Winter in Vuurland 4

De volgende dag zat Sarah weer aan de receptie.
Ze hoorde tumult.
Het kwam van achter het bureau achter de receptie.
Daar waren Ronny en Elvira aan het ruzieën.
"Je moet dat rotjoch buiten smijten zeg ik je"!! Schreeuwde Elvira.
"Dan moet hij terug naar de gevangenis, en dat wil ik hem niet aandoen.
Hij is nu net op de goeie weg,"
"Jaja, tot op een dag dat hij met geld van de kassa gaat lopen.
Wat ga je dan zeggen?
"Oh had ik dat maar geweten".
Naïeveling".
Elvira trippelde op haar hoge hakken de receptie in.
"Sarah je was twee minuten te laat beneden.
7 uur geen minuut later. Ik ga het niet blijven dulden.
Ik eis stiptheid,  ook van personeel dat familie is, me entiendes? (heb je me begrepen)?"
"Jazeker... Euh señora".
Elvira keek Sarah met een striemende blik aan.
Het beviel Sarah niet.
Hoe warm en sympathiek Nonkel Ronny was.
Die zijn nichtje met open armen ontving en wegwijs maakte.
Elvira, zijn echtgenote was koel en streng, op het onmenselijke af.
Ze hield iedereen met haar starre arendsblik minutieus in de gaten.
En stond op vinkenslag om eenieder die zelfs het kleinste foutje maakte een uitbrander te geven.

Sarah baalde.
Ze vond het in Hotel Rosita ineens een heel stuk minder aangenaam.
De sfeer was er erg onderkoeld.
Iedereen liep er op de toppen van zijn tenen.
In de keuken voor de grillen van Juan.
In de zaal alsook de kamermeisjes voor de nukken van Elvira.
's Middags had ze het er tijdens de pauze over met Beatriz.
"Elvira", zei ze. "Die is niet gewoon streng.
Die is harteloos.
Regels zijn voor haar belangrijker dan mensen.
Iedereen loopt op de toppen van zijn tenen.
En het ergste is.
Die dronkaard van een Juan laat ze gewoon zijn gang gaan.
Die loopt te zuipen en gaat als een wildeman tekeer gaat tegen die arme Gabriel.
Vanmorgen hoorde ik haar tekeer gaan tegen Ronny.
Ze wil Gabriel buiten...
Waarom?
Die jongen heeft het zo moeilijk.
Hij vecht, hij zet door.
Maar diep van binnen gaat hij kapot.
Hij kan elk moment breken.
Gewoon breken".
Sarah huilde zacht.
Beatriz sloot haar in haar armen.
Woelde zacht door haar blonde haar.
"Wees eens eerlijk", zei ze.
"Je voelt veel voor Gabriel hé.
Meer dan alleen maar vriendschap of mededogen".

"Gisterenavond toen ik een sigaret rookte.
Kwam hij met de vuilniszakken.
Toen heb ik met hem gepraat.
Een diep gesprek.
Dat zo goed voelde.
Ik gaf hem een knuffel.
Zei wat ik voor hem voelde.
Spontaan.
Het kwam recht uit mijn hart.
En met heel mijn hart.
Begon ik hem te kussen.
Hij beantwoordde mijn kussen.
Ook met heel zijn hart.
Ach.
Gabriel".
"Sarah", zei Beatriz.
"Je hebt een goed hart.
Gabriel ook.
Jullie verdienen elkaar.
Geloof me.
Geef die jongen liefde.
Geef het hem".

Beatriz gaf Sarah een lange lieve knuffel.
Streelde zacht haar blonde haren.
Drukte haar dicht tegen zich aan.
Sarah genoot ervan.
Wreef zacht over Beatriz haar rug.
Ineens keek Beatriz haar in de ogen: "Sarah" zei ze, "ik wil je iets vertellen.
Maar je moet het voor jezelf houden.
Alleen Simon, de barman en ikzelf weten ervan.
Elvira en Juan... Ze hebben een verhouding".
"Wat? Zei Sarah?
Hier?
Zomaar onder Nonkel Ronny zijn neus"?
"Ja", zei Beatriz.
Juan en Elvira zijn studiegenoten
Ze studeerden beiden aan de hotelschool in Buenos Aires.
En daar waren ze blijkbaar meer dan studiegenoten.
In bijzijn van Ronaldo, zo noemen we je nonkel altijd, hielden ze zich in.
Maar eens hij naar boven was, of zich terugtrok op het bureau om zijn boekhouding te doen.
Dan kon de pret niet op.
Gibberen, giechelen, grappen maken.
Voor Juan er was, was Elvira nog te genieten.
Ze was een goede en begripvolle bazin.
Ze werkte mee, onthaalde de klanten, stond achter de receptie.
Toonde zich de perfecte gastvrouw.
Nu drinkt ze zelf ook meer dan goed voor haar is.
Vernederd ze je nonkel, zelfs waar anderen bij zijn.
Ze werd van de ene dag op de andere zo bazig en onhandelbaar".

Sarah aanhoorde het.
Het begon haar steeds meer te dagen.
Ze kende Nonkel Ronny als een goedlachse en immer hartelijke man die graag onder de mensen kwam, en die geen minuut kon zwijgen.
Als hij naar België kwam bleef hij altijd bij haar ouders logeren.
Als kind keek ze zo hard uit naar de komst van Nonkel Ronny die ook haar peter was.
Hier in Hotel Rosita zag ze een sombere man die zich al op zijn appartement terugtrok terwijl het avondservice nog aan de gang was.
Hij stapte met trage tred en sprak weinig.
Het verontrustte haar.
Heel erg zelfs.
Maar wat moest ze doen?
Praten?
Maar hoe moest ze daaraan beginnen?
Ze wist het niet.
"Wacht gewoon het goede moment af", zei Beatriz.
Die woorden gaven Sarah wat innerlijke rust.

Het werd tijd om naar beneden te gaan en aan de avonddienst te beginnen.
Sarah begaf zich naar de zaal.
Ze passeerde langs de lounge, daar zat Manuel Torres aan een tafel de krant te lezen.
Hij nipte van zijn whisky.
Toen draaide hij zijn hoofd.
Hij zag Sarah.
Keek haar aan met zijn indringende grijsgroene ogen.
Een grimmige grijns op zijn gezicht.
Hij likte zijn bovenlip af.
Keek Sarah aan alsof hij haar met zijn ogen zat uit te kleden.
Sarah voelde diep vanbinnen een withete woede.
Toen hij aan tafel zat was het weer Sarah die hem bediende.
Weer keek hij haar aan met die grijns op zijn gezicht.
"Gracias", zei hij toen Sarah het bord met het hoofdgerecht op zijn tafel zette en wat wijn bijschonk.
Toen ze na het werk langs de bar liep zag ze dat Elvira bij hem zat aan de dichtste tafel bij de deur.
Ze wenkte naar Sarah. "Sarah venir aqui", zei ze.
Sarah zuchtte.
Maar draaide zich toch om en liep de bar in.
"Deze heer wil jou iets te drinken aanbieden Sarah.
Zet je even naast hem in de zetel meisje".
Ze glimlachte.
Een koude, valse glimlach.
Nu viel het Sarah pas echt op wat een koude, valse vrouw Elvira was.
Die hartelijke glimlach waarmee ze Sarah rondleidde ervaarde ze ineens niet meer als 'hartelijk'.
"Lieve Sarah, je hebt deze goede man zijn hart gestolen meisje.
U weet dat Manuel Torres niet zomaar de eerste de beste is.
Veel vrouwen zouden graag in jou plaats willen zijn.
Ik zou deze kans niet laten schieten Sarah.
Normaal verbied ik geflirt tussen personeel en cliënten.
Maar hiervoor maak ik graag een uitzondering.
En nee, niet omdat je familie bent.
Een jong meisje die zo'n mooi toekomstperspectief heeft zoals jij nu.
Daar maak ik graag een uitzondering voor.
En morgen moet je maar 's avonds de zaal doen, overdag ben je vrij.
Ik zal de receptie wel voor mij nemen
Oh Sarah", fluisterde ze in haar oor.
"Wees niet te preuts meisje, je beste troeven zitten onder deze werkkleding".
"Nou dat had ze dan maar gedacht", dacht Sarah.
"Dat ik met die klier in bed zou duiken voor de schone schijn en de trots van de familie".

Sarah ging zitten, tegen haar zin.
Manuel vulde haar glas nog wat bij.
"Nee", dacht ze.
"Jij gaat me niet dronken voeren".
"Vertel eens Sarah, wat studeer je? Welke richting?"
"Vertaler-tolk," antwoordde ze.
"Spaans en Duits".
Ineens was Manuel één en al oor.
"Muy interessante", zei hij.
Je zou een goede professionele hulp kunnen zijn.
Ik zou graag mijn boeken in andere talen vertaald zien.
Er zijn al Engelse vertalingen, en ze zijn nu bezig met het vertalen naar het Frans.
Maar Nederlandse en vooral Duitse vertalingen lijken me zeer interessant".
"Dat kan ik begrijpen," zei Sarah.
"Su Castellano es buena Sarah,"  zei hij op vleierige toon.
"Ik moet nog veel leren", zei Sarah.
"Nonono!!!" Reageerde Manuel.
"Je woordenschat, je uitspraak, je taalbeheersing.
Ik ken expats die jaren in Madrid wonen.
En wiens 'Castilliaans' nog altijd huilen met de pet op is.
En dan spreek ik van academici hé.
Voor wat het begrip academicus nog waard is tegenwoordig.
Ik ken proleten die meer boeken lezen dan het zootje imbéciles dat ze tegenwoordig intellectuelen noemen.
Lees jij veel boeken Sarah?"
"Ja, en voor mijn studies ook veel Spaanse.
Om de taal onder de knie te krijgen.
Daarom ben ik ook hier.
Nu valt het me op hoeveel ik nog moet leren. Hoeveel woorden ik nog niet ken."
Manuel glimlachte.
"Sarah, Sarah, querida Sarah", zei Manuel.
Zijn ogen blonken.
Hij glimlachte.
Het leek een warme en oprechte glimlach.
Toch was Sarah op haar hoede.
Bleef de man haar angst inboezemen.
"Hermosa flor de una mujer (mooie bloem van een vrouw).
Laat me eerlijk zijn.
Het verheugde me dat onze reis dezelfde bestemming had.
Ik begrijp, die eerste keer.
Dat je bang was.
Je bouwde een muur om je heen.
Ik hoop dat je beseft.
Dat dit niet nodig was."

Hij sloeg zijn arm om haar schouder.
Trok haar dichter.
Sarah zag dat Elvira van achter de bar haar in de gaten hield.
Hij nam haar hand.
Legde die op zijn hartstreek.
"Pueden sentir mi corazon latiendo Sarah (Voel je mijn hart kloppen Sarah)?
Onrustig en onregelmatig.
Telkens als ik je zie.
Je bent nooit uit mijn gedachten Sarah.
Ik heb je in mijn hart gesloten.
Ik wil je al mijn liefde geven.
Sarah.
Sarah Albrecht.
Schenk vannacht je lichaam aan mij.
Geef je over aan mijn liefde en passie.
En ik zorg ervoor dat het je voor de wind gaat in het leven".
Toen Manuel dit zei gleden zijn handen onder haar blouse.
"Quiero sentir tu cuerpo Sarah (Ik wil je lichaam voelen Sarah)." Zei hij terwijl hij haar BH met zijn grijpgrage vingers naar beneden trok.
Hij had niet door dat Sarah stiekem wat ijsblokjes uit de ijsemmer nam.
Meer nog.
Ze deed alsof ze het spelletje meespeelde.
Elvira had de bar inmiddels verlaten.
Sarah ritste traag zijn broek open.
"Traviesa guapa", zei hij.
Drukte zijn lippen tegen de hare.
"Laat ons naar boven gaan, dan zal ik jou eens heerlijk verwennen de hele nacht lang"

Toen voelde Manuel ineens hoe het ijzig koud werd ter hoogte van zijn kruis.
"Hier geile pervert!!!" Zei Sarah met boosheid in haar stem.
"Beetje afkoeling heb je wel nodig!
Of dacht je echt dat ik al na een eerste gesprek met een wildvreemde pervert naar bed ga?"
Ze stond recht en verliet de bar.
Ze liep naar de lift en begaf zich naar de 5de verdieping.
Boos stormde ze de kamer in.
"Heb je nu van je leven?" Zei ze tegen Beatriz die op bed TV lag te kijken.
"Hola mi hermana", suste Beatriz. "Tranquillo un poco por favor (blijf rustig alstublieft).
Wat is er gebeurd?"
Sarah knoopte haar blouse los en gooide die in een hoek van de kamer.
Ook haar BH gooide ze van zich af.
"Elvira heeft het in haar kop gekregen om mij aan die klier van een Manuel Torres te koppelen.
Ze stond erop dat ik met hem een glas wijn te drinken.
En ja hoor, hij begon me al te bepotelen die pervert.
Maar ik heb wat ijsblokjes in zijn broek gedeponeerd, zodat hij wat kon afkoelen."
Beatriz moest erom lachen.
"Vindt je dat grappig of wat"?
"Dat van die ijsblokjes?
Dat vind ik heel grappig mi hermana."Toen moest ook Sarah erom lachen.
Ze viel op bed, Beatriz sloeg haar arm om Sarah.
Samen giechelden ze nog wat verder.
"Ik ga me eerst douchen", zei ze.
Ik stink naar het zweet en de vettige vingers van Manuel geven me een vuil gevoel."
Beatriz keek haar aan.
"Moet ik je rug wassen zusje?" Vroeg ze terwijl ze Sarah's slip uittrok.
"Dat mag je doen, dat zal me misschien wat ontspannen".

Samen kropen beide meisjes in de douchecel.
Beatriz sloot de deur en nam de douchekop.
"Ik zal de temperatuur even regelen", zei ze.
Sarah voelde de koude waterstroom langs haar benen.
Die langzaam lauwer werd.
"Spreid je benen zusje", gebood Beatriz.
Ze richtte de waterstraal op Sarah's intieme delen.
"Denk aan Gabriel", fluisterde ze zacht in Sarah's oor.
"Denk aan die heerlijke kus van gisterenavond.
Denk aan zijn de zoete liefde die hij voor je voelt.
Want dat voelt hij.
Heb daarstraks met hem een sigaretje gerookt.
Hij denkt aan jou Sarah.
Kan hem geen ongelijk geven.
Je bent zo mooi Sarah."
"Heb jij nooit iets gevoeld voor Gabriel?" Vroeg Sarah.
"Het klikt toch best tussen jullie."
Beatriz liet de sproeier zakken.
Zuchtte diep.
"Sarah", zei ze.
"Soy lesbiana... "
Ze boog verlegen het hoofd.
Alsof ze zich daarvoor heel diep schaamde.
Sarah sloeg haar handen om Beatriz haar hals.
"Hey zus", zei ze.
"Dat is toch geen schande meer".
"Bij jullie in Europa niet nee.
Maar op het platteland waar ik ben opgegroeid.
Daar ben je beter een dief dan een homoseksueel.
Een meisje die bij mij op school zat.
Kwam op een dag niet meer.
Later hoorde ik.
Dat haar vader erachter kwam dat ze een verhouding had met een ander meisje.
Hij heeft haar... DOODGESCHOTEN!
Richtte zijn jachtgeweer op haar.
En schoot een lading hagel door haar borstkas.
En begroef haar in de Pampas, ver van de bewoonde wereld.
Hij werd opgesloten, maar kwam na enkele jaren terug vrij.
In het dorp werd hij onthaald als een held.
Carmen werd gewoon een een naamloos graf aan de rand van het kerkhof begraven.
Kreeg zelfs geen kerkelijke begrafenis.
Daarom ben ik weggelopen.
Ook hier hou ik mijn geaardheid verborgen.
Omdat mensen hier in Vuurland ook heel conservatief zijn.
Ooit... Wil ik naar Buenos Aires gaan wonen.
Waar de mensen veel opener zijn.
En daar dan de liefde van mijn leven vinden."

Sarah gaf Beatriz een tedere knuffel
Nadat ze de douchekop aan de haak had gehangen zodat ze de warme waterstraal zouden voelen in die koude badkamer.
Zacht streelde Sarah haar rug.
"Wilde je daarom mijn rug wassen Beatriz?
Om samen met mij in de douche te zijn?"
"Si", zei ze.
"Jij bent zo knap."
"Jij ook", zei Sarah.
"Je hebt zo'n mooie volle borsten."
Sarah raakte haar borsten aan.
Streelde ze zacht.
Ze koesterde diepe bi gevoelens.
Fantaseerde er stiekem van hoe het zou zijn om met een vrouw of meisje te vrijen?
Beatriz nam de douchekop weer vast.
En richtte de waterstraal weer op Sarah's intieme delen.
Draaide aan de kraan, zodat het water ietsje kouder werd.
"Zal ik je klaar vingeren Sarah?" Vroeg Beatriz fluisterend in haar oor.
"Si." Zei Sarah.
Zacht gleden de vingers van Beatriz tussen Sarah haar benen.
Terwijl ze het meisje begon te kussen.
Sarah drukte haar dicht tegen haar aan.

Twee meisjes vonden elkaar.
Verkenden elkaar.
Een heel intiem moment dat hen dichter bij elkaar bracht.
Samen lagen ze achteraf nog na te genieten in bed.
"Je was heerlijk", zei Beatriz.
"Je deed me genieten.
Fijne meid.
Echt waar.
Bedankt Sarah.
Bedankt dat ik mezelf mag zijn.
Dat je me aanvaard zoals ik ben.
Nogmaals.
Het was fijn.
Maar bewaar je liefde en je lichaam voor Gabriel.
Die jongen smacht naar liefde".
"En jij niet dan"? Vroeg Sarah.
"Ach", ze Beatriz.
"Wat er zonet was, tussen ons.
Was leuk.
Beetje fun.
Moet kunnen toch?
Maar meer wil ik echt niet.
Ik hou de echte passie voor de ware.
Die ik in Buenos Aires hoop te vinden".
"Ik hoop het voor jou ook zusje", fluisterde Sarah teder in Beatriz haar oor.
Beide meisjes gaven elkaar nog een knuffel.
En een lange zoen.
Om dan in elkaars armen in slaap te vallen.

Winter in Vuurland 3

De volgende ochtend werd pas goed duidelijk hoe hard en hoeveel het de afgelopen dag en nacht wel had gesneeuwd.
Rondom het hotel lag zeker een meter sneeuw.
Toen Sarah het gordijn open schoof zag ze in het schemerdonker een jongen die naarstig in de weer was met een grote sneeuwschop.
Beatriz stond achter haar.
"Amai het heeft gewoon de hele nacht doorgesneeuwd," zei ze.0
"Buenos Dias", zei Beatriz met een glimlach.
En kwam naast haar staan.
"Mooi hé", zei ze.
"Indrukwekkend", zei Sarah.
"Maar wie is die jongen die beneden staat sneeuw te ruimen?" Vroeg ze.
"Dat is Gabriel, die doet hier de afwas en allerhande klusjes," zei Beatriz.
Ze keek Sarah aan.
"Ronny heeft hem aangenomen, zeer tegen de zin van Elvira.
Eén of andere ambtenaar wist hem te overtuigen om Gabriel aan te nemen, in ruil voor vergunningen en dat soort shit.
Gabriel heeft in de jeugdgevangenis gezeten.
Voor best wel zware feiten.
Inbraken, diefstal met geweld, slagen en verwondingen.
Geen lieverdje.
Hij valt ook enorm op met de tatoeages op zijn armen, handen en in zijn nek.
En de traan onderaan zijn oog.
Daarom wil Elvira dat hij niet samen met ons eet, noch dat hij zich in de zaal of andere plaatsen waar de klanten komen vertoont".
Sarah knikte.
Ze begreep.
"Maar Gabriel wil echt wel verbeteren hoor.
Hij heeft een heel goede inborst.
Ach het is zo'n schat van een jongen, echt waar Sarah".
"Ik geloof je wel hoor," zei Sarah.

Beide meisjes maakten zich klaar.
Ze hadden een drukke dag voor de boeg.
Na het ontbijt liet Elvira Sarah inwerken in de receptie.
Ze legde alles uit hoe alles werkte, hoe ze de gasten moest registreren in de computer, welke kamer wie moest krijgen en dat soort dingen.
Sarah leerde snel, tot Elvira's grote tevredenheid.
Maar Sarah kreeg ook meteen haar vuurdoop.
Veel gasten die door de sneeuwstorm gestrand waren, kwamen nu aan in het hotel.
Sarah onthaalde hen met de glimlach en maakte hen wegwijs.
's Avonds moest ze dan weer meehelpen in de zaal.
Yves, de Franse ober had zijn zinnen op haar gezet. Liep de hele tijd naar haar te lonken, dit tot groot ongenoegen van Sarah.
"He ma belle, tu veux boire quelque chose apres le travail"? Vroeg hij in het Frans terwijl ze een ijsemmer met water en ijs vulde achter de bar.
"Non merci", reageerde Sarah koel en liep met de ijsemmer waarin ze een grote fles champagne had gelegd naar de klanten die erom vroegen.
Ze zag hoe Yves naar haar keek met een zelfgenoegzame grijns.
"Fuck", dacht ze bij zichzelf.
"Nog zo'n zelfingenomen klier die denkt dat hij mij kan krijgen.
Wat zien al die strekenventen toch in mij?"
Beatriz had het druk, dus nam Sarah enkele van haar tafels over.
Eén van die tafels was deze van Manuel Torres.
Hij glimlachte toen Sarah zijn maaltijd op tafel zette.
"Wat een verademing", zei Manuel.
"Om bedient te worden door een ravissante verschijning zoals jij.
Mooie blauwe ogen, lief snoetje".
"Ja we weten het al dat je een crush op me hebt", reageerde Sarah.
"Nononooo!!!" Zei Manuel.
"Je begrijpt me verkeerd."
Hij wees naar Beatriz.
"Bezie haar eens.
La Gorda (de dikke)".
Hij sprak het met diepe walging uit.
"moddervet, pokdalig puistengezicht, geen enkele présence.
Zeg nu zelf.
Zo'n wicht zou hier toch niet mogen rondlopen in het restaurant van een klassehotel als dit.
En die andere kelners zijn ook al niet veel beter.
Die Pedro, zie hem lopen.
Afhangende schouders, heft zijn voeten nauwelijks op.
Die had ik destijds in het leger eens onder mijn gezag willen hebben... Ooh dat kereltje ging nogal janken.
Of die Yves, die Franse snoeshaan.
Zie hem snuiven, die zit vast aan de coke.
Ik had allang zijn kamer boven eens doorzocht.
Dat wil je toch niet onder je dak? Een junkie.
Maar de ergste is La Gorda.
Wat een gedrocht is dat toch.
Zoiets jaagt de klanten weg
Een meisje zoals jij, die zou de klanten moeten onthalen.
Dat stelt de mensen op hun gemak, echt waar".
"Ik heb geen tijd", zei Sarah kordaat. Er is nog veel werk."

Het avondservice was in volle gang.
Sarah bracht een stapel lege borden naar de afwaskeuken.
Daar was Gabriel bezig de borden te sorteren in de bakken om deze dan in de afwasmachine te schuiven.
Wat verder stond Juan Cortez aan zijn fornuis.
Sarah zag hem loeren, met een geile blik in zijn ogen.
Ook hij kon zijn ogen niet afhouden van het knappe blonde Vlaamse meisje.
"Sarah esta una chica muy guapa, hé Alfredo?" Zei hij tegen zijn hulpkok Alfredo.
Die knikte en giechelde wat.
"Met haar wil ik wel eens... je weet wel?" hoorde hij hem iets stiller tegen Alfredo zeggen.
Ze schikte de borden vliegensvlug, en deponeerde het bestek in de emmer.
"Lukt het een beetje Gabriel"? Vroeg Sarah.
De jongen glimlachte ietwat verlegen.
En begon te blozen.
"Se echucharà" (dat gaat wel hoor). Zei Gabriel.
Maar het zweet liep van zijn voorhoofd.
"Moet ik wat te drinken voor je halen", zei Sarah enigszins begripvol.
"Ik heb hier nog een fles Cola staan", zei hij.
Hij toonde een fles Cola  die in een hoekje stond.
"Die is warm, ik haal een andere, frisse Cola is veel lekkerder".
Sarah kwam terug met een fles Cola uit de frigo.
"Gracias", zei hij.
Onder het ruige uiterlijk van een veroordeelde jeugddelinquent schuilde een verlegen jongen met twinkelende pretogen die de aandacht van de begripvolle Sarah wel prettig vond.
Het was haar niet ontgaan dat Juan Cortez de jongen regelmatig afblafte.
Ze liet niets merken, deponeerde gewoon de borden en liep dan terug naar de zaal.
Vooral omdat het erg druk was die avond.
Maar het vrat aan haar om te zien hoe de arme Gabriel werd uitgescholden en vernederd door Juan.
"Pereza, criminal, ladron, cerdo apestoso, mono retrasado (wat zoveel betekende als luiaard, crimineel, dief, stinkend zwijn, achterlijke aap). Dat waren nog maar een paar van de scheldwoorden die Juan naar zijn hoofd slingerde

Die nacht had ze het erover met Beatriz als ze uitgeteld in bed lagen.
"Ach", zei Beatriz.
"Iedereen zit op die jongen zijn kap.
Weet je.
Hij heeft geen andere keuze.
Hij is vrij, maar op voorwaarde.
Eén van die voorwaarden is dat hij een job heeft en die moet zien te houden.
Als hij volgend jaar voor de opvolgingscommissie moet komen en hij kan niet aantonen dat hij een vaste job heeft.
Dan moet hij terug naar de gevangenis om de rest van zijn straf uit te zitten.
En de gevangenissen hier zijn geen pretje.
Sarah begreep dit alles.
Maar kon het niet vatten.
Van al die dingen die ze hier ervaren mocht in deze heel bevreemdende omgeving.
Een hotel in een afgelegen ski oord in Vuurland, waar het hartje winter is wanneer wij Europeanen van de zomerzon genieten.
Was dit wel het gene dat Sarah het meest aangreep.
Sarah Albrecht is een heel empathisch meisje met een hart voor haar medemensen.
En ze kan echt niet tegen onrecht.

De volgende dag zocht ze Gabriel dan ook regelmatig op.
Als hij de schotels aan het wassen was.
Of wanneer hij tussen het in de container gooien van de vuilnisbakken door een sigaretje rookte.
Dan rookte zij er eentje mee.
En bood de jongen één van haar sigaretten aan.
Zo raakten ze aan de praat.
Gabriel sprak met zachte stem.
Keek vaak naar de grond.
Alsof hij zich diep schaamde.
Dat deed hij ook, zo leerde Sarah snel.
Hij heeft zware feiten gepleegd ja.
Maar de jongen had ook geen gemakkelijk leven.
Opgegroeid in een heel arm milieu.
Moest knokken om te overleven.
Raakte al op tienjarige leeftijd in de greep van een lokale jeugdbende.
Die lieten hem allerhande klusjes opknappen.
Inbreken.
Drugspakketjes afleveren.
Liep daarmee onder de ogen van politie en leden van rivaliserende jeugdbendes door de straten.
Wat best wel gevaarlijk was.
Maar hij was nog geen lid, en had dan ook nog niet de tatoeages die bij het lidmaatschap hoorden.
Zo was hij veilig.
Eens hij lid was, was hij dat niet meer.
Hij heeft zich meermaals uit de greep van rivaliserende bende's moeten knokken.
Zo leerde hij vechten.
Maar zo raakte hij ook in aanraking met politie en gerecht.
Moest hij naar de jeugdgevangenis.
Maar zo won hij net respect in het milieu.
Klom hij hoger in de hiërarchie.
Hij verdiende geld met dealen en stelen.
De meisjes lagen aan zijn voeten.
Hij kreeg anderen zo ver dat ze drank en wiet stalen voor hem.
Tot zijn beste vriend voor zijn ogen werd doodgeschoten.
Toen hoefde het voor hem niet meer.
Hij wilde breken met de bende.
Maar dat doe je niet zomaar.

Op een dag werd hij gearresteerd bij een overval.
Om aan te geven dat hij wilde breken met de bende verraadde hij de leiders en mede bendeleden.
Dat maakte dat hij in de gevangenis kop van jut was.
Hij werd bijna doodgeslagen.
Vandaar de littekens op zijn gezicht, en de brandwonde ter hoogte van zijn hals tot vlak onder zijn oren.
Een cipier had medelijden met hem, wist dat zijn verhaal oprecht was.
Hij wist zijn oom een reclasseringsambtenaar op Vuurland zo ver te krijgen dat hij voor Gabriel een job kon regelen.
Zo kon hij kans maken op voorwaardelijke vrijlating.
Zo vertrok de straatjongen uit Buenos Aires naar het verre en koude Vuurland.
En begon hij aan een tweede leven.
En nee.
Het was geen gemakkelijk leven.
Maar Gabriel sloeg zich erdoor.
Hij wilde echt dit harde leven achter zich laten.
Sarah hoorde zijn verhaal.
Het raakte haar.
Zag de blik in de jonge Gabriel zijn ogen.
Hoorde de oprechtheid van zijn woorden.
Ze nam zijn handen vast.
"Je bent een goeie jongen Gabriel.
Eerlijk, oprecht.
Courageus."
Ze keek hem diep in de ogen.
Gabriel was best een knappe jongen.
Met zijn lang haar tot net over de schouders, zijn diepe donkere ogen.
Zijn sikje en de kuiltjes in zijn wangen.
19 jaar was hij.

Die avond, na het service.
Sarah ging even naar buiten voor een sigaret.
Gabriel was net de vuilniszakken in de container aan het deponeren.
Sarah ging naar hem toe? "Sigaretje"? Vroeg ze.
Hij zij geen neen.
Weer raakten ze aan de praat.
Ineens...
Sarah sloeg haar arm over zijn schouder.
Trok de jongen wat dichter tegen zich aan.
Woelde zacht door zijn haren.
"Chico guapo", fluisterde Sarah in zijn oor.
"Mirame a los ojos Gabriel.
E escùchame" (Kijk in mijn ogen Gabriel, en luister naar me) zei ze met zachte doch zelfverzekerde stem.
"Quiero sentir tu amor... E TU CUERPO!!! (Ik wil je liefde voelen... En je lichaam)".Ze sloeg haar armen om Gabriel, en begon hem te kussen.
Ze nam het initiatief.
Zomaar.
Zonder aarzelen.
Ze kende de jongen nog maar een dag.
Maar voelde zich zo goed in zijn bijzijn.
Kreeg een warm gevoel telkens ze buiten stonden te roken.
En te praten.
In de kille buitenlucht.
Ze ging ervoor.
Zei rechtuit wat ze voor hem voelde.
En het was een sterk gevoel.
Gabriel bloosde.
Hapte naar adem.
Sarah liet hem even tot zichzelf komen.
Glimlachte zacht naar hem.
Gabriel trok haar hoofd dichter.
Drukte zijn lippen op de hare.
En begon haar opnieuw te kussen.
Terwijl het zachtjes begon te sneeuwen.

Sarah leunde tegen de muur.
Spreidde lichtjes haar benen.
Terwijl Gabriel haar bleef kussen.
Haar hart klopte sneller.
Thuis zou ze veel meer geremd zijn om zomaar met een jongen die ze amper een dag kende te beginnen flirten?
Een paar maanden voor ze naar Argentinië vertrok sprong haar relatie met Jens stuk.
Anderhalf jaar was ze samen met hem.
Tot ze erachter kwam dat hij haar bedroog.
Ze confronteerde hem met de keiharde bewijzen.
Een kletterende ruzie.
Harde woorden.
"Daar is het gat van de timmerman!!!" Schreeuwde ze hem toe.
Terwijl ze een een halfvol glas cola naar zijn hoofd slingerde.
Zo razend was ze.
Het deed pijn ja.
Heel even.
Dan kwam het moment dat ze vrij was.
Dat ze haar gang kon gaan.
Ze hoorde het Ashley haar beste vriendin nog zeggen.
"Zoveel schoon gasten Sarah.
Laat u gaan.
Kies er één uit.
Doe uw goesting.
Geniet, en laat hem genieten.
Ge zijt nog jong.
Gij kunt krijgen wie ge wilt, met uw schoon lichaam, en uw schoon blauw ogen".
Ze had gelijk.
Maar Sarah voelde zich geremd.
In een kleine provinciestad waar iedereen iedereen kende.
En waar velen haar ouders kenden.
Wat zouden ze zeggen.
Wat als iemand haar in Leuven ziet, met een wildvreemde jongen.
Wat als die persoon zegt, "Sarah hangt daar in Leuven de slet uit".

Daar aan de andere kant van de wereld vielen al die remmingen weg.
Ze dacht terug aan de woorden van Ashley.
"Nu is het 'het moment' Saar", zei ze.
"Laat u gaan.
Nu ge de kans hebt.
Volg je hart, je gevoel".
Dat deed ze.
Ze liet haar tong over die van Gabriel glijden.
Met gesloten ogen.
Ze voelde hoe zijn handen haar streelden.
Hoe hij haar lichaam tegen het zijne drukte.
Hoe zijn bekken langzaam heen en weer gingen.
Ze voelde dat hij een erectie had.
Zijn harde lid dat heen en weer schoof over haar kruis.
Ze werd lichtjes nat.
"Slaap je alleen"? Vroeg ze.
"Nee", was het antwoord.
Ik slaap in de kelder, daar is nog een kamer.
Samen met Alfredo Chang.
Die moet me van Elvira in de gaten houden.
"Is hij een gemakkelijke kamergenoot"? Vroeg Sarah lichtjes bezorgd?
"Pest of vernederd hij je"?
"Nee.
We lachen veel.
Alfredo is best een goeie vent.
Tapt graag schuine moppen.
We spelen samen op de playstation.
Juan, dat is diegene die mij niet moet hebben.
In de keuken doet Alfredo mee met hem.
Uit angst".

Sarah dacht na.
Ze besefte dat seks met Gabriel.
Er vanavond niet meer inzat.
Tenminste niet als ze voor de anderen verborgen wilde houden wat ze voor hem voelde.
Ineens greep Gabriel haar weer vast.
"Te quiero mi corazon", fluisterde hij teder in haar oor.
"Ik weet wat je wil Sarah.
Ik zeg geen nee.
Maar het kan niet.
Zonder dat ze ons betrappen".
"Ik weet het Gabriel", zei Sarah.
Weer kusten ze elkaar.
"Ik moet gaan nu lieverd.
Maar in gedachte ben ik bij jou Gabriel".

Winter in Vuurland 2

Ronny Albrecht stond ongeduldig te wachten en sloeg de binnenkomende passagiers in de terminal van de luchthaven van Ushuaïa gade.
Zijn nichtje Sarah kon elk moment van tussen die passagiers tevoorschijn komen.
Alsook Manuel Torres die een voorname gast was in zijn hotel.
Zijn beste klant zoals dat heet.
Hij kwam de man met plezier ophalen in de luchthaven.
Hij wist het te regelen dat Sarah een dag later zou komen met een vlucht vertrekkende uit Madrid.
Zo moest hij maar eenmaal de sneeuw en de slechte weersomstandigheden doorstaan om helemaal naar Ushuaia te rijden.
Ronny begroette zijn nichtje hartelijk.
"Hey meid", zei hij.
"Heb je een goede reis gehad"?
"Oh dat viel wel mee.
Alleen het laatste stuk.
Schudden en schokken, er leek geen einde aan te komen".
Tja.
Dit is niet voor niets één der meest geïsoleerde plekken op deze planeet meisje.
Enkel te bereiken ofwel via een doortocht door Chili, plus overtocht met veerboot.
Uren onderweg.
Ofwel met het vliegtuig.
Maar ik voel me hier thuis in dit afgelegen stukje Aarde.
En je zal snel merken waarom meisje".
Dan wendde hij zich tot Manuel.
"Hola Manuel, usted un bueno viaje"? Vroeg hij.
Manuel begroette Ronny al even hartelijk.
Sarah kon haar ogen niet geloven.
"Die klier logeert in het hotel van Nonkel Ronny... NEE!!!!"
Het meisje voelde haar hart ineenkrimpen.
"Jullie zaten waarschijnlijk dicht bij elkaar, zonder elkaar te kennen hé.
Manuel, dit is mijn nichtje Sarah. Ze komt hier drie maanden werken, en zo haar Spaans wat bijspijkeren.
Sarah, dit is Manuel Torres. Een zeer puike Spaanse schrijver.
En vaste en wat mij betreft de meest gerespecteerde gast van Hotel Rosita!"

Hotel Rosita was de naam van het hotel dat Ronny Albrecht en zijn Argentijnse echtgenote Elvira Razon tien jaar geleden kochten.
Toen was het een oud leegstaand en vervallen krocht.
Dat ze ombouwden tot een prachtig modern hotel met alle voorziening voor de veeleisende klant.
Eens de bagage van de band werd geplukt liepen Ronny, Manuel en Sarah naar de parking waar Ronny's wagen stond.
Het was een potige Dodge Ram.
Een stevige wagen, en die heb je hier wel nodig. Zeker in de winter.
De bagage werd achterin de laadruimte gelegd.
Manuel zat vooraan bij Ronny en Sarah zat achterin.
Ronny gaf een stevige scheut gas en even later reden ze al de stad uit, de bergen in.
En hoe dieper ze de bergen in reden hoe meer de sneeuw met bakken uit de hemel viel.
Sarah wist niet waar ze het had.
Het was de 2de Juli.
In Vlaanderen bleef alleen aan de kust de temperatuur onder de 30°C.
En hier was het gewoon winter.
Een winter die ze dan nog alleen maar kende van toen ze met het zesde leerjaar op sneeuwklassen ging naar de Zwitserse bergen.
Halverwege stopte Ronny, om de sneeuwkettingen aan de wielen te leggen.
Manuel hielp een handje.
Er hingen ijspegeltjes aan zijn dunne snor.
Sarah vond het wel grappig.
Niet veel later konden ze hun weg voortzetten.
De rit duurde uren.
Daar waar Ronny er anderhalf uur over deed om naar Ushuaia te rijden, waar hij toch minstens éénmaal per week moest zijn.
Deed hij er nu zeker vier uur over.
Door de ijzige kou die in de wagen voelbaar was, ook al draaide de verwarming op de hoogste stand.
Maar Ronny bleef kalm.
Net zoals de meeste bewoners van Vuurland liet hij zich niet uit zijn lood slaan door de kou en de eeuwig jagende sneeuw.

Ineens zagen ze in de verte flikkerende lichten.
Twee jeeps versperden de weg.
POLICIA FEDERAL! stond er in grote letters te lezen op de jeeps.
Een agent deed met een lichtsignaal teken om aan de kant te staan.
Een tweede agent kwam erbij.
"Tarjetas de identidad, permiso de conducir, documentos del coche". Vroeg de eerste agent vriendelijk doch kordaat.
Ronny gaf hem zijn identiteitskaart, rijbewijs en de papieren van zijn auto.
"Las tarjetas de identidad por favor? Incluso los pasajeros." Klonk het.
Ook Manuel en Sarah gaven hun papieren.
De agent wees naar Sarah, daarna naar Ronny
"Familia"? Vroeg hij.
"Dat is mijn nichtje", zei Ronny. Ze komt bij me werken.
Sarah toon je documenten eens meisje". Gebood hij.
De agent bekeek alles vluchtig en keek Ronny aan.
"Zorg goed voor haar", zei hij.
"En hou haar binnen 's avonds.
Want 'Pancho El Violador' houdt zich op hier in 'Tierra Del Fuego'.
Hij heeft hier al twee slachtoffers gemaakt".
"Ze is veilig bij mij in het hotel", zei Ronny.
"Dat geloof ik graag", zei de agent terwijl hij tegen zijn pet tikte.
Ze mochten doorrijden.

"Ze hadden die maniak toch gearresteerd begin vorig jaar". Zei Manuel enigszins verbaasd.
"Hij slaagde erin te ontsnappen uit de zwaar beveiligde instelling waar ze hem interneerden,"antwoordde Ronny.
"Zo zie je maar.
Ze hadden dat inferieur stuk vuil gewoon een kogel tussen zijn twee ogen moeten jagen.
Dat soort volk is alleen maar een last en een gevaar voor de samenleving.
Toen ik jong was had je nog de 'garotte'.
Wie daartoe veroordeeld was kon nooit meer hervallen".
"Wie is die Pancho"? Vroeg Sarah.
"Ach", zei Ronny.
"Een dolgedraaide verkrachter.
Een Mexicaanse ex-militair die in het drugsmilieu verzeild geraakte.
Als spijtoptant, getuigde tegen de bazen van allerhande drugkartels.
Vandaar zijn Mexicaans klinkende bijnaam Pancho.
Kwam hier in Argentinië terecht, nieuwe identiteit en dat soort zaken.
Maar zijn drang naar sadisme, vooral tegen vrouwen kon hij niet onderdrukken.
Hij werd al snel gelinkt aan een aantal brutale verkrachtingen in en rond de stad Cordoba.
Agenten betrapten hem op heterdaad toen hij een vrouw verkrachtte in een park.
Hij gijzelde haar, sneed voor hun ogen haar keel over en vluchtte.
Hij trok het land door, en veroorzaakte een ware angstpsychose.
Vorig jaar rond de jaarwisseling werd hij opgepakt hier op Vuurland, in Tolhuin.
Hij werd ontoerekeningsvatbaar verklaard en opgesloten in een zwaar beveiligde gesloten instelling voor ontoerekeningsvatbare criminelen.
Tot hij daar ook ontsnapte twee maanden terug".
Sarah huiverde.
"Een Mexicaan", foeterde Manuel.
"Inferieur en waardeloos volk.
Boeven en rapaille dat zich vermengde met nazaten van indianen die mensenoffers brachten.
De Amerikanen weten wel waarom ze een muur bouwen aan de grens met Mexico.
Dat volk hou je op afstand als de veiligheid van je burgers je lief is.
Punt".
Sarah wist niet wat haar het meest deed huiveren.
De gedachte dat hier een geflipte serieverkrachter ronddoolde?
Of de rabiate racistische en reactionaire prietpraat van Manuel Torres?

Uiteindelijk kwamen ze aan in Hotel Rosita.
Het hotel deed Sarah denken aan de jeugdherberg waar ze verbleef toen ze met het zesde studiejaar naar Zwitserland op sneeuwklassen ging.
Veel hout, beetje Duitse of Zwitserse vakwerk stijl.
Rode gordijnen voor de ramen.
Binnen was het sober ingericht maar heerlijk warm.
Toen ze binnenkwamen zat Elvira achter de receptie.
Ze liep Manuel en zijn gezelschap meteen tegemoet.
Ze gaf haar echtgenoot een flinke smakkerd van een kus.
En begroette Manuel.
Dan keek ze Sarah aan.
"E tu eres Sarah", zei ze lachend.
"Je nonkel heeft veel over je verteld."
Ze bekeek Sarah van top tot teen.
"Jij ziet er me een alleraardigst meisje uit, welkom in bienvenida en Hotel Rosita".
Elvira toonde Sarah haar kamer.
Die bevond zich op de bovenste verdieping.
Daar sliep het personeel.
"Je slaapt samen met Beatriz, die in de zaal werkt.
Zo meteen gaan we eten en kan je met haar en de anderen kennismaken.
Je kan intussen je koffer al wat uitpakken en je wat verfrissen.
Ik verwacht je over een half uurtje, is dat goed"

Een half uur later zat Sarah aan tafel, samen met de anderen.
Na het eten zou de avonddienst beginnen.
Ook al was er nog niet veel volk.
"Logisch", zei Ronny.
"Ze hebben alle vluchten moeten annuleren, voor hetzelfde geld zaten jij en en Manuel nog steeds op de luchthaven van Buenos Aires.
Vanavond zal het nog rustig zijn, kan Sarah zich wat inwerken.
Morgen zal het heel wat drukker zijn, want dan begint de wintervakantie pas echt.
En dan willen ze zo snel mogelijk op de latten staan".
"Komt er hier zoveel volk skiën?" Vroeg Sarah.
"Elk jaar meer en meer meisje.
De afgelopen twintig jaar zijn de landen in Zuid-Amerika veel stabieler geworden.
Wat maakt dat de economie eindelijk kan floreren en er een middenklasse ontstaat.
Niet alleen hier in Argentinië, maar ook in Brazilië, Colombia, Peru, Mexico en zelfs armere landen als Bolivië of Ecuador kunnen steeds meer mensen zich veroorloven om op vakantie te gaan.
En almaar meer mensen, vooral jongeren willen op de latten staan.
Of snowboarden.
De laatste jaren meer en meer snowboarden".
"En in de zomer? Komen er dan ook veel mensen".
"Zeer zeker", zei Ronny.
"Vuurland is een prachtige streek.
Vooral het bergachtige gedeelte dan.
Hier kan je bergbeklimmen, mountainbiken, kajakken, raften en trektochten maken zowel te voet als te paard.
Vooral dat laatste is erg populair.
Argentijnen zijn hartstochtelijke liefhebbers van alles wat met paarden en paardensport te maken heeft.
De Gaucho cultuur weet je wel.

Sarah luisterde geboeid.
Maakte ook kennis met de anderen die werkten in Hotel Rosita.
In de keuken roerde Juan in de potten.
Juan Cortez was het levende toonbeeld van 'Morbide Obesitas'.
130 kilo droog aan de haak, joekel van een snor.
Met zijn eeuwige vuile t-shirt en de zweetdruppels die van zijn voorhoofd parelden zou je honger meteen over zijn als je hem in de keuken bezig zag.
Maar hij kon koken als geen ander.
Zonder ophouden braadde hij gigantische lappen vlees op de reusachtige grill, Argentinië is het land van grote lappen gemarineerd vlees klaargemaakt op de grill.
En de marinades van Juan waren een keukengeheim van Hotel Rosita.
Hij werd bijgestaan door Alfredo Chang. Die was afkomstig uit het Chinatown van Buenos Aires.
Hij maakte de heerlijkste soepen, sausen en desserts klaar die je je maar kon indenken.
Alfredo was het tegenovergestelde van Juan, een klein mager mannetje.
Maar hij kon fel uit de hoek komen als het nodig was.
Het zal niemand verbazen dat Juan en Alfredo wel eens smalend 'El Gordo y El Flaco' (De Dikke en De Dunne) werden genoemd.
In de zaal werkten drie jonge kerels. Pedro, Jorge en Yves.
Yves Devolder kwam uit Duinkerke.
Werkte een poosje als kelner in verschillende Vlaamse kustgemeentes.
Maar kon de verleidingen van het witte poeder genaamd cocaïne niet weerstaan.
Hij snoof het niet alleen, maar begon ook te dealen om zo buiten zijn loon en het drinkgeld dat hij mocht houden, nog een extra inkomsten te hebben.
En zo zijn meer dan riante levensstijl te kunnen onderhouden.
Yves was zo'n jongen die het liefst merkkledij droeg, in dure wagens rondreed naar feestjes met veel drank, coke en extravagant geklede meisjes bijwoonde.
Maar één van zijn drugsvriendjes verlinkte hem, hij werd opgepakt door gerechtelijke politie van Veurne en veroordeeld.
Maar hij dacht slim te zijn en zijn verklikker en de anderen aan de galg te praten.
Maar voor je dit soort dingen doet, check je beter of de lui die het spul leveren zo niet heel toevallig voor Colombianen werken.
Na zijn vrijlating vertrok hij naar Spanje waar hij als ober werkte in een Argentijns restaurant.
Eén van zijn collega's aldaar kon hem aan een visum voor Argentinië helpen.
Daar werkte hij in Buenos Aires, Cordoba en Bahia Blanca.
Om tenslotte in Hotel Rosita terecht te komen.

En dan was er Beatriz.
Het meisje waarmee Sarah haar kamer deelde.
Beatriz Guzman was klein, ietwat mollig maar met een knap gezichtje en vurige donkere ogen.
Ze was rad van tong, ietwat grofgebekt bij momenten, maar altijd rechtuit. En ze kwam steeds op voor haar eigen mening.
Beatriz werkte snel en efficiënt. Op haar korte beentjes liep ze door het restaurant alsof er batterijen in haar rug zaten.
Onvermoeibaar was ze.
Sarah raakte al snel gesteld op de vlijtige en praatgrage Beatriz.
Tijdens het avondservice klikte het meteen.
En daarna zaten ze op hun kamer nog uitgebreid te babbelen in bed.
Qua kennismaking mocht het best tellen.
Beatriz vroeg Sarah de kleren van het lijf over Europa en het leven daar.
Europa was voor haar een oord dat ze slechts kende van boeken en TV.
Het feit dat haar nieuwe kamergenote uit een Europees land kwam vond ze opwindend.
Sarah daarentegen was gecharmeerd door Beatriz haar spontaniteit en openheid.
En ook een beetje omdat ze die klier van een Manuel Torres op zijn plaats zette.
Hij kloeg over het vlees dat volgens hem niet hard genoeg gebakken was.
"Je hebt half doorbakken gevraagd, je hebt half doorbakken gekregen.
Zeg dan van de eerste keer dat je hem helemaal doorbakken wilt ja".
Manuel at zijn bord met lange tanden leeg, dronk zijn wijn uit en stapte op.
"Die heeft zijn bekomst", dacht Sarah die op dat moment een sympathiek echtpaar uit Montevideo aan het bedienen was.
Ze had het er over toen ze op de kamer waren.
En besloten om de bedden lekker dicht bij elkaar te schuiven.
"Gho", zei Beatriz.
"Die Manuel Torres is gewoon wat hij is.
Een domme oerconservatieve seksistische macho.
Kan alleen maar kritiek geven en een grote muil opzetten.
Maar voor de rest is hij gewoon hondegierig en loopt hij meer rond te wandelen dan wat anders.
Praat nooit met iemand, zit tot de middag op zijn kamer, komt dan vreten.
Wandelt dan wat rond in de omgeving, zijn jas over zijn hoofd getrokken.
Daarna gaat hij naar de bar, drinkt whisky.
Komt eten.
Terug naar de bar om whisky te zuipen tot hij niet meer op zijn benen kan staan.
Om dan straalbezopen terug naar zijn kamer te gaan.
Ronduit waardeloze zak.
En een misplaatste rokkenjager ook.
Zit steeds avances te maken.
Kreeg vorig jaar bijna boel met een andere hotelgast toen hij iets te vrijpostig omging met zijn echtgenote.
Had Simon die de bar doet niet tussenbeide gekomen, hij kreeg vast het pak slaag van zijn leven.
En eerlijk...
Ik gunde het hem.

Sarah moest erom lachen.
Vertelde over hoe hij avances maakte in de luchthavens van Madrid en Buenos Aires.
En over de vlucht naar Ushuaia.
"De klier", zei Beatriz.
"Ik had gewoon even mijn vuist keihard tussen zijn benen laten terechtkomen, goed geweten.
Zo babbelden beide meisjes door tot laat in de nacht.
Ineens had Beatriz door dat Sarah niets meer terug zei.
Ze was in slaap gevallen.
Haar hoofd schuin, weggezakt in het hoofdkussen.
Beatriz glimlachte.
"Lieve meid", zei ze zachtjes.
Gaf Sarah een zoentje op haar voorhoofd.
"Duerme tranquilo", fluisterde ze stilletjes.
Om dan het licht uit te knippen en ook haar ogen te sluiten.

Winter in Vuurland.

De luchthaven van Zaventem.
Drukte in de vertrekhal.
Een man, een vrouw en een jong meisje liepen naar de incheckbalies.
"Bon", zei de man.
"Hier zijn we dan".
Zijn stem stokte, ook al hield hij zich sterk.
De vrouw had het veel moeilijker.
"Sarah, meiske", zei ze.
"Ge gaat toch wel voorzichtig zijn daar hé.
We willen u nog niet kwijt hoor".
"Ma", zei het blonde meisje.
"Ik ga niet naar een oorlogsgebied hé.
Ik ga bij nonkel Ronny werken in zijn hotel in Argentinië.
Dat gaat me helpen bij mijn studies vertaler tolk.
Mijn Spaans kan er maar beter van worden".
"Ik weet het meiske", zei de vrouw.
Ze sloot het meisje in de armen en snikte zacht.
"Goede reis, en laat iets weten als ge aangekomen zijt, belooft ge dat"?
"Dat doe ik zeker mams, erewoord".
"Dag meiske", zei haar vader.
"Doet de groeten aan Nonkel Ronny", zei hij.
"Zeg dat ik hem mis".
Dan vertrok Sarah.
Het grote avontuur begon.
Een werkvakantie van drie maanden in Argentinië.
In het hotel van haar nonkel Ronny Albrechts.

Sarah ging aan boord van een toestel van SN-Airlines met bestemming Madrid.
Ze zat bij het raam.
Buiten scheen de zon, het was een warme zomerdag.
Het voelde raar aan.
Het was het begin van de zomer.
Vele mensen  stonden aan te schuiven om naar de zonnige stranden van de Middelandse Zee te vertrekken.
Al haar vrienden en vriendinnen trokken naar festivals, naar zee, naar de Ardennen.
Genoten van het mooie zomerweer.
En Sarah.
Die vertrok naar de andere kant van de wereld.
Naar het zuidelijk halfrond.
Waar het nu, begin Juli...
Winter was.
Sarah bekeek nog even haar GSM voor ze die zou uitzetten.
SMS'jes, berichten op haar Facebook profiel.
Foto's, veel foto's.
Van haar vrienden en vriendinnen in bikini, met een cocktail of fris pintje.
Op terrasjes, op het strand.
Met de nodige spottende commentaren.
"Vries niet dood ginder".
Sarah moest erom lachen.
Ze kende haar vrienden, hun grappen en grollen.
Ze sloot haar GSM af, net op het moment dat daarop via de intercom werd opgeroepen.
Dan zette het vliegtuig zich in beweging.
Nu was er geen weg meer terug.

Met een razende vaart scheerde het toestel over de startbaan.
Sarah zag hoe de huizen steeds kleiner werden.
Ze zag de auto's op de Brusselse ring.
Het leken wel speelgoedautootjes.
Er scheerde een wolk langs het toestel.
Die deed haar beseffen hoe snel het vliegtuig door de lucht scheerde.
Naast Sarah zat een oudere man in een deftig kostuum.
Hij las The Wall-Street Journal.En bestudeerde de tabellen met de beurskoersen en obligaties heel zorgvuldig.
Sarah besloot een dutje te doen.
Maar twintig minuten later zat ze nog steeds voor zich uit te staren.
Ze wendde haar blik weer af naar buiten.
Zag het mozaïek van akkers, weiden, bossen met hier en daar kleine dorpjes.
Waar waren ze? Geen idee.
Frankrijk.
In de verte slingerde een rivier, het zonlicht glinsterde in het water dat door het landschap kronkelde.
De Loire?
Sarah stelde zich voor hoe de mensen daar aan de oever proefden van een heerlijk glas witte wijn.
Ergens op een terrasje.
Of tijdens een degustatie in één of ander wijnkasteel daar.
De hele tijd staarde Sarah naar het traag voorbij schuivende landschap onder haar.
Rechts van haar zag ze de rechtervleugel van het vliegtuig.
Ze keek naar de verte.
Probeerde een glimp van de Atlantische Oceaan op te vangen.
Dat lukte niet.
Wel zag ze na een tijdje de Pyreneeën opdoemen.
Hoge bergtoppen, af en toe nog besneeuwd.
Toen dommelde het meisje toch even in.
Sarah Albrechts 19 jaar.
Ze had net haar eerste jaar in de richting 'vertaler-tolk' achter de rug.
Ze koos voor Duits en Spaans.
Ze droomde ervan om ooit te gaan werken in Spanje of Latijns-Amerika.
Sarah wilde de wereld zien, dat stond nu al vast.

Het vliegtuig landde op de luchthaven Madrid-Barajas.
Daar wachtte Sarah op de aansluitende vlucht naar Buenos-Aires.
Ze bekeek opnieuw berichtjes op haar smartphone.
Zond een bericht naar haar ouders, dat ze nu in Madrid was.
Las wat berichtjes op Facebook.
Dan zag ze hoe een man naar de rij zitjes kwam gelopen waar zij zat.
Hij was lang en mager.
Vooraan in de vijftig.
Zijn zwarte grijzende haar netjes gekamd in een scheiding.
Dunne snor.
Zwarte bril, fijn montuur.
Donkerblauw kostuum, goedkoop, confectiemodel.
Gelakte schoenen.
Hij zag Sarah.
Bekeek haar van top tot teen.
Het leek of hij haar uitkleedde met zijn ogen.
Sarah kreeg het koud, toch voelde ze het angstzweet uitbreken.
"Buenos tardes señorita", zei de man.
Terwijl hij ongevraagd naast haar kwam zitten.
Sarah gunde de man geen blik.
"Beleefd is anders", zei hij.
"Wat is jullie generatie toch zo verrekt asociaal hé.
De hele tijd naar dat schermpje te zitten staren, ook al spreekt er een oudere persoon tegen je".
"Cuàl est tu nombre? Wat is je naam"? Vroeg de man.
"Chica bonita, tu eres una chica bonita", zei hij. Nogmaals proberend contact met Sarah te maken.
"Just tell me what's your name is", probeerde hij nu in het Engels.
"Sarah, Yo llamo Sarah", zei ze.
Nog steeds de man geen blik gunnende.
"Mooie naam", zei de man.
"Waarom wil je geen praatje met me slaan?
Toch veel gezelliger, dan gaat de tijd tenminste sneller vooruit.
Ik heet Manuel.
Manuel Torres.
Ik ben schrijver, ga op studiereis naar Tierra Del Fuego voor mijn volgende boek.
Mooie streek, vooral in de winter.
Ben er vorig jaar eens heen geweest.
Heerlijke plek om de zomerhitte in dit land te ontvluchten".

Weer keek Manuel Sarah aan.
"Wat heb je prachtige borsten Sarah", zei hij.
Sarah keek de man nijdig aan.
"Je moet zo boos niet kijken.
Als jij zo onbeleefd bent om me niet aan te kijken.
Dan ben ik ook maar onbeleefd en zeg ik maar vlakaf wat ik van je denk".
"Ik wist al voor je hier kwam zitten wat je van me denkt, daarom wil ik ook geen woord tegen jou zeggen, vetzak". Siste Sarah.
"Domme Sarah.
Veel vrouwen smeken om de aandacht die ik je geef.
Zeker als ze weten wat ik hen zoal te bieden heb".
Sarah stond recht.
"Pech voor jou, maar zo'n vrouw ben ik niet".
Ze liep weg.
Net op dat moment hoorde ze via de intercom van de luchthaven dat de passagiers verzocht werden om zich naar Gate 14 te begeven om in te schepen voor de vlucht van Iberia naar Buenos-Aires.
Ze mochten inschepen, Sarah was er niet rouwig om.
"Hopelijk zit die klier niet naast me of voor me, of achter me", dacht ze bij zichzelf.
Maar dat was niet zo.
Ze kreeg een zetel in het midden toegewezen.
Dat vond ze niet zo leuk.
"Maar ach", dacht ze.
"Er is toch niks te zien buiten de Atlantische Oceaan.
En we stijgen pas op rond 22u, dus er is zowiezo niet veel te zien buiten.

Sarah ging languit liggen.
Ze zat in de middelste stoel in de middenrij.
Rechts van haar ging een oudere dame zitten.
Ze nam meteen een tijdschrift en begon erin te lezen.
Sarah herkende de karakters als zijnde Hebreeuws.
De laatste passagiers kwamen naar binnen.
Eén van hen was een jonge vrouw.
Lang zwart haar, prachtige donkere ogen.
Ze droeg een blauwe jeansbroek en een rode blouse.
Ze had een elegante stap en ze wiegde lichtjes met haar heupen.
Ze zette zich naast Sarah.
"Hola, hello", zei ze.
"Español? English?"
"Both", zei Sarah.
"My name is Sarah? And yours".
"Farida", zei de jonge vrouw die ongeveer 25 jaar oud was.
Slank, prachtig figuur.
Lange zwarte haren, levendige donkerbruine ogen".
"Ben je Arabische?" Vroeg Sarah nieuwsgierig?
"Half Spaans, half Marokkaans", was het antwoord.
"Ik woon in Ceuta, ken je dat?"
Sarah had er al van gehoord ja.
Spaanse enclave op het Marokkaanse vasteland.
Vader is Marokkaan, geboren en getogen op Ceuta.
Mijn moeder is opgegroeid in Andalusië.
Maar werkt in Ceuta als verkoopster in een parfumwinkel.
Ben mijn ouders gaan opzoeken en nu keer ik terug naar mijn gezin in Argentinië".
"Hoe ben je in Argentinië verzeild geraakt"? Vroeg Sarah.
"In Sevilla waar ik studeerde leerde ik Ramon kennen.
Een Argentijnse student die eigenlijk ook een beetje op zoek was naar zijn roots.
Samen zochten we informatie op over zijn familie, liepen we in menig dorp of stad langs de burgerlijke stand.
Hij ontdekte dat hij afstamde van een zeer gekende familie van paardenfokkers.
Hij was trots om de plaatsen te zien waar de wortels van zijn familie lagen.
Vooral de oude 'haciënda' maakte indruk.
En nog meer de paarden die er nog steeds gefokt worden.
Dat al meer dan 500 jaar lang.

Toen de samen optrokken werd de band tussen Ramon en mezelf sterker en sterker.
En ja.
Ik besloot om hem naar Argentinië te volgen.
We huwden en nu run ik samen met hem de paardenfokkerij in Patagonië.
En ik doe het heel graag.
Paarden zijn prachtige dieren".
Farida vertelde het met veel vuur en passie.
En toonde vol trots de vele foto's op haar tablet.
Prachtige paarden.
Met een machtig berglandschap als achtergrond.
"Je verlangt vast om terug thuis te zijn", zei Sarah.
"Enorm", zei Farida.
Zo raakten twee jonge vrouwen aan de praat terwijl ze de lange oversteek maakten van het noordelijke naar het zuidelijke halfrond.
Hoog boven de nachtelijke Atlantische Oceaan.
Farida bestelde een karafje witte wijn en deelde het met Sarah.
Samen keken ze naar een film.
Zo overbrugden ze twaalf lange uren in de buik van een ijzeren vogel die zijn weg baande naar het zuiden.

Uren later stond Sarah slaapdronken op de luchthaven van Buenos Aires.
Ze nam hartelijk afscheid van Farida die naar een andere gate moest voor de aansluitende vlucht naar
San Carlos De Bariloche een stad in het westen van Argentinië.
Sarah begaf zich naar 'Gate 7' en wachtte daar tot het moment dat ze haar reis kon verder zetten met een binnenlandse vlucht van drie uur.
Ze zette zich neer op één van de oranje stoeltjes.
En ja hoor, daar was hij weer.
Manuel Torres.
Ongevraagd zat hij naast haar.
"Buenos dias chica muy linda", zei hij met een geforceerde glimlach.
Sarah huiverde.
Vooral toen zijn blik naar haar borsten dwaalde.
Sarah had een weelderige boezem ja.
Dat viel elke man direct op.
Dat ergerde haar.
Daarom droeg ze liever hemden en jeansbroeken.
Liefst zo wijdt mogelijk.
Om haar weelderige boezem en haar best wel welgevormde kontje wat voor de begerige blikken van de jongens en mannen verborgen te houden.
En ook omdat ze alles behalve een 'showtrees' was. Zoals ze ze zelf altijd noemde.
Sarah haatte het soort meisjes die het moesten hebben van hun lichaam.
Die denken dat ze meer zijn dan een ander omdat ze er toevallig goed uitzagen.
Sarah wilde niets liever dan dat ze haar beoordeelden op haar intellectuele vermogens.
Ze studeerde hard, las veel boeken.
Nam deel aan discussiegroepen.
Ze is een begenadigde spreker en heeft een heel ruime woordenschat.
Velen zeggen dat ze veel rijper en wijzer is dan de meeste meisjes van haar leeftijd.
En ja.
Eigenlijk was dat ook zo.

"Waarom loop je in zulke boertige kleren Sarah"? Vroeg Manuel.
"Je loopt erbij als een manwijf. Ben je lesbisch of zo".
Sarah keek hem aan met ogen die op elk moment vuur konden schieten.
"Zijn dat uw zaken"? Vroeg ze.
"Ik kleed me verdomme toch wel hoe ik wil zeker."
"Je zult veel verder geraken in het leven moest je eens een prachtig kleed aantrekken.
Een wijde decolleté, die vormen wat laten accentueren.
Meer heb je niet nodig om de aandacht te trekken van een man die ervoor zorgt dat je nooit hard zal moeten werken en je voor de rest van je leven op rozen zit".
"Da's dan pech, zo'n venten interesseren me niet.
Ik zal zelf wel aan mijn weg naar boven timmeren, zonder de hulp van mannen die een poppetje willen om mee te pronken".
Manuel lachte.
Sarah stond recht.
Ging elders zitten.
Wierp Manuel een giftige blik toe.
Hij glimlachte en haalde een exemplaar van El Mundo boven, en begon erin te lezen.

Dan was het tijd om te boarden.
Is het de Wet van Murphy?Of gewoon toeval.
Maar Manuel Torres kreeg de plaats naast Sarah die links bij het raam zat toegewezen.
Het meisje baalde.
Hij grijnsde.
"Muy bonita", zei hij.
"Alleen moet je nog zoveel leren over de echte wereld.
Ik wil je daarbij helpen Sarah.
Echt wel.
Alleen moet je daarom je vooroordelen wat aan de kant zetten lieverd".
Het vliegtuig vertrok
Sarah zag onder haar de ochtendspits in Buenos Aires op gang komen.
En de zon die steeds hoger naar de hemel klom.
De dag begon.
Ze zouden rond de middag in Ushuaia aankomen.
Voor Sarah kon het niet snel genoeg gaan nu.
Elke minuut naast Manuel Torres was er voor haar al één teveel.
Manuel  bleef maar avances maken.
Op haar inpraten.
Tevergeefs.
Ze nam haar smartphone, stak haar 'oortjes' in en zette haar favoriete muziek op, tussendoor wierp ze nog een giftige blik naar Manuel Torres.
Met gekruiste benen keek ze door het raam.
Het vliegtuig liet de Argentijnse kust achter zich om een groot deel van de vlucht boven zee te hangen op zijn weg naar het koude zuiden van Argentinië.
Manuel las weer verder in zijn krant.
Tussendoor keek hij stiekem met een begerige blik naar Sarah.

Na drie uur vliegen begon het vliegtuig te zakken en vloog het door het lage wolkendek.
Even ervoor had de piloot in het Spaans en het Engels de passagiers gevraagd om de gordels aan te doen wegens turbulentie en de slechte weersomstandigheden.
Eens in het grauwe wolkendek begon het toestel te schudden.
Het leek of er iets hardnekkig tegen de ramen tikte.
Sneeuw.
En geen klein beetje ook.
Het vliegtuig vloog door een ware sneeuwstorm in de laatste etappe op weg naar Ushuaïa.
Dan ineens zag Sarah lichten onder de laag van nevel en jachtige sneeuw opdoemen.
Ze herkende contouren van gebouwen.
Een weg.
En dan de verlichting en markeringen van de landingsbaan die met man en macht sneeuwvrij werd gehouden.
Eindelijk zat de lange reis erop.

Het begon met een flirt (slot)

De passie laaide hoog op die nacht!

Het liefdesvuur was nu  niet meer te blussen.
De lichamen van Tom en Melek werden één die nacht.
Op de eenvoudige kamer boven een Griekse taberna.Beneden weerklonk dreunende muziek en gejoel.
De taberna zat afgeladen vol, ook op het terras buiten was tot vroeg in de ochtend elk tafeltje bezet.
Er werd gedronken, gegeten, gezongen en feestgevierd.
Door het open raam waaide een zacht windje.
En keek je uit op een prachtige sterrenhemel.
Maar daar hadden Tom noch Melek oog voor.
De hele nacht lang bedreven ze de liefde.
Melek kreunde en sloeg haar hoofd achterover.
"Dit is zo lekker Tom", zei ze kreunend.
"Ik had al zo'n vermoeden dat jij een lekkere pik had, toen ik hem voelde.
En vooral toen ik hem vastnam om je te bevredigen.
Maar hij overtreft al mijn verwachtingen.
Oooooh lekkere vent...
Ik ga opnieuw klaarkomen schat.
Niet stoppen nu Tom.
Melek ademde steeds zwaarder.
Kreunde steeds luider.
Luider dan de vorige keren dat ze klaarkwam.
Tom begon harder te stoten.
Rechtte zich.
Bewoog heftig met zijn bekken.
Melek spreidde haar benen nog meer.
"Oooh, oooooh, ooooooh", kreunde ze.
Ze voelde Tom's heerlijke warme zaad tussen haar benen stromen.
Ze trok hem dicht tegen zich aan en woelde door zijn krullenkop.
"Je bent een heerlijke minnaar Tom", zei Melek.
"Je hebt vast al veel meisjes gehad, is het niet"?
"Ja toch wel", antwoordde Tom.
"Ik zei geen nee als ze met me naar bed wilden.
Maar wat ik voel voor jou Melek.
Dat voelde ik nooit eerder.
Zo'n heerlijk warm gevoel vanbinnen.
De nacht na onze eerste ontmoeting moest ik de hele tijd aan jou denken.
Kon je gewoon niet uit mijn hoofd zetten.
En nee.
Het was niet alleen omwille van de fysieke aanrakingen die we uitwisselden.
Je geur, je stem.
Alles gewoon.
Eigenlijk al van op het station trok je mijn aandacht.
Meer dan eender welke vrouw ooit tevoren deed".

"Dat zag ik", zei Melek.
"Je viel mij ook al op.
Hoe je naar me keek.
En ja, ik vond je ook knap.
Je jongensachtige uiterlijk.
Je losse manier van doen.
Geen dikdoenerij, geen macho gedrag.
Ik zag hoe je ongewild dichter bij me kwam, tegen me aan werd gedrukt.
Ik voelde je erectie en die voelde verdomd heerlijk aan.
Ik zag hoe je je ervoor schaamde, en vond dat verdomd schattig".
Toen Melek dat zei glimlachte ze ondeugend.
"Je wist niet welke houding je moest aannemen.
Ik wel.
Gewoon genieten van het moment.
Ik wilde dat jij dat ook deed.
Gelukkig leerde je snel.
Oh Tom.
Ik fantaseerde ook van jou.
Als ik 's nachts met mezelf speelde".
Melek keek Tom ondeugend aan.
Begon met zijn lul te spelen.
Hem te stimuleren.
Tom besefte dat hij nog eens uit zijn pijp zou moeten komen.
Zijn geslachtsorgaan begon overgevoelig te worden.
Haar aanrakingen voelden ietwat onaangenaam aan.
Vooral als ze over zijn eikel wreef.
Maar hij liet haar begaan.
Streelde haar wangen, waarop een flinke blos te zien was.
"Wil je nog wat genieten schatje", fluisterde hij in haar oor.
Melek glimlachte.
Goesting stond in haar ogen te lezen.
"Toe schatje", smeekte ze.
"Nog een keer.
Je kan het best.
Tijger".

Tom deed zijn uiterste best om zijn lieve Melek te bevredigen.
Hij merkte dat zijn penis de neiging had om terug slap te worden.
Maar hij zette door.
En even later, kwam de goesting ook bij hem terug.
Hij voelde zijn bloed opnieuw stromen.
De energie toenemen.
Hij stootte steeds harder en feller.
Terwijl hij haar in de hals kuste.
"Ooooooh!!!! Oooooooooooooooh!!! OOOOOOOOOOOOOOOH!!!!
Hayatımın erkeği! HAYATIMIN ERKEGI!!! (man van mijn leven)" Schreeuwde ze steeds weer.
Tom zette zich recht.
Nam haar heerlijke borsten vast en kneedde haar tepels.
Penetreerde haar zo hard dat haar lichaam ervan schokte.
Luid schreeuwend kwamen ze samen klaar.
Om daarna gelukzalig in slaap te vallen.

's Anderendaags zetten Tom en Melek hun reis verder naar het westen van Griekenland waar ze de ferry naar Italië zouden nemen.
Tom ergerde zich aan de vaak agressieve chauffeurs die hem ofwel de pas afsneden, ofwel zonder reden hun middelvinger toonden.
"Wat een agressieve kutchauffeurs hier", zei hij.
"Dat komt door je nummerplaat", zei Melek.
"Wat is daar mis mee"?
"Het is een Turkse hé", antwoordde Melek.
Toen begon het Tom te dagen.
In Griekenland kunnen ze Turken niet luchten.
En de sticker boven het achterraam met 'Avis - Rent-A-Car" hielp daar maar weinig aan.
Ondanks alle agressie en schunnige gebaren verliep de trip ook nu weer voorspoedig.
Iets na de de middag scheepten ze in op een ferry naar Italië.
Tom had een kajuit geboekt.
Daar konden ze zich terugtrekken, als je begrijpt wat ik bedoel.
Met volle goesting laafde het dolverliefde stel zich aan elkaars lichaam.
Tom drukte Melek die nog maar half uitgekleed was tegen de muur, spreidde haar benen en drong in haar binnen.
Ze liet hem begaan.
Sloot haar ogen en voelde hoe hij diep in haar binnendrong.
Ze was in extase.
Dit mocht voor haar eeuwig blijven duren.
Die momenten van hitsige passie en zoete romantiek.
Een uur later.
Melek was in slaap gevallen.
Ze lag half op haar rug en half op haar zij, haar hoofd rustte op zijn rechterschouder.
Haar lange zwarte haar hing halvelings over haar gezicht.
Tom hoorde haar rustige regelmatige ademhaling boven het gestamp van de motor van het schip door.
Hij was in gedachten verzonken.
Hoe moest het nu verder.
Melek kon niet meer naar België.
Daar liep ze teveel in de kijker.
Het was nu al zeker dat het als een lopend vuur door de Turkse gemeenschap zou gaan dat ze er een dag voor haar huwelijk vandoor ging.
Zowel haar schoonfamilie als haar eigen familie zouden haar meteen doden als ze wisten waar ze zich bevond.
Want ze had de eer van haar familie en die van haar toekomstige man geschonden.
Dat doe je niet ongestraft en zeker niet als vrouw.
"Misschien", dacht Tom.
"Is het hoog tijd dat ik mijn droom dan maar ga waarmaken.
We stevenen af op Italië.
Een land waar ik altijd al heb willen wonen".
Hij wilde eigenlijk liever naar Italië op vakantie gaan, maar zijn vrienden kozen voor Turkije.
En hij legde zich neer bij de meerderheid.

Hij voelde het schip deinen.
Ze waren nu midden op zee.
Hij voelde Melek's warme lichaam.
Terwijl hij naar het plafond keek.
En quasi onbewust door haar haren woelde.
"Ik hou van jou Melek", fluisterde hij zachtjes.
Een traan liep over zijn wangen.
"En Godverdomme.
Het zit diep.
Het zit zo fucking diep.
Nooit voelde ik iets zo diep als de liefde die ik voor jou voel Melek.
Schatje.
Liefje.
Knapperdje.
Godverdomse prachtvrouw!"

Een jaar later!!

Italië: Ergens aan de Amalfische kust.
Een klein dorpje met vissershaven en gezellige terrasjes aan de kade.
Witte huisjes.
Een stemmig dorpspleintje.
Waar mensen samentroepten bij het gemeentehuis.
In een blije stemming.
Twee mensen kwamen naar buiten.
Er werd rijst gegooid.
Mensen joelden en juichten.
Tom en Melek verlieten het gemeentehuis als man en vrouw.
Melek straalde in haar witte bruidsjurk.
Tom keek haar verliefd en vol trots aan.
Iedereen kende hen ondertussen al.
Tom werkte als IT-specialist voor de gemeente.
En Melek werkte als serveerster in een klein hotel dat door Vlamingen werd uitgebaat.
Voor het oog van het hele dorp, alsook de familie en vrienden van Tom gaf het pas gehuwde paar elkaar een romantische kus.
"Seni seviyorum - Ti Amo", 'Oftewel Ik hou van je in het Turks en Italiaans) zei Melek vol ontroering.
"Voi con tutto il cuore che amo", antwoordde Tom met een lichte snik in zijn stem.
En hij kustte Melek nogmaals.
Tot groot jolijt van de mensen onderaan de trap.
Melek nam haar bruidsboeket en wierp die in de menigte.
Het was Lies, de zus van Tom die hem opving.
"Eerst nog de man van mijn leven vinden", zei ze verlegen.
"Dat komt nog wel", zei Tom.
"Kijk naar mij, niemand had ooit gedacht mij nu al in trouwkostuum te zien".

De zon scheen volop.
Tom en Melek stapten in een open wagen.
Reden naar een restaurant even buiten het dorp, met zicht op de prachtige blauwe zee.
Daar hing de geur van gebraden vlees en pesto in de lucht.
Maar ook liefde.
Liefde! Lieve mensen.
Is dat geen mooi ding.
Die vlam die ontstaat tussen twee mensen.
Het was dankzij de liefde dat Melek's lichaam niet werd aangetroffen onder een rots ergens in de buurt van Kusadasi.
Het was liefde die een wanhopige jonge vrouw opnieuw uitzicht deed krijgen op een toekomst.
Angst had haar hart vervuld.
Angst voor de man aan wie ze door haar familie werd uitgehuwelijkt.
Angst voor het bestaan als huisslavin en levende kweekmachine.
Angst voor tirannie en huiselijk geweld.
Angst ook voor de brutale Russische trucker die haar wilde verkrachten.
Maar angst werd overwonnen door liefde.
De liefde die ze voelde voor een onbekende jongen op de trein.
Met zijn wilde krullenbol en jongensachtige nonchalance.
Liefde, warme liefde.
Voelde ze opborrelen tijdens een ondeugende flirt op een overvolle trein.
Liefde toen ze zijn handen op zijn buik voelde.
Zijn vingers die over haar intiemste delen wreven.
Ze zocht een moment van lust.
Verboden lust, voor een meisje uit een strenge gemeenschap waar de verhoudingen tussen man en vrouw gebeiteld staan in harde ongeschreven wetten.
En waarover geen discussie mogelijk was.
De vrouw, die moest dienen en niet genieten.
En Melek, die wilde genieten.
Van wat er was tussen man en vrouw.
Net zoals zoveel westerse meisjes dat deden.
Ze droomde stiekem van dat heerlijke gevoel wanneer een jongen haar aanraakte.
Zomaar, zonder meer.
En...
Het voelde beter aan dan gedacht.
Het speet haar dat er nooit meer zou kunnen worden tussen haar en Tom.
Zeker niet na die tweede maal.
Die tweede ontmoeting was gewoon nog veel heerlijker dan die eerste.
Maar.
Toen wist ze al dat haar familie haar al aan een andere man beloofd had.
Waardoor ze door haar broers nog scherper in de gaten gehouden werd.
Flirten was er niet meer bij.

In Turkije kreeg Melek een ware schok te verwerken.
Ze werd voorgesteld aan een ruwe vent van vooraan in de vijftig.
Met dikke pens, vuile pet, half openstaand hemd en verweerde handen.
Angst greep haar om het hart toen die man haar betastte en keurde als een beest.
Was dit haar toekomst.
Gebruikt worden als een beest door een lage liederlijke kerel die geen greintje liefde laat staan respect had.
Haar wereld stortte in.
Ze zag geen uitweg meer.
Ze liet alles achter en sloop het huis uit terwijl haar toekomstige echtgenoot en haar ouders de boel bespraken.
En haar broers rondhingen in het dorp samen met de andere dorpsjongens.
Al liftend bereikte ze de kust.
Het was tegen dan al rond zonsondergang.
Bang stond ze voor de afgrond.
Onder haar de kolkende zee.
De diepte vervulde haar hart met angst.
Ze trilde op haar benen.
Ze wilde in de diepte springen.
Maar verlamd door angst kon ze geen stap verzetten.
Toen merkte ze dat iemand achter haar stond.
Het was... TOM!
Wat er toen door Melek's hoofd ging.
Valt met geen woorden te beschrijven.
Nog steeds voelt ze haar hart bonzen als ze aan dat moment terugdenkt.
Maar dit alles is nu slechts een nare herinnering.
Die ze ver achter haar liet toen ze op het buitenterras danste met Tom.
Haar Tom.
Met op de achtergrond de ondergaande zon die de Amalfische kust in een prachtig goudgeel licht deed baden.

Tom en Melek.
Het geluk lacht hen toe.
In het land van Amore!

Het begon met een flirt 4

Het was vroeg in de ochtend.
Melek en Tom zaten in de huurauto waarmee hij zijn vriend de avond voordien Berend naar het verlaten stuk kust bracht.
En waar hij Melek terugzag.
De wanhoop nabij.
Nu reed hij in dezelfde wagen met haar over een drukke Turkse snelweg.
Het verkeer was woelig en chaotisch.
Tom moest het hoofd koel houden.
Melek keek hem aan.
Legde haar hand op zijn dij.
Ze voelde liefde.
Geen lust, geen goesting.
Maar pure en oprechte liefde voor de jongen die haar ervan weerhield om van de rotsen in de diepte te springen.
Een heerlijk warm gevoel vervulde haar hart.
Ook Tom voelde ditzelfde gevoel.
Hij draaide even zijn hoofd.
Keek in haar prachtige bruine ogen.
Melek glimlachte zacht.
Slaakte een zucht.

Tom hield zijn handen ontspannen op het stuur van de bordeauxkleurige Volkswagen Golf waarmee hij aan een hoge snelheid noordwaarts reed.
Op de radio speelde een Turkse popsong.
Het verkeer verliep vlot.
Wat wilden ze nog meer.
Nog in de late voormiddag zouden ze de Griekse grens bereiken.
Ze zeiden geen woord gedurende de lange rit.
Tom zette de airco wat hoger, want de middaghitte begon in de auto door te dringen.
Op een uur rijden van de Turks-Griekse grens reed Tom een parkeerplaats op.
"Ik ga nu proberen om één van de vrachtwagenbestuurders te overtuigen om jou in de laadruimte mee te nemen tot de eerste parkeerplaats op Griekse bodem.
Dan stap je gewoon terug over en rij je verder".
"Is dat niet riskant"? Vroeg Melek een beetje bezorgd.
"Het is een risico ja.
Maar het is de enige manier om je over de grens te krijgen.
Griekenland is een Schengenland, dus eens in Griekenland is er geen enkel probleem meer om jou zonder geldig paspoort Europa door te krijgen".
Er stonden een tiental truckers op de parking.
De derde trucker wilde Melek wel over de grens helpen in ruil voor 200 Euro en een sixpack bier.
Het was een Rus.
Boom van een kerel.
Ongeschoren gelaat.
Ongewassen handen en vieze vingernagels.
Kleren die al lange tijd niet gewassen waren.
Melek had er geen goed oog in.
"Wat een gemeen type", fluisterde ze in zijn oor.
"Rustig maar.
Ik blijf in de buurt en hou hem in de gaten.
Alles komt goed, dat beloof ik je".
Na een passionele kus stapte Melek in.
De trucker sloot de deuren, stapte in en zette het logge gevaarte in beweging.
Daar ging Melek.
Achterin de laadruimte tussen dozen met olijven in blik.
Tom stapte ook in.
Reed naar de Griekse grens.
Na enig palaver en discussie over punten en komma's op zijn paspoort mocht hij doorrijden.
Hij parkeerde zijn auto met uitzicht op de truckparking.
Daar kwam de Russische truck aan.
De man bleef zeker een half uur weg.
Dan kwam hij buiten met twee douane beambten.
Die lieten hem de laadruimte openen.
Het zweet brak uit bij Tom.
Ook Melek hield de adem in.
Maar meer dan eventjes zwaaien met hun zaklampen deden ze niet.
Daarna ging de laadruimte opnieuw toe.
De trucker mocht zijn weg verderzetten.
Dat deed hij dan ook.
Tom zag de truck tussen het verkeer verdwijnen.
En begon aan de tweede etappe van zijn plan.
Hij haalde de truck in en reed met hoge snelheid naar de eerste parking voorbij de grens.
Hier stonden amper drie trucks.
In de verte begon de zon al achter de bergen te zakken.

Eindelijk reed de truck met Cyrillische lettertekens op de laadruimte de parking op.
De man stapte uit.
"So here i'm", zei hij in gebrekkig Engels.
"First i going to take the rest of my reward, and then you and your bitch can continue your trip".
Bij die woorden maakte hij zijn broeksriem los, een geile blik was in zijn ogen te lezen.
"Hey dude, what do you have in mind"? Vroeg Tom.
Hij versperde de toegang tot de laadruimte.
"Do you really think i'm going to do this for 200 fucking Euro's and some cheap Turkish beer"?
Hij greep Tom vast en gooide hem in het gras langs de parking.
"Get out of my way you piece of shit"! Brulde hij.
Hij gaf Tom een schop tegen het hoofd, en dan nog een recht in het gezicht.
Tom verloor het bewustzijn...
Een uur later kwam hij bij.
Hij keek om zich heen,
De truck was weg.
Melek was nergens te zien.
"Nee", prevelde hij.
"Melek".
Hij hield zijn handen voor zijn gezicht.
Besefte dat hij bloedde uit zijn neus.
Zijn hoofd deed pijn.
Zijn kleren zaten onder het bloed.
Hij begon te trillen op zijn benen.
Hij schreeuwde het uit.
"MELEK!!!! NEEEEEEEE !!!!!"Hij viel op zijn knieën.
En barstte in snikken uit.
Hij huilde zeker een kwartier lang.
De wanhoop nabij.
Hij kon zichzelf wel voor de kop slaan.
De gedachte dat Melek door zijn schuld, zijn stom idee.
Nu misschien in handen was van een perverte trucker.
Die haar misschien nog steeds aan het verkrachten was.
Of al om het leven had gebracht.

Toen voelde hij ineens dat iemand zijn handen op zijn schouders legde.
Hoe zijn hoofd tegen een warm lichaam werd gedrukt.
Hoe het bloed van zijn gezicht met een stoffen zakdoek werd afgeveegd.
"Rustig maar Tom", hoorde hij een zachte meisjesstem zeggen.
"Ik ben het.
Je liefste Melek".
Hij draaide zich om.
"Die klootzak heeft je goed te pakken gehad", zei hij.
Tom sloeg zijn armen om haar middel.
"Melek", zei hij.
"Lieve Melek.
Schatje".
Melek zakte door haar knieën.
Ze omhelsden elkaar.
In het gras langs een parking van een Griekse autosnelweg.
Ze begonnen beiden te huilen.
Ontlading, na echt bange momenten.
"Ik dacht dat ik je kwijt was Melek", zei Tom.
"Ik ook", reageerde Melek.
"Ik zag hem in de laadruimte binnenkomen.
Zijn broek reeds op zijn knieën.
Zijn vieze stinkende pik in zijn handen?
"You're mine," zei hij.
Ik plantte mijn rechtervoet tussen zijn benen.
En nog eens.
Ik hoorde hem schelden in het Russisch.
Ik maakte dat ik weg was.
Sprong uit de laadruimte.
Ik zag jou liggen.
Roerloos.
Onder het bloed.
Ik vreesde het ergste Tom.
Ik hoorde gestommel in de laadruimte, dus ik maakte dat ik weg was.
Ik liep zo hard naar de omheining, klom erover en dan meteen de bossen in.
Ik klom in een boom en wachtte bang af.
Ik zag hem lopen.
Ik hoorde hem roepen.
"Where are you? You fucking slut.
"I swear i'm going to kill you very slowly".
Toen werd ik bang.
Echt Tom.
Ik was bang.
Ik dacht dat mijn uur geslagen had.
Weet je.
Ik dacht dat het gewoon zo moest zijn.
Ofwel mijn lot als slavin van de door mijn familie gekozen man ondergaan.
Ofwel sterven.
Heel even.
Beklaagde ik me dat ik niet gesprongen had.
Toen alles veilig was keerde ik terug naar de parking.
Ik zag je.
Ik zag je huilen.
Je verdriet.
Om mij.
Een man die huilde om mij.
Een man, die zoveel geeft om mij.
Tom.
Kijk me aan Tom...
Ik wil de jouwe zijn Tom.
Ik wil voor altijd DE JOUWE ZIJN!"

Melek drukte haar lippen op die van Tom.
En kuste hem heel lang en heel intens.
Met gesloten ogen.
Ze drukte hem dicht tegen zich aan.
Als het kon.
Dan liet ze hem niet meer los.
Nooit meer.
Tom liet haar begaan.
Genoot van haar oprechte kussen van pure liefde.
"Het wordt donker lieverd", zei hij.
Laten we een plaats zoeken om te overnachten.
Dat vonden ze na een twintigtal minuten rijden in een klein maar levendig Grieks stadje.
In een drukke straat lag een 'taberna', er stond een bord.
Rooms avialble, stond er te lezen.
Tom en Melek stapten binnen.
Er was gelukkig nog een kamer bij.
"But, if you want the room. You have to eat here".
Dat was geen probleem.
Tom en Melek zetten zich aan een tafeltje buiten op het terras en bestelde een heerlijke ouzo als aperitief.
"Die zal me smaken", zei Tom.
"Mij ook", zei Melek.
"Wel grappig.
Ouzo, Raki. Twee namen voor hetzelfde drankje.
Mijn grootvader in Turkije maakte die zelf.
Oud familierecept.
Maar ik mocht er jammer genoeg niet van drinken.
Omdat het niet paste voor een meisje om te drinken.
Dat was een mannenzaak.
Maar die geur van anijs, dat was altijd zo zalig".
De waard zette twee glazen en een kan met water op tafel.
"Home made ouzo", zei hij.
"Enjoy it".
Tom en Melek hieven hete glas en keken elkaar proostend in de ogen.
"Op ons", zei Tom.
"Op ons geluk", zei Melek.

Na een heerlijke maaltijd met gratis fles wijn van een meer dan gulle waard.
Wijn die naar hij zei van de wijngaard van zijn broer kwam.
Ze smaakte overheerlijk, dus wat kon het hen schelen of het nu waar was of niet.
Terwijl ze liefdevolle blikken uitwisselden dronken Tom en Melek er met veel smaak van...
Trokken Tom en Melek naar hun kamer.
Een bed, een wastafel, een tafel met twee stoelen en een oude kast.
Meer was het niet.
Maar ja, voor tien euro per nacht moet je ook niet teveel verlangen hé.
Tom deed zijn t-shirt uit.
Melek knoopte haar blouse los en liet haar jeansbroek zakken.
Tom bekeek haar.
Wat was Melek toch een knappe vrouw.
Er was een reden waarom hij op die overvolle trein een erectie had.
Hij zag haar al in het station, en dacht toen al van "man dat is een lekker ding".
Verrukt stelde hij vast dat ze naar hetzelfde perron liep als hij.
En ook op dezelfde trein stapte.
Tijdens het wachten begon hij te fantaseren, met een broek vol goesting tot gevolg.
Maar ondertussen werd het perron alsmaar voller en voller.
En iedereen wilde op diezelfde trein zitten.
Voor hij het wist werd hij kampende met een joekel van een erectie naar haar toe gedreven.
De rest van het verhaal kent u.
Half ontkleed legde Melek haar handen om zijn heupen.
Trok zijn boxershort naar beneden.
Verlekkerd keek ze naar zijn heerlijke pik.
"Daar is mijn grote jongen", zei ze.
Ze ging op haar knieën zitten en begon Tom oraal te bevredigen.
Tom genoot.
Kwam meteen klaar.
Melek slikte het zonder gene door.
"Jij bent een hete bok zeg", zei ze.
Ze kwam recht, schudde de rest van haar kleren van haar lijf.
En weer begon ze Tom vol passie te zoenen.
"Ik wil met je vrijen Tom", zei ze.
"Ik wil dat je me ontmaagd.
Ik schenk je mijn lichaam en mijn onschuld.
En wil je eeuwig trouw blijven lieverd".
Tom zweeg.
Al kussend legde hij Melek op bed.
En kroop op haar.
"Dit gaat wel pijn doen, als het je eerste keer is lieverd", zei hij.
"Kan me niet schelen", antwoordde Melek.
"Jij bent dat waard lieve Tom...

JIJ BENT DAT WAARD!!!"

Het begon met een flirt 3

Het was avond.

De langzaam ondergaande zon zette alles in een okerkleurig licht.
Kleine golven klotsten zacht op een stukje zandstrand aan een kleine baai.
Berend haalde zijn fototoestel uit de kofferruimte van de huurwagen waarmee hij samen met zijn vriend Tom naar dit plekje reed, ongeveer drie kwartier rijden van Kusadasi.
"Daar, zie je die rots daar.
Dat is de ideale plek".
Hij wees naar een steile rots ongeveer vijf minuutjes stappen.
De rots bakende de baai af, daar had je vast en zeker een prachtig zicht op de Egeïsche zee.
"Kijk", zei hij.
Dit is toch gewoon prachtig.
Geen mens te zien.
Alleen de zon, de zee en de ongerepte natuur.
Beide jongens liepen langs het strand, en daarna over de rotsen naar boven.
Ineens stonden ze beiden stil.
"Kijk", zei Berend.
"Een vrouw.
Ze is vast van plan te springen".
Tom zag het ook.
Een jonge vrouw.
Lang zwart haar.
Slank.
Ze droeg een blouse met lange mouwen en een donkere lange broek.
Ze naderden heel voorzichtig.
Ineens...
Kreeg Tom een schok.
Ze draaide zich.
De jongens verborgen zich in het struikgewas.
"Dit kan toch niet", dacht Tom.
Hij keek nogmaals.
Zag haar gezicht in profiel, beschenen door de ondergaande zon.
Er was geen twijfel meer mogelijk.
De jonge vrouw aan de rand van de rots...

Het was Melek!

Tom stond recht.
Melek merkte dat er iemand achter haar stond.
Ze herkende Tom.
Bleef als versteend staan.
"Wat doe jij hier"? Vroeg ze.
"Mijn vriend assisteren die foto's wil maken van de zonsondergang", was het antwoord.
Tom wilde dichterbij komen.
"Nee"! Riep Melek.
"Laat me met rust".
"Melek", probeerde Tom.
"Wil je dit echt"?
"Wat rest me anders nog?
Leven als slavin en kweekmachine.
Dan liever dood Tom.
Echt wel".
Het werd Tom nu wel duidelijk.
Melek werd vast uitgehuwelijkt.
Dik tegen haar zin.
Een jonge vrijgevochten vrouw, die te horen kreeg dat haar familie haar wilde koppelen aan een volslagen onbekende.
Tom probeerde nogmaals te naderen.
Hij ademde snel en oppervlakkig.
Hij wist.
Eén verkeerde beweging.
Of verkeerd woord.
En de wanhopige Melek zou zich in de diepte storten.
Een zekere dood tegemoet.
Hij zag de wanhoop in haar ogen.
Zijn hart brak.
Dit was die prachtige, jonge vrouw die in een overvolle trein haar heerlijke lichaam tegen het zijne aanschurkte.
Die zijn hand in haar broek stopte en klaar kwam door de beweging van zijn vinger over haar clitoris.
Hij wist hoe passioneel ze was.
Hoezeer het verlangen naar een vurige minnaar in haar brandde.
Nu zag hij wanhoop in haar prachtige donkere ogen.
Hij besefte dat de kans dat hij haar kon overtuigen om niet te springen heel klein was.
En toch.
Ze twijfelde.
De diepte voor haar boezemde haar blijkbaar meer angst in dan ze kon vermoeden.
huiverend keek ze naar beneden.
Waar de golven ongenadig tegen de rotskust beukten.
Ze zag de scherpe uitstekende keien.
Terwijl ze naar de diepte keek liep Tom naar haar.
Hij greep haar vast.
Was niet van plan haar te lossen.
"Melek"! Zei hij.
"Kijk me aan.
Hoor je me?
Kijk me aan!Kijk in mijn ogen Melek.
Ik wil niet dat je sterft.
En ik weet.
Jij wil ook niet dood.
Jij wil ontsnappen uit een situatie waarin je je niet goed voelt.
En ik denk dat ik al weet welke situatie.
Maar de dood... Is geen oplossing".

Melek keek Tom aan.
"Tom", zei ze.
"Als mijn familie of schoonfamilie me vindt.
Dan staan mij vreselijke dingen te wachten Tom.
Ik heb hun eer geschonden.
Door daags voor het huwelijk weg te lopen.
Dat doe je niet ongestraft hier in Turkije.
Ik kan beter de eer aan mezelf houden.
En hier de dood in springen.
Dat zal me veel lijden en pijn besparen".
Toen omhelsde ze Tom.
"Tom.
Lieverd.
Bedankt.
Nee echt.
Bedankt.
Dat je er was.
Toen.
Op die trein.
God wat was je heerlijk.
Je vingers.
Je lichaam.
Zo heerlijk.
Zo fucking heerlijk.
Ik heb zo hard genoten Tom.
Ja.
Ik verlangde stiekem naar meer.
Maar dat kon niet zijn.
Mijn toekomst stond al vast.
Trouwen.
Met een kerel die ik van haar nog pluimen ken.
Vorige week kwam ik hier aan.
Ontmoette ik hem voor het eerst.
Een vreselijke man.
50 jaar oud.
Rijke herenboer.
Bezat grond hier aan de kust, die hij verkocht aan bouwpromotoren die er hotels en vakantiewoningen neerzetten.
Daar is hij stinkend rijk mee geworden.
Hij beloofde mijn ouders een royale bruidsschat.
Weet je wat hij deed Tom?
Toen hij mij voor het eerst zag?
Hij betastte me.
Trok mijn mond open, zoals je bij een paard doet.
Voelde tussen mijn benen.
Toen zij hij, "dat ziet er mij een vruchtbare vrouw uit.
Die me veel zonen kan schenken".
Toen... Kreeg ik het koud.
Zo koud Tom".

Melek huilde.
Ze legde haar hoofd op Tom's schouder en huilde met lange diepe halen.
"Ik wil niet de rest van mijn leven slijten bij een man die mij ziet als een beest.
Als een kweekmachine.
Als ik niet gelukkig kan zijn.
Als er in mijn leven geen plaats mag zijn voor liefde.
Voor passie.
Voor hartstocht.
Dan hoeft het voor mij niet meer Tom!"
Tom keek in Melek haar diepbruine ogen.
Drukte zijn lippen tegen de hare.
En begon haar vurig te kussen.
Vijf minuten lang kusten Melek en Tom elkaar.
De passie vlamde opnieuw op.
Daar op die rots ergens aan de Turkse kust.
Ver van de bewoonde wereld.
"En nu"? Vroeg Berend.
"Wat gaan jullie nu doen"?
"Ik ga Melek helpen, dat ga ik doen.
Wat jullie doen? Dat kan me voor het moment geen reet schelen.
Dit meisje is in gevaar.
Ik ga niet machteloos toekijken als een mens zijn of haar leven in gevaar is Berend".
"En wat had je zoal in gedachten"? Vroeg Berend.
"Laat ons eerst terug naar het hotel rijden.
Wij met zijn drieën.
Denk wel dat ik er uit kom, echt wel".

In het hotel zat Mehmet er droevig bij.
Het meisje waar hij zijn zinnen had op gezet had haar afgewezen.
Dat maakte hem kregelig.
"Je bent een dwaas Tom", zei hij.
Je weet niet tot wat mannen hier in staat zijn als hun eer is aangetast.
Hoe heet de man met wie je moest trouwen"? Vroeg Mehmet aan Melek".
"Wat zou die kunnen doen?
Huurmoordenaars op haar afsturen"?
"Als de ronde doet in Gent dat Melek wegliep van haar huwelijk.
Dan is ze haar leven niet zeker.
Want ze heeft de gemeenschap te schande gemaakt.
Een man als haar echtgenoot kan de hele gemeenschap tegen haar en haar familie ophitsen".
"Ik heb een afscheidsbrief geschreven, ik was van plan om er een eind aan te maken en liet dat duidelijk weten.
Ze zullen denken dat ik dood ben.
En nee.
Ik ben niet van plan om naar Gent terug te keren".
Ze boog het hoofd.
"Ik wilde jullie geen last berokkenen.
Maar Tom overtuigde me om toch voor het leven te kiezen".
Toen nam Tom het woord.
"Kijk gasten.
Ik wilde en wil onze vakantie niet verbrodden.
Maar Melek.
Ik kende haar.
Heel kort.
Oppervlakkig.
Maar wat er was, dat was heel speciaal.
Buiten alle verwachtingen om trof ik haar aan op die rots bij de zee".
"Wacht eens", zei Mehmet.
"Is dat da meiske waar da gij het over had?
Van in den trein"?
"Ja", zei Tom.
Mehmet keek Melek nijdig aan.
"Eğer utanç ailenizi yapmak (je hebt je familie te schande gemaakt)" zei hij in het Turks.
"Waar moei jij je mee snotneus"? Reageerde Melek fel.
"Jij bent niet diegene die als een beest wordt gekeurd door een ouwe geile vent die een jong bruidje wil, als kweekfabriek.
Hou maar je bek jij, ik ken jou hypocriete soort wel".
"Nu val jij me heel erg tegen Mehmet.
Dacht dat jij ruimdenkend was.
Dat je net als je vader het seculiere ideeëngoed aanhing.
Dat je boven dat soort achterlijkheid stond".
"Respect voor je familie is genen achterlijkheid, zei Mehmet.
En verliet de kamer met slaande deuren."

De anderen overlegden verder.
"Ik neem de huurwagen en probeer Melek de grens over te helpen".
"Hoe ga je dat doen"? Vroegen de anderen.
"Daar heb ik wel een plannetje voor.
Griekenland is een Schengenland, dus dat is geen probleem.
Haar over de Griekse grens krijgen, daarentegen.
Kijk hier is de waarborg van de huurwagen.
Plus de rest van de andere onkosten".
En wat ga je dan doen als Melek veilig is"? Vroeg Berend.
Tom keek zijn vrienden aan.
En richtte dan zijn blik op Melek.
Legde zijn handen om haar middel.
"Ik voel veel voor haar.
Heel veel.
Een onbeschrijfelijk gevoel.
Vooral.
Toen we elkaar hebben gekust op het strand".
De anderen zwegen.
Begrepen.
"Doe voorzichtig Tom", zeiden ze.
"We willen onze beste kameraad niet kwijt".
De vrienden gaven elkaar een welgemeende knuffel.
Ook Mehmet kwam terug binnen.
"Sorry", zei hij.
"Ik stelde me aan.
Tom.
Gij... Gij zijt een echte vent.
Gij hebt ballen aan uw lijf.
Respect maatse", zei hij.
Ik doe mijn klakke veur aa af... Echt woare!!!"