Straatje zonder einde 2

Weken gingen voorbij.
Rob solliciteerde zich te pletter.
Pluisde alle jobadvertenties uit, schreef e-mails en brieven.
Telefoneerde en ging op gesprekken.
Maar werd telkens afgewezen.
Intussen bleven de rekeningen binnenkomen.
Moest er eten op tafel komen.
Om van de onverwachte kosten nog maar te zwijgen.
Brenda kwam thuis met gescheurde kleren.
Na alweer een confrontatie met haar pestkoppen.
Maar om niets te laten merken over de situatie op school zei ze dat ze gestruikeld en gevallen was.
Maar Rob zuchtte diep.
"Nieuwe kleren, waarmee moet ik dat betalen meisje?"
Die kopzorgen wogen zwaar op zijn gemoed.
Zijn optimisme werd steeds minder.
Maar dat liet hij zijn dochter niet merken.
Net zoals zij niet liet merken hoe zwaar ze het had op school.
Elke avond zaten ze zwijgend TV te kijken.
Brenda leunde dan tegen haar vader aan.
Rob sloeg zijn arm rond zijn dochters hals.
Liet haar hoofd rusten op zijn schouder.
Samen deelden ze een blikje cola.
En een pak chips.
Tot Brenda rechtstond en haar pa een kus gaf op de wang.
"Slaapwel papa," zei ze dan zacht.
"Slaapwel zus," antwoordde hij dan.
Eens ze de deur achter zich sloot... Verborg hij zijn gezicht onder zijn handen.
En begon te huilen.

's Anderendaags ging Brenda opnieuw naar school.
Weer zag ze de venijnige blikken van haar klasgenoten.
Vooral van Shana Willems.
Zij kon Brenda echt niet luchten.
Shana was niets meer of minder dan een rotverwend en egoïstisch wicht.
Een sprekend voorbeeld van oppervlakkigheid en vulgariteit.
Met haar opzichtige kledij en gemeen taalgebruik viel ze meteen op.
Studeren was niet aan haar besteed.
Roddelen, opvallen met haar dure kleding, stoken, ruzie zoeken, intriges uitlokken en dat soort dingen dan weer wel.
Ze had het al meteen op Brenda gemunt.
Ze vond haar een 'domme geit', 'een armoezaaister' en 'een ouderwets gekleed wicht'.
Brenda hoorde er volgens haar gewoon niet bij.
Had niets in de klas en zelfs in de school verloren.
"Ga toch naar 't  Beroeps bij de marginalen en de makakken, daar zit ge meer op uw plaats voos wijf dat ge zijt!!" kreeg ze steeds weer te horen.
Brenda deed Technisch Onderwijs, volgde de richting Esthetische Lichaamsverzorging, waar de leerkrachten in de wolken waren over haar prestaties en haar inzet.
Maar de leerlingen moesten niet van haar weten.
Brenda liep over het schoolplein.
Ze zag hoe Shana haar heel venijnig bekeek.
Zoals altijd troepte de helft van de klas rond haar.
Alsook heel wat jongens die hengelden naar haar aandacht en als vliegen rond haar gat draaiden.
Shana deed niets liever dan de jongens rond haar vinger winden met haar uitdagende en flirterige gedrag. En die stumperds liepen er nog in ook, ziende blind liepen ze in haar spelletjes. Geen enkele van hen die de intelligentie en de mensenkennis had om door haar fake tandpastaglimlach heen te kijken.
"Kijk! Daar loopt ze weer," zei Shana.
"Dat vies marginaal strontwijf.
Ze heeft weer diezelfde vieze kleren aan, Jeezes die schaamt zich echt voor niks!"
"Wacht," zei één van de jongens die bij Shana in de gunst wilde komen.
Hij dronk het laatste restje van zijn blikje cola uit en plooide het zo klein mogelijk.
"Nu moet ge goed kijken!" zei hij grijnzend.
Hij gooide het blikje in Brenda's richting.
Het kwam terecht op haar schouder.
Brenda liep boos en vernederde de andere richting uit.
"Sorry", zei de jongen lachend.
"Ik dacht dat ge een vuilbak waart, ah ja groot is 't verschil nie hé... stinkwijf!"
Brenda leunde tegen de muur.
Zag hoe de leraar die voor de begeleiding instond niet eens reageerde.
Nu ja een minuut later liep hij naar het midden van het plein.
"Wil diegene die dit blik daar gooide het meteen oprapen alstublieft? Of er volgt een strenge sanctie."
Hij wees naar de jongen.
"Het is tegen u Brian," zei hij.
Brian raapte het blik op, liep nonchalant naar de vuilnisbak en gooide het erin.
Daarna liep hij naar Brenda.
Spuwde in haar gezicht.
"Marginaal kutwijf," siste hij.
Brenda zette zich op de grond.
Voelde de tranen opwellen.

De bel ging.
Ze gingen naar de klas.
Kaylee Soenens een meisje uit het kliekje dat altijd met Shana samentroepte - ze was het meisje dat haar in de lijnbus aan haar haren trok - gaf haar een duw.
"Ga nekeer wat meer naar achter vies stinkwijf, ik wordt mottig van uwe stank ja."
Brenda deinsde achteruit.
Ze zag de priemende blik van Shana.
"Kom nog een paar stappen verder vies joenk." zei ze. "Of moet ge wat kletsen krijgen?"
Ze gingen de klas binnen.
De les begon.
Brenda begon ijverig nota's te nemen en de opgestelde vragen zo goed mogelijk te beantwoorden.
Toen ging de lerares even weg.
"Hou het rustig jongelui," zei ze.
Brenda voelde de bui al hangen.
"Ey kan er iemand het raam opendoen," Vroeg Shana.
"Er hangt hier weer zo'n vieze geur, ik wordt er echt mottig van".
"Ja ik ruik het ook, zo'n geur van pis en kak," reageerde Kaylee.
"Ja," zei een derde meisje. "En van goedkoop bier en sperma."
"Brenda deed of ze het niet hoorde.
Bleef verder schrijven, keek niet op van haar blad.
"Ge hebt zo van die mensen die doen alsof ze van niks weten hé," zei Shana schamper terwijl ze een kauwgom in haar mond stak en heel opzichtig begon te kauwen.
"Mijn naam is haas, ik weet van niks... he 'MargiBrenda."
Kaylee stond recht, liep naar het bord en nam de spons.
Maakte die goed nat onder de kraan van de lavabo en stapte dan op Brenda af, trok aan haar haren en duwde die spons in haar gezicht.
"Als ge u thuis niet wilt wassen zullen wij het hier maar eens doen zeker hé!!"
De anderen moedigde haar aan.
"Go Kaylee, go Kaylee go!!!!" Riepen ze.
"Fucking marginaal kansloos wijf!" Brulde Kaylee in Brenda's oor.
"Ge stinkt naar de pest, ge loopt rond in lelijke ouderwetse kleren en ge zijt te stom om te helpen donderen.
Pleeg toch godverdomme zelfmoord!!!
Niemand gaat u missen, behalve uwe pa. Maar die is toch van geen belang die werkloze zuiplap!"
Ze gaf Brenda een klap in het gezicht.
"Goed gezegd Kaylee," zei Shana.
Die haar middelvinger naar Brenda uitstak.
Toen kwam de lerares terug binnen.
Tuurlijk deden de anderen alsof er niets aan de hand was.
Maar Brenda voelde zich diep vernederd.
Ongewenst.
"Zelfmoord, waarom ook niet?" Dacht ze.
"Niemand wil me.
Alles is zo uitzichtloos.
Alleen, ik wil papa dat niet aandoen.
Dat dan weer niet."

Een paar uur later, het was middag.
Velen gingen tijdens de middagpauze naar de nabijgelegen winkel een snack of snoepgoed halen.
Brenda wandelde langs het fietshok, enkele jongens hielden haar tegen.
Wat verder stond Shana, Brenda wist al aan wat ze zich mocht verwachten.
"Komt gij eens hier, u moeten we hebben MargiBrenda", zei één van de jongens.
Hij trok haar bij de haren.
Met zijn drieën sleurden ze haar naar het fietshok.
Daar achter gaf één van hen haar een stamp in de maag.
"Vies marginaal wijf dat ge zijt!" zei hij.
Spuwde in haar gezicht.
Brenda beefde van schrik.
Een andere jongen sloeg haar.
Haat stond op hun gezichten te lezen.
"Komaan!!!" riep Kaylee die op een verhoog zat en de boel leek te delegeren.
"Geef die teef een goeie aframmeling!"
Brenda kreeg een stamp in haar zij, viel op de grond.
"Nee laat me gerust... " smeekte ze.
De jongen die haar stampte zette zijn voet op haar, en hield haar zo in bedwang.
"Ik denk dat 'k moet pissen," grijnsde hij.
"En de WC is zo ver hé. Of nee wacht eens efkes?
Het verschil tussen een toilet en MargiBrenda is toch niet groot", zei hij spottend.
En ritste zijn broek open.
"Klootzak!!!" gilde Brenda.
Ze zag hoe hij zijn geslachtsdeel uithaalde.
"Kijk eens Brenda, toch wel een beetje groter dan dat van uw pa hé.
Kijk maar nekeer goe want het zal de laatste keer zijn in uw leven dat ge zo'n grote zult zien, want wie wil nu kruipen op zo'n vies wijf zoals gij?"
Niet veel later voelde ze een warme waterstraal op haar hoofd.
De jongens en meisjes rondom haar lachten luid.
"We hebben ons eigen pispaaltje!!" hoorde ze een andere jongen zeggen, die meteen ook zijn broek open ritste en het ranzige voorbeeld van zijn vriend volgde.
De jongen loste zijn greep, Brenda stond recht en liep weg.
Shana zette haar voetje lap.
Stampte in haar zij.
Spuwde op haar.
"Zeikwijf!" zei ze spottend.

Brenda krabbelde overeind en liep weg.
Weg van de school.
Wel van al die ellendelingen...
Brenda liep naar het park vlakbij de school.
Daar in het openbaar toilet bij de ingang spoelde ze de urine uit haar haren en probeerde ze  met wat zeep die viezigheid uit haar jas en trui te krijgen.
Ze voelde zich beschaamd.
Vernederd.
Als vuil behandeld.
Ze was niet van plan om deze middag nog terug te keren naar die rotschool.
Hoe moest ze dit ooit aan haar vader vertellen.
Dat ze zo hard gepest werd.
Tegen wie moest ze dit eigenlijk vertellen.
Haar medeleerlingen keken neer op haar.
De leerkrachten hadden geen aandacht voor haar. Tenzij dan voor haar prestaties, maar niet voor haar welzijn.
En haar vader leek met de dag depressiever te worden.
Na elke mislukte sollicitatie.
Na elke nieuwe aanmaning tot het betalen van de vele achterstallige rekeningen.
Ze kleedde zich terug aan, liep naar buiten.
Met gebogen hoofd.
Nadat ze 30 cent in het schaaltje van de toiletjuffrouw had gelegd.
Die alleen aandacht had voor het roddelblaadje waarin ze zat te lezen.
Ze liep door het park.
In de druilerige regen.
Ten einde raad ging ze zitten op een bank.
Staarde lange tijd voor zich uit.
Ze merkte niet dat een jongen naast haar was komen zitten.
Een jongen met lang donker sluik haar.
Hij droeg een sweater met kap, en een gescheurde jeans.
Op zijn neus stond een goedkope ietwat sullige bril, en hij had een sikje.
Zijn donkere doffe ogen gaven hem een ietwat sombere en afwezige indruk.
Maar dat was maar schijn, zo zal blijken.
De jongen sloeg zijn arm om Brenda.
"Hey meiske gaat het?"
Brenda trok zich terug.
"Wat is 't met u?" Vroeg ze kortaf.
"Rustig Brenda," zei de jongen heel kalm.
"Ik ga u niks doen zulle."
Brenda bekeek de jongen van kop tot teen.
"Gij kent mij niet... " zei de jongen. "Maar ik u wel.
Ik zie u soms op de bus.
In een hoekske.
Naar buiten staren.
De opmerkingen van je klasgenoten negerend.
Echt waar Brenda, als ik dat alles zie.
Dan heb ik met u te doen."
Brenda schudde haar hoofd.
"Da's heel vriendelijk zulle. Maar ik hoef uw medelijden niet."
De jongen lachte.
"Medelijden? Nee dat is het echt niet hoor.
Ik weet wat je doormaakt, echt wel.
Heb het zelf genoeg meegemaakt.
Wat ik allemaal achter mijn kop kreeg. Man, man, man.
'Puistensmoel', 'vettig kopke', 'depressieveling', 'domme Emo', 'nerd', 'wanker', 'loser'... eindeloos, eindeloos.
Als ik zie wat ze met u doen, dan..."

Hij keek Brenda aan.
"Waarom laat gij u zo doen?" Vroeg hij ineens.
"Waarom zegt ge niks terug?
Waarom geef je die rotwijven eens geen goei mot op hun geschminkte rotkoppen?"
Brenda zweeg.
Boog het hoofd.
"Kijk naar mij Brenda!" zei hij, terwijl hij haar hoofd optilde.
Haar onderlip trilde.
Ze voelde haar hart sneller kloppen toen ze zijn priemende blik voelde.
"Ik ben bang," zei ze zacht.
"Die overmacht, als ze zo rond mij staan dan lijkt het wel een muur rond mij.
Een grote kwaadaardige muur.
Van haat.
Vernedering.
Eindeloos."
Brenda huilde.
Zacht drukte de jongen haar tegen zich aan.
Woelde door haar korte blonde haren.
"Ik versta dat wel." zei hij.
"Zo voelde ik het ook aan.
Heb je het al tegen je ouders gezegd dat je zo gepest wordt? Nee zeker."
Brenda schudde haar hoofd.
"Dat dacht ik al.
Dat is de eerste stap meiske.
Erover praten met iemand.
Ik weet het, het is niet gemakkelijk."
"Ik heb alleen nog papa, zei Brenda.
Mama is dood, een ongeluk.
Sedertdien is niets meer hetzelfde.
Ik zie zijn verdriet.
Wil hem niet nog meer verdriet aandoen.
Zeker niet nu hij zonder werk zit.
En we moeten krabben om rond te komen.
Papa was altijd optimistisch.
Maar nu.
Nu hij elke dag gaat solliciteren en keer op keer afgewezen wordt.
Nu  hij opgeroepen wordt door de VDAB en hij zoals gisteren op ronduit kleinerende manier werd aangemaand om 'meer inspanningen te doen'.
Alsof hij een klein kind is.
Alsof hij geen werk wil zoeken.
Alsof hij een profiteur is.
Wat zeker niet zo is.
Papa was altijd al een harde werker geweest.
Gaat kapot aan heel de situatie, als ik dat nu ook nog ga vertellen wat er op school gebeurt dan... "
De jongen hoorde het aan en zuchtte diep.
"Ik dacht er ook zo over," zei hij.
Ik wilde mijn bompa ook niet met meer zorgen opzadelen dan hij al had.
Maar uiteindelijk deed ik het toch.
Omdat hij zag dat ik niet meer dezelfde vrolijke jongen was.
Toen vertelde ik over hoe ik gepest werd op school.
Hij vroeg me waarom ik niet terugsloeg? Waarom ik niet reageerde?
Toen zei ik hem ook dat de angst mij overmeesterde.

Weet je wat hij toen zei Brenda?
"Nen hond die schrik heeft, krijgt ook slaag!!!"
Ik snapte eerst niet wat hij ermee bedoelde.
Maar toen begon het me te dagen.
Of ik nu liet begaan of niet.
Ze zouden er toch hun zin doen.
Toen reageerde ik.
Eerst verbaal.
Waarna ze nog harder begonnen te slaan, schoppen, schelden.
Toen begreep ik zijn woorden pas echt.
En toen, heb ik het 'brein' achter al dat gepest eens goed vastgepakt.
Ik heb op zijn gezicht geslagen dat het niet meer schoon was. Hij zat helemaal onder het bloed en zijn oog was dik gezwollen.
"Noem mij nu nog eens 'puistenkop'? Nu uw gezicht meer geschonden is dan dat van mij, onnozelaar!" zo zei ik.
Toen... Hield het op.
Hij stond recht en stak zijn hand uit.
"Excuseer me, ik ben te ver gegaan", zei hij.
Toen hield het gepest op.
Ze wisten dat ik me niet langer  zou laten vernederen.
Begrijp je wat ik je wil zeggen Brenda?
Je moet knokken voor je plekje op deze wereld.
Knokken dat moet ge doen.
En hard als het even kan."
Brenda luisterde, keek hem aan.
Slikte even.
"Dat gaat niet gemakkelijk zijn.
Maar... Je hebt gelijk."
De jongen lachte, streelde nu haar arm.
Zachtjes naar haar hand toe.
Ze sloot haar hand in de zijne.
"Ik ben Sam," zei de jongen. Sam Goedezeune.
Hij keek haar glimlachend aan.
Brenda... Kreeg het warm in haar hartje.
Ga je mee een broodje eten
Hier vlakbij is er een toffe snackbar.
Ik betaal.
In de snackbar babbelden ze nog wat na.
Zo gingen de uren voorbij.
Dan namen ze afscheid.
"Bedankt Sam," zei Brenda.
"Voor je wijze woorden en je gezelschap."
"Da's niks", zei Sam. "Zie ik je morgen weer?"
"Daar mag je op rekenen," zei Brenda.
Ze keerde naar huis terug met een warm gevoel in haar hartje.

Straatje zonder einde.

Een lijnbus reed door de uitgeregende straten.
Het grootste deel van de passagiers waren scholieren op weg van school naar huis.
Luidruchtig, uitgelaten.
Veel branie, veel stoerdoenerij.
Meisjes zaten op de achterbank te kletsen en te roddelen.
Wat meer vooraan op een bank zat een meisje, alleen.
Ze negeerde de anderen en keek door het raam.
Angstig weggedoken.
Ze heette Brenda.
Brenda Decaestecker.
Maar haar klasgenoten riepen liever andere dingen naar haar.
Ook toen ze ineengedoken op de bus zat mocht ze het weer horen.
"Hey MargiBrenda, hebde gij een boer gelaten? Het riekt hier ineens naar Cara-Pils en sperma," riep een jongen.
"Heeft ze weer eur pa gepijpt die vieze gore slet?" Antwoordde een andere.
Brenda voelde zich vernederd.
Nog maar eens.
De hatelijke woorden priemden als gloeiende naalden door haar gekwetste ziel.
Ze huilde stilletjes.
Haar blik naar buiten gericht.
Waar de stad aan haar voorbijschoof.
Mensen onder hun paraplu's zich een weg banend door het druilerige weer.
De neonreclames van de winkels, de koplampen van de auto's.
Een meisje stond recht en liep naar haar toe.
Trok haar bij haar haren.
"Ey marginaal klotewijf, 't is tegen u ze?" Zei ze giftig.
"Of hoorde nie goe misschien?"
Het meisje gaf haar een klap op haar achterhoofd.
"Jakkes ge stinkt naar de pest vies marginaal klotewijf," siste ze.
De bus reedt een halte op.
Brenda stond recht, liep naar de deur.
Een jongen zette haar 'voetje lap'. Ze viel.
"Kunt ge nie kijken waar ge uw voeten zet lompe trut?" zei het meisje dat haar daarnet een klap gaf. "Achterlijk marginaal stinkwijf!!" voegde ze eraan toe.
Brenda stapte uit.
Enige haltes eerder dan voorzien.
Gewoon omdat de aanhoudende pesterijen haar echt teveel werden.
Ze liep door de straten.
Tranen in haar ogen.
15 jaar.
kort blond haar, helblauwe ogen.
Droeg een oude jeansbroek, blauwe sweater en een zwarte anorak.
Haar kledij stak fel af naast die van haar klasgenootjes die zwoeren bij dure merkkleding en hippe trendy spulletjes.
Ze droeg ook nooit make-up.
Had nog een gewone GSM terwijl de rest van de klas met hun smartphones pronkten.
Daardoor viel ze uit de toon.
Hoorde ze er niet bij.
Dat lieten ze graag merken.
Ook het feit dat ze altijd stil en teruggetrokken was had er veel mee te maken.
Brenda huilde.
Voelde zich ellendig.
Ze leunde tegen een reclamebord, hield haar handen voor haar gezicht.
En liet haar tranen de vrije loop.

Intussen thuis.
Zat ook haar vader Rob Decaestecker in zak en as.
In zijn schamele huurappartementje ergens in een treurige afgeleefde achterstandsbuurt zat hij wezenloos naar zijn koud geworden koffie te staren.
Hij kreeg vanochtend te horen dat hij ontslagen werd.
Op de meest brute en grove wijze die een mens zich indenken kan.
Hij kwam die ochtend aan op de fabriek. Wilde zich gaan omkleden met drie andere collega's.
Maar de personeelsdirecteur hield hem tegen, samen met de drie anderen.
"Bon Serge Bonte, Nicolaas Dejonge, Kevin De Paepe en Rob Decaestecker! Ik verwacht jullie op mijn bureau, NU METEEN!", zei hij kortaf.
"Ik heb jullie het één en ander te vertellen."
De jonge personeelsmanager die deel uitmaakte van het nieuwe bedrijfsmanagement zette zich achter zijn bureau en keek het viertal met een zelfvoldane blik aan.
"Ik heb hier jullie evaluatiedossiers staan mijne heren.
En nee... DIE ZIEN ER NIET GOED UIT!
Om een lang verhaal kort te maken.
Jullie zijn ontslagen."
"Pardon?" zei Rob vol verontwaardiging.
"Ja, u hebt het goed gehoord Meneer Decaestecker.
Afgaande op de evaluatiedossiers die wij van het vorige management opvroegen kan ik alleen maar vaststellen dat jullie niet voldoen aan onze eisen en verwachtingen.
Zeker u niet Meneer Decaestecker!
Gij denkt blijkbaar dat ge nog altijd uw eigen baas zijt hé.
Meneer voelt zich te schoon om zich te schikken naar onze regels en wensen!"
"Dit is te belachelijk voor woorden!" Zei Rob boos.
"Heel jullie gedoe hier.
Dit is geen bedrijf meer, dit is een kleutertuin.
Met jullie afsprakenboekjes en dergelijke bullshit!"
"Genoeg!" zei de personeelsdirecteur kortaf.
Hij gaf hen meteen hun C4 en andere nodige documenten.
"Bon... Jullie hebben half uur de tijd om jullie boeltje te pakken en daarna wil ik jullie hier niet meer zien.
In tegenstelling tot het vorige bestuur wensen wij geen tijd te steken in leeglopers en nonchalante lanterfanters die denken dat ze hier hun zinnetje kunnen doen!"

Rob stond perplex.
Zijn wereld stortte in.
Wat nu?
De zoveelste opdoffer.
Teneergeslagen trok hij naar huis.
Hoe moest hij dit aan Brenda gaan vertellen.
Brenda had zich over haar verdriet en pijn weten te zetten.
Verbeet haar tranen.
Trok naar huis toe.
Ze wilde liever niet dat haar vader haar tranen zag.
Ze deed zich sterker voor dan ze was.
Wilde hem niet teleurstellen.
Want, ze was de enige die hem nog restte.
Hij trok zich op aan haar.
Trots omdat ze zo haar best deed op school.
Goede cijfers haalde.
Rob hoorde het slot op de deur dat openklikte.
Brenda liep de kamer in, zag haar vader zitten aan de tafel.
"Papa," zei ze me zachte stem.
"Je huilt papa, wat is er?"
Hij sloeg zijn arm om haar middel.
Zij de hare om zijn hals.
"Ik ben ontslagen zus," zei hij.
"Als een hond aan de deur gezet."
"Nee!!!" kreunde het meisje.
"Wat nu?
Het is al zo moeilijk om rond te komen?
Om de huur te betalen van ons appartementje.
Straks zet de huisbaas ons op straat.
Oh ik ben zo bang papa, bang voor de toekomst".
"Niet doen zus." zei hij.
"Denk aan wat ik je altijd heb gezegd.
We slaan er ons door.
Hoor je me zus.
Wij slaan er ons door.
Altijd!
OK?"
Hij gaf zijn enige dochter een ferme knuffel.
Het was stil in het sober ingerichte appartementje.

Rob Decaestecker was ooit een goedboerende zelfstandige.
Runde zijn eigen bouwbedrijf.
Wat begon als een eenmansbedrijfje dat zich specialiseerde in 'karweien'.
Werd een goeddraaiend bedrijf.
Hij had een tiental personeelsleden in dienst, maar stond zelf ook op de werf.
Hij had twee rechterhanden en was behept met de oude Vlaamse arbeidsethos.
Maar hij regelde veel in het zwart.
"Op verzoek van de klanten," beweerde hij dan.
"Die jaag je alleen maar de stuipen op het lijf als je hen een factuur onder de neus duwt."
Och ja, hij ging 's avonds na de werkuren graag al eens bijklussen.
Rekende dan een 'vriendenprijsje' aan.
Deed hij al toen hij nog voor Romain Dekeyser werkte.
Die hem als 16 jarige als leerjongen aannam en alle knepen van het vak leerde.
Maar die hem ook bijbracht "geef zo weinig mogelijk aan de staat, maar betaal uw personeel fatsoenlijk, want dat geld dat ge aan hen geeft komt terug in de economie. Hetgeen in handen van de staat komt wordt uitgegeven aan nutteloze projecten, of verdwijnt in die dikkoppen hun eigen zakken!"
Maar, na een tijdje ging het minder met de zaken.
Bestellingen bleven uit, schulden stapelden zich op.
Hij moest volk ontslaan.
Welks hij met spijt in het hart deed.
Want het moet gezegd.
Rob Decaestecker was een goede baas.
De manier waarop hij zelf ontslagen werd, de botheid, de grofheid.
Het ging er bij hem niet in.
Alsook de manier waarop het nieuwe management met het personeel omging, alsof het kleuters of erger nog... robotten waren.
"Hoe kunnen ze zo met mensen omgaan?" vroeg hij zich hoofdschuddend af.
En dan, tot overmaat van ramp.
Kreeg hij controle van de 'Arbeidsinspectie'.
En van de BBI (Bijzondere Belasting Inspectie).
De hele boekhouding werd uitgeplozen.
Hij werd beschuldigd van belastingfraude en werken in het zwart.
Met een proces en hoge boete tot gevolg.
Zijn bedrijf ging op de fles.
Zijn huis dat hij zelf bouwde, steen voor steen. Moest hij verkopen.
Verhuisde met zijn vrouw en dochter naar een appartement in de stad.
Een gerieflijk appartement dichtbij de grote winkels.
Hij ging werken in een fabriek, als metaalarbeider
Zijn echtgenote Sonja Goorissen werkte bij een poetsbedrijf.
Zij had geen loonbeslag, dus dankzij haar inkomen konden ze de toch nog rondkomen.
OK, de jaarlijkse reizen naar All-In hotels in Turkije of de Dominicaanse Republiek tijdens het bouwverlof moesten ze vaarwel zeggen.
Maar ach, ze kwamen rond en hoefden hun dochter Brenda niets te ontzeggen.
"We slaan er ons door," zei Rob telkens weer.
Optimistisch als hij was.

Maar op een dag sloeg het noodlot weer toe.
Keihard.
Sonja, de vrouw van zijn leven.
Die hij leerde kennen op een fuif toen ze beiden 16 waren.
Onafscheidelijk waren ze sinds die dag.
Kwam om het leven samen met haar collega Tanja Moreels.
Ze waren net als altijd samen onderweg in het bestelwagentje van 'Clean-Up' de poetsfirma waarvoor ze beiden werkten.
Naar een bedrijf in de haven.
Daar gebeurde het.
Net toen ze de rijbaan wilden dwarsen om de oprit van het havenbedrijf op te rijden, werd hun camionetje gegrepen door een zware vrachtwagen.
Beide vrouwen waren op slag dood.
Rob was ontroostbaar.
Zijn echtgenote, zijn grote liefde, zijn zielsmaatje.
Ineens van hem weggerukt.
Maar ook Brenda leedt erg onder de dood van haar moeder.
Het ooit zo vrolijke meisje werd stil en teruggetrokken.
Haar moeder stierf toen Brenda in het zesde leerjaar zat.
Haar klasgenootjes en juffrouw begrepen haar verdriet.
Steunden haar.
Maar in het secundair was het anders.
Daar had men geen oog voor haar tranen.
Daar telde alleen welke kleren je droeg, welke hippe hebbedingen je had en hoe 'cool' je wel was.
Brenda was niet cool.
Ze was gevoelig.
En stil.
Een makkelijke prooi voor pesters.
En het feit dat haar vader zijn eigen zaak verloor, in loondienst ging werken.
En nadien ook daar werd ontslagen.
Zou daar geen goed aan doen.

Want na de dood van Sonja moesten ze weer verhuizen.
Omdat hij op zijn eentje de huur niet meer kon betalen.
Hij woonde met zijn dochter in een vochtig en veel te klein flatje in een grauwe achterbuurt.
Op het gelijksvloer bevond zich een Marokkaans theehuis.
Waardoor de vloer trilde van de dreunende Arabische muziek die er constant speelde.
Dag en nacht.
Altijd liepen er mensen af en aan.
Was er tot 's avonds laat kabaal te horen.
Auto's met draaiende motoren op straat.
Boven hen woonde een Nigeriaans gezin met drie kleine kinderen die constant leken te schreeuwen en te tieren.
De schimmels staan op de muren en het behang bladdert af.
Het is er constant tochtig en in de winter nauwelijks te verwarmen.
En daarvoor moet Rob elke maand 650 Euro neertellen.
Aan een oude knorpot van een huisbaas zonder greintje gevoel voor humor.

Morbide obesitas (slot)

Een drama had zich voltrokken in het fitnesscentrum.
Jennifer Roelstraete: 22 jaar.
Stierf aan de gevolgen van botuline-toxine vergiftiging.
Nog geen kwartier nadat ze een slok nam van de smoothie die ze tot na de aerobic les had ingenomen sloeg het sterk werkende vergif toe.
En maakte op pijnlijke wijze vroegtijdig een einde aan haar jonge leven.
Politie en parket kwamen ter plaatse en de aanwezige mensen werden dringend verzocht om het fitnesscentrum te verlaten zodat de mensen van recherche en parket hun werk konden doen.
Daarna werd het lichaam van Jennifer in een grijze kist weggedragen.
Op dat moment zaten Alain en Sarah in de ondervragingsruimte van de Federale Recherche in Brussel.
Waar ze het verhaal van Christophe Liefooghe aanhoorden.
"Maurizio Portarelli." Zei hij schamper.
"Dat onnozel ventje dacht dat hij slim was.
Door zijn lieftallige vriendinnetje zover te krijgen dat ze mij chanteerde.
En dan niet eens met haar eigen gsm.
Maar met die van dat vette wijf die samen met haar op kot zat in hetzelfde studentenkot waar ook Stacey verbleef.
Bij wie ik regelmatig op bezoek kwam."
"Om uw pijp uit te kloppen!!! Om het eens heel grof te zeggen." Reageerde Alain.
"Ik dacht dat Jennifer samen met dat moddervette gewijfte dat plan beraamden.
Daarom vergiftigde ik twee porties van die zelfbereide smoothies van haar.
Wist ik veel dat dat vet gewijfte beide porties meenam om er ééntje te geven aan dat moddervette vriendje van haar dat ze leerde kennen in de taverne van haar moeder en tante waar ie in het zwart werkte.
Ik woon daar recht tegenover, en zag hem dikwijls bezig achteraan.
Vuilniszakken in de container gooien, de koer waar de container staat schon spuiten, de bakken leeggoed sorteren. De simpele sul.
Allez, dat vet wijf en eure zwartwerkende loverboy dood.
Ach mooie zaak toch.
Dergelijke tamme figuren kosten de maatschappij toch alleen maar geld wanneer de gevolgen van hun ongebreideld vreetgedrag zich beginnen te manifesteren.
Ja toch?
Maar die ene die ik moest hebben leefde nog.
Het dwaze wijf dat dacht dat ze mij in een val kon laten lopen.
Door met de gsm van haar moddervette kotgenote naar mijn werkgever te bellen en deze te tippen over de documenten die ik aan Maurizio doorspeelde.
Maar dat wordt zo meteen rechtgezet.
Als het al niet gebeurd is.
Hoe laat is het nu?
Kwart na drie.
Dan heeft Jennifer vast al haar smoothie binnen, waarvan ze denkt dat het haar lichaam zal helpen recupereren.
Doch... Niet ditmaal."
Dan ging de telefoon, het was Bart.
Alain ging even naar buiten.
Vijf minuten later kwam hij terug binnen.
Hij keek Christophe Liefooghe aan met een priemende blik.
"Smeerlap!" siste hij.
"Godverdomse, liederlijke, laag bij de grondse smeerlap!
Ik heb goesting, heel veel goesting...
Om met deze vuist...
DIE SMERIGE GRIJNS VAN UW SMOEL TE KLOPPEN!!!"

Een week later.
Het klaaglijke klokkengelui die aankondigden dat er zo meteen een uitvaartplechtigheid zou plaatsvinden maakte de grauwe en druilerige dag nog triester dan ze al was.
Lage wolken dreven boven de kerktoren.
Mensen liepen door de grote poort het kerkgebouw binnen, naast de poort stond de donkergrijze 'corbilliard' van Begrafenissen Ceustermans.
In de kerk stond bij de ingang een sobere bruine kist.
Bart en Sarah betraden de kerk. Bart stond voor de kist en boog zijn hoofd.
"Jennifer," snikte hij.
"Ik had het verkorven bij je.
Door mijn eigen schuld.
Ik wou dat ik je ervan kon overtuigen dat ik hier echt heel veel spijt van heb.
Ik zag u graag meid.
Verdomme... ik zag u zo graag."
Sarah wreef over zijn rug.
Hij keek haar aan.
"Merci," zei hij.
"Dat ge erbij zijt.
Gij zijt een partner naar mijn hart."
Bart en Sarah namen plaats, meer en meer volk stroomde toe.
Jennifers collega's van de fitness, studiegenoten van de unief en ook heel veel plaatselijke zelfstandigen.
Jennifers ouders baten immers een goed draaiende groothandel in groenten en fruit uit, en vader Dirk Roelstraete is een prominent lid van de plaatselijke afdeling van Unizo.
Jennifers grootvader Urbain Roelstraete is zelfs erevoorzitter, dit als dank voor zijn jarenlange inzet als voormalig voorzitter van de zelfstandigenorganisatie die toen nog NCMV heette.
Ook bij de plaatselijke Kamer Van Koophandel gooide hij zijn gewicht in de schaal.
Dan hield de organist op met spelen, het werd muisstil.
De kist werd naar voren gedragen.
Het werd een sobere maar bij momenten een zeer emotionele uitvaart.
Vrienden van Jennifer hadden het over haar ambitie, haar werklust en haar gedrevenheid om iets van haar leven te maken.
Dan nam Tine Ruysschaert, Jennifers moeder het woord.
Ze was een gebroken vrouw, maar hield zich kranig.
"Lieve mensen," zei ze.
"Ik zou mij graag willen richten tot een dame hier aanwezig.
Eveneens een moeder die haar kind begraven moest.
Gisteren nog.
De moeder van een jongen die op een moment van opperste verwarring een fout maakte die zijn leven overhoop zou zetten.
Een ietwat verstandelijk beperkte jongen die zich sindsdien afzonderde van de grote boze buitenwereld.
Zijn leefwereld beperkte zich tot de online rollenspelletjes die hij speelde op zijn computer.
Tot deze het liet afweten.
En hij een baantje ging zoeken om een nieuwe te kunnen betalen.
Daar leerde hij Muriel kennen, die samen met mijn dochter op kot zat.
Zo klein kan de wereld zijn.
Muriel wist het zover te krijgen dat Jennifer zich met Joeri Deltombe zou verzoenen.
Ze zouden het uitpraten.
Zonder rechters.
Zonder advocaten.
Als volwassen mensen.
Helaas zal dit nooit gebeuren.
Jennifer, Joeri en Muriel werden alledrie het slachtoffer van een ziek persoon.
Een ziek en lafhartig persoon die het meisje dat ze al van kindsbeen af kende.
Niet alleen erbij wilde lappen door haar te beschuldigen van het ontvreemden van allerlei giftige stoffen uit het labo van de faculteit.
Maar zowel haar als Muriel vergiftigde.
Van haar eerste poging om Jennifer te vergiftigen werd Joeri ongewild het slachtoffer.
Hij werd een slachtoffer van een dispuut waar hij in de verste verte iets mee te maken had.
Jennifer kan niet meer spreken.
Maar.
Lieve Marie José Vervecke.
Ik schenk Joeri in haar naam postuum vergiffenis.
En reik de hand uit naar u.
Van moeder tot moeder.
Omdat het beter is om samen dit grote verlies te verwerken."
Dan stond Tine recht en liep ze naar Marie José, de moeder van Joeri.
En gaf ze haar een oprechte knuffel.

"Jennifer verbaasde me," zei Sarah.
Toen we haar voor het eerst spraken kwam ze zo arrogant over.
En zo haatdragend naar Joeri toe."
"Dat was maar schijn," wist Bart.
"Jennifer stelde zich hard op.
Maar diep vanbinnen was ze zo zacht en gevoelig.
Ze was 'een crème van een meisje'.
Maar ja, het leven had haar hard gemaakt.
Net zoals het mij hard heeft gemaakt.
Maar ja, als je je te gevoelig opstelt.
Dan maken mensen daar misbruik van.
Spelen ze op je gemoed.
Waarna ze je neerhalen waar je bijstaat.
Daarom heb ik zo'n spijt.
Dat ik haar bedroog.
Dat ik het vertrouwen dat ze in mij had zo hard beschaamde.
Ik hoor het haar nog zeggen.
'Bij u kan ik mezelf zijn.
Hoef ik geen masker op te zetten'."
Bart huilde....
"Ik walg zo van mezelf Sarah.
Echt wel."
Na de dienst condoleerde Bart Jennifers familie.
Tine keek hem aan en nam zijn handen vast.
"Jongen... " zei ze.
"Meer dan ooit vinden we het zo jammer dat het niets werd tussen jou en Jennifer.
We hadden echt zoveel liever jou als schoonzoon gehad in plaats van Maurizio.
Echt wel.
Jij bent niet van rijke komaf.
Maar je oefent een eervol beroep uit en je bent een standvastige kerel met principes en werkethiek.
Dat is ons zoveel meer waard dan geld en aanzien."
Bart wist niet wat zeggen, keek verlegen naar de grond.
Dan nam sloot Tine hem in haar armen.
"Bedankt dat je onze dochter zoveel liefde gaf Bart," zei ze.
Ook Dirk Roelstraete gaf hem een warme handdruk."

Even later troffen ze Alain aan in 't Croissantje.
"Hoe was het?" vroeg hij.
"Triest hé," zei Sarah.
"Tja, wat wil je.
22 jaar godverdomme.."
"Weet je Chef," zei Bart.
"Het leven lachte haar toe.
Een relatie met een man van rijke komaf, een diploma, mooie toekomstvooruitzichten."
"Ach," zei Alain.
"Dat Jennifer die mooie beloftes van Maurizio Portarellie slikte als zoete koek, dat begrijp ik.
Ze was nog jong.
Te jong eigenlijk om de holle praatjes en mooie beloftes van blaaskaak Portarelli junior te slikken.
Maar gij.
Gij zijt rechercheur!" zei Alain.
"Gij zoudt verdomme beter moeten weten!
Gij had op zijn minst eens het dossier van Maurizio Portarelli eens moeten doornemen.
Dan zou je weten dat hij net als zijn vader een grote leugenaar en bedrieger is, die niets anders doet dan mensen manipuleren, op het verkeerde been zetten en een loer draaien.
Om er zelf beter van te worden.
Denk je nu echt dat hij ooit zou trouwen met een meisje die in de ogen van zijn familie van veel te lage komaf is?
Denk je dat nu echt?
Hij heeft haar vooral mooie praatjes wijsgemaakt om haar zo ver te krijgen dat ze voor hem als model ging werken, om zo zijn fitnessketen te financieren die zijn papa heeft opgericht met zwart geld
En dan liet hij haar werken voor een appel en een ei in zijn fitnesscentrum.
Net zoals al het andere personeel, de arbeidsinspectie heeft met hem ook nog een stevig eitje te pellen.
Maurizio heeft Jennifer er toe aangezet om Christophe erbij te lappen.
En Jennifer die deed alles wat hij haar opdroeg.
Zelfs haar beste vriendin liet ze vallen, dacht dat ze daar goed mee deed.
Dat ze daarmee in de gunst van haar schoonfamilie zou komen als ze zich voordeed als modelstudente.
Zij wist waar al die chemische spullen zaten die Christophe hebben moest.
Stacey niet.
Dus gaf ze Stacey maar de pap in de mond.
Ze wiste dat Christophe niet zo onnozel zou zijn om gifitge producten uit het bedrijf waar hij werkte zou ontvreemden, zeker niet als hij Stacey zo ver zou krijgen om dat spul te ontvreemden.
Die had dan de hulp van Jennifer nodig, en kreeg haar zo ver dat ze haar vriendin toch een handje toestak.
Waarna ze dan weer met veel plezier Christophe en Stacey erbij lapte.
Telefoontjes en opnames met de gsm van wijlen Muriel Lafarge.
Ze hielp Muriel om af te vallen, maar niet zomaar.
Ze dwong Muriel om haar gsm af te geven.
Die ze dan gebruikte om filmpjes te maken en door te sturen en om te telefoneren.
Maar Stacey zag Jennifer telefoneren terwijl haar gsm in de gemeenschappelijke keuken lag.
Dom.
Stacey wist genoeg.
En Christophe ook.
Die kreeg Stacey zo ver dat ze haar eigen vriendin de dood injoeg met vergiftigde smoothies."
Sarah beet op haar lip.
Die Christophe is een psychopaat.
En Maurizio ook."
Alain knikte.
"Weet je waarom lui als Christophe en Maurizio konden doen wat ze deden?
Omdat mensen niet alert genoeg zijn.
Niet alert genoeg om psychopaten en sociopaten te herkennen... "

Bij die woorden keek hij met een striemende blik naar Bart.
"Niets is wat het lijkt Bart.
En letterlijk elk woord moet je in twijfel leren trekken.
Zeker als rechercheur.
Sarah en ik reden na het ondervragen van Jennifer Roelstraete achter Maurizio aan.
Vlak voor hij de autostrade opreed ging de telefoon, we moesten terug om de vaststellingen te doen inzake de dood van Muriel Lafarge.
Had ik toen doorgereden.
Dan zou Jennifer nog leven.
Want voor hij met haar ging eten in een poepsjiek restaurant stopte hij bij het station.
En daar ontmoette hij Chris Lafontaine, de privédetective van Serious Investigations, het duurste detectivebureau van het land nota bene. Die zich met de zaak van de bedrijfsspionage door Christophe Liefooghe bezighield.
Onze collega's van het parket houden die Lafontaine al een poosje in het oog.
Omdat hij zich met dubieuze praktijken bezig houdt.
Hij heeft dat ook toegegeven dat hij door Marco Portarelli wordt betaalt om te waarschuwen als één van de bedrijven die hij laat bespioneren een onderzoek zou starten.
Als we daarvan op de hoogte waren hadden we reden genoeg om Lafontaine, Portarelli en Liefooghe te arresteren.
Maar ja dat is niet gebeurd.
Resultaat.
Drie mensen dood... "
Alain dronk zijn koffie leeg en keek voor zich uit.
"Drie jongen mensen.
WEER EENS JONGE MENSEN!"

Morbide obesitas 7

Stacey Courtois zat klem.
Klem in het ongeloofwaardige verhaal dat ze opdiste aan Hilde en Thomas.
Vooral Hilde Tabbaerts moest je geen blaasjes meer wijsmaken.
Hoewel deze vrouwelijke rechercheur zich meestal op de achtergrond houdt in het team van Alain Donck, is ze een niet onbelangrijke schakel.
Ze weet in haar ondervragingen als geen ander de kunst om een verdachte te verstrikken in zijn of haar eigen leugens en verzinsels. Dat maakte dat het niet lang duurde eer ze besloot om Stacey mee te nemen naar het bureau voor verder verhoor.
Onder ogen van heel wat toevallige voorbijgangers stapte ze in de combi terwijl ze haar gezicht verborg met een ringmap.
Stacey Courtois was er inderdaad niet vies van om zich te prostitueren na de lesuren.
Ze ontving haar klanten op haar studentenkot in de Gentse Overpoort, boven een druk studentencafé.
Ook Jennifer Roelstraete en wijlen Muriel Lafarge hadden hier hun kot.
Stacey en Jennifer kenden elkaar al van in de kleuterschool en waren onafscheidelijk.
Maar de laatste maanden was de spanning tussen beide meisjes naar verluid te snijden.
Vooral sinds Jennifer in kennis was met de flamboyante ondernemerszoon Maurizio Portarelli.
In de ondervragingsruimte zat Stacey de hele tijd naar de grond te kijken terwijl ze aan haar nagels pulkte.
"Laten het eens over je vriendin Jennifer Roelstraete hebben.
Of is ze je vriendin niet meer?" Vroeg Hilde.
"Nee," zei Stacey kortaf.
"Ik ben te min voor 'La Principessa'.
Na al die jaren lief en leed delen, haar troosten als één van haar loverboys haar liet zitten, of haar bedroog zoals die gast waarmee ze was voor ze met Maurizio aanpapte.
Ik denk wel dat ge hem kent, het is ook ne rechercheur.
Bart Holvoet is zijn naam.
En maar bleiten dat ze deed toen die 'Witse vandenaldi' haar bedroog met één of andere afgetrainde blonde del die ook regelmatig kwam fitnessen.
Ja toen was ik wel goed genoeg om die arme Jennifer te troosten.
Maar nu.
Ach ik ga er over zwijgen of ik kots hier nog heel dat kot onder ja."

"Welja," zei Hilde.
"Laten we het eens over deze camerabeelden hebben," zei ze terwijl ze enkele foto's toonde.
"Dat ben jij toch hé Stacey?
Eerlijk."
"Zal wel zeker?
Als gij het zegt."
"Weet ge waar die beelden zijn genomen?"
"De faculteit pharmaceutische wetenschappen zeker?
Ken die trap.
Maar wat dan nog? ik kom er zoveel."
"En waarom hou je je handtas zo krampachtig vast Stacey?" Toen Hilde dat vroeg keek ze Stacey aan met een priemende blik.
"Omdat ze hem niet uit mijn handen zouden rukken.
Was op weg naar huis en met al dat vreemd gespuis op straat.
Zoudt beter die pakken ja."
"Tuurlijk Stacey, tuurlijk.
Weet ge wanneer die opnames gemaakt zijn?
Telkens een uur voordat er diefstallen werden vastgesteld in het laboratorium van de faculteit.
Drie foto's.
Van drie cameraopnames.
Op drie verschillende tijdstippen.
En altijd weer diezelfde houding.
En zeggen dat telkens weer je 'vriendin' Jennifer verdacht werd van het ontvreemden van allerlei chemisch en zelfs giftig spul.
Waaronder zelfs de stof die werd teruggevonden in de lichamen van Muriel Lafarge en Joeri Deltombe.
De universiteit is zelf met een onderzoek begonnen tegen haar, ze dreigen haar zelfs te schorsen."
Stacey bleef maar ongeïnteresseerd naar de grond raken, alsof het haar niet deren kon.
"Ik heb zo de indruk dat je niet beseft wat er je boven het hoofd hangt hé juffrouw Courtois," zei Hilde.
"Ik had geen andere keuze," zei Stacey.
"Jennifer zette me onder druk.
Ofwel ontvreemde ik die stoffen.
Ofwel zou ze mijn ouders inlichten."
"Over je prostitutie praktijken?" vroeg Hilde.
"Oooh ja dat willen we niet hé.
Dat mama en papa zouden te weten komen dat hun lieve dochter helemaal niet die ijverige studente is waarvoor ze zich voordoet.
Hé Stacey.
Een toonbeeld van ijver ben je niet echt hé.
Als ik de aanwezigheidsregisters van de universiteit er hier bijneem.
Wat dacht je?
Waarom studeren als ik mijn geld kan verdienen met op mijn rug te liggen en mensen geld af te troggelen?
Om er dure kleren mee te kopen, uit te gaan in trendy clubs en er aan te pappen met rijkeluiszoontjes die je overladen met dure cadeau's.
Zo is het toch hé Stacey.
Ontkennen heeft weinig zin.
En jezelf in het slachtofferrolletje wentelen ook niet.
Je 'prooi' Christophe Liefooghe wordt momenteel op de rooster gelegd.
Die was al veel langer bezig met het ontfutselen van bedrijfsgeheimen die hij dan voor grof geld verkocht aan concurrerende bedrijven.
Daarom dat zijn werkgever een privédetective achter hem aan stuurde.
En die privédetective zal ook door het gerecht verhoord worden.
Eens zien wie er dan nog geloof zal hechten aan de zielige verhaaltjes van een stikjaloerse intrigante zonder scrupules!"
-
Enkele uren voordien.
Een drukbezochte soepbar vlakbij het Sint-Pietersstation in Gent.
Jennifer Roelstraete zat aan een tafeltje te telefoneren.
"Hallo Maurizio.
Jaa dag lieverd alles goed?
Heb je van mij gedroomt? Hmmmm.
En was het een brave droom?
Nee?
Hmmmm... dat dacht ik al, gij deugniet.
Waar ben je zeg je?
Op het hoofdkantoor van je vaders bedrijf.
Crisisberaad? Hoezo.
Nee!
Die gaat ons toch niet aan de galg praten hé.
Of trutje Stacey als de politie haar komt opzoeken.
Uitkijken voor Stacey? Waarom?
Wat zou dat trutje kunnen gaan doen?
Ja ik hoorde al wat er met Muriel is gebeurd.
Dat soort dingen onderzoeken ze altijd.
Maar de kans dat haar hart het gewoon begeven had is toch en tikkeltje groter denk je niet.
Ach verdomme, ze was net zo goed bezig... Arme meid.
De toekomst lachte haar toe weet je wel.
Ja.
OK.
Ciao mi amore!
Ti vogno bene!!! Muah muah."
Dan haakte ze in, stond recht en stak haastig de straat over, een zoveeste fikse regenbui trotserend.
Op het nippertje haalde ze haar trein.
Zette zich neer en schudde haar haar los.
Haar prachtige vlasblonde haar.
Ze ritste haar jas open en hing die aan de kapstok.
Nauwelijks was de trein vertrokken of er kwam al een kaartjesknipper langs.
Nog voor die iets kon zeggen reikte Jennifer haar abonnement aan een piepjonge kaartjesknipper met ziekenkas brilletje en een gezicht vol acne.
De jongen bekeek Jennifer, kleedde haar net niet uit met zijn ogen terwijl hij haar abonnement doornam.
"Zeg mateke heb ik iets van u aan misschien of wa?" Vroeg Jennifer toen ze vaststelde dat hij wel erg lang bleef staan.
Met een knalrood hoofd droop de jonge kaartjesknipper af en begaf zich naar de volgende reizigers die hun kaartjes al klaar hadden liggen.
Dan keek het jonge meisje naar buiten.
Een typisch Vlaams landschap van velden, akkers en hier en daar een hoeve met de nodige stallingen en koterijen zoefden voorbij.
Jennifer nam haar smartpone en bekeek het Facebookprofiel van Muriel Lafarge.
Tranen kwamen in haar ogen.
Dit zou ze nooit publiekelijk vertellen.
Maar de dood van Muriel raakte haar diep.
Heel diep zelfs.
"Muriel.
Meiske.
't Geluk lachte u toe.
Gij en Joeri.
Ik geloofde erin.
In jullie voornemen.
Om iets te doen aan jullie gewicht."
Dan ineens zag ze dat ze een berichtje had op de 'messenger' service van Facebook.
Van Muriel.
"Lieve Jennifer.
Dank je voor je vriendschap.
Je steun.
Je tips.
Ze werken echt.
Ben nog eens twee kilo afgevallen.
Goed hé!
Als ik volgende week terug in Gent ben dan breng ik een heel schone cadeau voor u mee.
Gij verdient dat.
Liefs xxx.
Muriel."
Jennifer boog het hoofd en huilde zachtjes.
Maar toen ze merkte dat de trein begon te vertragen vermande ze zich.
Om dan zoals altijd fier en met het hoofd rechtop het station uit te wandelen.
Terwijl meerdere mannen even omkijken naar deze knappe jongedame met haar prachtige gestroomlijnde lichaam.


Een uur later stond ze weer les te geven.
Vol energie.
Ze gaf zich helemaal in het strakke topje en kort broekje dat ze altijd droeg.
Haar welgevormde borsten deinden lichtjes mee wanneer Jennifer ritmisch op en neer sprong.
In de deuringang stonden Bart en Patrick toe te kijken.
"Knap meiske hé." Zei Bart toen hij Patrick een por gaf.
"Die mag er best wezen." Zei Patrick.
"Wees eens eerlijk... Moest ge de kans krijgen.
Zoudt ge er niet eens mee willen naar bed gaan??"
"Bwa, da' s toch geen spek voor mijn bek.
Die valt vast op van die afgetrainde adonissen die je hier ziet rondlopen."
"Yep. Dat is waar.
Heb je helemaal gelijk in.
Jennifer die valt voor sportieve kerels.
Maar da's geen antwoord op mijn vraag!
Hey!
Hoe oud zijde gij?
29 dacht ik hé."
"Ik ben er vorige maand dertig geworden," verbeterde Patrick.
 "Da's dan nog slechts vier jaar ouder dan ik.
Hey maat...
Ge maakt nog kans hé.
Weet ge wel.
Meisjes zoals Jennifer vallen op iets oudere gasten.
Dus, antwoord op mijn vraag.
Met een simpele ja of nee.
Moest ge de kans krijgen, zoudt ge ne keer met dat meiske van bil willen gaan?"
"Ja." Zei hij.
"Allez ja, moest ik niet getrouwd zijn en vader zijn zoals nu. Waarom niet?"
"Ook dat is bijzaak.
Het antwoord is dus volmondig ja.
Gij zoudt wel eens met haar van bil willen gaan.
Maar zij niet met u.
Zelfs niet al waart ge de laatste man op de wereld.
Dan nog mocht ge het vergeten kerel, echt wel.
Weet ge waarom?
Kijk hier," Bart legde zijn hand op Patrick zijn buik. "Ge begint een buikske te krijgen hé.
Uw huid ziet wat dof, ge hebt wallen onder uw ogen en het straalt zo van u af dat uw conditie gewoonweg ondermaats is.
Da's de reden waarom meiden als Jennifer u negeren.
Spijtig hé. Want gij zijt 'pertang' gene lelijkaard ze.
En er zit iets in dat kopke van u.
Maar voor schoonheden als Jennifer is dat niet genoeg.
Daarom maat... Aan uw conditie werken!
Dat moet ge doen als man.
Uw lichaam afpeigeren.
No pain, no gain! Weet ge wel?
Moet ik u eens een geheimpje verklappen?
Van partner tot partner?
Ik heb er al eens iets mee gehad.
Met die Jennifer.
Het heeft maar een maand geduurd.
Maar godjammenas... Het was het waard gast.
Het was het Godverdomme waard!
Snapt ge wat ik wil zeggen?
Het was het waard om mij elke dag af te peigeren hier in de fitness.
Om mijn spiermassa te vermeerderen.
Alleen dan wilde ze met mij naar bed.
Als ik erin zou slagen om vet te verliezen en wat meer spiermassa te kweken.
Hey, ze kwam dat alle dagen meten hé.
Ik moest bewijzen dat ik een doorzetter was.
Man.
Als dat geen motivatie is?"
Patrick schudde het hoofd.
"Dat gij gene raren zijt." Mompelde hij.
"Ben ik ook.
Allez ik wil zeggen.
Ik ben geen persoontje van dertien in één dozijn.
Wil ik ook niet zijn.
Bij mij is het alles of niets!"
-
De aerobicles was afgelopen.
Jennifer zag Bart en Patrick.
"Ewel 'playerke', wat komde gij hier doen?" Vroeg ze snerend.
"U een paar vragen stellen." Antwoordde Bart terwijl hij zijn legitimatie toonde.
"Ochot da's waar ook.'' zei Jennifer misprijzend.
Meneer is nu rechercheur geworden.
De nieuwe Witse.
Of is het De Cock, met C.O.C.K.?
Eerder 'tiny cock' dan. Want veel voelde ik toch niet zulle." zei ze cynisch terwijl ze naar Bart's kruis keek.
"Bon komt efkes mee hierachter!" Zei Jennifer terwijl ze de deur van het personeelskeukentje opende.
Dan opende ze de frigo en haalde er een smoothie uit.
"Beetje energie op doen se, om mijn lichaam wat te laten recupereren." Zei ze terwijl ze een flinke slok nam.
"En met wat kan dat beter dan met een zelfgemaakte smoothie van eigen recept?
Spijtig dat ik er maar ééntje mee heb, anders kon ik u eens laten proeven." Bij die woorden dronk ze haar smoothie helemaal op.
"Maar goed, ter zake. Waarover gaat het?
Toch weer niet over die Joeri Deltombe zeker?
Wat mij betreft is dat hoofdstuk afgesloten. Dat ge dat maar goed weet!"
"Nee." Zei Bart.
"Over je kotgenote wijlen Muriel Lafarge."
"Och ja. Muriel.
Weet je.
Ze woog veel te veel.
Ze flirtte met wat we nemen morbide obesitas.
Maar ze wilde er iets aan doen.
Echt wel.
Ze had een motivatie waar velen wel eens een voorbeeld aan mogen nemen.
En mensen die zo gemotiveerd zijn als zij dat was, die help ik met veel plezier vooruit.
En ze slaagde erin om haar vriend zover te krijgen dat ie mee deed. Dan had ze bij mij nog meer een streepje voor.
Toen ik vernam wie het was dacht ik... Nee, 'den diene toch niet zeker'?
Maar ze vertelde over hem.
Over hoe hij meer buiten kwam.
Daar waar hij voordien zich opsloot.
Zich liet domineren door die marginale moeder van hem.
Dat was gewoon zij hé.
Die erop uit was om mij te doen betalen.
Die zich in schulden stak om allerlei advocaten te betalen die dat vonnis aanvochten.
Joeri was al sinds een paar dagen bij Muriel's moeder ingetrokken. Dat was echt wel het beste wat ie kon doen, echt wel.
Muriel toonde foto's.
Van uitstapjes die ze maakten.
Joeri zag er anders uit dan toen... "
Ineens hield Jennifer op.
Staarde voor zich uit.
"Hey! Gaat het?" Vroeg Bart.
"Een draainis." Antwoordde Jennifer. "Ach niet erg, dat zal wel overgaan zeker?
Allez ja, die zag er wel goed uit ja.
Vooral toen hij op haar aanwijzingen gezonder ging eten."
"Bon, terzake nu." Zei Bart.
"Hoe is je relatie met Stacey Courtois?" Vroeg hij.
"Oh, die!" Zei Jennifer.
"Wat moet ik daarvan zeggen?
Allez ja.
Zoudt gij dat tof vinden als je beste vriendin na de les heur benen zou spreiden voor elke dag weer één of andere geile kerel met een broek vol goesting louter voor de poen?
Of soms wel twee keer per dag.
Zelfs op uren dat ze eigenlijk in de les moest zijn, waarna ze dan komt bleiten om hulp omdat ze niet door haar examens gaat geraken.
Nee zeker hé.
Ewel ja.
Ik moest dat ondergaan.
En ik moest zwijgen.
En liegen tegen zowel mijn als haar ouders, die elkaar al kennen nog voor wij geboren waren.
En als madam er niet was dan stonden ze voor de deur, veel te vroeg en vroegen ze of ze konden wachten tot ze toekwam?
Ja alsof ik dat zou toestaan.
Muriel en ik, of ik alleen met een wildvreemde vent op kot.
Ja, dan was madam viesgezind natuurlijk hé.
En dan maar van eur oren maken als hij het dan afdroop en niets meer van zich liet horen.
Godverdomse SLET!
Paar weken terug heb ik haar een ultimatum gesteld.
Of ze kapte met dat prostitutie gedoe?
Of ik zou haar ouders er over inlichten.
Toen was het hek helemaal van de dam.
Kwaad dat ze was, kwaad!
Op het hysterische af.
Met dingen beginnen gooien, dreigen met een mes, de baas van 't café onder ons heeft de flikken gebeld, zelfs hij durfde haar niet te benaderen. En geloof me die is wel het één en ander gewend hoor.
En waarom?
Omdat ik er niet meer mee gediend was dat er hier alle dagen telkens weer andere venten langskwamen, waarmee ze dan van bil ging om haar dure levensstijl te onderhouden, materialistische trut dat ze is.
-
Dan kwam die Christophe Liefooghe op de proppen.
Ik was dan al in kennis met Maurizio.
En ja, op een dag kwam die Christophe binnen terwijl ik samen met Maurizio aan het eten was.
Meteen bleek dat Christophe en Maurizio elkaar kenden.
Niet meer of die slijmbal begon met Maurizio aan te pappen.
Met veel vleierij en schone voorstellen.
Hij zei dat hij aan bedrijfsgeheimen kon geraken voor een prijsje en Maurizio wat doet die?
HIj ging daar toch wel op in zeker? den dwazekloot!
Die zaten dat daar gewoon te bespreken in de zetel met een fleske bier in de hand op ons kot. Bier dat Christophe in de nachtwinkel ging halen, meneer vond ons - nu ja dan bedoel ik Muriel en mezelf - maar een stel trutten omdat wij geen giftige alcoholdranken in huis hebben."
"Dus jij hebt niet met Stacey samengespand om Christophe te chanteren?" Vroeg Bart.
"Zot!" Reageerde Jennifer terwijl ze met haar vinger op haar slaap tikte.
"Waarom zou ik?"
"Ten eerste, omdat je samen bent met iemand die niet vies is van allerhande corrupte praktijken." Zei Bart. En ten tweede...
"Godverdomme hé!!" Onderbrak Jennifer hem?
Nie beginnen hé stukske scheefpoeper dat ge daar staat! Of ik sla die perforator in uwe smoel ja!
Ik heb dat niet nodig, en al zeker niet om in de gunst te staan van Maurizio.
Het was Maurizio die zo stom was om op die voorstellen in te gaan.
Maar dat deed hij eigenlijk om in de gunst te komen bij zijn pa bij wie hij nog schulden heeft.
Omdat die hem een flinke sloef geld voorschoot voor het opstarten van de keten van fitnesscentra waarvan hij de eigenaar is.
Maar ik wil dat ge één ding goed beseft Bart Holvoet.
Maurizio koos mij voor wie ik ben.
En voor hetgeen waar ik voor sta.
Dankzij hem kan ik vooruit komen in het leven.
De tijd van dwaze dingen doen en mezelf in de shit helpen is voorbij.
Echt wel!
Maurizio vroeg mij om als model te fungeren voor de reclamecampagne van de voedingssuplementen van zijn vaders bedrijf.
Wat mij een mooie cent opleverde.
Hij wilde mij als gezicht van zijn fitnessketen, om zo wat jonger cliënteel aan te trekken.
En dat ik de aerobiclessen in het centrum hier op mij zou nemen, hij betaalde het inschrijvingsgeld voor de verplichte cursussen, zo kon ik aan de nodige certificaten geraken.
En als het wat meezit kan ik hier als ik afgestudeerd ben aan de slag als filiaalhoudster.
Ik zou zot zijn moest ik dat laten schieten?
Dankzij hem kan ik een nieuw leven beginnen.
Met een schone lei.
Weet ge wie ge op de rooster moet leggen?
Stacey!
Die kan het nog altijd niet verkroppen dat ik niet gedient ben met haar prostitutiegedoe.
Dat ik niet meer mee wil doen met die spellekes van haar.
Waar ik al veel vroeger mee had moeten kappen.
Meer nog.
Ik had al veel eerder met dat wicht moeten breken, echt wel.." zei Jennifer op een nijdige toon die verraadde dat haar haat jegens Stacey echt wel diep zat.
"Vraag haar maar eens waar die chemische stoffen die Christophe Liefooghe aan Maurizio verpatste echt vandaan.... "
-
Dan ineens.
Hapte Jennifer verwoed naar adem.
Haar gezicht vertrok in een pijnlijke grimas.
"Jennifer! Wat is er?" Vroeg Bart.
Ze viel op de grond en begon te stuiptrekken.
"Patrick bel een ambulance... NU!" Beval hij.
Jennifer leek wel een vis op het droge.
Haar gezicht sloeg purper uit.
"Bart! Help me!" Hijgde ze.
"Wat gebeurt er met mij.
Alles doet pijn, echt pijn!
Ik kan niet... A-de-men... "
"Oh nee!" Dacht Bart.
"Vergiftiging.
Botuline-toxine."
Jennifer keek Bart met een angstige blik aan.
Een pijnlijke grimas op haar gezicht.
Ze reikte met haar hand naar die van Bart...
Een ambulance kwam ter plaatse.
Maar helaas...
ALLE HULP KWAM TE LAAT!"

Morbide obesitas 6

Sarah en Bart kwamen binnen in 't Croissantje en schoven aan om een broodje gezond te bestellen.
Aan een tafel bij de toog zat een knappe jongedame.
Het was Stacey Courtois.
Het andere meisje dat beweerde door wijlen Joeri Deltombe betast te zijn geweest.
Ze was driftig aan het telefoneren.
"Hoezo aangehouden." Zei ze.
"Waarvoor?
Fuck.
Dat meent ge niet.
Ey! Dan zitten we wel in de shit hé maat.
Godverdommese pipo, hoe konde gij u op zo'n stomme manier laten pakken.
Het is nog niet erg genoeg dat er er een ander zo'n portie binnen had.
Nee natuurlijk dat ge niks gaat lossen, of ik dring uw cel binnen en ik krab uw ogen uit ja!
Ja.
Ja.
Hopelijk.
Ja.
Ik hoor je nog wel... Daag!"
Dan haakte ze in en at verder van haar broodje op een overdreven gedistingeerde manier.
"Heb je dat gesprek gehoord?" Vroeg Bart terwijl hij samen met Sarah naar een tafeltje bij het raam liep.
"Nee zekers?" Zei Sarah.
"Amai waar ging dat over?
Aangehouden, in de shit, een ander die 'zo'n portie binnen had'.
Niks lossen of zijn of ogen worden uitgekrabd."
"Weet ge wie dat meiske is?" Vroeg Bart.
"Stacey Courtois, die samen met haar vriendin Jennifer Roelstraete klacht indiende tegen Joeri Deltombe."
"Zeer verdacht." Zei Sarah.
"Moeten we zeker aan Alain melden."
Vanuit een ooghoek hield Sarah het meisje scherp in de gaten.
Lang donkerblond haar.
hyperslank figuurtje.
Overdreven geraffineerde houding en dito bewegingen.
Duur bloesje en gilet, rok tot over haar knieën en nylonkousen.
En schoenen die minstens 500 Euro kosten.
"Moet die niet studeren?" Vroeg Sarah zich af.
"Die studeert toch farmaceutische wetenschappen net als haar vriendin."
Bart knikte.
"Ze werkt tussen haar studies door in een dure modeboetiek hier in de winkelstraat."
"Past bij haar." Zei Sarah.
"Zo'n modepopke."
Toen ze zag dat Stacey in haar richting keek wendde Sarah haar blik af en keek ze naar buiten.
Het regende nog steeds.
Eéntonige druilerige regen.
Een zoveelste grauwe novemberdag.
Een brij van bladeren op het pad dat toegang gaf naar het politiebureau aan de overkant van de straat.
'Somebody that i used to know' van Gotye weerklonk door de speakers.
Het was een doodgewone doordeweekse dag in november.
Zo'n dag waarvan je wenste dat ie maar gauw voorbij was.
Zo'n dag om binnen door te brengen in je pyama of slobbertrui en trainingbroek, met de verwarming aan, onder een fleecedekentje met een goed boek bij de hand.
"Aah kijk, daar hebben we onze donderwolk." Zei Bart ineens.
En inderdaad.
Alain liep het pad op naar het politiebureau.
Handen in de zakken, hoed diep over zijn hoofd getrokken, kraag van zijn jas opengezet.
Zijn gezicht stuurs als altijd.
Nog stuurser dan anders zelfs.
"Laten we maar afrekenen en naar het bureau gaan." Zei Sarah.
"Want het bezoek aan de cardiologe heeft hem vast uit zijn humeur gebracht."
"Tja." Reageerde Bart. "Hoe zou dat nu toch komen?"

Op het bureau zat Alain voor zich uit te staren met een kop koffie bij de hand.
Zuchtte meermaals, soms heel diep en lang.
"Dag Alain, hoe was het bij de cardiologe?" Vroeg Sarah op een bezorgde toon terwijl ze even over zijn schouder wreef.
Hij zei niets.
"Onder uw vijs gekregen chef?" Vroeg Bart met een 'lachje' in zijn stem.
"Tja... Verbaasd me niet echt.
Een toonbeeld van optimale conditie ben je niet echt hé."
"Zijn dat uw zaken soms?" Vroeg Alain gepikeerd.
"Ja." Zei Bart zelfverzekerd.
"Dat zijn mijn zaken.
Ge zijt toch politieman!
Flik.
Ge moet toch voldoen aan de fysieke vereisten net als iedereen, of niet soms?
Of trekt ge u daar geen kloten van aan, zoals zoveel van die verzadigde kerels die tegen hun pensioen aankijken?
Ik zal u één ding zeggen chef.
De dag dat ik commissaris wordt.
En die dag zal komen, sneller dan je denkt.
Dan zou dat geen waar zijn.
Dat kan ik je nu al vertellen.
Dan ging de telefoon.
Alain liet zijn kop koffie achter, liep naar zijn bureau en sloeg de deur dicht zonder iets te zeggen.
"Die zit." Zei Bart zelfverzekerd.
"Was dat nu echt nodig?" Vroeg Sarah vol verontwaardiging.
"Ja." Antwoordde Bart.
"Hij mag weten hoe ik over hem denk.
Het is niet omdat ik nog jong ben, dat ik mij ga laten behandelen als de speelbal van een verzadigd hoofdinspecteurtje dat denkt dat hij alles weet, alles kent en aan niemand rekenschap moet afleggen."
Tien minuten later kwam Alain naar buiten.
"Kom jongelui, er is werk aan de winkel." Zei hij.
"Thomas en Hilde, jullie gaan die Stacey Courtois nog eens aan de tand voelen.
"Vooral over haar activiteiten na de studies op haar kot in Gent.
Haar bijverdienste in dat boetiekje hier in de winkelstraat is niet genoeg voor mamzel.
Om haar dure kledij te betalen ligt ze regelmatig op haar rug met de benen open, en zo is ze in contact gekomen met Christophe Liefooghe, laborant bij Hasselbanks Medical&Cosmetics. Een groot bedrijf gespecialiseerd in medische producten vooral voor de plastische chirurgie.
En nu wil het toeval dat die Christophe Liefooghe vanmorgen quasi voor mijn ogen werd opgepakt door de collega's van de gerechtelijke in Brussel voor bedrijfsspionage.
Meneer Liefooghe zou bedrijfsgeheimen hebben overgespeeld aan Maurizio Portarelli, zoon van de zaakvoerder van Portarelli-Pharmalogics.
En Stacey zit samen op kot met Jennifer Roelstraete, de twee dames die destijds samen Joeri Deltombe aanklaagden, samen op kot.
Als we hun verleden bekijken weten we dat ze beiden niet vies zijn van enig samenzweerderig gedoe.
Daarom gaan Patrick en Bart mejuffrouw Roelstraete eens aan de tand voelen, ze zou nu in het fitnesscentrum moeten zijn.
En Sarah en ik gaan naar Brussel. We mogen deelnemen aan de ondervraging van Christophe Liefooghe deze middag.
Dus jullie weten wat doen... Hop hop hop. Aan de slag.

Bart liep naar het dienstvoertuig en opende het portier aan de kant van de bestuurder.
Maar Patrick bleef achter.
Dan kwam hij naar buiten met een blikje cola in de hand dat hij opende en er een gulzige teug van dronk alvorens hij instapte.
Bart zette zich achter het stuur, deed zijn gordel om.
En griste het blikje uit Patricks hand.
"Hey wat doede gij nu? Zot!" Vroeg Patrick verontwaardigd.
Bart hield het blik cola voor Patrick's neus.
"Weet ge hoeveel klontjes suiker in zo'n blikje Cola zitten?"
"Vier? Vijf? Zes misschien? Alsof dat belangrijk is."
"Negen!!!!" Zei Bart kordaat.
"En ja da's belangrijk!!
Teveel suiker is de belangrijkste oorzaak van diabetes, hart en vaatziekten, kanker en vooral... OBESITAS!"
Dan opende hij het portier en goot het blik leeg.
Dan nam hij een flesje water uit de binnenzak van zijn jas en duwde het in Patricks handen.
"Als ge dorst hebt! Drinkt dan water.
Goed voor uw nieren, goed voor de lijn en het jaagt het hongergevoel weg zodat ge minder trek hebt tussendoor."
"Dat blik cola koste wel 1,80€ hé maat!" Zei Patrick boos.
"Gast, luister hier!" Zei Bart.
"Gij zijt mijn partner.
Ja?
Als ge wilt dat ons partnerschap een beetje gemoedelijk verloopt.
Dan gaat ge met ingang van nu op uw voeding letten!
Afgesproken?
Ge zijt flik, vergeet dat niet.
Ge hebt een voorbeeldfunctie tegenover de bevolking.
Dat betekent niet alleen onbesproken gedrag.
Maar ook dat ge een beetje let op uw voeding, en uw gezondheid.
En dat ge uw conditie op peil houdt. Dat ge aan de fysieke vereisten voldoet.
Daarbij, ik heb een voorstel.
Gij gaat morgen mee met mij en Sarah een duurloopke doen.
Kwestie van uw conditie eens een goei boost te geven.
En nee, ik wil geen 'maar' horen!
Ik ga niet samenwerken met een langzaam vetter wordende zak patatten die zijn lijf vol stopt met junkfood en cola."
Dan startte hij de motor en gaf een flinke scheut gas.

Intussen reden Alain en Sarah over de E40.
Alain trapte het gaspedaal diep in.
Sarah wreef over zijn been.
Hij trok zijn been terug.
"Lieverd." Zei Sarah.
"Wat scheelt er?
Was de uitslag zo slecht?"
Alain zuchtte diep.
"Het is wat het is Sarah.
Ik ben een ouwe vent.
Met een aftakelend lichaam.
Wat anders viel er te verwachten?
En je weet wat die moderne doctoors doen met ouwe aftakelende venten hé?
Ze willen er zoveel mogelijk geld uit kloppen.
Rookstopkliniek.
Dieet volgen met begeleiding van een diëtist.
Abonnement op een fitnesscentrum met bijhorende begeleiding.
"Dat is allemaal aftrekbaar van de ziekenkas meneer."
Mijn gat ja."
Dan zweeg Alain.
"Je bent niet echt van zin om Dr Persoone haar raad op te volgen."
Dan keek hij Sarah aan.
"Nee!" Zei hij.
"En ik wil er niets meer over horen ook.
Daarbij.
Het wordt tijd dat er wat meer afstand komt tussen ons."
"Pardon?" Zei Sarah terwijl ze rechtveerde.
"Ik ga zelfs meer zeggen.
Ik ga de boel wat herschikken
Dat mag je nu al weten.
Jij wordt voortaan de partner van Bart en ik die van Patrick."
"Maar enfin Alain! Wat bezielt er u?" Reageerde Sarah verontwaardigd.
"Niets te maren.
Ik had dat besluit al veel eerder moeten nemen.
Ik ben het gekonkelfoes en het geroddel meer dan zat.
Ik vraag me af of ik als hoofdinspecteur nog au serieus genomen wordt.
Je hebt zelf gehoord hoe die arrogante Bart Holvoet tegen mij tekeer ging.
Hoef ik niet te pikken,echt niet!
Daarom is het dat ik het doe.
Sarah.
Jij hebt een sterk karakter.
Dat weet ik.
Ik wil dat je die jongen wat intoomt.
En eerlijk.
Ik hoop stilletjes dat jullie 'meer' worden dan partners."
"Alain." Zei Sarah. "Zijde gij op uwe kop gevallen of wat?
Echt... komaan!
Al was Bart de laatste man ter wereld.
Dan nog bleef ik liever vrijgezel, echt wel."
"Sarah." Zei Alain.
"Denk aan je toekomst.
Verdoe je tijd niet aan een oude man als ik.
Die al dood zal zijn als jij nog in de fleur van je leven bent."

Dan na een korte stilte.
"En ik wil er nu niks meer over horen!"

Morbide obesitas 5

Alain stapte van de bus en liep naar de kliniek.
Haalde een sigaret uit zijn broekzak en stak die in vlam.
Zoog er met gulzige trekken aan.
"Nog een laatste sigaret voor ik dit vreselijke gebouw binnen ga." Dacht hij bij zichzelf.
Alain's hekel aan ziekenhuizen is groot.
Heel groot.
En zijn hekel aan dokters was zo mogelijk nog groter.
De enige dokter die in zijn ogen nog enige genade kon vinden was Dr Ernst Watteeuw zijn vorige huisarts, maar die is intussen gestopt om te gaan rentenieren op één of ander Caraïbisch eiland.
Dr Watteeuw is even oud als Alain zelf.
Ze zaten in hetzelfde college.
Daarna gingen ze hun eigen weg.
Ernst Wateeuw ging naar de universiteit en werd dokter.
Alain ging naar de politieschool en is nu rechercheur.
Maar ze bleven altijd goede vrienden.
Maar de meeste andere dokters veracht hij.
Hij veracht hun 'betweterij' en de manier waarop ze hun adviezen opdrongen, vooral als het om een gezonde levensstijl ging.
Alain is eigenlijk gewoon iemand die het liefst van al zijn eigen ding doet.
Andere hebben zich daar niets mee te moeien.
'My home is my castle' is zijn devies.
En hij trekt zich na een drukke werkdag dan ook het liefst terug in zijn eigen huis waar hij zijn eigen ding kan doen.
Nog een laatste trek.
"Wat moet dat moet." Moedigde hij zichzelf aan toen hij naar binnen ging.
Waar hij meteen naar het koffie apparaat liep aan de ingang.
"Maar eerst een koffie, heet en straf.
Nu ja... Straf?"
Hij nam een slok.
"Da's geen koffie, da's schotelwater." Dacht hij bij zichzelf.

Dan nam hij de lift naar de tweede verdieping en liep naar de wachtruimte van de sectie hart en vaatziekten waar Dr Evelyne Persoone haar consultaties hield.
Hij zette zich neer en keek in het rond. Overal affiches met aanmaningen voor een gezonde levensstijl. "Waar moeien al die organisaties en belangengroepen zich ook altijd mee?" foeterde hij.
Dan nam zijn krant en plooide die open.
Er stond een artikel in over de plotse overlijdens van gisteren.
Hij las het hoofdschuddend.
"Wat een idioten die journalisten." Dacht hij bij zichzelf.
"Ondanks de ongezonde zwaarlijvigheid van de slachtoffers gaat het parket toch uit van een 'verdacht overlijden'."
"Daar gaan we altijd van uit als er geen directe doodsoorzaak is, bende onnozelaars!
Of mag je daar alleen maar van uitgaan als het om slanke gezonde mensen gaat?
Zelfs de dood van ouderlingen wordt grondig onderzocht, dit noemen ze 'niets aan het toeval overlaten'.
Moeten jullie ook maar eens doen, iets grondig onderzoeken. Vooral als het gaat om spelfouten." Zei hij luidop.
"Heb er weeral vier gevonden in één artikel."
"Ook een taalpurist meneer?" Vroeg de man die naast Alain zat.
Alain bekeek de man van achteraan de dertig van top tot teen met zijn gekende striemende blik.
"Meneer." Zei hij.
"Als ik in mijn job zo slordig zou te werk gaan zoals die pipo's die zich tegenwoordig journalist noemen. Dan liepen de straten vol met criminelen vrijgekomen na procedurefouten."
"U bent rechercheur." Zei de man.
"Goed opgemerkt." Antwoordde Alain.
"Bent u dan bezig met het onderzoek naar die twee plotse overlijdens van gisteren?"
Alain knikte, maar was niet van zin om er veel over los te laten. De man had dat meteen door.
"Muriel Lafarge woonde in mijn straat samen met haar moeder.
Een heel tof meisje.
Kan niet geloven dat ze er niet meer is.
Allez ja. Zou daar nu echt kwaad opzet achter zitten? Die heeft nooit iemand iets misdaan."
"Uit ervaring weet ik dat je niet veel moet misdoen om iemand zover te krijgen dat hij of zij je naar het leven staat hoor." Zei Alain.
"Ja, ik snap het wel.
Sommige mensen zijn zodanig gestoord dat zelfs een verkeerd woord hen pissig kan maken."
"Zelfs dat hoeft niet." Zei Alain.
"Ach.
Ik heb zoveel gezien in mijn carrière.
Ik heb gezien hoever waanzin of pure psychopatie mensen kan drijven."
"Er zou sprake zijn van vergif." Zei de man.
"Klopt." Zei Alain.
"Vergif.
Het wapen van de lafaard.
Hoef je zelfs niet toe te kijken als diegene die je wil vermoorden langzaam en zeer pijnlijk aan zijn einde komt."
"Hoe komt de moordenaar daar dan aan?" Vroeg de man.
"Ik ben laborant, ziet u.
En ik weet als geen ander dat de procedures zeer streng zijn.
Je wandelt tegenwoordig niet zomaar buiten met éénder welk product uit een labo of zo hoor.
Alles wordt gecontroleerd, gecheckt en gedubbelcheckt.
En in het labo zijn tassen of jassen met zakken niet toegestaan.
En in geval van zeer toxische middelen moet je je zelfs helemaal omkleden.
Let op inspecteur.
Ik juich dat toe hé.
Ge kunt niet voorzichtig genoeg zijn den dag van vandaag."
Alain knikte.
Dan stond Dr Evelyne Persoone in het deurgat van haar spreekkamer.
"Meneer Donck." Zei ze met kordate stem.
Alain zuchtte diep en knikte naar de man naast hem.
"Morituri te salutant (zij die gaan sterven groeten u)," zei hij cynisch terwijl hij zijn krant terug dicht plooide.

Twintig minuten later.
Alain stapte van de hometrainer nadat Dr Persoone de draden die hem aan de ECG machine koppelden had losgemaakt.
Zwaar ademend trok hij zijn broek terug aan en knoopte hij zijn hemd dicht terwijl de vrouwelijke dokter de papieren op haar bureau sorteerde.
Sloffend liep hij naar het bureau en nam plaats op de stoel.
Dr Persoone schudde het hoofd.
"Meneer Donck.
Dit ziet er echt niet goed uit.
Ik ga zelfs meer zeggen.
Als uw algemene fysieke conditie zo ONDERMAATS blijft!
Dan is de kans groot dat u uw pensioenleeftijd NIET HAALT!"
Alain schudde het hoofd.
"Dat meent u niet."
"Dat klopt Meneer Donck... dat meen ik niet.
Maar mijn mening doet hier dan ook niets ter zake.
Het gaat hier om DE FEITEN!
En die liegen er niet om.
U bent 58 jaar.
Maar u hebt het hart van een 75 jarige.
En uw longinhoud is ver onder het gemiddelde van uw leeftijdsgenoten.
Als u uw levensstijl niet snel verandert.
Dan is de kans dat u uw 65ste levensjaar haalt minder dan 20%."
"En wat moet ik dan gaan doen? Toch niet gaan fitnessen zeker?
Allez kom dokter, wees nu eens ernstig. Zie je mij al in zo'n kleurig apenpak staan zweten op zo'n fiets of loopband?"
"En waarom niet?" Zei Dr Persoone terwijl ze haar ranke handen op de tafel plaatste en Alain zelfverzekerd aankeek met haar felblauwe ogen.
"U beweegt veel te weinig, uw eetpatroon is alles behalve gezond en u zou met ingang van nu moeten STOPPEN MET ROKEN!"
"Ach." Zei Alain.
"Dat helpt niet.
Heb al van alles geprobeerd.
Nicotinepleisters, pillen, kauwgom, zuigtabletten, de hele santeboetiek
Zonder mijn sigaret en mijn koffie ben ik geen mens, vraag het maar aan mijn medewerkers."
"U hebt helemaal niets geprobeerd!" zei Dr Persoone terwijl ze haar blonde haar achterover schudde.
U hebt gewoon maar wat aangemodderd om uw geweten te sussen, dat is alles.
Wat u moet doen is stoppen met professionele begeleiding.
Niet op eigen houtje wat nicotinepleisters gaan kopen om dan de helft in de vuilnisbak te gooien omdat u simpelweg GEEN KARAKTER hebt!
Maar u inschrijven in de Rookstopkliniek voor een programma waarin u met een persoonlijke begeleider werkt aan het aanpakken van uw tabaksverslaving.
En u zult moeten gaan DIËTEN!"
Alain schudde vertwijfeld het hoofd?
"Is er iets wat ik wel nog mag buiten mij afbeulen en konijnenvoer vreten?" Vroeg hij op cynische toon.
Dr Persoone zuchtte diep.
"Meneer Donck.
U beseft blijkbaar niet hoe ernstig de situatie is hé?
Uw leven hangt aan een zijden draadje.
De vraag is niet meer of u een fataal hartinfarct krijgt?
Maar... WANNEER!?
En dat moment zou wel eens dichterbij kunnen zijn dan u lief is."

Op het moment dat Alain na het opmaken van de formulieren voor de afspraken met de rookstopkliniek en de diëtist opstond en Dr Persoone een hand gaf weerklonk er een hoop tumult uit de wacht ruimte.
Dr Persoone ging kijken.
"IK HEB NIETS MISDAAN! IK BEN ONSCHULDIG!" Riep de man waarmee Alain de wachtkamer zat te praten toen hij zijn beurt afwachtte.
Toen hij buiten keek zag hij enkele collega rechercheurs van de Federale Recherche in Brussel die de man in de boeien sloegen.
"Wilt u gewoon met ons meegaan meneer, dat is het beste voor ons allemaal."
Alain stapte op de mannen af.
"Goeiemorgen heren, hoofdinspecteur Alain Donck van de lokale recherche. Waarvoor houden jullie die man aan."
De oudste van de twee mannen keek Alain aan met een blik van herkenning.
"Mor ier se, den Alain Donck. En hoe is da nog me aa ket? Visité le docteur?
Toch niet teveel problemen me aaven tikker hoop ik?" vroeg hij deels in het Brussels dialect.
"Nee hoor, gewoon een routinecontrole." Antwoordde Alain zonder al te veel in detail te willen gaan. En wat brengt jullie tot hier." Vroeg hij met gedempte stem.
"Een zaak van diefstal en mogelijk bedrijfsspionage.
Een detective die in opdracht van zijn werknemer aan het licht  bracht dat meneer hier spioneerde en bedrijfsgeheimen ontfutselde voor de concurrentie." Zei Hoofdinspecteur Marc Rousseau die Alain nog kende van de politieschool.
"Hij handelde in opdracht van Portarelli-Pharmalogics, Het bedrijf van de nogal onfrisse familie Portarelli. Reden genoeg om die man eens goed aan de tand te voelen." Voegde hij er fluisterend aan toe.
"Verdomme." Zei Alain.
"Dan zou ik u eens heel dringend moeten spreken samen met mijn partner Sarah Van Beiren.
In het kader van een moordzaak."
"Toch niet met die twee verdachte overlijdens hier hier in deze stad?" vroeg Marc Roussaeu?
"Ja," zei Alain. "Daar heeft het mee te maken.
"Zeer interessant", zei Roussaeu.
"Wel u kan op onze medewerking rekenen.
Vanavond na 20u komen we langs, zonder fout." Zei Marc Rousseau.

Intussen op het bureau.
Waar Sarah, Bart en Patrick aan het werk waren.
Alsook de twee overige rechercheurs Geert en Hilde.
"Jullie zijn gisterenavond nog de familie van Muriel Lafarge op de hoogte gaan brengen?" vroeg Sarah.
Bart knikte.
"Haar moeder en tante.
Leven met drie onder één dak.
Nu ja, Muriel zat door de week in Gent op kot.
Ze studeerde farmaceutische wetenschappen en deed dat naar verluid niet eens zo slecht.
Maar het interessantste was dat Muriel sinds een maand een relatie had.
Met niemand minder dan Joeri Deltombe die acht jaar ouder was.
Ze leerde hem kennen via het internet.
En vorig weekend spraken ze voor het eerst af.
Gisteren zouden ze opnieuw afgesproken hebben."
"Gisteren was het woensdag, dan had ze toch... " Dan ineens hield Bart op. Hoofden draaiden naar de deur.
"Goeiemorgen jongelui." Zei Dirk Dejonghe terwijl het bureau binnenstapte.
"Is Alain er niet vandaag?"
"Die komt later, hij heeft een afspraak met de cardioloog."
"Ah ja tuurlijk, zijn hart.
Tja, Alain is niet bepaald een toonbeeld van gezonde levensstijl hé.
En pas op.
Dan hebben jullie hem niet geweten toen ie nog dronk.
Hij zag er toen warempel ouder uit dan nu.
Je had hem moeten zien zitten, zwetend als een otter.

Ik dacht nog van OK, nu gaat ie misschien iets gezonder leven.
Maar nee hoor.
Nog altijd weinig slapen, teveel koffie, roken als een Turk en onevenwichtig eten.
Maar bon, we wijken af.
Ik heb hier de rapporten van de autopsie op jongeheer Joeri Deltombe en mejuffer Muriel Lafarge.
En ik kan jullie zeggen.
De resultaten zijn echt wel shocking.
Dit heb ik in mijn hele carrière niet gezien.
Beide slachtoffers stierven aan vergiftiging door botuline-toxine!"
"Dat is het bestanddeel waar ze Botox van maken." Zei Bart.
"Precies!" Zei Dirk.
"En één van de dodelijkste giftige stoffen." Vulde Sarah aan.
"Jullie kennen jullie les, uitstekend." Prees Dirk.
"Bon ik zal het rapport op het bureau van Alain leggen, dan kan hij het zelf lezen als hij straks komt."
Dan was hij weer weg.

"Botuline-toxine." Zei Sarah peinzend.
"Hoe kom je daaraan als je niet in een gespecialiseerd labo werkt waar onder zeer strenge criteria werken?"
"Ja maar hadden Alain en jij niet opgemerkt dat de vriend van Jennifer Roelstraete de zoon is van Marco Porterelli, zaakvoerder van één van de grootste farmabedrijven van dit land?
En zowat de grootste werkgever hier in de streek."
"Ja dat klopt." zei Sarah.
"Maurizio Portarelli.
Heb toch gezegd vanmorgen dat Alain zijn auto volgde tot het moment dat je belde met de mededeling dat we naar het station moesten komen."
"Ja dat klopt.
Maar zeg eens...
Gij vindt dat dus normaal? Dat een rechercheur zomaar iemand volgt zonder dat er daar zelfs maar de enige aanleiding toe is.
Het vriendje zijn van iemand die het slachtoffer was van ongewenste intimiteiten door iemand die in verdachte omstandigheden stierf is was voor hem genoeg zeker?." Zei Bart.
"Tja, dat is Alain hé.
Ge raakt dat gewoon hoor."
"Ewel! Dat zou met mij geen waar geweest zijn." Reageerde Bart.
"Hij had van mij mogen kiezen.
Omkeren of mij afzetten."
"Is dat niet wat overdreven?" Vroeg Sarah.
"Nope.
Wat Alain doet, dat is overdreven.
En kan de aanleiding zijn tot een vrijlating op basis van procedurefouten." Argumenteerde Bart.
"Hey! Nogmaals.
We hebben het over de zoon van één van de belangrijkste werkgevers van de streek.
Ik herhaal... EEN VAN DE BELANGRIJKSTE WERKGEVERS VAN DE STREEK!!!
Die ga je zomaar niet even achtervolgen alsof het de eerste de beste straatcrimineel is.
Wij zijn rechercheurs geen privédetectives.
Wij hebben ons aan regels en procedures te houden.
Heb zo de indruk dat Alain dat vergeet!"
"Kijk Bart." Zei Sarah.
"Alain is eigengereid, intuitief, en houdt zich aan zijn eigen methodes. Methodes die hij hanteert na jarenlange opgebouwde kennis van zaken.
En dat werkt.
Als lokale politiezone het hoogste aantal opgeloste misdrijven van de hele provincie.
Dat is toch niet niks... Toch?"
Bart zweeg, roerde in zijn koffie.
"Bon, wat denk je." Zei hij.
"Zullen we een broodje gaan eten? Ik ben toe aan wat frisse lucht."
"Goed idee." Zei Sarah.

Morbide obesitas 4

Alain en Sarah arriveerden bij het station.
Een politie inspecteur liep hen tegemoet, gaf Alain en Sarah een hand.
"Als u mij wilt volgen hoofdinspecteur." Zei hij terwijl hij met ferme pas het stationsgebouw inliep. Alain en Sarah volgden.
Het perron bij spoor vijf was afgesloten, iemand mocht er nog op.
Alain en Sarah werden uiteraard wel doorgelaten en gingen meteen de trein binnen.
Daar in derde laatste wagon, half tussen de zetels en half op het gangpad lag een lichaam onder een wit laken.
Patrick en Bart bevonden zich ook in de wagon, evenals de wetsdokter.
"Weer een zelfde geval als vanmorgen." Zei de wetsdokter.
"Begon opeens te stuiptrekken en het leek alsof ze stikte.
Ze stond nog recht, opende de het raam om frisse lucht te hebben.
En viel dan neer en bleef liggen met wijd opengesperde ogen."
Wetsdokter Dirk Dejonghe trok het witte laken weg.
Daaronder lag een jonge vrouw van ongeveer 20 jaar.
Net als Joeri Deltombe was ze zwaarlijvig.
En raad eens.
Ook in haar lichaam heb ik sporen gevonden die wijzen op vergiftiging.
De pupillen vernauwd, abnormale huidverkleuring, overmatige transpiratie, de hele reutemeteut."
"Oooh ja, dit kan nog heel leuk worden." Zei Alain op zijn gekende cynische toon.
"Twee zwaarlijvige jongelui door vergiftiging om het leven gebracht.
Ben nu al benieuwd welke gestoorde geest hier achter kan zitten."
Bart Holvoet kon zijn walging niet onderdrukken terwijl Dirk het jonge slachtoffer van haar kleren ontdeed.
"Fucking hell. Hoe kan zoiets bestaan?" Zei hij.
"Precies een berg blubber."
"Bart alstublieft." Zei Alain.
"Wat?"
"Is toch zo.
Dit kan je toch geen lichaam meer noemen.
Voor mij is dit gewoon een compleet gebrek aan zelfrespect!
Dat is wat ik hiervan vindt.
Niets meer en niets minder."
"Gij hebt duidelijk nog niet veel meegemaakt in je leven hé.
Anders zou je zo niet praten."
"Chef." Zei Bart.
"Mijn beste maat is rolstoelatleet.
Werd omver gereden door een dronken chauffeur op zijn veertiende.
Moest keihard revalideren.
Dit met de wetenschap in het achterhoofd dat hij zijn benen nooit meer zou kunnen gebruiken.
Hij had zoals zovelen kunnen liggen vegeteren in zijn zetel.
Zich laten gaan.
Maar dat deed hij niet.
Hij is harder gaan trainen.
Ondanks de pijn die hij nog alle dagen heeft als gevolg van dat ene ongeval.
En als ik dan die excuses hoor van al die vetzuchtigen om aan datgene te verzaken waar ze beter eens echt werk van zouden maken.
Namelijk iets doen aan de lamentabele conditie van hun lichaam en hun algemene gezondheidstoestand.
Ewel hé...
DAN WORDT IK GEWOON PISSIG!
Echt wel."
Dirk draaide het lichaam van het slachtoffer dat op haar zij lag.
Toen zagen ze haar gezicht.
Muriel Lafarge zo heette het slachtoffer, was best wel een knap meisje ondanks haar zware obesitas.
Alain opende de rugzak die ze bij zich had.
Daarin zaten mappen vol notities.
"Blijkbaar studeerde ze, waarschijnlijk geneeskunde of iets in de farmaceutische richting." Mompelde Alain.
"Net zoals juffrouw Jennifer Roelstraete die ik zonet nog ondervroeg."
Dan duwde Sarah een smartphone onder zijn neus.
"Dat is nog niet alles Alain." Zei ze.
"Kijk eens hier, de berichtjes die ze stuurde."
Alain las.
"16:15 Hey Joeri, wacht nu op de trein in Gent-Sint Pieters, kom je me straks ophalen in het station."
16:20 Liefje heb je mijn berichtje gehoord, zendt eens wat terug schatje xxxx love you.
16:22 Ben je boos of zo?
16:24 Joeri dit vind ik echt niet leuk, laat van je horen aub.
16:35 Schatje heb ik iets verkeerd gezegd?"
Alain scrollde even naar boven.
"08:17 Hey Muriel, goed geslapen liefje. Vanavond zien we elkaar terug. Me happy <3 <3 <3 <3"
"08:18 Hoi Joeri, ja ik tel de uren af. Verlang er zo naar om met jou samen te zijn. Lekker van je genieten hmmmm xxxxx Schatje."
"Als er hier geen verband is tussen de twee slachtoffers, dan weet ik het ook niet meer." Mompelde Alain.
"Maar er is meer." Zei Sarah.
Ze nam de smartphone uit zijn handen en toonde een heel andere correspondentie.
Het laatste bericht was van drie dagen geleden.
"22:13 Vies vuil moddervet klotewijf, gij gaat mijn leven niet kapot maken! Ik heb uw spelleke wel door. Stop met uw smeerlapperij of ge sterft een langzame en pijnlijke dood. En dat zweer ik!"
Erboven stond er alleen 'onbekend nummer'.
"Ik wil weten van wie dit dreigement komt." Zei Alain vastberaden.
"En liefst zo snel mogelijk.
Dus laat ons maar hier maar de boel opbreken.
Patrick en Bart jullie gaan de familie van het slachtoffer inlichten, daarna zit ook voor jullie het werk erop.
En morgenvroeg iedereen weer op post.
Met een frisse kop als het even kan.
Want er is veel werk aan de winkel.

Alain en Sarah liepen door de straat.
Alain zoals altijd met gebogen hoofd en zijn handen in zijn zakken.
Sarah hield haar fiets vast.
Het bleef maar motregenen.
"Morgenvoormiddag die klote afspraak in die kliniek." Bromde Alain met een zweem van wanhoop in zijn stem.
"Ach." Reageerde Sarah.
"Het zal heus wel meevallen. brombeertje van me.
Maar je zal echt wel iets aan je levensstijl moeten doen hoor.
Echt wel."
Dan hield ze halt en zette haar fiets tegen een lantaarnpaal.
Legde haar handen op zijn borst.
"Alain." Zei ze.
Ze voelde haar hart bonzen in haar keel.
"Ik wil je niet verliezen.
Snap je dat.
Lieve brombeer.
Ik wil met jou verder."
"Sarah." Zei Alain naar adem happend.
"Ik...
Ik zie je heel graag.
En het is fijn wat wij samen hebben.
Dat we zo'n intense band hebben.
Maar.
Soms heb ik twijfels.
Zoveel twijfels.
Jij bent nu 30 jaar.
Ik 58.
Over 15 jaar ben jij er 45.
En ik een ouwe vent.
Als ik er nog ben tenminste."
Alain boog het hoofd.
"Lieverd." Zei Sarah.
"Dat kan mij niet schelen.
Dan nog.
Zal ik er voor je zijn.
Hoe zwaar en moeilijk het ook zal zijn.
Ik wil ervoor gaan Alain.
Voor jou.
Voor... ONS!"
"Sarah." Zuchtte Alain.
"Ik weet, je bent een zorgzame vrouw.
Je zou een goede moeder zijn.
Ik wil je de kans niet ontnemen om ooit een gezin te stichten.
Niet met mij.
Ik wil geen kind opzadelen met een vader die zijn grootvader kan zijn.
Ik wil eigenlijk helemaal geen kinderen.
Omwille van de rotjeugd die ik heb gehad.
Maar jij.
Jij bent een...
Een goede vrouw.
Een goed mens.
Met mooie waarden.
Ik voel zoveel diepe genegenheid voor je Sarah.
Maar... "
"Alain." Zei Sarah.
"Je wil er toch geen punt achter zetten?"
Weer zuchtte Alain.
Heel lang.
Heel diep.
"Ik voel me hier niet goed bij Sarah.
Ik durfde het niet te zeggen omdat ik bang ben dat je zou denken dat ik je slechts gebruikte om... "
"Om wat Alain?" Vroeg Sarah.
"Ach laat zitten meisje."
Dan rukte hij zich los.
Zonder iets te zeggen.
Sarah stond hem verweesd na te staren in de druilerige regen.

De volgende morgen was Sarah al vroeg op pad.
Joggen.
Zoals zo goed als elke ochtend ging ze eerst een stukje lopen voor ze zoals elke dag met Alain en de andere collega's afsprak in 't Croissantje.
Het gesprek dat ze gisteren na het werk had met Alain zinderde nog na door haar hoofd.
"Hij meent dat niet." Zei ze tegen zichzelf.
"Hij heeft het wat moeilijk, maar dat gaat wel over.
Het is de eerste keer niet dat hij zo'n bui heeft.
Hij is zenuwachtig voor de afspraak in het ziekenhuis straks."
Ze herhaalde al die dingen telkens weer terwijl ze doorliep, zich aan een strak ritme en een gelijkmatige snelheid probeerde te houden.
Dan ineens keek ze om.
Ze had het gevoel dat er de hele tijd iemand achter haar liep.
Dat was ook zo.
Het was Bart die eerst achter en nu naast haar liep.
"Hey Sarah, ook aan het lopen?"
"Ja." Zei ze hijgend.
"Goed zo.
Ben bezig met een duurloop van tien kilometer. Heb er nog vijf te gaan, doe je mee?"
Sarah schudde het hoofd, ze wilde het aanbod afwijzen.
"Allee komaan, dat kan je best.
Beetje zelfvertrouwen."
"Ik heb nog nooit zo'n afstand gelopen." Zei Sarah.
"Hoeveel kilometer doe je dan als je loopt?" Vroeg Bart.
"Drie, vier, soms vijf.
Heb nu al twee en een half kilometer gelopen en ben nu op weg naar huis." zei ze.
Da's nog ongeveer een kilometer."
"Is dat alles? Vroeg Bart.
"Dat kan toch beter, Niet?
Hey!
Ge moet uw lichaam uitdagen.
Uw grenzen verleggen.
Telkens opnieuw.
'No pain no gain', weet je wel?
Als je de uitdaging aangaat en de rit uitloopt dan trakteer ik op een portie spek met eieren in 't Croissantje. En dit de hele week... Deal?"
Sarah moest erom lachen, maar ging de uitdaging toch aan.
Bart was onwrikbaar.
Onvermurwbaar.
Maar hij wist haar te motiveren.
Om de duurloop uit te lopen aan een hoger tempo dat ze zelf gewoon was.
"Zie je wel." Zei hij achteraf.
"Zie je wel dat ge 't kunt.
Zo moeilijk is dat niet hoor.
Ge moet durven.
Durven uw grenzen te verleggen.
Weet je wel?
DURVEN!
Het menselijk lichaam is sterker dan de meeste mensen denken.
Mensen denken te rap van 'dat ga ik niet kunnen'.
Maar niets is minder waar.
Het komt allemaal op hetzelfde neer.
Zelfvertrouwen.
Je lichaam leren kennen.
Je grenzen kennen en deze durven te verleggen.
Telkens opnieuw.
Elk lichaam vraagt erom om uitgedaagd te worden.
Zowel op lichamelijk als op geestelijk vlak.
Ik ben nu Grieks aan het leren.
Gewoon voor de uitdaging.
God behoede me dat ik zo'n triestige routineuze plant zou worden zoals de meeste mensen.
Dat wil ik niet.
Echt niet.
Het idee alleen al."
"Je houdt er wel vreemde ideeën op na hé." Zei Sarah.
"Vind je? Vroeg Bart.
"Nu ja.
Dat hoor ik wel vaker hoor.
Ik ben een 'specialleke' ja.
Ik kan zeker vier programmeertalen, ben ook heel actief met websitebeheer en het ontwerpen van websites en zelfs games.
Voorts ben ik heel bedreven in wiskunde ik schaak in clubverband."
"Amai ik ben perplex." Zei Sarah.
Maar ik ga me nu snel douchen, ik zie je straks in 't Croissantje?"
"Daar mag je zeker op rekenen Sarah." Zei hij.
Hij omhelsde haar en ze gaf hem een zoen op de wang."
"Zeg, nog eens
Goed gelopen meid." Zei Bart terwijl hij haar een schouderklopje gaf.

Even later zaten ze samen in 't Croissantje.
Met voor hun neus een groot bord met spek met eieren.
"Héhé, dat zal me smaken." Zei Sarah.
"Ok, de calorieën die ik er heb afgelopen zullen er nu wel snel weer aankomen.
Maar dat kan me nu efkes niet bommen. Ik heb gewoon honger als een paard ja."
"Geen schrik." Zei Bart. "Dat zal niet gebeuren."
"Nee?" vroeg Sarah.
"Je zei zelf dat je honger als een paard hebt. Dat betekent dat uw lichaam moet recupereren. Uw lichaam heeft proteïnen nodig.
Dus moet ge uw lichaam proteïnen geven.
En wat die veggie adepten ook mogen beweren.
Die haal je uit vlees, vis, eieren en melkproducten.
Mensen die denken dat plantaardige producten volstaan om je lichaam gezond te houden die dwalen.
Echt wel."
"Gij zijt daar precies wel hard mee bezig hé. Met gezonde voeding en zo,"merkte Sarah op.
Bart keek Sarah aan.
"Sarah.
Luister goed naar mijn woorden.
Ge hebt maar één lichaam!
Draag er dan godverdomme zorg voor!
Je woning, je auto, je baan.
Die dingen zijn inwisselbaar.
Maar als je lichaam begint te haperen.
En dienst gaat weigeren.
Als dat gebeurt Sarah...
Dan heb je pas echt een probleem.
Te weinig mensen staan daar bij stil.
Tot het effectief gebeurt.
Snap je?
En dan nog beseffen ze het niet.
Zoals Alain.
Onze Chef.
Die loopt echt op de tippen van zijn tenen hé, en dat omwille van een cardiologisch onderzoek waar hij deze voormiddag naartoe moet.
Nou waarom zou dat komen denk je?"
"Ach," zei Sarah. "Alain heeft een hekel aan klinieken."
"Oh ja?" vroeg Bart. "Waarom dan wel?
Men stelt daar alles in het werk om mensen te helpen.
Voor dat doel investeren ze constant in de nieuwste technologieën, en in duur wetenschappelijk onderzoek.
Maar ze moeten natuurlijk wel meewerken.
Ge moogt medicijnen voorschrijven en behandelingen geven zoveel je wil.
Maar als mensen geen gram willen veranderen aan hun levensstijl.
Dan helpt dat allemaal geen reet!"
"Ik weet het." Zei Sarah.
"Ik heb het al vaker met hem erover gehad.
Maar ja hij koppig hé."
"Ja hallo! Alsof ik dat nog niet door had," zei Bart.

"Trouwens.
Wat vindt jij van Alain als chef?" Vroeg Bart ineens.
"Wel." Zei Sarah.
"Hij is intuïtief  koppig, eigenwijs.
veeleisend voor zijn medewerkers.
Maar als het klikt dan heb je heel veel aan hem."
"Ah ja natuurlijk...
Als het klikt." Zei Bart op sarcastische toon.
"Ik ken dat.
Als je je neerlegt bij zijn willetjes en zijn grilletjes.
En je niet teveel commentaar hebt op zijn eigengereide, oncommunicatieve manier van werken.
Wel Sarah, ik kan je dit al zeggen...
DAT ZAL NIET GEBEUREN!"