Onblusbare Passie 4

 Twee maanden later.

Het is hoogzomer.
We bevinden ons in de Ardennen, Jessica en ik.
Al vroeg in de ochtend braken we onze tent af en zetten we onze tocht verder.
We reisden per trein naar Dinant welks het vertrekpunt werd van een lange hiking tocht door de prachtige bossen en ongerepte natuur van onze Ardennen.
Langs de Maas en de Lesse gingen we steeds verder van de drukke asfaltwegen af en liepen over weilanden en bossen, bedwongen bij momenten nijdige hellingen en liepen parallel met de Franse grens naar de vallei van de Semois. De bossen werden dichter en we hadden het gevoel dat we de beschaving almaar verder achter ons lieten liggen.
Twee dagen later bereikten we het dorpje Bohan waar we onze tent konden opzetten op een kleine camping aan de oever van de Semois.
Bij valavond zaten Jessica en ik bij het smeulende kampvuur waarboven we marshmallows roosterden onder het genot van een lokaal biertje welks we rechtstreeks uit de fles dronken.
Jessica leunde achterover en legde haar hoofd tegen mijn borst, ik legde mijn handen op haar ontblote buik. Ze had een flinke knoop in haar T-shirt gelegd om zo wat af te koelen tijdens de wandeling. Onze tent stond in een uithoek van de camping, de andere tenten lagen een stuk verder dan die van ons. Dus hadden we privacy genoeg, alsook weinig last van het feestje dat de jongelui die er kampeerden er hielden.
De zon was al achter de steile heuvels verdwenen en de krekels zongen hun avondlied en de Semois stroomde rustig verder en zette haar weg voort naar Frankrijk waar de spelling van de naam van de stroom heel anders is. Daar is het Semoy. Uiteindelijk zal de rivier daar in de Maas uitmonden. Ik zoen haar zachtjes in haar nek en fluister lieve woordjes in haar oor. Ik hoor haar gelukzalig zuchten, een zachte glimlach siert haar lippen.
Ze haalt een stok met marshmallows uit het vuur en reikt deze naar mijn mond. Ik neem er één en trek hem met mijn tanden van de stok, om hem dan in mijn handen te laten vallen. “Verdomme da’s heet.”
Jessica lacht en neemt er zelf één. Ze bijt erin en spoelt hem door met het bier. Dan kust ze me op de mond. Wat een heerlijke avond is dit toch. 
Als het donker is zoeken we de tent op en daar ontdoen we ons van onze kleren. Jessica ligt op haar slaapzak die op een matras ligt. Ik kruip op haar en begin haar te kussen nadat ik de zaklamp die het geraamte van de tent hangt had uitgedaan. Ik hoor haar zacht kreunen, neuk me smeekt ze terwijl ze haar hoofd achterover slaat.
Even later hoor ik alleen nog maar Jessica’s gekreun, het feestje wat verderop en het stromen van de Semois. We vrijen een uurtje en daarna ritsen we onze slaapzakken dicht en vallen we in slaap.

Weer twee dagen later.
We zetten ons tentje op in een weide vlakbij het dorpje Herbeumont. We hebben een prachtig panoramisch zicht op het dorpje en de omliggende weilanden en bossen.
We besluiten om even in het dorp wat mondvoorraad in te slaan en om daarna op een terrasje te aperitieven. Ik zie het geluk in haar ogen wanneer ze een Rochehaut bestelt. Hetzelfde bier als wat we gisteren dronken, lokaal gebrouwen in het gelijknamige dorpje aan de oevers van de Semois. We genieten van de gemoedelijke sfeer en het heerlijke warme weer.
Jessica haalt de stafkaart uit haar rugzak om verder de route uit te stippelen. En ik begin mij dingen af te vragen.
Waarom heb ik de indruk dat ze een band heeft met de Ardennen en dan vooral met deze streek.
Ze herkent elke boom en plant en weet waar welk dier zich waar verschuilt? Ze maakte mij attent op de roep van een hert welks we effectief zagen lopen nadat ze mij aanmaande om zo stil mogelijk te zijn.
De geharde zakenvrouw die pendelde tussen New-York en Brussel, die in een luxueus appartement woont en houdt van cocktails en volgens de regels geschonken gin-tonic, lijkt zich als een vis in het water te voelen in de diepe donkere wouden van onze Ardennen. Met ingehouden bewondering en verwondering geniet ze van de uitzichten en het prachtige natuurschoon. Bij momenten was ze zelfs tot tranen toe beroerd. Het gaat wel was altijd haar antwoord als ik haar troostte en vroeg of het wel ging.
“Kijk hoe mooi het hier is,” zei ze terwijl ze achter mij stond en haar armen rond mijn buik sloeg.
“Dit is mijn paradijs, hier voel ik intens en diep geluk en een soort spiritualiteit die ik nergens anders ervaar. En ik wil dat jij daar deel van gaat uitmaken.
Ze stippelde de route uit tot bij de gekende abdij van Orval. “Van daaruit nog één dagje en dan zijn we op de plek waar ik het meeste verbondenheid voel, meer dan op welke plaats dan ook.”
“Waar wil je eigenlijk heen?” vroeg ik.
“Zal je wel zien lieverd,” zei ze terwijl ze mijn hand vastnam. Wat die plek voor mij betekent kan ik niet met woorden uitdrukken. Je moet het gewoon zelf voelen en ervaren Tom, echt wel.

De volgende ochtend waren we echt wel vroeg op pad. Het schemerde nog toen we onze tent afbraken en ons materiaal in de rugzak stopte en de ochtendzon kwam van achter de oostelijke heuvels piepen. We liepen in de door nevel gehulde bossen, tot Jessica ineens stil hield.
“Kijk,” zei ze.
Verderop op het pad liep een edelhert, een dier dat hier leeft maar erg schuw is. Je moet echt heel veel geluk hebben om er één te zien.
Het imposante dier draaide zich om en zag ons staan. Dan liep het weg het bos in.
“Hier had ik graag een foto van willen nemen,” zei ik.
“Wat nou, bewaar dat beeld toch gewoon in je hart,” reageerde Jessica. Deze ervaring vergeet je nooit, dat weet ik zeker.”
We stapten verder en het leek alsmaar warmer te worden. Het was vochtig in de bossen van de mist en de warmte maakte dat de vochtigheid algauw tropisch aanvoelde.
We hielden halt om tussendoor een energiereep te eten en wat water te drinken. We zaten in een dicht mastbos, een sparrenbos. De zon priemde door de nevelen heen wat voor een prachtig zicht zorgde. Dan stond Jessica recht en liep ze tussen de bomen van het pad af. Dan trok ze ineens haar T-shirt uit en knoopte ze haar broek los. Naakt stond ze voor zich uit te staren.
“Waarom doe je dit?” vroeg ik.
Jessica draaide zich om en sloeg haar armen rond mijn hals.
“Lieve Tom, hier beleefde ik het meest magische moment uit mijn leven.
Hier verloor ik mijn MAAGDELIJKHEID!
Hier bedreef ik de liefde met de eerste jongen waarvan ik vond dat hij het waard was dat ik hem mijn lichaam, mijn jeugd en mijn kuisheid schonk.
Ik stond naakt voor hem zoals ik nu voor je staat. Alleen, hij was ook naakt.” Terwijl ze dat zei knoopte ze mijn broek los en trok ze mijn T-shirt omhoog. Ik begreep de boodschap en kleedde me uit. Daar stond ik, naakt in een Ardens bos ver van de bewoonde wereld. Jessica sloot mij opnieuw in haar armen en zoende me teder doch met heel veel diepe ingehouden hartstocht.
Ze zette enige stappen achteruit en leunde tegen een boom. “Help me om dit magische moment opnieuw te beleven Tom,” smeekte ze. Trek mijn benen open en neuk me.
Kom zo vaak mogelijk klaar als je maar kan. Samuel, die lieve jongen die hier met mij de liefde bedreef kwam zeker zes keer in me klaar, Hij bleef maar ejaculeren, zo hard geilde hij op mijn lichaam. Fuck, waar zit je toch lieve schat? Ou est tu mon amour?” mijmerde Jessica terwijl ze haar hoofd achterover sloeg.
Je vertrok uit deze streek zonder een spoor achter te laten.
Ik trok haar benen open en schoof mijn pik in haar grotje dat al behoorlijk nat was. Ik nam haar armen en drukte ze tegen de stam van de boom terwijl ik ritmisch in haar heen en weer ging.
Ik hoorde mijn lieve hartendief zachtjes zuchten en kreunen. Ze ging helemaal in extase en eigenlijk was dat zalig om zien hoe ze zo opging in haar goesting en haar herinneringen. Die meid geniet van seks, dat is meer dan duidelijk.
We bedreven meer dan een uur lang de liefde. Ik voelde de zon die beetje bij beetje draaide priemen op mijn rug, afgewisseld door een heel zacht windje. Er was geen ander geluid dan het gekreun van Jessica en het gefluit van wat verre vogels. God wat was dit toch heerlijk. Ik spoot lekker in haar nauwe liefdesgrotje, nog maar eens. “Gij maakt me zo geil schatje,” zei ik.
“Dan ben je op je best lieveling,” was haar antwoord waarna ze me terug begon te kussen en ik weer krachtig in haar heen en weer ging.”

Na een zalige vrijpartij zaten Jessica en ik naakt op een boomstronk en aten we broodjes met ham en dronken we van de flesjes cola die we gisteren in Herbeumont kochten.
“Wat doen we? Trekken we verder?” vroeg ik toen ik mijn afval in het zakje stopte dat we aan onze rugzak vastbonden zodat iedereen goed kan zien dat we ons afval meenemen en niet in de bossen achterlaten.”
Ze keek me smekend aan. “Eerst nog een vluggertje, toe,” zei ze.
Ik stond recht en nam haar arm om haar ook overeind te trekken.
“Sla je armen om die boomstam en buig je voorover,” gebood ik. Ze deed meteen wat ik haar opdroeg en richtte haar blik naar beneden.
Ik drong in haar binnen en neukte haar met harde krachtige stoten. Mijn buik petste tegen haar kont en dat maakte een grappig petsend geluid, welks mij net aanmoedigde om verder te gaan.
Ik greep haar bij de heupen en trok haar dichter zo kon ze mijn pik nog beter voelen. Ik krijg gewoon geen genoeg van Jessica’s heerlijke lichaam. Wat is het toch heerlijk om die vrouw te neuken. Ik voel me geprivilegieerd omdat ze mij uitverkoren heeft om van haar heerlijke lichaam te MOGEN genieten. En dat doe ik dan ook met volle teugen. Na een kwartier kwam ik klaar, ik voelde mijn laatste restje zaad in haar heerlijke liefdesgrotje spuiten waarna ik hem er terug uithaalde.
Ze draaide zich om en keek me met haar indringende blik aan.
“Mon amour,” zei ze met een snik in haar stem. “Mon grand amour, mon ame.
Mon petit papillion,” zei Jessica.
“Zo noemde Samuel mij altijd.
Mijn kleine vlinder.
Fuck, die jongen was zo romantisch.
Te gevoelig voor deze wereld.
Heel anders dan die vaak lompe boerenkinkels hier in deze streek.
Werd er ook om gepest. Ik nam het altijd voor hem op.”
“Dat siert je,” zei ik terwijl ik haar met veel liefde aankeek.”
“Dank je schat,” zei Jessica terwijl ze zich terug aankleedde.
We liepen verder en klommen langs een smal weggetje een steile heuvel op.  Even verderop zagen we een prachtig zicht op een vallei en beneden een klein dorpje.
Chiny.
“Mijn geboortedorp,” zei Jessica terwijl ze vol ontroering haar blik over het landschap en het dorp liet dwalen.
“Jij bent van hier?” vroeg ik.
“Geboren uit een Vlaamse vader en een Ardense moeder,” zei Jessica.
“Papa was een kunstenaar die er in zijn jonge jaren was neergestreken. Hij kon niet aarden in Vlaanderen, hij had rust ruimte en de aanwezigheid van de natuur nodig. Ik ken geen grotere natuurmens dan papa.
Reeds als klein meisje nam hij me mee op lange wandelingen door de prachtige bossen. Hij leerde me alles over de bomen, planten en het onderscheiden van giftige en eetbare paddenstoelen. Hij leerde me sporen zoeken en vogelgeluiden herkennen.
Maar hij leerde me vooral om respect te hebben voor de natuur en om dieren in hun waarde te laten. Papa was vegetariër en werd later ook veganist. Hij verafschuwde de cultus rond het jagen die hier heerste en nog meer de rijke Vlamingen en Fransen die hier kwamen jagen omdat de wetten op de jacht hier zoveel soepeler waren.
Mama was dan weer veel praktischer. Ze zette me regelmatig aan het werk in het huishouden en leerde mij hoe je een budget moest beheren, prijzen vergelijken en waardebonnen bijhouden. Ze had in haar jeugd heel veel armoede gekend en ergerde zich rot aan het feit dat Papa zo nonchalant was als het op het vergaren van inkomsten was. Papa was heel selectief in zijn opdrachten en wilde niet te commercieel worden. Mama wilde vooral dat er geld in het laadje kwam en we het einde van de maand haalde. Net omdat ze zoveel had meegemaakt. Daarom ging ze werken in een kleine superette in het dorp.
Maar ik heb een gelukkige jeugd gehad hier, echt wel.

Onblusbare passie 3

 

Maandagmorgen 10u30.
Ik ben op kantoor, wroet me door de tientallen dossiers die op mijn bureau liggen.
Ben er niet met mijn hoofd bij, ik ben met mijn gedachten bij Jessica die gisterenavond richting New-York vertrokken is voor een zoveelste zakentrip.
Ik bracht haar weg naar de luchthaven waar we afscheid namen met een brok in de keel.
We gaven elkaar een hartstochtelijke kus in de vertrekhal en dan zag ik naar de gate wandelen, sensueel wiegend met haar heerlijke kont.
Ik had een brok in de keel.
Veertien dagen zonder Jessica.
Veertien dagen zonder haar liefde, haar kussen, haar warme blik, haar zachte licht rokerige hese stem, haar lippen teder in mijn hals of aan mijn oorlelletje.
Veertien dagen zonder de warmte van haar prachtige, heerlijke lichaam.
Ik probeer me weer op mijn werk te concentreren maar makkelijk is het niet.
Telkens opnieuw ruik ik haar zoete geur, zie ik haar beeld voor me of hoor ik haar woorden diep in mijn hoofd.
Dan is het pauze, ik zit aan een tafeltje naar mijn kop instant soep te staren. De uren kruipen traag voorbij, dat is de eerste keer dat mij dat hier overkomt. Ik doe deze job graag, en voel me hier meer op mijn gemak dan op mijn vorige werk. Maar vandaag gaat het me niet af. En als dat zo veertien dagen gaat duren dan zal het niet lang duren of mijn chef roept mij op het matje.
Dan ontvang ik een Whats’app berichtje. Het is Jessica.
“Lieverd, ik kan niet slapen,” schrijft ze.
“Hoe komt het?” Schrijf ik terug.
“Mis je zo fel lieverd. Fuck, wat mis ik u hard.”
Ik schud het hoofd. Die meid meent het zo keihard met mij.
“Ik mis u ook, kan me amper concentreren op mijn werk,” schrijf ik.
Ze stuurt een hartje.
Dan een gebroken hart.
“Ik voel me zo leeg,” is haar volgende berichtje.
“Jesske toch,” denk ik bij mezelf.

Tijdens de middagpauze maak ik een ommetje, ik krijg immers toch geen hap door mijn keel.
Ik zet me op een bank in het park, mijn gedachten dwalen af.
Ik zie Jessica in gedachten.
Ik kijk omhoog en zie de wolken overdrijven.
“Jessica,” fluister ik zachtjes.
“Wat doe jij me toch aan meid?”
Ik dacht terug aan afgelopen zondag. Toen reden we naar zee waar we heerlijk uitwaaiden op het strand en daarna een pannenkoek aten in één of andere tearoom. Ik keek haar aan en zag niets anders dan geluk in haar ogen. Ze steunde op haar ellenbogen en liet haar kin rusten op de ruggen van haar handen. Ik voelde het toen zo week worden in mijn hart.
“Jessica,” fluister ik opnieuw.

Het is na middernacht wanneer de telefoon gaat. Het is Jessica.
“Hi honey,” hoor ik haar zeggen met haar hese stem.
“Dag liefje,” zeg ik met een dikke brok in de keel.
“Hey schatje, wat scheelt er? Heb je gehuild?” vraagt ze bezorgd.
“Ja,” geef ik eerlijk toe.
“Ik mis je,” voeg ik eraan toe.
“Honey,” hoor ik haar zeggen. “I miss you too.
Ik mis je heel hard zelfs. My sweet boy.”
“Hoe was je dag?” vroeg ik.
“Mega fucking boring,” hoor ik haar zeggen.
“Vergaderen, notities nemen, zakenlui uitvragen, alles naast elkaar leggen en daarna contact opnemen met de hoofdzetel om verslag uit te brengen.
Dan naar het hotel, daar zit ik dan helemaal alleen in mijn hotelkamer.
Weet je, voordien ging ik graag uit hier in de stad. Bars, discotheken, musicals, filmpje meepikken, dat soort dingen.
Nu zegt het me niets meer.
I wanna go home weet je wel. Ik wil naar huis.
Ik wil bij jou zijn lieve schat.”
“Hey liefje, voor mij is het ook hard. Maar elkaar een poosje niet zien maakt de liefde sterker.
Hou vol, we komen er wel. Ook al zullen we nog veel tranen storten voor elkaar.”
“You’re right,” hoor ik haar zeggen. Haar woorden klinken zo oprecht en gemeend.
De dagen erna slepen zich voort, maar ik hou me recht aan mijn eigen woorden en aan deze van haar.

Veertien dagen later.
Het regent.
Ik rij over de Brusselse ring en rij zo geconcentreerd mogelijk. Ik nader de afrit van de luchthaven van Zaventem dus verzaak ik om de Roemeense vrachtwagen voor mij voorbij te steken om zo veilig te kunnen invoegen.
Eens ik de auto heb geparkeerd trotseer ik de gietende regen en loop ik naar de aankomsthal van de luchthaven, maar aangezien het nog meer dan een half uur duurt eer de vlucht uit New-York gaat landen besluit ik om een koffie te drinken in één van de koffiebars van de luchthaven.
Ik nip van mijn koffie en voel mijn hart bonzen. Eindelijk na veertien lange dagen zal ik mijn lieve Jessica terug in mijn armen sluiten. Ik sla de passage van de vele mensen gade. Mensen die hun familie, geliefden of zakenpartners komen ophalen. Mensen op zoek naar een huurwagen, mensen op zoek naar een ultiem Belgisch souvenir.
Eens mijn koffie uit is ga ik naar de aankomsthal waar ik lui zie met  bordjes met vreemde namen op, joelende Marokkaanse dames, Chassidische Joden die het voorgenoemde tafereel hoofdschuddend aanschouwen en voor mijn neus een boomlange Afrikaan die net niet op mijn tenen gaat staan.
De vlucht uit New-York is geland, nog meer Chassidische Joden gaan rond mij staan. De Marokkaanse dames begroeten een jong meisje die blijkbaar teruggekeerd is uit het thuisland en er als een soort heldin wordt onthaald. Er wordt uitgebreid gekust en geknuffeld waarna het bonte gezelschap afdruipt.
Dan komen de passagiers uit New-York. De Joden beginnen als gekken te springen en te dansen wanneer ze een oude kromgebochelde Chassidi  met lange grijze baard de ruimte zien binnenstappen steunend op een wandelstok. Hij zwaait en mompelt iets in het Jiddisch, Het gejoel is oorverdovend.
Maar dan zie ik haar, ik wring me tussen het Joodse gezelschap door en loop haar tegemoet, zij ziet mij en versneld haar stap. Huilend en lachend tegelijk vliegen we in elkaars armen.
Ik kijk haar aan, zij kijkt naar mij. De tranen stromen over onze wangen. En daarna volgt de kus.
Zeker een kwartier lang kussen Jessica en ik elkaar in de aankomsthal.
“Laat ons het toilet opzoeken,” hoor ik haar zeggen.
“Waarom, moet je nodig?” vraag ik.
“Nee, ik heb zo’n fucking veel zin nu! Ik ben toe aan een vluggertje.”
“Jesske,” zei ik. “Ik heb een kamer geboekt hier in het Sheraton Hotel vlakbij de luchthaven.
“Zot! Dat kost kweenie hoeveel geld,” zei Jessica.
“Voor  u heb ik dat over. Ik denk niet dat ik het uithou tot thuis. Laten we snel gaan inchecken liefje,” zei ik.
Jessica pakte mijn hand en we liepen de terminal uit. Een kwartier later opende ik de deur van onze hotelkamer. Eens die dicht was vloog Jessica me in de armen en begon ze me vol vuur en sluimerende passie te kussen. Tegelijk knoopte ze mijn broek en daarna ook mijn hemd los. Niet veel later lagen we op bed en werd ik zo zalig gepijpt door mijn geliefde Jessica.
Met gesloten ogen slikte ze mijn zaad door waarna ze haar mond afveegde. Daarna kuste ze me opnieuw. Ik proefde de smaak van mijn eigen zaad, maar wat deerde dat. Ik hield Jessica in mijn armen en ik voelde het heftige vuur opnieuw opborrelen. Ik voelde haar schaamhaar prikkelen over mijn eikel terwijl ze hitsige bewegingen maakte met haar bekken. “Ik zie u zo fucking graag,” fluisterde ik in haar oor.
“Dat weet ik lieverd,” zei ze terwijl ze mijn balzak streelde en mijn borstkas kuste. Ze stimuleerde me om dan eens hij weer goed hard was schrijlings op mij te zitten en mijn pik tussen haar benen te duwen. Daarna ging ze heftig op en neer rijdend op mijn pik. Ze schudde haar hoofd achterover, haar haren zwiepten door de lucht. Terwijl gleden haar koele handen over mijn buik en borst.

Na een uur zinderende passie lag ik in haar armen en keken we elkaar aan.
We zeiden geen woord.
Ik voelde tranen in me opwellen, ik kon het niet meer houden en begon onbedaarlijk te snikken.
Jessica legde mijn hoofd tussen haar borsten en wreef zacht door mijn haren.
“Je liefde zit diep hé schat,” zei ze.
“Ja,” snikte ik.
“Ik voelde me zo schuldig dat ik weg moest,” zei ze.
“Ik beloof je, dit was mijn laatste zakenreis. Echt waar.
Ik verspeel hiermee de kans om een hele mooie carrière uit te bouwen Tom. Maar jij bent me zoveel dierbaarder dan dat.
Hoor je me liefje.
Jij bent me zoveel dierbaarder dan dat!
Ik kijk haar aan met betraande ogen.
“Meen je dat?” vroeg ik.
“Maak alstublieft dat je hier nooit spijt van krijgt?” voegde ik eraan toe.
“Nee liefje, hier krijg ik geen spijt van.
Meer dan ooit ben ik gaan beseffen waar ik mee bezig ben.
Uren en uren slijt ik op kantoren, in vergaderzalen en in veel te dure stijfdeftige restaurants.
Lul ik uren tegen de wind tegen lui in maatpak aan wiens gezicht je kan zien dat het hen gewoon geen reet interesseert. Maar de firma wil dat je hen binnenhaalt, je aan je portefeuille toevoegt.
Ik ben die shit zo beu als koude pap Tom,” zei ik.
“Geef mij dan maar een saai en onderbetaald kantoorbaantje bij ons in de stad.
Maar dat ik elke avond bij jou ben.
Veilig in je armen.
Tom,” zei Jessica terwijl ze mij met betraande ogen aankeek.
“Lieve, lieve tom.
Man van mijn leven.
Je bent als het zonlicht op mijn huid. De zuurstof in mijn longen.
Laat me nooit in de steek schatje.
Want dat overleef ik niet.”
“Ik ook niet,” zei ik.
En toen bedacht ik dat ik toch wel heel snel aan die meid gehecht was geraakt.
Nooit eerder had ik zo’n sterke band met iemand.
Nooit drong iemand zo diep in mijn ziel als Jessica.
Ik legde mijn lippen op de hare en zag hoe ze spontaan haar ogen sloot, ik deed hetzelfde en begon haar te kussen.
Ritmisch en met een zekere routine kussen we elkaar.
We vergeten de wereld en hebben alleen nog aandacht voor elkaar.
Weer voel ik haar schaamhaar over mijn natte eikel glijden Ik voel haar hand en even later zit mijn penis weer in haar heerlijke natte liefdesgrotje. Zacht ga ik heen en weer terwijl ik mijn geliefde blijf kussen. Dit voelt zo goed, dit voelt zo juist. Alles klopt gewoon.
Onze lichamen zijn één, onze harten kloppen in hetzelfde ritme.
We zijn als Yin en Yang, Elke aanraking, elke kus, elke penetratie brengt ons meer en meer in harmonie met elkaar. Dan slaat Jessica haar hoofd achterover met gesloten ogen.
“Fuck me!!! Neuk me!” hoor ik haar smeken. “Ik wil dat je me geeft, dat je me pakt zo hard als je maar kan.” 
Ik hou op met haar te kussen en recht me. Trek haar benen nog meer open en begin haar met volle kracht en snelheid te penetreren. Ik geef Jessica een beurt zoals ze er al zoveel heeft gehad. Maar ditmaal geef ik me nog feller en nog krachtiger. Ik voel het zweet van mijn hoofd en borstkas druipen. Ik probeer het klaarkomen zo lang, lang mogelijk uit te stellen en slaag er in om haar nu toch al twintig tot vijventwintig minuten lang krachtig te penetreren. Jessica schreeuwt, brult, kreunt en hijgt als een bezetene en trekt verwoed aan het kussen waar haar hoofd op rust.
“Oooooooh Tom! Oooooh mijn seksgod! Harder lieverd harder!!!
DOE ME GODVERDOMME PIIIIJJJN!!!!!”
Dit is voor mij het signaal. Ik geef me helemaal, zodanig dat ik erin op ga en alles rond mij vergeet. Terwijl ze brullend klaarkomt stroomt mijn warme zaad in haar grotje. Het blijft maar komen, wat een heerlijk gevoel.
Daarna sluit ik haar trillende lichaam in mijn armen en wieg ik haar zachtjes. Ze klampt zich aan me vast en ik weet gewoon dat ze me de rest van de avond niet meer los zal laten en dat er ook geen woord meer gezegd zal worden.
Ik leg haar op haar rug en nestel bovenop haar. Ik hoor haar rustiger wordende ademhaling.
“Je was weer zo fucking zalig liefste,” hoor ik haar zeggen.
Ik zucht diep en besef ineens en meer dan ooit.
“DIT WORDT DE MOEDER VAN MIJN KINDEREN!”

Onblusbare passie 2

 

De donderdag daarop ben ik weer paraat in het zwembad.
Ik zwem mijn baantjes en hou de ingang in de gaten. Zou ze komen zwemmen vandaag.
Ja hoor, daar is ze. Ze glijdt opnieuw zo heerlijk sensueel het water in en begint aan haar baantjes, ditmaal blijf ik staan.
“Hey schone jongen zijde daar weer?” vroeg ze.
“Blij je te zien” zei ik terwijl ik in haar donkere ogen keek. Ze glimlachte.
“Zin om samen wat baantjes te trekken?” vroeg ze. Tuurlijk zei ik geen nee.
We zwommen, en ik merkte dat ze het tempo alsmaar meer opdreef.
“Laat zien dat je een echte vent bent” zei ze.
Zo zwommen we zeker tien lengtes waarna we even babbelden leunend met onze armen op de boord van het diepe gedeelte.
“Wat is uw naam?” Vroeg ze. “Ik heet Jessica.”
“Ik ben Tom,” zei ik.
“Jessica keek me een poosje zwijgend aan en hees zich dan uit het water.
“Ik ga er vandoor” zei ze. Heb straks nog een afspraak. Maar het was aangenaam met je kennis te maken.
“Nou, dag Jessica,” zei ik. “Zie ik je volgende week terug?”
“Moogt ge zeker van zijn, ik kom hier alle dagen,” zei ze.
Sensueel liep ze naar de douches, ik hees mezelf uit het water en ging haar achterna.
Ik liep eerst naar mijn kastje en haalde een washandje en mijn douchegel uit. Weer voelde ik mijn lichamen zwellen. Want ik wist, mijn plan kon niet, mag niet mislukken.
Ik ging onder de douche staan en liet het water heerlijk stromen terwijl ik een flinke spuit douchegel op mijn washandje liet vloeien. Ik zag hoe Jessica de zeep van haar lichaam spoelde en naar mij omkeek. Ik draaide me zodat ze goed mijn boner kon zien. Ik zeepte mijn borstkast en buik in en trok mijn zwembroek wat vooruit zodat ik wat zeep er tussen kon laten vloeien. Weer zag ik haar omkijken en de pretlichtjes in haar ogen verschijnen.
Dan draaide ik mij wat en liet mijn washandje onder mijn zwembroek over mijn kont glijden waarna ik mijn benen inzeepte. Toen ik discreet omkeek zag ik hoe ze haar lippen aflikte.
Daarna spoelde ik mij schoon en ongegeneerd trok ik opnieuw mijn zwembroek wat naar voren. Alleen Jessica en ik stonden onder de douche. Ik spoelde mijn washandje en liet het vallen naast mijn douchegel. Na dat ik alles uit mijn kastje had gehaald en aan de kapstok in mijn kleedhokje had gehangen trok ik mijn zwembroek uit… En wachtte geduldig af.

Terwijl ik mijn voorhuid stroopte en zo mijn eikel ontblootte werd er aan de deur geklopt.
“Hey Tommyboy, ge zijt iets vergeten hoorde ik Jessica’s rokerige stem zeggen. Ik opende de deur en ze reikte mij de douchegel aan, ik zag haar blik langzaam naar beneden dwalen.
Ze duwde de deur nog meer open en glipte naar binnen, snel sloot ze de deur achter haar.
Ze nam hem vast en duwde hem tussen haar benen nadat ze eerst het onderste van haar badpak wat wegschoof. “Jezus wat een kanjer” kreunde ze. Ik voelde haar schaamhaar prikken en dat wondt me nog meer op.
Ze trok terstond haar badpak uit, wat een prachtig lijf had die meid.
“Pak me,” fluisterde ze terwijl ze zich omdraaide en voorover boog. Ze plaatste haar handen op de zitbank en bewoog uitdagend met haar kont. “Pak me, neuk me, neem me met al je kracht. Ik heb al van afgelopen maandag een geweldige crush op je stijve en toen je daar stond nog veel meer. Maar dat had je al door zeker hé exhibisionistje?” fluisterde ze plagend.
Ik duwde mijn pik diep in haar liefdesgrotje en gaf die meid een meer dan stevige beurt.
Ik hoorde hoe ze haar gekreun probeerde te smoren om niet betrapt te worden. Ik greep haar borsten en kneedde haar tepels.
“Meer, meer, meer,” kreunde ze. “Stoot harder toe… STOOT HARDER!”
Na vijf minuten kwam ik klaar, god ja wat wil je? Zo’n heerlijk gestroomlijnd lijf en zo’n zalig nauw kutje. Wat wil een vent als ik nog meer?
Nog eens klaarkomen in die meid haar heerlijke liefdesgrotje natuurlijk.
Ik begon opnieuw te stoten, ze draaide haar hoofd.
“Hey wat doe je? Straks betrappen ze ons nog.”
“Sorry Jessica, maar ge windt me zo hard op.”
“Ik weet het schat, maar dit kunnen we echt niet maken. Dit is publiek domein weet je wel. Meer dan een vluggertje kan hier echt niet.”
Ik trok mijn zwembroek terug op. “Ge hebt gelijk,” zei ik.
Jessica draaide zich om. “Kom vanavond om zes uur naar mijn appartement, ik geef je het adres. Daar kunnen we ongestoord ons goesting doen.”
Ik sloot een nog naakte Jessica in mijn armen en gaf haar een lange liefdevolle kus.
“Bedankt voor het mooie moment,” zei ik.
“You ain’t see nothing yet honey,” zei ze.
“Vanavond zal ik u eens heerlijk verwennen, dat beloof ik je.

Die avond stond ik voor de deur van een appartement in een recent en vooral heel chique gebouw met marmeren vloer en zachte LED-lampen.
De deur ging open en achter de deur stond Jessica in heerlijk sexy lingerie. Ze lachte haar tanden bloot en keek me aan.
Dan sloeg ze haar armen om me heen.
“Lekkere gast,” zei ze waarna ze me heftig begon te tongzoenen. Tegelijk knoopte ze mijn hemd los ik voelde haar lippen over mijn hals en zo naar mijn borstkas glijden. Eens mijn hemd op de grond lag werd mijn gulp opengeritst en mijn pik uit mijn broek gehaald. Voor ik het goed en wel besefte zat hij in haar heerlijke mond.
Ik leunde tegen de muur. Fuck ik wist gewoon niet wat mij overkwam. Wat kan die meid zalig pijpen.”
Ik kwam klaar in haar mond waarna ze me meetroonde naar haar stijlvol ingerichte slaapkamer waar een prachtig hemelbed stond. Ja die meid had smaak echt wel.
Daar lag ik dan naakt in haar armen. We kusten elkaar en ik beroerde haar clitje met mijn vinger. Ze sloeg meteen haar hoofd achterover.
“Je bent een goede kusser schatje,” zei Jessica. Terwijl ze op het punt stond om klaar te komen.
“Oh fuck gast, ik ga hier zo meteen zo heftig squirten,” zei ze.
Meteen verdween mijn hoofd tussen haar benen. Ik wilde haar heerlijke sapjes proeven als haar kutje zou gaan spuiten. Ik hoorde haar langgerekte schreeuw en proefde haar heerlijke sappen die in mijn mond spoten. Haar lichaam schokte als was ze bezeten.
Toen ik overeind kwam lag ze uitgeteld onderuitgezakt in bed. Ik streelde haar borsten en legde haar wat meer op haar rug. Ik had een joekel van een stijve en de nood om te penetreren was nu heel groot.
Maar dan spreidde Jessica haar benen en greep ze mijn penis vast. “Fuck me,” smeekte ze.
“Come on honey fuck me! Geef me een lekker stevige beurt Tommyboy.”
Meteen begon ik haar krachtig te penetreren. Haar lichaam schokte en schudde op mijn ritme. Jessica greep het kussen vast waarop haar hoofd rustte en kreunde alsmaar luider.
“Ooooooh zalige vent, lekker geile bok! Dit voelt zo zalig aan ooooow oooooow yeah!”
Ik voelde haar opnieuw squirten, haar sap spoot op mijn schaamhaar, ze was gewoon drijfnat. Haar clit was gezwollen en haar tepels stonden stijf en kaarsrecht. Ik greep haar borsten vast en als reactie kreeg ik een oerkreet waarvan ik mijn oren de hele nacht lang hoorde suizen.
Ik kwam klaar, maar was niet van zin van te stoppen. Tot grote vreugde van Jessica.
“Oh jaaaaaah heerlijk viriele vent. Penetreer me. Neuk me. Fuck me!!!
Ze greep naar mijn hoofd en drukte haar lippen op de mijne. Ze kuste me met alle heftigheid.
Ik beantwoordde haar kus en hield haar handen vast. “Je bent van mij lekker wijf!” zei ik terwijl ik haar recht in haar donkere ogen keek. “Nooit laat ik je nog gaan. Voor uw lichaam, uw geilheid, uw goesting. Daarvoor zou ik mijn leven geven.”
“Doe het dan!” smeekte Jessica. “Geef jezelf. Geef jezelf aan mij! Ik wil je!
Oooooooh Tom heerlijke schattebout van me! IK WIL JE!!”
Ik gaf me helemaal, voor Jessica.
Tien minuten of zelfs een kwartier lang penetreerde ik haar met volle kracht tot ik mijn liezen voelde scheuren. Ik spoot al mijn zaad in haar kletsnatte liefdesgrotje en liet mezelf dan op haar lichaam neervleien. Weer kuste we elkaar. Zeker een uur lang kusten we elkaar terwijl mijn penis half slap in haar vagina zat. We kusten elkaar met gesloten ogen alsof we al een hele poos een stel waren. Terwijl streelde ik haar heerlijke, goddelijke lichaam. En zij, zij streelde mij.
En voor ik het wist was ik die heerlijke vrouw weer aan het penetreren, maar ditmaal trager terwijl we elkaar bleven kussen, vol goesting en passie. We voelden allebei hoe er in onze harten een vuur oplaaide. Een krachtig en gloeiend vuur dat brandde met volle kracht.
Een vuur dat niet gauw zou doven.

Het was nacht.
Jessica sliep, ik was klaarwakker.
De hele avond en het grootste deel van de nacht hebben Jessica en ik gevreeën.
We hebben vol passie de lust gevierd en de liefde bedreven, zodanig dat geen van ons nog maar aan eten dacht.
Ik zag haar lichaam in het schemerdonker en voel opnieuw dat vuur van liefde en passie diep in me oplaaien. Ik zag haar volle borsten, haar afgetrainde buik, Haar hoofd lag naar links gedraaid op het hoofdkussen en ze ademde traag en ontspannen. Ik leg me naast haar en kijk haar aan, ik voel mijn ogen loom worden en val in slaap.
Dan wordt ik opnieuw wakker, ik voel scherp licht prikken in mijn ogen. Ik zie Jessica staan bij het raam, ze droeg een kamerjas en draaide haar hoofd.
“Goeiemorgen… LIEVELING!” zei ze met een hese stem die veel liefde verraadde.
Dan zetten ze een plateau die op de dressoir bij de spiegel stond op het bed. Wanneer ik naar rechts kijk zie ik een ijsemmer met daarin een Magnumfles Champagne.
“Wat moet dit voorstellen?” vraag ik.
“Ontbijt op bed lieve schat,” zei Jessica waarna ze me teder zoende.
Ze deed haar kamerjas uit en kroop bij me in bed. Er volgde weer een kus, een lange liefdevolle kus.
Ze sneed een broodje open, boterde het en smeerde het met confituur. Ze reikte het naar mijn mond. “Ge hebt hard gewerkt gisterenavond en nacht, tijd om wat kracht op te doen,” zei Jessica.
“Ge hebt genoten hé,” zei ik.
Jessica’s ogen begonnen te blinken en te twinkelen. Ze lachte en sloeg haar armen om mijn hals.
“Tom, lieverd. Schatje.”
Anderhalf jaar geleden zwoer ik dat ik nooit nog een man in mijn leven zou toestaan, behalve dan voor een snelle wip. Datgene waarin ik al een poosje zin had toen je mijn pad kruiste en ik je daar zag staan kijken naar mij met die boner die zo hard opviel. Gelukkig was er niet veel volk, ik denk dat ik de enige was die het zag. Die boner in combinatie met je lichaam dat langzaam maar zeker zijn vorm terugkrijgt. Ik was meteen opgewonden. Ik heb in mijn kleedhokje even de hand aan mezelf geslagen voor ik me aankleedde, mag je gerust weten.
Had je niet zo opzichtig geprobeerd mij te verleiden, dan was ik alsnog op je afgestapt. Maar ik was het toen wel zeker, jij had een al even harde crush op mij als ik op u.
En toen ik je zag, naakt. Je eikel afgestroopt. Je heerlijke gigantische pik.
Ik wilde hem in me, hoe sneller hoe liever. En verdorie het voelde zo goed.

Tom, liefje… schatje.
Seks met jou is het einde.
Het was zo onwezenlijk Tom, zo onaards.”
Jessica’s adem stokte.
Het idee dat je straks dit appartement zal verlaten om te gaan werken doet mijn hart schreeuwen.
Ik wil je bij me hebben liefje, snap je dat.
Ik wil jou aan mijn zijde, ik wil jou in mijn leven. Ik wil jou in mijn hart.
Ik wil jou diep in mijn lichaam!!!!

“Weet je wat?” zei ik.
“Ik meldt me ziek en blijf de hele dag bij jou.
Want ik voel op elk vlak hetzelfde als wat jij daarnet beschreef lieve schat!”
Nadat  ik mijn werkgever had gebeld schoof ik de plateau met daarin de resten van het ontbijt weg, kroop opnieuw op Jessica en gaf haar datgene waarnaar ze met haar hele hart zo hard naar verlangde. Passie, seks, penetratie, passionele kussen en vooral… AL MIJN LIEFDE!

Onblusbare passie.

Lieve mensen.
Het is weer een poosje geleden dat ik nog een verhaal heb gepost.
Maar tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis heb ik er eentje geschreven en opgeslagen op mijn harde schijf.
Eigenlijk staan er nog meer op die ik wel eens op mijn blog zal zetten van zodra ik ze wat heb bijgeschaafd (ja 't moet in orde zijn hé).
Maar dit verhaal kwam los uit de pols en recht uit het hart.
Een verhaal dat begint met een goesting, verlangen, lust, passie.
Om uiteindelijk over te gaan in diepe oprechte liefde.

Stedelijk Zwembad: Maandagmiddag 15u30.
Ik trek mijn baantjes, zoals ik dat sinds kort twee keer per week doe. Eigenlijk op aandringen van mijn dokter die mij zei dat als ik niet snel op mijn voeding zou letten en vooral meer zou bewegen ik wel eens zware gezondheidsproblemen zou krijgen.
Dus ben ik maar beginnen joggen, maar dat getsjok zegt me niets en bovendien is het meer vermoeiend dan dat het vooruit gaat.
Fietsen ging me iets beter af, maar ik had toch het gevoel dat ik meer nodig had.
Zwemmen dus.
Ik kocht mij een abonnement en sindsdien ben ik twee keer per week in het zwembad te vinden. Liefst op uren en dagen dat er niet teveel schoolkinderen in het zwembad zitten, want ik zit echt niet te wachten op dat gejoel en vooral dat oorverdovende getier van die kleine gasten. Waar komt dat toch vandaan? Moesten wij echt niet doen hoor, zo roepen en tieren in het zwembad. Er zwaaide wat plus nota in het agenda en dan zwaaide er nog wat thuis ook.
Maar goed, het is iets rond vieren en buiten ikzelf zijn er maar een stuk of drie zwemmers in het zwembad. Twee mannen en één oudere dame.
Maar dan komt er nog een vierde zwemmer, of beter zwemster.
Een vrouw, midden de dertig, lang ravenzwart haar, bruine ogen, slank lichaam en vooral…  heerlijk groot van ‘schap’. Ze draagt een gitzwart badpak die haar slanke lichaam nog meer accentueert, een opvallende verschijning ja dat was ze.
Sensueel wiegt ze met haar heupen en laat ze zich langs het trapje in het ondiepe gedeelte in het water glijden. Ik krijg warempel een boner, wat een prachtvrouw!

Ze zwemt in schoolslag naar het diepe gedeelte waar ik mij bevind, Ik zwem haar tegemoet, knikje, goeiedag. Ik krijg een goeiedag terug, ze lacht haar parelwitte tanden bloot. Ik leun tegen de kant aan het ondiepe gedeelte met mijn armen rustend op de rand. Ik sla haar gade en zie hoe ze meteen terug zwemt. Mijn fantasie neemt het over en in gedachte ligt ze onder mij terwijl ik stevig met haar van bil ga. Daardoor ontgaat het me dat ik nog steeds met een stijve knoert rondloopt. Ze grijpt de boord vast en trek zich op. “Hey,” zegt ze met een licht rokerig hese stem.
Ik draai me om, ze ziet mijn boner en ik zie pretlichtjes in haar ogen terwijl ze andermaal haar tanden  bloot lacht.
“Het is de eerste keer dat ik u hier zie,” zei ik.
“Ben een poosje weggeweest ja,” zei ze. “Naar The States voor zaken, ik werk voor een grote multinational zie je. En ben regelmatig voor lange tijd weg van huis. Maar waar ik ook ben, ik zorg ervoor dat mijn conditie op peil blijft.
“Moet ik ook doen van de dokter,” zei ik in alle eerlijkheid. “Moet zeggen, het werpt wel zijn vruchten af, mijn buikje is bijna weg.”
“Ja, je ziet er goed uit,” zei de vrouw waarna ze verder ging met het baantjes trekken.
Ik volgde haar voorbeeld en zwom achter haar aan. Buiten regende het en ik zie de bomen van de ene kant naar de andere zwiepen.
Na tien baantjes gaat de vrouw uit het water en zoekt ze de douches op. Ik blijf leunen tegen de rand aan het diepe gedeelte, Ik stel me voor hoe ze daar staat te douchen en hoe het lauwwarme water over haar gestroomlijnde lichaam stroomt. Ik ga ook naar de douches en zie haar nog net verdwijnen richting de kleedhokjes.
Terwijl ik me onder de douche inzeep zit ik op iets te broeden.
Ja deze jongen heeft een plan.

Mens sana in corpore sano.

 

Dag lieve mensen.

Hoe gaat het met me?
Goed, dank u.
Ik heb me in maanden niet meer zo goed gevoeld en dat voelt heerlijk aan, echt waar.
En meer dan ooit koester ik dat gevoel van mij goed te voelen, gezond te zijn en vaststellen dat mijn conditie beetje bij beetje beter wordt.
En dat gevoel maakt iets in mij wakker. En weet je wat dat is?
Het streven naar een GEZONDERE LEVENSSTIJL!

Meer en meer begin ik te beseffen dat ik wat dat betreft veel te laks was.
OK, ergens wist ik het wel en deed ik pogingen om gewicht te verliezen en ben ik minder alcohol gaan drinken. Maar ik drink het nog, zoals vandaag toen ik samen met mijn lieve Christiane en mijn ouders ging eten De Smoefeloare in de bistro de mijn zus en schoonbroer uitbaten.
Daar dronk ik een gin-tonic als aperitief en twee glaasjes rode wijn Als dessert at ik een dame blanche, nog eens veel suiker op de koop toe dus.
Maar het was gezellig en het kan en mag zeker niet de bedoeling zijn dat we onszelf dergelijke momenten van samenzijn ontzeggen. Eten is en blijft in de eerste plaats een sociaal gebeuren en dat mogen we zeker nooit uit het oog verliezen. Eigenlijk is er niets zo triest als gezinnen waar men elk met zijn eigen bord in de sofa TV zit te kijken of waar iedereen al etend met zijn smartphone bezig is, in plaats van eens echt TIJD TE MAKEN voor elkaar en van een maaltijd een echt gezinsmoment te maken.

Maar te lang heb ik me overgegeven aan vet, zout en suikerrijk eten. Aan veel te veel vlees, gemakkelijke kant en klaar gerechten (zeker toen ik nog alleen woonde) en veel te weinig groenten en fruit, en dan vooral fruit. Ik moet echt meer fruit eten en proberen de aanbevolen hoeveelheid van minimaal vijf porties groenten en fruit te halen.
Groenten eet ik wel veel, ik kan mij echt geen bord zonder groenten voorstellen. Mijn favorieten zijn witloof, spruiten, bloemkool, sperzieboontjes, spinazie, andijvie, kropsla, wortelen en radijzen. Erwten en tomaten eet ik minder graag, en ja ik weet dat mensen dat laatste raar vinden, maar het is wat het is.
Het is niet dat ik geen fruit lust, ik kom er gewoon te weinig aan toe om naar fruit te grijpen, ook al heb ik er in huis. Ik moet echt, het genot van een sappig appeltje, het aardbeienseizoen, kersen, perzik en meloenen in de zomer, leren waarderen en daar voorrang aan geven in plaats van aan zoetigheid of snelle hartige snacks

Ook word het tijd dat ik mijn fiets eens laat herstellen. Liefst voor ik terug ga werken, dat zal in september zijn. En dan MET DE FIETS GAAN WERKEN!
Momenteel  ga ik naar de kiné en twee  keer per week naar het Koningin Elisabeth Instituut (kortweg KEI) voor cardiotraining. Dat is een beetje hetzelfde als wat ik doe in de kine conditietraining en het versterken van mijn spieren. Eigenlijk zijn het dingen die je ook kan doen in een fitnesscentrum, maar met dat verschil dat het ziekenfonds het terugbetaalt.
En zoals dat gaat in het begin wanneer je op eender welke manier aan sport begint te doen, voelde ik de dag erna pijn aan spieren waarvan ik geen flauw benul had dat ik ze heb.
Maar dat is goed, zo besef je dat je een mens bent. Een beweeglijk wezen, een spierwezen. En je spieren moet je gezond houden door ze regelmatig te doen bewegen. En datzelfde geldt ook voor je hersenen. Of zoals men in het Engels zegt: “If you don’t use it you loose it.”
Dus, ervoor zorgen dat je regelmatig beweegt. Dat je je af en toe eens goed inspant en jezelf eens goed moe maakt.
Maar ook wat geestelijke inspanning af en toe is broodnodig om gezond te zijn en te blijven.
Een goed boek lezen, of een longread. Kruiswoordpuzzels oplossen of breinspelletjes spelen (het internet bulkt ervan). Een nieuwe taal leren of een muziekinstrument leren bespelen. Maar ook gewoon buitenkomen en met mensen praten. Sociaal zijn en conversaties aangaan zijn dingen die je brein een stevige boost geven.
We zijn wezens die kunnen denken en redeneren, en dat is toch een mooie gave. Een gave die we moeten koesteren en in ere houden.

Je gezondheid, het is het hoogste goed.
Dat besef ik nu meer dan ooit tevoren. En ja ik ga trachten daarnaar te leven.
En nee dat is niet leven als een Spartaan of jezelf alles wat plezant is te ontzeggen. Maar gewoon wat bewuster omgaan met je lichaam. Nadenken voor je iets in je mond stopt en vooral wat actiever zijn. Zowel lichamelijk als geestelijk.
Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet. Nu ja, ik weet het wel, ik heb al het één en ander neergezet in mijn persoonlijke dagboek dat ik op de harde schijf van mijn computer bewaar.
Maar die lekkende hartklep en wat dat met zich meebracht hebben ertoe geleid dat ik heel wat kilo’s verloren ben. Woog ik voordien zo’n 85kg, ben ik nu net geen twintig kilo afgevallen en weeg ik nu 67,5kg (deze ochtend gewogen). En ik wil dat eigenlijk wel zo houden. Mijn BMI is 24,3 wat net nog goed is. Boven de 25 loop je het risico op zwaarlijvigheid. Maar toch ben ik blij dat ik afgelopen twee maanden wat in gewicht toenam. Het is het teken dat mijn lichaam zich herstelt.
Maar het mag geen reden zijn om nonchalant om te gaan met mijn gezondheid, INTEGENDEEL!
De gedachten die mij bewust maken van een goede gezondheid en hoe kostbaar dat wel is moet ik echt wel vasthouden. Want GEZONDHEID IS JE GROOTSTE SCHAT!
Zonder een goeie gezondheid kan je niet werken en zelf voor je inkomen instaan. Zonder een goede gezondheid kan je geen plannen maken, je dromen niet doen uitkomen en gaat de kwaliteit van je leven achteruit.
En dat is nu net wat ik wil voorkomen.

Want op 1 juli wordt ik vijftig jaar. En dat is een leeftijd waarop je moet gaan uitkijken voor de typische ouderdomskwalen en andere ongemakken. Maar ook de leeftijd waarop het risico op kanker, hart en vaatziektes en andere levensbedreigende welvaartziekten groter wordt.
Net daarom is het belangrijk om in te gaan op uitnodigingen voor bijvoorbeeld het Darmkanker Onderzoek van de Vlaamse overheid Kanker is een vreselijke ziekte die veel leed met zich meebrengt, maar dankzij de huidige stand van zaken in de wetenschap zijn de meeste kankers goed te behandelen als ze tijdig worden opgespoord. Daarom is ook een regelmatig bezoek aan de huisarts alsook regelmatig bloed laten trekken een  noodzaak die alsmaar groter wordt naarmate de leeftijd vordert.
Meer dan ooit is preventie de sleutel tot een goede gezondheid en wat extra gezonde levensjaren. Je regelmatig laten screenen en onderzoeken is meer dan ooit van belang. Denk niet van: Mij zal het niet overkomen. Maar wees bewust van je kwetsbaarheid. Tot twee jaar geleden prees ik mij gelukkig dat ik buiten een verkoudheid of bronchitis amper ziek werd. Tot ik ten gevolge van langdurig bloedende aambeien ineens bloedarmoede had en daarvoor in de kliniek terecht kwam. Dan kwam die onderhuidse hersenbloeding een paar maanden later. En nu dus die hartklepoperatie.
Dat heeft me echt wel aan het denken gezet. En ik wil echt wel nieuwe gezondheidsproblemen voorkomen.
En dat kan alleen door over je levensstijl na te denken en deze aan te passen.
Met slempen, schransen en zuipen wordt je niet oud, en er een sedentaire levensstijl  op nahouden is ook geen goed idee voor wie gezond oud wil worden.
Dus…
BEREID ZIJN OM JE LEVENSSTIJJL AAN TE PASSEN IS DE BOODSCHAP!

 

Wat een weer hé.

Dag lieve mensen.

Ben je het ook zo beu? Die kou, die regen, die wind, die grijze luchten, amper de zon te zien?
Ben je het ook zo beu dat de echte lente, het echt warme weer, eigenlijk mag je al zeggen de zomer. Dat dat allemaal uitblijft?
Snak je ook naar zon, blauwe lucht, geen wolkje te zien, warmte en de warme zonnestralen op je huid?
Ja, tuurlijk wel hé.
Ach ja, we hadden een paar mooie weekends. Van die weekends waarvan je dacht: “Ja nu gaat het beginnen, de vogelkes zeg, de bloemekes zeg’.  Maar dan een paar dagen later keek je weer uit je raam en zag je ze weer. Die grijze wolken die traag overdreven, weer een nieuwe vracht regen brengende.
Regen die ook heel veel ellende meebrengt. Overstromingen in De Voerstreek, in Wallonië en nu weer in het zuiden van Duitsland.

Valt er jullie niets op mensen?
Afgelopen zomers kloeg iedereen over de droogte. Het gras was dor, er was overal watertekort en de boeren smeekten om regen. Niemand mocht zijn gazon nog besproeien of zijn auto wassen om water te sparen.
Die droogte hield eveneens maanden aan en weerkundigen zagen amper beweging in de atmosfeer, dus de lagedrukgebieden en regenzones die voor het nodige kostbaar vocht konden zorgen bleven weg uit onze contreien.
Nu zien we hetzelfde maar met koud en nat weer.
Daar waar je vroeger twee of drie weken zon had, gevolgd door twee weken regen. Daar waar je eerst reikhalzend uitkeek naar een prachtige zomervakantie met veel zon, en twee weken later zat je vanuit je kamer naar druilerige regen te kijken en verveelde je je steendood. Je wilde veel liever met je maten gaan voetballen of gewoon buiten zijn.
Ja, er waren toen ook mooie zomers met veel zon, warmte en amper regen. En je had ook compleet uitgeregende zomers waarin de horecabazen hier aan zee steen en been liepen te klagen en de prijs van de frieten omhoog ging omdat de boeren hun aardappelen niet konden rooien omdat de grond te zompig was;
Maar daar waar dat toen uitzondering was, zie je dit soort extremen veel vaker ziet. Langdurige periodes van droogte en veel te hoge temperaturen voor de tijd van het jaar worden opgevolgd door periodes van nat en somber weer waar maar geen einde lijkt aan te komen.
Ik hoef de verstandige mensen niet te zeggen waar dit vandaan komt hé.

Het weer wordt extremer.
Sla je krant open of kijk naar het nieuws en om de zoveel tijd bericht men over één of ander weerfenomeen ergens ter wereld. Overstromingen in Duitsland, extreem veel en dodelijke tornado’s in de Midwest van de USA en alsmaar krachtiger orkanen en tyfoons in tropische gebieden.
En er gaat geen zomer voorbij of er wordt wel een land of regio geteisterd door zware bosbranden. Zoals die in Australië in het begin van het Annus Horribilis 2020.
En het zal er niet op beteren in de toekomst. Weerkundigen en klimatologen voorspellen nu al dat we ons moeten voorbereiden op nog extremere weerfenomenen.
Wist je dat grote verzekeringsmaatschappijen en herverzekeraars nu al voorspellen dat huizen bij de kust of bij grote rivieren en dan vooral de mondingen ervan binnen afzienbare tijd wel eens onverzekerbaar zouden kunnen worden. De risico’s worden te groot vinden ze.
En dergelijke grote bedrijven of organisaties als Lloyds Of London gaan bij zo’n beslissingen niet over één nacht ijs. Daar is heel wat onderzoek naar gedaan en zij doen beroep op de beste weerkundigen en klimatologen die je vinden kan. Als je dit al weet dan moet je toch beseffen dat de klimaatverandering echt wel een reële bedreiging is voor de mensheid.
En de grootste vrees is dat deze klimaatveranderingen ondanks alle inspanningen die we nu leveren, onafwendbaar zullen zijn.
Je kan de natuur niet dwingen nog temmen. Wij mensen zijn daar net ietsje te nietig voor, al denken wij soms totaal ten onrechte dat wij God zijn en handelen we er ook naar.
En daar betalen wij nu een prijs voor.

Ik ga hier geen preek houden minder me de auto rijden, stoppen met vlees eten of de verwarming lager zetten. Maar feit is wel dat de feiten de sceptici en klimaatontkenners telkens weer ongelijk geven.
Ja, het klimaat is veranderd. Ja, die verandering gaat sneller dan tijdens vorige opwarmingen en afkoelingen die we in het in het verleden hebben gehad. En ja, de ongebreidelde CO2 uitstoot ten gevolge van menselijke activiteit is daar de oorzaak van.
We stoten nu al bijna 200 jaar onophoudelijk CO2 uit. Onze fabrieken, onze huizen, onze auto’s, bussen, dieseltreinen en vliegtuigen. Ze zorgen voor een constante uitstoot van CO2. Maar ook de vele oorlogen met bommbardementen, opzettelijke brandstichtingen en verplaatsingen van troepen en rollend materieel doen hun duit in het zakje. En dan heb ik het nog niet gehad over de vele bosbranden en het bewust en met opzet platbranden van onze laatste regenwouden voor landbouwgrond of weiland voor nog meer voedselproductie en dan vooral inefficiënte, plaats en ruimte innemende en zeer milieubelastende vleesindustrie.

Mensen foeteren op personen en organisaties die ons wijzen op de verpletterende verantwoordelijkheid van iedereen. Maar we beseffen te weinig hoeveel en vooral hoe massaal wij roofbouw plegen op onze planeet. Voor onze behoeftes en vooral onze hang naar status, aanzien en luxe. En vooral onze gemakzucht zijn nefast voor ons leefmilieu.
En ook al is de overbevolking een reëel probleem en een groot vraagstuk voor de nabije toekomst. Doch kan ze niet als excuus worden ingeroepen om niets te doen aan onze gulzige manier van leven.
Want het zijn wij westerlingen die het grootste deel van de Aardse hulpbronnen opgebruiken en zo de Aarde uitputten. Kleine landbouwers in Afrika, Azië en Latijns Amerika worden van hun gronden gejaagd om plaats te maken voor koffie, cacao, bananen en nog het ergst van al. Voor soja en graanproducten die moeten dienen voor de vleesindustrie. Die vleesindustrie moet voldoen aan de stijgende vraag van vlees in landen waar de economie steeds sterker wordt en er almaar meer mensen voldoende geld hebben om vlees te kopen, wat ze dan ook massaal doen.
Maar ook hier in het rijke westen is de vraag naar vlees nog altijd heel groot, ondanks het feit dat steeds meer mensen vegetariër of veganist worden.
We hakken bossen om, we boren naar olie en gas, we slachten aan een verschrikkelijk hoog tempo dieren af, we vissen de zeeën en rivieren leeg en de afvalberg die we achterlaten wordt groter en groter. Om maar te zwijgen van het harde feit da er alsmaar meer plastic deeltjes worden aangetroffen in vissen, vogels, zoogdieren en zelfs bij mensen.
Als er één les in nederigheid is die wij mensen dringend moeten leren, dan is het deze.
De natuur kan zonder ons mensen. MAAR WIJ MENSEN KUNNEN NIET ZONDER DE NATUUR!

Wijze indianen zeiden ooit: ‘De dag dat de laatste boom geveld, de laatste rivier vergiftigd en de laatste vis gevangen is. Dat zal de dag zijn dat mensen zullen inzien dat je geld NIET KAN ETEN!”
En dat is ook zo.
Het meeste eten wat wij eten is bewerkt en heeft een te lage voedingswaarde. Vis bevat veel kwik en andere chemische rotzooi die wij in zee dumpen. Groenten worden bespoten met pesticiden en andere vuiligheid en de groenten in je tuin en de eieren van je kippen kunnen een t hogen waarde PFAS bevatten. Een mens mag zich terecht afvragen wat er nog gezond is?
Maar vooral, wat als we het tij niet keren? Dan zal het wel eens kunnen gebeuren dat ons voedsel oneetbaar en onze planeet ONLEEFBAAR wordt.
En dat moeten we echt niet willen.

Want ja, ik maak mij wel zorgen over de toestand van onze Planeet Aarde.
Ook al heb ik zelf geen kinderen, ik vrees net zoals de huidige generatie jongeren dat onze planeet binnen afzienbare tijd onleefbaar zal worden.
Sommige regio’s zoals ‘De Hoorn Van Afrika’ zijn nu al zo goed als onleefbaar door de verschroeiende hitten die daar heerst. Er is watertekort, vee komt om van de dorst en oogsten mislukken. Kinderen zijn er ondervoed en mensen bezwijken er van de onmenselijke hitte. We zien ook alsmaar hogere temperatuurrecords in warme regio’s. In alsmaar meer plaatsen gaat de temperatuur boven de vijftig graden. Dit wil je toch echt niet meemaken. Dat zijn gewoon onmenselijke temperaturen. En zo zullen er alsmaar meer onleefbare plekken bijkomen in de wereld. En die mensen zullen daar massaal wegtrekken, op de vlucht voor droogte of voor zware regenval en overstromingen. En ja dat noemen ze klimaatvluchtelingen. En ja, die zullen ooit bij ons komen aankloppen. Slecht nieuws dus voor wie komende zondag tegen nog meer immigratie wil stemmen.
Want eigenlijk staren wij westerlingen teveel naar onze navel. We stellen vast dat de temperatuur lager is dan normaal en zeggen dan: “Ewel, waar is nu die fameuze klimaatopwarming?” Als het over immigratie gaat klinkt het: “Het krapuul komt naar hier, de goeie blijven ginder.” Of “Waarom zijn dat altijd alleenstaande mannen, zouden die niet beter hun land heropbouwen of op hun akkers gaan werken?”
Mensen moeten eens echt gaan leren dat de wereld echt wel een stuk groter is dan dit kleine landje amper een scheet groot.
Jij voelt niks van de klimaatverandering? Wel in Afrika, de Caraïben of in Bangladesh voelen ze dat des te meer? Hebben deze mensen dan geen recht op een leven zonder vrees voor extreme hitte, overstromingen of almaar zwaardere tropische stormen?
Ik vind van wel. Ik vind dat we ons allemaal moeten inspannen om de wereld voor elke mens leefbaarder en duurzamer te maken.
Weet je waarom? Wel, omdat ik HUMANIST ben!

Als je lichaam hapert.

 

Dag lieve mensen.

Het is nu twee maand geleden dat ik die zware hartklepoperatie heb ondergaan.
Ik ben nu thuis sinds eind april en ik voel dat het alsmaar beter met me gaat.
Beetje bij beetje voel ik mij fitter en energieker, van de vermoeidheid waarvan voor mijn operatie sprake was en die echt als een blok aan mijn been aanvoelde is amper nog sprake. Alleen vandaag voel ik me iets meer moe dan anders, maar dat komt omdat ik afgelopen nacht niet goed geslapen heb. Iets na vijf uur werd ik wakker en ik slaagde er amper in om de slaap te vatten en als dat gebeurde was ik altijd snel terug wakker en voelde ik me amper uitgerust.
Ook gisteren heb ik amper geslapen. Een iets te lange wandeling gemaakt met de hondjes, omdat ik kleren naar de klerenbak heb gedragen en even bleef rondhangen bij he sportpark omdat daar een jeugdvoetbaltoernooi aan de gang is. Dan in de middag na het eten aan de computer gezeten tot iets na zeven uur, zonder even te rusten.
Dat is te lang, moet ik nog mee opletten.

Als je gezondheid het laat afweten en je lichaam begint te haperen. Als je het niet meer trekt van de pijn of de vermoeidheid, of je moet een hele reeks pillen nemen om je dag te beginnen. Dan daalt je levenskwaliteit.
Ik hoop dat mijn herstel blijft verder evolueren zoals het nu doet en er geen onverwachte complicaties opduiken. Of andere gezondheidsproblemen, want ik heb mijn portie al gehad de afgelopen jaren.
Meer dan ooit besef ik dat het geen pretje is om te leven met een haperend lichaam. En dan mag ik nog van geluk spreken dat ik niet aangewezen ben op een rollator of een rolstoel zoals ik wel wat mensen ken die zo door het leven moeten gaan. Soms zelfs jonge mensen.
Meer dan ooit besef ik dat gezondheid het hoogste goed is.
Niet geld, niet je bezittingen, niet je job of carrière. Maar JE GEZONDHEID!
Face it mensen. Zonde een goede gezondheid en een lichaam dat in conditie is ben je niets!
Een haperende gezondheid kan je ambities, dromen en plannen in de war sturen of zelfs ruïneren. Een haperend en sputterend lichaam is vaak het begin van het aangewezen zijn op uitkeringen en allerhande en alle rompslomp die daarbij komt kijken. Verplichte bezoeken aan een controlearts en da soort dingen, om van de papierwinkel nog maar te zwijgen.
Ook je relaties en vriendschappen gaan eronder lijden, mensen laten je vallen en kijken niet meer naar je om. Ook voor de levenspartner van iemand met een zwakke gezondheid kan het leven van de ene op de andere dag in een hel veranderen. Want zorgen voor een zwaar of chronisch zieken mens is heel zwaar en belastend voor lichaam en geest.

Daarom vind ik het zo jammer da er zo weinig mensen zijn die hun gezondheid echt ter harte nemen.
Als er op Facebook een topic verschijnt over zaken als ‘minder (rood) vlees eten’, ‘alcoholgebruik beperken’ of ‘meer groenten en fruit eten’, dan zijn de reacties altijd dezelfde.
‘Nog even en we mogen hier niks meer’, of ‘niemand pakt mij mijn vlees of pintje af, stelletje moeials’.
Eigenlijk vind ik dat maar een heel kortzichtige manier van denken. En dat gaan die mensen die zo denken, spreken of schrijven ooit wel beseffen als ze in de wachtkamer van een cardioloog, darmspecialist of oncoloog zitten met een haperend lichaam. En daar dan die ene harde diagnose zullen horen die hun leven voorgoed zal veranderen.
Mensen geven af op instanties die zich bezighouden met het waken op en het verbeteren van onze gezondheid. Ze trekken vol hoogmoed de bevindingen van de wetenschap over het eten van rood vlees of het nuttigen van alcohol  - zelfs niet meer van overmatig gebruik van alcohol, maar het nuttigen van alcohol – in twijfel. ‘Ach wat weten die experten daar nu van? Mijn grootvader rookte twee pakken per dag en hij werd honderd’. Ken je dat soort boutades?
De moderne wetenschap geeft ons een leidraad voor gezond leven, en het is net heel interessant om je te blijven informeren over hun bevindingen en de nieuwste ontwikkelingen in zaken als gezonde voeding, behandeling en vooral preventie van ziektes als kanker en hart en vaatziekten en gezonder sporten en bewegen.
Meer en meer jonge mensen begrijpen het  belang van een gezond lichaam en doen aan sporten als hardlopen, fietsen of fitnessen. Ze letten op hun voeding en eten minder of helemaal geen vlees. Maar ook zij moeten opletten voor valse profeten, wonderdiëten en foute beweringen over voeding of beweging.
Om van al die zelfverklaarde voedingsdeskundigen of fitnesscoaches op sociale media nog maar te zwijgen.
Kijk uit en trap niet blindelings in hun praatjes. Een gezond lichaam is te belangrijk om het om zeep te helpen met allerlei dure maar gevaarlijke pillen, poedertjes en supplementen. Of met een fitnessschema dat je lichaam meer kwaad dan goed doet
Er zijn sites als deze van Gezondheid en Wetenschap waar je heel veel nuttige informatie kan vinden over de nieuwste ontwikkelingen op wetenschappelijk gebied omtrent gezondheid, gezonde voeding, lichaamsbeweging en ziektepreventie. Ik raad je aan om deze met enige regelmaat te raadplegen.

Het gaat ook niet over ‘lang leven’. Het gaat over de extra gezonde levensjaren die je krijgt door er een gezonde levensstijl op na te houden, te letten op je voeding en voldoende te bewegen.
Ik hoef geen honderd te worden, en als zeker niet als ik mijn laatste jaren doorbreng al vegeterend in één of ander veel te duur rusthuis. Maar ik ben er nu bijna vijftig en over twintig jaar zal ik – als het lot het mij gegund is – er zeventig zijn.
Ik hoop dat ik dan nog vitaal zal zijn, dat ik dan nog vlot zal kunnen wandelen, fietsen en van het leven genieten.
Van de dood ben ik niet bang, eens dood ervaar je niets meer, voel je niets meer want je hebt geen bewustzijn meer. Maar ik denk aan de mensen die ik ga achterlaten. Mijn grote liefde Christiane en de hondjes. Mijn vader en moeder die nog in leven zijn. Mijn zus en schoonbroer en al die mensen die mij na het schrijven van het artikel Even ernstig nu en de statusupdates op Facebook over mijn verblijf in het ziekenhuis moed in spraken en mij beterschap toewensten.
Sta me bij deze toe om jullie vanuit het diepste van mijn hart te bedanken voor al die steunbetuigingen.

JA DAT DEED MIJ IETS, ECHT WAAR!

 

De charme van een zondag.

 

Zondag.
En dan nog Pinkstezondag.
En ik ga eerlijk zijn, ik heb nog maar weinig uitgevoerd vandaag.
Mijn geliefde ging deze voormiddag achter brood en pistolets en ging daarna wandelen met onze lieve keesjes. Ik douchte mij op het gemak, at wat boterhammen en nam mijn ochtendmedicatie om me dan voor de TV te nestelen en De Zevende Dag op te zetten.
Daarna middagmaal, simpel wat boterhammen met charcuterie en kaas en dan was het tijd voor het nieuws. Daarna toe ik zag da mijn schatje sliep heb ik de TV uitgezet om ook even de ogen te sluiten.
Nu is het half vier gepasseerd en ik zit nu in de zetel met mijn laptop op schoot en ik dacht aan het feit dat het toch alweer een poosje geleden is dat ik nog wat op mijn blog schreef.
Nou laat ik het eens over ‘De charme van een zondag hebben’.

Zondag.
Die dag waarop toch zeker de helft van de mensen niet hoeven te werken. De dag waarop alle supermarkten, banken en openbare diensten gesloten zijn en waarop er in het ziekenhuis geen consultaties worden gehouden. Ook niet voor de patiënten.
Op zondag moet je geen dokter aan je bed verwachten die komt vragen hoe het met je gaat, of het zou diegene zijn die op dat moment permanentie heeft.
Maar ik heb er lang genoeg gelegen om te kunnen zeggen: zondagen in het ziekenhuis zijn saai. Gelukkig hebben veel mensen tijd om op bezoek te komen, dus meestal zag ik dan toch wel iemand. Maar dat was niet altijd mijn geliefde Christiane omdat ze één weekend op de twee moet werken.
Maar er zijn geen dokters, geen kine of logopedie. Ze komen je niet halen voor de radiologie of andere onderzoeken. Tenzij het echt nodig is. En dan nog, is het in de lange gangen van zo’n ziekenhuis saaie mies, terwijl het op andere dagen altijd wel een drukte van belang is.

Hier aan de kust merk je daar weinig van, maar afgelopen jaar bracht ik door de ziekte van Christiane haar vader meerde dagen tot zelfs weken in Zandvliet door. Een dorpje in de schaduw van de Antwerpse haven.
Daar zie je dus een hele zondag lang geen kat op straat. Enkel ’s ochtends als de plaatselijke Delhaize supermarkt open is zie je mensen die nog rap iets nodig hebben af en aan lopen. Maar ééns het over de middag is sterft het hele dorp uit.
En dat is in die hele streek zo. Wat een cultuurshock voor iemand die van de kust komt waar op een mooie zonnige zondag de auto’s in mijn straat bumper aan bumper rijden enkel en alleen om eens aan zee te zijn.
Maar in de winterperiode is het ook hier in Nieuwpoort behoorlijk rustig op een zondag. Alleen in de cafés en tearooms zit er dan wat volk, mensen die behoefte hebben aan gezelschap of die op restaurant gaan omdat ze toevallig iets te vieren hebben. Maar voor de rest is het heel rustig.
Maar aan zee is het op weekdagen in de winter nog rustiger. Dan kan je er in je bloot gat op straat lopen zoals ze hier aan zee zouden zeggen.

Een zondagse wandeling in een bos.
Heerlijk toch.

Maar nog een keer, zo’n dag heeft echt wel zijn charme.
Geen gehaast, geen gedoe. Even op adem komen.
Soms ga je eens op bezoek bij je ouders of familie, en op zo’n momenten komt er al eens taart op tafel en is de koffie vers. Soms maak je al eens een wandeling in de natuur. Maar bovenal kom je even op adem op zo’n dag.
Daarom vind ik dat de zondagsrust beschermt en in ere moet worden gehouden.
Om de zoveel keer hoor je organisaties als Unizo of VOKA pleiten om op zondag winkels of zelfs supermarkten open te houden, met als argument dat dat in onze buurlanden al jaren het geval is. Niet altijd waar, in de Nederlandse Bible Belt is alles potdicht op zondag zelfs cafés en restaurants. Dat stelde ik vorig jaar vast toen ik eens op een zondagmiddag in het stadje Goes belandde. In tegenstelling tot Vlissingen of het alom gekende Zoutelande is het daar zo dood als een pier. Om iets te vinden dat open was moest je al enige kilometers verder rijden tot in Yerseke, gekend voor zijn mosselen. Ja die mosselschuren zijn wel open op zondag om er de vele toeristen – waaronder heel wat Belgen – te ontvangen.
Maar toch, ik vind dat winkelpersoneel en anderen die nu op zondag thuis zijn moeten kunnen blijven genieten van hun vrije zondag. Vaak de enige dag waarop ze tijd kunnen maken voor hun gezin en hun partner.
En trouwens, moe dat eigenlijk allemaal? Op zondag zo nodig op restaurant gaan? Of als een kuddedier richting kust rijden om daar dan in een overvolle tearoom veel te lang op uw portie mosselen te wachten omdat ze daar onderbemand zijn?
Allez ja, mensen doen met hun vrije tijd wat ze willen. Maar ik vind het vaak een beetje sneu dat mensen die de hele week te lijden hebben onder stress, drukte en deadlines nog eens op een zondag in de file gaan staan en uren zoeken naar een parkeerplaats en vaak even of nog meer gestresseerd thuiskomen dan op een doodgewone werkdag.

Mensen.
Maak eens van je zondag een echte rustdag.
Slaap uit, vrij met je partner, maak eens een uitgebreid ontbijt, lig eens lekker languit op de bank, doe eens radio en TV uit en geniet van de stilte. Zit in je tuin en luister naar het gefluit van de vogeltjes. Of trek je wandelschoenen aan en maak eens een wandeling in je eigen stad of gemeente. Ga weg van de platgereden paden en wie weet ontdek je plekjes waarvan je niet wist dat ze bestaan, of waar je al jaren niet meer gekomen bent.
Veel mensen gaan op reis naar verre landen of stappen in hun auto om op hun vrije dag eens erop uit te zijn. Maar vaak kennen ze hun eigen streek niet eens.
Dat is toch zonde.
Net tijdens de corona toen je nog niet overal kon of mocht komen en de horeca nog niet open was, hebben we in onze eigen streek plekjes leren kennen van prachtig natuurschoon. Zelfs in West-Vlaanderen, de bos armste provincie van ons land heb je prachtige bossen waar je uren in kan rondwandelen, vooral dan in de streek rond Brugge.
Ook rond Ieper heb je heel prachtige bossen. En er zijn de West-Vlaamse heuvels.
En wie denkt dat je aan de kust alleen maar hoogbouw zal vinden raad ik aan om eens de Westhoek wandelroute te doen langs het strand tot aan de Franse grens (De Schreve) en dan de duinen in. Of naar Oostduinkerke met het prachtige natuurreservaat De Doornpanne en de duinen rond Groenendijk. Of De Haan met de mooie Duinbossen en de Belle Epoquewijk.
Laat een regenachtige zondag eens een excuus zijn om eens een gezelschapsspelletje te spelen of een puzzel te maken. Of om gewoon eens een goed boek te lezen.
Er wordt veel te weinig gelezen, ook door mezelf. Hier moet ik eerlijk in zijn.
Al die schermen en sociale media nemen veel te veel tijd in beslag die we zouden kunnen gebruiken om eens een boek ter hand te nemen.
En eigenlijk is dat toch zonde.

Zo heerlijk om thuis te zijn.

 

Iets meer dan een week thuis nu.
Nog veel rusten en af en toe eens wandelen om terug op conditie te komen,
Het strakke ziekenhuisritme heeft plaats geruimd voor een iets rustiger ritme thuis;
Opstaan zo tussen negen en tien, eerste medicatie nemen, kopje koffie en ontbijt. Dan gaat mijn geliefde even om boodschappen en gaat dan met de hondjes wandelen. Ik kijk dan wat TV of tokkel op de PC zo tot twaalf uur om dan samen een hapje te eten.
Nu is ze gaan werken, ik zit hier alleen en schrijf wat. Vanavond als ze thuiskomt nog een kleine wandeling met onze lieve schatjes.

Ik voel me goed, dank u. En dat heeft ook invloed op mijn gemoed en humeur. Ik heb het gevoel dat alles terug goed gaat komen. Alleen nu nog wat aansterken en terug wat aankomen (niet te veel natuurlijk). En het komt allemaal weer goed.
De operatie was zwaar en het herstel moeizaam, omwille van het gevaar van infecties moest ik op doktersbevel langer in het ziekenhuis blijven dan normaal het geval is bij een hartoperatie. Maar die infectie was volgens de dokter dan ook levensbedreigend, en het is dankzij de goede opvolging en waakzaamheid van de dokters dat ik dit zonder enige gevolgen heb kunnen doorspartelen.

Ze hebben mij zo lang moeten missen.
Mijn lieve schat en de hondjes.

Weet je?
We mogen allemaal onze beide handjes kussen omwille van het feit dat we in een land leven dat zo’n goed uitgebouwde gezondheidszorg heeft. Uitstekende ziekenhuizen, goed opgeleide dokters en verpleegkundigen, materiaal en infrastructuur die up to date is en vooral dat de overheid er alles aan doet om de kosten van dit alles voor de patiënt zo laag mogelijk te houden.
Op een avond dat ik in het ziekenhuis lag zag ik een reportage in het programma Vranckx over een ziekenhuis in Congo. Toen ik zag hoe het er daar aan toe ging dan was ik oprecht blij dat ik hier gezondheidsproblemen heb en niet ginder. Want dan was ik er nu misschien niet meer.
Hoed af voor de medische wetenschap die met onderzoek en voortschrijdend inzicht steeds bijblijft en ervoor zorgt dat ziektes en aandoeningen die vijftig jaar terug nog ongeneeslijk waren en waarvan de diagnose niets meer was dan een doodsvonnis, nu perfect te behandelen zijn. Operaties die voordien een lang herstel vereisten kunnen nu zodanig worden uitgevoerd dat de patiënt binnen een week of zelfs nog dezelfde dag naar huis kan.
De mensen in de geneeskundige sector en in de zorg verdienen echt wel alle respect. Elkeen die om eender welke reden een beroep moet doen op hun diensten en vaardigheden kan dat beamen. We leven in een tijd van vergrijzing en onze ongezonde levensstijl zorgt ervoor dat er voor deze mensen werk te over is. Kanker is overal, ik vrees dat zo goed als iedereen wel iemand kent die deze ziekte heeft of er helaas aan overleden is. Ook hart en vaatziekten rukken razendsnel op en nog veel meer het aantal trombozen. Wat hierover de oorzaak is daarover ga ik geen discussie aangaan, zeker niet met bepaalde ‘ontkennende’ mensen. Maar feit is wel dat we ook hier eens mogen kijken naar onze niet altijd zo gezonde manier van leven.7

Alleen al het feit dat ik geconfronteerd ben geweest met een wankele gezondheid en een hart dat niet deed wat het moest doen, maakt dat ik mij ervan bewust ben geworden dat gezondheid echt wel het hoogste goed is.
Ofschoon ik iemand ben die geniet van alles wat lekker is en de stemming erin brengt, neig ik nu toch wat meer naar zelfdiscipline en onthouding. Het leven is te kort en te kostbaar om het te verkwanselen aan een moment van ongezond werelds genot. Ik weet het, het is vloeken in de Bourgondische kerk. Maar het genot van een stuk rood vlees doorgespoeld met een glas bier of wijn is slechts kortstondig genot, maar de gezondheidsproblemen die van het veelvuldig nuttigen van die dingen voortkomen kunnen je je hele leven lang achtervolgen en u zelfs enige gezonde levensjaren kosten.
Toch iets om over na te denken, toch?
Genot en plezier moet je leren vinden in kleine dingen. De zon zien opkomen, een mooie lentedag, vrijen met je lief, de blik van je huisdier (in mijn geval mijn lieve keeshondjes), een toffe film of serie op TV.
En ja een gezonde schotel kan ook lekker zijn hoor. Recepten en inspiratie genoeg te vinden op het internet

Maar goed, terug het gewone leven. Alleen werken zit er voorlopig nog niet in. Eerst nog wat recupereren en op krachten komen.
En nog bedankt voor de vele steunbetuigingen, het deed echt wel goed aan mijn hartje hoor.
Liefs.
Miguel.

Even ernstig nu.

 

Dag lieve mensen.

Ik zal de komende dagen zeer weinig van mij laten horen op Facebook en mijn blog (waar ik sowieso al te weinig actief op ben).
Dit omwille van het feit dat ik op 22 maart onder het mes moet.
Deze winter had ik enorm veel last van vermoeidheid die maar bleef aanslepen en een verkoudheid die maar niet wilde overgaan. Na meerdere doktersbezoeken en aandringen om wat meer actie te ondernemen om die vermoeidheid en die aanslepende verkoudheid eens echt aan te pakken raadde de dokter me aan om een afspraak te maken met een cardioloog, want hij had toen hij naar mijn hart luisterde ‘geruis’ gehoord welks hem achterdochtig maakte.
Er wordt een afspraak gemaakt en ik wordt op de dienst cardiologie in het ziekenhuis van Veurne aan een grondig onderzoek onderworpen. Daar vertelt de dokter me dat ik een lekkende hartklep heb. En dat dit de oorzaak is van die aanslepende vermoeidheid en dat dit ook invloed heeft op mijn immuniteitssysteem. Dit in een zodanige wijze dat een operatie zich opdringt.
De dagen en weken erna worden voor mij heel wat afspraken geregeld in de ziekenhuizen van Veurne en Oostende, dit ter controle en voorbereiding op mijn operatie. Er worden zelfs door tandbederf aangetaste tanden uitgetrokken omdat deze voor infecties zouden kunnen zorgen en bij dit soort operaties is het van belang dat men elke mogelijke bron van infecties aanpakt en zo elk risico uitsluit. Ook mijn longen worden uitgebreid onderzocht en getest en ik moet ademhalingstechnieken aanleren bij een kinesist.

Nu op minder dan een week voor de operatie is voor mij de tijd rijp om jullie op de hoogte te stellen. Op het werk weten ze er al van want ik ben al sinds begin februari in ziekteverlof en ook de meeste collega’s weten wat er met mij aan de hand is.
Maar hier richt ik me tot iedereen die mij kent van Facebook zowel als in het echte leven.
Ik sta voor een zeer zware operatie, een zeer ingrijpende operatie ook. Het herstel zal op zijn minst acht weken duren, hangt ervan af hoe mijn lichaam zal recupereren natuurlijk.

Heb ik schrik?

Toch wel een beetje ja. Zo’n operatie is tenslotte geen kleinigheid hé. Ik heb ook nog heel wat vragen, maar ik weet dat ik daar de avond ervoor bij de chirurg voor terecht kan. 
En ja er zijn risico’s op complicaties, maar daar probeer ik zo weinig mogelijk aan te denken en ik geef mijn vertrouwen aan de chirurg en zijn medewerkers en aan de medische wetenschap in het algemeen.
Dokters, verpleegkundigen, assistenten en alle anderen die in ziekenhuizen werken zijn doorgaans zeer goed opgeleid en scholen zich zeer regelmatig bij. En de medische wetenschap evolueert zeer snel. Kankers kunnen tegenwoordig zeer goed behandeld worden, vooral als ze vroeg worden opgespoord. En dat geld voor heel veel andere ziektes ook.
Ziektes die ooit een doodsvonnis waren voor diegenen die te horen kregen dat ze die hadden, zijn nu zeer goed behandelbaar. Denk aan HIV/AIDS of Mucoviscidose. 35 jaar geleden werden kinderen met Mucoviscidose nauwelijks ouder dan twaalf tot vijftien jaar. Maar dankzij de ver gevorderde wetenschap kunnen ze meer dan dertig jaar oud worden, trouwen, kinderen krijgen en een leven opbouwen.
Dat zijn dingen waaraan ik mij probeer vast te klampen.
Door inzicht te verwerven in dat soort zaken krijgt angst minder kans om mijn gevoelens te domineren. Dit is wat kennis doet, het maakt een mens minder angstig.

Mijn verblijf in het ziekenhuis zal lang duren en ik zal veel moeten rusten.
Ik zal dus weinig online zijn, ook wanneer ik terug thuis ben. Maar weet dat ik aan jullie denk en dat ik eens het beter met me gaat weer mijn oude spitsvondige zelf zal zijn op Facebook (opgepast voor de FB-Jail Miguel) en op mijn blog. Misschien iets meer op die laatste, als de inspiratie het toestaat.
Wat mij het meest zal raken in het ziekenhuis is het gemis van mijn twee lieve hondjes. Mijn geliefde Christiane kan en zal zeker op bezoek komen, maar ze zien niet graag honden in ziekenhuizen, nee ook geen kleintjes.  En zeker geen zo’n keffertje zoals Celientje.
Maar ik zal er mij doorslaan en er alles aan doen op terug de oude te worden. Al was het maar omdat een lichaam dat maar half in conditie is en altijd vermoeid is iets is waar ik echt van ben gaan balen.
Maar we kijken uit naar… BETERSCHAP!