De natuur in beeld: De Semois op haar mooist (slot)

Dag 3: Zondagmiddag in Bouillon.

Dag lieve mensen.
Zondagmorgen. De mist is minder fel als gisteren. Het is wel grijs en het wolkendek laag.
Het is zondagmorgen, we liggen nog alle vier lui te soezen. De hondjes laten we even op bed. De lakens en het dekbed die erop liggen zijn van ons dus van haar op het bed is weinig of geen sprake. Het is gezellig, ik streel de hondjes en knuffel mijn allerliefste. Ik voel de warmte van haar lichaam.
Haar heerlijke lichaam.
En ik kus haar vol liefde.
We vergeten de wereld om ons heen en maken tijd voor ELKAAR!
We verdelen het bed eerlijk in twee. De ene helft is voor de hondjes die zich koesteren aan de warmte van mijn lichaam dat ervoor nog op die plek lag. De andere helft is  voor mijn lieve Christiane en mijzelf. Dit is zo'n moment waarop de rest van de wereld heel even van geen tel is. Als ge verstaat wat ik hiermee wil zeggen?
Daarna is het weer tijd voor koffie en voor croissants. Want het is tenslotte zondag.
Met dat heerlijke gevoel van warme liefde in het hart begeef ik me naar het dorp en zoek ik een bakker op die nog croissants in huis heeft. Want ons heerlijk liefdesmomentje duurde toch langer dan we dachten.
Maar ik zocht en vond en nam de tijd om nog even van dit charmante dorpje te genieten.

Maar het is zondag, wat gaan we doen? Wandelen?
Hmmm die wandeltocht van gisteren zit nog in onze benen. Maar we willen wel buiten zijn natuurlijk.
Ha, maar waarom gaan we eens niet een keer gezellig naar Bouillon?
Zo gezegd, zo gedaan, Onze hondjes van achter in de auto, GPS ingesteld en even later slingerden we weer langs de bochtige wegen van de Ardennen. Hé, we reden zelfs een stukje Frankrijk. Maar het enige wat we zagen van La Douce France waren dichte bossen en veel groen. Er was geen mens te bespeuren en op het vroege middaguur waren er amper auto's op de weg. We zaten echt in the middle of nowhere. 
Maar voor we het wisten zagen we de borden met Belgique en My God, de wegen zijn hier echt wel slecht.

Maar goed Bouillon.
Stad van Godfried van Bouillon en zijn machtige burcht.
prachtig gelegen aan de oevers van de Semois en zowat de enige plaats van belang waar deze rivier door stroomt. De Semois slingert zich door weinig bevolkt gebied, in een streek die vroeger als 'afgelegen' kon worden beschouwd. Maar door het toerisme is daar weinig van te merken, behalve in de wintermaanden misschien. Maar het is er toch wennen aan de afstanden en mijn lieve vriendin vroeg zich af waar de mensen daar eigenlijk kleren en zo gingen kopen. Want boetiekjes en zo vindt je niet in Bouillon. Hotels en restaurants van frituur of kebab tot poepsjiek in het Hotel Panorama dat hoog op een heuveltop is gelegen, met zicht op de burcht van onze goede vriend Godfried wiens leven en werk als een rode draad door de stad loopt.
We zitten hier niet ver van Frankrijk en dat is te merken aan de vele auto's met Franse nummerplaten. Iets zegt me dat onze zuiderburen massaal hierheen komen omdat ze hier geen vaccinatiebewijs moeten voorleggen wat in hun land al sinds augustus verplicht is. Dik tegen die jongens hun goesting natuurlijk. Fransen en overheidsmaatregelen, het is nooit een goed huwelijk geweest.
Ach, wij Belgen moeten niet veel zeggen, wij zijn zelf geen haar beter. Maar dit geheel terzijde.

Bouillon is een stadje op mensenmaat. Geliefd bij toeristen die een bezoekje aan de stad toevoegen aan hun activiteiten tijdens hun verblijf. Er zijn gezellige terrasjes, vooral dan aan de oevers van de Semois en er is natuurlijk de burcht die ik zo'n tien jaar geleden als eens bezocht. Je kan er helaas niet in met hondjes erbij dus lieten we hem links liggen.
Tip: als je de burcht bezoekt, probeer dan zeker de roofvogeldemonstratie mee te pikken.
Ook een goede manier om de stad te verkennen is het toeristische treintje dat om het uur vertrekt vanuit verschillende locaties. Wij stapten op bij de Pont De Liege.

Aan de oevers van de Semois kan je heerlijk verpozen en konden we de leiband van onze hondjes even laten vieren, wat die twee rakkertjes zeker konden appreciëren. Er zijn bankjes en wat is er heerlijker om een heerlijke Ardeense worst of een broodje met Ardeense ham te eten aan de oever onder het gesnater van eendjes die hopen dat er een kruimeltje van de kar valt. Maar brood is niet goed voor eenden en andere vogels. En achtergelaten brood trekt ratten en ander ongedierte aan. Toch maar niet doen dus.

Beeld van de heilige Arnoldus.
Maar de beeldhouwer had Godfried van Bouillon in gedachten.

Maar het was helaas de laatste dag en avond. Reden temeer om van de laatste maaltijd iets lekkers te maken. Forel met amandelen zoals ze dat in de Ardennen zo lekker kunnen klaarmaken en in ons verblijf nog een heerlijk lokaal biertje.'
's Anderendaags was het tijd om terug naar huis te keren.
Maar met een voldaan gevoel in ons hart en heel veel mooie herinneringen.
En ook onze lieve keesjes genoten met volle teugen.

Die lieverdjes.

De natuur in beeld: de Semois op zijn mooist 2

 

Dag 2: Een heerlijk lange wandeling.

Dag lieve mensen.
Zaterdagmorgen. Een dichte mist hangt over de vallei van de Semois. Ik ontwaak en hijs mezelf uit bed waarna ik het gordijn opentrek. Ik kijk door het raam en zie dat er een dichte mist hangt die de hoogste toppen in nevelen verhult.
Spontaan denk ik aan die conversatie die ik vaak zie op Njam-TV - waar mijn zoetje graag naar kijkt en ik stiekem ook. Want vanwege mijn opleiding en mijn werk als keukenhulp vind ik het kijken naar hoe topchefs te werk gaan wel interessant - tussen de Brugse chocolatier Dominique Persoone en de Belgisch-Italiaanse chef Peppe Giacomazza waar al wandelend in de omgeving van hun chalet waar ze hun programma maakten rond samen koken met plaatselijke producten de eerste het volgende zei.
Persoone: "Stel je ki voorn zeg, iedere dag mist.
Hé, Iedere dag mist.
'Ek peinzen daje hier e wienkeltje mé mistlampen eit daje hier ghoe zakens doet."
Maar dat is zo hé.
Vanaf de herfst invalt krijg je op je Ardense hoogten te maken met hardnekkige mist. En in de winter vriest die ook nog eens aan.
Maar mist is vaak de voorbode van mooi weer. Dus ik bewaarde mijn optimisme tijdens het dagelijkse toiletritueel terwijl de geur van verse koffie in ons vakantieverblijf domineerde.
Even naar de bakker is toch iets heel anders als je met vakantie bent nietwaar. Het is voor mij de uitgelezen kans om de omgeving echt in je op te nemen. Ook al was ik met de wagen wegens nog andere dingen nodig dan brood. En ik laat mijn hondjes niet graag buiten voor de winkeldeur achter. Ik mag er niet aan denken dat ze door één of ander individu met kwade bedoeling worden meegenomen.
Dan maar de auto geparkeerd en na het winkelen een kleine wandeling in en rond het dorp gemaakt.
Terug in ons verblijf genoten we van een stevig ontbijt. Dat was wel nodig want er stond een lange wandeling op het programma.

Tussen het stapeltje brochures over de streek en wat je er kan doen vonden we een folder met wandelzoektochten en ik dacht, laten we er eens eentje doen. Ik koos voor een wandelzoektocht die startte in het dorpje Naifraiture. Op zo'n tien kilometer rijden van Bohan. 
De basis van onze wandeling waren de instructies die we moesten volgen om de antwoorden te vinden op de vragen verderop in de folder. Die instructies leiden ons weg van het dorpje, door de velden en weiden en tenslotte... Het bos in.

De wandeling bracht ons diep de bossen in, weg van alle drukte, stress en overmatige lawaai.
Meer nog.
Wat was het hier toch zalig stil.
Ik hoorde alleen het ruisen van de zachte wind door de bomen. Het vallen van de bladeren en hier en daar de verre kreet van een vogel.
De hondjes mochten gerust los, ofschoon dat eigenlijk niet hoort, zelfs als er geen expliciet verbod is, omdat loslopende honden storend kunnen zijn voor dieren en voor andere wandelaars. Maar onze keesjes lopen in het begin wat dartel rond, snuffelen wat om dan snel achter ons aan te lopen. Maar voor de rest van de wandeling blijven ze altijd dicht bij ons. Die kleine lieverdjes.

De wandeling was behoorlijk pittig en ik moest goed letten op de details onderweg om toch maar geen aanwijzing over te slaan. Van de vragen heb ik amper iets gevonden en op den duur konden ze me niks meer schelen. Ik was waar ik hoe langer hoe meer het liefste ben. Midden in de natuur. En dat waar de natuur nog echt natuur is. Waar van 'beschaving', menselijke aanwezigheid en bebouwing amper iets te merken is en er zo goed als geen auditieve vervuiling is. Geen geruis van auto's zelfs niet in de verste verte. Je hoort er het klateren van een beekje beneden je. En hoe dieper je afdaalt hoe luider het klinkt. Wat een heerlijk rustgevend geluid is dat toch.

 

De stress, drukte en dagelijkse sleur zijn hier ver weg. Ik pak in een onbewuste reflex toch even mijn smartphone en open Facebook, wat me  net lukt met de povere verbinding en vraag me ineens af waarom ik dat toch steeds weer doe? De wereld draait door en de dagelijkse mallemolen van de waan van de dag met de bijhorende stroom van meningen en meninkjes gaat gewoon verder. Maar nu... Zonder mij.
Smartphone terug weg en fototoestel in de aanslag. Want ik wil al dat moois toch echt wel delen met wie mij lief is en wie deze blog leest.

De wandeling liep van Naifraiture naar het naburige dorpje Houdremont en dan weer terug. We liepen een stuk op een pad waarlangs ooit de stoomtram reed naar Vresse Sur Semois. Maar het gesis en gefluit van de stoomtram is voorgoed verstomd en maakt plaats voor de zalige stilte die je alleen diep in de natuur vinden kan. Als die stilte tenminste niet wordt onderbroken door luid taterende mountainbikers. Voordeel, je hoort ze van ver aankomen dan, want meestal merk je pas als ze er zijn als ze rakelings langs je scheren. Op een gegeven moment merk ik dat ons Cecieleke achtergebleven is. Ik kijk om en zie dat mevrouwtje in het gras licht te rollebollen. Ik roep haar en bekijk haar goed.
Maar Cecieleke, hoe zie jij eruit meisje?

Haar kopje, rug en pootjes zaten helemaal onder het vuil en de vettige smurrie.

Hondjes.
Wat zijn ze toch lief hé.

Ja dat wordt een badje met stevig schrobwerk straks. Maar dat zijn zorgen voor later. Eerst even verder genieten van al het moois rondom ons.

Herfsttijd = paddenstoelentijd.

De foto bovenaan werd genomen op de linkerkant van het pad waarop we liepen.
Rechts nam ik de foto onderaan. Merk het verschil van bodembegroeiing. 

Eens we het bruggetje op de foto hierboven over waren wachtte er ons nog een steile klim, waarna we terug aan de rand van het bos kwamen; Terug in Bohan genoten we van een lekker aperitiefje en een lekkere maar iets te sobere maaltijd. Dat kwam omdat alle restaurants vol zaten en je er niet inkwam als je niet gereserveerd had.
En wat doe je dan als echte Belg?
Dan ga je een frietje steken natuurlijk.

En het waren verdorie lekkere frietjes.
Morgen het laatste deel: Zondag in Bouillon.

De natuur in beeld: de Semois op zijn mooist.

 

Dag één: de heenreis.

Dag lieve mensen.
Ik heb een heerlijk weekend gehad.
Vrijdag 24 september jongstleden laadde ik mijn kleine autootje vol voor een deugddoend weekendje er tussenuit.
Zoals veel mensen waren ook mijn grote liefde als ikzelf hier echt aan toe. De dagelijkse sleur in combinatie met die verstikkende maar helaas broodnodige coronamaatregelen werkten op ons gemoed en ons humeur. Dit ondanks het vele en deugddoende wandelen in de prachtige natuur dicht bij huis.
Een mens heeft dat af en toe eens nodig om eens in een andere omgeving te zijn.
Daarom boekten we een verlengd weekendje in een supergezellig en gerieflijk huisje diep in de prachtige Ardennen. Na een rit van twee uur ruilde ik de snelweg in voor die heerlijk kronkelende wegen in de Ardennen. Overal zag je stapels omgezaagde bomen en het was er uitkijken voor de vele vrachtwagens geladen met boomstammen. Voorts zag ik uitgestrekte bossen, pittoreske dorpjes en huizen gebouwd met typische Ardeense leistenen. Dan kwamen we aan in het dorpje Bohan. 

Bohan is een klein en charmant dorpje aan de oever van de Semois.
Het is behoorlijk toeristisch, er liggen heel wat campings aan de oevers van de Semois, en veel huizen worden verhuurd als vakantiehuis. Maar echt druk was het nergens, behalve op zaterdagavond toen we iets wilden gaan eten en alles al gereserveerd was. Maar het was er vooral gezellig druk. De terrasjes gevuld met levensgenieters die genoten van een heerlijk streekbiertje of een heerlijke maaltijd. Daarvoor kom je toch naar de Ardennen, toch?
En om te wandelen natuurlijk.

Wanneer we hadden uitgepakt en ons hadden geïnstalleerd in onze supergezellige vakantiewoning, trokken we al snel onze wandelschoenen aan en de hondjes hun leibandje en gingen we op verkenning.
Maar het is er erg steil en dit in combinatie met het feit dat we er een lange autorit en het bijhorende in en uitladen van de bagage op hadden zitten, maakte dat we toch snel terugkeerden.
Mmm ja, snel. We namen de tijd om van de prachtige omgeving te genieten en om foto's te maken van al het moois dat we op onze weg tegenkwamen. En we gingen daarna gewoon naar het dorp om er te genieten van een heerlijk aperitiefje en een stevige maaltijd.

Ja hoor, ze mochten mee.
Onze lieverdjes.

Hier wil ik oud worden.
Oud huisje, rustige straat, de zon die schijnt op de gevel.
Prachtig toch.

Tot zover dag één. Morgen geef ik een verslag van die heerlijk superlange wandeling die we zaterdag maakten.
Liefs.
Miguel.

Nine Eleven.

Dag lieve mensen.
11 september 2001. 20 jaar geleden al.
Maar als ik die beelden terugzie, dan lijkt het alsof het gisteren was.
Ik weet nog waar ik was. En ook hoe ik me voelde.
Ik voelde me 20 jaar geleden niet echt prettig in mijn vel. Ik zat even zonder vaste job na een conflict met harde woorden met mijn toenmalige werkgever. Ik had geen werk, geen lief en mijn eigenwaarde stond even op een laag pitje. Dat veranderde gelukkig een klein half jaar later toen ik een nieuwe job vond en terechtkwam op een plek waar ik tenminste meer was dan een 'manusje-van-alles' dat alleen maar goed was om als pispaal te dienen en op zijn kop te krijgen. Ik leerde er toffe collega's kennen en mijn Frans kreeg een ferme boost, want op de receptioniste en de oudste kelner na was iedereen er Franstalig. Ok, de baas probeerde zich verstaanbaar te maken in het Nederlands, maar na verloop van tijd verstond ik hem beter als hij Frans sprak tegen mij.
Maar goed: die ene dag in september 20 jaar geleden.
We betaalden nog in Belgische Franken, al werden we al stevig voorbereid op de komst van die vermaledijde Euro. De GSM was al goed ingeburgerd, ikzelf was één van de vele trotse bezitters van een Nokia 3310. Heerlijke mobieltjes waren dat.

Ook het internet maakte toen al deel uit van ons leven. Ik zou later in het najaar nog enkele leuke contacten maken via chatkanalen en zo, maar het waren eigenlijk van het soort contacten waar jullie lezers geen zaken mee hebben. Ook wij bloggers houden soms dingen voor onszelf moet je weten.

Maar dan op een doordeweekse dinsdag. 
Ik woonde nog thuis. En na het eten zat ik in de woonkamer samen met mijn moeder. Ik zat in de zetel en las wat in de Dag Allemaal, dat was mijn moeder haar wekelijkse lectuur en ook de TV gids voor de hele familie.
Dan bleef moeder hangen op ZDF en zei: "Er is iets raars gebeurd in New-York."
De commentaarstem had het over 'ein flugzeug' dat zich in één van de WTC torens had geboord.
Terwijl zag je beelden van rook en vlammen die uit de toren kwamen. "Euh.... WTF????"
Ik legde mijn 'boekske' aan de kant. Meende die dat nu?
Die piloot moet een ferm stuk in zijn kraag gehad hebben dat hij zo'n groot gebouw niet zag staan.
Maar terwijl men in het Duits over de mogelijke oorzaken aan het bakkeleien was? Was het een ongeluk? Of was er terrorisme in het spel. Amerika heeft immers nogal wat vijanden gemaakt met zijn agressieve buitenlandpolitiek, dus er zijn genoeg lui die met dat land een eitje te pellen hebben. En dan op dat moment...
Knalt er een tweede vliegtuig in de andere toren.

Ok, dit was wel degelijk een terroristische aanval.
En geen kleintje ook. Dit moeten lui zijn die wel heel erg 'pissed off' op de US of A.
Ondertussen hadden ook onze eigen Vlaamse zenders het nieuws opgepikt en alle uitzendingen onderbroken. Overal ter wereld viel alles stil. En iedereen belde elkaar op: "hebt ge gezien wat er gebeurd is in New-York?"
Ja lieve mensen. Dit was onwezenlijk.
Dit was niet te vatten.
Wie kon dit op zijn geweten hebben?
Wie is er zo door en door verrot om op een doordeweekse dag mensen die gewoon gingen werken en met hun zaken en hun leven bezig maken op dergelijke manier de dood in te jagen.
DOOR EN DOOR VERROT BEN JE ALS JE ZOIETS DOET!!!

De hele middag en avond zat ik verbijsterd toe te kijken naar wat er zich daar in de VS voltrok.
En ik weet... Vele mensen met mij.
En ineens, toen men naar mogelijke daders wees, dacht ik... Verdomme, hoe naïef ben ik eigenlijk?
Zo verdom naïef om te geloven in die zogenaamde 'multiculturele samenleving'.
Zo verdomd naïef om te denken dat ge met moslims kunt samenleven. Terwijl wij voor hen ongelovigen zijn. Lager dan varkens of honden.
Heel even vervloekte ik mezelf, en de rest van de wereld. Ik vervloekte mijn naïviteit en deze van de media, de onderwijzers die mij probeerden wijs te maken dat racisme fout is en ge niet zomaar moogt oordelen over andere culturen. Ik vervloekte onze zwakheid en ons gebrek aan alertheid. Maar gelukkig zijn deze gedachten in mijn hoofd verzwakt en werden ze niet dominant. Maar het veranderde wel mijn kijk op de dingen.
We werden wakker in een heel andere wereld. We werden wakker met het besef dat onze leefwereld niet zo veilig was als we dachten. Dat de vrede en veiligheid waar we ons in wentelden geen zekerheid was. We gingen opnieuw beseffen dat je voor veiligheid en vrede moet vechten. Dat er overal vijanden op de loer lagen die deze konden bedreigen.
En dat is ook zo.
Na 9/11 kwamen de aanslagen in Madrid, Londen, Parijs... Brussel.
Die waren niet zo megalomaan, maar daarom helaas niet minder dodelijk. En elke aanslag herinnert ons eraan dat vrede een illusie is en veiligheid iets waar je voor moet vechten en de alertheid van iedereen vereist.
Maar dat wil niet zeggen dat je nu ineens het recht hebt om wie anders leeft of denkt als jij met misprijzen te gaan bejegenen.
Het is integendeel een goede zaak om diegene die wel goed doen een hart onder de riem te steken.
Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar een documentaire die afgelopen week op Canvas te zien was. De gebeurtenissen van 9/11 En dan zag ik dat deze gebeurtenissen gevolgd werden door een enorme golf van steun en solidariteit voor de hulpdiensten. Voor de brandweerlui en ambulanciers die met gevaar voor eigen leven anderen ter hulp schoten en daarbij helaas het leven lieten. En toen moest ik even denken aan de vele steunbetuigingen die de mensen in de zorg vorig jaar TERECHT kregen tijdens de coronacrisis.

Laat me hierin heel duidelijk zijn.
Wie dingen denkt als: "ja maar die Amerikanen hebben het toch zelf gezocht met hun eeuwige bemoeienis met andere landen en hun oorlogen en zo."
Of: "Nu weet de westerling ook eens hoe het is om te leven in angst voor terreur, aanslagen of bombardementen."
Die weet echt niet wat hij lult.
Want hoe fout de beslissingen ook waren  om zich te gaan moeien met conflicten waar ook ter wereld. Denk aan Vietnam, Irak, Afghanistan, Syrië. Er zijn heel veel mensen die tegen deze beslissingen hebben geprotesteerd.
Die er kritiek op op hebben geuit en deze met alle mogelijke middelen probeerden te stoppen.
Vergeet niet.
HIER MAG DAT!!!
Hier in het westen mag je je ongenoegen uiten over eender welke beslissing van de overheid. En kan je deze tegenhouden als je daar genoeg medestanders voor vindt? Hier mag je op straat komen en manifesteren. Op voorwaarde dat je niet gaat rellen en andermans gerief niet kapot maakt. Doe je dat toch, dan moet je niet komen huilen als 'Oom Agent' met zijn 'matrak' gaat slaan.
Mag dat in Afghanistan waar de Taliban 20 jaar na 9/11 en de inval van de USA terug aan de macht is? Mag dat in het Syrië van Assad? Mag dat in Rusland of in Turkije?
Nee dat mag daar niet.
Daar vlieg je in een donker hok en wordt je gemarteld als je kritiek hebt op de overheid.
Hier mag je zelfs rondbazuinen 'dat de overheid het volk vergiftigt met vaccins tegen een ziekte die een sterftegraad heeft van minder dan drie procent'.
Ik hoef u niet te vertellen over welke ziekte het hier gaat.
Maar dit soort bullcrap mag je  gewoon op Facebook zetten. Het enige wat je riskeert is dertig dagen ban op Facebook. Maar dat riskeer je voor veel minder dan dat.

De aanslagen op 9/11 en alle anderen daarna waren aanslagen op het VRIJE WESTEN en op alles waarvoor het staat.
Vrijheid, democratie, mensenrechten, onderwijs, toegankelijke gezondheidszorg, juridische bescherming, gelijkheid van man en vrouw, etc.
Daarom zeg ik dit!!!!
Wie deze aanslagen vergoelijkt of goedpraat is voor mij ook een vijand van het westen en alles waarvoor het staat.
Punt andere lijn.
En op eigenlijk gewoon ondankbaar.
Ondankbaar voor de vele kansen die je in zo goed als elk westers land krijgt. Onderwijs is er zeer toegankelijk en goedkoop tot zelfs zo goed als kosteloos. In westerse landen kan lezen en schrijven. Kindersterfte is hier zeer laag, zeker in vergelijking met derde wereldlanden. Ook sterven hier zeer weinig moeders tijdens de bevalling, wat in Afrikaanse of Aziatische landen wel heel anders is.
Hier moogt ge zo anti-westers zijn als je zelf maar wil. Ja echt wel.
Ge moogt alleen niet provoceren en met een swastika of IS-vlag lopen zwaaien of in boerka rondlopen.
Ja we moeten ergens een lijn trekken.
Moogt ge met de regenboogvlag rondlopen in Saudi-Arabië? Moogt ge als vrouw in een kort topje en minirok rondlopen in Iran? Moogt ge een 'Proud to be gay' t-shirt dragen in Rusland?
Nee...
Dat mag allemaal niet.
Ge riskeert er om gearresteerd of zelfs op straat doodgeklopt te worden. Ge wordt er verstoten en verbannen als ge u niet kleedt of niet leeft naar de normen door geloof of overheid opgelegd.
Dit is de reden waarom vele mensen hier hun heil zoeken. Omdat ze hier in vrijheid willen leven. Zonder angst, zonder vrees. Ze willen zichzelf zijn.
En dat kan je hier.
JEZELF ZIJN!!!

Ik denk dat dit hetgeen is wat westerse landen zo bijzonder maakt. Dat ge uzelf kunt zijn. Dat ge kunt leven volgens uw normen of uw wensen. Zijt ge gelovig? Geen probleem. Leeft ge in een 'manage au trois' waarvan één van uw partners een transseksueel is. Geen probleem. Vroeger wel, maar nu niet meer.
Prachtig toch.
Weet je lieve mensen?
We beseffen te weinig hoe prachtig dat wel niet is?
En ik vrees dat dit een grotere bedreiging is dan alle terroristen samen.
Als wij niet wat vaker zeggen hoe prachtig al die verwezenlijkingen die wij in het westen hebben wel niet zijn. Dan zegt niemand het.
We moeten ophouden met onszelf zo neer te halen of laten neerhalen door volk dat in alles en iedereen racisme of discriminatie ziet.
En dat eigenlijk niets anders doet dan spijkers of laag water zoeken.
Echt... Stop daarmee.

En wie na dit alles te lezen vindt dat deze blog en ikzelf niet 'woke' genoeg zijn.
Lees alles eens opnieuw. Misschien heb je het één en ander niet goed begrepen.

Hoe zit het nu echt? Waarom deze vraag?

Dag lieve mensen.
Ik moet eigenlijk meer artikels schrijven.
Dat is echt iets wat ik mezelf moet opleggen.
Beter gezegd: ik zou me eigenlijk veel meer moeten bezig houden met het up to date houden van mijn blog en ervoor zorgen dat ik er meer mensen mee bereik.
Ik merk tot mijn grote ontevredenheid dat ik veel te veel tijd verspil met het eindeloos scrollen op Fakebook... Oh pardon ik bedoel natuurlijk Facebook. 
Soms stoot ik daar op een interessante discussie of een link naar een webstek over een leerzaam onderwerp of een statement waar over na te denken valt.
Ik herhaal... Soms.
Ik heb gisteren eindelijk de puntjes en komma's van een tweede artikel over mijn jaarthema 'De Hersenen' bijgewerkt. En zodoende is het toonbaar en klaar voor publicatie.
Welks ik dan ook heb gedaan. Maar in tegenstelling tot wat ik voordien deed ben ik nu niet van plan om op mijn lauweren te gaan rusten.
Vandaar dat er eens wat artikels elkaar sneller opvolgen.

We leven in complexe tijden en wat we horen of zien in de media roept veel vragen op. Veel meer vragen dan dat we antwoorden krijgen. En het is verrekt moeilijk om ons altijd een goed beeld te vormen van wat we allemaal horen en zien. Op sociale media worden we bovendien nog eens bestookt met meningen en statements die het allemaal nog verwarrender maken dan het al is?
Dat maakt dat mensen keihard gaan twijfelen.
"Zijn die vaccins tegen het coronavirus wel betrouwbaar? Want ik las dat die hele nare bijwerkingen hebben."
"Waarom spreken die virologen zichzelf zo tegen?"
"Het klimaat verandert al sinds de Aarde bestaat, waarom moeten wij ons ineens zo hard zorgen maken over de stijging van de temperatuur met anderhalve graad?"
"Waarom worden dieselwagens overal geweerd?"
"Is het waar dat we over enkele jaren niets meer zullen bezitten? En dat er een 'Great Reset' komt?"
Allemaal dingen waar iedereen een mening over heeft, maar wat zijn nu de FEITEN?"
Hoe zit dat nu echt met die klimaatopwarming? De risico's van die coronavaccins? Wat is dat met die ecologische voetafdruk? Is de wereld echt overbevolkt? Is kernenergie echt zo onveilig? Is vlees eten nu echt zo slecht voor het klimaat? Of voor onze gezondheid? Zijn er nu echt meer dan twee genders? Mag ik als man nog grappige opmerkingen maken over vrouwen, of een complimentje geven?
Allemaal pertinente vragen waar we anno 2021 mee te maken krijgen. En waar velen al op voorhand een mening over hebben, niet zelden totaal niet gehinderd door enige kennis van zaken.

Inzicht verkrijgen is een mooi iets in het leven.
En inzicht verkrijg je niet door je tijd te verspillen op sociale media en zijn tot niets leidende dovemansgesprekken met zelfverklaarde experten of complotwappies die zo graag met alternatieve feiten lopen te zwaaien.
Inzicht verkrijg je door vooral veel te LEZEN en door gericht te zoeken naar relevante informatie.
Je zal vaststellen dat veel van die informatie je verward of zelfs angstig zal maken, of dat het je wereldbeeld doet wankelen. Je zal jezelf afvragen of je nu echt zo 'verkeerd leeft'? Je zal vragen stellen als 'ben ik nu echt zo'n slechte mens omdat ik vlees eet'? of 'help ik mijn gezondheid nu echt naar de vaantjes met het drinken van zelfs een matige hoeveelheid alcohol'? 
Dergelijke spanningen of felle emoties noemt men cognitieve dissonantie wat wordt gedefinieerd als 'de onaangename spanning die iemand ervaart bij tegenstrijdige overtuigingen, ideeën of opvattingen of bij handelen in de strijd met de eigen overtuiging'. 
Als je zaken opzoekt en je jezelf erin verdiept dan treedt je eigenlijk uit je 'comfort zone'. En dat is een goede zaak. Want juist door je eigen meningen en overtuigingen in vraag te stellen of zelfs los te laten verkrijg je inzicht en verruim je je geest. Ik vind het zo jammer dat mensen zich zo hard blijven vastklampen aan hun eigen grote gelijk welk ze dan proberen te bevestigen door net die zaken op te zoeken die dat gelijk bevestigen, of door zich vooral op te houden in groepjes of discussie platformen waar ze vooral gelijkgezinden treffen. Dan wordt zo'n platform vooral een echokamer waar ze hun  opinies versterkt zien: "Voila ziet het se, hij zegt het ook. Dat vind ik er nu ook van se!"
Jezelf te vaak ophouden in dergelijke 'echokamers' is echt wel nefast voor je wereldbeeld en zorgt ervoor dat je minder goed om kan met tegengestelde meningen. Je moet eens voor de lol een compleet tegengestelde opinie droppen in zo een virtuele echokamer. Opgelet, je moet er wel een sterke maag en stalen zenuwen voor hebben, want de stront en bagger die je over je heen zal krijgen zal niet van de poes zij.

Ooit had ik een profiel op een datingsite waar ik vertoefde toen ik nog single was en waar ik veel mensen leerde kennen. Vooral omdat ik er zeer actief was op het discussieforum aldaar.
Op dat profiel antwoordde ik op de vraag 'wie of wat ik graag wil zijn?' met: Een wijze mens.
En weet je wat lieve mensen?
DIT MEEN IK NOG STEEDS!!!
Schoonheid vergaat, je fysieke krachten nemen af en ook de capaciteit van je hersenen neemt af in de loop der jaren. Maar zelfs dat laatste verhindert ons niet om wijsheid te verschaffen en inzicht te verwerven. Door het verwerven van kennis na te streven en door levenservaring op te doen worden wij wijzer. Of dat zou tenminste de bedoeling moeten zijn.
Sterker nog: dat is toch het mooiste streven dat er maar kan zijn in dit leven. Wijsheid verkrijgen. De dingen om ons heen beter begrijpen en mensen een duwtje in de rug geven met goede raad die echt ergens op gebaseerd is. Mensen advies en raad geven die er echt toe doet.
Advies waar ze mee verder kunnen. Dat hen inzicht geeft.
Moest ik maar van enkele mensen weten dat hetgeen ze op deze blog lezen hen wijsheid en inzicht verschaft, dan zal mij dat zeer gelukkig maken.
Want dan weet ik dat ik echt wel goed op weg ben... OM EEN WIJZE MENS TE WORDEN!

Nadenken over ons brein: Ken je hersenen.

Dag lieve mensen.
Onze hersenen.
Ze denken voor ons, ze registreren smaken, geuren, aanrakingen en alles wat wij zien en horen en helpen ons zo om de wereld om ons heen te verbeelden.
Goed beschermd onder ons schedeldak verwerken ze wat er om hen heen gebeurt om daarop dan te anticiperen.
Maar de vraag is: zijn wij ons brein? Of is het ons brein dat anticiperend op wat er rondom ons gebeurt bepaalt hoe wij al dan niet reageren op alles wat op ons afkomt?
Waarom is het menselijk brein zoveel meer gesofisticeerd dan dat van andere dieren? Over de werking van onze hersenen is nog niet zo heel veel geweten en wat we ervan weten is nog maar zeer recent ontdekt. Dat hebben we vooral te danken aan de MRI-scanner. Daarmee kunnen specialisten elke actie en activiteit van onze hersenen zeer gedetailleerd in kaart brengen. Daarmee hebben we enorm veel inzicht gekregen in wie wij zijn. Want dat is toch de eeuwige vraag? Wie zijn wij en maakt dat wij doen wat wij doen?
Het zou ons te ver leiden om tot in het detail de anatomie en de werking van onze hersenen uit de doeken te doen, daarvoor kan ik u de misschien beter doorverwijzen naar de Wikipedia pagina over dit onderwerp.
Wat voor mij wel van belang is is dat mensen zich ervan bewust zijn dat we net zo goed zorg moeten dragen voor onze hersenen als we doen voor onze tanden, onze huid, ons gewicht of onze fysieke conditie.


Onze hersenen: miljarden cellen door neuronen verbonden. Constant aan het werk en verbonden met ons zenuwstelsel en onze zintuigen. Ze zijn actiever en de verschillende hersengebieden werken meer samen als we slapen dan als we wakker zijn. Als we slapen verwerkt ons brein alle prikkels en informatie die het te verwerken kreeg. Voldoende slaap is dus echt wel van belang voor ons welbehagen, ons leervermogen en zelfs onze relaties met anderen. Mensen zeggen niet voor niets dat ze er eerst eens een nachtje over zullen slapen als ze een belangrijke beslissing moeten nemen of een moeilijk probleem moeten oplossen. Onze hersenen gebruiken heel veel energie, en dan vooral veel energie in verhouding met hun gewicht in verhouding met de rest van ons lichaam.
Als we nieuwe uitdagingen aangaan dan maken onze hersencellen nieuwe verbindingen. Ze doen echt aan netwerken. Zo leggen we verbanden en breiden we stelselmatig ons wereldbeeld beetje bij beetje uit. Onze woordenschat uitbreiden, onze rekenvaardigheid verbeteren, puzzels of raadsels oplossen, een nieuwe taal leren of een muziekinstrument (leren) bespelen. Het zijn allemaal zaken die onze hersenen aan het werk houden. En net als onze spieren heeft ook ons brein baat bij regelmatige oefening en training. Ook je brein moet je in conditie houden.
Zoals eerder gezegd gebruikt ons brein veel energie en als je lichaam (waar ons brein deel van uitmaakt) teveel energie gebruikt dan gaat het in ruststand om zo die verloren energie terug te winnen. Om niet teveel energie te verliezen gaat ons brein zoveel mogelijk zaken uitvoeren op automatische piloot, dit noemen we routine. Ons wassen, tanden poetsen, koffie zetten, fietsen, zelfs het typen van dit artikel doe ik zonder nadenken. Handig, want zo kan ik me concentreren op WAT ik ga schrijven en hoe ik dat het het best zou formuleren, of ik op het einde een D of een T moet zetten. Dat soort dingen dus.
Maar de hele tijd terugvallen op routine is niet altijd zo'n goed idee. Veel mensen houden zich krampachtig vast aan hun routine en hun gewoontes. De mens heeft al sinds zijn ontstaan de neiging om een gewoontedier te zijn. We trekken ons zo graag terug in onze comfort zone.
En dat is niet altijd een goed idee.
Want routine maakt ons lui en gemakzuchtig. Het doet onze alertheid verslappen en maakt ons vatbaar voor manipulatie en misleiding.

Het is net door bij te blijven en open te staan voor nieuwe ideeën en uitdagingen dat we ons brein actief en alert houden. Een actief en alert brein is minder vatbaar voor degeneratie in de vorm van Parkinson,, Alzheimer of andere vormen van aftakeling.
Maar dat is niet alles. Door actief naar informatie te zoeken en je kennis uit te breiden zal je minder vatbaar worden voor 'fake-news' manipulatie of oplichting. Wie alert is en zijn brein scherp houdt zal sneller leugens, manipulatie en denkfouten opmerken, ja ook de eigen denkfouten.
Een zeer interessant boek hieromtrent is Hersenhack. 
Dit boek is geschreven door Margriet Sitskoorn, hoogleraar neuropsychologie aan de universiteit van Tilburg. In dit boek legt ze glashelder uit waarom we zo vatbaar zijn voor manipulatie, fake-news en propaganda en hoe makkelijk het is om mensen tegen elkaar op te zetten en te misleiden met foute informatie en onwaarheden die je helaas vaak moeilijk uit de mensen hun hoofd kan praten.
Dit boek leerde me dat dit komt omwille van het feit dat onze hersenen nauwelijks zijn aangepast aan de gigantische hoeveelheid informatie die we elke dag binnen krijgen en net door de hoeveelheid informatie die we binnenkrijgen ontgaan er ons heel veel details en nuances die net van heel groot belang zijn om de informatie die we krijgen juist  te interpreteren.
Als illustratie verwijst de auteur naar een klassiek filmpje dat je onder andere op Youtube kan terugvinden
Open de link, volg de instructies in het begin en vertel me of je je beetgenomen voelt of niet.
Het zal je doen inzien dat je brein je af en toe fopt.
EN DAT DOET HET;

Wordt vervolgd.

Langs grote routepaden (slot).

Tranen liepen over Maud's wangen toen ze urne vasthield met daarin de asse van haar overleden stiefzusje Maureen.

"Zussie," prevelde ze zachtjes.

"Ik laat je nu vrij zussie.

Ga maar dansen met de wind meissie," snikte ze terwijl ze de asse uitstrooide op de strooiweide van de grootste begraafplaats van Rotterdam.

Daarna viel ze huilend in de armen van haar vader Ab Vlimmerding die zacht door zijn dochters rode haren woelde.

Thuis stonden  Maud haar koffers klaar. Er was niets meer dat haar aan thuis bond. Samenleven in een veel te krappe woonwagen in een woonwagenpark vol marginalen en zelfs regelrechte asocialen, daar bedankte ze feestelijk voor. Ze wilde al veel langer de wijde wereld intrekken maar de ziekte van Maureen stuurde haar plannen in de war.

"Waar ga je heen?" vroeg Ab terwijl ze van het kerkhof naar huis wandelden. 

"Jens opzoeken. Jongen die ik op mijn tocht door de Ardennen leerde kennen.

Met hem wil ik verder pap. En niets of niemand kan me ervan weerhouden." 

Ab zweeg. Hij besefte dat hij zijn dochter niets meer te bieden had dan duffe armoede en een onzeker bestaan hoppend van het ene interim-baantje na het andere.

"Het beste meid," zei hij vlak voor ze vertrok met haar rugzak op haar rug. "Maak wat van je leven. Ik hou van je."

"Ik ook van jou pap, echt wel hoor. En bedankt voor alles."

Daarna liep ze naar het station en nam dan de trein naar Antwerpen.

Daar stond Jens te wachten op Maud en het weerzien was hartelijk.

"Kunnen we ergens een kamer bemachtigen lieverd?" vroeg Maud. 

"Want ik verlang zo hard naar je lichaam."

"Ik heb een kamer gereserveerd in een klein pension in Luik , daar kunnen we straks ongestoord van elkaar genieten liefje," zei Jens. "Als we nu de eerste trein naar Brussel Centraal nemen dan zijn we er tegen acht uur vanavond."

Ze stapten op de trein en nestelden zich op een zitje in de voorlaatste  wagon. Wanneer de trein zich in beweging zette trok Jens Maud op z'n schoot. Ze keek hem aan met een gelukzalige glimlach op haar lippen.

Mijn hart huilt om m'n zusje die vanmorgen gecremeerd werd. En toch ben ik zo gelukkig Jens.

Weet je waarom?"

"Omdat je bij mij bent en we aan een nieuw leven beginnen. Ons leven samen." Antwoordde Jens.

"Jaaah lieverd," zei Maud met een stem doorleeft met diepe emotie.

"Ons leven samen.

Oh wat heb ik je toch zo lief Jens."

Er volgde een kus.

Een lange liefdeskus terwijl het landschap voorbij zoefde. "Ik wil met je vrijen Jens," fluisterde Maud terwijl ze Jens met smekende ogen aankeek.

Haar handen gingen onder zijn T-shirt.

"Even een vluggertje op het toilet lieverd. God ik ben er zo hard aan toe."

Jens duwde Maud van zich af en stond recht. Pakte haar hand en trok haar mee door het gangpad naar het toilet. Er waren amper mensen in de trein dus niemand had het in de gaten dat er een jong koppeltje zich even terugtrok omdat het kriebelde.

Nadat Jens de deur van het toilet dichttrok knoopte Maud haar jeansbroek los en trok ze deze naar beneden gevolgd door haar slipje. ze legde haar handen op de wastafel terwijl ze haar kont achteruit stak.

"Neuk me lieverd," smeekte Maud. "Ik wil je voelen. Hmmmm ik wil je voelen schat."

Jens knoopte zijn broek los en duwde zijn penis diep in haar grotje. Maud kreunde van pure gelukzaligheid.

Jens zorgde ervoor dat hij zo vlug mogelijk klaarkwam. Niet omdat hij angst had om betrapt te worden, maar omdat hij dan nog een tweede keer kon komen in Maud haar heerlijke strakke liefdesgrotje.

"Je geniet ervan hé lieve schat," zei Maud terwijl ze zich omdraaide. 

"Om me lekker te neuken en dan heerlijk klaar te komen."

Jens kuste Maud en gaf haar een tedere knuffel.

"Zeker wel meisje," zei hij terwijl hij zijn broek terug optrok en dichtknoopte.

Ook toen ze vanuit Brussel naar Luik spoorden voelden Jens en Maud het opnieuw kriebelen. Vooral Maud dan. Maar Jens kon zijn liefje natuurlijk niks weigeren en nam haar opnieuw mee naar het toilet waar hij haar broek losknoopte en zijn vinger tussen haar benen gleden. Speels beroerde hij haar 'knopje', waarna hij Maud opnieuw liet genieten van zijn heerlijke genotsknots. "Ik krijg maar niet genoeg van je lief meisje," zei hij terwijl hij klaarkwam.

"Weet ik wel lieverd." zei Maud terwijl ze haar hoofd draaide.

 Aangekomen in Luik trokken Jens en Maud meteen naar het pension waar ze zich na een stevige maaltijd op hun kamer terugtrokken. Veel comfort was er niet, maar wat gaf dat? Het enige wat ze nu verlangden was een stevig bed en elkaars lichaam.

Elkaar vurig kussend rukten Maud en Jens elkaars kleren uit waarna Jens haar op bed legde en haar vol vuur en passie kuste. Maud pakte zijn handen en legde die op haar buik.

"Weet je wat hierin groeit?" vroeg ze.

Jens glimlachte en kuste zacht Mauds buik.

En opnieuw en opnieuw.

"Ons liefdeskindje," zei hij gelukzalig.

"Ja zei Maud met een  gelukzalige glimlach op haar gezicht.

"Mijn maandstonden zijn uitgebleven. Moest ze vorige week gehad hebben. Vlak na ik naar mijn familie terugkeerde.

Ik ben zwanger Jens.

Oh ik ben zo gelukkig.

ZO GELUKKIG!!!!"

Twee dagen later.

De zon verjoeg het 'ochtendgrijs' en de nevelen die over de Ardense hoogten hingen. 

Het was stil in het bos waardoor de GR5 liep. Alleen de vogels zongen hun ochtendlied en een jonge haas maakte zich uit de voeten omdat hij de voetstappen hoorde van mensen.

Twee jonge mensen.

Maud en Jens die met de rugzak de GR5 afliepen op weg naar de plaats waar Maud het geld van de overval achterliet.

Eigenlijk was het geen overval, maar een 'ripdeal'. Rachid het 'liefje' van Maud moest met enkele kompanen het geld van die ripdeal in veiligheid brengen. Maar in plaats daarvan stapten ze over in de door Mau gehuurde Dacia Duster die meteen richting Ardennen scheurde. Tijdens een tussenstop verschalkte ze een handlanger door hem om een cola te sturen. Terwijl hij weg was reed ze weg met het geld.  Ze reed door de Ardennen tot voorbij Stavelot. Daar dumpte ze het geld in een houten schuur aan de rand van het bos waardoor de GR5 liep. Die volgde ze dan tot ze de tent zag waar Jens en Thomas in sliepen. Nu liep ze met Jens langs dezelfde route. Ze waren er bijna. 

"Hier, achter deze bocht," zei ze.

Ze stonden voor de schuur waaronder strobalen lagen. Achter de schuur lagen een weide met vreedzaam grazende Ardeense trekpaarden en tarwevelden. 

Jens zocht en vond op aanwijzingen van Maud de sportzak vol geld. 

Hij zette hem tussen hem en Maud in en ritste hem open. De sportzak barstte van de bankbiljetten. Ze puilden er gewoon uit. Triomfantelijk pakte Jens een stapeltje en hield het in de lucht.

"WE ZIJN RIJK!!!!" Riep hij.

"We zijn gewoon stinkend rijk lieverd!"

"Maud zuchtte diep. Jens," zei ze met gelaten stem.

"Ik wil dat geld niet."

"Hoezo, je wil dat geld niet?" zei Jens.

"Velen van onze leeftijd zouden een moord begaan voor dat geld. Zeker als ze net willen samenwonen.

Zo'n kans krijgen we maar eenmaal in ons leven Maud. Snap je dat?"

"Geld is gewoon ellende Jens." zei Maud. Zeker dit geld. Het is drugsgeld snap je?

"Weet je? Toen ik klein was woonden we in een grote villa in Het Gooi. Ik kreeg alles wat mijn hartje begeerde en elk jaar gingen we op reis met het vliegtuig.

Wist ik veel dat papa lid was van een criminele bende die XTC en speed maakte en smokkelde en daar grof geld mee verdiende. Vader gooide met geld en pochte met zijn rijkdom. Maar dan werd hij verlinkt, vloog samen met de andere bendeleden de gevangenis in en werd ervan verdacht geklikt te hebben. Hij moest vluchten voor zijn leven en raakte alles kwijt. Van de ene dag op de andere van een mooie villa naar een armzalig tweekamerflatje in een achterstandsbuurt in Rotterdam."

Maar ik ben toch geen crimineel liefje. Ik wil gewoon een goede start maken. Een goede start voor ons drietjes."

"Dat wilde vader ook." zei Maud. "Hij zei ook dat hij het voor ons deed toen hij in de woonkamer stond te zwaaien roepende dat hij weer een mooie deal had gemaakt of een lading had verpatst aan de Amerikanen, de Fransen of de Duitsers.

Ik wil dit niet Jens. Ik wilde Maureen helpen met dat geld. Maar het lot besliste anders.

Maar voor mezelf wil ik dat echt niet. Hoe verleidelijk het ook is.

Maar ik wil met misdaad, drugs en alles wat er bij komt kijken niets meer te maken hebben. Daarom wilde ik zo snel mogelijk weg. Omdat ik weet dat vader zich opnieuw met die teringzooi inlaat.

Echt Jens. Liever straatarm en dakloos dan die vieze goorlapperij, echt wel."

"Maud.

Ik wil niet dat ons kindje in armoede opgroeit. 

Ik zoek een bonafide job en ik wil dat geld zeker niet verbrassen. Maar laat ons deze kans gewoon GRIJPEN!!!"

Maud twijfelde.

Sloeg haar armen rond Jens zijn hals en keek hem aan.

"God wat heb ik toch mazzel met jou lieverd," zei ze.

"Oh lieverd!!!"

Een jaar later.

Maud en Jens wonen in een klein maar gezellig huisje met zicht op de GR5.

Jens werkt voor de toeristische dienst van Vielsalm waar hij teksten naar het Nederlands vertaalt. 

Maud zorgt als een moederkloek voor hun liefdeskindje, een zoontje dat Storm werd genoemd. Jens vroeg aan Thomas of hij peter wilde zijn, tuurlijk wilde Thomas dat.

Hij komt ook met plezier meehelpen met de verbouwing. En kreeg in primeur het eerste hoofdstuk te lezen van het boek dat Jens aan het schrijven is.

'Langs grote routepaden'.

"Mooie titel maat," zei hij.

"Weet ge," zei Thomas. "Ik had schrik dat dat geld voor een hoop problemen zou zorgen. Of dat Maud een fantaste was. Maar ergens wist ik. 'Dat klikt goed met die twee. Eindelijk heeft onze Jens een echte verkering die naam waardig'. En ge hunkerde daarnaar hé.

Ik wilde niet dat jij problemen zou krijgen met politie en gerecht omwille van zoveel lichtzinnigheid.

Maar nu ik jullie geluk zie, wist ik dat mijn achterdocht compleet onterecht was.

Soms moet je gewoon iemand echt blindelings vertrouwen.

Ik kan dat niet.

Gij wel. 

En het heeft u geluk gebracht.

Verdomme, het doet deugt om het prille geluk te zien en vooral te VOELEN die hier in dit kleine huisje hangt.

Het pakt me maat... Echt."

Thomas keek naar Maud die haar zoontje liefdevol de borst gaf. "Ge zijt een oprechte vrouw," zei hij. 

"Merci om mijne maat... GELUKKIG TE MAKEN!"

Langs grote routepaden 4

De volgende dag stapten Maud en Jens verder.

Hand in hand.

Maud liet de blik van Jens niet los. En dat gaf hem een heerlijk warm gevoel.

"Ik hoop echt dat ik zwanger ben Jens," zei ze terwijl ze hem met een hoopvolle blik aankeek.

"Oh God ik hou echt van je lieverd."

"Hoe was de toestand van je zusje toen je vertrok?" vroeg Jens.

"Eigenlijk niet zo heel goed," antwoordde Maud.

"Maar Maureen houdt zich zo sterk. Het is zo'n verdomd moedige meid Jens. 

Ik zou haar zo graag aan je voorstellen Jens.

Weet je, ik zou zo graag willen dat ze meter wordt van ons kindje.

Ik weet zeker dat ze dat zeer goed zou doen." 

Maud stopte en hield Jens tegen. Sloeg haar armen rond zijn hals en drukte haar lichaam tegen het zijne.

"Voor altijd de jouwe lieve schat," fluisterde ze zacht.

"Godverdomme wat voelt dit toch goed Jens. Verdomme dit voelt zo goed."

"Zullen we verder liften of gaan we te voet?" Vroeg Jens.

"Laat ons te voet gaan lieverd," zei Maud. "Ik moet even nadenken nu."

"Over wat?" vroeg Jens.

"Ik wil zo graag bij mijn zusje zijn, ik ben bang dat als ik te lang wegblijf of niks van me laat horen. Dat... "

Mauds adem stokte.

"Je vreest voor het leven van je zusje."

Maud knikte.

"Maar ook voor de represailles van de Rachid en de bende waartoe hij behoort. Ze wonen dan wel in het centrum van Rotterdam en ik met mijn familie in Rozenburg, dat is een eind buiten de stad, gelukkig maar.

Maar ik ben bang dat als één van hen of lui uit hun entourage mij herkennen zou... 

God wat moet ik doen?" vroeg Maud.

"Naar huis bellen misschien."

"Gaat niet. Krijg die kut gsm niet meer aan de praat. Platte batterij en mijn lader ligt thuis."

"Als we straks in de jeugdherberg zijn en mijn gsm is opgeladen steek ik je SIM-kaart in mijn gsm. Kan je met mijn gsm naar huis bellen." zei Jens.

"Oh Jens, je bent zo een schat." zei Maud.

Ze bevonden zich op een smal paadje midden  in een dicht bos. Maud trok Jens weg van het paadje en liet haar handen over zijn T-shirt glijden. Dan knoopte ze zijn broek los en haalde zijn penis eruit en stak hem in haar mond.

"Kleed je uit lieverd," gebood Maud. 

"Ik wil met je vrijen, hier midden in de prachtige natuur.

Oooh Jens, oooh lieverd."

Jens zette zijn rugzak op de grond en trok zijn T-shirt uit. Ook Maud trok al haar kleren uit. Ze leek wel een sprookjeswezen. Een elfje. Of nee, een nimf. 

Een prachtige bosnimf met lang rood haar en melkwitte huid met kleine sproetjes.

Ze draaide zich om en leunde met haar armen tegen een lage afgesplitste stam die naar rechts afboog. Ze liet haar hoofd rusten op haar armen. "Toe dan," smeekte ze. "Neem me. Neem me lekker hard. Ik wil dat je me neukt terwijl ik de zon op mijn huid voel branden en de wind mijn haren streelt.

Toe dan lieverd." 

Jens schoof zijn forse pik tussen Maud haar schaamlippen en legde zijn handen op haar lenden waarna hij haar stevig penetreerde. Maud kreunde zacht en ademde steeds zwaarder. Het was stil in het prachtige bos. Je hoorde alleen het fluiten van de vogels, het geroep van één of ander dier en overal rook je de geur van chlorofyl en rottend hout. Jens genoot van dit heerlijke moment. Wat was Maud toch een heerlijke meid. Haar zachte lichaam, heerlijk strakke liefdesgrotje en vooral haar zalige kussen en strelende handen. Maar nu waren het zijn handen die hun weg vonden naar Maud's volle ronde borsten en haar prachtige bolle tepels die heerlijk hard waren.
"Ooow jaaah!!" kreunde Maud als Jens zacht haar harde tepels beroerde. "Neuk me lieverd," smeekte Maud. "Maak me zwanger heerlijke knul. Ik wil je zaad. Ik wil je kind laten groeien in mijn moederschoot. Oooh dit is zo'n prachtige plek om een kind te verwekken Jens." Jens kwam klaar en drukte Maud haar lichaam tegen het zijne.

Ze draaide haar hoofd.

"Ik wil meer Jens," zei ze terwijl ze hem smekend aankeek. 

"Haal hem er nog niet uit lieverd. Hij voelt zo heerlijk aan weet je.

Ooh ja, goed zo. Laat hem nu niet slap worden. Ooooooh dit is zo zalig lieve Jens."

Jens ging helemaal op in dit heerlijke moment. Hij had seks met een onverzadigbaar meisje dat niet gewoon smoorverliefd was op hem. Maar in hem de man van haar leven zag. Dat was wat hij zo graag wilde. Een duurzame monogame relatie met een meisje die volledig voor hem wilde gaan.

Is Maud dat meisje?

Dat moest wel.

Dit voelde gewoon zo juist aan. Ook al wist hij dat velen hem gek zouden verklaren. Vooral als hij zou zeggen dat ze zijn kind wilde en hij daarin meeging.

Na een uur lang heftige en vooral passionele seks trokken Jens en Maud verder.

In de jeugdherberg in het stadje Vianden stopte Jens de simkaart van Maud in zijn gsm waarna ze meteen naar huis belde.

"Wat zeg je? Het gaat niet goed met Maureen? 

In het ziekenhuis?"

Jens zag hoe Maud bleek wegtrok terwijl ze inhaakte. Maud begon onbedaarlijk te huilen.

"NEEEEEEEE!!!!!" schreeuwde ze.

Jens woelde zacht door haar rode haren en hield Maud dicht tegen zich aan. 

"Gaat het niet goed met je zusje?" vroeg Jens met zachte stem.

"Ze is gisteren met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht," zei Maud snikkend.

Haar toestand ging ineens snel achteruit en... "

"Gaat ze het niet halen?" vroeg Jens.

Maud keek Jens aan met haar diep indringende grijsgroene ogen terwijl haar lip trilde.

"Maureen ligt op sterven," zei Maud haast onhoorbaar. "En ze vraagt naar me. Ze mist me zo hard.

Ik heb zo'n spijt dat ik haar achterliet. Dat meissie trok zich op aan mij.

Hield zich sterk voor mij!

En ik liet haar in de steek terwijl ze mij net nu zo hard nodig heeft."

"Hey meisje," zei Jens. "Je hoeft je echt niet schuldig te voelen hoor. 

Je wilde haar helpen."

"Denken ze thuis anders over," zei Maud terwijl ze het hoofd liet hangen.

Pa noemde me een egoïstisch kreng.

"Omdat hij de echte reden niet weet waarom je wegging," zei Jens.

Maud knikte instemmend.
"Ik moet naar huis," zei ze.

"Hopelijk ben ik nog op tijd. God ik mag er niet aan denken moest Maureen sterven zonder een afscheidsknuffel te geven. Dat kan ik echt niet aan Jens.

Echt niet."

De volgende ochtend stapten Maud en Jens op de trein Luxemburg Luik. Vanuit Luik zou Maud verder reizen naar Rotterdam. Terwijl Jens gewoon huiswaarts zou trekken.

De hele rit naar Luik lag Maud stil in Jens zijn armen. Ze huilde zachtjes.

Jens gaf haar zachte kusjes en fluisterde zachtjes lieve woordjes toe. "Zie ik je ooit nog terug liefje?" vroeg Jens.

"Tuurlijk," zei Maud beslist.

"Jij bent de man van mijn leven. Dit gaat nu even voor lieverd. Maar ik laat heus nog wel van me horen hoor.

En wat ga je doen met dat geld?" vroeg Jens.

"Wou je het hebben dan?" vroeg Maud terwijl ze Jens aankeek.

"Ja," zei Jens zonder verpinken.

Dan koop ik er een prachtig huis mee.

Waar ons kindje dan in een warme en veilige omgeving kan opgroeien. En we geven een prachtig trouwfeest met alles erop en eraan.

En  met wat overblijft ga ik je verwennen zoals een prinses verwent hoort te worden," zei Jens terwijl hij zacht over Maud haar buik wreef.

Maud hapte naar adem en keek Jens met een warme blik aan. 

"Oh Jens... Lieverd," zei ze met een diepe snik in haar stem.

"Jij meent dit hé.

Jij houdt van me."

"Ik heb je in mijn hart gesloten Maud. En je komt er nooit meer uit liefje."

In het station Luik-Guillemins namen Maud en Jens afscheid met een lange kus vol passie en tederheid.

Dan stapte Maud op de trein en zwaaide naar hem kijkend uit het raam. Jens zwaaide terug en zag hoe Maud met haar vingers een hartje maakte. Tranen liepen over zijn wangen.

"Ik mis je nu al lieve Maud," fluisterde hij stilletjes.

Enkele dagen later.

Jens zat op het terras van Café Den Teerling met een pint voor zijn neus.

Hij praatte wat met Jasper, een goede vriend. Maar Thomas nog de trip langs de GR-5 kwam ter sprake. 

Dan ineens zag hij Thomas die meteen op de tafel waar hij zat afstapte. Jens stond recht en wilde weglopen, maar Thomas hield hem tegen.

"Wacht efkes," zei Thomas. Ik versta dat ge kwaad zijt.

"Ik heb u niks meer te zeggen fucking Judas!" sneerde Jens.

"Dat weet ik, Jens," zei Thomas die Jens tegenhield. "Maar ik heb u wel iets te zeggen."

"Jens zet u efkes neer. Ik wil dat jullie dit uitpraten als volwassen mensen," Kwam Jasper tussenbeide.

"Weet ge waarom Maud dat geld heeft gestolen?" vroeg Jens wiens stem een diepe bitterheid verraadde.

"Nee Jens," antwoordde Thomas.

Maar ik weet wel dat er helemaal geen sprake is van een overval in de omgeving van Rotterdam. Toch geen overval die tweehonderdduizend euro opbracht. Dat heeft de politie van Vielsalm nagetrokken toen ik er aangifte deed.

Maar er werd wel een Maud Vlimmerding als vermist opgegeven," vulde Thomas aan.

"Waarom gaf je haar aan?" vroeg Jens.

"Jens, zet u efkes neer en drinkt eerst iets.

Ik begrijp je woede. Gij ziet dat meiske graag hé.

Versta dat wel.

Gij wilde dat al zolang hé. Langdurige verkering.

En die Maud heeft u dat beloofd, is het niet."

Jasper werd om drie biertjes gestuurd en terwijl keek Thomas zijn jeugdvriend recht in de ogen.

"Zal ik u eens iets zeggen Jens.

Ik heb altijd al gedacht: het meisje dat Jens zijn hart kan veroveren, die zit op rozen voor de rest van haar leven. Maar tegelijk ben ik ook bang voor wat er kan gebeuren als zo'n meisje uw hart gaat breken."

"Maud gaat mijn hart niet breken," zei Jens. 

"Maud is nu bij haar zusje in Rotterdam. Haar zusje ligt op sterven.

Ze heeft een agressieve vorm van beenmergkanker. En alleen een dure therapie in Duitsland had haar kunnen redden.

Ze stuurde me net nog een berichtje." Jens had moeite met spreken.

De hele familie is nu verzameld rond het sterfbed van Maureen.

Negen jaar is dat meisje Thomas.

Negen jaar.

En het leven glijd nu door de handen van haar familie.

Maud wilde haar zusje helpen.

Maar alle moeite was vergeefs.

Ze is naar Rotterdam teruggekeerd zonder het geld. En ze is tot nu toe de enige die weet waar het geld nu is."

Thomas zweeg. Kon geen woord uitbrengen.

"Ik geef toe," zei hij dan. "Ik vertrouwde die meid voor geen haar. 

In mijn ogen leek ze een gevaarlijke fantaste ofwel een losgeslagen zottin.

Maar dit verhaal... Als het waar is."

"Haar familie maakte zich zorgen, dat klopt. Maud was onbereikbaar omdat haar gsm plat was en ze haar lader niet mee had.

Haar familie probeerde haar de hele tijd te bereiken.

En weet je? Maud heeft - nu het allemaal voor niets geweest - is geen enkele interesse meer in dat geld.

Ik heb naar haar gezwaaid terwijl de trein naar Maastricht wegreed.

Thomas.

Ik ben kwaad omwille van het feit dat je Maud zonder verpinken en zonder je in te leven in haar drijfveer wilde aangeven."

"Ik versta dat.

Maar ik ben bezorgd om u maat," voegde Thomas eraan toe.

"Ik wil niet dat ge in uw ongeluk loopt maat."

Jens stak zijn hand uit naar Thomas.

"Ik vergeef u," zei hij. "En ik weet zeker dat Maud dat ook zal doen.

Allez wat denkt ge? Drinkt ge er ene van mij?"

Tuurlijk wilde Thomas dat.

Langs grote routepaden 3

 

Jens liep terug naar boven en ritste de tent open waar Maud zich verborgen hield.

"Kom," zei Jens. "Breek de tent af, we moeten hier weg."

"Hoe bedoel je?" vroeg Maud. 

"We moeten hier weg," zei Jens terwijl hij de tentharingen uit de grond trok. "Die klootzak van een Thomas wil u aangeven bij de politie."

"Wat??? Meen je dat?" vroeg Maud ontzet!

"Kreeg het niet uit zijn kop gepraat." ging Jens verder. "Fuck! ik haat die gast, echt. Verdomd onderkruiperke. Altijd alles volgens het boekske doen hé. De verrekte conformist."
Snel stopte Maud haar spullen en die van Jens in zijn rugzak. "En Thomas zijn spullen?" vroeg ze.

"Steek ze in zijn rugzak en zet hem tegen die boom. En dat hem zijn plan trekt.

Even later stond Maud langs de weg te liften, tuurlijk duurde het niet lang eer er een auto stopte. Meteen kwam Jens van achter het struikgewas en vroeg hij of of Maud en hijzelf een stukje mochten meerijden.

De automobilist was een Luxemburger die hen meenam tot aan een shoppingcenter in het plaatsje Weiswampach waar ze snel wat mondvoorraad insloegen. Van daaruit liepen Maud en Jens nog een goed anderhalf uur verder om dan hun tent te zetten op een wei vlakbij het dorpje Hupperdange.

Maud nestelde zich in Jens zijn schoot en begon hem teder te kussen.

Ze klampte zich vast tegen zijn lichaam en streelde hem onder zijn T-shirt. Hitsig bewoog ze haar bekken terwijl haar kussen alsmaar heftiger en vuriger werden.

"Jij bent de man van mijn leven Jens!" zei ze vastberaden.

Ik verbind mijn lot aan het jouwe lieve knul. God wat ben ik je dankbaar."

Tranen liepen over haar wangen.

Oprechte tranen van puur en diep geluk.

Maud huilde zeker twintig minuten lang door, met lange diepe halen. 

"Jens lieverd.

Je beseft niet wat je daad voor mij betekend lieverd, echt niet.

Was ik opgepakt geweest dan was Maureen reddeloos verloren."

"Wie is Maureen?" vroeg Jens.

Maud haalde een foto uit haar broekzak. Een foto van een klein meisje van ongeveer negen jaar.

Een kleine deugniet met blinkende blauwe kijkers en verlegen glimlach. Het viel Jens meteen op dat het meisje een zwarte bandana met witte stippen droeg.

"Is ze ziek?" vroeg Jens.

Maud slikte.

Beenmergkanker.

Alleen een pokkedure therapie in Duitsland kan haar redden.

Maar die kunnen we niet betalen.

Daarom maakte ik dat Rachid zijn kop op hol sloeg en hij zijn broers zover kreeg dat ik de auto mocht regelen waarmee ze dan het land uit zouden rijden nadat ze de auto die ze gebruikten bij de plofkraak zouden achterlaten . Die auto huurde ik in Rotterdam. Daarna reed ik naar de oprit van de snelweg nabij Feyenoord waar ik Rachid en zijn kompanen opwachtte en waar ze hun vluchtauto lieten staan. Met de buit wilden ze zo snel mogelijk het land uit. Tijdens de tussenstop vlakbij Luik sloeg ik toe. Ik reed weg met de buit en volgde de snelweg naar de Duitse grens. 

Maar in Stavelot verliet ik de snelweg en daar verborg ik de buit tussen het hooi onder een open schuur waarna ik nog een eind verder reed en de auto liet staan op de parking vlakbij een bos. Dan liep ik langs de paden en volgde het Grote Routepad.

Ik had het koud en besefte dat ik hier niet op gekleed was. Maar ik wil gewoon onder de radar de grens over. Want ik ben bang voor die gozers weet je wel? Maar ook voor de politie, want zonder dat geld is mijn lieve zusje gewoon reddeloos verloren."

"Is Maureen je zusje? Toch ook een groot leeftijdsverschil," merkte Jens op.

"Maureen is mijn stiefzusje. Ik was twaalf toen ze geboren werd. God wat was ik superfier om grote zus te mogen zijn voor dat kleine meissie.  Ik heb op het graf van mijn moeder gezworen dat ik voor Maureen zou zorgen zoals mama voor mij en Michael mijn oudere broer zorgde. We hadden het thuis niet breed en regelmatig moesten we verhuizen omdat de huisbaas of het huurbedrijf ons eruit wilde zetten. Vader was invalide en mijn broer en ik moesten al gauw van school af om te gaan werken. En ja ik heb met mijn benen open gelegen om aan poen te geraken zodat pa de huur kon betalen. En nee getverderrie, ik schaam me er niet voor."

Maud staarde met droevige ogen voor zich uit.

"Toen Maureen ziek werd stortte mijn wereld in. Maar toen de dokter me vertelde dat ze alleen te redden was met die dure therapie kwam er iets in me los.

Pa en Petra, mijn stiefmoeder hadden de hoop al opgegeven en willen alleen nog maar dat Maureen nog een paar mooie maanden kan beleven. 

Maar daar kan ik echt geen genoegen mee nemen. Maureen gaat naar Duitsland getderrie. Daar geef ik als het moet mijn leven voor... "

Maud legde opnieuw haar hoofd op Jens zijn schouder en liet opnieuw haar tranen de vrije loop.

Jens woelde zacht door haar rode haren en wiegde haar zacht in zijn armen. "Dappere meid," fluisterde hij zachtjes in haar oor. Maureen mag fier zijn op zo'n stiefzus als jij.

Maud keek Jens met grote ogen aan.

Vertwijfeld beet ze op haar lip en klampte zich vast aan Jens.

"Ik was radeloos Jens.

Ik. 

Een eenentwintig jarige meid op de vlucht met een pak gestolen geld. Waar moest ik heen? Ik wist geen raad. Ik nam een enorm risico door jullie aan te spreken. Kon ik jullie vertrouwen. 

In jou had ik vertrouwen Jens. Thomas die stelde al meteen te nare vragen. En was al meteen zo moralistisch. En wat ik vreesde gebeurde. Dat huftertje gaf me aan.

Getderrie, wat zou er gebeurd zijn moest jij niet zijn teruggekomen om me te waarschuwen?

Jij bent een held Jens.

Niet mijn held Jens.

Nee.

Jij bent Maureens held."

Dan stond Maud recht, ze ritste de tent open en greep dan Jens bij de arm terwijl ze hem recht in de ogen keek.

"Kom lieverd," zei ze.

"Laten we ons terugtrekken in de tent.

Kom lieve Jens.

Dan schenk ik je mijn lichaam.

Ze trok Jens die recht probeerde te staan de tent in en duwde hem op zijn rug op de slaapzak waarna ze haar topje uittrok en schrijlings op hem ging zitten. Maud kuste Jens terwijl ze zijn T-shirt omhoog trok.

Hitsig bewoog het meisje haar bekken terwijl ze zijn T-shirt uittrok en in een hoek gooide. "Ik wil dat je me neukt lieverd," zei Maud terwijl ze zijn jeansbroek losmaakte.

Ik wil dat je me stevig neukt. Zonder condoom liefst.

Ik wil je kind dragen Jens.

En dat meen ik."

Maud ging op haar rug liggen en spreidde haar benen. 

"Ik meen wat ik zeg Jens. 

Je vindt me vast een raar wijf hé.

Ben ik ook.

Ik heb me laten sufneuken door kerels van allerlei allooi. Puur voor de poen. Om mijn familie te helpen.

Ik was amper veertien toen ik me schminkte op het toilet van de metro en een oude minirok en nylons van moeder aantrok. Ik was amper het toilet uit toen een gozer me aanklampte. "Wil wel eens klaarkomen op je prille tietjes," zei hij.

Toen ik hem antwoordde dat hem dat wel honderd euro kostte ging ie er nog mee akkoord ook.

Hij neukte me op het toilet van de metro. Het deed pijn en ik voelde me vies.

Maar alles liever dan op straat moeten slapen.

Toen zwoer ik dat de gozer waarmee ik uit liefde tussen de lakens duik echt wel de ware moet zijn. En hem zal ik dan binden. Als je mijn liefde wil Jens. Trek dan mijn benen open en neuk me."

Vol verlangen sloeg Maud haar hoofd achterover.

God wat was ze mooi.

Haar vuurrode haar, haar bleke haast  melkwitte huid vol puntige sproetjes. Haar prachtige volle ronde borsten. Haar heerlijk brede heupen en volle stevige dijen en haar gespierde benen. Haar mond was half geopend en haar hand reikte naar Jens zijn penis die in erectie stond."

"Je hoofd twijfelt. Maar je lekkere forse pik... Die zegt ja."

Maud likte haar lip af en keek Jens met zaadvragende ogen aan terwijl ze alsmaar zwaarder ademde.

Dan trok Jens zijn broek die half over zijn dijen hing uit en kroop hij op Maud waarna hij haar benen uit elkaar trok en in haar binnendrong, om haar dan met krachtige stoten te penetreren.

Maud sloeg haar hoofd achterover en kreunde het uit.

"Eindelijk," kreunde ze.

"Vrijen met de ware. Met de man van mijn leven."

Jens gaf zich helemaal en bracht Maud naar een zalig hoogtepunt.

Zelf kwam hij al na een minuut klaar, maar de passie laaide zodanig op dat het haast vanzelfsprekend was dat hij gewoon doorging met haar te penetreren. Terzelfdertijd kusten Maud en Jens elkaar vol diepe hartstocht.

Zo ging de avond over in de nacht.

En de nacht in de morgen.