13 juli 1985.

                                            

 

 

Het is bijna twee weken geleden dat ik elf jaar werd (1 juli).
We verblijven nu al bijna twee weken bij Pépé (grootvader langs vaders kant) in zijn huis in Oostduinkerke genaamd ‘Het Uiltje’. Vader was aan het werk in het huis dat hij twee jaar eerder kocht. Er is nog veel werk aan en daarom verblijven we voor een volle maand in België. Want volgend jaar zouden we daar moeten gaan wonen.
Wij gaan dan meestal gewoon naar Metje (grootmoeder langs moeders kant) die in een appartement in Oostduinkerke Bad woont. Metje is ziek en ze heeft een lang verblijf in het AZ-Sint-Jan in Brugge achter de rug. (Ik zou pas later weten dat ze eigenlijk leukemie had en nog datzelfde jaar daaraan zou overlijden). Daarom wil Mama zoveel mogelijk bij haar zijn.
Bij Metje was het altijd gezellig. Haar deur staat altijd open, er is koffie en koekjes en ook de jongste nonkels zijn daar regelmatig te vinden. Vaak trekken mijn zus en ik dan naar zee samen met onze nicht Ann. En dan zijn we de hele middag op het strand te vinden.

Maar vandaag niet.
Vandaag blijven we in ‘Het Uiltje’ en de TV staat op (tot ergernis van Mama). Want Natacha – mijn zus dus – wil dat ene concert dat ze vandaag gaan uitzenden zien en ze is er al een hele tijd enthousiast over. Vooral Paul Young haar grote idool wil ze zien. Maar er komen nog veel meer artiesten optreden en als ik hoor dat mijn favoriete bands Duran-Duran en vooral Queen optreden wil ik ook wel meekijken.

Het betreft een concert ten bate van Ethiopië waar al maanden een vreselijke hongerdood heerst en is een uitloper van het project Band-Aid, van dat liedje ‘Do They Know It’s Christmas’. Maar nu is het dus een langdurend concert in Londen en ook in Philadelphia in de Verenigde Staten.
De naam van dat concert is Live Aid.

Het is echt machtig om zien en alle zangers, zangeressen en groepen die op dit moment populair zijn passeren de revue. En zingen hun grootste hits en zo’n honderdduizend toeschouwers zingen luidkeels mee.
Ik geniet met volle teugen en met tegenzin gaan mijn zus en ik tussendoor eten. Daarna rap terug voor de TV, even naar de frigo om een cola te halen en vooral niet teveel babbelen tussendoor (die boodschap kwam van mijn zus en was voor mij bestemd). Het is iets waar dagen erna nog veel over gepraat werd op straat, op TV en in de kranten.
Ik keek vandaag naar één van de hoogtepunten in de geschiedenis van de popmuziek.
En het was machtig!

Veertig jaar later.

Het is twintig na elf ’s avonds en ik zit in de zetel met mijn laptop op schoot en een pintje binnen handbereik, een ‘Wuvetje’. Een artisanaal biertje dat nog niet zo heel lang bestaat. Naast mij ligt mijn schatje te slapen en de hondjes liggen ook ergens te soezen.
De TV staat op BBC2 en een nog jonge en energieke David Bowie geeft het beste van zichzelf. Hij zingt zijn grote hit ‘Heroes’ (Hé dat is ook de naam van een biertje).
Een paar uur geleden tijdens het zappen bleef de TV gewoon op BBC2 staan. En dit vanwege de integrale heruitzending van Live Aid. Dit omdat het dit jaar veertig jaar geleden is dat dit concert werd gehouden.

Ik zie alle grote helden van weleer terug. Paul Young, Madonna, Freddie Mercury (peace will be upon him), Sting, Phill Collins, Duran-Duran, Spandau Ballet, Madonna, Sade, Simple Minds... Hun optredens van destijds passeren allemaal nog eens de revue. Ik dacht meermaals, ik zou beter mijn laptop gewoon afzetten en gewoon kijken. Maar ik heb de gewoonte om elke avond in mijn dagboek te schrijven dat ik op de laptop bij hou. En het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens iets op mijn blog heb gepost.
Welnu, laat mij gewoon mijn herinneringen aan toen neerschrijven en dat dan gewoon posten.
Wel bij deze.

Live Aid.
De beelden die de hele avond voorbij komen zijn veertig jaar oud.
De muziek, de mode, de kapsels, de kleren. In die tijd was het allemaal hip en trendy. Nu denk ik soms van; liepen mensen er toen echt zo bij?
Over de muziek geen kwaad woord, want het was toen echt wel het beste wat er in die periode in de hitlijsten stond, op de radio kwam en via videoclips op de beeldbuis passeerde.
Het concert ging in de ether tot diep in de nacht (vanwege het tijdsverschil tussen Europa en Philadelphia) wat toen nog zeer ongewoon was. TV en radiostations stopten gewoon met uitzenden rond (of soms lang voor) middernacht. Iets wat wij ons nu niet meer kunnen voorstellen. Alsook dat het in die tijd een heel huzarenstuk was om vanuit twee (zelfs meer) locaties zo’n groot evenement uit te zenden en dat integraal en via satelliet. Samen met mijn zus en ik keken miljoenen mensen wereldwijd naar hetzelfde concert.

Het is nu 2025 en ik besef dat de wereld verdomd hard veranderde in de afgelopen veertig jaar. Er was geen internet, er waren geen mobiele telefoons. Kabeltelevisie stond nog in zijn kinderschoenen naar het buitenland telefoneren kostte toen nog een flinke smak geld. Er was nog geen sociale media maar veel jonge mensen hadden ene pennenvriend ergens aan de andere kant van de wereld. Als je iets wilde weten of een spreekbeurt moest houden voor ’t school dan ging je gewoon naar de bibliotheek om alles op te zoeken en kopiëren want we hadden nog geen Google. Computers stonden nog in hun kinderschoenen en werden toen nog vooral gebruikt voor het opmaken van teksten (zoals deze die u nu leest), het maken van heel primitieve tekeningen met zogenaamde tekenprogramma’s en spelletjes natuurlijk. Donkey Kong, Space Invaders, Pacman, Tetris, weet je nog? MTV bestond toen al maar nog niet in Europa, laat staan in België.
Alles wat uit Amerika kwam vonden we tof, hip, cool en trendy. Madonna was het rolmodel voor veel meisjes en elke jongen wilde de spieren van Sylvester Stallone en de looks van George Micheal.

Pacman.

Maar ik vraag mij af of we in deze tijden nog zo massaal veel mensen zouden kunnen mobiliseren om iets te doen voor de honger in Afrika of andere humanitaire problemen? Als je kijkt naar hoe men op sociale media reageert op zaken als het klimaat, Gaza of immigratie. Hoe het venijn vaak uit de commentaren druipt en mensen de ruwe woorden niet meer lijken te schuwen, vrees ik dat ik me niet teveel illusies moet maken.
Wie had in die dagen kunnen denken dat de president van Amerika US-Aid oftewel het Amerikaans agentschap voor ontwikkelingssamenwerking koudweg zou droogleggen.
Nee echt.
Wie had dat toen ooit kunnen denken? Zelfs zoiets voorstellen was in die dagen genoeg om gewoon gelyncht te worden. En dit jaar, veertig jaar na Live-Aid… Gebeurde het gewoon.

Ik zie op Facebook veel van die posts van nostalgische groepen of pagina’s passeren. Meestal oude foto’s van centrumsteden uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. En dan lees je die commentaren in de trant van “aah, vroeger was alles toch zoveel beter hé.” Vaak gevolgd door een zoveelste jeremiade over (lees tegen) immigratie. Of de hunker naar de tijd dat je nog overal kon geraken met de auto (er waren toen veel minder auto’s dan nu).
Dat – vooral onder de jeugd dan – het besef dat de wereld niet stopt voorbij onze kerktoren veel sterker was dan nu, dat lees je daar zelden. Maar het was wel zo.
OK, we waren toen misschien veel naïever, maar toch.
Maar als we ons dan toch moeten afvragen waarom wij als jongeren zoveel gelukkiger waren in de jaren tachtig. Wel, misschien wel daarom.
We werden nog niet doodgegooid met bitter cynisme en onverschilligheid. We werden niet bedolven door een stortvloed van meningen en meninkjes van lui die amper weten waarover ze praten. Als je op TV iemand hoorde praten over ernstige actuele onderwerpen dan wist je dat het iemand was die sprak met kennis van zaken!
En men nam nog ruimschoots de tijd om dingen te duiden. Het besef dat je ingewikkelde zaken niet kan uitleggen in een format van amper tien minuten leefde toen nog veel sterker dan nu.
Nee echt, zo was het toch veertig jaar geleden? Alles ging veel trager, veel gezapiger en zaken werden veel duidelijker uitgelegd.
Gho… Als dat eens kon terugkomen.

Oostduinkerke Dorp in de jaren tachtig.
Foto gevonden op Google. 

Boekentijd.

Dag lieve lezers.

Ik denk wel dat velen hetgeen ik nu ga schrijven wel zullen herkennen. Niet iedereen, maar toch velen.
Ik was zo’n jongentje dat de hele tijd met zijn neus in de boeken zat. Niet alleen de jeugdboeken die men mij op school wilde aanbevelen, maar ook stripverhalen, weekbladen, de tienerblaadjes van mijn oudere zus (wie kent er nog de Joepie?). Maar ook de grote dikke boeken die in vaders hobbykamer stonden uitgestald. Er was maar één TV en moeder regeerde met ijzeren hand over de afstandsbediening en bepaalde voor het grootste deel naar wat er gekeken werd. En als het ons niet interesseerde dan moesten we maar naar onze kamer gaan.
Wel ja, dat deed ik dan. En op mijn kamer lagen mijn boeken en stripverhalen te wachten. Soms in volstrekte stilte, soms met mijn favoriete muziek op lag ik dan in bed te lezen.

En die boeken brachten mij in alle werelddelen en in alle tijdvakken. De middeleeuwen, de tijd van de cowboys en indianen, de Tweede Wereldoorlog, of zelfs de verre toekomst.
Ik heb het daar ooit al over gehad op mijn blog en dat was toen ik echt veel artikelen publiceerde, bijna elke dag eentje zelfs. Het was ten tijde van de corona. Ook toen had ik het over boeken en verhalen en als u op het onderlijnde klikt kan je het artikel nog eens herlezen.
Maar het artikel was vooral een mijmering over de vele uren die ik heb gesleten met een boek voor mijn neus alles en iedereen rond mij vergetend en dit tot groot ergernis van mijn ouders, zus en anderen die mij wat duidelijk wilden maken. Ja op dat vlak is er niet veel verschil tussen boekenlezers en smartphonegebruikers. Je bent afgeleid en even van de wereld, en ja dan kunnen sommige mensen u wel eens als asociaal beschouwen.

Maar de jaren gingen voorbij en andere interesses begonnen mij van het lezen af te leiden. OK ja, er was de TV toen moeder gaan werken was en dan vooral de clipjes van MTV (toen dat nog een muziekzender was) en een paar toffe series die destijds op TV te zien waren. En in de zomer was ik natuurlijk niet binnen te houden. Ik ging dan gaan fietsen of wandelen met Sina onze lieve Duitse Herder. En tussendoor ruilde ik de school in voor werk. Werk in de horeca dan nog. En dat werk ging gepaard met lange uren, avondwerk en weekendwerk. En na het werk ging ik al eens mee met de collega’s eentje gaan drinken (lees, meer dan eentje). Dus tijd om te lezen bleef er amper over.
Maar dan was er die andere spelbreker die er echt toe leidde dat ik amper nog aan lezen toekwam.
HET INTERNET!

Wie dit herkent mag zich officieel 'oud' noemen.

Eind jaren negentig, begin jaren tweeduizend overheersende in vaders hobbylokaal het snerpende geluid van wat men destijds de inbelverbinding heette.
Kent ge dat nog?
Dat geluid dat maar bleef duren en bleef duren en dan was het nog altijd mogelijk dat die verbinding halverwege werd onderbroken. Of vijf minuten later alweer uitviel. En dan mocht je moeder niet met de bomma of de buurvrouw urenlang aan de telefoon hangen of je mocht je avondje internetten vergeten. En het mocht ook niet te lang duren want dat internetten was nog aan lokaal telefoontarief en je weet vast ook nog dat je vader op zijn horloge keek als jij (of je moeder) te lang aan de telefoon hing.
Maar om een lang verhaal kort te maken, ik was meteen weg van dat internet. Van alles opzoeken, de laatste nieuwtjes volgen over mijn favoriete artiest en ook chatten. Ik heb zo toffe mensen leren kennen via de chat en ook IRL (in het echte leven dus) ontmoet. En ja sommige ontmoetingen daar zwijg ik maar beter over, wegens KNT (Kinderen Niet Toegelaten).
Maar u begrijpt het vast zelf al. Van lezen kwam er nog maar weinig in huis. De boeken die ik had en die ik nog moest lezen bleven onaangeroerd en boeken die mijn belangstelling wekten werden eerder niet dan wel gekocht omwille van het feit dat ze toch niet gelezen zouden worden.
Ik moet zelfs toegeven dat ook ik de fout ben gaan maken van te denken dat als ik iets wil weten – al dan niet tot in de details – ik dat wel op het internet zou vinden. Ik heb de fout gemaakt om te gaan denken dat het internet alle wijsheid in pacht heeft.

Welnu: Dat is niet!

Het internet is een interessant medium voor het opzoeken en het uitwisselen van informatie. Maar het is intussen toch wel meer dan duidelijk dat veel informatie die je op het internet vindt gewoon fout is. Op het frauduleuze af. Het fenomeen fake news brengt alsmaar meer verwarring en complottheorieën zijn alsmaar vaker wijdt verspreid. Alsmaar minder scholieren slagen er nog in om zonder fouten te schrijven en zelfs volwassenen hebben alsmaar minder kennis van spelling en grammatica, terwijl dingen als de DT-regel er destijds werden INGESTAMPT! Eigenlijk gaat de taalbeheersing in het algemeen er met rasse schreden op achteruit net als elementaire algemene kennis.
En als je dan vraagt aan mensen hoe vaak ze lezen dan blijkt uit de antwoorden dat het met de belezenheid van de mensen eigenlijk maar heel pover gesteld is.

Beeldcultuur, internet, de smartphone en zoveel andere zaken om je vrije tijd mee op te vullen hebben ertoe geleid dat er amper nog gelezen wordt. Mensen halen alsmaar meer hun informatie en kennis uit Youtube video’s en Tiktok filmpjes. Zelfs de krant en het TV journaal moet tegenwoordig de duimen leggen voor deze fenomenen. En ja, ook ik heb meerdere goeie documentaires en reportages gezien op Youtube (en ook veel te veel videoclips op veel te late/vroege nachtelijke uren). En ja ook uit die documentaires heb ik veel geleerd. Je kan daar echt wel interessante dingen zien over eender welk onderwerp dat je interesseert, echt wel.
Maar zoals eerder gezegd. Niet alles wat je op Youtube, Tiktok of andere platformen ziet is waar of betrouwbaar. Het is constant uitkijken om niet op het verkeerde been gezet te worden door lui die bewust en met voorbedachten rade foutieve informatie verspreiden. En ja dat is verontrustend. Zeker wanneer het over onderwerpen gaan die te maken met je lichaam of je gezondheid. Complottheorieën, kwakzalvers, zelfverklaarde natuurgenezers of therapeuten proberen je te overtuigen van hun zogenaamde middelen en theorieën en schamen er niet voor om u wijs te maken dat je de farma industrie of zelfs de medische wetenschap in het algemeen niet moet vertrouwen.
Er zijn al veel mensen vroegtijdig en zelfs zinloos overleden door toedoen van dergelijke beweringen die online circuleren. Ze stierven aan ziektes die met de huidige medische kennis en behandelingsmethodes zeer goed te behandelen zijn, als ze maar vroegtijdig ontdekt werden. Anderen lopen ernstige gezondheidsschade op omdat ze een zogenaamd ‘wonderdieet’ volgden of raakten ondervoed omdat ze de ene video na de andere zagen die hen aanzette om extreem te vermageren met anorexia tot gevolg.

Een van mijn favoriete non-fictie boeken.

Weet je wat er echt kan helpen tegen dat soort zaken? Weet je wat je echt kan helpen om niet in de val van dergelijke praatjesmakers te trappen?
KENNIS OPDOEN!
En wat is de beste manier om kennis op te doen?
BOEKEN LEZEN!
Boeken zijn nog altijd de beste bron van kennis. Boeken worden voor het publiceren nagelezen en zeker boeken die over wetenschappelijke onderwerpen handelen worden grondig en zelfs meermaals gecontroleerd op de correctheid van de informatie.
Goede non-fictie boeken brengen je basiskennis bij. Ja zelfs in deze tijden van Wikipedia zijn echte encyclopedieën en andere naslagwerken nog altijd de basis voor het ontwikkelen van je algemene kennis. En ja, informatie opzoeken in de bibliotheek is zelfs in deze tijden van Wikipedia, Youtube en Tiktok nog altijd een optie die je zeker niet mag negeren.
En dat geldt ook voor het lezen van echt interessante tijdschriften zoals EOS-Wetenschap. Ja, ze hebben een puike en zeer goed onderhouden website. Maar ik kan je echt wel aanraden om fysiek hun maandblad te kopen en er in te lezen zonder enige afleiding van smartphone, TV, radio of eventueel huisgenoten. En dat geld echt wel nog meer voor boeken en het maakt echt niet uit of het fictie of non-fictie is.

Literatuur!
Ooit stonden schrijvers op een voetstuk. Een schrijver dat was iemand. Iedereen kende zijn of haar naam en zijn of haar werk werd door een zeer breed publiek gelezen. Scholen hadden nog een verplichte boekenlijst waarop de boeken van Conscience, Timmermans, Streuvels maar ook de grote internationale kleppers als Victor Hugo, Dostojewski, James Joyce, Shakespeare, Tolstoi of zelfs Anne Frank (iedereen zou haar dagboek moeten lezen) gewoon niet mochten ontbreken.
Ok, ik weet niet of al die namen op boekenlijsten stonden, maar die namen zitten wel in ons collectief geheugen. En daar horen ze ook thuis.
Maar eigenlijk is dat niet genoeg hé.
Ik weet dat het lezen van ‘grote literatuur’ iets elitairs heeft en dat het wat snoeverig overkomt als je ervoor uitkomt een liefhebber te zijn van dat soort literatuur. Maar eigenlijk zou iedereen eens een groot literair meesterwerk moeten gelezen hebben. Iedereen zou eigenlijk boeken als De Kleine Prins, De Hut Van Oom Tom, Max Havelaar, Gullivers Reizen of Tijl Uilenspiegel moeten gelezen hebben. En ik kan begrijpen dat bovenstaande een beetje dwingerig klinkt, maar probeer je daar over te zetten. Zie het als een goede raad van iemand die het goed meent met de mensen die zijn blog lezen.

Lezen: een ondergewaardeerde activiteit.
Eigenlijk wil ik jullie lieve lezers gewoon iets duidelijk maken. En dat ‘iets’ is dat lezen gewoon een ondergewaardeerde activiteit is. Lezen verruimt je geest, verrijkt je kennis en geeft je een bredere kijk op de zaken en op de wereld. Nee er is niets mis met TV, film, internet, Youtube of scrollen op je smartphone (zolang je het niet voortdurend doet). Maar lezen hoort bij ons en bij onze cultuur. Lezen is ook een uiting van cultuur. Je kan iemand die veel leest er zo uitplukken. Want mensen die veel lezen hebben een rijke woordenschat en een brede algemene kennis.
Lezen maakt van u een beter mens. ECHT WEL!

Boekenworm, zo noemden ze mij vroeger. 

Klatergoud vs eenvoud.

Vandaag keek ik met een half oog (wegens op de computer bezig) naar een documentaire over een producer genaamd Jean Vanloo. Die heeft in de jaren zeventig vanuit een platenstudio in Mouscron (Moeskroen) een hele hoop liedjes opgenomen die bekende hits werden. Hij had de kans om het te gaan maken in Amerika en verbleef zelfs een tijdje in Beverly Hills. Maar zijn echtgenote was daar niet gelukkig en ze maakte hem duidelijk dat ze terug naar huis wilde. Hij zei; je hebt gelijk, dat opgeklopte showbizzgedoe is niets voor mij.

Hij verkoos om gewoon vanuit zijn eigen thuisstad verder te werken. Hij was liever onder zijn eigen mensen in zijn eigen biotoop.

Hij had gelijk!

Meer mensen zouden moeten verzaken aan al die kitsch, al die glitter, al dat klatergoud.
Ik begrijp bijvoorbeeld niet waarom een oord als Dubai zo verheerlijkt wordt. Een woud van staal en beton in een dorre woestijn. Veel te heet, amper natuur en vooral veel opgeklopt gedoe. Drugsbaronnen, maffiosi, belastingontduikers en ander gespuis dat rijk wordt op de kap en de miserie van een ander maken daar grote sier en leven er als koningen terwijl de mensen die er werken amper rechten of bescherming hebben en er op een schandalige wijze worden uitgebuit.

Dubai met de Burj Khalifa.

En zo zijn er nog van die plekken. Monaco, Hollywood, Knokke-Zoute. Rijk volk troept er samen en er hangt een sfeer van oppervlakkigheid en materialisme. Op TV wordt dat met veel plezier breed uitgesmeerd en in de verf gezet en doet men of dat het summum is van succes of geluk.
Lui als Elon Musk, Jeff Bezos of in ons land Gert Verhulst, Marc Coucke of Fernand Huts worden veel te veel op een voetstuk gezet en kritiekloos opgehemeld. Ja, ze verschaffen mensen werk. Maar zonder die mensen zouden ze nergens staan. Een bedrijf is niets zonder arbeiders, bedienden, onderhoudsmensen, poetshulpen of zelfs ramenlappers. Zonder boeren, vissers, bakkers, beenhouwers, dokters, verpleegsters, zorgkundigen, bouwvakkers, schrijnwerkers, loodgieters, onderwijzers en zelfs zonder thuiswerkende moeders zou de samenleving in elkaar storten. Dat wordt wel eens vergeten als men zulke lui gaat ophemelen.

Al dat gepronk met luxe en weelde raakt me alsmaar minder en minder. Ik heb niets met dure sportwagens, grote pronkerige huizen of dure kleding. Ik vind het gewoon onzin dat een hemd, broek of paar schoenen tot duizend euro en zelfs meer kosten. Dat ge een horloge koopt van driehonderdduizend euro met het risico dat het dan gestolen wordt zoals dat zakenman Bart Versluys enkele jaren overkwam.
Mensen verkopen hun ziel voor een paar miljoen meer op hun bankrekening, welks ze dan verbrassen aan bovenvermelde zaken. Komaan, hoe leeg kan je leven eigenlijk nog zijn?
Nee, sorry maar ik heb dus echt geen enkele voeling met die zaken. Een sportwagen, wat ben je daarmee? Je mag hier niet eens sneller dan 120 km/u en terecht. Wat wil je daarmee tonen. Kijk ik kan mij een auto permitteren waarmee ik alleen maar anderen in gevaar breng als ik hem gebruik waarvoor hij gemaakt is.
Nee, dan zou ik moest ik de lotto winnen veel liever een mobilhome kopen en ermee de hort op gaan. Naar de Ardennen, Zuid-Frankrijk of misschien wel Oost-Europa of Scandinavië. En dan vooral voor de ongerepte natuur.

Ongerept natuur, ver weg van alles.
De Ardennen, love it!

Soms denk ik, een huisje in de Ardennen midden in het bos bij een klaterend riviertje. Maar dat vind ik dan ook weer een irreële droom. Want wat als er je iets overkomt en je kan niemand bereiken? Wat als je ouder wordt en slecht te been? Mensen denken veel te weinig aan dat soort dingen; en dat is niet echt slim, want we worden allemaal ouder. Daarvan wordt echt niemand gespaard hoor.
Neen, geef mij dan toch maar mijn onopvallende maar gerieflijke appartementje hier in Nieuwpoort. Alles dichtbij, bakker, supermarkt, viswinkels, park (voor de hondjes), bank, huisdokter, etc. Openbaar vervoer is hier ook vlakbij en op tien minuutjes wandelafstand is er een tramhalte. Dat maakt dat Veurne en Oostende (de belangrijkste centrumsteden) vlakbij zijn.
Ook de zee is niet veraf en tussen Nieuwpoort en Oostduinkerke, en Lombardsijde en Westende vindt je prachtige onaangeroerde duinen waar je zeker in de winter heerlijk kan wandelen zonder een mens tegen te komen. En er is het Calmeynbos in De Panne en ’t Bosje in Oostende.

En ik heb een computer, ik kan typen en verhalen schrijven en ik heb boeken. Ik zou echt eens een avondje moeten inlassen waarin ik niets anders doe dan LEZEN!
Ik heb een schat van een vrouw, mijn ouders zijn nog in leven. Ik heb een vaste baan, krijg een pensioen later en ik heb een appeltje voor de dorst in de vorm van een ‘tweede pijler’ of Tak 23.
En vooral; IK BEN NOG IN GOEDE GEZONDHEID!
En dat laatste moet ik zo houden, want ik weet nu meer dan ooit dat er niet veel voor nodig is om ineens vast te moeten stellen dat je gezondheid het laat afweten. En dat maakt dat ik meer dan ooit besef dat je gezondheid je grootste troef is. Wat zeg ik?
JE GROOTSTE SCHAT!

Kortom.
Dat ze eens mijn kleurpotloden kussen met al dat klatergoud!

31,19 miljoen euro voor een horloge.
Laat maar zitten, ik vraag wel hoe laat het is.

Vandaag las ik: Onze bijtjes in nood.

 

Dag lieve lezers.

Het is namiddag, ik zit hier in de zetel met mijn laptop op schoot en mijn grote liefde Christiane doet een middagdutje. Ook de hondjes hebben zich ergens genesteld om een uiltje te knappen. 
Cecieleke ligt bij mij in de zetel en klein Celientje ligt op de grond achter de bench en de salontafel te soezen. Toch zo heerlijk om zien hoe die twee kleine schatjes zo vredig kunnen liggen soezen zonder zich ook maar iets aan te trekken van de rest van de wereld.
Er speelt geen radio, geen TV, het is stil. De wereld draait even door zonder mij. Ik las een artikel in The Guardian over nieuwe factoren die een bedreigen vormen voor de bijen – onze zoemertjes.
Als humanist vind ik zo’n dingen belangrijk en ben ik van mening dat dit soort nieuws veel en veel meer op de voorgrond moet komen. Dit zijn ernstige zaken, dit zijn dingen waarover elkeen die een beetje een deftig bevattelijk vermogen heeft zich echt wel zorgen over zou moeten maken. Zonder bijen geen bestuiving en zonder bestuiving kunnen veel gewassen die die wij consumeren in de vorm van groenten en fruit niet meer groeien. Het grote genie Albert Einstein zou ooit gezegd hebben: “Als de bijen uitsterven zal de mensheid nog maar vier jaar bestaan. En het zullen vier afschuwelijke jaren zijn.”

Een informatiebord met meer uitleg over de bijen en het bewuste 'Einstein citaat'.
Eigen foto genomen in een bos in het Groothertogdom Luxemburg vijf jaar terug. 

Ik weet dat men wel vaker citaten toeschrijft aan personen zonder dat het zeker weet of ze die woorden ooit hebben uitgesproken. Maar het is wel geweten dat Einstein heel geïnteresseerd was in het leven van de honingbij en hij vaak wees op het belang van het beschermen van bijen. En daarin had hij groot gelijk.
Zelf vraag ik mij ook af, waarom zijn wij toch zo laks als het gaat over zaken als milieu en natuurbehoud? Wij kunnen niet zonder de natuur. De natuur daarentegen kan perfect zonder ons. De mens is maar een voetnoot in de geschiedenis van de aarde.
Maar wij mensen kunnen niet zonder de natuur!
Ik ga het nog eens herhalen maar dan in een groot lettertype.

WIJ MENSEN KUNNEN NIET ZONDER DE NATUUR!

Als de bijen sterven, en de zeeën dood zijn, de lucht bezoedeld en onze leefomgeving vol plastic. Dan wacht ons een gewisse dood. En wij gaan heel wat onschuldige dieren mee in onze ondergang sleuren. Een massa extinctie heet zoiets. Oftewel het massaal en grootschalig uitsterven van veel diersoorten. Zoals in de tijd van de dinosaurussen en de mammoeten.
Willen we dat echt op ons geweten hebben? Is ons kortstondig genot en onze drang om alles te laten opbrengen of er winst uit te halen dan echt zoveel belangrijker dan een leefbare planeet voor de komende generaties? Zijn wij echt zo dom dat wij met open ogen recht onze ondergang in wandelen?
Ik vrees van wel.
Mensen zijn niet zo heel intelligent. Daarvoor zijn wij veel te veel geobsedeerd door geld, luxe en genot. Kijk gewoon naar hoe laks heel veel mensen omgaan met hun gezondheid.
Kijk naar hoe men raadgevingen over gezonde voeding maar blijft in de wind slaan. Hoe men maar blijft ultra bewerkte voeding consumeren, men blijft maar alcohol nuttigen (dat hoort bij onze cultuur meneer), men blijft maar meer (rood) vlees eten dan de aanbevolen hoeveelheden. Kijk maar eens in de rij aan de kassa van de supermarkt. En wat ik nu zeg klinkt misschien cru en bot en onbeleefd, maar ik ga het toch zeggen.
Om de zoveel tijd spot je in de rij bij de kassa van de supermarkt wel zo’n type voorbeeld van menselijke domheid. Zwaarlijvig, op het ongezonde af. Maar zijn/haar kar ligt wel vol met ongezonde en voornamelijk ultra bewerkte rotzooi met veel te veel calorieën, veel te veel zout en vooral veel te veel toegevoegde suikers. Vaak vergezeld van mierzoete frisdrank en/of alcohol. Maar niets van groenten of fruit.
Nog een keer, ik weet dat ge zo’n grove stereotypen niet zomaar open en bloot op een blog moogt neerschrijven. Maar het is toch één van de meest frappante uitingen van menselijke domheid. Toch?
En voor wie zich hier toch aan stoort. De woorden die onderstreept zijn bevatten links. Links naar informatie waarmee ik mijn stellingen wij staven. Open ze, lees wat er staat en informeer u.
Want ook dat is iets wat niet bijster intelligente mensen veel te weinig doen. Zich correct informeren. 
Leer dat correcte informatie vaker niet dan wel aansluit bij uw overtuigingen. 

 En zo zijn er nog van die typische uitingen die mij eraan herinneren dat de meeste mensen helemaal niet zo intelligent zijn. Er is een kleine schare van echt intelligente mensen, en de eerder vermelde Albert Einstein was één van hen. Maar de meeste mensen ontberen die heel belangrijke dingen die nodig zijn om van echte intelligentie te kunnen spreken. En één van die belangrijke dingen is lange termijnvisie. Het vermogen om verder te kijken dan de volgende dag, week, maand of zelfs jaar.
“Waar denk of hoop je te staan over tien jaar?”
Heb je dat jezelf al eens afgevraagd? Waarschijnlijk niet. En als iemand het u zou vragen dan ga je waarschijnlijk uit de lucht vallen. En nochtans is dat iets wat echt intelligenten kenmerkt. Ze denken op lange termijn. Ze denken vooruit!
Ze staan stil bij wat de gevolgen van hun doen en laten zijn voor henzelf en anderen over meerdere liefst tientallen jaren.
Op lange termijn leren denken. Stilstaan bij de gevolgen van je daden. Je ervan bewust zijn dat je hier niet alleen rondloopt op deze wereld en dat wat je doet of laat impact heeft op de wereld rondom je. Dat zijn dingen waar echt intelligente mensen op oefenen en waar ze naar streven om daar beter in te worden.

Onze planeet maakt een zware crisis door, en die crisis wordt door ons veroorzaakt. Maar de meesten onder ons weten het niet. En dat is nog niet het ergste!
Het ergste is dat velen – ook al wordt er uitvoerig over die crisis bericht in de media – hardnekkig blijven ontkennen dat er iets aan de hand is. Meer nog, ze beweren dat de klimaatcrisis een ‘hoax’ is. Dat het verzonnen wordt om ons in een keurslijf te dwingen. Om onze vrijheden in te perken en om onze individuele keuzes te beperken. Ze hechten meer aan dat lekker stuk vlees op hun bord of om die comfortabele auto onder hun kont dan aan de leefbaarheid van onze planeet. Ze hebben meer schrik voor de verzonnen en compleet van de pot gerukte verhaaltjes over ‘The Great Reset’ dan voor de reële gevaren van een planeet die binnen enkele generaties gewoon onleefbaar zal zijn.
Het ergste is dat zei die het weten en die de macht en invloed hebben om er iets aan te doen en het tij te keren de hete aardappelen doorschuiven naar de volgende generaties.

Wij maken onze eigen habitat ziek. 

Dat stemt mij heel erg triest. Want ook al heb ik geen kinderen en ben ik daar in die zin net blij om. Ik heb te doen met de kinderen die nu opgroeien en deze die nog moeten geboren worden? Zij zullen een planeet erven die langzaam maar zeker onleefbaar wordt. Zij zullen leeggeviste zeeën vol plastic erven. Ingekrompen en zelfs verdwenen regenwouden, onze groene longe nota bene. En een zo goed als geheel verdwenen biodiversiteit. Zoet water zal zodanig schaars zijn dat er om zal gevochten worden. Dit gebeurt nu al maar je zal er amper iets over horen in de journaals van onze Vlaamse pretzenders. En het wordt particulieren nu al afgeraden om nog groenten uit de eigen tuin te eten vanwege de PFAS in de grond. En niemand vraagt zich af wat op termijn de gevolgen zullen zijn voor professioneel gekweekte landbouwgewassen?

Eigenlijk is het heel simpel om klimaatsceptici en anderen die de huidige milieu en biodiversiteitscrisis ontkennen van de nodige argumenten te voorzien.
Antwoord gewoon met de volgende stelling: Er hangen op dit moment wereldwijd zo’n slordige 16.000 (zestienduizend) vliegtuigen in de lucht. En er varen ongeveer evenveel (om misschien wel meer) schepen rond plus nog vele miljoenen auto’s, vrachtwagens, bussen, brom en motorfietsen waarvan de meesten nog op fossiele brandstoffen rijden. Er worden elke dag miljoenen dieren geslacht en om die dieren te voeden moet alsmaar meer akkerland voor menselijke consumptie maar ook bos of woeste natuur wijken voor akkerland bestemd voor dierlijke consumptie. We vissen de zee leeg en beroven de aarde van haar natuurlijke grondstoffen. En daar bovenop komt nog de onophoudelijke vervuiling.
Denkt je nu echt dat wij dat allemaal ongestraft kunnen blijven doen?

screenshot van flightradar24.com.
Op deze site kan je vliegtuigen traceren. Veel vliegtuigen.

Ewel! Ik niet!
Ik vrees dat de manier waarop wij roofbouw plegen op onze planeet zich ooit tegen ons zal keren. En dat dat nu al aan het gebeuren is. Maar de grote massa slaapt maar verder. Ze gaan maar verder met hun leventje dat bestaat uit werken voor wat knikkers, consumeren en vooral vasthouden aan leeghoofdig entertainment en banale verstrooiing. En intussen bloedt de aarden, lijden de dieren en hebben onze kinderen geen toekomst, en in de derde wereld al helemaal niet. Behalve vroegtijdig sterven of vechten om te overleven. Kiezen tussen een leven van hard en eentonig werk in sweatshops, kobaltmijnen of grootschalige plantages of niet weten of ze vandaag zullen eten.

Onze zoemertjes.
Collage van eigen foto's.

En ja, daar maak ik mij zorgen over.
We hebben maar één planeet, net zoals we maar één lichaam hebben. Dat lichaam moet nog een leven lang mee en onze planeet nog een eeuwigheid. Zoals Louis Neefs het destijds zo mooi zong in zijn liedje ‘Laat Ons Een Bloem’. Als we niet snel wat meer zorg gaan dragen voor onze lichamen, onze levenskwaliteit en de gezondheid van onze planeet zullen wij en nog veel meer onze nakomelingen heel nare tijden tegemoet gaan.
Lieve mensen, denk daar alstublieft eens aan.
Problemen als ‘de maand niet rondkomen’, schulden hebben, ruzie met je buren, problemen met je baas of collega’s of ’s avonds niet de straat op durven omwille van al dan niet ‘ingevoerd’ gespuis vervallen echt wel in het niets bij wat er ons te wachten staat als de biodiversiteit blijft afnemen in het tempo zoals dat nu gebeurt. En onze bijtjes – onze zoemertjes – zijn in dit geval de kanaries in de koolmijn. Hun uitsterven zal het begin zijn van een hele hoop ellende in het kwadraat. Laat wat ik schrijf diep tot u doordringen. Lees wat ik hier schrijf nog eens, en nog eens. Tot je het snapt.
Lees het opnieuw, maar zet eerst je radio en TV uit, leg die smartphone aan de kant en negeer alle binnenkomende mails en pushberichten.
Want dit gaat over ONZE TOEKOMST!

Die toeristen toch.

Dag lieve mensen.
Paasweekend: wie aan de kust woont weet wat dat betekent. Drukte, weinig parkeerplaats, lange wachtrijen bij de bakker, beenhouwer, viswinkels (hier op de Kaai in Nieuwpoort) en aan de kassa van de supermarkt. Alle terrasjes overvol en als je alsnog eens uit eten wilt gaan met Pasen dan heb je maar beter lang op voorhand gereserveerd want veel plaats zal er niet meer zijn.
Of kort gezegd… De toeristen zijn er!

Mensen zeggen wel eens: “Mooh die van de kust lopen altijd maar te kankeren op de toeristen, maar ze vergeten wel dat het dankzij het toerisme is dat ze daar niet meer in armoede leven zoals honderd jaar geleden.”
Ewel ja, dat klopt als een bus. Toeristen brengen geld binnen en zorgen voor werkgelegenheid en dan vooral voor lager geschoolden. Je hebt geen diploma nodig om een dienblad met pintjes, borden met allerlei gerechten als croque monsieur, steak met frieten of grote mosselpotten te dragen. En ook niet om vis te kuisen, vlees te bakken, mosselen te reinigen of borden te wassen.
In de horeca moet je maar één ding kunnen en dan vooral WILLEN!
Hard werken!
En het probleem is dat veel mensen (en niet alleen jongeren) daar hun neus voor optrekken. Maar dat is dan weer een andere kwestie.

Toeristen die aanschuiven in mijn straat.
Uit mijn fotoarchief, genomen op een regenachtige dag. 

Maar die toeristen dus.
Vanmorgen toen ik de voordeur opende zag ik het weer. Een hele rij auto’s bumper aan bumper. Hier en daar een mobilehome of een tros motoren. Sommige auto’s met bagagerekken en anderen met de fietsen achterop. Koppels, gezinnen met kinderen, groepen vrienden. Allemaal willen ze er eens tussenuit. De winter duurde lang genoeg en de mensen hebben behoefte aan frisse buitenlucht, zon, vitamine D en vooral: TIJD VOOR ELKAAR!
En wie ben ik om mensen zulke positieve dingen te misgunnen, het zijn net dat soort dingen waar ik zelf ook van geniet. Ja ik hou ook van een zalig terrasje met mijn lief vrouwtje en de hondjes erbij. Ik geniet ook van een zalige strandwandeling of om eens op verkenning te gaan in onze mooie duinen. En ik kan ook genieten van een prachtige zonsondergang op het strand.
En je zal het een kustbewoner niet zo gauw horen zeggen. Maar stiekem hou ik wel van die typische zomerdrukte hier aan zee. Kuierende mensen, levensgenieters die genieten van een goeie trappist op een terras, kinderen die rondcrossen met een go-cart of zoals ze hier zouden zeggen ‘e billekarre’. IJshoorntjes likken, Brusselse wafels eten, papieren bloemen maken of gewoon lekker zonnekloppen op het strand. Die sfeer van zorgeloosheid die mij doet terugdenken aan mijn zorgeloze kinder en tienerjaren toen ze mij van 1 juli tot 31 augustus met geen stokken konden binnenhouden (of het moest pijpenstelen regenen) en ik erop uit trok met mijn velo of met mijn skateboard.

Oostduinkerke. 

Maar eens ik ging werken in de horeca was ik tegen eind augustus blij dat het bijna voorbij was en we konden uitkijken naar het ‘fin de saison’ zoals dat toen heette. Toen was ik vooral in de winter thuis en ben ik de rust en kalmte gaan waarderen. Het strand leeg, overal plaats, even op adem kunnen komen. Heerlijk toch.
Werken in de horeca was leuk, maar ook heel vermoeiend en de laatste jaren zelfs slopend. En ik besef dat ik dat werk en dat tempo nooit meer ga kunnen aanhouden, zeker niet na mijn zware operatie van vorig jaar. Maar ik hoor nog elke dag de verhalen van mensen die ik ken en die in de horeca werken of hebben gewerkt, en nee er is in al die tijd nog niks veranderd.
En nu nog altijd ben ik blij dat het september is. Maar dat is dan vooral omwille van het drukke verkeer en de lange wachtrijen in de winkels. En de drukte op de kusttram waar je dan nergens een zitplaats vindt en je vaak gepropt zit als een sardientje in een doosje.

De laatste tijd hoor je dat er in veel toeristische steden en regio’s alsmaar luider protest is tegen het toerisme. De stad Venetië vraagt zelfs toegangsgeld voor wie de stad wil bezoeken en er niet logeert. Mensen spuwen de toeristen letterlijk uit en lopen over de stranden met bordjes met ‘Tourists go home’ erop. Ja gastvrij is toch anders hé. Zijn die mensen daar dan echt vergeten dat ze hun welvaart en voorspoed aan  het toerisme te danken hebben? Honderd jaar geleden was Tenerife een godvergeten eiland met van geïsoleerde dorpjes. Ik heb er ooit een dorpje bezocht dat tot 1990 van de buitenwereld was afgesneden. Tot dan duurde het eer ze daar een deftige weg hadden aangelegd. Tot dan was het dorpje alleen te bereiken via smalle ezelpaadjes. En dat mag voor ons naar rust snakkende West-Europeanen romantisch lijken, maar dat is het heus niet. Stel je maar eens voor als je ziek bent het duurt meer dan een dag eer je bij de dokter komt of een dokter kan u bereiken. Dat soort dingen dus.
1990 is nog niet eens zo lang geleden, ik werd zestien dat jaar. Maar ja, blijkbaar vergeten mensen snel. De huidige generaties hebben niets anders gekend dan toeristen die het eiland bevolken en de ongemakken die daaraan vasthangen.

De tol van het massatoerisme.
Hoogbouw. 

Want laten we de zaken nuchter bekijken. Toerisme brengt ongemakken met zich mee.
Toeristen brengen geld op en dat wekt de belangstelling van mensen die graag uit alles en iedereen geld willen kloppen. Immobiliënmakelaars, huisjesmelkers, inhalige horecabazen die de prijzen opdrijven. En dat zijn dingen die maken dat steden en regio’s waar veel toeristen komen een stuk onaantrekkelijker worden voor de plaatselijke bevolking. En dit in de eerste plaats omwille van de stijgende levensduurte. Huizenprijzen gaan omhoog, en vooral voor jonge mensen wordt het moeilijk om een eigen plekje te kunnen vinden. Bouwgrond en open ruimte wordt opgeofferd voor weer een nieuw hotel, luxe resort of bungalowpark. Huizen worden opgekocht en omgebouwd tot weer een nieuw vakantieverblijf of B&B en dat drijft de huur en koopprijs voor woningen naar boven. Ga naar eender welk dorp in de Ardennen, daar is zo good als elk huis opgekocht om er een vakantiehuis van te maken. De plaatselijke bevolking trekt er weg en buiten het toeristisch seizoen is alles daar zo dood als een pier. Mensen denken, “oh een huis te koop ineen rustig authentiek Ardens dorpje. Ja, tarara. Welkom in Saint Piège A Touristes Sur Semois (Toeristenval Aan De Semois). In de winter op weekdagen niets te beleven en in de zomer krioelt het er van wielertoeristen, motards en luidruchtige feestbeesten die tot laat in de nacht op de terrasjes of in de tuin van hun vakantieverblijf roepen, tieren, brullen en lallen. Al dan niet met sloten alcohol in hun lijf. De bossen liggen vol met afval en als je boodschappen wil doen dan doe je dat maar beter voor of na het weekend, en in de zomermaanden kan je zelfs dat gewoon vergeten.

Bohan.
Veel campings, maar toch nog altijd een gezellig dorpje. 

In Amsterdam, Firenze of zelfs Brugge is het niet anders. Daar kan je door geen enkele straat wandelen of je botst daar tegen een horde toeristen die als een kudde schapen achter één of andere mafkees met een stok met vlaggetje of zelfs een oud T-shirt lopen, en die laatste is dan gewoon een gids die met veel decibels loopt te vertellen over die ene kerk of middeleeuws pand met een verhaal. Winkels en horeca worden ingericht met het oog op de toeristen. Overal souvenirwinkeltjes vol prullaria ‘Made In China’ (Chinese toeristen kopen hier gewoon gerief dat gemaakt wordt in hun eigen land). Authentieke cafés worden toeristenvallen in plaats van ontmoetingsplaatsen voor de mensen uit de buurt.
Het is vakantie en wat willen we dan? Weg van de dagelijkse sleur, weg van de drukte, weg van alles wat in onze ogen artificieel is. We gaan op zoek naar het authentieke en we denken dat te vinden in een oude stad als Brugge of in één of ander afgelegen dorpje in de Ardennen of de Provence. Maar doordat meer en meer mensen op hetzelfde idee komen en naar dergelijke plaatsen afzakken, verliezen deze net hun authenticiteit. En dat niet alleen jammer voor de lokale bevolking, maar ook wie oprecht op zoek is naar leuke en authentieke plekjes.

Graffiti die je steeds vaker aantreft in Spanje. 

Ik ben ook zo iemand die graag leuke plekken opzoekt. Ik hou van lange wandelingen in bossen en velden, van gezellige terrasjes en authentieke eethuisjes. En die zijn er in overvloed, ja ook in je eigen streek. De Westhoek, De Kempen, De Vlaamse Ardennen, De Limburgse Fruitstreek (zeker in het voorjaar het bezoeken waard), Het Brugse Ommeland, Het Pajottenland, noem maar op. Soms heb ik zo het idee dat veel mensen het graag ver gaan zoeken, hoe exotischer hoe liever. Maar hun eigen streek niet of amper kennen. En dat is eigenlijk jammer want ik weet dat er dicht bij huis heel wat leuke plekjes zijn die het bezoeken waard zijn. Alleen is het gewoon beter dat ik dat dan op een ander moment doe dan tijdens het Paasweekend of andere drukke momenten. En als je dan zo’n plekje wil bezoeken. Wees dan geen toerist.
Ik herhaal: Wees dan geen toerist!

Ik hoor het je al denken: wat bedoelt hij daar nu mee?
Simpel, wees geen toerist.
Toeristen dat zijn mensen die denken dat het allemaal van hen is. Het is de meest gehoorde klacht over toeristen die ik hier in Nieuwpoort hoor: “Ze peinzen dat ol van under es!”
Toeristen gedragen zich graag als bullebakken. Ze zijn arrogant, luidruchtig en asociaal. Ze parkeren waar het hen uitkomt, maken van hun paretten als ze niet vlug genoeg naar hun zin bedient worden en ze vinden dat de plaatselijke bevolking hen dankbaar zou moeten zijn omdat zij hier hun centen komen uitgeven.
Als er hier in Europa een clichébeeld bestaat over Amerikanen, dan is dat het beeld van zwaarlijvige lawaaimakers in drukke kledij, witte sokken in sandalen, zonnebril en een veel te groot fototoestel. Nu ja, Europeanen gedragen zich anders ook graag als toeristen hoor. We kennen allemaal de verhalen van zatte Britten, luidruchtige Hollanders of arrogante Duitsers op vakantie. Maar zijn wij Belgen dan zo braaf? Het is toch raar dat als mensen op vakantie zijn ze alle vormen van fatsoen of zelfs gezond verstand thuis laten. Nachtlawaai, ordeverstoring, asociaal gedrag en zelfs vechtpartijen. Denk aan de Nederlandse rijkeluiszoontjes die in Knokke de boel op stelten komen zetten, aan de filmpjes van de hopen afval vorig jaar in Oostende, aan de parasolgooiers in Blankenberge, etc. En eens om de zoveel tijd lees je over domme toeristen die hun auto op het strand parkeren en vergeten dat er zo iets bestaat als eb en vloed.
Ewel, dat is toeristengedrag.
En dat is wat ik bedoel met ‘wees geen toerist’.
Wees geen asociaal die denkt dat alles van hem is. Respecteer de rust en de waardigheid van de mensen. Besef dat de mensen in de horeca veel uren kloppen en vaak nog bezig zijn met alles op te ruimen wanneer gij licht beneveld in uw bed kruipt. Dat de winkeliers waar gij uw zondagse pistoletjes gaat halen voor uw brunch in de tuin van je vakantiehuisje al van zes uur ’s morgens in de weer zijn om nog meer mensen zoals gij te bedienen. Vermijdt de drukste dagen en neem als het kan het openbaar vervoer. De kans dat ge vlug parking gaat vinden is ONBESTAANDE, dus laat die auto eens een dagje thuis. Wees beleefd, wees hoffelijk en informeer u over de lokale etiquette. Knip niet met je vinger om de ober te roepen, het is geweten dat je in Frankrijk het risico loopt om gewoon buitengezet te worden. EN TERECHT! Respecteer de uren waarop de keuken open is. 1 tafel = 1 rekening. En leer uw kinderen eerst wat DISCIPLINE voor je vertrekt.
En vooral, verwacht niet dat iedereen uw taal – of Engels – spreekt en leer een paar basiswoorden of zinnen in de lokale taal. Kleed u een beetje deftig…
EN RUIM UW AFVAL OP!

Typisch toeristengedrag! 
STOP DAARMEE!

Houdt rekening met deze punten en de mensen zullen u de volgende keer met open armen ontvangen. Want elke winkelier of horeca uitbater ziet goede klanten graag terugkomen.
Als je regelmatig naar dezelfde plaats terugkomt en in hetzelfde etablissement iets gaat eten of drinken, dan zal de uitbater u herkennen en blij zijn van u terug te zien. Dan bouw je een band op met die mensen. Vroeger hadden hotels en restaurants hun vaste terugkerende klanten. En die mensen werden met open armen ontvangen. Je kwam binnen als gast en je ging terug naar huis als een vriend.
Niet als ‘een toerist’. Maar ALS VRIEND!

Voor Celientje.

Dag Celientje.

Zoals ik enkele maanden geleden voor je zusje deed ga ik nu ook voor jouw een mooie brief schrijven voor je verjaardag. Want ook jij bent vandaag tien jaar geworden.
Tien jaar al huppel jij hier vrolijk rond en dat doe je het liefst met heel veel lawaai.
Kef, kef, kef, kef, kef, kef, kef KEF! KEF! KEF!!!!
Dit is het geluid dat het beste bij je past, tot groot ergernis van de buren (vooral toen je hier nog maar pas was), sommige voorbijgangers en bij momenten ook van ons. Want verdorie, jij kan echt wel behoorlijk veel lawaai maken, weet je dat?
En er was niet alleen dat keffen. Maar je kan ook huilen als een wolfje, ook al doe je dat tegenwoordig niet veel meer. Zoals die ene keer toen ik een foto van je wilde nemen toen je bij een lieve Limburgse dame op schoot mocht. Ik nam de foto en ineens... AWOOEEEE!

En toen liet ze haar wolvenkreetje horen.

Maar wat geeft dat? We zien je graag.
Al van de dag dat je bij ons kwam wonen bracht je vreugde en gezelligheid. Want ook dat is een woord dat zo goed bij je past. Jij kan zo gezellig op je ruggetje liggen met je pootjes hoog in de lucht. Dan kan voor jou de hele wereld de pot op. Zeker als er onder u een zacht kussentje of fleecedekentje ligt.
En bij gezelligheid hoort ook lekker eten, iets wat je al heel vroeg hebt begrepen.
Weet je nog toen je bij ons aankwam kleine Celine? Ik of mijn lieve Christiane (ik weet het niet meer) zette je op de grond om je de gelegenheid te geven om je nieuwe woonst te verkennen. En wat deed je? Je huppelde gezwind naar dat eetbakje waar nog eten in lag van je zusje Cecieleke en… Dat smikkelde en smakkelde je met veel smaak op.
En dan te weten dat we in de kennel een hele lijst meekregen van dingen die wel en nog niet mocht eten. Maar daar trok je je niks van aan en dat hadden we geweten.

De allereerste foto. 
Klein pluisje was je toen. 

Je bent een kleine levensgenieter en dat vind ik zo tof aan jou.
Al huppelend en met kwispelend staartje wandel jij door het leven. Met veel gekef begroet je je hondenvriendjes en ook hondjes die je helemaal niet kent om ze dan te besnuffelen en kusjes (likjes) te geven. Daarom leek het ons beter om jou en je zusje zo snel mogelijk te laten steriliseren, want we willen niet dat er ‘ongelukjes’ van komen.
Sindsdien kunnen we zonder zorgen met jullie buitenkomen zonder bang te moeten zijn dat jullie loopsheid hitsige mannetjes aantrekt. Want de natuur kan je eenmaal niet tegenhouden.

Ik heb de grote zetel helemaal voor mij alleen. 

Kleine Celien. Je bent echt een grappig, lief en sociaal hondje.
Ik zie je nog voor me als kleine puppy. Een snoezig bolletje pluis met donkere oogjes die mij en mijn schatje vol verwachting aankeken. Een grappig huppelmeisje, altijd blij en altijd nieuwgierig. Maar je beet nooit dingen kapot (toch veel minder dan je zusje) en was altijd super aanhankelijk.
Maar je groeide uit tot een flink uit de kluiten gewassen keeshondje. Een stuk groter dan je zusje Cecile en eigenlijk ook een beetje te zwaar, maar ja wat wil je? Met een eetlust zoals jij die hebt.
Wandelen is je lange leven en je geniet zo hard van de wind in je haartjes. Daar waar bij Cecieleke de vermoeidheid al begint toe te slaan als we gaan wandelen, kan jij nog uren doorgaan. Maar eens thuis dan val je als een blok in slaap op je geliefde fleecedekentje of op de leuning van de zetel van het vrouwke. De zetel waar ik altijd zit en waar je zusje altijd op de leuning bij het raam zit, daar durf je niet op. En eigenlijk was je wat op de zetel of op bed springen een beetje een laatbloeiertje. Je aapte hierin vooral Cecieleke na en ik betwijfel of je het zou gedurfd hebben moest je ons enige hondje geweest zijn.
Maar dat zullen wij dus nooit weten.

Met speelzusje Cecile in het mandje. 

Kleine Celine, lief kroelemieke.
Je had het minder moeilijk dan Cecieleke toen ik vorig jaar voor lange tijd in de kliniek lag. Maar toen ik thuiskwam was je daarom niet minder blij en ook jij week niet van mijn zijde toen ik thuis herstelde.
En wat was ik blij dat het wandelen met jullie elke dag een beetje beter en beter ging. En daar geniet ik nu nog meer van dan ooit tevoren. Wandelen, buiten zijn, jullie eens goed laten crossen op het strand of in het park (waar er nu ook een kleine hondenweide is).
Maar net zo goed lekker luieren in de zetel met mijn laptop op schoot en ofwel jou, of je speelzusje naast mij. Af en toe zet ik mijn laptop op tafel en neem ik je op schoot om gezellig te ‘kroelen’. Dan lig je op mijn buik en streel ik je, woel ik door je pelsje en hebben we wat quality time. Of zoals ik het noem ‘een baasje-hondje moment’.

Baasje hondje moment met Celientje. 

Ik hoop kleine Celine, dat je nog heel veel jaartjes bij ons blijft en dat je ons nog veel mag verblijden en verstrooien met je grappige fratsen en dat we nog heel veel speel en kroelmomentjes samen beleven.
Gelukkige verjaardag klein, grappig, kefgraag kroelemieke!
Van je baasje, vrouwke en speelzusje Cecieleke.

Piep! 

Daar is de lente, daar is de zon.

Dag lieve mensen!

Het is lente.
Ok, normaal begint ze pas op 21 maart (ongeveer). Maar wie niet ziet dat de natuur langzaam maar zeker aan het ontwaken is, die is ziende blind of leeft onder een steen.
Het is lente!! Tijd om terug buiten te komen.
Tijd om terug wat vaker onze neus buiten te steken en om wat meer onze benen te strekken.
De vooruitzichten voor de komende dagen zien er zeer goed uit. Zoals je zelf kan zien.

Dat het komende week stukken kouder zal worden mag de pret niet drukken vind ik. Het is nog maar pas maart en het weer gaat in deze periode van het jaar nog regelmatig alle kanten uit. Het kan zelfs nog sneeuwen met Pasen. Hey, wist je dat de kans op een Witte Pasen groter is dan die op een Witte Kerst.
Maartse buien en aprilse grillen weet je wel.

Ach, ik kijk er al helemaal naar uit, echt wel.
En zeker die overgang van winter naar lente vind ik altijd wel iets speciaals. De krokusjes en narcissen die hun kopje opsteken (valt het je ook op dat dit elk jaar weer vroeger gebeurt?). De bomen die beginnen te botten en de vogeltjes die hun  lied alsmaar luider en luider gaan zingen. Zelfs een paar weken terug toen ik op een koude morgen aankwam op mijn werk – nadat ik eerst de rijm van mijn autoruiten moest plakken – en ik de vogeltjes al volop en met veel enthousiasme hoorde fluiten. Toen wist ik het: de lente is in aantocht.
en dat stemde mij hoopvol, echt wel.

Vorig jaar was de lente niet zo fraai.
Zicht vanop de 8ste verdieping van het AZ-Brugge.

Vorig jaar rond deze tijd werd ik geopereerd en moest ik daarna nog anderhalve maand in het ziekenhuis blijven. Weinig genieten van de lente was er dus niet aan. Maar ik weet dat ik niet de enige was die er amper kon van genieten. Want weet ge nog lieve mensen? De lente van vorig jaar.
Een hoogvlieger was het toch niet hé.
Veel te nat, veel te koud en veel te grijs. Ik herinner mij nog de beelden van de renners in de Waalse Pijl die in een felle sneeuwbui en helemaal verkleumt van de kou over de streep reden.

Maar dat was vorig jaar en dus verleden tijd. Ik kijk liever vooruit.
Zeker nu ik me veel beter voel, ik zou niet meteen zeggen ‘beter dan ooit,’ maar toch wel beter dan vorig jaar. En ja dat is een gevoel dat ik koester, een gevoel dat ik wil vasthouden.
Genieten van de dagelijkse wandelingen met mijn hondjes en voelen hoe het beetje bij beetje wat warmer wordt en zien hoe de natuur uit zijn winterslaap ontwaakt. Wat foto’s nemen met mijn smartphone, tussendoor wat rusten op een bankje en een blik werpen op de staalblauwe lucht met hier en daar een vliegtuig op zijn weg van of naar Londen. Allez ja, dat is wat een korte blik op flightradar24.com mij leert. Op dit moment is er eentje op weg van Londen naar Perth in Australië. Have a safe trip mates, denk ik dan.

En dan bedenk ik mij dat terwijl ik daar op dat bankje zit en het geluid hoor van de vogeltjes of en het gemekker, gekakel, gekraai of gebalk van de dieren van de kinderboerderij. Hey, het leven gaat door. Vliegtuigen zetten hun reis verder, mensen zijn aan het werk, kinderen zitten aandachtig in de klas te luisteren of hun oefeningen te maken, in de volkstuintjes wat verder inspecteert er iemand zijn moestuintje en ik schrik op van het gekef van mijn hondjes omdat ze een ander hondje zien dat eveneens met zijn baasje aan het wandelen is.
En dan heb ik dat heerlijke gevoel van ‘sorry mensen, maar ik doe vandaag even niet mee!’
Zeker als je zoals vandaag eens vrijaf bent na heel wat dagen na elkaar te hebben gewerkt. En als dan net op die dag de zon zo uitbundig schrijft is dat nog eens zo heerlijk.
Straks breng ik mijn grote liefde naar het werk, en ik denk dat ik daar een speelmomentje op het strand aan vastkoppel. Altijd leuk voor de hondjes en voor mij het moment om even het hoofd leeg te maken.

Laat ons nog wat wandelen baasje, toe.
Cecieleke en Celientje. 

Liefs.
Miguel.