Onverwachte dienst.

 

24 december
Drukte in de stad, mensen op cadeautjesjacht.
Grauwe lucht, kou en die indruk alsof het elk moment kunnen gaan sneeuwen, ondanks het feit dat de weerman zei dat het dit jaar een groene kerst wordt.
Het verkeer was hectisch, auto’s parkeerden dubbel en chauffeurs stapten haastig uit om nog snel dat ene bestelde kerstcadeau, of die maaltijd van de traiteur op te halen. Kinderen amuseerden zich op de schaatspiste en bij de kraampjes van de kerstmarkt zaten mensen zich te verwarmen aan een glühwein of jenever. Intussen begon het ook al te schemeren.
Een fietsster baande zich een weg door deze chaos. Een jonge vrouw warm ingeduffeld en met een knalrode ronde muts met witte ponpon op het hoofd.
Het was Claudia Kesteloot, 25 jaar, verpleegster van beroep en werkzaam op de dienst Interne Geneeskunde van het Stedelijk Ziekenhuis. Normaal zou ze met kerstavond vrij zijn waar ze ook expliciet om had gevraagd. En zou ze nu op de trein richting Oostende moeten zitten om de kerstdagen door te brengen op het appartement van haar ouders in Westende. Maar vroeg in de ochtend kreeg ze telefoon van Dieter de hoofdverpleegkundige met de vraag – eigenlijk smeekbede – om toch te komen werken omdat er weer zoveel waren uitgevallen. Na een korte en pittige discussie besefte Claudia dat ze geen andere keuze had dan toch maar toe te geven en te gaan werken. Maar diep van binnen was ze boos, zeg maar razend.
Ach, de ware reden waarom ze niet weigerde was haar brandende ambitie om op te klimmen en ooit hoofdverpleegkundige te worden. En haar boosheid was vooral gericht tegen haar collega’s en hun laksheid. Als het schoon weer is zijn er die zich ziek melden. Is het bijna weekend zijn er die zich ziek melden en hebben ze een shift die hen niet zint melden ze zich ook ziek. Nu moest ze de nacht doen, op kerstavond. Maar aan de andere kant dacht ze ‘nachtdienst en dat op een feestdag, da’s dubbel betaald. Mooi meegenomen voor haar andere plannen in het leven.
Claudia remde en stapte af en opende met haar badge de deur van de overdekte fietsstalling om daar dan haar fiets te stallen. Ze trok haar muts van haar hoofd en schudde met haar lange donkerblonde lokken. Een ijzige wind blies in haar gezicht. Dan stond ze even stil en haalde ze een paar keer diep adem, ze snoof de vrieslucht op en hé. Is dat geen fijne korrelsneeuw op haar dikke donkerblauwe jas die ze aanhad?

Dan liep ze naar binnen, meldde zich aan op de prikklok en nam dan de lift naar de vijfde verdieping waar haar afdeling zich bevond. Ze begroette haar collega’s met een korte ‘dag’ en liep dan naar de ruimte waar zich de lockers bevonden waar ze haar kleren instopte. Met haar witte broek al aan en boven alleen haar BH staarde ze strak voor zich uit. Ze opende haar smartphone en las haastig de nog binnengekomen berichten, waaronder van haar broer die met een niet mis te verstane opmerking zijn teleurstelling liet blijken over het feit dat ze vanavond niet kon komen. “Ach stik!” zei ze terwijl ze haar gsm in de locker gooide. Net op dat moment kwam Chrissy de omkleedkamer binnen. “Hi Claudia,” zei ze. ‘Hebben ze u ook opgeroepen?” vroeg ze licht verbaasd.
“Ja, en er was geen ompraten aan,” zei ze terwijl ze haar Witte T-shirt aantrok en daarna haar witte jas dichtknoopte. “Echt hé, de mentaliteit van sommigen hier,” siste ze tussen haar tanden.
“Hey trek het u niet aan meid,” zei Chrissy. “We gaan er samen een toffe avond van maken. Hey, tegen niemand zeggen hé, maar ik heb een fleske bubbels mee,” zei Chrissy schalks.

Claudia zat in de verpleegpost waar over enkele minuten de overdracht zou beginnen waarna ze aan haar nachtdienst zou beginnen. Tegenover haar zat Chrissy die zo’n vijf jaar ouder was als Claudia en met wie ze het heel goed vinden kon. Chrissy is lesbisch en komt daar ook voor uit en Claudia had al snel door dat Chrissy een oogje op haar had, en tuurlijk was het geen toeval dat Chrissy altijd binnenkwam als Claudia zich aan het omkleden was. Ach, Claudia weet ook wel dat ze best gezien mag worden met haar lange golvende donkerblonde haren, haar slanke figuur, licht vooruitstekende ronde borsten en strakke kont. Ze bracht ook uren in de fitness door om fit, slank en vooral strak te blijven. Ze leeft gezond, doet aan sport en ze trekt er graag op uit om te gaan hiken in de Ardennen of één maar per jaar in de Franse of Zwitserse Alpen. Claudia is single en wil dat graag zo houden want ze leeft vooral voor haar werk. Maar als ze zin heeft in een stevige pot seks doet ze beroep op Freek haar ‘fuckbuddy’ die tot vorig jaar werkzaam was als verpleger op de kinderafdeling waar ze hem leerde kennen toen ze daar stage liep. Maar stiekem hoopte ze op meer, en dan vooral omdat Freek zich intussen had bijgeschoold en werkte hij als assistent van Dr Keldermans, hoofd van de dienst radiologie en tevens voorzitter van de artsenraad van het ziekenhuis. Een man bij wie ze zeker op een goed blaadje moest staan, want ze wilde echt wel hogerop komen in het leven.
Ook nu viel het Claudia op dat Chrissy het flirten niet kon laten. Ze streek met haar duim over haar lippen en glimlachte. Haar helblauwe ogen fonkelden en straalden. Haar andere hand ging ongemerkt over haar volle en best grote borsten. Chrissy is een losbol en een fuifnummer. Voor sporten en fitnessen past ze, maar tegen een stevig feestje met veel drank zegt ze geen nee. Ook over haar overgewicht maakt ze zich geen zorgen, ook al proberen Claudia en ook hoofdverpleger Dieter haar voorzichtig erop te wijzen dat ze echt wel iets aan haar gewicht zou moeten doen. Maar Chrissy blijft Oost-Indisch doof en blijft kiezen voor frituurkost, pita, sloten bier en wilde seks. Maar als verpleegster is ze een toonbeeld van professionaliteit en ze doet haar werk met hart en ziel wat maakt dat Claudia het goed met haar kan vinden.

Het was laat in de nacht en er waren weinig bellen die afgingen. Claudia werkte alle gegevens bij op de computer en zag vanuit een ooghoek hoe Chrissy regelmatig naar haar lonkte Ze had het door maar liet niets merken. Eigenlijk vond ze het stiekem wel spannend, het idee dat een vrouw haar opwindend vindt. Chrissy schreef van alles in een map en ordende de papieren. Tegelijk schudde ze met haar vuurrood geverfde haren. Chrissy is een vurige militante voor LGTBQI+ en steekt dat niet onder stoelen of banken. Op haar arm heeft ze een tatoeage, twee symbolen voor het vrouwelijke geslacht. Die moeten duidelijk maken dat ze lesbisch en dat ze daar fier op is ook. Normaal gezien mogen verpleegkundigen geen zichtbare tatoeages hebben, maar toch kan Chrissy het niet laten om ervoor te zorgen dat deze tattoo niet onopgemerkt blijft. Ze stroopt haar mouwen op en knoopt twee knopjes van haar jas los. Daaronder draagt ze een topje met diepe decolleté. Dan staat ze recht en loopt ze heupwiegend naar de keuken waar ze haar fles met bubbels in de frigo had gelegd. “Wat denkt ge?” zegt ze. “Fleske kraken.”
“Chrissy, als dat uitkomt krijgen we allebei een sanctie hé,” zei Claudia. “We zijn wel nog altijd aan het werk hé.”
“So what?” zei Chrissy. “Het is verdomme kerstavond, dan mag dat toch wel eens nekeer zeker. We gaan ons ook niet zat zuipen hé. Gewoon nekeer klinken op kerstavond. En op onze vriendschap.” Bij die woorden zette ze de fles uit de tafel en twee bekers. Weer keek ze flirterig naar Claudia, nu zelfs duidelijker dan ooit. “Gij zijt een knap wijf weet ge dat,”
Claudia zuchtte. “Chrissy ik ben hetero, en nee ik ga nu niet drinken.”
Chrissy stond voor Claudia en legde haar grote potige handen op Claudia haar schouders.
“Gij kunt toch ook serieus het seutje uithangen, weet ge dat?” zei ze. “Ey, durft toch eens te leven zeg. Of hebt ge schrik dat ge door een sanctie de kans om hogerop te komen zou verspelen? Komt eens uit uw schulp meid. Ge zijt vijf jaar jonger als ik, en als ik u hoor klappen zoudt ge dat echt niet zegen ze.”
Werken en carrière maken kunt ge later nog. Geniet nu nekeer gewoon van uw jeugd en uw jonge jaren,” zei Chrissy terwijl ze op Claudia haar schoot ging zitten en haar recht in de ogen keek.
Ze sloeg haar armen rond Claudia haar hals en streelde haar rug.
“Wij gaan er een toffe avond van maken, gij en ik,” zei Chrissy. Wij gaan een bekertje champagne drinken – ik had liever een coupke maar dat hebben we hier niet – en klinken op het leven.”
“Kijk, straks na onze dienst.” Zei Claudia. “Dan ga ik er eentje drinken, voor we naar huis gaan. Maar niet eerder. OK?”

Dan ging er een bel, Claudia ging meteen kijken. Ze liep met stevige tred door de gangen tot bij de kamer waar een licht brandde.
Ze opende de deur: “Wie heeft er ge… “ maar dan besefte ze dat er maar één patiënt in de kamer lag. Ze liep naar hem toe. Het was Erik Masschelein, een 65 jarige chef kok die al een poosje in het ziekenhuis lag. Hij werd in het UZ van Gent geopereerd maar vanwege complicaties in de vorm van een infectie leek het de dokters beter dat hij in een ziekenhuis verder zou worden opgevolgd. Men koos voor een ziekenhuis in zijn eigen streek.
Erik is chef kok en tevens eigenaar van een zeer gekende sterrenzaak in de stad, maar zijn voorliefde van rijkelijke maaltijden, sloten wijn en vooral de afzakkertjes na elke late maaltijd maakten dat zijn hart het hard te verduren kreeg. Gelukkig voor hem hield zijn equipe en vooral zijn zoon Pedro de boel draaiende.
Erik lag versuft in zijn bed. “Zuster, ik voel mij niet goed. Ik denk dat mijn einde ge…. “
“Ge zijt een beetje suf van de antibiotica en andere medicijnen Meneer Masschelein,” zei Claudia. “Dat is niks om u zorgen over te maken. U wordt hier opgevolgd en naargelang uw toestand zijn uw parameters best in orde.”
“Ach zuster,” zei Erik. “Stop toch met een mens blaasjes wijs te maken. Ik voel toch ook maar wat ik voel. Ik ben kortademig, ik kan mezelf amper wakker houden. Ik krijg mezelf amper recht en bij momenten hoest ik de ziel uit mijn lijf.
En ge zou iets moeten doen voor mij.”
“Wat dan?” vroeg Claudia.
Erik schoof de lade van zijn kastje open en haalde er een brief uit.
Uw collega die hier werkt die Chrissy. Ge zoudt haar die brief moeten geven.”
“Waarom deed u het niet zelf, ze had hier vorige week nachtdienst op deze kant van de afdeling.”
Erik schudde het hoofd. “Daar heb ik mijn redenen voor,” zei hij.
“Ok, ik zal doen wat u van mij verlangt,” zei Claudia. “Probeer nu wat te rusten en zet die sombere gedachten uit uw hoofd. Dat ge kortademig en flauw zijt is heel normaal als je herstelt van zo’n zware operatie.
Erik knikte en draaide zijn hoofd naar Claudia’s richting. “Merci,” zei hij terwijl hij probeerde te glimlachen. “Graag gedaan,” zei Claudia.

Leren van het leven.

 

Dag lieve mensen.
Ik maak mezelf meer en meer bedenkingen over het leven die vroeger toch iets anders waren. Vooral dan over de kwaliteit van het leven.
Ik wil geen honderd jaar worden, ik wil geen hoge leeftijd bereiken en tegelijk de laatste jaren van mijn leven wegkwijnen in een rusthuis. Ik wil geen oude dag die gepaard gaat met pijn, sukkelen, aftakeling en isolatie. Ik werd geboren zonder dat iemand mij vroeg of ik dat een goed idee vond en ook als ik doodga gaat niemand mij komen vragen of dat voor mij Ok is? En dat geldt voor iedereen. Laat ons er dan ook naar streven om die korte tijd daartussen zo kwalitatief mogelijk te laten verlopen. En dat zowel op vlak van gezondheid, maar ook wat uitdagingen betreft.
Het leven is pas echt boeiend als je regelmatig eens wat uitgedaagd wordt, of als je af en toe eens jezelf uitdaagt.
Leer nieuwe dingen, leer bij, lees boeken, kijk naar films, luister naar muziek. Doe indrukken op, trek de natuur in, vier de liefde, vrij met je zoetje. Doe die dingen. Doe de dingen waar je van geniet, en leer weer intens en met heel je hart en ziel te genieten. Maak je niet zo druk om kleine ergernissen, roddel niet en sluit je oren voor de roddels die over u vertelt worden. Mijdt ruzie en tweedracht, maar laat ook niet over je lopen. Kies zorgvuldig de mensen met wie je omgaat en laat valse, gemene, achterbakse en gevoelloze mensen links liggen. Je bent geen therapeut, je bent geen mensenfluisteraar. Richt je op het positieve, op dingen die een meerwaarde bieden aan je leven.

Zoals gezegd: Niemand heeft je iets gevraagd voor je geboren werd. Daar was het eerste waar ik moest aan denken na het lezen van alweer een artikel over een volslagen marginaal en normloos koppel dat hun door mishandeling gestorven kindje lustig meenam toen ze gingen winkelen en godbetert op café gingen (ze hadden hun alcoholroes nodig). Toen ik las wat de oorzaak is van de veel te vroege dood van dat ongelukkige kleine meisje kreeg ik het moeilijk. Toen die nieuwe vriend van haar moeder erbij kwam veranderde het leven van het kleine wichtje in een ware hel. Bij de lijkschouwing bleek dat haar beide armpjes en beentjes gebroken waren en haar bekken verbrijzeld.
**SLIK**

Speel maar fijn in de hemel kleine Isabella.

Lieve kleine Isabella.
Met je guitige blauwe oogjes en die lieve glimlach op je snoetje.
Wat een gruwel heb jij moeten doorstaan klein meisje.
Welke helse pijnen moet je niet hebben gehad in je veel te korte leven.
Ik kan hier met mijn klein verstand niet bij dat omwille van de doorgeschoten waanzin van een zogezegd ’’’volwassene’’’’ je tijdens je veel te korte leven door een hel moet gaan en dingen moest meemaken die zelfs de sterkste mens zouden doen breken.
En helaas, er zijn nog vele kindjes zoals jij die dag in dag uit de vreselijkste gruwel moeten ondergaan. Speurders die de vele video’s met kinderporno onderzochten die werden gevonden op de computer van Sven Pichal omschreven wat ze zagen als ‘kinderen van nul tot zestien jaar die huilden, tierden, schreeuwden en riepen om hun moeder’. In Palestina worden jonge kinderen kapot gebombardeerd en zelfs kinderen werden afgevoerd naar de martelkamers en ‘menselijke slachthuizen’ van de crapuleuze ex-dictator Assad.
Geen enkele van die kinderen heeft erom gevraagd om in een hel op Aarde geboren te worden. Geen enkel kind heeft erom gevraagd om tijdens hun veel te korte leven niets anders te kennen dan pijn, ellende en pure horror.

De achturige werkdag.
Verhoogde de levenskwaliteit van velen.

Net zoals geen enkel mensen erom gevraagd heeft om te leven in armoede. Om ziekte, pijn of honger te hebben.
Geen enkel gewetensvol ouderpaar heeft erom gevraagd om hun kind, hun eigen vlees en bloed te zien sterven aan één of andere vreselijke ziekte, of na een ongeval, al dan niet veroorzaakt door een onverantwoordelijke of straalbezopen bestuurder.
Daarom, laten we er elk op onze eigen manier, en volgens onze eigen draagkracht en vermogen er mee voor zorgen dat het leven voor elke mens, voor elk kind en bij uitbreiding voor elk dier, wat draaglijker wordt.
Laten we eens wat vaker stilstaan bij de impact die onze beslissingen en onze daden hebben op onze medemens, de dieren en onze planeet. Een impact die vaak groter is dan wij zelf denken. En waar wij veel te weinig bij stilstaan.
En ik weet, ik klink nu gelijk één of andere groene pastoor. Maar ergens hebben deze mensen toch gelijk vind ik. Want hoe je het ook draait of keert, wat opbrengt voor de ene is miserie voor een ander. De één zijn dood is de ander zijn brood. Dat is helaas de harde realiteit. Voor ons vers kopje koffie, onze chocoladereep, onze bananen, onze TV, onze Smartphone, onze auto, onze etc. Moeten mensen ver van hier werken in erbarmelijke omstandigheden. Op plantages en velden, in fabrieken zonder de meest elementaire arbeidsrechten, op containerschepen en zelfs de vrachtwagenchauffeurs op onze wegen zijn gewoon slaven. Slaven van de weg.
Denk daar eens aan als je gaat shoppen of gezellig online zit te winkelen met je laptop, tablet of smartphone op je schoot of in de hand, voor de warme stoof met een kopje koffie of thee binnen handbereik. Denk aan die pakjeskoeriers die onder tijdsdruk alles geleverd MOETEN krijgen en die vaak met dagcontracten werken waar je gewoon niets mee opbouwt van sociale rechten. Vraag jezelf af of je zelf in zo’n situatie wil zitten? Of als je het leuk zou vinden als je eigen zoon of dochter zo moest door het leven gaan. Elke ouder wil het beste voor zijn kinderen, toch?

De gedachte dat levenskwaliteit niet voor eenieder is weggelegd. De gedachte dat veel mensen een miserabel leven leiden vol pijn, verdriet en uitzichtloos. Maar ook de gedachte dat veel mensen hun leven letterlijk vergooien aan alcohol, drugs, gokken of gewoon slechte voeding of te weinig beweging. Het bezorgd mij een ongemakkelijk gevoel.
Zelf prijs ik mij gelukkig vanwege het feit dat mijn levenskwaliteit veel en veel beter is dan tot voor mijn operatie in maart van dit jaar. Ik heb geen pijn of aanslepende vermoeidheid meer, ik voel mij vitaal en gezond. En ja dat heeft invloed op mijn humeur en mijn welbehagen.
En ik wenste dat meer mensen dat gevoel zouden hebben. Dat meer mensen de hoop zouden krijgen dat het beter wordt, dat er een uitweg is. Elke mens verdient een kwaliteitsvol en zinvol leven.
Want laat je niets wijsmaken. Je hebt maar één leven!
En nee je leeft niet ‘maar één keer’. Je gaat maar een keer dood! Je leeft daarentegen elke dag!
Maak dan ook van elke dag het beste. Geef je,‘smiet joen’ zouden ze in West-Vlaanderen zeggen.
En probeer om een goede indruk te maken op de mensen om je heen. Zorg ervoor dat wanneer je er niet meer bent, de mensen met een glimlach op hun lippen aan u terugdenken.
Want dan leef je nog verder na je dood…

Denk ik.

Digitaal pauzeren.

Dag lieve mensen.
Hoeveel tijd besteed u aan sociale media? Hoeveel tijd zat u op uw smartphone vandaag?
En dan de belangrijkste vraag. Vraagt u zich niet af of u die tijd niet beter aan iets anders had besteed? Aan lezen bijvoorbeeld? Of aan creatief bezig zijn? Aan je partner of je familie?
Ik ga eerlijk zijn.
Ik denk dat steeds vaker.
Ik opende eens in mijn instellingen op mijn smartphone de rubriek Digitaal welzijn en ouderlijk toezicht. En toen ik zag hoeveel tijd ik aan mijn telefoon besteedde schrok ik toch wel even. En dan vooral van de tijd die ik op sociale media vertoef.

Laten we eerlijk zijn.
Facebook, Instagram, X (het vroegere Twitter), Tiktok, Youtube.
Daar kruipt toch veel tijd in hé.
En vraag jezelf eens af of hetgeen je zag echt de moeite waard was om te bekijken, om te lezen, om te volgen? En vooral…
Let er eens op hoeveel – al dan niet verdoken – reclame tussen al die berichtjes zit.
Het valt mij steeds vaker op. Voor één of twee updates van mijn vrienden en contacten scroll ik telkens tussen een hoop pushberichten, verkapte advertenties en ‘misschien vindt je dit wel interessant’ onzin. En als je op één iets klikt omdat het iets is wat je al dan niet interessant vindt of omdat het je aandacht trekt. Dan krijg je de hele tijd niets anders dan andere pushberichten te zien over hetzelfde onderwerp.

Laten we het gewoon onder ogen zien. Sociale media is gewoon wat het is.
Een zoveelste manier om mensen reclame en advertenties op te dringen en letterlijk door de strot te rammen. Platte commerce die zijn gelijke niet kent.
Maar het ergste is dat ze omwille van die reclame, omwille van die advertenties die hen een meer dan flinke stuiver opbrengen… ONZE PRIVACY TE GRABBEL GOOIEN!
Herinner je je dat schandaal rond Cambridge Analytica nog? Klik anders eens op de naam, het is een link naar een artikel uit De Standaard hierover. Het Wikipedia artikel over deze zaak heb ik ook gepost.. Dat bedrijf gebruikte de persoonlijke gegevens van de Facebookgebruikers om ermee de publieke opinie te manipuleren ten voordele van het campagneteam van Donald Trump. De organisatie achter Facebook versjacherde uw en mijn gebruikersgegevens aan dat bedrijf dat hiermee de publieke opinie manipuleerde. En dat is op zich al erg.
Maar wat erger is – en ja hier uit ik ook een flinke vlaag zelfkritiek – is hoe lauw wij reageerden.
Wij bleven gewoon op Facebook zitten, wetende dat onze privacy door dat bedrijf te grabbel wordt gegooid. Wij bleven en blijven nog steeds van alles posten, of delen of  bekijken. En daarmee laten wij kleine digitale voetafdrukjes achter. Klein, maar omdat wij zo massaal veel tijd op sociale media besteden zijn er dat heel veel. Denk aan het spreekwoord ‘vele kleintjes maken één groot’.

Sociale media beïnvloed de publieke opinie, het beïnvloed ons denken. En dat niet altijd in positieve zin. Het versterkt negatieve gevoelens zoals onbehagen, ontevredenheid, onbegrip, onzekerheid, jaloezie of zelfs haat. Mensen doen zich op sociale media ook graag anders voor dan ze echt zijn. Je ziet vaak alleen de mooie dingen. De verre reizen, de gezellige etentjes, de terrasjes, de nieuwe auto of het mooie interieur. Het kleinburgerlijke ‘elkaar de loef afsteken met luxe en weelde’ valt op sociale media nog meer op dan in het echte leven. En het is er de reden voor waarom mensen zich depressief of zelfs uitgesloten voelen. Heb je geen mooi lichaam om op Instagram te showen, heb je geen geld voor verre reizen of een nieuwe auto. Dan hoor je er niet bij. Sociale media vreet aan uw zelfbeeld en vooral jongeren zijn hier heel gevoelig voor. Hun zelfbeeld vormt immers hun IDENTITEIT!
Sociale media zitten ook vol venijn: Roddels, leugens, nepberichten tot zelfs ‘fake news’ gaan er rond als een lopend vuurtje en velen die er rondhangen in de commentaarsecties van kranten en andere nieuwsmedia werpen zich op als zelfverklaarde alwetende experts die denken slimmer te zijn dan die mensen die zich hun hele carrière lang verdiepen in deze of gene materie, waar jarenlange studies aan vooraf gegaan zijn.
Dat soort dingen voeden de IGNORANTIE! En ik beschouw ignorantie als het grootste kwaad en grootste gevaar voor onze samenleving. Iets niet weten is geen schande. Iets NIET WILLEN WETEN is dat wel.
Doof en blind blijven voor zaken als klimaatverandering terwijl de gevolgen ervan alsmaar zichtbaarder worden is echt geen goed idee. En alles afdoen als een groot complot nog veel minder. Is het eigenlijk niet heel gemakkelijk om te zeggen ‘zie je wel het is een complot, het is niet waar, we hoeven helemaal niets te doen’. Of om te zeggen ‘we moeten op onze voeding letten, minder vlees eten en geen alcohol meer drinken omdat ge het risico loopt op kanker. Maar intussen spuiten ze wel vergif op ons eten en sproeien ze chemicaliën boven ons hoofd vanuit vliegtuigen. Waarom praten ze ons een schuldgevoel aan voor zaken waar zij de oorzaak van zijn’?
Vraag jezelf af: Is het niet een beetje TE gemakkelijk om zulke dingen als excuus in te roepen om niet te hoeven nadenken over de manier waarop wij allen leven?
Onze manier van leven is nefast voor onze gezondheid en voor het leefmilieu. Voor ons dagelijks lapje vlees sterven niet alleen vele honderdduizenden dieren een vreselijke dood. Het vraagt ook alsmaar meer grond om de gewassen te telen die deze dieren eten. Grond die niet meer kan ingezet worden voor het telen van gewassen voor MENSEN! En om aan die stijgende behoefte te voldoen worden de laatste restjes woeste natuur en dan vooral onze regenwouden opgeofferd. Om maar te zwijgen over hoe de zee leeggevist wordt en de Aarde van haar grondstoffen wordt beroofd om onze consumptiehonger te stillen. Er zweven tienduizenden vliegtuigen in de lucht en er rijden miljoenen auto’s en vrachtwagens rond, om over de vele zeeschepen die massa’s vieze rook uitbraken nog maar te zwijgen. En zo gaat het al bijna tweehonderd jaar.
Als je denkt dat dit allemaal zonder gevolgen zal blijven voor ons mensen en onze omgeving.
DENK DAN NOG EEN KEER HEEL GOED NA!

Dat laatste is misschien nog hetgeen waar ik het meest bezorgd om ben.
Door al die overvloed aan prikkels in de vorm van meldingen, pushberichten en updates die ons altijd maar afleiden en ons zelfs aanzetten om te gaan multitasken oftewel meerdere dingen tegelijk te doen. Zijn wij het aan het afleren om LANG EN DIEP NA TE DENKEN!
Onze aandachtboog wordt alsmaar korter en we raken in de war van lange teksten. Op sommige websites staat er bij de artikels zelfs een ‘leestijd’ vermeld.
Mensen slagen er amper nog in om zonder fouten te schrijven en de leesvaardigheid van de jeugd gaat er zienderogen op achteruit. En eigenlijk geldt dat voor alle vaardigheden die onze leerkrachten hen aanleren. De kwaliteit van het onderwijs daalt en eigenlijk is dat heel slecht nieuws. Er zijn nu al tekenen dat het gemiddelde IQ van de mensen heel traag maar zeker achteruit gaat.

Weet je.
Ik ben gehecht aan mijn hersenen.
Klinkt misschien een beetje raar, maar het is zo. Onze brein dat is zo’n fantastisch ding. Het doet ons nadenken, het controleert onze bewegingen en zelfs onze hartslag en ademhaling. Het is de opslagplaats van ons geheugen en van onze herinneringen.
En daarom wil ik mijn brein in ere houden. Ooit schreef ik toen ik een profiel aanmaakte op een datingsite onder de vraag ‘wie of wat ik graag zou zijn’ het antwoord ‘een wijze mens’.
En daar sta ik nog altijd achter.
Want zelfs als je hersenen trager gaan werken en je niet meer zo snel leert als vroeger omdat je hersencapaciteiten afnemen. Dan nog kan je nog altijd groeien in wijsheid. Meer nog, het loont zelfs om op latere leeftijd nieuwe dingen aan te leren zoals een muziekinstrument leren spelen of een vreemde taal leren. Dat zijn trouwens zaken die ervoor zorgen dat je hersenen nieuwe verbindingen aanmaken en het vertraagt het ouderdomsproces en het remt degeneratieve ziekten zoals dementie en alzheimer af. Stel je voor dat je zo het moment dat deze vreselijke ziekten je hersenen en verstandelijke vermogens gaan aantasten kan uitstellen of vertragen. Dat kan toch alleen maar positief zijn. Voorkomen kan je niet, degeneratie van het brein hoort bij het ouder worden en de ene mens is er helaas vatbaarder voor dan de andere. Maar de wetenschap leert ons hoe we dat kunnen tegengaan. Maar je moet er wel iets voor doen.

Alleen al daarom las ik voor mezelf een – wat ze noemen – digitale detox in.
Met andere woorden: Ik ga digitaal pauzeren.
Ik ga minder actief zijn op Facebook en andere sociale media en die tijd die ik daarmee uitspaar en in plaats daarvan ga ik het internet gebruiken waarvoor het oorspronkelijk diende. Het opzoeken van nuttige informatie die als het even kan relevant is voor mij en voor mijn leven. Informatie over gezond leven, over beter kunnen schrijven, over  ja… Over van alles.
Het internet was trouwens bedoelt voor het uitwisselen van dat soort informatie en dan vooral voor het uitwisselen van onderlinge bevindingen van academici en wetenschappers.
En er zijn zoveel zaken te vinden op het internet die je leven echt verbeteren. Tools voor budgetbeheer, calorimeters, BMI meters, het opstellen van gezonde menu’s voor wie iets aan zijn voeding wil doen of die kilo’s wil kwijt geraken. Of voor wie zuiniger wil leven.
Of je kan het internet en ook sociale media gebruiken om dat soort zaken met andere te delen.
En als ik iets te melden heb dan doe ik het hier, via mijn blog. 

Maar dat hersenloze scrollen en daarmee mijn tijd te verliezen. Dat ga ik mezelf nu toch een beetje AFLEREN!

Terug het bos in.

Dag lieve mensen.
Het is eindelijk nog eens gelukt. We zijn nog eens gaan wandelen.
Het doel van onze wandeling vandaag was het Bosleerpad van het Domein Bulskampveld in Beernem.
Iets na de middag gespte ik de hondjes vast achterin de auto en checkte ik of mijn rubberen laarzen nog achterin de koffer lagen, en ja die waren er nog. Daarna reden we richting Beernem over de E40. De parking lag niet van de afrit even voorbij het gekende Psychiatrisch Centrum Sint Amandus. Daar trok ik mijn laarzen en lieten we ons autootje achter. Ik rook de heerlijke geuren van gevallen herfstbladeren en zag de prachtige okerkleuren en ik kreeg er warempel kippenvel van.
Het Domein Bulskampveld is een prachtig bos dat deel uitmaakt van de groene rand rond Brugge. Prachtige bossen heb je rond de eeuwenoude stad met zijn machtige werelderfgoed. En het loont echt de moeite om als je daar bent je eens buiten de stadsmuren te wagen en daar eens op verkenning te gaan. Domein Bulskampveld, Het Tillegembos, Doeverenbos, Vloethemveld. Het zijn stuk voor stuk prachtige pareltjes van machtig mooi natuurschoon.

De Aanwijsputten.
Niet toegankelijk, maar mooi zicht vanuit
de uitkijktoren. 

Het deed goed om nog eens in de natuur te zijn. Een reisje naar mijn geliefde Ardennen zit er dit jaar niet meer in, maar gewoon naar één van de prachtige bossen te gaan die onze provincie echt wel heeft, maakt veel goed. West-Vlaanderen is de bos armste provincie, maar de bossen die er zijn worden zeer goed onderhouden en zijn meer dan een bezoekje waard.
De rust, de stilte, de geur van gevallen bladeren en te kijken op de bladeren die op dat moment aan het vallen zijn. De vele paddenstoelen, de beukennootjes, de eikels, de kastanjes. Heerlijk toch.
En natuurlijk mochten onze lieve hondjes mee. Wat waren ze blij dat ze nog eens konden wandelen en zelfs even loslopen. Er was toch amper volk en ze blijven altijd heel dicht bij ons. Behalve als er ééns eentje blijft snuffelen, om dan in galop terug naar ons toe te lopen.
Ja ik weet dat honden eigenlijk aan de leiband moeten. En als we iemand zien komen en zeker als die een hond bij heeft dan maken we ze meteen vast en als we ze roepen komen ze meestal direct naar ons toe.
Nu zijn ze – terwijl ik dit schrijf – zo zalig moe, die kleine lieve schatjes. En ze waren ook weer zo heerlijk vuil. Bij thuiskomst heeft mijn lieve schat ze even onder de douche gestoken om ze wat af te spoelen. En nu liggen ze heerlijk te soezen, eentje in de zetel en op ons bed, waar ze even afgezonderd van alles en iedereen bekomt van de vele indrukken. Je moet dit een hondje gunnen, ook diertjes hebben het af en toe nodig om even op zichzelf te zijn.

Vliegenzwam.
Toch echt wel de mooiste en meest merkwaardige 
paddenstoel. 

Dit gaan we zeker meer doen. Want als er één iets wat ik heel hard heb gemist het afgelopen jaar dan zijn het wel die heerlijke boswandelingen. OK, de winter staat voor de deur en dan is de natuur vooral kaal en grijs. Geen bladeren aan de bomen, grauwe luchten en veel dieren houden hun winterslaap of rust. Maar toch vind ik dat de winter ook zijn charme heeft. Zeker als het buiten lekker koud is en er wat rijp op het gras ligt en je die heerlijke vrieslucht kan opsnuiven. Laat het maar eens goed vriezen dat er een laagje ijs op de plassen en waterlopen licht. Sneeuw hoeft niet perse, want dan is het toch maar gevaarlijk om te rijden en dan laat ik de auto liever thuis. Maar stilletjes hoop ik dat we nog eens een ouderwets strenge winter krijgen. Ook al zegt mijn portemonnee keihard ‘neen’. Want koude winters zijn dure winters, vooral dan om je huis te verwarmen. En met veel te hoge energieprijzen in dit landje is dat meer dan ooit het geval. Dus ik kan heel goed begrijpen dat mensen zeggen ‘nee liever geen koude winter en al zeker geen sneeuw’. Maar ik kan het niet helpen. Ik vind dat dat zijn charme heeft. Ik vind eigenlijk dat alle seizoenen hun charme hebben. Vandaag genoot ik van de herfst en het vallen van het blad. Over een half jaar zal ik mij verheugen op het botten van de bladeren, de eerste bloempjes en de stijgende temperaturen. En ja mijn favoriete seizoen is en blijft de zomer.

Maar de kop is er weer af, en het gegeven dat ik nog eens in de natuur ben geweest stemt mij heel gelukkig en tevreden. Even alles achter me laten. Laat de wereld maar rustig verder draaien en laat de mensen zich maar verliezen in hun drang naar geld, luxe, weelde, status en macht. Laat de auto’s op de snelweg maar verder razen en de vrachtwagens hun trip van hot naar her verderzetten. Laat de sociale media even voor wat ze is en de politici mogen rustig verder discussiëren en hun eeuwige grote gelijk halen.
Als ik de deur van min autootje dichtsla en de parking achter mij laat, het groen en de rust tegemoet. Dan kan het mij allemaal gestolen worden.
En nu ga ik mijn pompoensoepje dat ik gisteren maakte opwarmen en… NAGENIETEN!

Tuurlijk mochten ze mee.
Onze kleine schatjes. 

Voor Cecieleke.

Dag kleine meid.

Mag ik je van harte feliciteren met je verjaardag lief hondje?
Tien jaar ben je nu geworden.
TIEN JAAR!
Oftewel 56 hondenjaren.
Vroeger zei men dat je de leeftijd van een hond moest vermenigvuldigen met zeven om te weten hoe oud je hond echt is. Maar dat klopt niet, want er zijn enkele factoren waar je rekening mee moet houden, zoals bijvoorbeeld het gewicht. Zoals je kunt zien in onderstaande tabel.
Jij bent een lichtgewichtje van minder dan tien kilo dus jou leeftijd staat naast de tien in de eerste categorie.
Maar laten we de droge feiten even voor wat ze zijn en het eens over jou hebben.

Leeftijden in hondenjaren.
Berekend voor grote, middelgrote en kleine honden.

Weet je kleine Cecile. We hebben een heel eind gereden voor we jou in onze armen konden sluiten. We zochten een dwergkeesje en we vonden een adres waar ze zulke hondjes ter beschikking hadden. Maar we moesten er wel voor tot in Mechelen rijden. Maar je vrouwke, mijn lieve Christiane wilde persé een keeshondje dus was er geen lievemoederen aan. Auto voltanken, GPS instellen en daar gingen we. De snelweg op en vrachtwagens, eeuwig gehaaste chauffeurs in dikke Duitse auto’s, irritante middenstrookplakkers en de eeuwige files op de Brusselse Ring trotserend. Onderweg stelde ik vast dat onze GPS het liet afweten, even paniek. Nog meer paniek toen ik een vrachtwagen inhaalde en pas dan zag dat ik de Ring moest afrijden, maar dat niet kon omdat die vrachtwagen in mijn weg reed. Dan maar de volgende afrit genomen en dat bleek die naar de luchthaven van Zaventem te zijn. Ik reed langs het luchthavengebouw en zag mensen grote koffers uit taxi’s en stationerende auto’s halen. En dan zag ik de wegwijzers die mij terug naar de Ring leiden om die dan aan de andere kant terug op te rijden en daarna direct af te slaan richting Mechelen-Antwerpen. Dan in Mechelen de snelweg af de wegwijzers richting Putte volgen. Dan zag ik de straatnaam die op het adres stond en tot mijn verbazing slaagde ik erin om mijn weg te vinden zonder GPS.

Eens binnen gingen we kijken in het verblijf van de hondjes en daar viel jij meteen op met je grappige witte sikje. En ’t vrouwke was meteen verkocht. Eigenlijk wilden we een reutje maar je bleek een teefje te zijn. Maar ’t vrouwke was niet te houden. En na het invullen van de papieren en het kopen van de nodige spulletjes zoals een leibandje en een eet en drinkbakje reden we met jou terug huiswaarts. We waren nog maar net de snelweg opgereden of je ledigde je maaginhoud op ’t vrouwke haar kleren. Dat lag aan mijn rijstijl, sorry Cecieleke en vrouwke.

Eén van de eerste foto's van Cecieleke.

En daar was je dan. Een kleine grappige puppy met de nodige puppystreken. Een speels bolletje pluche, dat haar eerste nacht alleen met mij doorbracht. Want het vrouwtje stond die avond met de nacht. We keken gezellig samen TV en daarna liet ik je naast mijn bed slapen, niet erop want ik was bang dat je op de lakens zou plassen. Maar voor we gingen slapen liet ik je wel even op bed om gezellig wat te spelen en te kroelen.
Is het daarom dat de band tussen ons zo sterk is lieve Cecieleke. Want dat is wel hoor.
Je voelt je zo geborgen als je op mijn buik ligt of gewoon naast mij in de zetel. Dan kijk je mij met een oprechte blik aan, een blik die vooral veel vertrouwen uitstraalt. Dan leg ik mijn hand op je tengere lijfje en voel je hartje kloppen. Traag, niet gejaagd, je voelt je bij mij op je gemak. En toen we voor het eerst gingen wandelen dezelfde avond, omdat ik je nog een plasje wilde laten doen en je leren dat dat buiten moet gebeuren, dan viel het mij op dat je bij het minste geluid of wat ook maar verdacht leek, je tegen mijn benen sprong of tussen mijn benen ging schuilen.

Die warme blik. 

Je was een temperamentvolle puppy en de overgang van puppy naar volwassen hondje verliep met veel puberstreken. Ja ook hondjes kunnen puberen en nog geen klein beetje zelfs.
Je hebt mij bij momenten zwaar op de proef gesteld, maar nooit kwam het in mij op om je ergens anders te plaatsen of – het idee alleen al – te dumpen. Ik ben opgegroeid met de gedachte dat een hond voor het leven is en dat als je beslist om een hond in huis te nemen, dat je beseft dat daar consequenties aan vasthangen. Hoe moeilijk het ook was kleine Cecile, Ik heb je altijd graag gezien en diep in mijn hart gekoesterd.
Na enige maanden wilde ’t vrouwke een tweede hondje. Dat werd je grappige vriendinnetje Celientje. Je ‘zusje’. Nee jullie zijn geen echte zusjes, maar je leeft intussen wel al langer samen met Celientje dan dat je met je eigen broers en zusjes hebt geleefd.
Ook Celientje dreef ons tot het uiterste met haar hardnekkige gekef. En het dreigde zelfs uit te lopen op een conflict met de buren. Maar we hebben gezocht naar oplossingen en eens onze buren dat beseften koelde alles zonder blazen.

En toen kwam Celientje (rechts) erbij.

We zijn nu tien jaar verder en we hebben samen heel veel leuke dingen gedaan en beleefd.
Jullie mochten met ons mee op vakantie en op daguitstapjes. We kozen bewust voor verblijven waar hondjes binnen mogen, ook al moeten we daarvoor een supplement betalen. In het begin waren dat B&B’s maar later werden dat vakantiehuisjes omdat je dan toch wel meer privacy hebt en je ding kan doen. En zo geven we jullie de rust en de tijd om je aan te passen aan die tijdelijke nieuwe omgeving.
Tijdens die vreemde corona pandemie gingen we vaak wandelen. Liefst van al in een bos. En als er niet te veel wandelaars waren dan mochten jullie loslopen, ja ik weet dat dat eigenlijk niet mag omwille van de andere diertjes en zo. Maar jullie zijn keeshondjes en die blijven gewoonlijk heel dicht bij hun baasjes. Jullie zijn zo erg aan ons gehecht dat het echt deugt doet.
Dat geldt ook voor je kleine speelzusje, maar nog veel meer voor jou.
En dat is omdat jij eigenlijk een ietwat angstig karaktertje hebt.
Je bent een kleine speelvogel, een balletjeszot, een uitdagertje een durfalletje dat al meteen op de leuning van de zetel sprong en dan vaststelde dat je daar alles heel goed kan zien. Maar diep van binnen heb je zo’n bang hartje. Je laat het niet snel blijken, maar ik voel dat kleine meid. Ik voel dat zo hard.

Mijn kleine steun en toeverlaat. 
Bedankt lieve Cecile. 

Wat ik ook zo sterk voelde, was hoe hard je me miste toen ik voor lange tijd naar het ziekenhuis moest. Je vrouwke stuurde foto’s en dan zag ik die diep trieste blik in die lieve oogjes van je.
En geloof me lieve schat… DAN BRAK MIJN HART!
Ja, ik heb vaak stilletjes gehuild in mijn ziekenhuisbed omdat ik je zo hard miste. En ik weet dat dat wederzijds was. Mijn moeder vertelde me over hoe Sina onze lieve Duitse Herder - die al vele jaren geleden overleden is en die over je waakt – heel boos was en haar negeerde nadat ze na een ziekenhuisverblijf terug naar huis kwam. Hij negeerde haar en keek haar van ver met een kwade blik aan, zo van ‘hoe durfde je het om mij achter te laten’? Ging jij dat ook doen Cecile? Ik vroeg het me af en had er een beetje schrik voor.
Maar dat was niet, integendeel. Wat was je blij toen ik ineens in het deurgat stond, samen met je vrouwke en mijn moeder en vader die mij kwamen halen. Hoe vrolijk je tekeer ging, hoe je plaste van blijdschap en hoe we je moesten kalmeren omdat het leek of je jezelf verslikte. De eerste dagen na mijn thuiskomst was je niet meer van mij weg te slaan. Rusten en herstellen deed ik in de zetel met jou aan mijn zijde. En dat voelde zo verdomd goed.

Je favoriete plekje, de leuning.

Lieve kleine Cecile. Kleine hartedief.
Je baasje houdt zielsveel van je. Ook voor mij was je een steun en toeverlaat. Je gaf me de kracht om door te zetten op moeilijke momenten zoals het herstel na mijn zware hartoperatie. Je deed me meer buitenkomen, en je dwong mij om met onbekenden aan de praat te gaan. Onbekenden die u en je zusje zo’n schattige hondjes vonden. Onbekenden die bekenden werden en die vroegen hoe het met mij ging toen ik in het ziekenhuis lag. Mensen die ook hondjes hadden, hondjes die jullie vriendjes werden. Zoals Odie, dat grappige krullenkopje van een paar huizen verder, waar je zusje zo gek van is. En ook het enige hondje waar je geen schrik van hebt. Of Sientje dat kleine keeshondje dat achter het raam zit in het huis tegenover onze huisdokter.
Door dagelijks met jou en je zusje te gaan wandelen en de vele boswandelingen die we maakten, leerde ik de natuur en het wisselen van de seizoenen te waarderen. En ja, ik weet intussen ook dat wandelen je weerstand versterkt en een vlug herstel bevorderd na ziekte.

Het zonnetje in haar snoetje.
Dat is voor Cecieleke het ultieme geluk.

Kortom. Bedankt Cecieleke.
Bedankt voor de vele mooie jaren die we samen beleefden en op voorhand bedankt voor de vele jaren die – HOPELIJK – nog zullen volgen.
Bedankt voor je vrolijkheid, je speelsheid, je troostende likjes en het tegen mij aanvleien als je zag dat ik het even moeilijk had.
Bedankt om er te zijn en om mijn leven rijker te maken.

IK HOU VAN JOU KLEINE CECILE!
Liefs.
Je baasje.

De twee kapoentjes samen. 

Wandelmijmeringen.

 

Dag lieve mensen.
Gisteren gaan wandelen van De Panne naar Bray-Dunes.
Heerlijk was dat. Nog eens wandelen, nog eens buiten zijn, de hondjes lekker los laten lopen.
Vooral heerlijk als we dat kunnen doen in alle vertrouwen. Het enige wat ze doen is achter een meeuw of andere vogel aan crossen of blijven hangen om ergens te snuffelen. Maar voor de rest blijven zo mooi bij ons, zeker als ze eerst even met het balletje hebben gespeeld.

Mijn kleine lievelingen.

Wandelen is zo heerlijk, en zeker op dat mooi traject van De Panne tot in Bray-Dunes net over de Fransen grens. De zilte zeelucht, het melodieuze ruisen van de zee, de wolken. Het bleef droog dus dat was ook mooi meegenomen. Vanmiddag gingen we even naar Nieuwpoort Bad omdat zoetje kleren nodig had. Maar daar was het winderig en kregen we af en toe wat hemelwater op ons hoofd.
Maar weet je? Tegen de kou en de regen kan je je kleden. Dat is de wijsheid die mijn moeder mij altijd meegaf. Leer je te kleden naar het weer en vooral leer tegen een stootje kunnen. Kou, regen en wind horen bij ons klimaat. Wij zijn NOORDERLINGEN! Wij zijn niet gemaakt om heelder dagen met onze lamme tamme kloten in de zon te liggen. Nee, wij horen regen en wind te trotseren en zo karakter te kweken. Dat is wat ons sterk maakte.
Of nee, dat is overdreven. Net zoals onze obsessie met hard werken overdreven is. Nee wij moeten geen watjes of luiaards worden. Maar er is verdorie toch meer dan werken alleen zeker.
Zeker na mijn gezondheidsproblemen en het lange verblijf in het ziekenhuis ben ik verdorie blij dat ik ‘maar’ parttime werk en dat ze in Ter Duinen begrip hebben voor mijn situatie. In veel bedrijven is dat helaas anders.
En dat is iets wat ik moet koesteren. En wat ik moet leren zien als een opportuniteit.
Minder werken is meer tijd maken voor mezelf en om mij te ontwikkelen. Om mijn schrijftalent wat te verbeteren en er misschien ook echt iets mee te doen. Om dingen bij te leren en wijzer te worden. Om mijn gezondheid echt ter harte te nemen en mijn gewicht onder controle te houden en om echt gezonder te gaan leven. Terwijl ik dit schrijf ben ik een St Bernardus 12 aan het nuttigen. Ongezond en alcohol draagt niets bij aan je dieet. Besef ik maar al te goed. Maar het kan zo smaken op een veel te lange en regenachtige herfstavond.
Maar ik compenseer dat met ‘droge’ dagen en liefst meerdere achter elkaar. Ik ben niet gestopt met drinken, ik ben geen geheelonthouder en heb alsnog nog geen intenties om dat te worden. Maar beseffen dat alcohol een ongezonde harddrug is die voor veel ellende zorgt dat doe ik nu meer dan ooit. Meer dan pakweg tien jaar geleden en vroeger, toen ik nog elke dag dronk en ik altijd wel bier, wijn of sterkere dranken in huis had en regelmatig eens in één of ander café een pintje ging pakken.

Café in Bray-Dunes. 

Ook dat laatste doe ik nog amper. Een terrasje meepikken als we wandelen of gaan shoppen in Oostende, dat wel. Maar echt ergens naartoe gaan met de bedoeling om te drinken om te drinken. Nee, dat is niet meer aan de orde. Trouwens, in een zichzelf respecterende tearoom of brasserie serveren ze goede koffie en lekkere warme chocomelk. En als je warme chocomelk kan krijgen die je zelf moet bereiden door chocoladedruppels of ‘callets’  in warme melk te roeren, dan ben je echt wel op een plek die een tweede bezoekje waard is.
Ik ga graag naar een goede bistro, brasserie of taverne. Alleen spijtig dat ook zulke dingen alsmaar duurder en duurder worden. Het leven is duur in deze tijden en je moet heel goed opletten met je centen. Onverwachte facturen zoals we er vorige maand weer één kregen die tegen november moet betaalt worden kunnen je plannen danig in de war sturen en we doen echt ons best om zo weinig mogelijk ons spaargeld aan te spreken. Maar makkelijk is het echt niet.
En ergens is dat spijtig, wat ik gun hardwerkende horeca uitbaters en hun al even hardwerkend personeel wel een extra centje. 

De skyline van Duinkerke.

Eigenlijk zouden wij gewone mensen veel meer aan één zeel moeten trekken.
We doen dat echt veel te weinig. We laten ons zo graag verdelen. Op basis van ras, geloof, afkomst. Maar ook over hoe we onze tijd indelen, wat we doen van werk of welke sociale status we hebben. Arbeiders vs bedienden, ambtenaren vs zelfstandigen. Dat soort zaken.
Dat is toch allemaal niet nodig.
Laat u toch niet zo verdelen mensen. De meeste mensen dragen echt wel bij aan de maatschappij hoor. En ook al doet niet iedereen het volgens de regeltjes, wees toch eens een beetje begripvol en vergevingsgezind hé zeg. We willen allemaal hetzelfde. Rondkomen, het einde van de maand halen en geld opzij zetten voor onze plannen en ambities.

Dat zijn van die dingen waar ik aan denk als ik over het strand wandel en een flinke portie jodium (leer bij) opsnuif bij elke ademhaling. Het is voor mij het ideale moment om eens dingen op een rijtje te zetten. Eigenlijk is elke wandeling die ik maak met mijn lieve kleine hondjes zo’n moment.
Wandelen is heerlijk, wandelen is gewoon superzalig.
Wandelen is goed voor je mentale welzijn, je weerstand, je immuniteitssysteem, je spieren en zelfs je hersenen (je geheugen bijvoorbeeld). Wandelen, buitenkomen, welk weer het ook is. Het is de beste remedie tegen stress. Stress krijg je door te weinig zuurstof in je hersenen en waar vind je het meeste zuurstof? Buiten natuurlijk.
Dus lieve mensen. Jas aan, muts op, kraag recht. En ga gewoon de deur uit. Gewoon je neus achterna. Snuif de geur op van jodium of petrichor. Ruik de rottende bladeren, de zilte zeelucht of gewoon het vers gemaaide gras van je buurman die nog één keer zijn gazon kortwiekt. Voel de wind in je haren en probeer vooral om die dekselse smartphone in je zakken te houden. Of weet je wat? Laat hem gewoon thuis.
Nu ja, nu ben ik eigenlijk een beetje hypocriet, want ik laat hem zelf niet thuis. Meer nog, ik haal hem regelmatig uit mijn binnenzak. Om foto’s te maken bijvoorbeeld.
Mooi toch.

Herfstgedachten.

 

Dag lieve mensen.
De herfst is in het land dat kan je nu niet meer ontkennen.
Op 21 september beleefden we de herfst equinox. Wat betekent dat de zon dan loodrecht over de evenaar stond en overal ter wereld de dagen en nachten even lang waren. Zowel hier op het noordelijk halfrond, in de tropen als in het zuidelijk halfrond. Na deze dag zullen de nachten langer zijn dan de dagen. Dit proces zal onderbroken worden door de overgang van zomer naar winteruur. Maar tegen december zal het weer om zestien uur beginnen schemeren en tegen dat je thuis bent van je werk is het al pikkedonker en kruipt iedereen het liefst gezellig bij elkaar in de woonkamer met de TV op één of andere pretzender en een knipperende kerstboom ergens in een hoek.

Herfst dus.
Het okergele seizoen van vallende bladeren en grauwe luchten. Het moment voor lange boswandelingen en het zoeken van paddenstoelen (weet dat het in het Vlaams Gewest verboden is om paddenstoelen te plukken in openbare bossen en domeinen).
En eigenlijk ook de tijd van het jaar waarin in er stiekem naar verlang om in de Ardennen te zijn en om daar de geur van open haarden en de rook die uit de schoorstenen komt te ruiken. Die geur die zich dan vermengt met de geur afkomstig van rottende bladeren en de petrichor die je ruikt na een zoveelste plensbui. Die geur die zo typisch en kenmerkend is voor de herfst in de Ardennen.

Vorig jaar schreef ik ook over de herfst en ook nu is die drang om erover te schrijven heel groot. Ik denk dat je dan echt wel kan stellen dat de herfst mijn favoriete seizoen is. Daar waar dat vroeger de zomer was. Welks ik associeerde met vrijheid, de zon op mijn huid, lange fietstochten en naar de mooie meisjes in bikini kijken op het strand (of naar meisjes zonder bikini op het naaktstrand van Bredene). Maar voor een horecamens als ik stond de zomer ook garant voor hard werken, weinig dagen vrij en ’s avonds heel laat thuiskomen. Als dan de herfst kwam dan wist ik dat ik vaker thuis was en meer tijd had voor mezelf en misschien is dat de reden waarom in deze tijd van het jaar een heel relaxed gevoel zich van mij meester maakt. Een gevoel van doe maar rustig aan, het ergste is voorbij. Neem de tijd voor een lekker glaasje wijn of donkere trappist, wat kaasblokjes of een stukje brood met paté. Wildpaté als het even kan. Want ook wild is iets wat ik associeer met de herfst.

Maar vergis je niet. Ook de zee heeft in het herfstseizoen heel veel lekkers voor ons in petto. In de herfst begint het seizoen van de oesters en de Sint-Jacobsschelpen en ook de mosselen – ook iets wat we met de zomer associëren – zijn in de herfst op hun best. En oktober is de maand bij uitstek om eens een ‘poosje’ grijze garnaal te kopen, ongepelde als het even kan. Want nu zijn ze het goedkoopst en ook op z’n lekkerst. 

Herfst dus de hondjes hebben weer hun jasjes aan als we gaan wandelen. En daar hebben die kleintjes echt wel deugd van als het buiten koud en vooral nat is. Cecieleke heeft ooit een flinke longontsteking opgelopen en sindsdien nemen we geen risico met hen. Hun gezondheid is ons iets te dierbaar. En ik verzeker je als je zo’n klein tenger diertje hoort hoesten en kuchen, daar wordt je echt niet goed van.
Nee dan liever wat meer tijd uittrekken om hen een jasje aan te trekken voor we gaan wandelen.
Eind oktober wordt Cecieleke TIEN JAAR!
Tien jaar loopt dat kleine wezentje hier al rond op deze wereld en doet ze vele harten smelten van oudere dames en van kindjes. En dat gewoon door te zien wie ze is. Een lief, vrolijk en speels keeshondje dat met een lief ‘kezenlachje’ door het even gaat. Een kleine grappige ballekeszot en bovenal een lief knuffelmeisje dat zo graag bij haar baasje komt flodderen en vleien. En als ze dan haar zachte kopje tegen mijn zij legt, dan wordt het zo heerlijk warm vanbinnen.
Dan mag het buiten regenen, waaien en koud zijn. Ik vergeet alles en ga volledig in op dit heerlijke moment.
Dat heerlijke ‘baasje-hondje moment’.

Mijn lieve rakkertjes. 
Met op de voorgrond ons super aanhankelijke Cecieleke. 

 

80 jaar vrijheid.

 

Dag lieve mensen.
Afgelopen weekend was heel bijzonder. Niet dat ik erbij aanwezig was, bij de feestelijkheden die er dit weekend waren. Maar toch. Ik wil hier echt wel eens bij stilstaan.
Want afgelopen weekend was echt wel heel bijzonder.
Want we vierden het feit dat het 80 jaar geleden is dat ons land werd bevrijd van de Duitse bezetter.
Na vier jaar een half leven onder het juk van een wrede bezetter geregeerd door één van de meest moordzuchtige tirannen die de wereld ooit kende. Werden wij bevrijd door grote legers van dapper jonge mannen die hun jeugd, moed en kracht opofferden zodat wij terug in vrijheid zoude leven.
Het begon op 6 juni 1944 met de landing in Normandië. Toen bestormden in de vroege ochtend honderdduizenden jonge soldaten de stranden van Normandië om met ware doodsverachting de confrontatie aan te gaan met een meedogenloze vijand die van geen wijken wilde weten.
Er vielen heel veel doden op deze landing en het heeft niet veel gescheeld of ze was zelfs mislukt. Maar dankzij het doorzettingsvermogen en de onverschrokkenheid van deze jongens hebben de Duitsers toch de aftocht moeten blazen.
Sinds die dag moesten de Duitsers niets anders doen dan zich terugtrekken, ontruimen en in grote haast alles achterlaten. Vaak ging hun aftocht gepaard met gruwelijke represailles met vele onschuldige slachtoffers tot gevolg.
Drie maanden later stonden de BEVRIJDERS dan in onze steden.
En was het FEEST!

Doldwaas waren de taferelen die met de toenmalige filmapparatuur werd vastgelegd. Straten stroomden vol en iedereen was door het dolle heen. Meisjes gooiden zich in de armen van de stoere Britten, Canadezen en Amerikanen en uit de romances die daaruit voortvloeiden zijn vele liefdeskindjes geboren.
De bevrijders brachten ook dingen mee die op dat moment echte nieuwigheden waren. Nylonkousen, voorgerolde sigaretten, chocolade, ‘swingmuziek’, en een mierzoet drankje genaamd Coca-Cola.
Men rekende genadeloos af met al wie mee heulde met de vijand. De zogenaamde collaborateurs mochten rekenen op zeer zware straffen en voor sommige wachtte zelfs de dood.
Collaborateurs en ‘moffenhoeren’ werden publiek vernederd en hun haar werd afgeschoren. In tijden van oorlog laat de mens zich van zijn wreedste en meest meedogenloze kant zien. Helaas.
Maar zoals dat gaat in het leven. Een kermis is een geseling waard.
Na de feestroes kwam de tijd van wederopbouw. Alle kapotgeschoten huizen, fabrieken en infrastructuur moest weer worden heropgebouwd.
De eerste jaren waren moeilijk en velen zagen geen toekomst meer in Europa en emigreerden naar de VS, Canada of zelfs Australië. Er was de dreiging van ‘De Rus’ en vooral het communisme en dus werd er niet alleen heropgebouwd maar ook herbewapend.
Het IJzeren gordijn werd opgetrokken, de NAVO werd opgericht en er werden troepen gestuurd naar de grens met Oost-Duitsland om dat grote gevaar af te wenden.
Ook België stuurde militairen en die werden daar gehuisvest en hadden er hun eigen winkels en zelfs hospitalen. En in één ervan, namelijk het Militair Hospitaal van Soest werd diegene die dit schreef geboren nu zo’n 50 jaar geleden.
Ja lieve mensen, dat was IK dus.

Stille getuigen van de oorlog.
Oude bunkers. Je vindt ze langs de hele kustlijn.

Maar sindsdien zijn wij vrij!
En na vijf lange jaren van ontbering brak voor West-Europa een tijd van voorspoed en grote economische vooruitgang aan. Het waren de ‘gouden jaren’. Tenminste dat zei mijn vader en veel van zijn generatiegenoten.
Werken loonde nog en als ge als jonge gast twee stevige handen aan uw lijf had en niet teveel schrik had van u goed moe te maken, dan kon je schoon geld verdienen. Er was ook werk te over, want overal kwam men handen tekort. Zo erg zelfs dat men arbeidskrachten uit het buitenland moest aantrekken om aan de vraag voor mankracht te voldoen.
Het was ook de tijd van technologische vooruitgang. Er was de televisie, de pick-up, de juke-box. Er was de opkomende ruimtevaart en de eerste satellieten en er scheen iets te bestaan dat computer heette, maar dat waren nog logge dingen die een hele kamer vulden en waar je veel minder bytes kon uithalen dan de huidige exemplaren.
Maar ook op sociaal en cultureel vlak veranderde er heel veel.
De jeugd ging rebelleren en eiste haar vrijheid op. Dankzij de strijd voor betere arbeidsvoorwaarden die nog voor de oorlog werd gevoerd en bezegeld met dingen als het betaald verlof en de 40 urenweek hadden mensen meer vrije tijd maar ook veel geld dat ze konden besteden aan amusement en nieuwe zaken zoals de televisie, de platendraaier en de auto die op grotere schaal dan ooit tevoren werd geproduceerd en – ja dat moet echt wel worden gezegd – de gewone man uit zijn isolement haalde.
Er was de rock&roll, de beatmuziek, de twist, de flower-power en de disco. James Dean, Marlon Brando en Marilyn Monroe waren de filmsterren uit die tijd en de Western vierde zijn hoogdagen. Er was de Tour De France en kinderen zochten elke avond naar 'muizen' in de inderhaast verspreidde avondkranten met verslagen van de etappe van de dag. Kranten die zelfs per helikopter werden verdeeld. Wat een belevenis moet dat niet zijn geweest voor wie toen kind was?

De dagelijkse tekening van striptekenaar Buth.
De bedoeling was dat je op deze tekeningen naar muisjes zocht.

Maar mensen vergeten snel.
We zijn vergeten welke offers er werden gebracht voor onze vrijheid en de vrede die we de afgelopen tachtig jaar hebben gekend.
We leven teveel in de illusie dat vrede iets vanzelfsprekend is. En lieve mensen…
DAT IS HELEMAAL NIET ZO!
Wie een beetje moeite doet om de actualiteit echt te volgen en om daarin verder te gaan dan de waan van de dag. Die weet en beseft dat we ons op een zeer gevaarlijk kantelpunt bevinden.
Toen eind jaren tachtig het IJzeren Gordijn viel en de communistische dictaturen van Oost-Europa als kaartenhuisjes in elkaar zakten dachten we dat we gewonnen hadden.
We klopten ons op de borst met de gedachte dat onze democratie en onze manier van leven onverwoestbaar waren en dat er ons niets meer kon overkomen.
Die illusie werd voor het eerst brutaal doorprikt op 11 september 2001 met de brutale terroristische aanslagen in de VS. Gevolgd door al even brutale aanslagen in Madrid, Londen, Parijs en Brussel. Tegelijk begonnen de autoritaire en hardvochtige regimes in China en Rusland meer en meer economische macht te krijgen en vonden ze zelfs bondgenoten in andere landen waar de economie in opkomst was. Onze economie, onze democratie en zelfs onze manier van leven worden uitgedaagd en zelfs beschimpt door de leiders van deze landen. Alsook door landen als Noord-Korea Iran, Saoedi-Arabië, de Golfstaten en andere landen waar ze hun neus ophalen voor de verworvenheden die wij hier kennen inzake vrijheid en mensenrechten. Ook onze manier van leven wordt bekritiseerd en door de mangel gehaald.

De oorlog in Oekraïne is het ultieme bewijs dat wij niet alleen economisch of politiek worden uitgedaagd, maar ook militair.
Rusland ontpopt zich opnieuw als de potentiële agressor die het gemunt heeft op ons en op wat wij zijn en waar wij voor staan. En ditmaal hebben zij niet communisme als leidraad. Maar nationalisme en conservatisme. Rusland verwerpt de scheiding van religie en staat en heeft geen hoge dunk van rechten voor holebi’s of zelfs vrouwen. Ze verspreiden ‘fake news’ en zaaien verdeeldheid, terend op het ongenoegen van alsmaar meer mensen. Ongenoegen dat er altijd is geweest maar nu veel algemener wordt verspreid via het internet en sociale media.
En terwijl almaar meer politici, militairen en andere experten zich zorgen maken over deze gang van zaken, blijven we maar feesten, lol trappen, (vr)eten, TV kijken, op onze smartphone scrollen en vooral naar onze eigen navel staren alsof er niets aan de hand is.
TERWIJL ONZE MANIER VAN LEVEN IN GEVAAR IS!
We maken exact dezelfde fout die men maakte eind jaren dertig. Echt wel.
Men deed alsof er niets aan de hand is. Men dacht dat je met dictators kon praten! Dat je extremistische regimes met diplomatie en ‘goede wil’ tot rede kon brengen.
Terwijl dat helemaal niet zo is!

Vertel mij wat het verschil is tussen de expansiedrift van Hitler en de ambities van Poetin en Xi-Jinping ivm Oekraïne en Taiwan? 
Vertel mij wat het verschil is tussen het vervolgen van de Joden in Duitsland en het discrimineren van homo’s en transgenders in Rusland? Het begon destijds ook met uitsluiten en demoniseren.
Vertel mij wat het verschil is tussen het vervolgen van zigeuners en het vervolgen van Tibetanen en Oeigoeren? Wat China op dit moment op grote schaal doet.
De grootste fout die we nu maken, maakte men toen ook.
Dat was van te zeggen: “Ach da’s ginder, dat is hier niet!”
Het domste wat je kan zeggen is denken dat het je niet zal overkomen. Dat is op alle gebied zo. Ziekte, ongevallen wat dan ook. Het kan echt iedereen overkomen.
Wat doet ons dan denken dat wij binnen hier en tien jaar NIET in een oorlog zullen betrokken geraken?
Wat wij moeten doen is ons herinneren aan het harde feit dat onze regeringen deed bewegen om Belgische militairen naar Duitsland te sturen om ons te behoeden tegen een eventuele inval van de Sovjet-Unie.
Wat wij moeten doen is onderstaande zin heel goed in het hoofd prenten.
WIE VREDE WIL MOET VOORBEREID ZIJN OP OORLOG!

Het Militair Hospitaal van Soest.
Hier zag ik 50 jaar geleden het levenslicht.

Onze manier van leven, onze manier van denken, onze waarden en normen, onze democratie.Al die dingen hebben ervoor gezorgd dat het hier heel goed leven is.Ze zijn de reden waarom mensen van over de hele wereld hierheen komen om er een beter leven te vinden en een toekomst voor hun kinderen. Daarvoor komen ze naar hier. Niet naar de oliestaten in de Perzische Golf. Niet naar China. Niet naar Rusland. Nee, ze komen naar hier.
“Nee, ze komen naar hier omdat wij onze grenzen openen!!”
Ja, wat je zegt. Wij zijn een open en tolerante samenleving. Misschien net iets te tolerant.
Maar dat is wat onze samenleving maakt wat ze is.
De vraag is.
WAT HEBBEN WIJ ERVOOR OVER OM DIT ALLES TE BESCHERMEN?

Ik ga eerlijk zijn. Donald Trump is een vlerk en een crimineel stuk vreten. En daar neem ik geen woord van terug. En ik gruw van het idee dat die klootzak opnieuw president wordt.
Maar als hij stelt dat er veel meer geld uit onze begroting naar defensie zou moeten gaan, dan kan ik hem alleen maar gelijk geven.
We zijn op dat vlak veel te gemakzuchtig geworden en we rekenen veel meer dan gezond is op de superieure militaire slagkracht van de Amerikanen.
En ik vraag me soms echt wel af wat er mis was met DE LEGERDIENST?
Waarom hebben ze dat eigenlijk afgeschaft?
Wat is er mis om nadat je de kans kreeg om zo goed als kosteloos onderwijs te krijgen en je hele leven lang te genieten van sociale zekerheid. In ruil daarvoor je een jaartje te engageren voor het instaan van de veiligheid van je familie, je vrienden en de rest van je landgenoten?
In Zweden hebben ze de dienstplicht terug ingevoerd. En Zweden is verre van een autoritair en hardvochtig land. En ja, het kan echt wel zonder de kadaverdiscipline – in stand gehouden door gefrustreerde ‘boefferkes’ – die dienstplichtigen in de jaren vijftig, zestig en zeventig kenden. Ook het leger mag zich op dat vlak wat moderniseren. Wat niet wil zeggen dat we discipline ineens als iets onbelangrijk moeten gaan beschouwen. Ik denk dat het jongeren net goed zal doen om eens een jaartje echt SAMEN TE LEVEN met anderen. Om te leren dat regels en voorschriften er niet zijn om ons te pesten maar er juist zijn voor onze veiligheid en om samenwerking en samen leven mogelijk te maken. Om te leren om in te binden en compromissen te sluiten. En aan je diensttijd een paar vrienden voor het leven over te houden.
Enfin, dat zijn dus een paar bedenkingen die ik me maak bij het idee dat wij tachtig jaar geleden bevrijd werden van het juk van één van de wreedste regimes die de wereld ooit kende.