Zomaar een ontroerend kerstverhaal.

Het gebeurde zo'n paar jaar terug.
Zo ongeveer een week voor kerstmis.
Na een lange periode van veel te zacht decemberweer.
Was het ineens veel kouder geworden.
De weerman sprak zelfs van een 'witte kerst'.
Op een kantoor in het hart van de stad was het die maandagochtend het gespreksonderwerp.
"Een witte kerst, daar droom ik al van sinds mijn kindertijd". Zei Hanne, een jonge blonde vrouw met heldere blauwe ogen.
"Die witte kerst hé, die mogen ze van mij steken waar de zon niet schijnt.
Eigenlijk heel dat stroperige, kleffe kerstgebeuren.
Godjammenas, wat ben ik dat gedoe zo beu als kouwe pap.
Steeds weer dat melige kerstgejank op de radio.
Dat gezeik over die witte kerst. Wat vinden mensen toch zo tof aan sneeuw en ijs.
Da's niks dan pure miserie.
Dat het maar rap zomer wordt.
En dan dat hypocriete gedoe.
Ik tel echt af naar 2 januari nu, echt wel". Zei Filip Desoete.
Hij was een energieke dertiger.
Vrijgezel.
Windsurfer, computerfreak, blogger, beurskenner en full-time cynicus.
"Zeg". Vroeg Hanne.
"Wat drink jij eigenlijk 's ochtends? Azijn"?
De andere collega's gniffelden.
Ze wisten hoe Filip in elkaar zat.
Dat hij voor zijn derde kop koffie uit het automaat niet aanspreekbaar was, en je met hem geen discussie moest aangaan.
Nu ja, Hanne was nog maar een maand in dienst.
En was al twee keer met Filip in aanraking gekomen.

"Ja sorry hoor". Zei Filip.
"Sorry dat ik niet gespeeld vrolijk kan doen zoals de overige 99% van het klootjesvolk.
Sorry dat ik lak heb aan de georganiseerde totentrekkerij.
Sorry dat ik niet meedoe met die gewetensusserij die de eindejaarsperiode eigenlijk is.
We gaan met zijn allen vreten en zuipen tot we erbij neervallen, maar om ons geweten te sussen geven we toch aan een goed doel. Of vragen we een plaatje aan voor 'Music4Life'.
Ik ben wie ik ben.
Onaanspreekbaar voor de middag, misantroop en heb een hekel aan massagedoe en massahysterie.
Kunt ge daar niet mee leven?
Hou dan gewoon uw bek".
Hij zette zijn computer aan, dronk zijn mok koffie leeg en ging aan het werk.
"Trek het u niet aan Hanne". Zei Peter, de collega die het bureau met haar deelde.
"Gewoon negeren, en dan draait hij vanzelf wel bij".
Filip zei de rest van de ochtend geen woord meer.
Dronk de ene kop koffie na de andere en verdiepte zich in de beursnoteringen, statistieken, procenten en dergelijke.
Hij werkte al jaren op het hoofdkantoor van een grootbank als beursspecialist en adviseur voor aandelen, obligaties en al van die dingen.
Hij volgde de aandelen van Brussel, Londen,, Wall-Street en Tokyo op de voet en beantwoordde alle vragen van klanten in verband met hun aandelen via telefoon of e-mail.
Hij beheerde een portefeuille van zo'n honderdtal klanten.
Veelal kleine beleggers die hun spaarcenten omzetten in aandelen of obligaties.
Hij was een krak in die dingen.
Geen enkel bedrijf uit de Bel-21 had nog geheimen voor hem.
En de hele werking van de technologiebeurs Nasdaq kende hij op zijn duimpje.
Dat is eigenlijk het onderwerp van zijn blog.
Want Filip is eigenlijk een echte 'nerd'.
Niet in die zin dat hij rondloopt in dezelfde door zijn grootmoeder gebreide trui, en een ziekenkasbrilletje met een veel te dikke montuur en veel te vettig haar.
Maar hij was al van kindsbeen af bezig met computers.
Kent maar liefst 8 programmeertalen uit het hoofd.
Ontwikkeld games in zijn vrije tijd en tovert in no time een website uit zijn hoed.

Dat soort dingen waren zijn lange leven.
Dat.
En windsurfen.
Wanneer hij maar kon gooide hij zijn surfplank op het dak van zijn auto en reed hij naar de Noord-Franse kust voor een surfsessie van vier uur.
Net daarom baalde hij van het invallende winterweer.
En van de aangekondigde sneeuw.
Als echte windsurfer had hij geen schrik van wat koude wind of een regenbui.
Zelfs in november of maart stond hij op de plank.
Maar de winter met zijn koude en sneeuw haatte hij hartsgrondig.
"Ik heb de kick van het surfen nodig om me te concentreren". Zei hij altijd.
Als hij niet kon surfen zat hij dan maar op zijn appartement.
Programmeren, bloggen, of zelf techno of minimal muziekjes maken.
Filip was eigenlijk altijd al een 'einzelgänger' geweest.
Houdt niet van grote massa's en heeft lak aan sociale conventies.
En nog meer aan oppervlakkige praatjes en de opinie van de meeste mensen.
Zoals daarjuist heel duidelijk was.
Zijn job deed hij prima.
Reeds 10 jaar in dienst en zowat alle evaluatiegesprekken waren prima.

De werkdag zat erop.
Filip excuseerde zich nog bij Hanne.
Ach.
Eigenlijk was hij zo slecht nog niet.
Besefte dat hij met zijn cynische opmerkingen en zijn uitvallen de mensen tegen zich in het harnas jaagde.
Vooral die mensen die hij eigenlijk best wel sympathiek vond.
Zo ook Hanne.
Een jongedame met veel pit en altijd goedlachs.
Intelligent, gevat en grappig.
Een eigen mening over de dingen.
Eigenlijk was het net daarom dat hij zo hard reageerde op haar voorliefde voor winter en het kerstgedoe.
Die dingen die hij zo hard verfoeide.
Hij begreep niet dat zo'n intelligente jongedame zich kon verliezen in die onzin.
Want dat het onzin was, dat kon hij niet hard genoeg van de daken schreeuwen.
Hij zag echt op tegen al dat gedoe.
Vooral omdat hij thuis bij zijn ouders verwacht werd voor de kerstdagen.
Ach, hij kwam graag thuis, daar niet van.
En hij was blij om zijn broers en zussen terug te zien.
Alsook zijn neefjes en nichtjes.
Maar dan de rest van de familie.
De tantes en nonkels.
Met hun eeuwige gezeik.
"En wanneer gaat ge nu trouwen"?
"Hebde gij nog geen lief"?
Hij haatte het hartsgrondig.

Een paar uur later.
Filip wandelde door de stad.
Op zoek naar kerstcadeautjes voor zijn familie.
Wat hij echt hartsgrondig haatte.
Voor zijn ouders had hij al wat hij hebben moest. Ook voor zijn broers en zussen had hij al een idee.
Maar hij moest nog wat hebben voor zijn meter, 'Tante Katrien'.
En dat was geen gemakkelijke.
Gelukkig had moeder iets los gelaten over een eetservies dat niet meer volledig was en waar Tante Katrien zich zwaar aan ergerde.
Hij liep de Blokker binnen.
Maar vond niets dat hem aanstond.
Dat maakte dat zijn humeur naar een dieptepunt zonk.
Het voortdurende gejengel van een dansend kerstmannetje maakte het alleen maar erger.
Filip foeterde binnensmonds.
"Klote commercieel gedoe". Dacht hij.
"Compleet opgefokte zever, dat het verdomme maar rap voorbij is al die hypocrisie".
Hij zocht de rekken af.
Zag een pannenset. "Misschien dat dan maar"?
Maar schudde de gedachte van zich af.
Met de moed in zijn schoenen stapte hij naar buiten.
Een koude wind blies hem tegemoet.
Voelde de ijzige regen op zijn gezicht.
Ineens hoorde hij een frisse bevallige stem.
"Hier se, daar se.
De Filip godverdomme"!!!
Hij draaide zich om.
Zag een vrouw naar hem toelopen.
Hij kon haar niet herkennen omwille van de grote kap die ze over haar hoofd getrokken had
Maar hij kon wel afleiden dat ze heel knap was.
En daar was hij niet ongevoelig voor.
Getaande huid.
Donkere ogen.
Rode lippen.
Slanke taille.
Ze droeg een rode winterjas, zwarte dikke handschoenen, zwarte broek en donkerbruine laarzen.
"Hallo". Zei Filip ietwat verlegen. Nu ja, eigenlijk niet goed wetende wat hij in deze situatie moest zeggen.
"Ken je me niet meer dan"? Vroeg ze.
Ze trok haar kap wat naar beneden.
En glimlachte.
"Nee"!! Zei Filip.
"Cathy.
Cathy verdomme, da's lang geleden".
Hij omhelsde haar.
Ze gaf hem een knuffel.
"Op cadeautjesjacht"? Vroeg ze.
"Zwijg". Zei Filip.
Ik zoek een goed eetservies voor mijn doopmeter.
Maar ik vind mijn gading niet".
Cathy keek naar de ingang van de Blokker.
"Moet je daar niet zoeken". Zei ze.
"Ik weet hier vlakbij een kleine winkel, daar hebben ze prachtig servies en kookgerei.
En niet duur.
Al die grote ketens verkopen alleen massaproducten, ik koop liever bij de lokale handelaars.
Daar koop je in vertrouwen en heb je waar voor je geld.
Loop je even mee"?
Filip en Cathy liepen door de stad.
Zijn humeur werd stukken beter.
"Cathy begot". Dacht hij.
Ze liepen een kleine zijstraat in van de drukke winkelstraat waar Filip al een tijd liep te zoeken.
En kwamen bij een ouderwets en sfeervol winkeltje.
Hier vond Filip meer dan zijn gading.
Ook nog voor andere cadeaus.
"Eindelijk ben ik rond, sneller dan verwacht zelfs.
Merci Cathy, ik ben zo fucking blij dat ik heb wat ik hebben moet.
Hebt ge zin om iets te drinken? Ik trakteer.

In een gezellige taverne zaten Filip en Cathy aan een tafeltje gezellig bij te praten.
Cathy Rodrigues was half Belgisch, half Colombiaans.
Maar groeide op in Brussel.
Samen met haar moeder.
In de zomer kwam ze naar zee, om vakantiewerk te doen.
Hij woonde er.
Elke dag bracht hij door op het strand.
Daar kreeg hij het surfvirus te pakken.
Om aan geld te komen voor een surfplank en bijhorende uitrusting.
Hij ging aan de slag als strandredder.
Na een jaar trainen, om te slagen voor het examen.
Dat was zijn ding.
Alle dagen op het strand.
De meisjes die naar zijn aandacht hengelden.
Hij waande zich een redder in Baywatch.
Ook al besefte hij dat redder zijn geen spelletje was.
Cathy die ijsjes verkocht stal meteen zijn hart.
Het meisje met de ijsjes en de jonge strandredder.
Het werd een mooi verhaal.
Overdag gezellig keuvelen op het strand.
's Avonds een stapje zetten.
Een drankje in een druk jeugdcafé.
Daarna een avondwandeling.
Die eindigde in een naakte zwempartij en hevige seks in de branding bij maanlicht.
Het jaar daarop kwam ze terug.
Het donkere meisje met de dreadlocks en de donkere pretoogjes.
Zot van reggae en wereldmuziek.
Op haar vrije dag zat er op het trapje waarlangs mensen van de dijk naar het strand afdaalde.
En speelde ze djembe.
Genietend van de zon op haar huid.
Filip kwam dan bij haar zitten.
Ze hadden lange, vaak diepe gesprekken.
Die zomer bracht hij meer nachten door bij haar op haar kamer dan bij zijn ouders thuis.

Daarna gingen ze hun eigen leven.
Filip ging studeren.
Economie.
Omdat zijn vader erop stond.
Hij wilde liever informatica studeren.
Maar dat computergedoe vond zijn vader maar niks.
Economie jongen.
Daarmee kunt ge aan de slag bij een grote financiële instelling.
Schoon geld verdienen.
Een goed pensioen.
Daar kunt ge niet vroeg genoeg aan denken jongen.
Uw pensioen.
Maar.
Hij had een andere reden om na zijn studies bij een bank te gaan werken.
Ooit een eigen bedrijf opstarten.
Webdesing, webdevelopment, netwerkbeheer.
Dat soort dingen.
Liefst iets met risico, wat pionierswerk.
Maar dat kost geld.
Hij spaarde nu ijverig geld bij elkaar voor een startkapitaal.
Cathy aanhoorde dit alles.
Waar hij mee bezig was.
Wat zijn ambities waren.
Ze glimlachte zacht.
"En jij, wat doe jij zoal in het leven".
Ik ben verpleegster, in de kinderafdeling van het ziekenhuis hier in de stad".
"Ow". Zei Filip.
"Dat moet bij momenten toch hard zijn".
Cathy glimlachte.
"Ach".
"Je moet het van je afzetten.
En je optrekken aan de mooie momenten.
Als zo'n kindje naar huis mag, en vlak daarvoor een mooie tekening voor je maakt.
Dan maakt dat zoveel goed".

Cathy begon honderduit te vertellen over haar werk in het ziekenhuis.
Mooie, maar vaak ook heel trieste verhalen.
Ze vertelde het met veel waardigheid en krachtige stem.
Ze had haar roeping gevonden.
Zorgen voor heel zieke kindjes.
Filip zag het vuur in haar ogen.
Hij bestelde nog een bruine Westmalle en een warme chocomelk.
Buiten begon het te sneeuwen.
Met bakken viel het uit de lucht.
"Verdomme"! Zei Filip.
"Hoe geraak ik nu thuis"?
Cathy legde haar hand op de zijne.
Ze lachte haar parelwitte tanden bloot.
"Blijf bij mij slapen.
Ik woon hier niet ver vandaan.
Alleen.
Trouwens, na twee zulke bieren lijkt rijden me niet echt verstandig meer Filip.
Een ongeluk is zo gebeurd.
Ik zal iets lekkers klaarmaken, samen wat eten.
Oh Filip.
Ik ben zo blij je terug te zien lieverd".
"Ik ook Cathy", zei Filip met een diepe zucht.

Winter in Vuurland (slot)

Met een enorme rotvaart scheurde Ronny Albrecht over de hoofdweg terug naar Hotel Rosita.
Hij duwde het gaspedaal net niet door de bodem van zijn Dodge Ram.
Ronny trok zich niks aan van de aangevroren sneeuw op het wegdek.
Hij wilde maar één ding.
Zo snel mogelijk terug in Hotel Rosita zijn.
Daar was de paniek compleet.
Nog maar eens.
Politie was aanwezig.
Commandant Felipe Granados was ook al ter plaatse.
"Señor Albrecht", zei hij.
"We hebben het vermoeden dat hier een ernstig misdrijf heeft plaatsgevonden"?
Hij nam Ronny mee naar de koer waar de afvalcontainers staan.
Daar zag hij sporen van een worsteling.
Opzij geschoven en vertrappelde sneeuw.
En BLOEDSPOREN!
"Hier stond señorita Beatriz Guzman na de avonddienst een sigaret te roken.
Terwijl binnen jongeheer Gabriel Lopez aan het poetsen was.
Hij hoorde geschreeuw en geluid alsof er klappen vielen.
Daarna zag hij hoe Beatriz weggesleurd werd".
"Nee", dacht Ronny.
"Niet Beatriz.
Niet mijn beste dienster."
"We weten zeker dat het al zeker niet Pancho was die hier achter zit.
We vrezen dat iemand de jonge Beatriz naar het leven stond.
Gabriel hoorde de persoon zeggen, "ahora tengo que empacar, tu gorda cerdo" (nu heb ik je te pakken jij dik zwijn).
Elvira kwam tussenbeide.
"Ronny, je gelooft toch niet wat die Gabriel zegt.
Wie weet heeft hij het wel zelf gedaan?"

Nu werd Ronny erg boos.
"Ben jij niet beschaamd!!!!" Schreeuwde hij.
"In plaats van je zorgen te maken om wat er met Beatriz is gebeurd.
Probeer je die jongen gewoon aan de galg te praten.
Kom buiten!" Zei Ronny kordaat.
"Heb je ooit?" Reageerde Elvira verontwaardigt.
"Ga je een beetje brutaal worden?
Tu cobarde (jij lafaard)!"
"Buiten"! Herhaalde Ronny, nu heel luid schreeuwend.
Hou jij je bezig met je werk en de klanten. Ik handel het wel af met Commandante Granados.
En daarna señora Razon...

Gaan wij eens een HEEL HARTIG WOORDJE PRATEN!"

Elvira deinsde achteruit.
De blik in Ronny's ogen was gewoon moordend.
Zo had ze hem nog nooit gezien.
Ronny concentreerde zich weer op wat er mogelijk met Beatriz kon gebeurd zijn.
Felipe Granados zijn mannen speurden de omgeving af.
Er waren voet en sleepsporen naar het hekken.
Tot aan de rand van het bos.
Daarna het spoor van een sneeuwscooter, diep de bergen in.
Met honden werd het spoor gevolgd.
Uit de videobeelden bleek dat de man een bivakmuts droeg.
Hij was lang en mager, geen potige kerel zoals Pancho.
En ook niet zo sterk dat hij een meisje zomaar op zijn schouder kon meenemen.
Felipe ging naar het ski station waar ook sneeuwscooters konden gehuurd worden.
En vroeg een lijst op van mensen die de afgelopen uren, dagen.
Een sneeuwscooter huurde.
Samen met Ronny vergeleek hij die met de lijst van de gasten van het hotel.
Eén naam viel meteen op.
Die van Manuel Torres.
Waarom wou die ineens een scooter huren.
Lijkt me echt niks voor hem.
Hij bleef immers liefst zo veel mogelijk in het hotel om te schrijven.
En om in de bar rond te hangen en whisky te drinken.

Intussen...
Deden de mannen die het spoor volgenden van de sneeuwscooter een vreselijke ontdekking.
Ze vonden Beatriz.
Dood.
Vastgebonden aan een boom.
Geslagen.
Geschopt.
Verkracht.
En gewurgd met een touw dat rond haar hals bengelde en door de moordenaar tergend traag werd aangespannen tot het ongelukkige meisje uiteindelijk stikte.
"Het lijkt wel een primitieve Garotte," zei Felipe Granados toen hij ter plaatse kwam.
Toen zweeg hij even.
Dacht na.
"Quiero una orden de arresto contra Manuel Torres. Enseguida" (Ik wil een arrestatiebevel tegen Manuel Torres. Onmiddelijk)! Beval hij meteen.
Maar Elvira wist te melden dat Manuel die ochtend onverwacht had uitgecheckt.
Felipe vloekte.
"Alle manschappen paraat op de luchthaven, controleposten langs de wegen, grensovergangen, en verwittig het hoofdbureau in Buenos Aires.
Ik wil die smeerlap in de boeien zo snel mogelijk!"
Ronny was aangedaan door de dood van Beatriz.
Die toch al een poosje bij hem in dienst was.
En van wie hij erg tevreden was.
Altijd goedlachs.
Altijd vriendelijk.
Wist de gasten op hun gemak te stellen.
Hij wist ook hoezeer Sarah met haar overeen kwam.
"Sarah," dacht hij.
"Hoe moet ik haar dit vertellen?"

De volgende dag mocht Sarah naar huis.
Daar vertelde hij haar het vreselijke nieuws.
Sarah was in schock.
"Manuel Torres zit hier achter.
Omdat Beatriz en ik hem een lesje wilden leren".
Sarah vertelde over hoe hij haar probeerde te chanteren.
Hij wist dat Gabriel en ik elkaar regelmatig afspraken beneden in de kelder".
Sarah boog het hoofd, uit schaamte.
"Om seks te hebben.
Ik ben verliefd op Gabriel.
Hij heeft mijn hart gestolen".
Toen herwon Sarah haar trots en rechtte ze terug haar hoofd.
"Aan hem wilde ik mijn lichaam schenken".
Ze keek Elvira aan.
"Aan hem ja.
Niet aan die klier van een Torres.
Die al vanop de luchthaven in Madrid als een geile kikker mij zat uit te kleden met zijn kille ogen.
Die vrouwen ziet als een lustobject.
Die me wilde VERKRACHTEN!
Ja!
Dat wilde hij.
Hij wilde mijn lichaam.
Niet wie ik was.
Hij wilde mijn lijf aan zich knechten.
Wat ik wilde.
Was voor hem niet belangrijk.
Die man is gestoord.
En hier lopen nog gestoorden rond".
Nu keek ze naar Juan Cortez.

"Wat Gabriel zoal deed in de straten van Buenos Aires.
Was erg ja.
Dat beseft hij ook.
Hij kreeg een nieuwe kans.
voldeed aan de voorwaarden daarvoor.
Werk hebben.
En dat werk houden.
Daarvoor.
Doorstond hij de tirannie van die vetzak van een kok daar.
Ja Juan Cortez. Ik heb het over jou.
En de vernederingen van de bazin hier.
In een kruipkot moeten slapen met Alfredo Chang als chaperon.
Van 's ochtends tot 's avonds moeten werken.
Nauwelijks buiten mogen.
Nauwelijks vrijaf krijgen.
Om de haverklap uitgescholden worden.
Dat kon ik niet verdragen.
Ik gaf hem waar hij zo naar verlangde.
Een vriendelijk woord.
Een lieve lach.
Iets om te drinken.
Een knuffel.
Een kus.
Ik zag hem openbloeien.
Ik voelde zijn liefde.
En ik werd gewaar.
DAT MIJN LICHAAM SMEEKTE OM MEER!

Beatriz en ikzelf.
Waren de enigen die om hem gaven.
Bijna was hij mij kwijt.
Nu moet hij horen dat Beatriz er niet meer is.
Maar krijgt hij de kans om dit alles te verwerken?
Nee.
Weer slavenarbeid.
Weer verwensingen en beledigingen".
Sarah zweeg.
Keek weer naar Elvira.
"Als je me buiten wil Elvira.
Als je mij, die franke moeial uit België weg wil.
Dan moet je het maar zeggen.
Het kan me niet schelen.
Maar weet.
Gabriel gaat met me mee.
Hoe ik dat voor elkaar krijg, dat weet ik niet.
Maar ik laat die jongen niet in de steek.
Beatriz zou het ook zo gewild hebben.
Ze steunde me toen ik vertelde over mijn gevoelens voor Gabriel.
Ze was blij met mijn oprechte liefde voor hem.
En hoe dat een positieve invloed had op Gabriel".

Elvira zweeg.
Zuchtte diep.
"Nee", zei ze.
"Je hoeft niet weg te gaan Sarah.
Ik ga weg.
En Juan ook.
We beginnen een nieuw leven.
Je nonkel en ik zijn uit elkaar gegroeid.
Ik besef.
Ik was geen gemakkelijke bazin voor jullie.
De problemen tussen Ronny en mezelf werkte ik uit op jullie.
Dat was fout.
Het was ook fout om met Juan aan te pappen voor de neus van Ronaldo.
Om hem te bedriegen onder hetzelfde dak.
Met een man die hij elke dag tegenkwam.
En die hij zijn loon uit betaalde.
Wat Gabriel betreft.
In onze ogen is hij een straatjoch dat niks te zoeken heeft in een hotel dat standing wil uitstralen.
Zo iemand komt in onze zaak dan ook niet binnen.
Maar Ronaldo, die mag nu doen wat hij wil.
We wensen jullie het allerbeste.
Oh Ronaldo...
Stuur ook condoleances in mijn naam naar de familie van Beatriz"...

Daarna vertrokken Elvira en Juan.
Het bericht kwam dat Manuel Torres van een vliegtuig dat vertrekkensklaar stond met bestemming Buenos Aires werd geplukt.
Hij werd op dit moment verhoord in het bureau van de Policia Federal in Ushuaïa.
Die avond na de dienst hielp Sarah Gabriel om zijn spullen van het kleine slaapvertrek in de kelder te verhuizen naar... HAAR KAMER!Sarah en Gabriel lagen in bed.
Het meisje klampte zich aan Gabriel vast.
Huilde.
Om Beatriz.
"Dat ze dit niet meer mag meemaken," snikte ze.
"Ik mis haar zo Gabriel.
Het doet zo'n pijn.
Het besef dat ze er niet meer is...
DOET GODVERDOMME ZO'N PIJN!!!"
Gabriel kuste haar.
Streelde haar lange blonde haar.
Hij wist nu al dat Sarah hem die nacht niet meer zou loslaten.
Dat ze bescherming zocht in zijn armen.
De warmte wilde voelen van zijn lichaam.
Geen seks.
Geen oplaaiende passie.
Gewoon bescherming.
Troost.
Het verdriet om de dood van Beatriz zat te diep.
Sarah dacht aan de nachten die ze op deze kamer samen met Beatriz doorbracht.
Aan die heerlijke klets en vertelmomenten.
"Beatriz", fluisterde Sarah zacht.
"Ze hoopte om ooit naar Buenos Aires te kunnen gaan.
Om daar de liefde van haar leven te vinden.
Gelukkig te kunnen zijn als wie ze was.
Het mocht niet zijn.
Het was maar een eenvoudige droom.
Toch...
Mocht het niet zijn".
Die gedachte kwelde Sarah enorm.

Een week later werd Beatriz begraven.
Haar familie wilde niets meer met haar te maken hebben zo bleek.
Omdat ze lesbisch was.
De geruchtenmolen had de ronde gedaan dat Sarah in Ushuaïa in een café was gezien met een ander meisje.
Dansend en kussend.
Geruchten die eerdere geruchten in de ogen van de conservatieve dorpsbewoners alleen maar bevestigden.
En die haar familie in verlegenheid brachten.
Toen agenten van de Policia Federal bij José Guzman aanbelden om het tragische nieuws te melden zei hij vlakaf "No tengo hingana hija màs, que ella debe arder en el infierno" (ik heb geen dochter meer, dat ze mag branden in de hel).
Het zag er naar uit dat Beatriz Guzman, 22 jaar oud.
Een haast anonieme begrafenis zou krijgen op het kerkhof van Ushuaïa.
Maar dat was zonder Ronny en Sarah gerekend.
Niet alleen zouden al haar collega's haar de laatste eer bewijzen.
Ronny wist zelfs enkele vaste klanten te overtuigen om de begrafenis van Beatriz bij te wonen
De kerk zat niet vol. Maar er was toch volk.
Sarah liep naar het spreekgestoelte.
Ontvouwde een blad papier.
Het was, tragisch genoeg een brief die Beatriz schreef de nacht dat Sarah ontvoerd werd en in de bergen op het nippertje van de dood werd gered.
Beatriz had het moeilijk gehad die nacht.
Ze schreef haar verdriet van zich af.
Denkende dat ze haar lieve kamergenote.
Het lieve blonde meisje uit België waarmee ze op korte tijd zo'n hechte band mee opbouwde.
Nooit meer zou terugzien.
Schreef ze een afscheidsbrief.

Sarah vond de brief tussen de spullen van Beatriz.
Huilde zeker een uur toen ze hem las.
Maar besloot, hoe moeilijk het ook zou wezen.
Om hem toch voor te lezen, bij wijze van afscheid.

Mi Querida amigo, mi hermana.
Ik zit hier in de warme kamer.
Maar mijn gedachten zijn bij jou.
Aan de doodsangst die je meemaakte of misschien nog altijd meemaakt.
Aan de kou die je getormenteerde lichaam gijzelt en verlamd.
Aan je laatste gedachten die door je hoofd spoken als je belager het leven uit jou frêle lichaam wil slaan, schoppen, of erger.
Mi hermana.
Is het leven voor jou nu al voorbij?
Ik kan het niet geloven.
Ik hoor de vraag door mijn hoofd weerklinken.
Waarom?
Waarom?
Waarom jij?
Zoveel klootzakken, smeerlappen en egoïsten op de wereld.
En jij, die zo warm en liefdevol was.
Wordt zomaar weggerukt.
Je dromen stukgeslagen.

Mi hermana, lieve zus.
Ik hoop.
Dat de hemel bestaat.
Een mooie plek vol liefde en vrede.
Waar eeuwige rust heerst.
Dat heb je wel verdient.
Als je daar bent, geef een teken.
Want dan, alleen dan.
Kan ik met een gerust gemoed slapen gaan..

Adios querida hermana.

Sarah staarde voor zich uit.
Tranen liepen over haar wangen.
Gabriel stond recht, nam haar hand en begeleide haar naar haar plaats.
Hij woelde zacht door haar mooie blonde lokken.
Reikte haar een zakdoek aan.
Na de rouwdienst werd Beatriz ten grave gedragen.
Sarah stond voor de kist.
Legde de brief erop.
Alsook een prachtige rode roos.
"Adios hermana,", fluisterde ze stilletjes.
Meer kon ze niet uitbrengen.
Ze keek toe hoe de kist in het graf neerdaalde.
Gabriel stond achter haar.
Nam haar handen vast.
Trok haar dicht tegen zich aan.
Hoorde hoe ze huilde met lange diepe snikken.
Ronny stond naast haar.
"Beatriz heeft weinig liefde gekend Sarah", zei hij.
"Maar in jou vond ze toch een lieve vriendin.
Die haar leven opfleurde.
Koester die mooie gedachte zusje".

Het koste Sarah veel moeite om de plotse dood van Beatriz te verwerken.
Maar de liefde van Gabriel en de steun van Ronny hielpen haar wel.
En er was veel werk in het hotel.
Dat hielp haar om de sombere gedachten te verjagen.
Zo gingen de maanden voorbij.
Eer ze het goed en wel besefte.
Zaten de drie maanden die ze er zou doorbrengen er alweer op.
"Terug naar huis".
Het was zo raar, na wat ze hier allemaal doormaakte.
Terug naar dat saaie leventje.
Studeren.
Op kot.
Die oppervlakkige kotfeestjes, die vriendinnen die alleen maar over mode, hun vriendjes en de moeilijke examens konden praten.
Die kleine zorgen verzonken in het niets met wat ze hier in Vuurland allemaal meemaakte.
Maar vooral.
Ze wilde geen afscheid nemen van Gabriel!De gedachte alleen al gaf haar een stevige knauw in het hart.
En ja.
Gabriel had het er ook moeilijk mee.
Op een dag stond ze in de tuin voor zich uit te staren.
Ze had haar sigaret uitgeduwd en liep in gedachten verzonken over de verse sneeuw de tuin in.
Ze zag de skiërs van de steile hellingen naar beneden suizen.
Ze keek naar de kerselaar die voor haar stond.
De zon scheen.
Voelde warm aan op haar huid.
Het voelde zo heerlijk aan.
Zo lente achtig.
Ze keek naar de kerselaar.
En zag een bloesem.
Eentje maar.
Een kleintje.
Een kleine roze bloem die ontluikte.
Badend in de zon.
Een mooie jonge bloem in een witte winterse omgeving.
De lente hing in de lucht.
Lente in Vuurland.
Het leek zo onwaarschijnlijk.
Het was midden september.
In België was het bijna herfst.
De bladeren zouden vallen.
Grijze luchten.
Hier voelde ze een vleugje lente.
Raar.
Ze voelde haar hart bonzen.
Het bloed stromen.
Ze besefte dat ze hier leefde!
Vooral toen Gabriel zijn armen om haar heen sloeg.
En haar zacht achter het oor kuste.
"Querida Sarah mia." Fluisterde hij in het oor.
"Mira, Gabriel.
La primavera Gabriel.
Las flores, el sol, las hojes jovenes".Ze draaide zich om.
Kuste hem teder.
"Querida Gabriel," zei ze.
Terwijl ze hem in de ogen keek.
"Mi decion està tomada.
Me quedaré aqui, contigo.
PARA SIEMPRE. (Ik heb mijn besluit gemaakt. Ik blijf hier bij jou... VOOR EEUWIG)""En je studies in België dan?" Vroeg hij.
Je familie?
Je vrienden"?
"Nee Gabriel", zei ze zelfverzekerd.
"Ik weet.
Het zal niet makkelijk zijn.
En ik zal stuiten op veel onbegrip.
Maar mijn besluit staat vast, en niets kan mij ervan afbrengen.
Ik blijf bij jou lieve schat.
Niets...
KAN MIJ NOG VAN JOU SCHEIDEN!"

En zo geschiedde.
Sarah bleef in Vuurland.
Werkte in het hotel van haar nonkel.
Om zo geld bijeen te sparen.
Geld voor haar studies.
Ze zou hier voor vertaler-tolk studeren.
Maar vooral.
Ze was voor altijd samen met Gabriel.

HAAR GABRIEL!!!!

Winter in Vuurland 7

Het was donker en koud diep in de bergen van Vuurland.
Het sneeuwde hard.
Geen zinnig mens zou het nu wagen om zich in dit onherbergzame stuk van Argentinië te wagen.
Toch liep een man met zelfverzekerde stap door de bossen.
Langs de steile hellingen en de verraderlijke rotspartijen.
Het was de gezochte serieverkrachter 'Pancho El Violador'.
Hij was op zoek naar een prooi.
En die vond hij.
Het werd Sarah.
Ze was bang.
Machteloos.
In de greep van een genadeloze verkrachter.
Hij had, zo kon ze duidelijk zien.
Een heel artisanaal van messen mee.
En ook een holster met een geweer.
Hij zei niks.
Stapte stug door.
Waarheen?
Sarah had er het raden naar.
"Ik kom hier nooit levend weg", dacht ze.
"Het is afgelopen."
Oh God, laat het snel voorbij zijn.
Alstublieft".
Midden in het diepe bos, aan de rand van een angstwekkend diep ravijn gooide hij Sarah met een smak op de grond.
Gelukkig brak de sneeuw haar val.
Maar tijd om te bekomen had ze niet.
Hij trok aan haar haren.
Nu zag ze zijn gezicht.
Hij had een lange ruwe baard.
Waar ijspegels aanhingen.
Borstelige wenkbrauwen.
Hij droeg een dikke jas met kap die afgewerkt was met bont.
Hij duwde haar tegen een boom.
Maakte zijn gulp los.
Had een erectie.
In die kou.
Sarah vroeg zich af hoe het mogelijk was.
Want de koude wind ging door merg en been.
Hij voelde tussen haar benen.
"Lo que un coño muy delicioso" (Wat een lekker poesje), zei hij met een huiveringwekkende stem.
Hij tilde haar rok op en trok brutaal haar slip uit.
"Te llevaré bueno y duro. Entonces déjame muriendo lentamente. (eerst neem ik je lekker hard. Daarna laat ik je langzaam sterven).
Hij hield haar bij haar polsen die hij hard tegen de koude harde boomstam duwde.
Hij grijnsde en zoende haar in haar hals.
"Tienes medo? Puta" (Ben je bang? Hoer). Vroeg hij.
"Dat is wat jullie wijven zijn?
Allemaal hoeren".
Hij wilde haar penetreren.
Maar dan...

"AAAAAUUUWW!!!!!" 
Weerklonk het plots in het dichte bos.
Sarah liet in een reflex haar voet keihard neerkomen op zijn enkel.
'Pancho' schreeuwde het uit van de pijn.
Hij loste zijn greep op haar armen.
Sarah maakte daarvan gebruik om hem keihard in het gezicht te meppen.
Hij viel achterover.
Sarah vluchtte.
Zonder slip.
Ze had enkel haar werkkledij aan, bestaandde uit elegante doch stevige schoenen, een rok tot iets onder de knie, een blouse en een gilet.
Daarboven droeg ze een dikke vest die ze aandeed als ze buiten even ging roken
Sarah liep.
Het was duidelijk dat de schoenen die ze droeg niet geschikt waren voor de glibberige besneeuwde ondergrond.
Ze klampte zich vast aan de bomen.
De ondergrond was stijl, wat verder ging het over in een diepe afgrond van wel dertig meter diep.
Ze klom naar boven.
Er was een soort pad.
Daarover liep ze
Zo ver mogelijk van Pancho.
Die ze hoorde vloeken en tieren.
Ze had zijn enkel goed geraakt.
Net zoals ze Manuel Torres goed had geraakt.
Dat hoeft u niet te verwonderen, daar Sarah aan Karate deed.
En dat deed ze zelfs heel goed.

Sarah liep door de ijzige kou.
De sneeuw blies in haar gezicht.
Floot in haar oren.
Ineens leek het of ze een kreet hoorde.
Een langgerekte kreet.
Het leek wel een doodskreet.
"Pancho"? Dacht ze?
"Zou hij uitgegleden zijn en in de ravijn gevallen?
Net goed.
Eigenlijk verdient hij niet  beter."
Maar waar was Sarah?
Hoe raakte ze terug in Hotel Rosita.
Ze liep verder.
Wie weet had ze die kreet maar ingebeeld.
Een uur lang liep ze.
Zonder echt te weten waarheen.
Dan hield ze op.
Nu maakte de koude zich meester van haar lichaam.
Het was nu echt hard aan het sneeuwstormen.
Sarah was bang.
"Ayùdame!" Riep Sarah.
"Ayùdame por favor!!! (Help me alstublieft)
Sarah hapte naar adem.
Ze zocht beschutting achter een boom.
Nu was ze veilig voor de gure ijzige wind.
Maar niet voor de alom tegenwoordige kou.
Het vroor tot min vijftien.
Sarah zette zich neer.
"Ik ben verloren." Zei ze.
"Mama, papa. Tim mijn lieve broer.
Nonkel Ronny, Elvira.
Beatriz.
Ik zal hen nooit meer weerzien.
Gabriel...
Lieve Gabriel.
Sorry schatje.
Dat ik je nu al moet achterlaten.
Sorry allerliefste jongen".
Het waren haar laatste gedachten.
Toen.... Werd het zwart voor haar ogen.

In Hotel Rosita was de paniek compleet.
Ronny dacht meteen aan de beruchte 'Pancho' toen Elvira hem vertelde dat Sarah verdwenen was.
Gabriel barstte in huilen uit.
"Het is mijn schuld", zei hij.
"Ik had bij haar moeten blijven".
"Nee", zei Elvira.
"Sarah moest maar mee naar binnen gaan.
Wat kan zo'n armoedige opdonder als jij haar nu gaan helpen".
"Hier heeft niemand schuld aan"! Reageerde Ronny boos.
"Wat nu telt is dat Sarah levend teruggevonden wordt.
We moeten de politie waarschuwen".
Ondanks de vrees dat ze niet zouden komen opdagen met dit gure stormweer.
Kwam de Policia Federal toch ter plaatse.
Een man in opzichtig uniform liep met stevige tred op Ronny af.
"Commandante Felipe Granados!" Stelde hij zichzelf voor.
"Ik ben meteen ter plaatse te komen omdat deze verdwijning zeer onrustwekkend is.
Pancho heeft al een tijdje niet meer toegeslagen.
En dat maakt het des te verontrustender.
Als hij zich een poosje koest heeft gehouden, dan gaat hij altijd veel beestachtiger te keer.
Telkens er een tussenpozen van meer dan één maand is bij het maken van een nieuw slachtoffer.
Dan wordt de ongelukkige vrouw steeds op beestachtige wijze gedood.
De laatste keer was zijn slachtoffer amper 16.
We hebben alle redenen om snel in te grijpen.
Storm of geen storm.
Mijn mannen kennen het gebied.
Pancho is taai, maar zelfs deze gure wind moet hem parten spelen.
Dat moeten we uitspelen.
Het is Sarah haar enige kans om te overleven!!"

Meteen trokken de mannen de bergen in.
Te voet.
Met sneeuwscooters.
Sommigen zelfs met langlaufski's.
En van toen men vaststelde dat de wind begon te luwen ging er ook een helikopter de lucht in.
Er werden ook speurhonden ingezet.
Die hadden een spoor.
Vonden Sarah.
Ze was buiten bewust zijn.
Maar ze ademde nog.
"Elviar el helicoptero aqui, rapido!" Weerklonk de haastige oproep over de radio.
Die kwam gelukkig snel ter plekke.
Sarah werd in aluminiumfolie gewikkeld en op een brancard gelegd.
Ze was er erg slecht aan toe.
Hadden ze haar een kwartier later gevonden, dan was ze vast al overleden.
In een rush werd Sarah naar het ziekenhuis in Ushuaïa gebracht.
Ronny werd op de hoogte gebracht en reed er meteen heen.
"Haar toestand is stabiel." Zei de dokter.
Maar ze is er nog buiten bewust zijn.
Ze heeft veel geluk gehad", besloot de dokter.
Ze werd niet verkracht.
Noch op een andere manier gemolesteerd.
Het is een mirakel hoe ze uit de klauwen van Pancho wist te ontkomen".
Dat verbaasde ook Felipe Granados toen hij ter plaatse kwam.
"Waarschuw mij meteen als de 'señorita' bij kennis is", beval hij.

Ronny waakte bij het ziekbed van Sarah.
"Ik dacht dat ik je kwijt was meisje," snikte hij.
"Lieve Sarah.
Lief nichtje.
Hoe had ik dit thuis moeten vertellen?
Dat jij er niet meer zou zijn."
Even later kwam Sarah langzaam bij bewust zijn.
"Waar ben ik?" Vroeg het meisje.
"In het ziekenhuis", zei Ronny.
"Geen angst, ik ben bij je."
"Waar is Pancho? Ik vluchtte, maar het leek of ik geschreeuw hoorde.
Maar ik liep verder, uit angst.
Was bij... Ravijn."
"Rustig maar kindje", zei Ronny.
"Hij kan je geen kwaad meer doen nu.
Hier ben je veilig".
Niet veel later kwam Felipe Granados de kamer binnen.
Sarah vertelde wat ze had meegemaakt.
Hoe ze werd ontvoerd, meegenomen diep de bergen in.
Hoe ze kon ontsnappen aan een brutale verkrachting en erger.
Ineens ging Felipe zijn GSM af.
"Discuelpa por favor" (verontschuldig me alstublieft). Zei hij.
Dan kwam hij terug.
"Sarah", zei hij.
"Felicidades señorita!" Zei hij.
Je hebt hem klein gekregen.
Gewoon door keihard tegen zijn enkel te schoppen en hem enkele klappen te verkopen.
De ravijn deed de rest.
De regio, en bij uitbreiding heel Argentinië kan opgelucht ademhalen.
PANCHO EL VIOLADOR ES MUERTE!!!"
Hij sloeg zijn arm om de schouder van Sarah die razendsnel opknapte.
De burgemeester van Ushuaïa kwam langs.
Met bloemen.
En een medaille.
Ook een cameraploeg kwam meteen binnenvallen.
Zo ging het de hele dag door.
Dan tegen de avond werd het weer rustig.

Sarah en Ronny hadden een lang gesprek die avond.
"Erg hé meisje. Dat ze u eerst moeten ontvoeren, dan redden en naar de kliniek brengen.
Eer ik eens kan klappen met mijn petekind en favoriete nichtje".
"Ge toont u niet veel in het hotel hé nonkel." Zei Sarah.
"Sorry dat ik het zo hard stel, maar.
Elvira die gedraagt zich als een tiran.
Zij en zij alleen is de baas. En zo te zien ook over u .
Nonkel." Zei Sarah ineens.
"Waarom laat gij zo over u lopen.
Die Elvira lijkt u gewoon te domineren.
Ze zit daar lol te trappen met die kok, Juan.
En wat ik nu zeg zal hard aankomen, ik weet het.
Maar een blinde kan zien dat er meer is tussen haar en Juan Cortez.
Maar het ergste van al is...
Hoe ze omgaat met Gabriel.
Elvira vernederd hem en dwingt hem apart te eten en beneden in een kruipkot te slapen.
Samen met Alfredo.
En Juan.
Die staat die jongen van 's morgens tot 's avonds uit te schelden."
Sarah keek haar nonkel aan.
Met die indringende smekende blik die hij zo kende.
Van toen ze nog klein was.
"Nonkel", zei ze.
"Gabriel gaat hier door een hel.
Die jongen kan elk moment breken.
Hij houdt zich sterker dan hij is.
Ik ben bang nonkel, dat hij op een dag.
Iets heel doms gaat doen".

Ronny schudde het hoofd.
"Ik weet het meisje.
Ik ben hier schuld aan.
Ik weet dat je me nauwelijks herkent.
Dat je je afvraagt waar die zelfverzekerde nonkel Ronny gebleven is.
Toen ik hier vijftien jaar geleden aanbelandde.
Alles begon zo mooi Sarah.
Elvira en ik maakten onze droom waar.
Ons eigen hotel.
Eindelijk zou ik de wereld laten zien wat ik geleerd had op de hotelschool in Koksijde.
Eerst de renovatiewerken.
We deden zoveel mogelijk zelf.
Met hulp van vrienden en familie van Elvira.
En ja.
Het moet gezegd.
Ook met de hulp van haar rijke vader.
Grootgrondbezitter in Patagonië.
Daar zat uiteindelijk het probleem.
Elvira komt uit een rijke maar zeer conservatieve Gaucho familie.
De Gaucho's, Argentijnse nomadische veehoeders. Te vergelijken met de Amerikaanse cowboys, zijn heel trots en gehecht aan hun onafhankelijkheid.
Er was veel overredingskracht nodig om haar vader vrede te laten nemen met het feit dat Elvira zou trouwen met iemand die geen Gaucho was.
Archibaldo Razon, Elvira's vader kreeg het zover dat het hotel en al het geld dat erin werd gestoken op naam van zijn dochter, met zijn volmacht zou staan.
Wat er infeite op neerkomt.
Als ons huwelijk ooit zou spaak lopen.
Dan sta ik op straat".

Ronny liet het hoofd hangen.
"Het botert niet meer tussen mij en Elvira, Sarah.
En ja.
Dat is zo sedert die Juan Cortez bij ons werkt.
Een oud schoolgenoot van haar.
Sindsdien is niets nog hetzelfde.
Alle dagen ruzie.
Ik doe niets goed.
Ik werk me uit de naad om dit hotel draaiende te houden.
De boekhouding, de administratie, dat soort dingen.
De lonen van het personeel.
Het komt allemaal op mijn nek.
Terwijl zei in het hotel met de pluimen gaat lopen.
Ja.
De afgelopen weken was ik afwezig.
Ik voelde me depressief ja.
Alles ging aan mij voorbij.
Ook jou ontvoering door Pancho".
Sarah sloeg haar arm om haar nonkels hals.
Keek hem aan.
Met die indringende blik die het meisje zo kenmerkte.
"Ge moet voor uzelf opkomen nonkel.
En als het misloopt.
Hey... Wij zijn er ook nog hé.
Pa zal u heus wel helpen hoor.
Ge kent hem.
Grote mond.
Beetje jaloers als hij was op uw hotel.
Op uw nieuw leven in Argentinië.
Maar hij heeft zo'n klein hartje.
Echt wel.
Ik ken mijn ouweheer!"

Dan ineens ging Ronny zijn GSM af.
Hij liep naar buiten en beantwoordde het gesprek.
Het was Elvira.
Met een huiveringwekkende mededeling!

Winter in Vuurland 6

Sarah en Beatriz liepen in hun nachtjapon naar de kamer van Manuel Torres.
De deur was nog open.
Manuel lag half versuft in bed zijn roes uit te slapen.
Zijn gezicht zat nog onder het bloed.
Hij lag bijna meer uit dan in het bed.
Zijn hoofd diep in het hoofdkussen.
Sarah nam haar GSM en begon foto's te nemen.
"Zie hem daar liggen, de perverte klootzak." Zei ze.
"Wilde hij je daarmee verkrachten", wees Beatriz naar zijn geslachtsorgaan.
"Met dat kleine ding?
Ik wed er mijn hoofd op dat Gabriel veel groter geschapen is," zei Beatriz terwijl ze naar Sarah knipoogde.
Sarah glimlachte.
"Veel groter", zei ze.
Haar ogen straalden.
Sarah was zo gelukkig met haar Gabriel.
Putte zoveel kracht uit de vastberadenheid van Beatriz.
"Gooi je slipje op bed", zei ze.
Sarah deed het.
Beatriz maakte foto's.
"Dit was deel één van mijn plan.
Morgen zullen we eens een hartelijk woordje praten met hem".
Ze gingen naar buiten, trokken de deur achter zich dicht en gingen terug naar hun kamer.

De volgende dag gingen Sarah en Beatriz gewoon werken.
"Hoe was het eergisteren met Manuel, leuke avond en vooral nacht gehad".
"Nee", zei Sarah.
"Het klikte uiteindelijk toch niet tussen ons." Loog ze haar tante voor.
Niet van zinnens om haar de ware toedracht te gaan vertellen.
"Jammer", zei Elvira.
"Zo'n mooie kans.
Waar zit Manuel trouwens? Normaal is hij altijd zo rond 10 uur beneden."
Net op dat moment kwam een echtpaar naar de receptie dat ook op de tweede verdieping logeerde.
"Señorita, we hebben klachten", zeiden ze tegen Sarah.
"De man in kamer 208 zat de hele tijd lawaai te maken, en met van alles te smijten.
Alsof hij in een vlaag van razernij verkeerde".
De onschuld zelve spelende keek Sarah in de computer.
"208, dat is de kamer van Manuel Torres, verblijft er alleen.
En is later dan normaal beneden.
Kijk meneer, mevrouw". Zei Sarah.
"We zullen hem er over aanspreken van zodra hij beneden is.
"Nos disculpamos Señor, Señora"....
Ze glimlachte heel beleefd terwijl ze haar verontschuldigingen aanbood in naam van Hotel Rosita.
De mensen namen er vrede mee.
Dan vielen de ogen van de man op het TV scherm aan de andere kant van de inkomhal.
Ook Sarah zag een kaart van Argentinië, een grote vlek die sneeuwval voorstelde over de almaar smaller wordende strook die het zuiden van het Amerikaanse continent voorstelde.
En onderaan de woorden PELIGRO! ATTENCION!
Een zware sneeuwstorm was rechtstreeks vanuit Antarctica op weg naar Vuurland en de Zuidelijkste provincie Santa Cruz.

Pas laat in de middag kwam Manuel Torres naar beneden.
Hij vroeg een lichte maaltijd, waar hij maar mondjesmaat van at.
Daarna zat hij in de lounge, dronk tegen zijn gewoonte in slechts vruchtensap en water.
Dan werd het tijd om in pauze te gaan.
Manuel liep traag naar de lift. Zijn hand tegen zijn hoofd houdend.
Hij had vast een zware kater.
Sarah liet hem dan ook veel whisky drinken.
"Sarah vienes", wenkte Beatriz.
Sarah kwam uit de balie vandaan en volgde Beatriz naar de lift.
Vlak voor de liftdeur zou sluiten glipten ze naar binnen, Sarah drukte meteen op twee.
"Hola Señor Torres como estas?" Vroegen ze beiden op sarcastische toon.
"Beetje pijn aan het hoofd zeker?" Vroeg Beatriz grijnzend.
Meteen knalde Beatriz hem tegen de muur.
Trok zijn hoofd achterover.
"Het kan geen pijn genoeg doen, pervert!" Zei ze.
Ze duwde haar GSM onder zijn neus.
Toonde de foto's die ze die nacht nam.
Vooral die van Sarah's slipje op de grond en de fles whisky tussen het hoofdkussen en het nachtkastje.
En van de vernielingen die aangericht waren.
"Met deze beelden zullen mijn nonkel en tante, alsook de politie meteen aannemen dat jij me afgelopen nacht hebt proberen te VERKRACHTEN!!!!
We kunnen ook een weinig fraaie verklaring geven waarom het er vannacht zo luidruchtig aan toe ging, waardoor veel mensen uit hun slaap werden gehouden.
En Beatriz wil wel getuigen in mijn voordeel hoor."
"Ok, ok, jullie winnen. Wat willen jullie van me?"
"Niets." Zei Sarah.
"Gewoon dat je ophoudt met zo op mij te geilen.
Ik ben je die perverte manier waarop je mij zit uit te kleden met je ogen gewoon spuugzat.
Ik een een meisje. Een vrouw.
En GEEN FUCKING LUSTOBJECT!!!!En mijn hart behoort aan Gabriel.
Ik bemin hem.
Ik adoreer hem.
En misschien beloof ik die lieve schat ooit eeuwige trouw.
En hij is helemaal geen crimineel.
Jij bent er één.
Dat heb je gisterennacht bewezen.
Maar als je verstandig bent.
En doet wat ik je vraag.
Dan blijft dat onder ons.
Afgesproken?"
Ze stak haar hand uit.
Hij drukte haar de hand.
"Afgesproken", zei hij.
Maar in zijn ogen waren pure minachting en haat te lezen.
"Mij moet je de hand niet schudden," zei Beatriz.
Ik treed enkel op als getuige.

Manuel droop af.
Sarah en Beatriz gaven elkaar een high five.
"Ik ga naar beneden nu", zei Sarah.
Haar ogen blonken.
"Je weet wel waarom hé".
Beatriz nam haar handen vast en keek haar in de ogen.
"Geniet ervan 'hermana'". Zei ze.
Sarah zag die lieve kuiltjes in Beatriz haar wangen.
Gaf haar een kus op de mond.
Dan ging ze naar beneden.
Toen de lift open ging zag ze Juan die naar zijn kamer wilde waar Elvira vast al op hem lag te wachten.
In bed, met aar duurste lingerie aan.
Die hij hitsig en half dronken van haar lichaam zou sleuren.
Om dan als een bezopen wild zwijn op haar te kruipen.
Om haar stevig te pentreren.
Sarah negeerde hem.
Ze liep de keuken door, meteen naar de keldertrap.
Ze verwachtte om Gabriel aan te treffen bij de diepvries.
Hij was er niet.
Ineens deed iemand zijn handen voor haar ogen.
"Quién es"? Hoorde ze iemand zeggen.
Ze wist wel dat het Gabriel was.
Sloeg haar arm achterover om zijn hals.
Draaide zich om en gaf Gabriel, haar lieve Gabriel een kus.
Vurig en passioneel.
Gabriel greep lekker sappig haar kontje vast.
Sarah voelde zo'n heerlijke siddering door haar lijf.
Gabriel trok haar rok omhoog.
Zijn handen gleden onder haar slipje.
"Si mi amor." Kreunde ze.
Hij trok haar slip met een ruk naar beneden en tilde haar op.
Met één en dezelfde beweging knoopte hij zijn broek los.
Voor Sarah het goed en wel besefte was hij haar al aan het penetreren.
"Oh lo qué alegria tener sexo contigo Gabriel" (Wat is het toch heerlijk om seks met jou te hebben Gabriel). Zei Sarah verrukt.
Traag ging hij heen en weer.
Zijn heerlijke flinke penis diep tussen haar benen.
Hij knoopte haar blouse los.
"Muéstrame tu cuerpo muy hermosa y delicioso" (Toon me je prachtige en heerlijke lichaam). Zei hij
Terwijl hij haar borsten streelde.
"Het is zo heerlijk om je te voelen".
Hij kuste haar opnieuw.
Sarah bewoog met haar bekken.
Sloeg haar hoofd achterover.
Terwijl ze zich vastklampte aan haar Gabriel.
"Vienes Gabriel... cogerme como un animal (Kom Gabriel... neuk me als een beest). fluisterde ze hem smekend van verlangen in het oor.
Ze liet zich zakken.
"Me entrego enteramente a tu deseo (Ik geef me helemaal over aan jou lust).
Gabriel zorgde ervoor dat ze comfortabel kon liggen op de vriezer.
En begon heerlijk hard te stoten.
Hij gaf Sarah een heerlijke beurt.
Streelde haar buik en borsten.
Sarah kreunde en smeekte.
Smeekte om meer.
Dit is waar zo zo heftig naar verlangde.
Ongeremde seks.
Zonder géne.
Zonder schaamte.

Ze gaf zich over aan Gabriel.
Gabriel genoot van de hevige brok passie die Sarah was.
Veeleisend.
Ongeremd.
Onverzadigbaar.
Hoe lief, teder en begripvol ze was in de omgang.
Door hem wat cola of water te brengen als hij aan het werk was.
Door voor hem op te komen.
En hem een troostende schouder aan te bieden.
Zo ongeremd en hevig was ze als hij seks had met haar.
Hij kwam klaar.
Weer voelde Sarah zijn heerlijke zaad.
Ditmaal stootte hij gewoon door.
Sarah was in totale extase.
Kwam ongeremd klaar.
Meerdere malen.
Multiple orgasmes zoals dat heet.
Heerlijk was dat wanneer haar lichaam zo heerlijk schokte en sidderde.
Wanneer ze het pure genot voelde van haar hoofdhaar tot de topjes van haar tenen.
Een uur later nestelde ze zich weer halfnaakt rond zijn hals.
Slaakte een diepe zacht.
"Gabriel", zei ze.
"Midden september moet ik terug naar België.
Maar weet je?
Ik zou liever hier blijven.
Bij jou.
Ja Gabriel
Dat wil ik.
Met jou door het leven gaan.
Weet je waarom?
Jij bent zo'n lieve, pure en oprechte jongen".
"Mi amor." Fluisterde hij in haar oor.
"Yo te quiero, con to mi corazon.
Pere no tengo futuro.""Zeg dat niet Gabriel." Zei ze.
"Jij hebt wel een toekomst.
Je moet gewoon geloven in jezelf.
Luister niet naar Elvira.
En zeker niet naar die Juan".
Ze streelde zijn hartstreek.
"Hieronder Gabriel.
Zit een eerlijk en puur hart."
"Denk je dat"? Vroeg Gabriel.
"Estoy Segura" (Ik weet het zeker). Zei Sarah.
Gabriel begon te huilen.
"Sarah", zei hij.
"Jij bent de eerste die zo over mij praat.
De eerste die mij zo diep weet te raken.
De eerste die ik echt kan vertrouwen.
Op wie ik echt kan bouwen".
Sarah drukte zijn hoofd tegen haar borst.
Woelde zacht door zijn lange zwarte haar.
Zoende zijn voorhoofd.
Heel teder.
Heel moederlijk.
"No llores mi cariño (huil maar niet mijn lieverd). Zei ze met zachte en moederlijke stem.
"Te ayudaré, te lo prometo" (Ik help je wel, dat beloof ik).

Zo groeiden Sarah en Gabriel nog dichter tot elkaar.
Sarah voelde zoveel warmte en liefde voor de jonge Gabriel.
Die door iedereen werd uitgespuwd en veracht.
Toen nam ze zijn geslachtsorgaan vast.
Begon hem te stimuleren.
Kuste hem.
"Por ultima vez mi amor. Cogerme mi duro y brutal!!!"Gabriel trok zijn t-shirt uit.
En haar rok die ze nog aan had naar beneden.
En begon haar opnieuw stevig te penetreren.

Na hun heerlijke vrijpartij rookten Sarah en Gabriel buiten een sigaretje.
En babbelden nog een beetje.
Sarah gaf hem goede moed.
Liet hem merken dat hij op haar kon bouwen.
"Ik beloof het je lieverd.
Ik laat je nooit in de steek.
Nooit".
"Ik weet het wel Sarah.
Ben zo blij dat ik je ken".
Gabriel doofde zijn sigaret.
Het is koud, ik ga naar binnen.
Nog wat proberen te slapen.
Tot straks Sarah." Zei hij.
"Tot straks lieve schat." Zei Sarah.
Ze gaf hem nog een zoen.
Toen hij weg was, keek Sarah naar de lucht.
Zag een dreigende wolkenmassa verschijnen vanuit de bergen in het zuiden.
Er stak ook een ijzige wind op.
Ze stak nog een sigaret op.
De zon begon te zakken, maar voor ze achter de prachtige besneeuwde bergen wegzakte  schoven de wolken er al voor.
Het werd meteen al een stuk donkerder.
Sarah rilde van de kou.
De wind begon er nu echt wel aan te trekken.
Een scherpe, koude zuidenwind.
Het begon ook te sneeuwen.
Gulzig trok Sarah aan haar sigaret en keek naar de alsmaar dreigende lucht die alsmaar donkerder werd.

Ineens...
Grepen twee sterke handen haar vast.
En tilden haar op.
Ze wilde gillen.
Maar dan voelde ze ineens iets kouds tegen haar keel.
Een mes.
"Càlatte o te corto el cuello" (Kop dicht of ik snij je keel over). Hoorde ze een diepe mannenstem zeggen.
Sarah werd bang.
De man wierp haar over zijn schouder.
Greep haar vast bij haar rug.
Hij moest groot en sterk zijn.
Met stevige tred stapte hij naar het hek.
Klom er zonder moeite over, met Sarah op zijn schouder.
Hij nam haar mee.
De bossen in.
Diep de bergen in.
Sarah was bang.
Ineens begon het te dagen;
"Oh nee." Dacht ze.
"PANCHO EL VIOLADOR!
Ik ben verloren... "

Winter in Vuurland 5

Het was laat in de voormiddag.
Sarah had de hele dag vrij.
Tot 17u30.
Ze kwam langzaam wakker.
Het deed haar deugd om eens te kunnen en mogen uitslapen.
Want de dagen in Hotel Rosita begonnen vroeg.
Kwart na zes opstaan.
Douchen, ochtendtoilet.
Dan maken dat ze tegen zevenen beneden was.
Eerst helpen met het voorbereiden van het ontbijt voor de klanten.
Tafels dekken, ontbijtbuffet klaarzetten.
Dan om half acht zelf ontbijten.
Samen met de anderen.
Dan om negen uur stipt achter de balie tot half twaalf.
En na eten van twaalf tot 15, soms 16u.
Dan na de pauze het avondservice.
Maar nu niet.
Nu genoot ze van de ochtendzon die door het raam scheen.
Buiten was het koud.
Maar ze voelde de stralen van de zon op haar huid.
Ze trok de lakens weg.
Om zo de zon op haar huid nog beter te voelen.
Ze was naakt.
Haar blonde haren warrig over haar schouders.
Haar hoofdje tussen de diepe kussens.
Ze begon met zichzelf te spelen.
Ze dacht aan Beatriz.
En de mooie momenten die ze afgelopen nacht beleefde.
En aan Gabriel.
Aan die kus van eergisteren avond.
Ze fantaseerde.
In haar fantasieën ritste hij zijn gulp open en trok hij haar slipje uit en gooide het ergens tussen de containers terwijl hij haar bleef kussen.
Ze duwde haar twee vingers diep in haar intieme plaatsje.
Kreunde zijn naam.
"Gabriel... Ooooh Gabriel".
Ze sloeg haar hoofd achterover.
Raakte in trance.
In haar fantasie beleefde ze een hitsig seksueel moment met hem.
Zo kwam ze klaar.
Ze besefte.
Ze moest niet fantaseren.
Maar handelen!!!!

Ze gleed het bed uit.
Nam een snelle douche.
Terwijl het lauwwarme water over haar lichaam stroomde.
Broedde ze op een plannetje.
Ze droogde zich af.
Ze had nog tijd zat.
Zette haar laptop aan en logde in op haar Facebook pagina.
Zag foto's van haar vrienden.
Die genoten van de zomer en het mooie weer ginds in het verre Europa.
Een jongen die een crush op haar had stuurde heel pikante foto's.
Zijn lid in erectie.
"Mijn gedachten zijn bij jou Sarah", stond er onder de foto.
"Ja, maar de mijne niet bij u wanker!"  Dacht ze bij zichzelf.
Ze chatte met een vriendin.
Vertelde dat het heel tof was daar in Vuurland.
Maar nog geen tijd had voor foto's.
Maar die zouden er zeker wel komen.
Dan werd het zo rond twaalf uur.
Sarah kleedde zich aan.
Liep naar beneden en vroeg aan Alfredo Chang of hij een bord extra kon maken voor het middagmaal.
Dat mocht.
Net op dat moment kwam Juan Cortez de keuken binnen.
"Haaa guapo", zei hij met een vettige stem.
Hij greep haar vast.
"Als je wat extra saus wil, moet je er maar komen vragen lekkertje", fluisterde hij in haar oor.
En likte er eens aan.
Daarna tilde hij haar even op.
En lachte luid en vettig.
"Nee dank je", zei Sarah.
"Teveel saus is slecht voor mijn slanke lijn".
En weg was ze.

Na het middagmaal besloot Sarah om even naar buiten te gaan.
Gabriel was nu druk bezig met de afwas.
Dus die had nu geen tijd.
Buiten was het koud.
Er stond een ijzige wind die uit het zuiden kwam.
Maar de zon scheen.
Ze liep door de tuin, met het zonneterras.
In de zomer staan hier prachtige bloemen.
Maar nu ligt er sneeuw.
Verderop zag ze de skiërs langs de hellingen naar beneden zoeven.
Ze liep langs de houten trap naar beneden.
Daar eindigde een skipiste.
En was er een apres ski hut.
De muziek kwam haar al tegemoet.
Stampende reggaeton, de populaire dansmuziek uit Zuid-Amerika, die ook in Argentinië populair is bij de jeugd.
Jonge mensen dronken er, dansten er en zochten vertier na een dagje inspanning op de piste.
Ze zag een zwoele Latina met prachtig lang zwart haar in een paars ski pak sensueel dansen.
Een knappe donkere jongen trok haar dicht tegen zich aan.
Sarah kreeg er zin van.
Ze dronk een cocktail en deinde wat mee op de muziek.
Haar zin om met Gabriel intiem te zijn werd nog groter.
Maar alleen was er geen donder aan om in die apres-ski tent te zijn.
Dus keerde ze terug naar het hotel.
Ze zag hoe Elvira de keuken in trippelde.
Ze kletste wat met Juan die wat flauwe grappen maakte.
Terwijl Alfredo groenten aan het snijden was, en Gabriel in het afwaskwartier nog steeds druk bezig was de laatste borden aan het afwassen was.
Elvira nam wat keukengerei dat vuil was en bracht het naar Gabriel.
"En zie dat het proper is, smerig stuk tuig dat ge daar staat", sneerde ze.
Ze bekeek de jongen vol misprijzen.
Haar striemende blik bezorgde hem een knauw in het hart.
"Juan, ik ga dan naar boven hé", zei ze.
Ze knipoogde naar hem.
En wierp een kushandje.
Juan toverde een vettige glimlach op zijn gezicht.
Maakte een schunnige beweging met zijn heupen.
"Señora Elvira is verdomme toch een prachtige vrouw hé.
Knap, intelligent, verzorgd.
Begrijp alleen niet wat ze ooit zag in die ruggengraatloze Europeaan.
Ze verdient zoveel beter.
En dat begint ze ook te beseffen.
Nog even.
En er komt een nieuwe baas.
"EN DAN VLIEGT DAT STUK ONGELUK DAAR AAN DE AFWAS WAAR HIJ THUISHOORT!
OP STRAAT!!  Sarah nam de lift naar boven.
Net toen ze uitstapte kwam Elvira uit het appartement.
Ze gunde Sarah geen blik.
Ze droeg een zijden kamerjas.
"Even de kamers controleren", zei ze.
"Zorg ook maar dat jullie kamer op orde is, want er zwaait wat.
Wie zelfs zijn eigen kamer niet op orde kan houden is niet waard om in een standingvol hotel als dit te werken".
Ze ging binnen in de kamer van Juan Cortez.
Sarah wist wel beter waarom ze net daar binnenging.

Tegen een uur of drie keerde Sarah terug.
Ze liep de keuken in.
Er was niemand meer.
Behalve Gabriel.
Ze hoorde het geluid van de afwasmachine.
Sarah maakte twee knoopjes van haar blouse los.
Gabriel was borden aan het schikken op het aanrecht.
Sarah sloeg haar armen om zijn middel.
Trok zijn t-shirt wat omhoog en streelde zijn half ontblote buik.
Zo onder zijn t-shirt naar zijn borstkas.
Sabbelde aan zijn oorlelletje.
"Mi amor, mi corazon". Fluisterde ze.
Gabriel draaide zich om.
Zijn ogen blonken.
Hij sloot Sarah in zijn armen.
Zo omhelsden ze elkaar.
Meteen gaf hij haar een tedere kus.
"Zullen we vrijen lieveling?" Vroeg Sarah.
"Ik brandt van verlangen nu."
Ze ging langzaam heen en weer met haar bekken.
Heel sensueel.
Haar slipje was drijfnat.
Zo groot was haar goesting.
"Waar?" Vroeg Gabriel.
"In de kelder.
Neem me op de grote vriezer, bij de deur van je slaapkamer."
Ze wachtte geen antwoord af en nam zijn hand.
Ze gingen naar beneden.

Daar knoopte Sarah haar hemd los en gooide die ergens in een hoekje.
Alsook haar BH.
Ze zette zich op de diepvriezer en spreidde haar benen.
Gabriel haalde zijn pik uit zijn broek, en trok haar rok en slip naar beneden.
"Ooh si Gabriel, tomar mi coño" (Ooh ja Gabriel, pak mijn poesje), kreunde ze zachtjes.
Ze sloeg haar armen om Gabriel zijn hals en voelde hoe hij diep in haar binnendrong.
Met krachtige stoten.
Ze klampte zich aan hem vast en kuste hem.
"Tan delicioso querida Gabriel" (Zo heerlijk lieve Gabriel). kreunde ze zacht.
Terwijl ze haar hoofd achterover sloeg.
"Niet stoppen nu lieverd. Doorgaan.
Doe maar lekker hard schat".
Ze loste haar grip.
Liet zich zakken en lag languit over de lengte van de vriezer.
Gabriel spreidde haar benen nog wat meer en ging stevig tekeer.
Hij had zijn t-shirt uitgedaan.
Nu pas zag Sarah welke prachtige tattoo's zijn gespierde lijf sierden.
Hij legde zijn handen op haar lichaam en streelde haar buik en borsten terwijl hij alsmaar harder begon te stoten.
"Tu chica maravillosa" (jij prachtmeid). Zei Gabriel.
Terwijl hij op haar ging liggen en haar vol passie in haar hals en achter haar oor kuste.
"Mi amor eterno" (mijn eeuwige liefde), fluisterde hij in haar oor.
"Su hermoso ojos azules, me hacen loco mi Sarah bonita" (Je prachtige blauwe ogen maken me gek mooie Sarah).
Het klonk zo diep.
Zo oprecht.
Sarah kreunde van puur genot.
Zette haar nagels in zijn borst.
"Verder stoten Gabriel.
Ik sta op ontploffen.
Ik wil keihard genomen worden nu".

En dat deed hij.
Hij begon opnieuw hard te stoten.
Leek wel een bronstige fokstier die niet meer te houden was.
Hij kwam klaar.
Sarah voelde een enorme lading sperma tussen haar benen stromen.
Ze sloot haar ogen.
Dit voelde zo heerlijk.
Dat warme zaad.
Van haar Gabriel.
"Sarah", fluisterde hij in haar oor.
"Tengo mas esperma para ti.
Para mi gran amor.
Yo te queiro.
A quin adoro.
Con todo mi corazon".Hij kuste haar.
Passioneel.
Terwijl hij haar tepels masseerde met zijn duimen.
En traag in haar heen en weer ging me zijn lid dat ze weer stijf voelde worden.
"Damélo cariño (Geef het me lieverd).
Laar je maar eens gaan.
Ik ben helemaal van jou".
Gabriel begon opnieuw te stoten.
Sarah kwam klaar.
Eenmaal.
Tweemaal.
Driemaal.
Ze kreunde zo heerlijk.
Met volle overgave.

Noch Sarah, noch Gabriel hadden door dat ze werden bespiedt.
Achter een hoekje stond Manuel Torres te gluren.
Hij had Sarah de keuken horen binnengaan.
Hoorde hoe ze Gabriel voorstelde om naar beneden te gaan om daar elkaar lief te hebben.
Sloop stil achter hen aan.
Zag hoe Sarah en Gabriel zich aan elkaar overgaven.
"Puta sucia", foeterde hij.
"Vuile slet".
Hij nam zijn smartphone en begon te filmen.
"Nu heb ik je in mijn macht meisje.
En heb je geen andere keuze dan met mij te doen wat je nu met die crimineel doet".
Toen hij zag dat ze voldaan waren.
Hun zinnen eindelijk geblust leken.
Ging hij terug weg.
Gabriel kwam een tweede maal klaar.
"Zet je op de vriezer Gabriel", zei ze.
Ze ging door haar knieën.
"Ik zal jou lekkere penis eens helemaal schoon likken".
Ze likte hem.
"Wat een prachtige pik", zei ze.
"Zo groot, zo mannelijk.
Ze zoog eraan.
"Ik weet zeker Gabriel.
Dat je nog kan.
Dat je nog kan geven waar ik zo hard naar verlang.
Je heerlijke warme zaad.
Ze likte zo heerlijk.
Tot hij terug helemaal stijf was.
"Llévame a lo perrito" (neem me op zijn hondjes), smeekte ze.
Dat deed hij.
Tot haar grote geluk.

Zo vreeën Sarah en Gabriel zeker anderhalf uur lang.
Voor ze hun kleren terug aandeden nam Sarah hem nog eens vast.
Kuste hem.
"Eres un gran amante Gabriel" (je bent een heerlijke minnaar Gabriel). Zei Sarah.
Mijn lichaam trilt er nog van, van die heerlijke passie die je me gaf.
"Te quiero Sarah", Zei Gabriel.
"Amor eternal, tu y mi" (eeuwige liefde, jij en ik). Zei Gabriel vol emotie."Tuurlijk lieverd", reageerde Sarah.
Ze huilde stilletjes.
Zo'n heftige emoties.
Zo'n hevig oplaaiende passie.
Voelde ze nog eerder voor een jongen.
Het gaf haar kracht.
Moed.
Goesting in het leven.

Sarah ging naar haar kamer.
Snel douchen.
Zich fatsoeneren.
Daarna naar beneden.
Weer die pittige drukte in de zaal.
Daarna dronk ze nog een glaasje met haar collega's.
Beatriz was al naar boven.
Ze voelde zich niet lekker.
"Ik kom zo meteen", zei Sarah.
Na een glaasje en een babbeltje liep ze naar de lift.
Manuel Torres liep achter haar.
"Daar heb je hem weer, gigolo van het jaar nul". Dacht ze.
De lift ging open.
Ze stapte in.
Hij ook.
Drukte op knop nummer 2.
Daarna trok hij aan haar haren.
Duwde haar tegen de muur.
"Buenos noches, puta sucio"... grijnsde hij.
De deur ging dicht, de lift zette zich in beweging.
Hij trok haar slip wat omlaag.
"Je staat een beetje hitsig heb ik gezien.
Hé, vieze slet.
Wat heeft dat criminele afwassertje dat ik niet heb?
Zeg me dat eens?
Heb je mij nu echt afgewezen voor dat onbenul?
Hé?"
Hij trok aan haar haren.
"Dwaas wijf.
Wat ben jij een dwaas wijf.
Om je tijd te verspillen aan die losgeslagen misdadiger.
Jij bent al net zo dwaas als je oom.
Die neemt dat in dienst.
Jij spreid je benen voor hem.
Verstandige mensen werken zich op.
Jij haalt jezelf naar beneden".

Sarah voelde hoe hij haar rok optilde en zijn stijve penis tegen haar rok aanschurkte.
"Laat me los, pervert". gebood ze.
Toen haalde hij zijn smartphone boven.
Hield die voor haar neus en speelde het filmpje af.
"Godverdomme", zei ze.
"Smeerlap".
"Laten we gewoon naar mijn kamer gaan Sarah", zei hij.
"Anders zou je wel eens in heel nauwe schoentjes kunnen terecht komen".
Sarah voelde de grond onder haar voeten wegzakken.
Ze besefte dat hij het meende.
Ze trok haar slip op, en ging gedwee mee met Manuel naar zijn kamer.
Hij sloot de deur.
"Mooi zo", zei hij.
"Kleed je uit".
Sarah ademde oppervlakkig en snel.
Ze voelde haar hart bonzen.
"Je wil toch niet dat Elvira dit ziet.
Relaties tussen personeelsleden zijn verboden, dat weet je toch.
En als je hier buiten vliegt.
En naar huis moet.
Hoe ga je dat thuis uitleggen.
Kom, waar wacht je op".
Sarah deed haar gilet uit, knoopte haar blouse los.
"Muy bonita", zei hij.
"Una cuerpo mervelliosa.
En dat geef je te grabbel aan dat stuk crimineel.
Domme Sarah.
Je hebt een kans uit de duizend.
Om aan de zijde te staan van een man met stijl, intellect en invloed.
Maar je ligt liever te rampetampen met een dief en een geweldenaar".
Hij sloeg haar in het gezicht.
"Wat moet ik daarvan denken?
Je hebt me in mijn eer gekrenkt Sarah.
Daarom beperk ik je keuzevrijheid.
Nu moet je wel voor mij kiezen.
Wil je niet bij je familie gekend staan als een ordinaire slet die met schorem licht te neuken op een diepvriezer".

Hij dwong haar op haar knieën.
"Ik denk wel dat je weet wat je te doen staat hé Sarah Albrecht".
Met bevende handen ritste ze zijn gulp open.
"Goed zo, Sarah". Prees hij haar.
"Creo que seràs una buena esposa Sarah.
Y un buena madre para mi hijo" (Ik geloof dat je een goede echtgenote zult zijn Sarah. En een goede moeder voor mijn zoon)

Sarah keek hem aan.
"Je bent gek". Zei hij.
"por que?
Je hebt de goede leeftijd.
Als vrouw kan je maar beter zo jong mogelijk aan kinderen beginnen.
Ik wil er veel Sarah.
Om ons ras verder te zetten.
Om te vermijden dat er binnen hier en honderd jaar alleen maar 'negros' en andere 'inferieuren' rondlopen.
Ik kan me erbij neerleggen en zeggen van, "ach. Als die meiden liever met gangsters naar bed gaan omdat ze knap zijn, of een dikke pik hebben. Dan doen ze dat maar".
Maar zo ben ik niet Sarah.
Jij bent te mooi en te edel om toe te kijken hoe je je in je ongeluk en het verderf stort.
Hij trok zijn hemd uit en sleurde Sarah bij haar haren en gooide haar op het bed.
Kroop op haar en keek haar strak in de ogen.
"Je bent nu van mij Sarah.
Je lichaam en je geest horen mij toe.
Tot aan de dood.
Hoor je me Sarah.
Je zal me gehoorzamen.
Je zal me je lichaam schenken.
Je houdt meteen op met de pil te nemen.
Zodat ik je snel zwanger kan maken".
Sarah voelde hoe hij haar vagina beroerde.
Kon de walging nauwelijks onderdrukken.
Tranen rolden over haar wangen.
Hij zag het.
Lachte demonisch.
"Ik heb mijn zinnen op jou gezet.
En Manuel Torres krijgt altijd zijn zin".
Hij streelde haar lichaam.
Betaste haar borsten.
Terwijl hij demonisch bleef lachen.

"Weet je Sarah.
Al dat romantische gedoe over liefde.
Ik vind dat onzin.
Een man moet zijn macht uitoefenen over een vrouw.
Haar domineren.
Van af het begin, vanaf hij zijn zinnen op haar heeft gezet.
Duidelijk maken wat hij van haar wil.
Haar in zijn nette strikken.
Dan haar binden, met de ring.
Dan haar bezwangeren.
Zijn zaad in haar achterlaten".
Hij greep haar bij de keel.
"Separa las piernas" (Open je benen). Gebood hij.
Sarah kon amper adem halen.
"Noooo, por favor... Nooooo"!!!! Smeekte ze.
Ze verzette zich.
Hij sloeg haar.
Keihard in haar gezicht.
"Onwillige slet!!!" Riep hij.
"Ik zal je leren gehoorzamen!"
Toen plantte Sarah haar vuist recht in zijn gezicht.
Hij schreeuwde het uit van de pijn.
Sarah raakte buiten zinnen.
Sloeg hem keihard op het hoofd.
Sprong uit bed en nam zijn smartphone.
En sloeg hem aan stukken op de grond.
Daarna ook zijn laptop.
Nam de whiskyfles die op het nachtkastje stond, trok Manuel bij zijn haren.
Dan kneep ze zijn neus dicht en begon de whisky in zijn mond te gieten.
"Zuipt klootzak!" Riep ze.
"Dat ge godverdomme zo ziek zijt als een hond.
Misschien dat ge dan uw manieren gaat leren houden... SMERIGE PERVERT!!!"
Dan was ze weg.
Iedereen zou denken dat hij van zattigheid zijn computer en GSM vernielde.

Beatriz werd wakker.
Zag een naakte Sarah ontredderd de kamer binnen strompelen.
Sarah liet haar kleren die ze bijéén raapte op de grond vallen en liet zich vallen in de armen van Beatriz die meteen uit bed sprong en naar haar toeliep.
"Hé Sarah que pasa"? Vroeg ze.
"Manuel", zei ze.
"Hij wilde me chanteren.
Verkrachten.
Die vent is gek... " Snikte ze.
De veer brak.
Sarah begon te huilen.
Met diepe snikken.
Beatriz troostte haar.
Gaf haar een warme knuffel.
Maar tegelijk voelde ze de woede opborrelen.
"Cerdo Pervetido" (pervert zwijn), foeterde ze.
"Wat heeft hij met je gedaan"? Vroeg ze.
Met horten en stoten deed Sarah haar verhaal.
"Wat"? Zei Beatriz.
"Dat gaan we zo niet laten. Doe je nachtpon aan, en neem je slipje....
IK HEB EEN PLAN!!!

Winter in Vuurland 4

De volgende dag zat Sarah weer aan de receptie.
Ze hoorde tumult.
Het kwam van achter het bureau achter de receptie.
Daar waren Ronny en Elvira aan het ruzieën.
"Je moet dat rotjoch buiten smijten zeg ik je"!! Schreeuwde Elvira.
"Dan moet hij terug naar de gevangenis, en dat wil ik hem niet aandoen.
Hij is nu net op de goeie weg,"
"Jaja, tot op een dag dat hij met geld van de kassa gaat lopen.
Wat ga je dan zeggen?
"Oh had ik dat maar geweten".
Naïeveling".
Elvira trippelde op haar hoge hakken de receptie in.
"Sarah je was twee minuten te laat beneden.
7 uur geen minuut later. Ik ga het niet blijven dulden.
Ik eis stiptheid,  ook van personeel dat familie is, me entiendes? (heb je me begrepen)?"
"Jazeker... Euh señora".
Elvira keek Sarah met een striemende blik aan.
Het beviel Sarah niet.
Hoe warm en sympathiek Nonkel Ronny was.
Die zijn nichtje met open armen ontving en wegwijs maakte.
Elvira, zijn echtgenote was koel en streng, op het onmenselijke af.
Ze hield iedereen met haar starre arendsblik minutieus in de gaten.
En stond op vinkenslag om eenieder die zelfs het kleinste foutje maakte een uitbrander te geven.

Sarah baalde.
Ze vond het in Hotel Rosita ineens een heel stuk minder aangenaam.
De sfeer was er erg onderkoeld.
Iedereen liep er op de toppen van zijn tenen.
In de keuken voor de grillen van Juan.
In de zaal alsook de kamermeisjes voor de nukken van Elvira.
's Middags had ze het er tijdens de pauze over met Beatriz.
"Elvira", zei ze. "Die is niet gewoon streng.
Die is harteloos.
Regels zijn voor haar belangrijker dan mensen.
Iedereen loopt op de toppen van zijn tenen.
En het ergste is.
Die dronkaard van een Juan laat ze gewoon zijn gang gaan.
Die loopt te zuipen en gaat als een wildeman tekeer gaat tegen die arme Gabriel.
Vanmorgen hoorde ik haar tekeer gaan tegen Ronny.
Ze wil Gabriel buiten...
Waarom?
Die jongen heeft het zo moeilijk.
Hij vecht, hij zet door.
Maar diep van binnen gaat hij kapot.
Hij kan elk moment breken.
Gewoon breken".
Sarah huilde zacht.
Beatriz sloot haar in haar armen.
Woelde zacht door haar blonde haar.
"Wees eens eerlijk", zei ze.
"Je voelt veel voor Gabriel hé.
Meer dan alleen maar vriendschap of mededogen".

"Gisterenavond toen ik een sigaret rookte.
Kwam hij met de vuilniszakken.
Toen heb ik met hem gepraat.
Een diep gesprek.
Dat zo goed voelde.
Ik gaf hem een knuffel.
Zei wat ik voor hem voelde.
Spontaan.
Het kwam recht uit mijn hart.
En met heel mijn hart.
Begon ik hem te kussen.
Hij beantwoordde mijn kussen.
Ook met heel zijn hart.
Ach.
Gabriel".
"Sarah", zei Beatriz.
"Je hebt een goed hart.
Gabriel ook.
Jullie verdienen elkaar.
Geloof me.
Geef die jongen liefde.
Geef het hem".

Beatriz gaf Sarah een lange lieve knuffel.
Streelde zacht haar blonde haren.
Drukte haar dicht tegen zich aan.
Sarah genoot ervan.
Wreef zacht over Beatriz haar rug.
Ineens keek Beatriz haar in de ogen: "Sarah" zei ze, "ik wil je iets vertellen.
Maar je moet het voor jezelf houden.
Alleen Simon, de barman en ikzelf weten ervan.
Elvira en Juan... Ze hebben een verhouding".
"Wat? Zei Sarah?
Hier?
Zomaar onder Nonkel Ronny zijn neus"?
"Ja", zei Beatriz.
Juan en Elvira zijn studiegenoten
Ze studeerden beiden aan de hotelschool in Buenos Aires.
En daar waren ze blijkbaar meer dan studiegenoten.
In bijzijn van Ronaldo, zo noemen we je nonkel altijd, hielden ze zich in.
Maar eens hij naar boven was, of zich terugtrok op het bureau om zijn boekhouding te doen.
Dan kon de pret niet op.
Gibberen, giechelen, grappen maken.
Voor Juan er was, was Elvira nog te genieten.
Ze was een goede en begripvolle bazin.
Ze werkte mee, onthaalde de klanten, stond achter de receptie.
Toonde zich de perfecte gastvrouw.
Nu drinkt ze zelf ook meer dan goed voor haar is.
Vernederd ze je nonkel, zelfs waar anderen bij zijn.
Ze werd van de ene dag op de andere zo bazig en onhandelbaar".

Sarah aanhoorde het.
Het begon haar steeds meer te dagen.
Ze kende Nonkel Ronny als een goedlachse en immer hartelijke man die graag onder de mensen kwam, en die geen minuut kon zwijgen.
Als hij naar België kwam bleef hij altijd bij haar ouders logeren.
Als kind keek ze zo hard uit naar de komst van Nonkel Ronny die ook haar peter was.
Hier in Hotel Rosita zag ze een sombere man die zich al op zijn appartement terugtrok terwijl het avondservice nog aan de gang was.
Hij stapte met trage tred en sprak weinig.
Het verontrustte haar.
Heel erg zelfs.
Maar wat moest ze doen?
Praten?
Maar hoe moest ze daaraan beginnen?
Ze wist het niet.
"Wacht gewoon het goede moment af", zei Beatriz.
Die woorden gaven Sarah wat innerlijke rust.

Het werd tijd om naar beneden te gaan en aan de avonddienst te beginnen.
Sarah begaf zich naar de zaal.
Ze passeerde langs de lounge, daar zat Manuel Torres aan een tafel de krant te lezen.
Hij nipte van zijn whisky.
Toen draaide hij zijn hoofd.
Hij zag Sarah.
Keek haar aan met zijn indringende grijsgroene ogen.
Een grimmige grijns op zijn gezicht.
Hij likte zijn bovenlip af.
Keek Sarah aan alsof hij haar met zijn ogen zat uit te kleden.
Sarah voelde diep vanbinnen een withete woede.
Toen hij aan tafel zat was het weer Sarah die hem bediende.
Weer keek hij haar aan met die grijns op zijn gezicht.
"Gracias", zei hij toen Sarah het bord met het hoofdgerecht op zijn tafel zette en wat wijn bijschonk.
Toen ze na het werk langs de bar liep zag ze dat Elvira bij hem zat aan de dichtste tafel bij de deur.
Ze wenkte naar Sarah. "Sarah venir aqui", zei ze.
Sarah zuchtte.
Maar draaide zich toch om en liep de bar in.
"Deze heer wil jou iets te drinken aanbieden Sarah.
Zet je even naast hem in de zetel meisje".
Ze glimlachte.
Een koude, valse glimlach.
Nu viel het Sarah pas echt op wat een koude, valse vrouw Elvira was.
Die hartelijke glimlach waarmee ze Sarah rondleidde ervaarde ze ineens niet meer als 'hartelijk'.
"Lieve Sarah, je hebt deze goede man zijn hart gestolen meisje.
U weet dat Manuel Torres niet zomaar de eerste de beste is.
Veel vrouwen zouden graag in jou plaats willen zijn.
Ik zou deze kans niet laten schieten Sarah.
Normaal verbied ik geflirt tussen personeel en cliënten.
Maar hiervoor maak ik graag een uitzondering.
En nee, niet omdat je familie bent.
Een jong meisje die zo'n mooi toekomstperspectief heeft zoals jij nu.
Daar maak ik graag een uitzondering voor.
En morgen moet je maar 's avonds de zaal doen, overdag ben je vrij.
Ik zal de receptie wel voor mij nemen
Oh Sarah", fluisterde ze in haar oor.
"Wees niet te preuts meisje, je beste troeven zitten onder deze werkkleding".
"Nou dat had ze dan maar gedacht", dacht Sarah.
"Dat ik met die klier in bed zou duiken voor de schone schijn en de trots van de familie".

Sarah ging zitten, tegen haar zin.
Manuel vulde haar glas nog wat bij.
"Nee", dacht ze.
"Jij gaat me niet dronken voeren".
"Vertel eens Sarah, wat studeer je? Welke richting?"
"Vertaler-tolk," antwoordde ze.
"Spaans en Duits".
Ineens was Manuel één en al oor.
"Muy interessante", zei hij.
Je zou een goede professionele hulp kunnen zijn.
Ik zou graag mijn boeken in andere talen vertaald zien.
Er zijn al Engelse vertalingen, en ze zijn nu bezig met het vertalen naar het Frans.
Maar Nederlandse en vooral Duitse vertalingen lijken me zeer interessant".
"Dat kan ik begrijpen," zei Sarah.
"Su Castellano es buena Sarah,"  zei hij op vleierige toon.
"Ik moet nog veel leren", zei Sarah.
"Nonono!!!" Reageerde Manuel.
"Je woordenschat, je uitspraak, je taalbeheersing.
Ik ken expats die jaren in Madrid wonen.
En wiens 'Castilliaans' nog altijd huilen met de pet op is.
En dan spreek ik van academici hé.
Voor wat het begrip academicus nog waard is tegenwoordig.
Ik ken proleten die meer boeken lezen dan het zootje imbéciles dat ze tegenwoordig intellectuelen noemen.
Lees jij veel boeken Sarah?"
"Ja, en voor mijn studies ook veel Spaanse.
Om de taal onder de knie te krijgen.
Daarom ben ik ook hier.
Nu valt het me op hoeveel ik nog moet leren. Hoeveel woorden ik nog niet ken."
Manuel glimlachte.
"Sarah, Sarah, querida Sarah", zei Manuel.
Zijn ogen blonken.
Hij glimlachte.
Het leek een warme en oprechte glimlach.
Toch was Sarah op haar hoede.
Bleef de man haar angst inboezemen.
"Hermosa flor de una mujer (mooie bloem van een vrouw).
Laat me eerlijk zijn.
Het verheugde me dat onze reis dezelfde bestemming had.
Ik begrijp, die eerste keer.
Dat je bang was.
Je bouwde een muur om je heen.
Ik hoop dat je beseft.
Dat dit niet nodig was."

Hij sloeg zijn arm om haar schouder.
Trok haar dichter.
Sarah zag dat Elvira van achter de bar haar in de gaten hield.
Hij nam haar hand.
Legde die op zijn hartstreek.
"Pueden sentir mi corazon latiendo Sarah (Voel je mijn hart kloppen Sarah)?
Onrustig en onregelmatig.
Telkens als ik je zie.
Je bent nooit uit mijn gedachten Sarah.
Ik heb je in mijn hart gesloten.
Ik wil je al mijn liefde geven.
Sarah.
Sarah Albrecht.
Schenk vannacht je lichaam aan mij.
Geef je over aan mijn liefde en passie.
En ik zorg ervoor dat het je voor de wind gaat in het leven".
Toen Manuel dit zei gleden zijn handen onder haar blouse.
"Quiero sentir tu cuerpo Sarah (Ik wil je lichaam voelen Sarah)." Zei hij terwijl hij haar BH met zijn grijpgrage vingers naar beneden trok.
Hij had niet door dat Sarah stiekem wat ijsblokjes uit de ijsemmer nam.
Meer nog.
Ze deed alsof ze het spelletje meespeelde.
Elvira had de bar inmiddels verlaten.
Sarah ritste traag zijn broek open.
"Traviesa guapa", zei hij.
Drukte zijn lippen tegen de hare.
"Laat ons naar boven gaan, dan zal ik jou eens heerlijk verwennen de hele nacht lang"

Toen voelde Manuel ineens hoe het ijzig koud werd ter hoogte van zijn kruis.
"Hier geile pervert!!!" Zei Sarah met boosheid in haar stem.
"Beetje afkoeling heb je wel nodig!
Of dacht je echt dat ik al na een eerste gesprek met een wildvreemde pervert naar bed ga?"
Ze stond recht en verliet de bar.
Ze liep naar de lift en begaf zich naar de 5de verdieping.
Boos stormde ze de kamer in.
"Heb je nu van je leven?" Zei ze tegen Beatriz die op bed TV lag te kijken.
"Hola mi hermana", suste Beatriz. "Tranquillo un poco por favor (blijf rustig alstublieft).
Wat is er gebeurd?"
Sarah knoopte haar blouse los en gooide die in een hoek van de kamer.
Ook haar BH gooide ze van zich af.
"Elvira heeft het in haar kop gekregen om mij aan die klier van een Manuel Torres te koppelen.
Ze stond erop dat ik met hem een glas wijn te drinken.
En ja hoor, hij begon me al te bepotelen die pervert.
Maar ik heb wat ijsblokjes in zijn broek gedeponeerd, zodat hij wat kon afkoelen."
Beatriz moest erom lachen.
"Vindt je dat grappig of wat"?
"Dat van die ijsblokjes?
Dat vind ik heel grappig mi hermana."Toen moest ook Sarah erom lachen.
Ze viel op bed, Beatriz sloeg haar arm om Sarah.
Samen giechelden ze nog wat verder.
"Ik ga me eerst douchen", zei ze.
Ik stink naar het zweet en de vettige vingers van Manuel geven me een vuil gevoel."
Beatriz keek haar aan.
"Moet ik je rug wassen zusje?" Vroeg ze terwijl ze Sarah's slip uittrok.
"Dat mag je doen, dat zal me misschien wat ontspannen".

Samen kropen beide meisjes in de douchecel.
Beatriz sloot de deur en nam de douchekop.
"Ik zal de temperatuur even regelen", zei ze.
Sarah voelde de koude waterstroom langs haar benen.
Die langzaam lauwer werd.
"Spreid je benen zusje", gebood Beatriz.
Ze richtte de waterstraal op Sarah's intieme delen.
"Denk aan Gabriel", fluisterde ze zacht in Sarah's oor.
"Denk aan die heerlijke kus van gisterenavond.
Denk aan zijn de zoete liefde die hij voor je voelt.
Want dat voelt hij.
Heb daarstraks met hem een sigaretje gerookt.
Hij denkt aan jou Sarah.
Kan hem geen ongelijk geven.
Je bent zo mooi Sarah."
"Heb jij nooit iets gevoeld voor Gabriel?" Vroeg Sarah.
"Het klikt toch best tussen jullie."
Beatriz liet de sproeier zakken.
Zuchtte diep.
"Sarah", zei ze.
"Soy lesbiana... "
Ze boog verlegen het hoofd.
Alsof ze zich daarvoor heel diep schaamde.
Sarah sloeg haar handen om Beatriz haar hals.
"Hey zus", zei ze.
"Dat is toch geen schande meer".
"Bij jullie in Europa niet nee.
Maar op het platteland waar ik ben opgegroeid.
Daar ben je beter een dief dan een homoseksueel.
Een meisje die bij mij op school zat.
Kwam op een dag niet meer.
Later hoorde ik.
Dat haar vader erachter kwam dat ze een verhouding had met een ander meisje.
Hij heeft haar... DOODGESCHOTEN!
Richtte zijn jachtgeweer op haar.
En schoot een lading hagel door haar borstkas.
En begroef haar in de Pampas, ver van de bewoonde wereld.
Hij werd opgesloten, maar kwam na enkele jaren terug vrij.
In het dorp werd hij onthaald als een held.
Carmen werd gewoon een een naamloos graf aan de rand van het kerkhof begraven.
Kreeg zelfs geen kerkelijke begrafenis.
Daarom ben ik weggelopen.
Ook hier hou ik mijn geaardheid verborgen.
Omdat mensen hier in Vuurland ook heel conservatief zijn.
Ooit... Wil ik naar Buenos Aires gaan wonen.
Waar de mensen veel opener zijn.
En daar dan de liefde van mijn leven vinden."

Sarah gaf Beatriz een tedere knuffel
Nadat ze de douchekop aan de haak had gehangen zodat ze de warme waterstraal zouden voelen in die koude badkamer.
Zacht streelde Sarah haar rug.
"Wilde je daarom mijn rug wassen Beatriz?
Om samen met mij in de douche te zijn?"
"Si", zei ze.
"Jij bent zo knap."
"Jij ook", zei Sarah.
"Je hebt zo'n mooie volle borsten."
Sarah raakte haar borsten aan.
Streelde ze zacht.
Ze koesterde diepe bi gevoelens.
Fantaseerde er stiekem van hoe het zou zijn om met een vrouw of meisje te vrijen?
Beatriz nam de douchekop weer vast.
En richtte de waterstraal weer op Sarah's intieme delen.
Draaide aan de kraan, zodat het water ietsje kouder werd.
"Zal ik je klaar vingeren Sarah?" Vroeg Beatriz fluisterend in haar oor.
"Si." Zei Sarah.
Zacht gleden de vingers van Beatriz tussen Sarah haar benen.
Terwijl ze het meisje begon te kussen.
Sarah drukte haar dicht tegen haar aan.

Twee meisjes vonden elkaar.
Verkenden elkaar.
Een heel intiem moment dat hen dichter bij elkaar bracht.
Samen lagen ze achteraf nog na te genieten in bed.
"Je was heerlijk", zei Beatriz.
"Je deed me genieten.
Fijne meid.
Echt waar.
Bedankt Sarah.
Bedankt dat ik mezelf mag zijn.
Dat je me aanvaard zoals ik ben.
Nogmaals.
Het was fijn.
Maar bewaar je liefde en je lichaam voor Gabriel.
Die jongen smacht naar liefde".
"En jij niet dan"? Vroeg Sarah.
"Ach", ze Beatriz.
"Wat er zonet was, tussen ons.
Was leuk.
Beetje fun.
Moet kunnen toch?
Maar meer wil ik echt niet.
Ik hou de echte passie voor de ware.
Die ik in Buenos Aires hoop te vinden".
"Ik hoop het voor jou ook zusje", fluisterde Sarah teder in Beatriz haar oor.
Beide meisjes gaven elkaar nog een knuffel.
En een lange zoen.
Om dan in elkaars armen in slaap te vallen.

Winter in Vuurland 3

De volgende ochtend werd pas goed duidelijk hoe hard en hoeveel het de afgelopen dag en nacht wel had gesneeuwd.
Rondom het hotel lag zeker een meter sneeuw.
Toen Sarah het gordijn open schoof zag ze in het schemerdonker een jongen die naarstig in de weer was met een grote sneeuwschop.
Beatriz stond achter haar.
"Amai het heeft gewoon de hele nacht doorgesneeuwd," zei ze.0
"Buenos Dias", zei Beatriz met een glimlach.
En kwam naast haar staan.
"Mooi hé", zei ze.
"Indrukwekkend", zei Sarah.
"Maar wie is die jongen die beneden staat sneeuw te ruimen?" Vroeg ze.
"Dat is Gabriel, die doet hier de afwas en allerhande klusjes," zei Beatriz.
Ze keek Sarah aan.
"Ronny heeft hem aangenomen, zeer tegen de zin van Elvira.
Eén of andere ambtenaar wist hem te overtuigen om Gabriel aan te nemen, in ruil voor vergunningen en dat soort shit.
Gabriel heeft in de jeugdgevangenis gezeten.
Voor best wel zware feiten.
Inbraken, diefstal met geweld, slagen en verwondingen.
Geen lieverdje.
Hij valt ook enorm op met de tatoeages op zijn armen, handen en in zijn nek.
En de traan onderaan zijn oog.
Daarom wil Elvira dat hij niet samen met ons eet, noch dat hij zich in de zaal of andere plaatsen waar de klanten komen vertoont".
Sarah knikte.
Ze begreep.
"Maar Gabriel wil echt wel verbeteren hoor.
Hij heeft een heel goede inborst.
Ach het is zo'n schat van een jongen, echt waar Sarah".
"Ik geloof je wel hoor," zei Sarah.

Beide meisjes maakten zich klaar.
Ze hadden een drukke dag voor de boeg.
Na het ontbijt liet Elvira Sarah inwerken in de receptie.
Ze legde alles uit hoe alles werkte, hoe ze de gasten moest registreren in de computer, welke kamer wie moest krijgen en dat soort dingen.
Sarah leerde snel, tot Elvira's grote tevredenheid.
Maar Sarah kreeg ook meteen haar vuurdoop.
Veel gasten die door de sneeuwstorm gestrand waren, kwamen nu aan in het hotel.
Sarah onthaalde hen met de glimlach en maakte hen wegwijs.
's Avonds moest ze dan weer meehelpen in de zaal.
Yves, de Franse ober had zijn zinnen op haar gezet. Liep de hele tijd naar haar te lonken, dit tot groot ongenoegen van Sarah.
"He ma belle, tu veux boire quelque chose apres le travail"? Vroeg hij in het Frans terwijl ze een ijsemmer met water en ijs vulde achter de bar.
"Non merci", reageerde Sarah koel en liep met de ijsemmer waarin ze een grote fles champagne had gelegd naar de klanten die erom vroegen.
Ze zag hoe Yves naar haar keek met een zelfgenoegzame grijns.
"Fuck", dacht ze bij zichzelf.
"Nog zo'n zelfingenomen klier die denkt dat hij mij kan krijgen.
Wat zien al die strekenventen toch in mij?"
Beatriz had het druk, dus nam Sarah enkele van haar tafels over.
Eén van die tafels was deze van Manuel Torres.
Hij glimlachte toen Sarah zijn maaltijd op tafel zette.
"Wat een verademing", zei Manuel.
"Om bedient te worden door een ravissante verschijning zoals jij.
Mooie blauwe ogen, lief snoetje".
"Ja we weten het al dat je een crush op me hebt", reageerde Sarah.
"Nononooo!!!" Zei Manuel.
"Je begrijpt me verkeerd."
Hij wees naar Beatriz.
"Bezie haar eens.
La Gorda (de dikke)".
Hij sprak het met diepe walging uit.
"moddervet, pokdalig puistengezicht, geen enkele présence.
Zeg nu zelf.
Zo'n wicht zou hier toch niet mogen rondlopen in het restaurant van een klassehotel als dit.
En die andere kelners zijn ook al niet veel beter.
Die Pedro, zie hem lopen.
Afhangende schouders, heft zijn voeten nauwelijks op.
Die had ik destijds in het leger eens onder mijn gezag willen hebben... Ooh dat kereltje ging nogal janken.
Of die Yves, die Franse snoeshaan.
Zie hem snuiven, die zit vast aan de coke.
Ik had allang zijn kamer boven eens doorzocht.
Dat wil je toch niet onder je dak? Een junkie.
Maar de ergste is La Gorda.
Wat een gedrocht is dat toch.
Zoiets jaagt de klanten weg
Een meisje zoals jij, die zou de klanten moeten onthalen.
Dat stelt de mensen op hun gemak, echt waar".
"Ik heb geen tijd", zei Sarah kordaat. Er is nog veel werk."

Het avondservice was in volle gang.
Sarah bracht een stapel lege borden naar de afwaskeuken.
Daar was Gabriel bezig de borden te sorteren in de bakken om deze dan in de afwasmachine te schuiven.
Wat verder stond Juan Cortez aan zijn fornuis.
Sarah zag hem loeren, met een geile blik in zijn ogen.
Ook hij kon zijn ogen niet afhouden van het knappe blonde Vlaamse meisje.
"Sarah esta una chica muy guapa, hé Alfredo?" Zei hij tegen zijn hulpkok Alfredo.
Die knikte en giechelde wat.
"Met haar wil ik wel eens... je weet wel?" hoorde hij hem iets stiller tegen Alfredo zeggen.
Ze schikte de borden vliegensvlug, en deponeerde het bestek in de emmer.
"Lukt het een beetje Gabriel"? Vroeg Sarah.
De jongen glimlachte ietwat verlegen.
En begon te blozen.
"Se echucharà" (dat gaat wel hoor). Zei Gabriel.
Maar het zweet liep van zijn voorhoofd.
"Moet ik wat te drinken voor je halen", zei Sarah enigszins begripvol.
"Ik heb hier nog een fles Cola staan", zei hij.
Hij toonde een fles Cola  die in een hoekje stond.
"Die is warm, ik haal een andere, frisse Cola is veel lekkerder".
Sarah kwam terug met een fles Cola uit de frigo.
"Gracias", zei hij.
Onder het ruige uiterlijk van een veroordeelde jeugddelinquent schuilde een verlegen jongen met twinkelende pretogen die de aandacht van de begripvolle Sarah wel prettig vond.
Het was haar niet ontgaan dat Juan Cortez de jongen regelmatig afblafte.
Ze liet niets merken, deponeerde gewoon de borden en liep dan terug naar de zaal.
Vooral omdat het erg druk was die avond.
Maar het vrat aan haar om te zien hoe de arme Gabriel werd uitgescholden en vernederd door Juan.
"Pereza, criminal, ladron, cerdo apestoso, mono retrasado (wat zoveel betekende als luiaard, crimineel, dief, stinkend zwijn, achterlijke aap). Dat waren nog maar een paar van de scheldwoorden die Juan naar zijn hoofd slingerde

Die nacht had ze het erover met Beatriz als ze uitgeteld in bed lagen.
"Ach", zei Beatriz.
"Iedereen zit op die jongen zijn kap.
Weet je.
Hij heeft geen andere keuze.
Hij is vrij, maar op voorwaarde.
Eén van die voorwaarden is dat hij een job heeft en die moet zien te houden.
Als hij volgend jaar voor de opvolgingscommissie moet komen en hij kan niet aantonen dat hij een vaste job heeft.
Dan moet hij terug naar de gevangenis om de rest van zijn straf uit te zitten.
En de gevangenissen hier zijn geen pretje.
Sarah begreep dit alles.
Maar kon het niet vatten.
Van al die dingen die ze hier ervaren mocht in deze heel bevreemdende omgeving.
Een hotel in een afgelegen ski oord in Vuurland, waar het hartje winter is wanneer wij Europeanen van de zomerzon genieten.
Was dit wel het gene dat Sarah het meest aangreep.
Sarah Albrecht is een heel empathisch meisje met een hart voor haar medemensen.
En ze kan echt niet tegen onrecht.

De volgende dag zocht ze Gabriel dan ook regelmatig op.
Als hij de schotels aan het wassen was.
Of wanneer hij tussen het in de container gooien van de vuilnisbakken door een sigaretje rookte.
Dan rookte zij er eentje mee.
En bood de jongen één van haar sigaretten aan.
Zo raakten ze aan de praat.
Gabriel sprak met zachte stem.
Keek vaak naar de grond.
Alsof hij zich diep schaamde.
Dat deed hij ook, zo leerde Sarah snel.
Hij heeft zware feiten gepleegd ja.
Maar de jongen had ook geen gemakkelijk leven.
Opgegroeid in een heel arm milieu.
Moest knokken om te overleven.
Raakte al op tienjarige leeftijd in de greep van een lokale jeugdbende.
Die lieten hem allerhande klusjes opknappen.
Inbreken.
Drugspakketjes afleveren.
Liep daarmee onder de ogen van politie en leden van rivaliserende jeugdbendes door de straten.
Wat best wel gevaarlijk was.
Maar hij was nog geen lid, en had dan ook nog niet de tatoeages die bij het lidmaatschap hoorden.
Zo was hij veilig.
Eens hij lid was, was hij dat niet meer.
Hij heeft zich meermaals uit de greep van rivaliserende bende's moeten knokken.
Zo leerde hij vechten.
Maar zo raakte hij ook in aanraking met politie en gerecht.
Moest hij naar de jeugdgevangenis.
Maar zo won hij net respect in het milieu.
Klom hij hoger in de hiërarchie.
Hij verdiende geld met dealen en stelen.
De meisjes lagen aan zijn voeten.
Hij kreeg anderen zo ver dat ze drank en wiet stalen voor hem.
Tot zijn beste vriend voor zijn ogen werd doodgeschoten.
Toen hoefde het voor hem niet meer.
Hij wilde breken met de bende.
Maar dat doe je niet zomaar.

Op een dag werd hij gearresteerd bij een overval.
Om aan te geven dat hij wilde breken met de bende verraadde hij de leiders en mede bendeleden.
Dat maakte dat hij in de gevangenis kop van jut was.
Hij werd bijna doodgeslagen.
Vandaar de littekens op zijn gezicht, en de brandwonde ter hoogte van zijn hals tot vlak onder zijn oren.
Een cipier had medelijden met hem, wist dat zijn verhaal oprecht was.
Hij wist zijn oom een reclasseringsambtenaar op Vuurland zo ver te krijgen dat hij voor Gabriel een job kon regelen.
Zo kon hij kans maken op voorwaardelijke vrijlating.
Zo vertrok de straatjongen uit Buenos Aires naar het verre en koude Vuurland.
En begon hij aan een tweede leven.
En nee.
Het was geen gemakkelijk leven.
Maar Gabriel sloeg zich erdoor.
Hij wilde echt dit harde leven achter zich laten.
Sarah hoorde zijn verhaal.
Het raakte haar.
Zag de blik in de jonge Gabriel zijn ogen.
Hoorde de oprechtheid van zijn woorden.
Ze nam zijn handen vast.
"Je bent een goeie jongen Gabriel.
Eerlijk, oprecht.
Courageus."
Ze keek hem diep in de ogen.
Gabriel was best een knappe jongen.
Met zijn lang haar tot net over de schouders, zijn diepe donkere ogen.
Zijn sikje en de kuiltjes in zijn wangen.
19 jaar was hij.

Die avond, na het service.
Sarah ging even naar buiten voor een sigaret.
Gabriel was net de vuilniszakken in de container aan het deponeren.
Sarah ging naar hem toe? "Sigaretje"? Vroeg ze.
Hij zij geen neen.
Weer raakten ze aan de praat.
Ineens...
Sarah sloeg haar arm over zijn schouder.
Trok de jongen wat dichter tegen zich aan.
Woelde zacht door zijn haren.
"Chico guapo", fluisterde Sarah in zijn oor.
"Mirame a los ojos Gabriel.
E escùchame" (Kijk in mijn ogen Gabriel, en luister naar me) zei ze met zachte doch zelfverzekerde stem.
"Quiero sentir tu amor... E TU CUERPO!!! (Ik wil je liefde voelen... En je lichaam)".Ze sloeg haar armen om Gabriel, en begon hem te kussen.
Ze nam het initiatief.
Zomaar.
Zonder aarzelen.
Ze kende de jongen nog maar een dag.
Maar voelde zich zo goed in zijn bijzijn.
Kreeg een warm gevoel telkens ze buiten stonden te roken.
En te praten.
In de kille buitenlucht.
Ze ging ervoor.
Zei rechtuit wat ze voor hem voelde.
En het was een sterk gevoel.
Gabriel bloosde.
Hapte naar adem.
Sarah liet hem even tot zichzelf komen.
Glimlachte zacht naar hem.
Gabriel trok haar hoofd dichter.
Drukte zijn lippen op de hare.
En begon haar opnieuw te kussen.
Terwijl het zachtjes begon te sneeuwen.

Sarah leunde tegen de muur.
Spreidde lichtjes haar benen.
Terwijl Gabriel haar bleef kussen.
Haar hart klopte sneller.
Thuis zou ze veel meer geremd zijn om zomaar met een jongen die ze amper een dag kende te beginnen flirten?
Een paar maanden voor ze naar Argentinië vertrok sprong haar relatie met Jens stuk.
Anderhalf jaar was ze samen met hem.
Tot ze erachter kwam dat hij haar bedroog.
Ze confronteerde hem met de keiharde bewijzen.
Een kletterende ruzie.
Harde woorden.
"Daar is het gat van de timmerman!!!" Schreeuwde ze hem toe.
Terwijl ze een een halfvol glas cola naar zijn hoofd slingerde.
Zo razend was ze.
Het deed pijn ja.
Heel even.
Dan kwam het moment dat ze vrij was.
Dat ze haar gang kon gaan.
Ze hoorde het Ashley haar beste vriendin nog zeggen.
"Zoveel schoon gasten Sarah.
Laat u gaan.
Kies er één uit.
Doe uw goesting.
Geniet, en laat hem genieten.
Ge zijt nog jong.
Gij kunt krijgen wie ge wilt, met uw schoon lichaam, en uw schoon blauw ogen".
Ze had gelijk.
Maar Sarah voelde zich geremd.
In een kleine provinciestad waar iedereen iedereen kende.
En waar velen haar ouders kenden.
Wat zouden ze zeggen.
Wat als iemand haar in Leuven ziet, met een wildvreemde jongen.
Wat als die persoon zegt, "Sarah hangt daar in Leuven de slet uit".

Daar aan de andere kant van de wereld vielen al die remmingen weg.
Ze dacht terug aan de woorden van Ashley.
"Nu is het 'het moment' Saar", zei ze.
"Laat u gaan.
Nu ge de kans hebt.
Volg je hart, je gevoel".
Dat deed ze.
Ze liet haar tong over die van Gabriel glijden.
Met gesloten ogen.
Ze voelde hoe zijn handen haar streelden.
Hoe hij haar lichaam tegen het zijne drukte.
Hoe zijn bekken langzaam heen en weer gingen.
Ze voelde dat hij een erectie had.
Zijn harde lid dat heen en weer schoof over haar kruis.
Ze werd lichtjes nat.
"Slaap je alleen"? Vroeg ze.
"Nee", was het antwoord.
Ik slaap in de kelder, daar is nog een kamer.
Samen met Alfredo Chang.
Die moet me van Elvira in de gaten houden.
"Is hij een gemakkelijke kamergenoot"? Vroeg Sarah lichtjes bezorgd?
"Pest of vernederd hij je"?
"Nee.
We lachen veel.
Alfredo is best een goeie vent.
Tapt graag schuine moppen.
We spelen samen op de playstation.
Juan, dat is diegene die mij niet moet hebben.
In de keuken doet Alfredo mee met hem.
Uit angst".

Sarah dacht na.
Ze besefte dat seks met Gabriel.
Er vanavond niet meer inzat.
Tenminste niet als ze voor de anderen verborgen wilde houden wat ze voor hem voelde.
Ineens greep Gabriel haar weer vast.
"Te quiero mi corazon", fluisterde hij teder in haar oor.
"Ik weet wat je wil Sarah.
Ik zeg geen nee.
Maar het kan niet.
Zonder dat ze ons betrappen".
"Ik weet het Gabriel", zei Sarah.
Weer kusten ze elkaar.
"Ik moet gaan nu lieverd.
Maar in gedachte ben ik bij jou Gabriel".