Een weekje Ardennen 2

Dag lieve mensen.
De Ardennen zijn voor mij een bijzondere plek.
Net omdat het niet zo dicht bevolkt is en vooral omdat men nog niet alles heeft volgebouwd zoals hier bij ons, zijn de Ardennen de perfecte plaats voor wie graag de natuur in trekt en vooral voor wie op zoek is naar STILTE!
Stilte lieve mensen is in onze samenleving zo ondergewaardeerd. Mensen begrijpen niet dat er medemensen zijn die echt verlangen naar stilte. Die geprikkeld worden door alle lawaai om ons heen. En ik raad het jullie aan lieve mensen om eens eenmaal in je leven een echt bos in te trekken, ver van alle behuizing, alle wegen en vooral van mensen. Maar neem wel je voorzorgen en laat anderen weten waar je bent, want een ongeluk is gauw gebeurt.
Maar doe het eens. Ga een bos in, wandel, volg de bewegwijzering. En dan, als je merkt dat je echt in ‘the middle of nowhere’ bent. Zet u neer op een rots, of een bemoste boomstronk. Adem diep in en uit…
EN LUISTER!
Luister naar de vogels, luister naar het ruisen van de bladeren, luister naar de wind, naar het klaterende water. Sluit je ogen en neem de tijd om even te mediteren.
Laat regen je niet tegenhouden, trek een goede regenjas aan, doe die kap over je hoofd en luister naar het geluid van de regen die valt op je kap, op je jas, op de grond, op het bladerdak van de bomen.
Denk dan even aan het feit dat de wereld intussen verder draait. Dat de mensen ver van al dit moois gewoon hun leven verderzetten, dat alle gekheid gewoon doorgaat zoals ze dat altijd doet.
En bedenkt dan even DAT JIJ VANDAAG EVEN NIET MEEDOET!

Bedenk hoe het moet geweest zijn voor monniken en pelgrims op zoek naar spiritualiteit en bezinning. Deze vonden zij dan bijvoorbeeld in Saint-Hubert, de stad genoemd en gewijd aan de Heilige Hubertus, patroon van de jacht.
Daar vindt je een prachtige basiliek en een daarbij horende abdij die na de Franse revolutie werd opgeheven op bevel van de Franse revolutionairen. Een plaats die geschiedenis uitstraalt. Een plaats die voor vele pelgrims het einddoel was, want de Heilige Hubertus was een heilige die geëerd werd.
Het was zeker de moeite om er tijdens onze vakantie even halt te houden in deze kleine maar mooie stad. En niets is meer ontspannend dan op een plaats waar je nooit eerder was op een terrasje het dagelijkse leven te aanschouwen. En dan het idee dat niemand je hier kent.

De Basiliek van Saint Hubert.

Een leuke tussenstop die we al meer hebben gedaan als we in de Ardennen waren is Bomal.
Door de week een ingeslapen dorpje met een kerk en enkele cafétjes. Maar op zondag kan je er over de koppen lopen. Want dan vindt daar La Petite Batte plaats, een zondagse markt met kraampjes over het hele dorp en een rommel en brocantemarkt in de sporthal. Bij mooi weer kan je er over de koppen lopen en moet je verdorie veel moeite doen om je auto kwijt te raken, al kennen wij nu toch wel onze plaatsjes. De marktgangers zijn een mix van locals, mensen uit de wijde omgeving die er op zondag eens tussenuit willen en Vlamingen en Nederlanders die op dat moment ergens in de Ardennen verblijven en een dagje kraampjes kuieren inlassen.
Vanuit Bohan was het wel ver rijden, de andere keren dat we Bomal bezochten was tijdens onze verblijven in Durbuy en Achouffe. Vanuit Durbuy is het nog geen kwartier rijden en Achouffe ligt er op een half uurtje vandaan. Maar vanuit Bohan doe je er zeker een uur over. Maar wat geeft dat?
Rijden in de Ardennen is nog zo ontspannend. Cruisen met een snelheid zo tussen zeventig en negentig kilometer per uur. Je passeert langs charmante dorpjes, je rijdt er door de mooie bossen en van tijd tot tijd wordt je vergast op een prachtig panorama. Zet een muziekje op en de rit wordt nog leuker. Je bent met verlof, leef ernaar. Enjoy the ride.

Het was nadat we eerst Bertrix aandeden dat we doorgereden zijn naar Saint-Hubert. In Bertrix was er niets te beleven, maar we vonden dat dat de pret niet mocht drukken en besloten dan maar om een stukje verder te rijden. En zo reden we die zaterdag eveneens over de Ardense wegen. Het was tamelijk rustig op de baan, en dat we werden voorbijgestoken omdat ik het op sommige stukken niet veilig vond om negentig kilometer per uur te rijden, daar trok ik me niets van aan. Mijn veiligheid heeft voorrang op de ongeduld van een ander.
Dan bekroop me ook het gevoel van ‘andere streken, andere mentaliteit’. In de Ardennen licht men snelheidslimieten graag een beentje en is de doorlopende witte lijn weinig meer dan decoratie. Maar aan de andere kant is er niet die gehaastheid die je bij ons in Vlaanderen hebt. Men gaat er niet zo snel bumperkleven omdat ze weten dat het niet lang duurt eer er een mogelijkheid is om in te halen, of dat nu volgens de regels is of niet. Je haalt ze er zo uit, de mensen die gewoon zijn van in de Ardennen te rijden, en occasionele toeristen zoals wij. Soms rij je op een iets comfortabelere hoofdweg en dan is het ergens wel een zegen dat je daar negentig kilometer per uur mag rijden net zoals dat bij ons het geval was voor 2017 toen minister Ben Weyts de snelheidsbeperking op gewestwegen buiten de bebouwde kom terugbracht naar zeventig kilometer per uur. Onveilig heb ik me nog nooit gevoeld in de Ardennen, alleen is het even wennen aan de hellingen en het bochtenwerk als ik er nog maar pas ben.

Maar in een regio als de Ardennen ben je niets zonder auto, dat staat als een paal boven water. Het openbaar vervoer is er heel beperkt en doet niet altijd de kleinere dorpjes aan. In Bohan is er een Proxy Delhaize, wil je naar een grote supermarkt? Dan moet je algauw meer dan twintig kilometer rijden. En als je wil shoppen vaak nog verder. Ook ziekenhuizen liggen veel verder verspreid dan bij ons.

Klein Celientje had zich bij een sprong mispakt en had daarna blijkbaar veel pijn. Ze was stiller dan anders en had moeite met stappen. Dierenarts raadplegen dus, die vonden we gelukkig in het naburige Vresse Sur Semois. Daar heb ik dan het probleem in mijn beste Frans uitgelegd. We vonden het beter om voor een buggy of zo te zorgen zodat we toch ergens naar toe konden gaan met ons kleine rakkertje. Daarvoor reden we eerst naar Bearaing, het gekende bedevaartsoord waar zich een vestiging van Tom&Co zou bevinden. Maar die bestond niet meer, er was er wel één in het naburige Givet, dat is in Frankrijk. Zo’n tien kilometer rijden van Bauraing. Daar vonden we een kleine maar comfortabele hondenbuggy waarmee dan toch met ons kleine Celientje konden wandelen. Het spuitje dat ze van de dierenarts kreeg en de pilletjes en het pipetje met een soort gel dat ik in haar bekje moest spuiten deden meer dan behoorlijk hun werk en na twee dagen stapte ons Celientje weer veel beter, maar we moeten haar kniegewrichtjes in de gaten blijven houden zei onze eigen Dierenarts.

Hier was ze al veel beter.
Ons kleine Celientje.

Het was dit dat mij deed beseffen dat wij in het dichtbevolkte Vlaanderen het eigenlijk iet zo slecht hebben. We hebben winkels, dokters, dierenartsen, ziekenhuizen en andere instanties binnen handbereik. Het openbaar vervoer is goed (al kan het op sommige vlakken toch beter) en rijdt met een behoorlijke regelmaat. En heel veel afstanden zijn goed te doen met de fiets. En alles is hier vlak, wat je in de Ardennen bezwaarlijk kan zeggen.
En toch ga ik er graag terug.
Om er te genieten van de stilte en me even terug te trekken.

Kleine speurneusjes in Saint Hubert.

Het water van de Semois is zo helder.
Je kan er de forellen in zien zwemmen.

De laatste foto van onze vakantie.
Het was mooi, bedankt Bohan, bedankt Ardennen.
Bedankt voor de mooie momenten. 💖

Een weekje Ardennen.

 

Dag lieve mensen.
We hebben een heerlijke week achter de rug.
Een week waarin we genoten van de rust, stilte, natuur en het goede leven in onze eigen Belgische Ardennen.
Jullie weten, ik hou van de Ardennen. Het is er rustig, er is veel open ruimte en de natuur is er zo prachtig. Hier kan je je herbronnen en jezelf als mens terugvinden.
We boekten een weekje in een vakantiehuis bij dezelfde mensen waar we twee jaar geleden een heerlijk weekendje boekten, maar dan in een ander vakantiehuis. Iets dichter bij het centrum op de weg naar de Franse grens… In de oude douanierspost.
Niets aan te geven? Rien a declarer?
Nee de gelijknamige Frans-Belgische film is daar niet opgenomen. Moest ik de regisseur zijn, ik had het wel geweten. Maar dit geheel terzijde.

Ons vakantieverblijf.
Het oude douanekantoor.

Op vrijdag 6 oktober heb ik mijn autootje volgeladen met de koffers, en vooral veel spullen voor de hondjes – onder andere dekens en fleecedekens voor de bedden en de zetels zodat deze gevrijwaard blijven van haren van onze lieverdjes. Er was nog net een plaatsje vrij vanachter om een mandje te zetten waar ze zich konden installeren. En dan waren we weg.
Omdat ik de app Waze heb geïnstalleerd kon ik makkelijk de files vermijden, bij melding van een file kiest die app meteen een andere route. Zo vermeden we de werken en files bij het viaduct van Vilvoorde en in de plaats daarvan reden we via Halle, Nijvel, Charleroi naar Namen om dan in te voegen op de E411 richting Luxemburg, het mooiste traject van onze reis. Dwars door onze prachtige Ardennen. Tot we afreden in Wellin om dan over de bochtige wegen en de steile hellingen tot in Bohan te rijden.
Daar stonden we dan voor ons douanehuis, de Belgische en Franse vlag hangen nog altijd aan de gevel, wij betrokken de bovenste verdieping. Er zijn twee verschillende verblijven met elk een toegang aan de andere kant van de woning. Wij hadden Douane Belge, het andere is Douane France.

µ

Achter de tuin lag een kampeerterrein dat niet toegankelijk is wegens privé eigendom, en daarachter stroomt de Semois. Die zagen we in de keuken aan de ontbijttafel gezapig stromen. Aan de andere oever gaat het dan steil omhoog. Wanneer de Semois verderop een bocht naar links neemt  begint Frankrijk waar de rivier zo’n goeie twintig kilometer verderop in de Maas uitmondt.
Ons huisje heeft een mooie kleine tuin met daarin een ligzetel en bij het huisje een tafel met stoelen waaraan je buiten kan eten of gewoon je gezellig nestelen met een aperitiefje of een kopje koffie en een goed boek erbij.
Binnen was alles gezellig en gerieflijk ingericht, het grootste minpunt was wel dat de microgolf boven op de frigo stond, hoe moet je zo iets snels klaarmaken?£

µ

Maar wij gaan naar de Ardennen om buiten te zijn. Lange boswandelingen hebben we niet gemaakt, want sedert we daar eens lelijk zijn uitgeschoven tijdens onze vorige vakantie in Achouffe is mijn lieve schat wat bang, en ook door haar zere rug en pijnlijke heup heeft ze het moeilijk met de hoogteverschillen, dus deden we het deze keer iets rustiger aan. Zo wandelden we tot in het naburige dorpje Membre door een oude tunnel waardoor ooit een tram heeft gereden tot vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Dwars onder de heuvel als een mol onder de grond, ja dat heeft toch wel iets speciaals. Aan weerzijden van de tunnels allemaal campings met vooral stacaravans en kleine chalets. Bohan is de perfecte plaats voor wie houdt van kamperen. Zou ook nog eens leuk zijn, om eens ons tentje op te slaan voor een weekje of zo.
Maar bij nader inzien, geef mij maar de comfort van een vakantiehuisje. Ook al vind het wel wat hebben, die caravans en houten chalets en barakken midden in de natuur.
Er zijn mensen die daar permanent wonen, wat voor mensen zouden dat zijn? Zonderlingen die genoeg hebben van deze stresserende maatschappij. He, dat zou ik kunnen verwerken in een verhaal.
Goed, in het volgende stuk vertel ik over het uitstapje die we maakten naar de zondagsmarkt in Bomal en naar Saint Hubert.

Vijftig tinten herfst.

 

Dag lieve mensen.
Het is sinds zaterdagochtend 23 september om 08u50 officieel herfst.
Zo hebben astronomen dat berekend. En volgens hun berekeningen zal het op 22 december 2023 om 04u27u officieel winter zijn.
Ach wetenschap, het is toch zo’n wonderlijk iets meneer.
Maar goed, het is dus HERFST!
Voor mij toch één van de mooiste seizoenen, op de zomer na.
De lente is ook mooi.
Ach weet je? Ik vind alle seizoenen mooi. En wat voor mij het meeste charme heeft is net het wisselen van die seizoenen. Hoe alles traag maar zeker veranderd, zeker voor wie er echt op let.
Een dagelijkse wandeling met de hondjes is voor mij al voldoende om te zien hoe anders het licht is, hoe de bladeren na het botten langzaam groeien, op zijn groenst zijn, hoe het groen valer wordt en de bladeren tenslotte verkleuren en afvallen.
Daar waar in de lente het frisgroene, het kleurige en het fleurige overheerst. Zijn het in de herfst de okertinten die de sfeer bepalen. Okertinten op grijs, grijs dat wordt omgezet in goud wanneer de wolken verdwijnen en de zon weer het rijk voor zich alleen heeft.
De herfst is de tijd waarin we terug onze jas van de kapstok halen en we onze korte broek terug inruilen voor een langer exemplaar, dit tot grote vreugde van de Knokse kakmadammen. De herfst is ook de tijd dat we een gezonde salade aanvullen met een handjevol noten (wist je dat noten heel goed zijn voor je hersenen? Eet je slim weet je wel) of plakjes gerookte eendenborst Dit ter voorbereiding van het wildseizoen dat komen gaat. Het is ook de tijd dat we de salades stillaan inruilen voor stevigere kost. Ovenschotels, stoofpotjes en vooral soepen maken weer de dienst uit. Geen herfst zonder lekkere pompoensoep.

Bohan, hier zal ik van 6 tot 13 oktober te vinden zijn.

Zoals eerder gezegd denken we bij de herfst aan wild en gevogelte. Aan wilde bessen, noten en andere bosvruchten. En aan paddenstoelen natuurlijk. Denk er echter aan dat je sommige paddenstoelen maar één keer kunt eten. Kijk uit voor je gaat plukken en vergeet vooral niet dat het plukken van paddenstoelen in het Vlaams Gewest verboden is, behalve op privé domein mits toestemming van de eigenaar. 
Maar wist je dat de herfst ook het beste tijd is voor heel vee lekkers uit de zee?
Zo begint het oesterseizoen al in september. En in oktober is onze grijze garnaal op zijn best en ook het goedkoopst. Ook vissen als tarbot en zeeduivel zijn op hun best in de herfst.
En als je toch aan de kust bent in de koudere herfstmaanden. Bestel dan eens een lekkere vissoep of garnaalsoep. Elk restaurant heeft zijn eigen recept en een goeie soep van Noordzeevis moet echt niet onderdoen voor de bouillabaisse hoor.
Maar ga vooral voor onze garnaaltjes, ze zijn zo lekker als je ze ongepeld koopt en zelf pelt. Schenk op voorhand een aperitiefje, bij voorkeur een zuur biertje zoals Rodenbach en dan pellen en peuzelen maar.
Je zou in de herfst eens een weekendje of weekje Ardennen kunnen boeken, zoals ik dat heb gedaan. Van 6 tot 13 oktober zal ik dan ook in deze prachtige regio te vinden zijn om er lange wandelingen te maken met mijn eeuwige liefde en onze kleine lieve hondjes. Ik zal dan ook een uitgebreid verslag uitbrengen op deze blog over al het moois dat we daar zeker zullen zien.
Maar waarom eens niet naar zee tijdens de herfst?
Het is er nog zo mooi dan?
Een stevige westenwind, schuim op de baren en laag overdrijvende wolken. Opstuivend zand en de zilte geur van jodium. Meer heb je niet nodig om na een lange strandwandeling ’s avonds gezond moe te zijn.
De duinen zijn in de herfst eveneens een bezoekje waard. Ook daar verandert er het één en ander. Overal zie je lijsterbessen en ander lekkers voor de vogels om reserves op te slaan en zo de winter door te komen. Konijnen en fazanten zie je er overal, zeker in de vroege morgen. En daarna genieten van een lekkere visschotel. Heerlijk toch

Nog iets wat ik altijd met de herfst associeer.
Wijn.
De herfst is het moment om goede wijntjes te kopen. In Frankrijk zijn de maanden september en oktober de maanden waarop supermarkten en slijterijen hun ‘foire de vins’ houden.
De druiven worden geoogst en de wijn die nu nog in de kelders ligt moet plaats maken voor de nieuwe oogst. Elke wijnkenner weet dat dit het moment is om zijn slag te slaan. Wie dicht bij de Franse grens woont rijdt naar de dichts bijgelegen Auchan of andere Franse grootgrutter om er koopjes te doen of zijn voorraad aan te vullen.
Oktober is niet voor niets de wijnmaand.
Niets beter dan een plankje met wildpaté, plakjes gerookte eendenborst, een heerlijke artisanale droge worst, wat gerookte ham en daar een goed glaasje rode wijn bij. En laat de lange avonden dan maar traag voorbijgaan.

Treur niet om de zomer die voorbij is, maar zie het mooie van de herfst.
Doe je windjak en je regenlaarzen aan en ga gewoon naar buiten, ook al regent het pijpenstelen.
Snuif de geur van gevallen bladeren op en zoek naar paddenstoelen. Het duurt echt niet lang eer je ze vindt. Ga het bos of het veld in, trek naar zee en zoek het strand op. Voel de regen in je gezicht en de wind in je haren. Laat je zeker niet afschrikken door koude of slecht weer. Je geniet nadien des te meer van de warme thuis en een goed bereide maaltijd als je een hele namiddag buiten bent geweest.
Het leven is gewoon te kort om de hele dag binnen te zitten. Al kan ik stiekem toch ook wel genieten van een dagje bankhangen.
Jaaa, toch wel.

Seksuele voorlichting op school.

 

Dag lieve mensen.
Wat is dat toch allemaal daar bij onze Waalse broeders?
Zoveel protest tegen het invoeren van meer seksuele voorlichting op school.
In 2023.
Je zou denken, we zijn in de 21^ste eeuw, de mensen zouden nu toch wel beter moeten weten. De jaren vijftig (van de vorige eeuw) zin toch voorbij, wat is me dat nu?
En toch, lopen de gemoederen hoog op bij de plannen om nu ook seksuele voorlichting te geven in het kleuteronderwijs en om daar een heus leerplan voor uit te werken.
Mensen vinden dat veel te ver gaan, en dat kleutertjes daar nog veel te jong voor zijn om met zulke dingen in aanraking te komen. Vooral het feit dat er veel aandacht is in deze leerplannen rond genderdiversiteit en het veranderen van geslacht stoot veel mensen tegen de borst.
Vooral uit religieuze hoek is de weerstand groot. Praten met kinderen over seks, homoseksualiteit en genderdiversiteit is voor hen ‘not done’. Het zijn vooral moslims, maar ook zeer traditionele katholieken en zeer religieuze evangelisten die zich tegen deze leerplannen verzetten.
En dat ze hun stem laten horen, dat is intussen geweten. Zelfs brandstichting schuwen ze niet.

Laat me hierin duidelijk zijn.
Ik ben VOOR meer seksuele voorlichting op school.
Nee, dat kun je niet zomaar onvoorwaardelijk aan de ouders overlaten. Al is hun rol in deze van zeer groot belang. Maar toch.
Onderwijs heeft de taak om zoveel mogelijk kennis over te brengen, dus ook kennis over je eigen lichaam.
En je kan je nu gaan afvragen: “Moeten kinderen nu echt al op vijfjarige leeftijd leren dat er jongens zijn die op jongens verliefd worden. Of dat het normaal is dat je liever een meisje wilt zijn in plaats van een jongen of omgekeerd?”
Nu ja, ik kan ergens begrijpen dat vijf jaar misschien te jong is. Maar toch.
Wat heb je liever? Dat ze erover leren op school, dat zo’n dingen bestaan.
Of dat ze het ontdekken door per toeval op een foto te stoten van een Thaise ladyboy met borsten en een penis? En je kan nu stellen dat kinderen niet zo vaak op het internet moeten zitten of aan schermen moeten hangen. Maar een vijfjarige kan verdorie beter een smartphone bedienen dan een volwassen mens. Ze zijn opgegroeid met schermen, het internet, smartphones en Google. En ja ik zie kinderen ook veel liever buitenspelen dan dat ze de hele tijd naar schermpjes zitten te gapen.
Maar laat dit nu even NIET het punt zijn.

Seksuele voorlichting, dat is eigenlijk niets meer of minder dan biologie. Dat gaat over heel natuurlijke dingen, dat gaat over het menselijke lichaam, over het paargedrag van de homo sapiens sapiens.
Waarom moet daar zoveel schroom over bestaan? Waarom moet daar zo bedekt en omfloerst over gepraat worden? Wij zijn ook maar dieren net als alle anderen hoor. En voortplantingsdrift en paargedrag zijn heel natuurlijke zaken, en zouden zo moeten geleerd worden op school.
Vrouwen hebben borsten, een vagina en een baarmoeder, bredere heupen en vollere dijen. Mannen hebben een penis, bredere schouders en borstkas en meer spierkracht.
Dit zijn de biologische kenmerken van wat we de ‘geslachten’ noemen. Man vs vrouw.
Daarnaast is het begrip ‘Gender’ in opkomst. Dit heeft niets te maken met het lichamelijke of biologische, maar met het sociale.
We kennen allemaal wel zo’n meisje dat meer een halve jongen lijkt. In bomen klimt, kattekwaad uithaalt, voetbal speelt en het liefst in jongenskleren rondloopt. Oude jongenskleren als het even kan. Die vuil mogen worden.
Of die jongens die er niet bij horen omdat ze zich ‘te verwijfd’ gedragen. Die scheldwoorden als ‘mietje’, ‘jeanet’, ‘sissy’ of meer van dat fraais naar hun hoofd geslingerd krijgen.
Dingen waarvan men dacht: “ach, dat is een fase. Dat groeit er wel uit eens ze volwassen worden.”
Welnu, dat is niet zo. Men is er meer en meer over eens dat er op sociaal vlak meer is dan ‘zich als (en echte) man gedragen’ en ‘vrouw zijn’.
En men vraagt zich meer en meer af: “Is dat nu zo erg?”
Is dat nu zo erg dat een jongen graag zijn nagels lakt of zich opmaakt? Of dat een meisje voetbal speelt, bier drinkt of aan auto’s sleutelt?
Moet je je als kind schamen omdat je niet in de sociaal opgelegde genderrol past?
Mag men daar op school over praten?
Je zou denken dat er anno 2023 enige consensus zou over zijn dat de tijd dat dit allemaal een probleem is ver achter ons ligt.
Maar helaas, dat is niet. Maar dat is dan weer een heel andere kwestie. En ook hierover is het laatste woord nog lang niet gezegd.
Maar sta me toe om het even over iets heel anders te hebben.

Welke leermeesters wil je?
Deze bovenstaande affiche diende voor een verkiezingscampagne van de Duitse liberale partij FDP.
Hierop staan de Indiase sekteleider Bagwan, Adolf Hitler en het horrorpersonage Freddie Krueger.
De tekst luidde: Als we niet snel voor meer leerkrachten zorgen, dan zoeken onze kinderen die zelf.
Wel, laten we het eens over het personage rechts op de affiche hebben.
Freddie Krueger: Ken je dat personage nog? De engerd uit de filmserie Nightmare On Elm Street heel wat tieners op nogal enge manier het hoekje om hielp.
Maar ken je zijn voorgeschiedenis nog?
Freddie was een kinderlokker, de creep die onschuldige kindjes met allerlei smoesjes meelokte en hen daarna vermoordde. Tot hij door de boze buurtbewoners van de wijk waarin hij woonde en toesloeg werd gelyncht en zijn lichaam in brand werd gestoken, vandaar zijn enge uiterlijk.
Wel, het internet zit vol met Freddies. Een Freddie is er op uit om tieners en jonge kinderen te lokken en schuwt daarbij valse identiteiten niet. Hij is een manipulator en hij weet als geen ander iemands vertrouwen te winnen.
Hij doet zich voor als een leeftijdsgenootje of als de ‘begrijpende vriend’, maar zijn ultieme doel is seksueel contact met minderjarigen. Hij is een roofdier en hij kent geen genade.
Je wil het echt niet meemaken dat je dertienjarige dochter wordt misleid door zo’n personage of ingaat op het voorstel om af te spreken met die ene ‘vriend’ die helemaal geen vriend is. Ah nee want het is Freddie.

Net zoals die andere twee op de affiche, teren ze op één en hetzelfde ding: ONWETENDHEID!
Ze willen niets liever dan naïeve en onwetende prooien die ze met gladde praatjes en mooie woorden voor zich kunnen winnen. En er is maar één ding dat je kan wapenen tegen deze kwaadaardige geesten.
Kennis.
Want KENNIS IS MACHT!
Kennis wapent je tegen onzin, gevaarlijke theorieën en gladde praatjes.
Kennis helpt je de wereld om je heen beter te begrijpen.
Net in een wereld waarin er zoveel lui met kwade wil rondlopen en je kind gemakkelijk online kunnen bereiken is het belangrijk om hen zo goed mogelijk voor te lichten. Om ervoor te zorgen dat die zaken die gaan over hun lichaam en het intiemste van hun zijn bespreekbaar zijn. Dat ze weten dat ze bij vragen, twijfel of angst bij iemand terecht kunnen. Dat ze sterker staan in het leven en vooral ALERTER!
Wat heb je liever? Dat ze op school leren wat transseksualiteit is? Of dat ze er één of ander obscuur filmpje over zien op Youtube of erger nog. Porno websites.
Dat ze in een veilige omgeving van een vertrouwenspersoon die een leerkracht toch nog altijd is uitgelegd krijgen wat ‘orale bevrediging is? Of dat ze het leren van iemand met kwade bedoelingen (en zo iemand bevindt zich dichter bij je dan je zou denken)?
En nogmaals, seks is iets natuurlijks. Iets waar we helemaal niet zo beschroomd over moeten doen.
En het is nergens voor nodig om kinderen op dat gebied dom en onwetend te houden.
En begin alstublieft niet met ‘ je neemt de kinderen hun onschuld af”, of ‘laat kinderen toch gewoon kind zijn’.
Kinderen zijn leergierig van aard en veel intelligenter dan wij eigenlijk denken. Ze staan veel meer open voor nieuwe zaken dan de meeste volwassenen, en het verzet tegen seksuele voorlichting is daar juist een heel goed voorbeeld van.
En nee, ze je kind gaat geen perverse gedachten krijgen als ze met het onderwerp seksualiteit in aanraking komen. En nee, ze gaan er geen trauma aan overhuden. Nee, ze gaan van je kind geen ‘homootje’ of ‘lesbienne’ maken.
Ze gaan leren dat er geen redenen zijn om beschaamd te zijn over je eigen lichaam en dat ze niet moeten toelaten dat er iemand aan je lichaam komt wanneer zij dat niet willen. En ze gaan hen wapenen tegen de listen van perverse lui en hen leren die listen te herkennen.
En daarom…
DAAROM BEN IK VOOR SEKSUELE VOORLICHTING OP SCHOOL!

We gingen nog eens wandelen.

Het is er eindelijk nog eens van gekomen lieve mensen.
Maar gisteren gingen we nog eensWANDELEN!
We reden naar Beernem waar we nog eens in het Bulskampveld zijn gaan wandelen. Een prachtig provinciedomein met heel mooie bossen en rustige groene plekjes.
We gaan dat meer doen, en ja dat maakt mij heel gelukkig.
Toen we het paadje naar de parking opreden - langs een laan door het bos – kreeg ik al zo’n heerlijke energie in mijn lichaam. Ik zou haast zeggen dat het voelde als thuiskomen, maar dat is toch wel een beetje overdreven. Maar dat het zalig aanvoelde dat ga ik zeker niet ontkennen.

Heerlijk wandelen, de hondjes even laten loslopen en oh wat waren ze blij en gelukkig die lieve meisjes. Het is nog altijd zomer, maar toch voelde je dat de herfst al om het hoekje durft te piepen. Overdrijvende wolken hullen het bos in duisternis als voorbode voor wat er de komende weken en maanden komen gaat.
Net voor we aankwamen moet er daar een flinke plensbui hebben plaatsgevonden, want alles was nat. En wat ruikt een bos toch heerlijk als het net geregend heeft. De ‘petrichor’ is alom tegenwoordig en doet een mens helemaal opleven.

Ja het was lang geleden, maar dat had te maken met de gezondheidsproblemen waar ik eind vorig jaar mee te kampen had. Maar ook met het feit dat mijn lieve Christiane haar vader ernstig ziek werd en in juni overleed. Dit maakte dat we even heel andere zorgen aan ons hoofd hadden. 
En het deed goed om nog eens in een bos te zijn. Om er gewoon te wandelen en onze zorgen eens los te laten. Genieten van de natuur, de stilte en gewoon aan zo weinig mogelijk proberen te denken.
Heb je dat al eens geprobeerd? Dat je aan zo weinig mogelijk probeert te denken. Om je gedachten zoveel mogelijk onder controle te houden.
Dat lukt niet altijd hé.
Er schiet altijd iets door je hoofd: "Wat zullen we eten vanavond?" "Morgen sta ik met de vroege, met wie ga ik moeten werken?" "Wanneer moest ik die ene rekening weer betalen?" "Ik zou eigenlijk moeten gaan diëten/aan mijn conditie werken." Dat soort dingen dus
Geef toe, we kennen dat allemaal. Er is altijd wel iets dat ons tegenhoud om echt je gedachten eens los te laten.
Wel, ik moet zeggen dat dat gisteren best meeviel. Ik betrapte mezelf er op dat ik gewoon aan het genieten was. Aan het 'chillen' zoals de jeugd tegenwoordig zegt. 
Ben dan ook voldaan en tevreden naar huis gereden, nadat we eerst even halt hielden op een zonnig terrasje. En thuis was ik gewoon zalig moe en viel ik in slaap in de zetel. 

Ja, dat is echt iets wat ik gemist heb, die wandelingen in de prachtige natuur die we nog hebben en die we zeker moeten koesteren. Want bossen zijn onze groene longen en elke mens heeft op zijn tijd nood aan rust en stilte.
Weet je? We hadden naar de Sint Bernardusfeesten kunnen gaan en daar kuieren langs de kraampjes, optredens meepikken en halt houden op één van de vele terrasjes. Maar weet je? Ge kunt niet blijven uitstellen. Al zo lang zeiden we: "We zouden nog eens moeten gaan wandelen." Maar al even lang kwam het er niet van.
Dus verruilden we de Sint Bernardusfeesten met zijn drukte, lawaai, vreetkraampjes en drankstandjes waar men vooral alcohol schenkt voor de natuur, bossen, rust en gezonde lucht.

En dat is iets waarvan ik denk: "Dit zouden we echt wel meer moeten doen!"

En dan bedoel ik niet alleen 'meer wandelen'. Maar ook eens wat vaker wegblijven van terrasjes en eens wat vaker kiezen voor niet alcoholische dranken. Hoe lekker een goed Belgisch biertje of een aperitiefje in de zon ook mag zijn. 
Zonder al te prekerig te gaan doen, vergeet niet lieve mensen. Alcohol is een HARD DRUG!
Het is iets waar je zwaar verslaafd aan kan geraken en het is ook niet gezond. Eigenlijk brengt alcohol ons niets bij, het bevat geen vitaminen noch mineralen. Het bevat alcohol en ook heel veel SUIKER!
Net omdat mijn gezondheidsproblemen vorig jaar rond deze tijd begonnen denk ik hier nu meer aan dan anders. 
Vorig jaar rond deze tijd had ik bloedarmoede als gevolg van aanhoudende aambeien. Ik was snel moe, zag bleek en mijn lieve schat maakte zich zorgen. Alsook mijn collega's en andere mensen die om me geven. Een bloedonderzoek onthulde het onthutsende resultaat en mijn huisdokter drong er op aan dat ik dezelfde dag nog naar de dienst spoedgevallen van het ziekenhuis zou gaan. Voor ik het wist lag ik in een ziekenhuiskamer en nog dezelfde dag werd ik aan allerlei onderzoeken onderworpen.

Als ik hieraan terugdenk, nu één jaar later. En ik denk aan het feit dat ik afgelopen weekend toch enige glazen alcohol heb gedronken en mijn voeding toch behoorlijk 'rijk' was. Dan denk ik: "Miguel dit MOET ANDERS!"
En alsmaar sterker wordt die gedachte dat het niet bij 'denken' mag blijven.
Maar dat ik mijn leef en voedingsgewoonten beter eens goed onder de loep zou nemen en daarin een paar grondige wijzigingen ga doorvoeren.

Want verdorie, ik wil graag oud worden. En liefst GEZOND OUD WORDEN als het even kan.
En ja, daar moet je iets voor over hebben. Gezond oud worden, dat doe je niet al genietend met een bord vol frieten en rood vlees voor je neus en een glas bier of wijn in je handen.
Gezond oud worden lukt alleen met SOBERHEID!
Oei, wat zeg ik nu?
Dat is toch echt wel vloeken in de kerk in een wereld waarin alles draait om genieten en overmatig consumeren hé. 
Als ik mijn TV opzet kan ik niet naast de vele koks kijken die van alles doen met veel vlees, pasta, en rijke sausen. Vliegen de reclames voor suikerrijke voeding, frisdrank en alcohol mij om de oren en is de boodschap dat alles vooral 'leuk' en 'gezellig' moet zijn.
Maar intussen heeft meer dan de helft van de Vlaamse volwassenen overgewicht. Ja ik ook.
Ofschoon ik ten gevolge van die bloedarmoede fel vermagerd was, kwamen eens ik me beter begon te voelen die kilo's sneller dan me lief is terug. Ik weeg niet meer zoveel als voordien, maar zit toch al terug over de tachtig kilo. Dus lijkt het me beter om eens goed op de rem te gaan staan.
Ik hou van het leven en wil van het leven genieten. Uren in de wachtkamer moeten zitten voor een rectaal onderzoek is niet echt een manier om van het leven genieten. En omwille van een sputterend gezondheid in het ziekenhuis belanden ook niet.
Dus, misschien maar eens het woord genieten herbekijken en er een iets gezondere insteek aan geven.

Haal ons uit de auto baasje.
Wij willen WANDELEN!

Zo een dag waarop niets moet.

 

Dag lieve mensen.
Vrije dag, geen verplichtingen en we moeten nergens naartoe. Dus gaan we nergens naartoe en blijven we gezellig thuis in de zetel hangen.
Doet zoveel deugd.
Ik weet het, het is mooi weer en dan zou een mens gewoon buiten moeten vertoeven.
Wat? Moeten?
IK MOET HELEMAAL NIETS!!!
Ik heb bij momenten een schijthekel aan het woordje ‘moeten’.
Aan verplichtingen, plichtplegingen en dingen die ‘gedaan moeten worden’.
Ik moet werken, anders heb ik geen geld en kan ik geen eten kopen. Ik moet belastingen betalen en ik moet zien dat als ik de deur uitga dat ik mijn identiteitskaart bij heb. En om de vier jaar moet ik gaan stemmen.
Dat is voor mij al meer dan voldoende. Al wat erbij komt en dat geen enkele toegevoegde waarde heeft. Wel daarmee kunt ge echt wel de hoogste boom in.
Zelfs als ik niet moest gaan stemmen dan zou ik toch nog gaan, omdat ik gaan stemmen wel belangrijk vind. Het gaat over de toekomst van het land.
Maar van die vaak volstrekt nutteloze dingen zoals het als een zot toeplakken van een kartonnen doos omdat je niet zou zien wat voor papieren er in zitten, of alles wat maar naar u kan verwijzen verwijderen, afplakken, scheuren of markeren met een stift omdat men beslist heeft dat je daarvoor beboet kan worden. Welke idioot verzint zoiets?
Christiane is daar altijd heel verbeten in, maar ik denk dan altijd van: ‘hey, ik heb wel betere dingen te doen!’

Noem me nonchalant, slordig, lui, whatever? Het kan me niet schelen.
Laat mij gewoon iemand zijn die lak heeft aan al die kleine en zinloze nep verplichtingen die mensen verzinnen om andere mensen zogezegd bij de les te houden.
Het leven is al gecompliceerd genoeg zonder dat je je moet druk maken of je niet beter iets nieuws zou komen om naar dat ene feestje te gaan? Want stel je voor, daar verschijnen met iets wat je al eerder aan had. Kent ge dat soort shit?
Vrouwen zijn daar heel gevoelig voor, en sommige mannen eigenlijk ook. Maar ik ben zo iemand aan wiens reet het mij allemaal kan roesten hoe vaak mensen mij al in dat ene T-shirt of in die ene jeansbroek hebben gezien. Alleen een vieze vlek of rare geur kan mij ertoe bewegen om alsnog iets anders aan te trekken, maar dat komt omdat ik ondanks alles toch nog een zekere fierheid heb over mezelf. Maar iets al da niet dragen omdat anderen u er al mee gezien hebben of omdat het al dan niet trendy is. Wat kan het mij schelen of iets trendy is of niet? Is het deftig en maak ik mezelf er niet mee belachelijk? Dat is wat mij interesseert. Ja ik ben er mij van bewust dat ge als bijna vijftiger niet meer in een Bart Simpson T-shirt moet rondlopen. Hoewel ik Bart Simpson eigenlijk een cool tekenfilmfiguurtje vind. Ja nog altijd, na al die jaren. Daarom zet ik hem even hieronder.

Mensen verliezen gewoon veel te veel tijd met al die onnozele – vaak zelfverzonnen – verplichtingen.
‘Wat zullen de mensen zeggen’? Het is iets wat iedereen in zijn jeugd wel eens hoorde, vaak van je eigen moeder maar ook van anderen die zich graag met alles en iedereen bemoeien. Het zal mij echt wel worst wezen wat mensen zeggen over mijn doen en laten, mijn kledingstijl, wanneer of hoe vaak ik op café ga, wat ik eet of drink, of mijn hondjes veel of weinig blaffen tijdens de wandeling, wat ik allemaal plaats op Facebook.
Zolang ik met hetgeen ik doe mijzelf, mijn naasten of andere medemensen geen schade toebreng hebben mensen met wie ik geen rechtstreekse relatie hebben zich geen bal te moeien met wat ik doe, wat ik laat of hoe ik in het leven sta. En zelf zal het mij dan ook compleet worst wezen wat anderen al dan niet doen. Lopen ze rond in crocks, of met een short aan in de stad. Gieten ze voor de middag al een halve liter Jupiler achter hun kiezen. So f***ing what? Dat is toch hun zaak zeker?
Zolang mensen met hun gedrag geen overlast veroorzaken, andere mensen lastig vallen of hen schade berokkenen hanteer ik het motto LEVEN EN LATEN LEVEN!
Het leven zou zoveel eenvoudiger zijn moesten mensen elkaar eens met rust laten en een ander niet lastig vallen met hun compleet overbodige adviezen of commentaren.
Ik heb oor naar de bezorgdheden en raadgevingen van mensen uit mijn omgeving, mensen van wie ik weet dat ze met mij inzitten. Maar als een wildvreemde mij lastigvalt met allerhande adviezen, hoe goed bedoelt ook. Dan krijg ik de kriebels en zou ik het liefst van al heel hard weg willen lopen of heel hard roepen moei je eens met je eigen zaken!

Maar goed. Zo’n dagje zonder verplichtingen.
Hoe zalig kan dat wel niet zijn.
Ik schrijf deze tekst, sta op en wandel tot aan mijn terras en kijk wat naar buiten. Ik loop terug naar binnen en streel één van mijn hondjes. Schenk mezelf nog wat koffie in en neem een slokje en dan zet ik me terug in mijn zetel. De tijd verstrijkt langzaam en de wereld gaat verder zijn gang.
Maar dan even ZONDER MIJ!
Ik zie op Facebook wat anderen doen en denk er het mijne van. De ene gaat naar het strand, de ander gaat een toerke lopen en nog een ander pikt een terrasje mee.
Ach ze doen maar, ik laat even de boel de boel en ga straks nog wat aan mijn verhaal schrijven, dan kan ik weer wat publiceren op mijn blog.
Ja ik weet het, het is lang geleden dat ik er nog eens iets op geplaatst heb, maar daar hebben persoonlijke en familiale omstandigheden mee te maken. En nee ik ga deze niet wereldkundig maken. Ik ben zo iemand die over dit soort zaken liever op de vlakte en discreet blijft. Je moet niet alles aan die sociale media hun neus hangen, laat dat over aan de ‘influwensers’. Die zijn daar beter in dan ik. Ik kan dat niet, onzin verkopen op dagelijkse basis. Nog zo iets? Moet ik alle dagen iets posten in mijn blog? Of een dagelijkse status plaatsen op FB?
Nee begot, ik heb niet alle dagen iets te melden, en als dat wel zo is dan is het iets dat ik ofwel grappig vind ofwel iets waarvan ik me afvraag ‘wat gaan mijn FB vrienden daarvan vinden’? En dan kom je soms tot verrassende conclusies.
Ge kunt veel leren uit een pittige discussie met lui die u keihard tegenspreken en u wijzen op eventuele hypocrisie of tweezakkerij die er wel degelijk is, maar die ge niet zag omdat ge met de paardenbril opliep. Ge leert er om de dingen eens van een andere kant te bekijken. Ge moet vooral zien dat ge wegblijft uit echokamers en dergelijke, want dat vernauwt dan weer uw wereldbeeld.

Ach ja dat zijn zo van die kleine bedenkingen die ik me op een dag als deze maak.
En die ik dan met jullie deel.
Zoals nu!

Psychopaat met connecties (slot): Afscheid van Jennifer.

Sheila betrad de aula van Begrafenissen Ceustermans gekleed in een zwart kleed en rouwsluier. Welks haar veel bekijks opleverde.
Vechtend tegen de tranen stond ze voor de urne met ervoor een foto van Jennifer Kerkhofs die in ervoor stond. Jennifer zoals ze was, speelse doch innemende glimlach, glimmende ogen, kuiltjes in haar wangen. Liggend op haar buik en een kussen omklemmend tijdens een fotoshoot. De andere foto’s had Sheila ook gezien en die waren lichtjes uitdagend. Er waren zelfs naaktfoto’s bij. Jennifer was een vrouw met een sterke voorliefde voor erotiek, seksuele avontuurtjes en nudisme.
“Jennifer, mokke,” zei Sheila met een snik in haar stem. “Het leven lachte je toe, je was were vrie.
Je zake marcheerde ghoed.
En toene lapte die klootzak joen dadde.
’t Es ol zo oneerlijk,” snikte Sheila terwijl Lou zacht over haar schouders wreef.
Hij begeleide haar naar hun zitplaats en hield haar hand vast. Tranen rolden over Sheila’s wangen.
Haar vriendin Cathy Weylandts ging aan de andere kant zitten en nam ook Sheila’s hand vast, ook zij was aangegrepen door de laffe moord op Jennifer, die Georges Uytterlinde dan nog liet uitbesteden aan een stel losgeslagen junkies die het deden voor een voorraad drugs en de belofte dat ze mochten doen wat ze maar wilden. Hij gaf zelf een anonieme tip die tot hun aanhouding zouden leiden met het idee dat hij toch ongrijpbaar was en zij alleen voor die moord zouden opdraaien.
“Die loslippige heks van een ex dood en twee losgeslagen junks minder in de samenleving, ik noem dat dubbele winst,” zou hij later tegen Alain Donck zeggen die kookte van woede om zoveel psychopathische kilheid in één persoon.
De vader van Jennifer nam het woord. Hij sprak vol lof over zijn dochter en voegde eraan toe dat diegene die haar dood echt op haar geweten had beter voorgoed doodgezwegen zou worden.
Sheila kon daar alleen maar mee akkoord gaan.

Dan zei hij de volgende woorden.
“Ik wil speciaal een woord van dank richten aan een dame die ervoor gezorgd heeft dat dat laffe, kille, psychopathische monster voor eens en voor altijd uit de samenleving werd gehaald. Dankzij haar zal de moord op Jennifer niet als een ordinaire roofmoord worden afgehandeld, waar die lafaard duidelijk op aanstuurde. Maar zal hij die dit alles in elkaar stak met de bedoeling haar te doen zwijgen en zijn kille wraak op haar te laten nederdalen omdat ze het gore lef had om tegen zijn misselijkmakende praktijken vol misogynie en machtswellust. Zich voor zijn daden moeten verantwoorden, zonder zich te kunnen wegsteken achter zijn connecties en de hulp van zijn al even psychopathische vriendjes wiens namen we allemaal kennen, maar vooralsnog beter niet genoemd worden. Al was het maar omdat negatieve publiciteit ook publiciteit is.
Sheila. Dappere vrouw.
In jou had Jennifer een echte vriendin, tot na de dood toe.
Ik vraag u of u straks de asse van Jennifer zou willen uitstrooien in zee tijdens het ultieme afscheid dat straks in intieme kring zal plaatsvinden op de Noordzee. Daar waar Jennifer zo graag ging uitwaaien en al haar zorgen kon vergeten.”
Tuurlijk wilde Sheila dat.
Met een krop in de keel stond ze aan boord van een gecharterde boot die vanuit Nieuwpoort het ruime sop koos met aan boord de urne met de asse van Jennifer Kerkhofs.
Sheila nam de urne huilend vast en stond bij de reling.
“’t Ghoa je ghoed mokke,” zei ze snikkend, waarna ze de urne omdraaide waarna de asse van Jennifer meegevoerd werd met de wind en in waaiervorm in het water belandde.
Daarna gooide ze zich in de armen van Lou en huilde ze bittere tranen.
Bittere tranen om Jennifer!!!

Psychopaat met connecties 6

Een Gulfstream V privéjet vloog hoog boven Frankrijk.
Sheila had zich op Georges zijn schoot genesteld en legde haar hoofd tegen zijn borst. Hij woelde zachtjes door haar haren terwijl ze speels haar handen over zijn broek liet glijden.
“Serieus pak precies,” zei Sheila lichtjes kirrend terwijl ze zijn gulp zachtjes openritste.
“Nog een beetje geduld nieuwsgierige meid,” zei Georges terwijl hij haar hand opzij legde.
“Toe Georgey, juste ekeje loeren,” zei Sheila terwijl ze zijn knopje losmaakte.
“Straks heb je alle tijd te over om van mijn pik te genieten lieve Sheila,” zei Georges terwijl hij haar kont streelde.
“Ké zukke ghoeste vent, echt,” kreunde Sheila terwijl ze haar handen op zijn borstkas legde.
“Ik ook liefje, ik ook. Maar de landing wordt zo meteen ingezet,” zei Georges. En dat was ook zo.
Het vliegtuig begon te dalen en scheerde laag over de zee om dan te landen op de kleine luchthaven van Saint Tropez waar vooral kleine privéjets landen.
Daar stond een kleine roadster, een heuse oldtimer te wachten. Eén van Georges bedienden gaf de sleutel en stapte in een klaarstaande BMW die meteen wegreed. Georges liet Sheila op de passagierszetel plaatsnemen en kroop achter het stuur. Met een vinnige vaart reed hij naar de jachthaven. Daar stond zijn privéjacht al vertrekkensklaar. Georges overhandigde de sleutels van de oldtimer aan een jonge bediende met de aanmaning om voorzichtig te zijn en liet Sheila aan boord gaan.
“Amai da’s ghinne kattepisse,” zei Sheila terwijl ze zich vergaapte aan het interieur van het schip.
Mooi hé liefje, en er is een eigen zwembad ook,” zei hij terwijl hij op een knop duwde waarna een stuk vloer verschoof waarachter een klein zwembad tevoorschijn kwam. Intussen werden de trossen losgemaakt en zette het jacht zich in beweging. “Hopelijk heit Alain mien berichtje gelezen,” dacht Sheila bij zichzelf. “Of ’t es gedoan met Sheila Verdoolaeghe.”
“Laat ons een frisse duik nemen liefje,” zei Georges terwijl hij haar kleed openritste.
Sheila draaide zich om en liet het kleed zakken. Daaronder droeg ze alleen een kanten slip bezet met nepdiamantjes. “Oh wat ben je toch een prachtvrouw,” zei Georges terwijl hij zijn handen op haar prachtige welgevormde borsten legde. Sheila omhelsde Georges en kuste hem terwijl ze zijn gulp openmaakte welks hij deze keer wel liet begaan. Ze pakte zijn lid vast en duwde het tegen haar intieme delen nadat ze haar slip had weggeschoven. Ze beet op haar lip terwijl ze hem strak aankeek. Georges greep haar slip en trok die naar beneden.  Waarna hij zijn hemd uittrok en zijn broek liet zakken. Laat ons even genieten van het koele water liefje,” zei hij terwijl hij haar naar de trap loodste. Sheila stapte het water in dat heerlijk koel doch niet te koud was. Ze zwom naar de andere kant en draaide met haar rug naar de kant waarna ze zich wat optrok. “Kom schietje,” zei ze terwijl ze haar hoofd achterover sloeg. “Kom bie je schatje die zo heet stoat.”
Sheila zag hoe Georges het water in gleed. Hij was groot en struis gebouwd en had heel wat lichaamsbeharing, vooral veel borsthaar. Zijn puntige baard maakte zijn ruige uitstraling compleet. Maar wat voor Sheila het meest in het oog sprong was het feit dat Georges Uytterlinden meer dan behoorlijk geschapen was. “Komt bie me vent, ek wiln je lul tusschen me benen,” dacht Sheila terwijl ze op haar lip beet.
Georges kwam bij haar en greep haar vast. Hij streelde Sheila’s heerlijke welgevormde borsten en speelde met haar tepels. Sheila nam zijn penis vast en stroopte zijn voorhuid terwijl ze verrukt haar hoofd achterover sloeg. “Zukke lekkere pale vent,” zei ze met een diepe kreun. Ze spreidde haar benen en klemde ze rond Georges onderlichaam en voelde zijn ontblote eikel over haar schaamlippen glijden. Georges greep haar bij haar heupen en trok haar wat van de rand weg waarna hij zijn pik met een krachtige stoot in haar liefdesgrotje duwde. Hij keek haar met zijn staalblauwe ogen strak aan terwijl hij haar met krachtige stoten neukte. Eerst langzaam maar dan steeds sneller en sneller. Sheila was een meer dan heftig orgasme nabij, dit was gewoon buitenaards. Georges domineerde haar en gaf haar waar ze als vrouw zo hard naar verlangde. Een stevige neukbeurt gegeven door een echte vent. Een stevig uit de kluiten gewassen mannelijke man!
Georges trok haar benen meer omhoog en begon met volle kracht te stoten. Het water klotste over heel het zwembad heen. Intussen bevond het schip zich op volle zee. In de verte zag je de verlichting van de badsteden Saint-Tropez, Sainte Maxime en Frejus. De volle maan stond hoog aan de prachtig verlichte sterrenhemel en het was windstil op deze heerlijke zachte Mediterraanse nacht. Met een druk op de knop had Georges het dak boven het zwembad weggeschoven zodat Sheila genoot van de prachtige sterrenhemel terwijl ze door Georges werd geneukt.
Nadat hij was klaargekomen sloot hij haar in de armen. Sheila liet haar hoofd rusten op zijn brede schouder. “Meinschenlief dat was zalig,” zei Sheila.
“Het wordt fris,” zei Georges. “Laten we naar de slaapkamer gaan.”

In de slaapkamer werd er nog een glas champagne gedronken waarna Georges zacht Sheila’s vagina streelde en zijn vingers over haar schaamlippen liet glijden. Lang duurde het niet eer hij haar clitoris begon te stimuleren. Sheila lag op bed en ademde steeds zwaarder en zwaarder. Dan kroop Georges op haar en trok haar benen open. Weer drong hij in haar binnen en begon hij haar krachtig te penetreren. Hij keek haar opnieuw aan met zijn staalblauwe ogen. Maar ditmaal met een diepnijdige blik. Dit vervulde Sheila met afschuw. En terecht zo bleek.
Hij pakte haar handen vast en duwde ze op bed. Hij ging alsmaar bruter op haar tekeer en ramde zijn pik meedogenloos in haar schede. “Teef!” hoorde Sheila hem zachtjes murmelen.
“Georgey je doet me pijn,” zei Sheila terwijl ze haar handen uit zijn greep probeerde te krijgen.
“Dat is ook de bedoeling!” zei hij vlakaf.
“Voor ik je van kant maak ga ik eerst mijn lusten op u botvieren ja! Gore slet dat ge zijt!”
Dan drukte hij zijn handen op haar keel en keek hij haar recht in de ogen.
“Gij gaat mij niet verlinken Sheila Verdoolaeghe!!
Theo Verwichte zal veroordeeld worden voor de moord op Alixe Verbrugghe en NIEMAND ANDERS!”
Georges duwde met volle kracht op haar keel, en dan vooral met zijn duimen. Sheila verkeerde in ademnood. Terwijl hij haar wurgde bleef hij haar genadeloos en pijnlijk penetreren.
“Klaarkomen terwijl zo’n strontwijf gelijk gij haar doodsreutel weerklinkt. Dat is gewoon het zaligste wat er is. Die kick is goud waard! Die kick is gewoon goud waard Sheila!!!” brulde Georges in haar oor terwijl hij genoot van de doodsangst in Sheila’s ogen.
Zo meteen kom ik klaar Sheila… Maar dat zal jij helaas niet meer meemaken! Zal je leren om je met mijn zaken te bemoeien!”

Dan plantte Sheila met volle kracht haar vuist recht op de neus van Georges Uytterlinde. Waarna ze hem met volle kracht van haar afduwde.
“Aauw gaase godverdomse vuil hoere!!!” riep Georges die van Gent afkomstig was. “Ik maak aa van kant gaase vuile sloerie!”
Lenig als een kat dook Sheila het bed uit, maar Georges poging tot wurgen maakte dat ze naar adem moest happen. Georges sprong uit bed en wilde Sheila vastgrijpen, maar ze is natuurlijk veel sneller dan dat. Ze liep de kamer uit en meteen naar het dek, naakt.
“Arrëte cette salope!” brulde Georges naar de meereizende bemanningsleden. Maar voor ze iets konden doen was Sheila al op het dek. Ze liep naar de voorkant van het schip en speurde de hemel af. Dan zag en hoorde datgene waar ze op wachtte. Ze opende een kist en haalde er een doos met drie lichtpijlen uit. “Wat ga je daarmee doen Sheila?” vroeg Georges. “Niemand zal je vuurpijlen zien meisje! Je bent verloren, straks zinkt jouw levenloze kadaver naar de zeebodem en zal je voor eeuwig zwijgen over wat je weet over mij!”
“Ezo e piele in je mulle doe ghin deugd wi,” zei Sheila terwijl ze de vuurpijl op Georges richtte. Hij deinsde achteruit waarna Sheila de pijl in de hemel schoot.
Dan werd het geronk van twee helikopters alsmaar luider hoorbaar.
Ook voer er ineens een snelle boot in de richting van het jacht. “Godverdomme de gendarmen!” foeterde Georges.
“Ja, en ze hebben een aanhoudingsbevel bij, in het kader van het onderzoek naar je Malinese werkvrouw die je hebt vermoord.”
“Godverdomse teef!” riep Georges terwijl hij Sheila te lijf wilde gaan. Maar ze velde hem terstond met een gemene draaitrap.
“Rode baret paracommando, Provinciaal en nationaal kampioen kickboksen woar da ‘k nog olsang lesse in geven.
Ghie zie ghin partieje voe mien smeirige vrouwenmepper!” siste Sheila terwijl ze haar voet op de buik van de bewusteloze Georges Uytterlinde legde. Intussen klampten de gendarmen hun boot vast aan het jacht en klommen ze aan boord.
“Monsieur Uytterlinde vous ete arrétez pour le assassination de Fanta Fatoumé!” zei de hoogste gendarme in rang terwijl anderen hem optilden en in de boeien sloegen.
“Godverdomse teef!!!” murmeldee Georges terwijl hij langzaam weer bijkwam en Sheila vol diepe minachting aankeek.
“Hiervoor gade boeten vuil slunze!” brulde hij.
“Ik kom hier wel uit hoor! En dan zoek ik je op en dan zal ik je afmaken op de ergst denkbare manier! Ik zal nog harder tekeergaan dan dat ik tot nu toe deed met al die wijven die ik onder handen nam!”
“Jaja Georgey… Beloven,” zei Sheila schamper terwijl de gendarmen hem hielpen bij het aankleden en ook Sheila haar kleren bij elkaar zocht en zichzelf toonbaar maakte alvorens aan boord te gaan van de boot van de gendarmen. Daar zat ze naast een knappe jonge gendarme met getaande huidskleur. Hij keek haar aan, zij keek hem aan. Ze maakte een kusje met haar mond, hij wist zich geen houding te geven.

Eens aan wal werd Sheila ondervraagd en gaf ze toe dat ze Alain Donck de opdracht gaf om het Franse gerecht in te lichten dat de in Frankrijk gezochte Georges Uytterlinde op weg was naar Frankrijk met zijn privé jet en dat hij in gezelschap was van een vrouw die nota bene detective is en een onderzoek naar hem voerde. Reden te meer voor de Fransen om alle alarmbellen te doen afgaan. De gendarmen werden erop uitgestuurd met hun snelle boot en er gingen meteen ook twee helikopters de lucht in . Die konden het jacht meteen lokaliseren nadat ze de vuurpijl zagen opstijgen. Toen ze een naakte vrouw zagen die een eveneens naakte man met en rake trap uitschakelde en meteen ook de naam van het jacht herkenden wisten ze dat ze prijs hadden.
Sheila wachtte nu al uren in de muffe gang van de gendarmeriepost van Saint-Tropez; Ze werd net ondervraagd over haar aanwezigheid op Georges jacht en wat ze daar deed, hoe ze hem leerde kennen en waarom ze met hem meeging. Sheila bekende alles eerlijk en de gendarmes luisterden met stijgende verbazing naar haar verhaal.
“Cette a votre initiative monsieur Alain Donck appellez monsieur le prefecte,” zei hoogste officier van het gezelschap. Sheila knikte instemmend.
“Dus eigenlijk hebt u met gevaar voor eigen leven een val uitgelokt voor Georges Uytterlinde?” vroeg de officier. Weer knikte Sheila instemmend.
“Vous ete un femme tres brave madame,” zei hij. “U bent een zeer dappere vrouw en u hebt met groot gevaar voor uw eigen leven gehandeld.”
“Ik wilde andere vrouwen voor dit gevaar behoeden,” wierp Sheila op. “Die man is een publiek gevaar en moest gestopt worden. Als ik niets deed dan deed niemand het. Want blijkbaar schijt men in België in de broek voor dit heerschap.”
“Il-ya ete un histoire de corruption, ça c’est un fait. Hij heeft een geschiedenis van corruptie en machtsmisbruik dat is een feit. Ook in Frankrijk zijn er mensen die plooien als een knipmes voor heerschappen als hij, helaas.
Maar ditmaal hangt hij, en blijkbaar begint men nu ook bij jullie in te zien dat  die man gestopt moet worden.
Mais bon, de ondervraging zit erop, maar ik sta er op dat u nog even op de gang wacht.”
Tijdens het wachten zag Sheila hoe de commandant van het korps een man in kostuum binnenliet en met de grootste egards ontving, ze trokken zich terug op zijn bureau. Dan werd Sheila naar binnen geroepen.
“Madame puis-je vous présenter Monsieur Edgard Buisogne, prefect van Nice en de regio Provence Alpes Cote-d’Azur.”
De prefect begroette Sheila met een warme handdruk. “Mevrouw, u hebt ervoor gezorgd dat een gevaarlijk man uit de samenleving werd gehaald, mon felicitations!” zei de prefect met diepe officieel klinkende stem.
“J’ai fait mon devoir monsieur le prefect. Ik deed mijn plicht als detective, als lid van de samenleving en vooral… ALS VROUW!
Ik zou het mijn hele leven beklagen moest hij nog meer slachtoffers maken, wetende dat dit kon voorkomen worden met mijn plan. En ja, ik besef dat ik hierbij het leven kon verliezen.
Maar ik ben niet bang om te sterven, want ik weet dat goede zielen op mij zullen wachten.”
“Vous ete tres courageuse madame,” zei de prefect waarna hij met een warme handdruk afscheid nam. De officier riep een jonge gendarme en gaf hem de opdracht om haar naar haar hotelkamer te brengen die de prefect voor haar had geregeld. Het was de gendarme die naast haar zat op de boot.
Daar aangekomen keek Sheila de jonge bruingebrande gendarme aan met een zwoele blik.
“Veux-tu me tenir compagnie çette nuit?” vroeg ze terwijl ze haar armen rond zijn hals sloeg.
De jonge sportieve kerel, half Frans, half Creools slikte en hapte naar adem.
“Je ne sais pas mademoiselle,” zei hij.
“J’aime pas dormir seul apres cette aventure,” zei Sheila terwijl ze de jonge kerel dichter trok.
Hij hapte toe en eens in de kamer zakte Sheila door haar knieën terwijl ze zijn broek open maakte.
Een kwartier later genoot ze van de amoureuze kwaliteiten van Nathan, een jonge gendarme uit Martinique die pas werd  overgeplaatst naar de Cote d’Azur, waar hij net uitkeek naar wilde avonturen met hunkerende vrouwen.
Hij liet Sheila genieten van zijn vingers, tong, en vooral van zijn stevig geschapen geslacht en zijn uitmuntende fysieke conditie.
Toen het eerste zonlicht door de ramen piepte keek ze hem vol teleurstelling aan.
“Domage, mais mon avion partir en mois dans deux heures,” zei ze terwijl ze zich aankleedde.
“Mais tu va pas retourner a Saint-Tropez?” vroeg hij.
“Peut-tétre,” zei Sheila. “Dans cette casse je té telephoner tout suite.
“Et cette un promise,” voegde ze eraan toe waarna ze afscheid nam van Nathan met een lange vurige kus.
Op het vliegtuig dacht ze met een glimlach terug aan Nathan die ze vooral verleidde om die nare ervaring met Georges Uytterlinde te vergeten.

Eens Sheila terug thuis was keerde ook Lou terug.
Er werd een gezellige avond gehouden met hapjes en drankjes en Sheila vertelde over haar hachelijke avontuur op de Middellandse Zee.
“Meiske toch,” zei Lou. “Waarom brengt gij uw eigen altijd in gevaar?”
“Mor Lou toch. Georges Uytterlinde was echt nie zo sterk als ie dacht wi.
Infeite es dat e grote zwakkeling die niks anders kost dan ze frustroasjes op weerloze vrouwen uutwerken.
Mor nu hangt ie en j’had ghin andere optie dan bekennen.
En Theo’tje Verwichte ghoat vrijuut. En ’t lijkt erop dat ie ze lesje geleerd heit.
Je werkt nu op de dienst verkoop van e grote multinational in Brussel. Ze dure sportauto’s heit ie verkocht, alsook z’n penthouse en je weunt nu in e simpel flatje aan de rand van Brussel.
Toch spietig dat joenge gasten eerst met ulder kop tegen de muur moeten lopen eer ze verstoan dat alleine in ’t woorden boek succes voor werken komt,” zei Sheila terwijl ze haar glas ophief.
“Loaten we klinken op de ghoeie afloop en op de liefde da kik voeln voe me schietje Lou.
Daarna stond ze recht, trok ze ook Lou recht en gaf ze hem een lange tedere tongzoen.
Waarna het hele gezelschap de glazen liet klinken.