Vijftig tinten herfst.

 

Dag lieve mensen.
Het is sinds zaterdagochtend 23 september om 08u50 officieel herfst.
Zo hebben astronomen dat berekend. En volgens hun berekeningen zal het op 22 december 2023 om 04u27u officieel winter zijn.
Ach wetenschap, het is toch zo’n wonderlijk iets meneer.
Maar goed, het is dus HERFST!
Voor mij toch één van de mooiste seizoenen, op de zomer na.
De lente is ook mooi.
Ach weet je? Ik vind alle seizoenen mooi. En wat voor mij het meeste charme heeft is net het wisselen van die seizoenen. Hoe alles traag maar zeker veranderd, zeker voor wie er echt op let.
Een dagelijkse wandeling met de hondjes is voor mij al voldoende om te zien hoe anders het licht is, hoe de bladeren na het botten langzaam groeien, op zijn groenst zijn, hoe het groen valer wordt en de bladeren tenslotte verkleuren en afvallen.
Daar waar in de lente het frisgroene, het kleurige en het fleurige overheerst. Zijn het in de herfst de okertinten die de sfeer bepalen. Okertinten op grijs, grijs dat wordt omgezet in goud wanneer de wolken verdwijnen en de zon weer het rijk voor zich alleen heeft.
De herfst is de tijd waarin we terug onze jas van de kapstok halen en we onze korte broek terug inruilen voor een langer exemplaar, dit tot grote vreugde van de Knokse kakmadammen. De herfst is ook de tijd dat we een gezonde salade aanvullen met een handjevol noten (wist je dat noten heel goed zijn voor je hersenen? Eet je slim weet je wel) of plakjes gerookte eendenborst Dit ter voorbereiding van het wildseizoen dat komen gaat. Het is ook de tijd dat we de salades stillaan inruilen voor stevigere kost. Ovenschotels, stoofpotjes en vooral soepen maken weer de dienst uit. Geen herfst zonder lekkere pompoensoep.

Bohan, hier zal ik van 6 tot 13 oktober te vinden zijn.

Zoals eerder gezegd denken we bij de herfst aan wild en gevogelte. Aan wilde bessen, noten en andere bosvruchten. En aan paddenstoelen natuurlijk. Denk er echter aan dat je sommige paddenstoelen maar één keer kunt eten. Kijk uit voor je gaat plukken en vergeet vooral niet dat het plukken van paddenstoelen in het Vlaams Gewest verboden is, behalve op privé domein mits toestemming van de eigenaar. 
Maar wist je dat de herfst ook het beste tijd is voor heel vee lekkers uit de zee?
Zo begint het oesterseizoen al in september. En in oktober is onze grijze garnaal op zijn best en ook het goedkoopst. Ook vissen als tarbot en zeeduivel zijn op hun best in de herfst.
En als je toch aan de kust bent in de koudere herfstmaanden. Bestel dan eens een lekkere vissoep of garnaalsoep. Elk restaurant heeft zijn eigen recept en een goeie soep van Noordzeevis moet echt niet onderdoen voor de bouillabaisse hoor.
Maar ga vooral voor onze garnaaltjes, ze zijn zo lekker als je ze ongepeld koopt en zelf pelt. Schenk op voorhand een aperitiefje, bij voorkeur een zuur biertje zoals Rodenbach en dan pellen en peuzelen maar.
Je zou in de herfst eens een weekendje of weekje Ardennen kunnen boeken, zoals ik dat heb gedaan. Van 6 tot 13 oktober zal ik dan ook in deze prachtige regio te vinden zijn om er lange wandelingen te maken met mijn eeuwige liefde en onze kleine lieve hondjes. Ik zal dan ook een uitgebreid verslag uitbrengen op deze blog over al het moois dat we daar zeker zullen zien.
Maar waarom eens niet naar zee tijdens de herfst?
Het is er nog zo mooi dan?
Een stevige westenwind, schuim op de baren en laag overdrijvende wolken. Opstuivend zand en de zilte geur van jodium. Meer heb je niet nodig om na een lange strandwandeling ’s avonds gezond moe te zijn.
De duinen zijn in de herfst eveneens een bezoekje waard. Ook daar verandert er het één en ander. Overal zie je lijsterbessen en ander lekkers voor de vogels om reserves op te slaan en zo de winter door te komen. Konijnen en fazanten zie je er overal, zeker in de vroege morgen. En daarna genieten van een lekkere visschotel. Heerlijk toch

Nog iets wat ik altijd met de herfst associeer.
Wijn.
De herfst is het moment om goede wijntjes te kopen. In Frankrijk zijn de maanden september en oktober de maanden waarop supermarkten en slijterijen hun ‘foire de vins’ houden.
De druiven worden geoogst en de wijn die nu nog in de kelders ligt moet plaats maken voor de nieuwe oogst. Elke wijnkenner weet dat dit het moment is om zijn slag te slaan. Wie dicht bij de Franse grens woont rijdt naar de dichts bijgelegen Auchan of andere Franse grootgrutter om er koopjes te doen of zijn voorraad aan te vullen.
Oktober is niet voor niets de wijnmaand.
Niets beter dan een plankje met wildpaté, plakjes gerookte eendenborst, een heerlijke artisanale droge worst, wat gerookte ham en daar een goed glaasje rode wijn bij. En laat de lange avonden dan maar traag voorbijgaan.

Treur niet om de zomer die voorbij is, maar zie het mooie van de herfst.
Doe je windjak en je regenlaarzen aan en ga gewoon naar buiten, ook al regent het pijpenstelen.
Snuif de geur van gevallen bladeren op en zoek naar paddenstoelen. Het duurt echt niet lang eer je ze vindt. Ga het bos of het veld in, trek naar zee en zoek het strand op. Voel de regen in je gezicht en de wind in je haren. Laat je zeker niet afschrikken door koude of slecht weer. Je geniet nadien des te meer van de warme thuis en een goed bereide maaltijd als je een hele namiddag buiten bent geweest.
Het leven is gewoon te kort om de hele dag binnen te zitten. Al kan ik stiekem toch ook wel genieten van een dagje bankhangen.
Jaaa, toch wel.

Seksuele voorlichting op school.

 

Dag lieve mensen.
Wat is dat toch allemaal daar bij onze Waalse broeders?
Zoveel protest tegen het invoeren van meer seksuele voorlichting op school.
In 2023.
Je zou denken, we zijn in de 21^ste eeuw, de mensen zouden nu toch wel beter moeten weten. De jaren vijftig (van de vorige eeuw) zin toch voorbij, wat is me dat nu?
En toch, lopen de gemoederen hoog op bij de plannen om nu ook seksuele voorlichting te geven in het kleuteronderwijs en om daar een heus leerplan voor uit te werken.
Mensen vinden dat veel te ver gaan, en dat kleutertjes daar nog veel te jong voor zijn om met zulke dingen in aanraking te komen. Vooral het feit dat er veel aandacht is in deze leerplannen rond genderdiversiteit en het veranderen van geslacht stoot veel mensen tegen de borst.
Vooral uit religieuze hoek is de weerstand groot. Praten met kinderen over seks, homoseksualiteit en genderdiversiteit is voor hen ‘not done’. Het zijn vooral moslims, maar ook zeer traditionele katholieken en zeer religieuze evangelisten die zich tegen deze leerplannen verzetten.
En dat ze hun stem laten horen, dat is intussen geweten. Zelfs brandstichting schuwen ze niet.

Laat me hierin duidelijk zijn.
Ik ben VOOR meer seksuele voorlichting op school.
Nee, dat kun je niet zomaar onvoorwaardelijk aan de ouders overlaten. Al is hun rol in deze van zeer groot belang. Maar toch.
Onderwijs heeft de taak om zoveel mogelijk kennis over te brengen, dus ook kennis over je eigen lichaam.
En je kan je nu gaan afvragen: “Moeten kinderen nu echt al op vijfjarige leeftijd leren dat er jongens zijn die op jongens verliefd worden. Of dat het normaal is dat je liever een meisje wilt zijn in plaats van een jongen of omgekeerd?”
Nu ja, ik kan ergens begrijpen dat vijf jaar misschien te jong is. Maar toch.
Wat heb je liever? Dat ze erover leren op school, dat zo’n dingen bestaan.
Of dat ze het ontdekken door per toeval op een foto te stoten van een Thaise ladyboy met borsten en een penis? En je kan nu stellen dat kinderen niet zo vaak op het internet moeten zitten of aan schermen moeten hangen. Maar een vijfjarige kan verdorie beter een smartphone bedienen dan een volwassen mens. Ze zijn opgegroeid met schermen, het internet, smartphones en Google. En ja ik zie kinderen ook veel liever buitenspelen dan dat ze de hele tijd naar schermpjes zitten te gapen.
Maar laat dit nu even NIET het punt zijn.

Seksuele voorlichting, dat is eigenlijk niets meer of minder dan biologie. Dat gaat over heel natuurlijke dingen, dat gaat over het menselijke lichaam, over het paargedrag van de homo sapiens sapiens.
Waarom moet daar zoveel schroom over bestaan? Waarom moet daar zo bedekt en omfloerst over gepraat worden? Wij zijn ook maar dieren net als alle anderen hoor. En voortplantingsdrift en paargedrag zijn heel natuurlijke zaken, en zouden zo moeten geleerd worden op school.
Vrouwen hebben borsten, een vagina en een baarmoeder, bredere heupen en vollere dijen. Mannen hebben een penis, bredere schouders en borstkas en meer spierkracht.
Dit zijn de biologische kenmerken van wat we de ‘geslachten’ noemen. Man vs vrouw.
Daarnaast is het begrip ‘Gender’ in opkomst. Dit heeft niets te maken met het lichamelijke of biologische, maar met het sociale.
We kennen allemaal wel zo’n meisje dat meer een halve jongen lijkt. In bomen klimt, kattekwaad uithaalt, voetbal speelt en het liefst in jongenskleren rondloopt. Oude jongenskleren als het even kan. Die vuil mogen worden.
Of die jongens die er niet bij horen omdat ze zich ‘te verwijfd’ gedragen. Die scheldwoorden als ‘mietje’, ‘jeanet’, ‘sissy’ of meer van dat fraais naar hun hoofd geslingerd krijgen.
Dingen waarvan men dacht: “ach, dat is een fase. Dat groeit er wel uit eens ze volwassen worden.”
Welnu, dat is niet zo. Men is er meer en meer over eens dat er op sociaal vlak meer is dan ‘zich als (en echte) man gedragen’ en ‘vrouw zijn’.
En men vraagt zich meer en meer af: “Is dat nu zo erg?”
Is dat nu zo erg dat een jongen graag zijn nagels lakt of zich opmaakt? Of dat een meisje voetbal speelt, bier drinkt of aan auto’s sleutelt?
Moet je je als kind schamen omdat je niet in de sociaal opgelegde genderrol past?
Mag men daar op school over praten?
Je zou denken dat er anno 2023 enige consensus zou over zijn dat de tijd dat dit allemaal een probleem is ver achter ons ligt.
Maar helaas, dat is niet. Maar dat is dan weer een heel andere kwestie. En ook hierover is het laatste woord nog lang niet gezegd.
Maar sta me toe om het even over iets heel anders te hebben.

Welke leermeesters wil je?
Deze bovenstaande affiche diende voor een verkiezingscampagne van de Duitse liberale partij FDP.
Hierop staan de Indiase sekteleider Bagwan, Adolf Hitler en het horrorpersonage Freddie Krueger.
De tekst luidde: Als we niet snel voor meer leerkrachten zorgen, dan zoeken onze kinderen die zelf.
Wel, laten we het eens over het personage rechts op de affiche hebben.
Freddie Krueger: Ken je dat personage nog? De engerd uit de filmserie Nightmare On Elm Street heel wat tieners op nogal enge manier het hoekje om hielp.
Maar ken je zijn voorgeschiedenis nog?
Freddie was een kinderlokker, de creep die onschuldige kindjes met allerlei smoesjes meelokte en hen daarna vermoordde. Tot hij door de boze buurtbewoners van de wijk waarin hij woonde en toesloeg werd gelyncht en zijn lichaam in brand werd gestoken, vandaar zijn enge uiterlijk.
Wel, het internet zit vol met Freddies. Een Freddie is er op uit om tieners en jonge kinderen te lokken en schuwt daarbij valse identiteiten niet. Hij is een manipulator en hij weet als geen ander iemands vertrouwen te winnen.
Hij doet zich voor als een leeftijdsgenootje of als de ‘begrijpende vriend’, maar zijn ultieme doel is seksueel contact met minderjarigen. Hij is een roofdier en hij kent geen genade.
Je wil het echt niet meemaken dat je dertienjarige dochter wordt misleid door zo’n personage of ingaat op het voorstel om af te spreken met die ene ‘vriend’ die helemaal geen vriend is. Ah nee want het is Freddie.

Net zoals die andere twee op de affiche, teren ze op één en hetzelfde ding: ONWETENDHEID!
Ze willen niets liever dan naïeve en onwetende prooien die ze met gladde praatjes en mooie woorden voor zich kunnen winnen. En er is maar één ding dat je kan wapenen tegen deze kwaadaardige geesten.
Kennis.
Want KENNIS IS MACHT!
Kennis wapent je tegen onzin, gevaarlijke theorieën en gladde praatjes.
Kennis helpt je de wereld om je heen beter te begrijpen.
Net in een wereld waarin er zoveel lui met kwade wil rondlopen en je kind gemakkelijk online kunnen bereiken is het belangrijk om hen zo goed mogelijk voor te lichten. Om ervoor te zorgen dat die zaken die gaan over hun lichaam en het intiemste van hun zijn bespreekbaar zijn. Dat ze weten dat ze bij vragen, twijfel of angst bij iemand terecht kunnen. Dat ze sterker staan in het leven en vooral ALERTER!
Wat heb je liever? Dat ze op school leren wat transseksualiteit is? Of dat ze er één of ander obscuur filmpje over zien op Youtube of erger nog. Porno websites.
Dat ze in een veilige omgeving van een vertrouwenspersoon die een leerkracht toch nog altijd is uitgelegd krijgen wat ‘orale bevrediging is? Of dat ze het leren van iemand met kwade bedoelingen (en zo iemand bevindt zich dichter bij je dan je zou denken)?
En nogmaals, seks is iets natuurlijks. Iets waar we helemaal niet zo beschroomd over moeten doen.
En het is nergens voor nodig om kinderen op dat gebied dom en onwetend te houden.
En begin alstublieft niet met ‘ je neemt de kinderen hun onschuld af”, of ‘laat kinderen toch gewoon kind zijn’.
Kinderen zijn leergierig van aard en veel intelligenter dan wij eigenlijk denken. Ze staan veel meer open voor nieuwe zaken dan de meeste volwassenen, en het verzet tegen seksuele voorlichting is daar juist een heel goed voorbeeld van.
En nee, ze je kind gaat geen perverse gedachten krijgen als ze met het onderwerp seksualiteit in aanraking komen. En nee, ze gaan er geen trauma aan overhuden. Nee, ze gaan van je kind geen ‘homootje’ of ‘lesbienne’ maken.
Ze gaan leren dat er geen redenen zijn om beschaamd te zijn over je eigen lichaam en dat ze niet moeten toelaten dat er iemand aan je lichaam komt wanneer zij dat niet willen. En ze gaan hen wapenen tegen de listen van perverse lui en hen leren die listen te herkennen.
En daarom…
DAAROM BEN IK VOOR SEKSUELE VOORLICHTING OP SCHOOL!

We gingen nog eens wandelen.

Het is er eindelijk nog eens van gekomen lieve mensen.
Maar gisteren gingen we nog eensWANDELEN!
We reden naar Beernem waar we nog eens in het Bulskampveld zijn gaan wandelen. Een prachtig provinciedomein met heel mooie bossen en rustige groene plekjes.
We gaan dat meer doen, en ja dat maakt mij heel gelukkig.
Toen we het paadje naar de parking opreden - langs een laan door het bos – kreeg ik al zo’n heerlijke energie in mijn lichaam. Ik zou haast zeggen dat het voelde als thuiskomen, maar dat is toch wel een beetje overdreven. Maar dat het zalig aanvoelde dat ga ik zeker niet ontkennen.

Heerlijk wandelen, de hondjes even laten loslopen en oh wat waren ze blij en gelukkig die lieve meisjes. Het is nog altijd zomer, maar toch voelde je dat de herfst al om het hoekje durft te piepen. Overdrijvende wolken hullen het bos in duisternis als voorbode voor wat er de komende weken en maanden komen gaat.
Net voor we aankwamen moet er daar een flinke plensbui hebben plaatsgevonden, want alles was nat. En wat ruikt een bos toch heerlijk als het net geregend heeft. De ‘petrichor’ is alom tegenwoordig en doet een mens helemaal opleven.

Ja het was lang geleden, maar dat had te maken met de gezondheidsproblemen waar ik eind vorig jaar mee te kampen had. Maar ook met het feit dat mijn lieve Christiane haar vader ernstig ziek werd en in juni overleed. Dit maakte dat we even heel andere zorgen aan ons hoofd hadden. 
En het deed goed om nog eens in een bos te zijn. Om er gewoon te wandelen en onze zorgen eens los te laten. Genieten van de natuur, de stilte en gewoon aan zo weinig mogelijk proberen te denken.
Heb je dat al eens geprobeerd? Dat je aan zo weinig mogelijk probeert te denken. Om je gedachten zoveel mogelijk onder controle te houden.
Dat lukt niet altijd hé.
Er schiet altijd iets door je hoofd: "Wat zullen we eten vanavond?" "Morgen sta ik met de vroege, met wie ga ik moeten werken?" "Wanneer moest ik die ene rekening weer betalen?" "Ik zou eigenlijk moeten gaan diëten/aan mijn conditie werken." Dat soort dingen dus
Geef toe, we kennen dat allemaal. Er is altijd wel iets dat ons tegenhoud om echt je gedachten eens los te laten.
Wel, ik moet zeggen dat dat gisteren best meeviel. Ik betrapte mezelf er op dat ik gewoon aan het genieten was. Aan het 'chillen' zoals de jeugd tegenwoordig zegt. 
Ben dan ook voldaan en tevreden naar huis gereden, nadat we eerst even halt hielden op een zonnig terrasje. En thuis was ik gewoon zalig moe en viel ik in slaap in de zetel. 

Ja, dat is echt iets wat ik gemist heb, die wandelingen in de prachtige natuur die we nog hebben en die we zeker moeten koesteren. Want bossen zijn onze groene longen en elke mens heeft op zijn tijd nood aan rust en stilte.
Weet je? We hadden naar de Sint Bernardusfeesten kunnen gaan en daar kuieren langs de kraampjes, optredens meepikken en halt houden op één van de vele terrasjes. Maar weet je? Ge kunt niet blijven uitstellen. Al zo lang zeiden we: "We zouden nog eens moeten gaan wandelen." Maar al even lang kwam het er niet van.
Dus verruilden we de Sint Bernardusfeesten met zijn drukte, lawaai, vreetkraampjes en drankstandjes waar men vooral alcohol schenkt voor de natuur, bossen, rust en gezonde lucht.

En dat is iets waarvan ik denk: "Dit zouden we echt wel meer moeten doen!"

En dan bedoel ik niet alleen 'meer wandelen'. Maar ook eens wat vaker wegblijven van terrasjes en eens wat vaker kiezen voor niet alcoholische dranken. Hoe lekker een goed Belgisch biertje of een aperitiefje in de zon ook mag zijn. 
Zonder al te prekerig te gaan doen, vergeet niet lieve mensen. Alcohol is een HARD DRUG!
Het is iets waar je zwaar verslaafd aan kan geraken en het is ook niet gezond. Eigenlijk brengt alcohol ons niets bij, het bevat geen vitaminen noch mineralen. Het bevat alcohol en ook heel veel SUIKER!
Net omdat mijn gezondheidsproblemen vorig jaar rond deze tijd begonnen denk ik hier nu meer aan dan anders. 
Vorig jaar rond deze tijd had ik bloedarmoede als gevolg van aanhoudende aambeien. Ik was snel moe, zag bleek en mijn lieve schat maakte zich zorgen. Alsook mijn collega's en andere mensen die om me geven. Een bloedonderzoek onthulde het onthutsende resultaat en mijn huisdokter drong er op aan dat ik dezelfde dag nog naar de dienst spoedgevallen van het ziekenhuis zou gaan. Voor ik het wist lag ik in een ziekenhuiskamer en nog dezelfde dag werd ik aan allerlei onderzoeken onderworpen.

Als ik hieraan terugdenk, nu één jaar later. En ik denk aan het feit dat ik afgelopen weekend toch enige glazen alcohol heb gedronken en mijn voeding toch behoorlijk 'rijk' was. Dan denk ik: "Miguel dit MOET ANDERS!"
En alsmaar sterker wordt die gedachte dat het niet bij 'denken' mag blijven.
Maar dat ik mijn leef en voedingsgewoonten beter eens goed onder de loep zou nemen en daarin een paar grondige wijzigingen ga doorvoeren.

Want verdorie, ik wil graag oud worden. En liefst GEZOND OUD WORDEN als het even kan.
En ja, daar moet je iets voor over hebben. Gezond oud worden, dat doe je niet al genietend met een bord vol frieten en rood vlees voor je neus en een glas bier of wijn in je handen.
Gezond oud worden lukt alleen met SOBERHEID!
Oei, wat zeg ik nu?
Dat is toch echt wel vloeken in de kerk in een wereld waarin alles draait om genieten en overmatig consumeren hé. 
Als ik mijn TV opzet kan ik niet naast de vele koks kijken die van alles doen met veel vlees, pasta, en rijke sausen. Vliegen de reclames voor suikerrijke voeding, frisdrank en alcohol mij om de oren en is de boodschap dat alles vooral 'leuk' en 'gezellig' moet zijn.
Maar intussen heeft meer dan de helft van de Vlaamse volwassenen overgewicht. Ja ik ook.
Ofschoon ik ten gevolge van die bloedarmoede fel vermagerd was, kwamen eens ik me beter begon te voelen die kilo's sneller dan me lief is terug. Ik weeg niet meer zoveel als voordien, maar zit toch al terug over de tachtig kilo. Dus lijkt het me beter om eens goed op de rem te gaan staan.
Ik hou van het leven en wil van het leven genieten. Uren in de wachtkamer moeten zitten voor een rectaal onderzoek is niet echt een manier om van het leven genieten. En omwille van een sputterend gezondheid in het ziekenhuis belanden ook niet.
Dus, misschien maar eens het woord genieten herbekijken en er een iets gezondere insteek aan geven.

Haal ons uit de auto baasje.
Wij willen WANDELEN!

Zo een dag waarop niets moet.

 

Dag lieve mensen.
Vrije dag, geen verplichtingen en we moeten nergens naartoe. Dus gaan we nergens naartoe en blijven we gezellig thuis in de zetel hangen.
Doet zoveel deugd.
Ik weet het, het is mooi weer en dan zou een mens gewoon buiten moeten vertoeven.
Wat? Moeten?
IK MOET HELEMAAL NIETS!!!
Ik heb bij momenten een schijthekel aan het woordje ‘moeten’.
Aan verplichtingen, plichtplegingen en dingen die ‘gedaan moeten worden’.
Ik moet werken, anders heb ik geen geld en kan ik geen eten kopen. Ik moet belastingen betalen en ik moet zien dat als ik de deur uitga dat ik mijn identiteitskaart bij heb. En om de vier jaar moet ik gaan stemmen.
Dat is voor mij al meer dan voldoende. Al wat erbij komt en dat geen enkele toegevoegde waarde heeft. Wel daarmee kunt ge echt wel de hoogste boom in.
Zelfs als ik niet moest gaan stemmen dan zou ik toch nog gaan, omdat ik gaan stemmen wel belangrijk vind. Het gaat over de toekomst van het land.
Maar van die vaak volstrekt nutteloze dingen zoals het als een zot toeplakken van een kartonnen doos omdat je niet zou zien wat voor papieren er in zitten, of alles wat maar naar u kan verwijzen verwijderen, afplakken, scheuren of markeren met een stift omdat men beslist heeft dat je daarvoor beboet kan worden. Welke idioot verzint zoiets?
Christiane is daar altijd heel verbeten in, maar ik denk dan altijd van: ‘hey, ik heb wel betere dingen te doen!’

Noem me nonchalant, slordig, lui, whatever? Het kan me niet schelen.
Laat mij gewoon iemand zijn die lak heeft aan al die kleine en zinloze nep verplichtingen die mensen verzinnen om andere mensen zogezegd bij de les te houden.
Het leven is al gecompliceerd genoeg zonder dat je je moet druk maken of je niet beter iets nieuws zou komen om naar dat ene feestje te gaan? Want stel je voor, daar verschijnen met iets wat je al eerder aan had. Kent ge dat soort shit?
Vrouwen zijn daar heel gevoelig voor, en sommige mannen eigenlijk ook. Maar ik ben zo iemand aan wiens reet het mij allemaal kan roesten hoe vaak mensen mij al in dat ene T-shirt of in die ene jeansbroek hebben gezien. Alleen een vieze vlek of rare geur kan mij ertoe bewegen om alsnog iets anders aan te trekken, maar dat komt omdat ik ondanks alles toch nog een zekere fierheid heb over mezelf. Maar iets al da niet dragen omdat anderen u er al mee gezien hebben of omdat het al dan niet trendy is. Wat kan het mij schelen of iets trendy is of niet? Is het deftig en maak ik mezelf er niet mee belachelijk? Dat is wat mij interesseert. Ja ik ben er mij van bewust dat ge als bijna vijftiger niet meer in een Bart Simpson T-shirt moet rondlopen. Hoewel ik Bart Simpson eigenlijk een cool tekenfilmfiguurtje vind. Ja nog altijd, na al die jaren. Daarom zet ik hem even hieronder.

Mensen verliezen gewoon veel te veel tijd met al die onnozele – vaak zelfverzonnen – verplichtingen.
‘Wat zullen de mensen zeggen’? Het is iets wat iedereen in zijn jeugd wel eens hoorde, vaak van je eigen moeder maar ook van anderen die zich graag met alles en iedereen bemoeien. Het zal mij echt wel worst wezen wat mensen zeggen over mijn doen en laten, mijn kledingstijl, wanneer of hoe vaak ik op café ga, wat ik eet of drink, of mijn hondjes veel of weinig blaffen tijdens de wandeling, wat ik allemaal plaats op Facebook.
Zolang ik met hetgeen ik doe mijzelf, mijn naasten of andere medemensen geen schade toebreng hebben mensen met wie ik geen rechtstreekse relatie hebben zich geen bal te moeien met wat ik doe, wat ik laat of hoe ik in het leven sta. En zelf zal het mij dan ook compleet worst wezen wat anderen al dan niet doen. Lopen ze rond in crocks, of met een short aan in de stad. Gieten ze voor de middag al een halve liter Jupiler achter hun kiezen. So f***ing what? Dat is toch hun zaak zeker?
Zolang mensen met hun gedrag geen overlast veroorzaken, andere mensen lastig vallen of hen schade berokkenen hanteer ik het motto LEVEN EN LATEN LEVEN!
Het leven zou zoveel eenvoudiger zijn moesten mensen elkaar eens met rust laten en een ander niet lastig vallen met hun compleet overbodige adviezen of commentaren.
Ik heb oor naar de bezorgdheden en raadgevingen van mensen uit mijn omgeving, mensen van wie ik weet dat ze met mij inzitten. Maar als een wildvreemde mij lastigvalt met allerhande adviezen, hoe goed bedoelt ook. Dan krijg ik de kriebels en zou ik het liefst van al heel hard weg willen lopen of heel hard roepen moei je eens met je eigen zaken!

Maar goed. Zo’n dagje zonder verplichtingen.
Hoe zalig kan dat wel niet zijn.
Ik schrijf deze tekst, sta op en wandel tot aan mijn terras en kijk wat naar buiten. Ik loop terug naar binnen en streel één van mijn hondjes. Schenk mezelf nog wat koffie in en neem een slokje en dan zet ik me terug in mijn zetel. De tijd verstrijkt langzaam en de wereld gaat verder zijn gang.
Maar dan even ZONDER MIJ!
Ik zie op Facebook wat anderen doen en denk er het mijne van. De ene gaat naar het strand, de ander gaat een toerke lopen en nog een ander pikt een terrasje mee.
Ach ze doen maar, ik laat even de boel de boel en ga straks nog wat aan mijn verhaal schrijven, dan kan ik weer wat publiceren op mijn blog.
Ja ik weet het, het is lang geleden dat ik er nog eens iets op geplaatst heb, maar daar hebben persoonlijke en familiale omstandigheden mee te maken. En nee ik ga deze niet wereldkundig maken. Ik ben zo iemand die over dit soort zaken liever op de vlakte en discreet blijft. Je moet niet alles aan die sociale media hun neus hangen, laat dat over aan de ‘influwensers’. Die zijn daar beter in dan ik. Ik kan dat niet, onzin verkopen op dagelijkse basis. Nog zo iets? Moet ik alle dagen iets posten in mijn blog? Of een dagelijkse status plaatsen op FB?
Nee begot, ik heb niet alle dagen iets te melden, en als dat wel zo is dan is het iets dat ik ofwel grappig vind ofwel iets waarvan ik me afvraag ‘wat gaan mijn FB vrienden daarvan vinden’? En dan kom je soms tot verrassende conclusies.
Ge kunt veel leren uit een pittige discussie met lui die u keihard tegenspreken en u wijzen op eventuele hypocrisie of tweezakkerij die er wel degelijk is, maar die ge niet zag omdat ge met de paardenbril opliep. Ge leert er om de dingen eens van een andere kant te bekijken. Ge moet vooral zien dat ge wegblijft uit echokamers en dergelijke, want dat vernauwt dan weer uw wereldbeeld.

Ach ja dat zijn zo van die kleine bedenkingen die ik me op een dag als deze maak.
En die ik dan met jullie deel.
Zoals nu!

Psychopaat met connecties (slot): Afscheid van Jennifer.

Sheila betrad de aula van Begrafenissen Ceustermans gekleed in een zwart kleed en rouwsluier. Welks haar veel bekijks opleverde.
Vechtend tegen de tranen stond ze voor de urne met ervoor een foto van Jennifer Kerkhofs die in ervoor stond. Jennifer zoals ze was, speelse doch innemende glimlach, glimmende ogen, kuiltjes in haar wangen. Liggend op haar buik en een kussen omklemmend tijdens een fotoshoot. De andere foto’s had Sheila ook gezien en die waren lichtjes uitdagend. Er waren zelfs naaktfoto’s bij. Jennifer was een vrouw met een sterke voorliefde voor erotiek, seksuele avontuurtjes en nudisme.
“Jennifer, mokke,” zei Sheila met een snik in haar stem. “Het leven lachte je toe, je was were vrie.
Je zake marcheerde ghoed.
En toene lapte die klootzak joen dadde.
’t Es ol zo oneerlijk,” snikte Sheila terwijl Lou zacht over haar schouders wreef.
Hij begeleide haar naar hun zitplaats en hield haar hand vast. Tranen rolden over Sheila’s wangen.
Haar vriendin Cathy Weylandts ging aan de andere kant zitten en nam ook Sheila’s hand vast, ook zij was aangegrepen door de laffe moord op Jennifer, die Georges Uytterlinde dan nog liet uitbesteden aan een stel losgeslagen junkies die het deden voor een voorraad drugs en de belofte dat ze mochten doen wat ze maar wilden. Hij gaf zelf een anonieme tip die tot hun aanhouding zouden leiden met het idee dat hij toch ongrijpbaar was en zij alleen voor die moord zouden opdraaien.
“Die loslippige heks van een ex dood en twee losgeslagen junks minder in de samenleving, ik noem dat dubbele winst,” zou hij later tegen Alain Donck zeggen die kookte van woede om zoveel psychopathische kilheid in één persoon.
De vader van Jennifer nam het woord. Hij sprak vol lof over zijn dochter en voegde eraan toe dat diegene die haar dood echt op haar geweten had beter voorgoed doodgezwegen zou worden.
Sheila kon daar alleen maar mee akkoord gaan.

Dan zei hij de volgende woorden.
“Ik wil speciaal een woord van dank richten aan een dame die ervoor gezorgd heeft dat dat laffe, kille, psychopathische monster voor eens en voor altijd uit de samenleving werd gehaald. Dankzij haar zal de moord op Jennifer niet als een ordinaire roofmoord worden afgehandeld, waar die lafaard duidelijk op aanstuurde. Maar zal hij die dit alles in elkaar stak met de bedoeling haar te doen zwijgen en zijn kille wraak op haar te laten nederdalen omdat ze het gore lef had om tegen zijn misselijkmakende praktijken vol misogynie en machtswellust. Zich voor zijn daden moeten verantwoorden, zonder zich te kunnen wegsteken achter zijn connecties en de hulp van zijn al even psychopathische vriendjes wiens namen we allemaal kennen, maar vooralsnog beter niet genoemd worden. Al was het maar omdat negatieve publiciteit ook publiciteit is.
Sheila. Dappere vrouw.
In jou had Jennifer een echte vriendin, tot na de dood toe.
Ik vraag u of u straks de asse van Jennifer zou willen uitstrooien in zee tijdens het ultieme afscheid dat straks in intieme kring zal plaatsvinden op de Noordzee. Daar waar Jennifer zo graag ging uitwaaien en al haar zorgen kon vergeten.”
Tuurlijk wilde Sheila dat.
Met een krop in de keel stond ze aan boord van een gecharterde boot die vanuit Nieuwpoort het ruime sop koos met aan boord de urne met de asse van Jennifer Kerkhofs.
Sheila nam de urne huilend vast en stond bij de reling.
“’t Ghoa je ghoed mokke,” zei ze snikkend, waarna ze de urne omdraaide waarna de asse van Jennifer meegevoerd werd met de wind en in waaiervorm in het water belandde.
Daarna gooide ze zich in de armen van Lou en huilde ze bittere tranen.
Bittere tranen om Jennifer!!!

Psychopaat met connecties 6

Een Gulfstream V privéjet vloog hoog boven Frankrijk.
Sheila had zich op Georges zijn schoot genesteld en legde haar hoofd tegen zijn borst. Hij woelde zachtjes door haar haren terwijl ze speels haar handen over zijn broek liet glijden.
“Serieus pak precies,” zei Sheila lichtjes kirrend terwijl ze zijn gulp zachtjes openritste.
“Nog een beetje geduld nieuwsgierige meid,” zei Georges terwijl hij haar hand opzij legde.
“Toe Georgey, juste ekeje loeren,” zei Sheila terwijl ze zijn knopje losmaakte.
“Straks heb je alle tijd te over om van mijn pik te genieten lieve Sheila,” zei Georges terwijl hij haar kont streelde.
“Ké zukke ghoeste vent, echt,” kreunde Sheila terwijl ze haar handen op zijn borstkas legde.
“Ik ook liefje, ik ook. Maar de landing wordt zo meteen ingezet,” zei Georges. En dat was ook zo.
Het vliegtuig begon te dalen en scheerde laag over de zee om dan te landen op de kleine luchthaven van Saint Tropez waar vooral kleine privéjets landen.
Daar stond een kleine roadster, een heuse oldtimer te wachten. Eén van Georges bedienden gaf de sleutel en stapte in een klaarstaande BMW die meteen wegreed. Georges liet Sheila op de passagierszetel plaatsnemen en kroop achter het stuur. Met een vinnige vaart reed hij naar de jachthaven. Daar stond zijn privéjacht al vertrekkensklaar. Georges overhandigde de sleutels van de oldtimer aan een jonge bediende met de aanmaning om voorzichtig te zijn en liet Sheila aan boord gaan.
“Amai da’s ghinne kattepisse,” zei Sheila terwijl ze zich vergaapte aan het interieur van het schip.
Mooi hé liefje, en er is een eigen zwembad ook,” zei hij terwijl hij op een knop duwde waarna een stuk vloer verschoof waarachter een klein zwembad tevoorschijn kwam. Intussen werden de trossen losgemaakt en zette het jacht zich in beweging. “Hopelijk heit Alain mien berichtje gelezen,” dacht Sheila bij zichzelf. “Of ’t es gedoan met Sheila Verdoolaeghe.”
“Laat ons een frisse duik nemen liefje,” zei Georges terwijl hij haar kleed openritste.
Sheila draaide zich om en liet het kleed zakken. Daaronder droeg ze alleen een kanten slip bezet met nepdiamantjes. “Oh wat ben je toch een prachtvrouw,” zei Georges terwijl hij zijn handen op haar prachtige welgevormde borsten legde. Sheila omhelsde Georges en kuste hem terwijl ze zijn gulp openmaakte welks hij deze keer wel liet begaan. Ze pakte zijn lid vast en duwde het tegen haar intieme delen nadat ze haar slip had weggeschoven. Ze beet op haar lip terwijl ze hem strak aankeek. Georges greep haar slip en trok die naar beneden.  Waarna hij zijn hemd uittrok en zijn broek liet zakken. Laat ons even genieten van het koele water liefje,” zei hij terwijl hij haar naar de trap loodste. Sheila stapte het water in dat heerlijk koel doch niet te koud was. Ze zwom naar de andere kant en draaide met haar rug naar de kant waarna ze zich wat optrok. “Kom schietje,” zei ze terwijl ze haar hoofd achterover sloeg. “Kom bie je schatje die zo heet stoat.”
Sheila zag hoe Georges het water in gleed. Hij was groot en struis gebouwd en had heel wat lichaamsbeharing, vooral veel borsthaar. Zijn puntige baard maakte zijn ruige uitstraling compleet. Maar wat voor Sheila het meest in het oog sprong was het feit dat Georges Uytterlinden meer dan behoorlijk geschapen was. “Komt bie me vent, ek wiln je lul tusschen me benen,” dacht Sheila terwijl ze op haar lip beet.
Georges kwam bij haar en greep haar vast. Hij streelde Sheila’s heerlijke welgevormde borsten en speelde met haar tepels. Sheila nam zijn penis vast en stroopte zijn voorhuid terwijl ze verrukt haar hoofd achterover sloeg. “Zukke lekkere pale vent,” zei ze met een diepe kreun. Ze spreidde haar benen en klemde ze rond Georges onderlichaam en voelde zijn ontblote eikel over haar schaamlippen glijden. Georges greep haar bij haar heupen en trok haar wat van de rand weg waarna hij zijn pik met een krachtige stoot in haar liefdesgrotje duwde. Hij keek haar met zijn staalblauwe ogen strak aan terwijl hij haar met krachtige stoten neukte. Eerst langzaam maar dan steeds sneller en sneller. Sheila was een meer dan heftig orgasme nabij, dit was gewoon buitenaards. Georges domineerde haar en gaf haar waar ze als vrouw zo hard naar verlangde. Een stevige neukbeurt gegeven door een echte vent. Een stevig uit de kluiten gewassen mannelijke man!
Georges trok haar benen meer omhoog en begon met volle kracht te stoten. Het water klotste over heel het zwembad heen. Intussen bevond het schip zich op volle zee. In de verte zag je de verlichting van de badsteden Saint-Tropez, Sainte Maxime en Frejus. De volle maan stond hoog aan de prachtig verlichte sterrenhemel en het was windstil op deze heerlijke zachte Mediterraanse nacht. Met een druk op de knop had Georges het dak boven het zwembad weggeschoven zodat Sheila genoot van de prachtige sterrenhemel terwijl ze door Georges werd geneukt.
Nadat hij was klaargekomen sloot hij haar in de armen. Sheila liet haar hoofd rusten op zijn brede schouder. “Meinschenlief dat was zalig,” zei Sheila.
“Het wordt fris,” zei Georges. “Laten we naar de slaapkamer gaan.”

In de slaapkamer werd er nog een glas champagne gedronken waarna Georges zacht Sheila’s vagina streelde en zijn vingers over haar schaamlippen liet glijden. Lang duurde het niet eer hij haar clitoris begon te stimuleren. Sheila lag op bed en ademde steeds zwaarder en zwaarder. Dan kroop Georges op haar en trok haar benen open. Weer drong hij in haar binnen en begon hij haar krachtig te penetreren. Hij keek haar opnieuw aan met zijn staalblauwe ogen. Maar ditmaal met een diepnijdige blik. Dit vervulde Sheila met afschuw. En terecht zo bleek.
Hij pakte haar handen vast en duwde ze op bed. Hij ging alsmaar bruter op haar tekeer en ramde zijn pik meedogenloos in haar schede. “Teef!” hoorde Sheila hem zachtjes murmelen.
“Georgey je doet me pijn,” zei Sheila terwijl ze haar handen uit zijn greep probeerde te krijgen.
“Dat is ook de bedoeling!” zei hij vlakaf.
“Voor ik je van kant maak ga ik eerst mijn lusten op u botvieren ja! Gore slet dat ge zijt!”
Dan drukte hij zijn handen op haar keel en keek hij haar recht in de ogen.
“Gij gaat mij niet verlinken Sheila Verdoolaeghe!!
Theo Verwichte zal veroordeeld worden voor de moord op Alixe Verbrugghe en NIEMAND ANDERS!”
Georges duwde met volle kracht op haar keel, en dan vooral met zijn duimen. Sheila verkeerde in ademnood. Terwijl hij haar wurgde bleef hij haar genadeloos en pijnlijk penetreren.
“Klaarkomen terwijl zo’n strontwijf gelijk gij haar doodsreutel weerklinkt. Dat is gewoon het zaligste wat er is. Die kick is goud waard! Die kick is gewoon goud waard Sheila!!!” brulde Georges in haar oor terwijl hij genoot van de doodsangst in Sheila’s ogen.
Zo meteen kom ik klaar Sheila… Maar dat zal jij helaas niet meer meemaken! Zal je leren om je met mijn zaken te bemoeien!”

Dan plantte Sheila met volle kracht haar vuist recht op de neus van Georges Uytterlinde. Waarna ze hem met volle kracht van haar afduwde.
“Aauw gaase godverdomse vuil hoere!!!” riep Georges die van Gent afkomstig was. “Ik maak aa van kant gaase vuile sloerie!”
Lenig als een kat dook Sheila het bed uit, maar Georges poging tot wurgen maakte dat ze naar adem moest happen. Georges sprong uit bed en wilde Sheila vastgrijpen, maar ze is natuurlijk veel sneller dan dat. Ze liep de kamer uit en meteen naar het dek, naakt.
“Arrëte cette salope!” brulde Georges naar de meereizende bemanningsleden. Maar voor ze iets konden doen was Sheila al op het dek. Ze liep naar de voorkant van het schip en speurde de hemel af. Dan zag en hoorde datgene waar ze op wachtte. Ze opende een kist en haalde er een doos met drie lichtpijlen uit. “Wat ga je daarmee doen Sheila?” vroeg Georges. “Niemand zal je vuurpijlen zien meisje! Je bent verloren, straks zinkt jouw levenloze kadaver naar de zeebodem en zal je voor eeuwig zwijgen over wat je weet over mij!”
“Ezo e piele in je mulle doe ghin deugd wi,” zei Sheila terwijl ze de vuurpijl op Georges richtte. Hij deinsde achteruit waarna Sheila de pijl in de hemel schoot.
Dan werd het geronk van twee helikopters alsmaar luider hoorbaar.
Ook voer er ineens een snelle boot in de richting van het jacht. “Godverdomme de gendarmen!” foeterde Georges.
“Ja, en ze hebben een aanhoudingsbevel bij, in het kader van het onderzoek naar je Malinese werkvrouw die je hebt vermoord.”
“Godverdomse teef!” riep Georges terwijl hij Sheila te lijf wilde gaan. Maar ze velde hem terstond met een gemene draaitrap.
“Rode baret paracommando, Provinciaal en nationaal kampioen kickboksen woar da ‘k nog olsang lesse in geven.
Ghie zie ghin partieje voe mien smeirige vrouwenmepper!” siste Sheila terwijl ze haar voet op de buik van de bewusteloze Georges Uytterlinde legde. Intussen klampten de gendarmen hun boot vast aan het jacht en klommen ze aan boord.
“Monsieur Uytterlinde vous ete arrétez pour le assassination de Fanta Fatoumé!” zei de hoogste gendarme in rang terwijl anderen hem optilden en in de boeien sloegen.
“Godverdomse teef!!!” murmeldee Georges terwijl hij langzaam weer bijkwam en Sheila vol diepe minachting aankeek.
“Hiervoor gade boeten vuil slunze!” brulde hij.
“Ik kom hier wel uit hoor! En dan zoek ik je op en dan zal ik je afmaken op de ergst denkbare manier! Ik zal nog harder tekeergaan dan dat ik tot nu toe deed met al die wijven die ik onder handen nam!”
“Jaja Georgey… Beloven,” zei Sheila schamper terwijl de gendarmen hem hielpen bij het aankleden en ook Sheila haar kleren bij elkaar zocht en zichzelf toonbaar maakte alvorens aan boord te gaan van de boot van de gendarmen. Daar zat ze naast een knappe jonge gendarme met getaande huidskleur. Hij keek haar aan, zij keek hem aan. Ze maakte een kusje met haar mond, hij wist zich geen houding te geven.

Eens aan wal werd Sheila ondervraagd en gaf ze toe dat ze Alain Donck de opdracht gaf om het Franse gerecht in te lichten dat de in Frankrijk gezochte Georges Uytterlinde op weg was naar Frankrijk met zijn privé jet en dat hij in gezelschap was van een vrouw die nota bene detective is en een onderzoek naar hem voerde. Reden te meer voor de Fransen om alle alarmbellen te doen afgaan. De gendarmen werden erop uitgestuurd met hun snelle boot en er gingen meteen ook twee helikopters de lucht in . Die konden het jacht meteen lokaliseren nadat ze de vuurpijl zagen opstijgen. Toen ze een naakte vrouw zagen die een eveneens naakte man met en rake trap uitschakelde en meteen ook de naam van het jacht herkenden wisten ze dat ze prijs hadden.
Sheila wachtte nu al uren in de muffe gang van de gendarmeriepost van Saint-Tropez; Ze werd net ondervraagd over haar aanwezigheid op Georges jacht en wat ze daar deed, hoe ze hem leerde kennen en waarom ze met hem meeging. Sheila bekende alles eerlijk en de gendarmes luisterden met stijgende verbazing naar haar verhaal.
“Cette a votre initiative monsieur Alain Donck appellez monsieur le prefecte,” zei hoogste officier van het gezelschap. Sheila knikte instemmend.
“Dus eigenlijk hebt u met gevaar voor eigen leven een val uitgelokt voor Georges Uytterlinde?” vroeg de officier. Weer knikte Sheila instemmend.
“Vous ete un femme tres brave madame,” zei hij. “U bent een zeer dappere vrouw en u hebt met groot gevaar voor uw eigen leven gehandeld.”
“Ik wilde andere vrouwen voor dit gevaar behoeden,” wierp Sheila op. “Die man is een publiek gevaar en moest gestopt worden. Als ik niets deed dan deed niemand het. Want blijkbaar schijt men in België in de broek voor dit heerschap.”
“Il-ya ete un histoire de corruption, ça c’est un fait. Hij heeft een geschiedenis van corruptie en machtsmisbruik dat is een feit. Ook in Frankrijk zijn er mensen die plooien als een knipmes voor heerschappen als hij, helaas.
Maar ditmaal hangt hij, en blijkbaar begint men nu ook bij jullie in te zien dat  die man gestopt moet worden.
Mais bon, de ondervraging zit erop, maar ik sta er op dat u nog even op de gang wacht.”
Tijdens het wachten zag Sheila hoe de commandant van het korps een man in kostuum binnenliet en met de grootste egards ontving, ze trokken zich terug op zijn bureau. Dan werd Sheila naar binnen geroepen.
“Madame puis-je vous présenter Monsieur Edgard Buisogne, prefect van Nice en de regio Provence Alpes Cote-d’Azur.”
De prefect begroette Sheila met een warme handdruk. “Mevrouw, u hebt ervoor gezorgd dat een gevaarlijk man uit de samenleving werd gehaald, mon felicitations!” zei de prefect met diepe officieel klinkende stem.
“J’ai fait mon devoir monsieur le prefect. Ik deed mijn plicht als detective, als lid van de samenleving en vooral… ALS VROUW!
Ik zou het mijn hele leven beklagen moest hij nog meer slachtoffers maken, wetende dat dit kon voorkomen worden met mijn plan. En ja, ik besef dat ik hierbij het leven kon verliezen.
Maar ik ben niet bang om te sterven, want ik weet dat goede zielen op mij zullen wachten.”
“Vous ete tres courageuse madame,” zei de prefect waarna hij met een warme handdruk afscheid nam. De officier riep een jonge gendarme en gaf hem de opdracht om haar naar haar hotelkamer te brengen die de prefect voor haar had geregeld. Het was de gendarme die naast haar zat op de boot.
Daar aangekomen keek Sheila de jonge bruingebrande gendarme aan met een zwoele blik.
“Veux-tu me tenir compagnie çette nuit?” vroeg ze terwijl ze haar armen rond zijn hals sloeg.
De jonge sportieve kerel, half Frans, half Creools slikte en hapte naar adem.
“Je ne sais pas mademoiselle,” zei hij.
“J’aime pas dormir seul apres cette aventure,” zei Sheila terwijl ze de jonge kerel dichter trok.
Hij hapte toe en eens in de kamer zakte Sheila door haar knieën terwijl ze zijn broek open maakte.
Een kwartier later genoot ze van de amoureuze kwaliteiten van Nathan, een jonge gendarme uit Martinique die pas werd  overgeplaatst naar de Cote d’Azur, waar hij net uitkeek naar wilde avonturen met hunkerende vrouwen.
Hij liet Sheila genieten van zijn vingers, tong, en vooral van zijn stevig geschapen geslacht en zijn uitmuntende fysieke conditie.
Toen het eerste zonlicht door de ramen piepte keek ze hem vol teleurstelling aan.
“Domage, mais mon avion partir en mois dans deux heures,” zei ze terwijl ze zich aankleedde.
“Mais tu va pas retourner a Saint-Tropez?” vroeg hij.
“Peut-tétre,” zei Sheila. “Dans cette casse je té telephoner tout suite.
“Et cette un promise,” voegde ze eraan toe waarna ze afscheid nam van Nathan met een lange vurige kus.
Op het vliegtuig dacht ze met een glimlach terug aan Nathan die ze vooral verleidde om die nare ervaring met Georges Uytterlinde te vergeten.

Eens Sheila terug thuis was keerde ook Lou terug.
Er werd een gezellige avond gehouden met hapjes en drankjes en Sheila vertelde over haar hachelijke avontuur op de Middellandse Zee.
“Meiske toch,” zei Lou. “Waarom brengt gij uw eigen altijd in gevaar?”
“Mor Lou toch. Georges Uytterlinde was echt nie zo sterk als ie dacht wi.
Infeite es dat e grote zwakkeling die niks anders kost dan ze frustroasjes op weerloze vrouwen uutwerken.
Mor nu hangt ie en j’had ghin andere optie dan bekennen.
En Theo’tje Verwichte ghoat vrijuut. En ’t lijkt erop dat ie ze lesje geleerd heit.
Je werkt nu op de dienst verkoop van e grote multinational in Brussel. Ze dure sportauto’s heit ie verkocht, alsook z’n penthouse en je weunt nu in e simpel flatje aan de rand van Brussel.
Toch spietig dat joenge gasten eerst met ulder kop tegen de muur moeten lopen eer ze verstoan dat alleine in ’t woorden boek succes voor werken komt,” zei Sheila terwijl ze haar glas ophief.
“Loaten we klinken op de ghoeie afloop en op de liefde da kik voeln voe me schietje Lou.
Daarna stond ze recht, trok ze ook Lou recht en gaf ze hem een lange tedere tongzoen.
Waarna het hele gezelschap de glazen liet klinken.

Psychopaat met connecties 5

 

Een exclusieve  feestzaal even buiten de stad.

Sheila stapte uit de taxi waarmee ze erheen reed en stapte fier en elegant naar de ingang in haar vuurrode cocktailjurk met split en diepe decolleté. Ze droeg een rode handtas en haar zonnebril stak diep in haar haren boven haar voorhoofd. Ze hield het hoofd rechtop en toonde geen enkele emotie, noch haat noch vrees maakten zich meester van haar lichaam of geest.
Ze toonde haar uitnodiging aan de struise kerel in smoking bij de ingang, die bekeek haar van top tot teen – hij kleedde haar net niet uit met zijn ogen – en knikte goedkeurend. “Welkom op het Kiwanis galadiner mevrouw Verdoolaeghe,” zei hij.
“’t Es juffrouw,” zei Sheila onderkoeld terwijl ze naar binnen stapte.
Ze zag al meteen enkele bekende gezichten. Logisch zowat elke zelfstandig ondernemer is lid van Kiwanis, en velen van hen deden beroep op haar diensten als detective. Er werd van haar weinig meer verwacht dat ze hier van de partij was. Maar ditmaal zou haar aanwezigheid zich niet beperken tot wat gezellige praatjes met een natje en een droogje.
Sheila praatte met de aanwezige gasten en hield zich in het begin op de vlakte. Ze proefde van de heerlijke hapjes en gerechtjes op het ‘walking diner’ en ze ontmoette er Cindy Persoons die in de stad een standingvolle lingeriewinkel uitbaat. Cindy was de hartsvriendin van wijlen Gracienne Dewilde en zodoende ook heel close met Lou. Tuurlijk vroeg ze naar het waarom van Sheila’s breuk met Lou.
“Ik versta het niet, jullie waren zo’n goed koppel, hoe kan het dat het ineens niet meer gaat tussen jullie.”
“Cindy meisje, dat es ’t leven. Niet alles es lik dat het lijkt.
Woarom zieje ghie nooit iets met Lou begonnen?” vroeg Sheila.
“Ik wilde wel, maar hij kon Graceke niet uit zijn kop zetten,” zei Cindy.
Dan ben ik maar mijn eigen weg gegaan, maar hij blijft toch in mijn hart zitten hoor.
“Probeer je kanse te wagen, ik zien zeker daje ghie beter bie hem past dan ik Cindy.”
Cindy zei niets en keek Sheila met trieste blik aan.
“Ik moet gaan nu,” zei ze dan. “Morgen is ’t weer vroeg dag.
’t Beste nog Sheila,” zei ze nog voor ze de feestzaal verliet.
Sheila richtte haar blik nu op Georges Uytterlinde die met een glas champagne in de hand aan het praten was met enkele andere ondernemers en belangrijke personen, onder wie Marcel Leliaert.
Dan zag hij Sheila staan en excuseerde zich aan zijn gasten.
“Juffrouw Verdoolaeghe, wat een eer om u hier op dit galadiner te mogen ontvangen,” zei hij terwijl hij zijn handen op haar half blote schouders legde.
“Dank u, het is voor mij een hele eer om hier te mogen zijn,” zei Sheila terwijl ze hem recht in de ogen keek en even voorover boog om hem zo een royale blik in haar decolleté te gunnen, waar hij natuurlijk niet naast keek.
Het orkest begon te spelen. “Mag ik deze dans van u?” vroeg Georges aan Sheila.
“Met alle plezier Meneer Uytterlinde,” antwoorde Sheila.
“Zeg maar George hoor liefje, Jij mag me zelfs Georgey noemen als je wil,” zei hij terwijl hij Sheila dichter trok en over het ontblote deel van haar rug wreef. “Georgey, dat past wel bij je,” kirde Sheila terwijl ze speels haar bekken heen en weer bewoog en haar handen van haar rug tot vlak boven zijn kont liet zakken.
“Alleen mensen die mij dierbaar zijn of die voor mij heel speciaal zijn mogen mij zo noemen.”
“En waarom ben ik heel speciaal voor u Georgey?” vroeg Sheila terwijl ze heupwiegde op de maat van de muziek.
“Omdat jij een prachtige, en gracieuze vrouw bent. Ik ontmoette je zo vaak op recepties en andere gelegenheden, maar hield afstand omdat ik wist dat je een relatie had. Maar die is  blijkbaar afgesprongen.”
“Die heb ik zelf beëindigd, voor mijn eigen bestwil. Ik wil vooruit in het leven en dat betekent voor mij dat het werk voorgaat. Iemand die elk weekend wil op café gaan en plezier maken past niet in dat plaatje, ook al had hij andere kwaliteiten die voor mij aantrekkelijk waren.”
“Welke kwaliteiten waren dat dan als ik zo indiscreet mag zijn?”
“Lou was enorm goed in bed. Maar helaas betaal je daar je rekeningen niet mee.”
“Ik begrijp het liefje,” zei Georges terwijl hij Sheila aankeek en zijn rechterhand over haar welgevormde kont liet glijden. “Jij bent een gezonde vrouw met gezonde goesting, maar je bent ook brandend ambitieus. Twee zaken die ik zoek in een vrouw,” zei Georges.
“En ik in een man,” zei Sheila terwijl ze haar bovenlip aflikte. “Heb ik al gezegd dat u een zeer goed danser bent Georges?” voegde ze eraan toe.
“Wil je nog een dans van me?” vroeg Georges.
“Ik ben eerder toe aan wat frisse lucht,” zei Sheila. “En aan een drankje.”
Georges riep één van de obers en vroeg een fles Champagne: “Mumm & co Magnum graag. Buiten op het terras.”
Bij een gietijzeren reling stonden Sheila en Georges te praten terwijl de ober de fles champagne sabreerde en de glazen vulde.
“Tot uw dienst meneer Uytterlinde,” zei hij.
“Dank u wel,” zei Georges die de jonge ober een flinke fooi gaf waarna hij Sheila een glas aanreikte.
Bij het proosten keek ze Georges diep in de ogen waarna ze haar lichaam een halve slag draaide. Georges trok haar dicht tegen zich aan en streelde haar buik. Sheila kirde zachtjes en keek hem aan.
“U weet hoe u een vrouw moet benaderen,” zei ze met licht sensuele stem terwijl ze lichtjes met haar heupen wiegde.
“U bent een zeer aantrekkelijke vrouw Sheila. Het doet me veel plezier om nader met u kennis te maken.”
Sheila nam zijn hand vast en keek Georges met een blik vol verwachting aan. Ze zette haar glas op een tafel en sloeg haar armen rond zijn hals. “Mijn hart is totaal van streek Georges,” zei ze terwijl ze hem reikhalzend aankeek. Georges zette ook zijn glas op een tafel en trok haar dichter, hij drukte zijn lippen op die van Sheila en begon haar te kussen. Hij legde zijn handen op haar achterste en begon hitsige bewegingen te maken met zijn bekken. Sheila spreidde haar benen lichtjes en voelde dat hij een stevige erectie had, ze kuste hem almaar heftiger en heftige. “Je maakt me vochtig Georgey,” fluisterde ze zacht in zijn oor. Georges greep haar bij haar kont en schuurde zijn stijve pik over haar kruis. “Wil je met mij de nacht doorbrengen Sheila?” vroeg hij.
Sheila kuste Georges en beet in zijn oorlelletje. “Ik vraag niets liever Georgey,” was haar antwoord.

Ik heb een voorstel liefje.
De organisatie van deze jaarlijkse bijeenkomst is een heel werk. Ik steek hier naast een flinke sloef geld ook heel wat van mijn tijd en energie in om dit feest tot in de puntjes verzorgd te krijgen.
Na afloop van dit feest trek ik me dan altijd een poosje terug op mijn jacht dat zich in Saint Tropez bevindt. En dan ben ik voor alles en iedereen onbereikbaar.
Sheila, ik zou graag willen dat jij me tijdens mijn verblijf op mijn jacht vergezeld. We hebben alle tijd om elkaar van top tot teen te verwennen en ik laat je genieten zoals een vrouw wil genieten.”
“Ik weet niet of ik mijn zaak zolang alleen kan laten Georgey,” zei Sheila.
“Morgane kan toch wel even alleen uit de slag zeker,” zei Georges. “Ik weet dat zij een zeer goede kracht is. Ik volg jou bureau al een poosje en eigenlijk heb ik al veel langer de wens om nauw met je bureau samen te werken. Maar met jou samenleven op dit moment nog veel meer.”
“Zou je mij tot vrouw willen… “
“Zeker wel lieve Sheila,” zei Georges terwijl hij haar schouders masseerde en haar voorhoofd kuste.
Ik kan voor extra hulp zorgen zodat je bureau blijft draaien. En als wij op zakelijk gebied zouden samenwerken zou zelfs deze periode van verlies snel goedgemaakt worden.
Sheila, ik sta erop dat je met me meegaat. Ik begeer je al zo lang en wat je me nu gegeven hebt smaakt naar zoveel meer.”
“Oh ja Georgey, ik ga met je mee,” zei Sheila terwijl ze zich vol hartstocht aan Georges Uytterlinde vastklampte.
Georges begeleide Sheila naar zijn auto. Een Bentley met chauffeur die meteen naar de luchthaven van Wevelgem reed waar zijn privé jet al stond warm te draaien.
“Dat dat ol nie gepland es zeker? Ghodverdomsche totentrekker,” dacht Sheila bij zichzelf.

Psychopaat met connecties 4

 

Sheila had al een meer dan lijvig dossier met getuigenissen over wat voor een tiranniek persoon Georges Uytterlinde wel niet was. Vooral dan naar vrouwen toe. Hij was niet meer of minder dan een ordinaire VROUWENHATER!

Vrouwen moeten hem op elk moment seksueel ter wille zijn, hem gehoorzamen en aanvaarden dat zij de mindere zijn en hij hun meester naast God. Maar Sheila besefte dat hoezeer die getuigenissen haar een beeld gaven van een gestoord misogyne individu. Dat wil daarom nog niet zeggen dat hij een moordenaar is.
Sheila liep naar het koffie automaat en goot de vers doorgelopen koffie in de thermos, terstond zette ze ook de radio aan om naar het regionaal nieuws op de lokale zender Radio Express te luisteren. Maar hetgeen ze hoorde maakte dat ze het terstond ijskoud kreeg.
“Luisteraars, we hebben meer informatie over de roofmoord die gisterenavond plaatsgreep in de Stationsstraat. We schakelen meteen over naar onze reporter ter plaatse”
“Ja, luisteraars even herhalen. Vanmorgen vroeg ontdekte een werkneemster van een poetsbedrijf het levenloze lichaam van de zaakvoerster van een gekende designwinkel in de stationsstraat, ze verwittigde meteen de politie die onmiddellijk ter plaatse kwam om de nodige vaststellingen te doen… “
“Me ziele ghods… JENNIFER!” riep Sheila ontzet uit!
Snel deed ze haar jas aan en fietste ze zo snel ze kon naar het Stationsplein. Daar trof ze Alain Donck die net van achter het politiecordon kwam, hij zag Sheila en begroette haar hartelijk.
“Zieje ghie ol were an ’t werk?” vroeg ze.
“Van begin deze maand, ik kon het niet meer aarden thuis,” zei Alain. “Maar nu begin ik toch te denken dat ik een vergissing begaan heb met terug aan de slag te gaan.”
“Woarom dadde?” vroeg Sheila.
“Ik mag gewoon niks meer.
Marcel Leliaert is nu volwaardig lid van de politieraad, na eerst een jaar plaatsvervangend lid te zijn geweest. En dat heb ik geweten. Hij heeft de commissaris zover gekregen dat hij nu aandringt dat ik op vervroegd pensioen ga. En hij dreigt ermee dat bij de minste klacht hij zijn handen van mij aftrekt. Hij wil een einde maken aan mijn zogezegde eigengereide optreden. Dat maakt dat ik nu een jonge gast die zijn onschuld blijft uitschreeuwen voor de rechter ga moeten brengen voor de moord op zijn vriendin. Terwijl er genoeg elementen zijn die erop wijzen dat er iemand anders de moordenaar is.”
“Wie denk je?” vroeg Sheila.
“Georges Uytterlinde. Helaas een man met machtige connecties, en maakt deel uit van de entourage van Marcel Leliaert.”
“En woarom verdacht je hem?”
“Ik weet uit goede bron dat wijlen Alixe Verbrugghe bij hem langs ging voor financiële steun, want het ging heel slecht met haar bedrijf. Een jonge vrouw die aangewezen is voor vers geld bij een psychopaat en roofdier zoals hij. Hij heeft zo al meerdere vrouwen tot seks gedwongen, maar elke, maar dan ook echt elke klacht werd ongegrond verklaard. En dan orakelt dat ‘betweterke’ bij ons daar dat het maar normaal is, want er zijn geen bewijzen. “Je opent geen onderzoek naar een belangrijk man als Georges Uytterlinde met sluitende bewijzen, blablabla!” Godverdomme, voor dat sujet heeft een verkrachte vrouw het zelf uitgelokt. En dat werkt hij in mijn team als rechercheur!
Godverdomme.
Trouwens, er is een verzoek tot aanhouding tegen hem vanuit Frankrijk, hij zou achter de moord op een jonge Malinese vrouw zitten die in één van zijn villa’s in Zuid-Frankrijk als poetsvrouw en meid voor alle werk werkte. Voor het plaatselijke parket zijn de aantijgingen tegen de jonge hovenier die in eerste instantie werd aangeklaagd ontoereikend, ze zijn er echt rotsvast van overtuigt dat Georges Uytterlinde de echte dader is. En pas op, die gasten van het parket van Nice, dat zijn geen uilen hoor.
Maar ja, wat denk je dat de reactie is van ons heerlijk gerecht? “De bewijzen tegen Meneer Uytterlinde zijn voor ons onvoldoende om tot aanhouding en uitlevering over te gaan. Schande dat zo’n klootzak wordt beschermt! Maar gij weet net zo goed als ik wie daar achter zit, nietwaar.
Maar goed, ik ga u moeten laten want er is veel werk aan de winkel.”
“Voe mien ook,” dacht Sheila terwijl ze haar fiets pakte en terug naar huis reed.

Dan belde ze kort met Jan Ceustermans, Lou’s beste vriend en thans mede zaakvoerder van Begrafenissen Ceustermans, het bedrijf dat hij samen met zijn broer overnam van zijn vader die eindelijk voor rede vatbaar is en besefte dat hij de fakkel maar beter overliet aan zijn beide zoons. Wat niet wil zeggen dat de ouwe zich nog graag komt moeien, tot grote ergernis van beide broers.
Daarna liep ze naar Lou’s kamer en haalde ze al zijn spullen eruit en zette deze buiten voor de voordeur. Morgane kwam thuis en zag Sheila bezig. “Mais qu’est ce que tu vas faire tois? Wat voer jij allemaal uit?” vroeg Morgane ontzet.
“Lou meug ze boeltje pakken,” zei Sheila beslist. “’k Hein ’t meer of g’had met hem,” zei Sheila bits.
“Wat? Meen je dat nu?” vroeg Morgane.
Sheila draaide zich om en legde haar armen op Morganes schouders. “Tuurlijk niet, mor ’t es wel dadde da ‘k wiln dat de meinschen over uus peinzen.”
“Jij voert iets in je schild,” zei Morgane.
“’t Zal wel zien.
Noaste weke vindt het jaarlijkse galadiner van de Kiwanis plaats, en niemand minder dan Georges Uytterlinde organiseert sinds jaar en dag het hele gebeuren, daarmee dat ze hem vijf jaar geleden erevoorzitter maakten.
En als ‘k wiln dat die meer wilt dan met mien e dansje doen, es ’t wel van belang da ’t geweten es da ‘k were single zien. Want e vent van zien niveau wordt liever niet publiek gezien in een te dichte omhelzing met vrouwe die in e relatie zit.”
“En Lou, wat vind hij daarvan?” vroeg Morgane.
“Zal je gauw zelf merken,” zei Sheila. “Daar heb je hem trouwens al.”
“Gij godverdomse! Dus gij meent dat?” Bulderde Lou toen hij zijn spullen zag staan.
“Wat dacht je? Daje overol mee ging wegkomn, ghodverdomsche zeikerd daje ziet! Kom pak mo je boel, je meuget opteirten!” riep Sheila terwijl ze hem striemend aankeek. Aan de overkant van de straat stak al iemand zijn hoofd uit de deur.
“Gij staat mij hier publiek te vernederen! Godverdomse bitch, dit hoef ik niet te pikken!”
“Ofdaje vele keuze heit. Kom bol het af, triestige droenkoard! ‘k Hein ’t meer of g’het me joen bezopen gezever!” riep Sheila terwijl ze een koffer voor zijn voeten gooide.
“En waar is mijn gitaar, mijn Fender Stratocaster!” brulde Lou.
“Ghin paniek, je meugt hem komn halen als ’t joen past, mor wacht er niet te lange mee want ‘k kennen de weg naar ’t containerpark beter of ghie. Leeghoart daje ziet!”
Net op dat moment parkeerde een anonieme zwarte bestelwagen voor het oude herenhuis. Jan Ceustermans stapte uit en nam de valiezen. “Maak het niet erger dan het al is ‘pal’, zei hij. En help gewoon inladen.”
“Dat is dan mijn dank voor al dat zweet hier aan dat huis godverdomme!” foeterde Lou terwijl hij zijn koffers achterin de bestelwagen gooide.
“Hier ga je spijt van krijgen ROTWIJF!” schreeuwde hij uit het open raam terwijl de bestelwagen wegreed.”
Dan kwam Marleen, de overbuurvrouw en vroeg ze wat er gaande is. “’t Es gedoan tusschen Lou en ek, zo simpel es dadde,” zei Sheila.
“En gijlen waart zo’n schoon koppel,” zei Marleen.
“Schijn bedriegt mokke, en wil je mien nu efkes gerust loaten,” zei Sheila waarna ze de deur dichtgooide.
“Yes!!” riep ze terwijl ze tegen de muur leunde en haar vuisten balde.
“I love it when a plan comes together!”
Nu lag de weg vrij voor de verdere uitvoering van haar plan, die avond ging ze langs bij Alain Donck om het te hebben over het Franse arrestatiebevel dat tegen Georges Uytterlinde werd uitgevaardigd. En hoe groot de kans was dat de Fransen effectief tot arrestatie zouden overgaan wanneer hij voet op Franse bodem zou  zetten.
“Als blijkt dat hij van plan is om een misdrijf te plegen dan schieten ze in actie.”
“En dat ghoat ie,” zei Sheila. “Je wordt overmoedig. Jennifer moest zwiegn, en ook ek werden geschaduwd deure e detective. En je lag op de loer toen da ‘k Jennifer opzochten. Dus Jennifer moeste zwiegn, en ik ook.
Je moet alleine nog een opportuniteit hein, en als ie mien op zien favoriete manier kan om ’t leven brengen, dan ghoat ie dat niet loaten.”
“Je speelt gevaarlijk spel Sheila,” zei Alain. “Georges Uytterlinde is een zeer gevaarlijk man. Hij was in zijn jonge jaren Europees kampioen gewichtheffen en ook nu brengt hij veel tijd door in zijn eigen fitnessruimte. Ik weet dat je fysiek erg sterk bent Sheila… Maar Georges Uytterlinde is dat ook.”
“Ek ben de enige die hem kan ontmaskeren, en als ’t nu nie gebeurt, dan gebeurt het nooit niemeer.
Wie weet hoevele slachtoffers voln d’er toene nog?”
Alain keek Sheila recht in de ogen.
“Jij bent met stip één van de meest dappere mensen die ik ken Sheila,” zei hij.

Psychopaat met connecties 3

 

Sheila had zich de hele nacht opgesloten op haar kantoor met de bedoeling om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over Georges Uytterlinde. En hoe meer ze over hem te weten kwam, onder andere door mensen via e-mail te contacteren, hoezeer het beeld dat ze over hem had veranderde.
De gedistingeerde, welbespraakte en zeer gerespecteerde zakenman die zowat elke ondernemer van kleine zelfstandige tot groot bedrijf uit de stad en wijde omgeving als klant had, bleek toch wel enige zeer nare en vooral tirannieke kantjes te hebben.
Waarom anders was hij tot drie keer toe getrouwd en weer gescheiden, en wensten zijn ex-echtgenotes geen enkel contact meer met hem te hebben? Ze had trouwens al een afspraak kunnen regelen met Jennifer Kerkhofs, zijn derde echtgenote die blijkbaar heel veel te vertellen heeft over zijn narcistische en psychopathische trekken.
Dan kwam Lou het bureau binnen en liep meteen naar haar toe.
“Zoude gij niet beter een paar uurkes proberen te slapen schatje?” vroeg hij.
Sheila draaide zich om en zag Lou staan in zijn boxershort. Ze pakte zijn handen en trok hem op schoot.
“Die zake hé voe mien absolute prioriteit Lou,” zei ze.
“Komaan, geloof jij nu echt dat die Georges Uytterlinde daar achter zit. Alle bewijzen pleiten tegen die verrekte fils-a-papa, waar je zelf ook geen al te hoge dunk van hebt.”
“Het feit dat Theo Verwichte e fils-a-papatje es die e broertje dood heit an werken en zelve instoan voe zien inkomsten, wilt echt nog niet zeggen dat ie e moordenoare es wi.
Fuck, ek meugen d’er nie aan peinzen dat ezo e complete narcist lik diene Georges Uytterlinde zoe vrijuit ghoan en dat een onschuldige joengn die nog e heel leven voor hem heit voe de reste van ze leven in den bak ghoat.”
“Ik hoor het al, gij zijt zaken op een spoor die wel eens de zaak in een ander daglicht zouden kunnen plaatsen.”
“Daje da mor wet,” zei Sheila terwijl ze haar armen rond Lou sloeg en hem met een verliefde blik aankeek.
Dan volgde er een lange intense kus. Een intense kus die alleen echt verliefde koppels elkaar geven.
Sheila trok Lou zijn slip wat omlaag en plantte haar nagels in zijn kont, en tot haar tevredenheid voelde ze hoe hij niet alleen een heerlijke erectie kreeg, maar ook dat hij licht hitsige bewegingen begon te maken.
Lou trok haar gilet uit en begon de blouse van haar mantelpakje open te knopen, Sheila hielp hem daarbij een handje. Dan duwde ze hem van zich af. “Doe je slip uut en zet joen op de stoel,” zei ze waarna ze haar rok slip en panty’s uittrok. Naakt ging ze op hem zitten en duwde ze zijn heerlijke paal diep tussen haar benen. “Oooh schietje,” kreunde ze terwijl ze haar hoofd achterover sloeg. “Seks met joen es toch zooo fucking zalig! Mor zoooo fucking zalig!” zei ze met diephese stem.
Lou streelde haar heerlijk volle borsten en stopte haar rechterborst in zijn mond waarna hij gretig haar tepel begon te likken, Sheila schreeuwde het uit van puur en intens genot.
Dan tilde hij haar op en zette hij haar op het bureau vlak naast de printer. Met zachte dwang liet hij haar op haar rug liggen waarna hij haar benen opentrok en met korte doch krachtige stoten begon te penetreren. “U ga ik nu nekeer goe pakken se,” zei hij terwijl hij haar borsten vastgreep en met haar tepels speelde. Niet veel later weerklonk haar diepe rauwe oerkreet door het bureau.

De volgende ochtend parkeerde Sheila haar Dodge Ram voor een peperdure designwinkel. Ze stapte uit en liep naar binnen waar ze zich vergaapte aan de dure en vooral kitscherige meubelen die er stonden. “Wien wilt er dat in ziene living?” vroeg ze zich af.
Dan kwam een roodharige vrouw van eind de dertig de ruimte binnen. Ze droeg een rode bloes met diepe decolleté en een lange rode rok met een split onderaan die haar prachtige benen accentueerde. “Goeiedag, wat kan ik voor u doen?” vroeg ze.
“U bent Jennifer Kerkhofs? Vroeg Sheila. “Wij hadden een afspraak, mijn naam is Sheila Verdoolaeghe.”
“Oh juist ja, u hebt mij gisterenavond en nacht nog gemaild. Kijk, het is nu wel erg druk en ik ben nu bezig met een klant, en aangezien het gaat over privé zaken wil ik dat nu even laten voorgaan. Kunnen we afspreken straks in de lunchbar verderop in de straat?”
“Dat es ghin enkel probleem,” zei Sheila waarna ze de zaak verliet en besloot om in de bewuste lunchbar al een koffie te gaan drinken.
Daar las ze de ochtendkrant en viel haar oog op een toch wel heel vreemd artikel.
“Frans gerecht laat graafwerken uitvoeren in villa van Belgisch ondernemer.” En ja het bleek een villa te zijn van Georges Uytterlinde. Ze nam haar smartphone en zocht meteen de website van de regionale krant Nice Matin en vond al snel meer details waarover het ging.
“Blijkt dat het plaatselijke parket er zoekt naar de stoffelijke resten van een jonge vrouw van Malinese origine die al meer dan vijf jaar spoorloos is en die nog voor hem werkte. Er is sprake van meerdere aanklachten en aantijgingen voor zware mishandeling. En het Franse parket heeft al oms zijn aanhouding verzocht.”
Intussen kwam Jennifer de zaak binnengewandeld met een zelfzekere elegantie, ze keek Sheila aan en ging op de stoel tegenover haar zitten.
“U wil dus meer weten over het gedrag van mijn ex-man, Georges Uytterlinde,” zei ze meteen ter zake komende.
“Ja, ik wiln weten of hetgeen da ‘k over hem opving waar is? Zijn narcisme, zijn psychotisch gedrag, zijn extreme agressie.”
“Georges,” zei Jennifer hoofdschuddend. “Hij leek echt de ideale man. Een welbespraakte erudiete gentleman, strak in het pak en goed in het geld. Ik leerde hem kennen op de meetings van de Kiwanis club waar ik net als mijn ouders en grootouders lid van ben. En het klikte meteen tussen ons.
Georges nam me mee naar zijn loft in Milaan waar ik mocht shoppen naar hartenlust, gevolgd door een romantisch etentje in een toprestaurant. Van daaruit ging het per privé jet naar Marbella waar we op zijn jacht verbleven. En waar ik kennismaakte met zijn kwaliteiten als minnaar, en die had hij dat kan ik je verzekeren.
Niet veel later nam hij me mee naar de Malediven waar hij een eigen eiland heeft met lodge voorzien van privé butler en kok. Daar vroeg hij mij ten huwelijk. Dat ik hem amper een maand kende deerde mij toen totaal niet. Wat een vergissing heb ik toen begaan.
Ons huwelijksfeest was er één met pracht en praal. Een kleed bezet met Swarovski diamanten, een feest voor meer dan duizend gasten waar gekookt werd door gerenommeerde sterrenchefs waaronder Johan Seghers en Geert Vanhecke. En opgeluisterd met een groot orkest en gastoptredens van Willy Sommers en Natalia. Hij wilde me laten voelen dat ik – zijn bruid – de ster van de dag en avond was.
Daarna vertrokken we per limousine naar de luchthaven waar zijn privé jet al warm stond te draaien. We vlogen naar Rio De Janeiro waar hij een penthouse heeft met zicht op de stranden van Ipanema en Copacabana.
En daar… Zag ik voor het eerst zijn andere kant.
ZIJN DUISTERE KANT!

Het was avond, en ik lag in bikini in een ligzetel naast het kleine zwembad op het terras van het penthouse. Hij stond voor me en zei “Doe je bovenstukje uit.” Hij vroeg het niet, hij beval het gewoon.
“Waarom moet ik mijn bovenstukje uitdoen?” vroeg ik. “Wat is dat nu met u gast?” zei ik erbij.
Dan sleurde hij mij uit de ligzetel en gooide mij in het zwembad. Hij sprong er ook in en duwde me kopje onder, zeker vijf minuten lang.
“Omdat ik u kan van kant maken als ik dat wil en wanneer ik dat wil. En daarna verberg ik je rottende kadaver ergens in de buurt van die smerige ‘favelas’ hier. En dan gaat de politie ervan uit gaan dat jij verkracht en vermoord werd door dat schorremorrie dat daar samenhokt. Ze gaan mij niet verdenken hoor, ze gaan dat schorremorrie verdenken. En zo gaat het overal waar ik kom. Ik blijf buiten schot, altijd! Genoeg idioten en nuttelozen die kunnen ervoor zullen opdraaien als ik eender wie uit de weg wil ruimen.
Snap je truttebelleke! Jij bent nu mijn vrouw, ik ben je echtgenoot… JE HEER EN MEESTER!
Jij doet wat ik van je verlang! En nu doe je dat bovenstukje uit, begrepen!”
Bevend als een espenblad kroop ik uit het zwembad en deed ik mijn topje uit. Ik zag hem goedkeurend glimlachen. “Ge zijt zo’n schoon teefke,” zei hij tussen zijn tanden terwijl hij met zijn hand in zijn broek zat. “En ge neukt zo lekker.”
Dan ging hij naar binnen en haalde hij zich een whisky. Zette zich in zijn ligzetel en liet zijn broek zakken.
“Kom slet! Pijpen!” beval hij terwijl hij met zijn vingers knipte.
Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. “Meende hij dat nu?
Ben ik echt getrouwd met een man die eens getrouwd denkt met mij te kunnen doen wat hij wilde.”
Maar niets… “ Jennifers adem begon te stokken. Sheila nam haar beide handen vast en wreef over de ruggen van haar handen met haar duimen.
“Niets was minder waar,” zei Jennifer zacht snikkend.
Op elk vlak liet hij blijken dat hij de baas was en ik in alle opzichten de mindere, de ondergeschikte.
Ik moest plooien naar zijn grillen en wensen en werd onderworpen aan zijn controlezucht en zijn extreme jaloezie.
Vanaf het moment dat iets niet liep zoals hij dat wilde maakte ik kennis met zijn verwijten, zijn gemene sarcastische woorden, zijn dreigementen… Zijn slagen.
En hij sloeg hard Sheila.
Eerst met de vlakke hand.
Dan met zijn vuisten.
Dan gebruikte hij alles wat hij kon vastkrijgen en sloeg hij ofwel tot bloedens toe, ofwel tot ik buiten bewustzijn was.
Ook seks draaide steeds opnieuw uit tot onvoorstelbaar bruut geweld. Hij sloeg, krabte, beet, trok aan mij haren om dan voor hij klaarkwam mij gewoon ongenadig buiten westen te slaan.
Zeven jaar duurde het eer ik de moed en de kracht vond om mij van zijn waanzinnige tirannie te bevrijden. En eigenlijk… De echtscheiding was nog de ergste nachtmerrie.
Op een keer werd ik in een bestelwagen gesleurd door enkele ongure types, Albanezen.
Ze brachten me naar zijn villa en daar werd ik in de kelder opgesloten.
Dan kwam hij binnen. Hij rukte de kleren van mijn lijf, sloeg mij met een baseball knuppel en verkrachtte me op de meest gewelddadige manier. Hij wilde mij vermoorden.
Die nacht Sheila… HEB IK DE DOOD IN DE OGEN GEKEKEN!
Ternauwernood kon ik aan hem ontsnappen. Ik heb aanklacht tegen hem ingediend en inspecteur Alain Donck nam mijn klacht te harte.
Maar er gebeurde helemaal niets mee.
Er kwam geen proces, zelfs geen onderzoek.
Onvoldoende bewijzen; mijn gezicht was godverdomme in frut geklopt!
Kijk Sheila, de littekens zijn nog altijd zichtbaar.”
Sheila kreeg het koud toen ze het relaas van Jennifer hoorde.
Ze maakte ijverig notities en uiteraard had ze het hele gesprek opgenomen met haar dictafoon. Ze vertelde ook over haar opdracht.
“Als ik kan helpen om die gevaarlijke zot eindelijk achter de tralies te helpen, met alle plezier. Bel me wanneer je ook maar iets wilt weten, vragen of zeggen?” zei Jennifer vastberaden.
Sheila nam afscheid van Jennifer met een flinke knuffel en ging meteen naar huis.