hij nog een slok nam van zijn blikje Cola.
De zon scheen, de zee ruiste in de verte en ineens zag hij dat een vrouw in zijn richting stapte.
Ze had lang zwart haar en licht getaande huid, ze droeg een pikzwarte bikini en tangaslip en bewoog sensueel over het zand op een zodanige manier dat het wel leek alsof haar voeten de grond niet raakten.
Ze stond nu voor Kenny en bekeek hem van top tot teen.
“Mooi lichaam knul,” zei ze terwijl ze door haar knieën zakte en aanstalten maakte om naast hem te gaan zitten.
“Vindt je?” vroeg Kenny  lacherig.
Ze sloeg ongegeneerd haar arm rond zijn hals en legde haar hand op zijn linkerschouder.
Kenny wist zich geen houding te geven. Een wildvreemde vrouw, zeker tien jaar ouder dan hijzelf kwam gewoon naast hem zitten, sloeg haar arm rond zijn hals en zei dat hij een mooi lichaam had. Wat moest hij hiervan denken? Hij, een zeventienjarige slungelachtige knul met half lang donkerblond haar, beginnend sikje, haar op zijn benen en een poging tot borsthaar en helemaal niet de gespierde bink die hij zou willen zijn, met het idee in het achterhoofd dat meisjes toch liever een kerel met spieren willen.
“Ja, ik vind dat jij een mooi lijf hebt knul. Jij bent helemaal mijn type.
Oh ik heet Tracy en wat is uw naam?”
“Kenny, ik heet Kenny,” zei hij met een onzeker lachje.
“Aangenaam, Kenny. Heerlijke knul van me,” zei Tracy terwijl ze zijn schouders begon te masseren.
“Hey ontspan je even Kenny, het is zomer, de zon schijnt en je bent in heel goed gezelschap. Waarom dan zo gespannen? Durf eens te genieten… Schatje,” zei ze terwijl ze plagend in zijn oorlelletje beet.
Ze trok zijn lichaam steeds dichter tegen het hare terwijl ze zich rond hem nestelde. Ze drukte haar weelderige borsten tegen zijn rug terwijl ze hem bleef masseren. Dan gleden haar handen over zijn borstkas en zo heel traag naar beneden.
“Waarom doeje dadde?” vroeg Kenny terwijl hij een kleur kreeg.
“Omdat ik daar zin in heb schatje,” zei Tracy terwijl ze zijn borst en buik streelde nadat ze haar linkerbeen rond zijn lichaam had geslagen. “Omdat ik zin heb in een jonge knul schatje.
En jij hebt ook zin, ontken het maar niet,” zei ze terwijl ze naar zijn kruis keek. Tuurlijk had Kenny een knoert van een boner, vandaar dat hij een rood hoofd had van pure beschaamdheid.
“Ik wil met je vrijen Kenny,” zei Tracy zonder enige géne. “Ik wil die stijve knoert van je tussen mijn benen voelen.” Dan draaide ze zich rond Kenny en ging ze op zijn schoot zitten. Ongegeneerd schuurde ze met haar kruis over zijn stijve pik terwijl ze haar armen rond zijn hals sloeg.
Dan drukte ze haar lippen op de zijne en begon ze hem zacht doch zelfzeker te kussen. Kenny beantwoordde haar kussen eerst wat onzeker maar dan ontdooide hij helemaal en volgde hij het ritme van haar tong terwijl zijn handen over haar rug gleden, alsmaar lager tot ze op haar heerlijke ronde kont lagen.
“Ik wil dat je me neukt,” fluisterde Tracy ongegeneerd in zijn oor.
“Wil je me neuken Kenny? Ik ben bloedheet nu schatje.”
“Waar wil je dat we het doen? Toch niet hier op het strand,” zei Kenny.
“Op mijn appartement schatje, daar zijn we ongestoord. Zeg geen nee Kenny, please… Schatje.”

Even later staken Tracy en Kenny hand in hand de zeedijk over. Ze opende de deur van het portaal van het appartementsgebouw en even later ook deze van het appartement op de vijfde verdieping waar ze verbleef.
Meteen schoof ze de gordijnen open en opende ze de ramen, een zalig zeebriesje waaide binnen en vulde het ietwat muffe appartement met heerlijke zilte zeelucht.
Dan draaide ze zich om en liep ze sensueel heupwiegend op Kenny af die zich aarzelend afvroeg of het wel een goed idee was om zijn broek nu al te laten zakken. Tracy legde haar beide handen op zijn broek en schoof deze traag naar beneden, haar blik gericht op Kenny zijn stijve penis.
Ze zakte door haar knieën en bewonderde Kenny’s stijve. Ze stroopte zijn voorhuid naar beneden en keek er verlekkerd naar, om dan ongegeneerd zijn eikel te likken. Ze zorgde ervoor dat ze deze zacht beroerde met haar tongpiercing. Kenny kon gewoon niet geloven wat hij nu meemaakte.
“Oh Tracy, stamelde hij zachtjes terwijl ze zijn penis nu helemaal in haar mond stopte en ze Kenny met gesloten ogen en vooral met heel veel goesting oraal bevredigde.
“Zet je even in de zetel schatje, dat maakt het voor mij iets gemakkelijker.” Wanneer Kenny zich neerzette lag ze half op hem en ging ze gewoon weer verder met hem oraal te bevredigen. Ze nam er uitgebreid de tijd voor en tussendoor streelde ze zijn prachtige lid en drukte ze er haar lippen tegen.
“Wat een lekkere knots schatje,” zei ze met zachte stem.
“Oh Tracy dat es echt zalig schatje,” zei Kenny terwijl hij haar lange ravenzwarte haar streelde.
“Leg je op je rug, schatje,” zei Tracy terwijl ze zijn bovenlichaam sensueel streelde. “En laat me gewoon doen lieve jongen van me.”
Weer stopte ze hem in haar mond terwijl ze met haar elegante lange vingers met roodgelakte nagels zijn balzak streelde. Met haar andere hand streelde ze zijn buik en borstkas. Ze nam haar tijd om te genieten van Kenny en zijn mooie jongenslichaam. Wanneer ze hem oraal bevredigde zorgde ze ervoor dat de ejaculatie zo lang mogelijk uitbleef. Daar had ze haar trucjes voor.
Dan zoende ze Kenny’s buik en borst en likte ze sensueel zijn tepels.
“Ghie ziet e bomme van e mokke,” zei Kenny die zich altijd in het Kust West-Vlaams uitdrukte.
“Is ’t waar schatje,” zei Tracy terwijl ze haar bikini en slip uittrok waarna ze schrijlings op hem ging zitten. Ze duwde zijn penis diep in haar grotje en bewoog haar bekken sensueel terwijl ze zijn borst streelde. Tracy sloeg verrukt haar hoofd achterover en ademde alsmaar zwaarder. “Oooh Jezes, je paal voelt zo lekker aan schatje,” zei ze kreunend. Kenny legde zijn handen op haar heerlijke ronde kont en duwde zijn penis dieper in haar druipnatte liefdesgrotje. Tracy kwam kreunend klaar en ook Kenny bereikte een heerlijk hoogtepunt. Zijn zaad bleef maar in haar liefdesgrotje stromen. Hij slaakte een langgerekte zucht en kreunde haar naam. “Ooh Tracy,” klonk het wanneer hij haar in zijn armen sloot terwijl Tracy haar lichaam liet zakken en ze Kenny een tedere tongkus gaf. Ze liet haar tong rondgaan met lange stevige halen en likte ook zijn lippen en zijn verhemelte. Elke kus, elke streling, elke aanraking deed Tracy met veel gevoel, zin voor detail en een scherp doordachte geraffineerdheid.
Ze concentreerde zich op zijn ademhaling, zijn hartslag en zijn lichaamstaal.
Tegelijk liet ze het zich welgevallen wanneer hij voldaan haar heerlijke welgevormde kont streelde, waarna hij zijn lichaam een kwartslag draaide en op haar wilde kruipen.
“Wat ga je doen schatje?” vroeg Tracy. Kenny zei niets en trok haar benen uit elkaar.
Hij drong in haar binnen en begon haar krachtig te penetreren. Terwijl streelde hij haar borsten en zoende hij haar in haar nek likte hij aan haar oorlelletjes. “Ghie makt mie zot heet wuuf daje ziet!” fluisterde hij in haar oor. Daarna kuste hij haar terwijl hij bleef doorstoten, steeds harder en heftiger.
Tracy plantte in haar extase haar nagels in Kenny zijn kont en liet een krabspoor achter langs zijn beide billen van de bilnaad tot de zijkant. Maar daar gaf Kenny niet om, hij ging zelfs nog heftiger te keer dan al het geval was. Hij kwam klaar maar hij was zodanig opgewonden en hitsig dat hij gewoon doorging. 

Tracy en Kenny gingen op die manier een hele namiddag en avond door.
Stevige neukpartijen wisselden zich af met momenten van sensuele tederheid en zachte aanrakingen. Tot Kenny weer een flinke opstoot van testosteron kreeg en hij Tracy op haar rug duwde en op haar kroop met de bedoeling om nog eens lekker met haar van bil te gaan.
Zijn billen zaten onder de krabbels van Tracy’s vingernagels en Tracy’s had amper nog gevoel in haar tepels omdat Kenny er in zijn hitsigheid keihard in kneep en haar borsten tegelijk samendrukte.
Daarna, terwijl het in het appartement zo goed als donker was viel het hitsige koppeltje moe maar zo heerlijk voldaan in elkaars armen in slaap.

Hitte!

 

 

 

 

 

Dag lieve mensen.
Warm hé.
Pas na tien uur ’s avonds ging de temperatuur onder de dertig graden.
We moesten even weg, afspraak in kliniek voor zoetje. Toen we uit de kliniek kwamen viel de hitte als kokend lood over ons en ik dacht: “dit is niet normaal meer.”
Op sociale media lees ik dingen als: “de media moet niet zoveel paniek zaaien, het is gewoon warm zoals elk jaar in de zomer. Stop eens met dat pamperen en met die angstcultuur zeg.”

Sta me toe om hier toch even op te reageren.
Temperaturen die flirten met de veertig graden, dat noem ik  niet meer ‘warm’.
Maar beschouw ik als gevaarlijk!
En ik ben blij dat er morgen en de komende dagen voelbaar koeler weer wordt voorspelt.
Dat we tot nu toe nog niet langer dan twee dagen met deze bloedhete temperaturen te maken hebben gekregen, de vorige keer was in 2019 weet je nog?
Temperaturen rond of over de dertig graden, dat zijn we gewoon en tot enige jaren waren temperaturen van 35 graden en meer voorbehouden voor De Kempen met zijn zandgronden. Hier aan zee was het zeer uitzonderlijk dat de temperaturen over de dertig graden gingen, en dat was dan ook ons geluk. Als het in het binnenland bakken en braden was, hadden wij tenminste nog enige verkoeling van een zalig zeebriesje die warmte beperkten tot een aangename 25 tot 28 graden.
De reden waarom mensen uit het binnenland naar de kust komen afgezakt. De koelte van een heerlijk zeebriesje.

Temperaturen zoals we die gisteren en vandaag hebben gehad zijn wat ze zijn.
EXTREEM!
En ik hou mijn hart vast voor het moment dat we langer dan een week met dergelijke bloedhete temperaturen te maken gaan krijgen. Stel je voor zeven of tien dagen na elkaar temperaturen van veertig graden en meer. Dat is niet vol te houden, en zeker niet voor mensen die moeten WERKEN!
Ik prijs me gelukkig dat ik de afgelopen twee dagen niet moest werken, en buiten de afspraken die ik moest nakomen hield ik het echt wel op laag profiel. Op zulke dagen leef ik als een Spanjaard.
Vroeg met de hondjes gaan wandelen, in de middag binnenblijven en tijd maken voor een zalige siësta.
En ’s avonds iets later eten. Licht, veel rauwkost en een stuk lekker zomerfruit als dessert. Deze avond was het watermeloen, hmmm lekker.
We hebben drie ventilatoren en die draaien hier als zot. De hondjes liggen op de frisse vloer en ik zorg ervoor dat hun drinkbakje tot vanboven gevuld is en doe er om het water koel te houden een ijsblokje in.

Maar nogmaals, ik hou mijn hart vast voor het moment dat we meer dan een week lang met dergelijke extreme temperaturen te maken krijgen.
Vlaanderen is een verharde regio en het zijn op dergelijke hete dagen dat je pas echt merkt hoe nefast dat is. Bovenstaande plaatje toont het verschil aan van temperatuur in een gemiddelde straat met bomen en zonder bomen. Maar helaas, in Vlaanderen kapt men liever bomen dan dat men ze plant. Overal zie je pleinen en straten die uit weinig meer bestaan dan verharding en beton, waar de hitte vrij spel heeft. 
Ook bossen hebben we nog veel te weinig, terwijl je op warme dagen nergens zo goed verkoeling kan vinden dan in een bos.
En aan het water, maar dat brengt dan weer risico’s met zich mee.
Hoe dan ook, ik maak me zorgen.
Want de Aarde warmt op, je kan het ontkennen en ook niet blijven wegkijken.
Overal weersextremen, hittegolven, overstromingen, orkanen, bosbranden, droogte en wat nog allemaal.
Al gemerkt hoe droog het is? Overal is het gras kurkdroog. En dat was vorig jaar zo en het jaar ervoor. En eigenlijk de afgelopen vijf jaar is dat zo.
Je kan het licht in de zon niet blijven ontkennen.
WE STAAN VOOR INGRIJPENDE KLIMAATVERANDERINGEN! Of we dat nu graag horen of niet.

En die gaan een impact hebben op het leven van ieder van ons.
Is dat angst aanjagen? Paniek zaaien?
Nee! Ik vertel de feiten gewoon zoals ze zijn.
Weet je wat paniek zaaien is?
Gaan rondtoeteren op sociale media dat al die berichten over de klimaatverandering en de toelichting die experts eraan geven deel uitmaken van een groot complot. Dat is paniek zaaien.
Beginnen over klimaattaksen en gedwongen worden om een elektrische auto te kopen. Dat is paniek zaaien.
Als ik zeg dat onze manier van leven een grote – misschien zelfs te grote – impact heeft op ons leefmilieu en het klimaat. Ben ik dan een paniekzaaier?
Of ben ik misschien iemand die zich zorgen maakt over bepaalde trends en zaken die ik met mijn eigen ogen waarneem.
Geen zaken die ik uitsluitend van de ‘mainstream media’ haal. Maar zaken die ik zelf waarneem.
Zoals deze foto genomen tijdens een wandeling rond de Kemmelberg in april vorig jaar.
De stofwolk die je ziet is gewoon van de droogte. En het was toen nog MAAR april.

Een tractor die over een veld rijdt en een gigantische stofwolk achterlaat. Terwijl de velden er net slijkerig zouden moeten bijliggen van de regenval van afgelopen winter en die nog valt in het voorjaar en die broodnodig is voor het jonge groen.S

Sorry, maar dit soort zaken kan je toch geen verzinsels of propaganda noemen.

De charme van de patat!

 

Dag lieve mensen.
Vandaag las ik... Een artikel in De Standaard dat mij enigszins wat droef stemde.
En mij raakte in mijn culinaire hart.
Want wat blijkt... WE ETEN GEEN GEKOOKTE AARDAPPELEN MEER!
Ja, echt. Zo stond het in dit artikel van De Standaard van 14 juli 2022.
In zekere zin is het logisch dat we niet meer dagelijks gekookte aardappelen eten. Er zijn meer dan ooit alternatieven beschikbaar. Rijst, pasta, quinoa, couscous, bulgur, Steeds meer belanden deze alternatieven voor de aardappel op het menu.  Daarboven komt dat er nog zoveel andere manieren zijn om aardappelen te serveren. Een kok waar ik ooit voor werkte vertelde me dat er in de Franse keuken meer dan vijfhonderd aardappelbereidingen bestaan. Als zou besluiten om elke dag een andere aardappelbereiding op tafel te zetten ben je zeker anderhalf jaar zeker van voldoende variatie. En variatie juich ik toe. Het is goed dat je voldoende varieert zowel wat bereidingen als wat ingrediënten betreft. Dat zal elke voedingsdeskundige u vertellen, en wie ben ik om die mensen tegen te spreken.

Maar toch is het jammer.
Aardappelen, patatten, piepers, êrpels, patoaters, Het is en blijft iets van ons. Je kan ze frituren (hmm frietjes), bakken, bereiden in de oven, puree van maken, of kroketten.
Maar het simpelste is toch gewoon die patatjes schillen, in gelijkmatige stukken snijden, koken en dan gewoon opdienen met een stuk vlees en wat groentjes en een sausje erbij.
Nogal wat voedingsdeskundigen gruwen bij de hierboven beschreven samenstelling van een bord. Maar geef toe, het is heeft toch iets.
De combinatie gekookte patatten, vlees en 'groensels'. Het is iets van ons. En het maakt niet uit of je er voor het opdienen wat peterselie over strooit. Of je de aardappelen die over zijn bakt. Of dat je er puree van maakt met flink veer boter, eieren, wat lauwe melk, zout peper en... Muskaatnoot (oder soll ich sagen MUSKATNUSS?)
Feit is, dat het bereiden van een goed aardappelgerecht tijd kost. En uit het artikel blijkt dat jonge mensen daar amper nog tijd voor willen maken.

Komaan mensen, wat is dat toch met jullie?
Laat mij één ding duidelijk stellen. Sta me toe om hier een statement te maken!
Voor goed eten MOET JE TIJD MAKEN!
Aardappelen schillen, wassen, in koud water doen en het geheel aan de kook brengen. Het duurt alles samen zo'n half uurtje tot zo'n drie kwartier. Afhankelijk van de hoeveelheid.
Als ge het niet kunt opbrengen om drie kwartier van je tijd op te offeren voor een goed aardappelgerecht. Ja sorry, maar dat is toch maar triestig hoor.
Het is triestig dat mensen amper nog de tijd hebben of de tijd nemen voor het bereiden van een goed en degelijk gerecht. En denken er goed aan te doen om snel-klaar gerechten als alternatief te zien.
Het is jammer dat dagelijkse activiteiten het de tijd nemen om een gezond en gevarieerd gerecht op tafel te zetten in de weg staan. 
Een goede maaltijd brengt mensen samen. Het is het ideale moment om de dag te bespreken en opinies en gevoelens met elkaar te delen. Het is het ultieme bindmiddel van elk gezin, van elk huishouden.
Als ge daar geen tijd meer voor kunt nemen. Dan is dat echt heel triestig.

Ik weet niet waarmee mensen vandaag de dag hun dagen vullen. Of het nu Netflixen is, of de hele dag op hun telefoon zitten te staren. Of van de ene afspraak naar de andere rennen. 
Feit is dat als je de tijd niet kan nemen om voor jezelf en je naasten een goede en deugdelijke maaltijd op tafel te zetten, je een te druk leven hebt om gezond te zijn. Of dat je je prioriteiten in het leven niet goed kent.
Een goede maaltijd verdient al uw aandacht en uw tijd. En nee, ge moet niet alle dagen aardappelen koken. En ik ga eerlijk zijn. Ik las als dagelijkse kok hier ten huize ook al eens een makkelijk dagje in. En dan is het goed dat er van die vlug-klaar oplossingen zijn die bovendien nog lekker zijn ook.
Maar het klaarmaken van een goede maaltijd, als het even kan met respect voor de traditie en met lokale ingrediënten. Dat is toch iets wat het waard is om er je tijd en moeite in te steken. Zelfs al doe je het maar één of twee keer per week.

De liefde voor het koken en voor het samen eten, het samen genieten van een maaltijd.
Daarvoor spring ik op de bres en dat is de reden waarom dit artikel mij inspireerde voor een nieuw blogartikel.
Want een goede maaltijd is één van die dingen die het leven de moeite waard maken.